Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
Sygn. akt II K 562/24
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.USTALENIE FAKTÓW
1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.
K. Z. (1)
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
1. W dniu 10 listopada 2022 roku A. J. (1) złożył
w Sądzie Okręgowym w (...) pozew o rozwód przeciwko A. J. (2) bez orzekania o winie.
W odpowiedzi na pozew z 4 stycznia 2023 roku A. J. (2) wniosła o rozwiązanie związku małżeńskiego
z A. J. (1) z wyłącznej winy A. J. (1). A. J. (1) i A. J. (2) z małżeństwa posiadają małoletnie dziecko N. J. urodzoną (...). Postanowieniem z 17 lipca 2023 roku sygn. akt
(...) Sąd Okręgowy w(...)udzielił zabezpieczenia kontaktów ojca z córką do czasu prawomocnego zakończenia procesu w ten sposób, że ustalił kontakty A. J. (1) z małoletnią córką stron N. J. w I, II i III sobotę miesiąca od godziny 13:00 do godziny 18:00 poza miejscem zamieszkania matki i ojca w obecności kuratora sądowego. Na wyżej wymienione postanowienie powód wniósł apelację. Sąd Apelacyjny w (...) postanowieniem z 17 czerwca 2024 roku sygn. akt
(...) zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że ustalił, że kontakty powoda z małoletnią córką ustalone w I, II i III sobotę miesiąca będą odbywać się poza miejscem zamieszkania matki i bez jej udziału, w obecności kuratora oraz zobowiązał pozwaną do przygotowania
i wydania małoletniej na każdorazowe kontakty zaś powoda do odwiezienia córki do jej miejsca zamieszkania po zakończeniu każdego kontaktu oraz ustalił kontakty za pośrednictwem telefonu lub innych środków porozumiewania się na odległość we wtorki i czwartki
w godz. od 18:00 do 18:30.
1. Pozew o rozwód,
2. Odpowiedź na pozew o rozwód,
3. Postanowienie o zabezpieczeniu,
4. Postanowienie SA w (...)
1. 4-8 akt Sądu Okręgowego w (...) (...),
2. 26-29 akt Sądu Okręgowego w (...) (...)
3. 69 akt Sądu Okręgowego w (...) (...)
4. 202 akt Sądu Okręgowego w (...) (...)
2. K. Z. (1) jest bratem A. J. (2). Pozostawał w konflikcie z A. J. (1), występując w obronie siostry.
W dniu 26 sierpnia 2023 roku A. J. (1) skontaktował się telefonicznie z A. J. (2). Wynikła pomiędzy nimi sprzeczka. A. J. (1) chciał się widzieć tego dnia
z córką, natomiast A. J. (2) miała plany zabrać dziecko z koleżankami na pokazy lotnicze A. S.. Ponadto poinformowała A. J. (1), że w tym czasie przebywa u niej jej brat, z którym nie miał on dobrych relacji i powiedziała mu, by w związku z tym nie przyjeżdżał. W tym czasie u A. J. (2) faktycznie przebywał K. Z. (2), który zajmował się N. J., zaś ten dzień nie był przeznaczony na kontakty A. J. (1) z córką.
Zanim A. J. (2) wyszła z dzieckiem z domu, pod jej miejsce zamieszkania podjechał samochodem A. J. (1). W związku z tą wizytą doszło do eskalacji konfliktu między A. J. (1) a K. Z. (1). Mężczyźni wyzywali się wzajemnie słowami powszechnie uznawanymi za wulgarne i obraźliwe.
W pewnym momencie A. J. (1) wyjął telefon komórkowy i zaczął nagrywać zdarzenie. Powyższe wywołało sprzeciw K. Z. (2), który przeskoczył przez ogrodzenie i zaatakował fizycznie A. J. (1). Próbował wyrwać mu z ręki telefon, aby przestał nagrywać. W odpowiedzi A. J. (1) wyzywał K. Z. (1) i opluł go. K. Z. (1) zadał mu kilkakrotnie uderzenie pięścią w twarz i tułów oraz kopnął w kolano, powodując u niego obrażenia w postaci niewielkiej rany nosa po lewej stronie i otarcia naskórka okolicy czołowej pośrodkowo, które naruszyły czynności narządów jego ciała na okres nie przekraczający 7 dni.
Gdy A. J. (1) oświadczył K. Z. (1), że powiadomi o zdarzeniu Policję , K. Z. (1) znieważył go słowem powszechnie uznawanym za obelżywe,
nazywając „frajerem". Odjeżdżając spod posesji A. J. (1) zaczął wypowiadać wulgarne słowo pod adresem K. Z. (1), ale z uwagi na to, że nagrywał jeszcze przebieg zdarzenia, nie skończył swojej wypowiedzi.
Po zdarzeniu A. J. (1) udał się na (...) Szpitala (...) w R.. W badaniu stwierdzono niewielką rankę nosa po stronie lewej oraz zadrapania naskórka okolicy czołowej środkowej. Postawiono rozpoznanie powierzchownego urazu głowy.
1. Częściowo wyjaśnienia oskarżonego K. Z. (1),
2. Zeznania pokrzywdzonego A. J. (1),
3. Zeznania świadka A. J. (2),
4. Wydruki wiadomości w aplikacji W.,
5. Nagranie,
6. Karta informacyjna z leczenia szpitalnego,
7. Protokół odtworzenia nagrania,
8. Opinia biegłego patomorfologa
1. 29v-30v, 59v,
2. 2-3 akt (...) Prokuratury Rejonowej R. – (...), 30v-32v,
3. 12, 32-33,
4. 22-28,
5. 8 akt (...) Prokuratury Rejonowej R. – (...)
6. 10 akt (...) Prokuratury Rejonowej R. – (...),
7. 15-17 akt(...) Prokuratury Rejonowej R. – (...),
8. 23 akt (...) Prokuratury Rejonowej R. – (...)
3. K. Z. (1) urodził się (...). Prowadzi działalność gospodarczą uzyskując z tego tytułu dochód w kwocie 3250 zł. Nie posiada majątku. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie leczył się psychiatrycznie ani neurologicznie. Nie był karany.
1. Oświadczenie,
2. Informacja z K.
1. 29,
2. 13
1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
1.OCena DOWOdów
0.1.2.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
Lp. 2
Częściowo wyjaśnienia oskarżonego K. Z. (1)
Wyjaśnienia oskarżonego K. Z. (1) zostały uznane przez Sąd jako oparte na prawdzie w części dotyczących okoliczności bezspornych oraz znajdujących potwierdzenie w pozostałym uznanym przez Sąd za wiarygodny materiale dowodowym. Dotyczy to wyjaśnień oskarżonego, w których potwierdził, że:
- pozostaje w długotrwałym konflikcie z pokrzywdzonym A. J. (1), występując w obronie swojej siostry A. J. (2), która jest z pokrzywdzonym w trakcie sprawy o rozwód toczącej się przed Sądem Okręgowym w (...)sygn. akt(...)
- w dniu 26 sierpnia 2023 roku, tj. czwartą sobotę miesiąca, A. J. (1) przyjechał pod miejsce zamieszkania A. J. (2) na widzenie z córką pomimo, że zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego w (...) z 17 lipca 2023 roku sygn. akt(...) pokrzywdzonemu udzielono zabezpieczenia do czasu prawomocnego zakończenia procesu w ten sposób, że ustalono kontakty A. J. (1) z córką w pierwszą, drugą i trzecią sobotę miesiąca od godziny 13:00 do godziny 18:00 poza miejscem zamieszkania matki i ojca w obecności kuratora sądowego,
- między oskarżonym a pokrzywdzonym doszło do awantury, pokrzywdzony wbrew sprzeciwowi oskarżonego nagrywał jego osobę, napluł na oskarżonego i wyzywał go słowami powszechnie uznawanymi za obraźliwe, wywiązała się między nimi szarpanina,
- oskarżony znieważył pokrzywdzonego słowem powszechnie uznawanym za obelżywe, tj. nazywając go „frajerem”.
Lp. 2
Zeznania pokrzywdzonego A. J. (1)
Zeznania pokrzywdzonego A. J. (1) w części w jakiej podał, że w dniu 26 sierpnia 2023 roku w R. oskarżony uderzył go kilkukrotnie pięścią w twarz i tułów oraz kopnął w kolano, powodując obrażenia w postaci niewielkiej rany nosa po lewej stronie i otarcia naskórka okolicy czołowej pośrodkowo oraz że
w tym samym miejscu i czasie oskarżony znieważył go w jego obecności i w obecności innej osoby słowem powszechnie uznanym za obelżywe, nazywając go „frajerem”, znajdowały oparcie
w pozostałym materiale dowodowym i z tego powodu zostały uznane za oparte na prawdzie. Zeznania pokrzywdzonego potwierdzały dowody w postaci nagrania zdarzenia zarejestrowanego telefonem komórkowym, karty informacyjnej leczenia szpitalnego dotyczącej obrażeń odniesionych w wyniku zdarzenia, opinii biegłego patomorfologa w przedmiocie charakteru odniesionych przez pokrzywdzonego obrażeń i mechanizmu ich powstania, a także częściowo wyjaśnień samego oskarżonego oraz zeznań świadka A. J. (2). Zaznaczyć przy tym należy, że pokrzywdzony w swoich depozycjach wyraźnie wybielał swoje zachowanie celowo stawiając się tylko w roli ofiary, co wynikało nie tylko z wyjaśnień oskarżonego, ale również z zeznań A. J. (2) i nagrania zdarzenia. Pokrzywdzony przyczynił się do powstania sytuacji konfliktowej z oskarżonym i jej eskalacji, niemniej jednak nie usprawiedliwiało to zachowania oskarżonego polegającego na stosowaniu przemocy fizycznej.
Lp. 2
Zeznania świadka A. J. (2)
Zeznania świadka A. J. (2) były jednoznaczne, konsekwentne i logiczne. Świadek umieszczała poszczególne opisywane przez siebie zdarzenia w czasie i przestrzeni. Podawała związki przyczynowo - skutkowe. Treść złożonych przez nią zeznań zarówno na rozprawie w postępowaniu sądowym jak i w trakcie postępowania(...) Prokuratury Rejonowej R. – W.wskazywała, że świadek starała się być obiektywna. Przyznała ona, że między oskarżonym a pokrzywdzonym doszło do awantury, w trakcie której jej brat zaatakował pokrzywdzonego
i kopnął go. Świadek opisała negatywne zachowania zarówno pokrzywdzonego jak i oskarżonego.
Lp. 2
Opinia biegłego patomorfolo-ga
Opinia spełnia wymogi określone w art. 201 k.p.k. Jest jasna, zupełna i nie zawiera wewnętrznych sprzeczności. Została sporządzona przez biegłego w zakresie jego specjalności. Nie budziła wątpliwości.
Lp. 1, 2, 3
Dowody z dokumentów
Za wiarygodne Sąd uznał zgromadzone w aktach sprawy dowody
z dokumentów. Zostały one sporządzone przez powołane do tego podmioty w zakresie ich kompetencji, w sposób rzetelny, szczegółowy i zgodny z prawem. Ich autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu.
0.1.2.2.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
Lp. 2
Częściowo wyjaśnienia oskarżonego K. Z. (1)
Wyjaśnienia oskarżonego K. Z. (1) w których nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego nie wytrzymywały konfrontacji z pozostałym zgromadzonym
w niniejszej sprawie materiałem dowodowym. Stały one w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonego A. J. (1), które znajdowały oparcie w pozostałym materiale dowodowym
w postaci nagrania zdarzenia zarejestrowanego telefonem komórkowym, karty informacyjnej leczenia szpitalnego dotyczącej obrażeń odniesionych w wyniku zdarzenia przez pokrzywdzonego oraz opinii biegłego patomorfologa w przedmiocie charakteru odniesionych przez pokrzywdzonego obrażeń i mechanizmu ich powstania. Z dokumentacji medycznej i opinii biegłego wynikało jasno, że bezpośrednio po zdarzeniu u pokrzywdzonego na ciele stwierdzono obrażenia, które mogły powstać wskutek zadawania mu uderzeń pięścią w twarz i kopnięcia w kolano. Depozycje oskarżonego, jakoby nie uderzał pokrzywdzonego, zaś stwierdzone
u niego obrażenia wywołał on sobie sam celowo za pomocą noszonych okularów, są nieprzekonujące, sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz z pozostałymi wymienionymi wyżej dowodami. Co więcej, nawet siostra oskarżonego w złożonych zeznaniach jeszcze w toku postępowania prowadzonego przez prokuraturę przyznała, że widziała jak oskarżony przynajmniej kopnął pokrzywdzonego. Mając na uwadze wyżej wymienione okoliczności, przedmiotowe depozycje oskarżonego należało uznać jako element linii obrony nakierowany na zminimalizowanie grożącej mu odpowiedzialności karnej.
1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☐
1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
Pkt I
K. Z. (1)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Art. 157 § 2 k.k. penalizuje zachowanie polegające na spowodowaniu naruszenia czynności narządów ciała innej osoby na okres trwający nie więcej niż 7 dni.
Oskarżony K. Z. (1) swoim zachowaniem zrealizował znamiona z art. 157 § 2 k.k. w ten sposób, że w dniu 26 sierpnia 2023 roku w R. uderzył kilkukrotnie A. J. (1) pięścią w twarz
i tułów oraz kopnął w kolano, powodując u niego obrażenia w postaci niewielkiej rany nosa po lewej stronie i otarcia naskórka okolicy czołowej pośrodkowo, które naruszyły czynności narządów jego ciała na okres nie przekraczającym 7 dni.
Sąd dokonał zmiany opisu czynu zabronionego uwzględniając depozycje samego pokrzywdzonego, jak też materiał dowodowy w postaci wydruków zdjęć obrażeń na ciele pokrzywdzonego, dokumentacji medycznej oraz opinii biegłego patomorfologa.
Oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim w ramach eskalacji konfliktu z pokrzywdzonym. Jako dorosła osoba mająca dodatkowo związek ze sportami walki, oskarżony zdawał sobie sprawę, że zadając pokrzywdzonemu uderzenia pięścią i kopnięcia, może u niego spowodować co najmniej lekkie obrażenia ciała.
Popełniony przez oskarżonego czyn zabroniony należało uznać za zawiniony. Oskarżony miał zachowaną pełną zdolność do rozpoznania czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Zebrany
w sprawie materiał dowodowy oraz zasady prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego wykluczają możliwość przyjęcia, iż oskarżony działał pod wpływem błędu lub pozostawał
w jakiejkolwiek nadzwyczajnej sytuacji motywacyjnej. Pokrzywdzony wprawdzie swoim zachowaniem przyczynił się do powstania awantury, niemniej jednak nie usprawiedliwiało to stosowania przez oskarżonego przemocy fizycznej. Tym bardziej, że nie była to już pierwsza taka sytuacja konfliktowa
z pokrzywdzonym. Czyn zabroniony był karygodny ponieważ stopień jego społecznej szkodliwości był większy niż znikomy.
Na gruncie niniejszej sprawy zaktualizowała się potrzeba rozstrzygnięcia, która ustawa jest względniejsza w rozumieniu art. 4 § 1 k.k. dla oskarżonego, a w konsekwencji wyboru stosowanej ustawy. Ustawą względniejszą dla sprawcy jest taka, która zastosowana w konkretnej sprawie przewiduje dla sprawcy najłagodniejsze konsekwencje. Z dniem 1 października 2023 roku weszły
w życie poważne zmiany w kodeksie karnym. Nowelizacja objęła praktycznie cały kodeks, zmieniając albo dodając przepisy, zarówno w części ogólnej, jak i szczególnej co do zasady przewidując dla sprawców przestępstw surowsze konsekwencje. Nowe przepisy przewidują w szczególności surowsze kary, zmienione i nowe przepisy ustalające zasady wymiaru kary dotyczące m.in. okoliczności obciążających i łagodzących. Mając na uwadze powyższe Sąd w niniejszej sprawie zastosował ustawę kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 października 2023 roku.
☐
1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐
1.5. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐
1.6. Umorzenie postępowania
Pkt II
K. Z. (1)
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
Przepis art. 216 § 1 k.k. penalizuje zachowanie polegające na znieważeniu innej osoby w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła. Zniewagę stanowią wypowiedzi godzące w godność danej osoby, obelżywe lub ośmieszające, niedające się zracjonalizować. Ze względu na to, że zniewaga godzi w poczucie własnej wartości danej osoby, znieważenie – inaczej niż zniesławienie – może nastąpić także wtedy, gdy odbiorcą wypowiedzi o treści naruszającej cześć jest wyłącznie ta osoba ( tak wyrok SA w Warszawie z 26.02. 2018 r., VI ACa 1576/16, LEX nr 2578915.” M. Mozgawa [w:] M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, M. Mozgawa, Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021, art. 216). Zniewaga nie jest formą krytyki, a wynika przeważnie z chęci dokuczenia pokrzywdzonemu (J. Wojciechowski, w: Wąsek, Zawłocki, Kodeks karny, t. I, 2010, s. 1350). Przestępstwo zniewagi jest przestępstwem umyślnym. Może dopuścić się go tylko ten, kto zdaje sobie sprawę z faktu, że jego zachowanie wyczerpuje znamiona przestępstwa zniewagi. Dla oceny, czy określone zachowanie stanowi zniewagę, istotne znaczenie ma obiektywna ocena tego zachowania, rozważenie jego społecznego odbioru przez pryzmat generalnie akceptowanych norm obyczajowych. Uznać zatem trzeba, że zniewagę mogą stanowić jedynie takie zachowania, które są powszechnie uznane za obelżywe (wyr. SA w Lublinie z 6.6.2011 r., II AKa 91/11, KZS 2011, Nr 11, poz. 77, s. 46; zob. także wyr. SN z 6.2.2003 r., WA 77/02, L.; I. Z., W kwestii, s. 52).
Oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona określone w art. .216 § 1 k.k. w ten sposób, że w dniu 26 sierpnia 2023 roku w miejscowości R. znieważył A. J. (1) w jego obecności
i w obecności innej osoby słowem powszechnie uznanym za obelżywe, nazywając go „frajerem”.
Dokonując analizy wypowiedzi oskarżonego w kontekście treści cytowanych powyżej poglądów piśmiennictwa i orzecznictwa, Sąd doszedł do wniosku, iż oskarżony swoim działaniem wyczerpał znamiona z art. 216 § 1 k.k., ponieważ użył słowa, które obiektywnie oceniane jest jako obelżywe, niemniej jednak Sąd uznał stopień społecznej szkodliwości zachowania oskarżonego jako znikomy.
Zgodnie z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. nie wszczyna się postępowania a wszczęte umarza, gdy społeczna szkodliwość czynu jest znikoma. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu bierze się pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób
i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
W ocenie Sądu na gruncie niniejszej sprawy doszło do ziszczenia się negatywnej przesłanki procesowej z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.
Wskazać należy, że oskarżony znieważył pokrzywdzonego określając słowem powszechnie uznawanym za obelżywe tj. „ frajerem" , które to jednak określenie należy do słabszych w swej intensywności spośród zwrotów mogących realizować znamiona przestępstwa. Do znieważenia pokrzywdzonego w jego obecności doszło tylko przy jednej osobie – A. J. (2), będącej żoną pokrzywdzonego w trakcie sprawy o rozwód, posiadającej już w pełni ukształtowane relacje
z pokrzywdzonym i opinię o nim. Znieważenie pokrzywdzonego w obecności A. J. (2) nie wpływało w jakikolwiek sposób na jej ocenę osoby pokrzywdzonego i nie było przez nią brane pod uwagę w jakikolwiek istotny sposób. W toku postępowania w niniejszej sprawie nie wykazano, aby
z tytułu zachowania oskarżonego polegającego na znieważeniu pokrzywdzonego, spotkały go z tego tytułu jakiekolwiek dalsze negatywne konsekwencje. Sam oskarżony działał w warunkach konfliktu
z pokrzywdzonym, do powstania którego pokrzywdzony wyraźnie przyczynił się. Przyjechał na widzenie z córką wbrew telefonicznym ustaleniom poczynionym z żoną i w dzień nie objęty kontaktami z dzieckiem na podstawie postanowienia z 17 lipca 2023 roku sygn. akt
(...) Sądu Okręgowego w(...). Pokrzywdzony wiedział, że na miejscu będzie oskarżony
z którym był skonfliktowany. Zachowywał się wyzywająco w stosunku do oskarżonego, jak i A. J. (2). Jak wynika z depozycji oskarżonego i A. J. (2), pokrzywdzony wyzywał również oskarżonego słowami dalece bardziej wulgarnymi i obraźliwymi niż słowo „frajer”. Co więcej, wynika
z nich zgodnie, że pokrzywdzony opluł oskarżonego. Mając na uwadze powyższe, określenie pokrzywdzonego przez oskarżonego słowem „frajer” musiało być odbierane przez niego jako daleko mniej dolegliwe, niż jego własne wypowiedzi, zaś zarzut w tej części prywatnego aktu oskarżenia stanowił przede wszystkim metodę walki pokrzywdzonego z oskarżonym i żoną w ramach długotrwałego konfliktu. Pokrzywdzony w tym przedmiocie traktował postępowanie karne instrumentalnie.
W ocenie Sądu społeczna szkodliwość popełnionego przez oskarżonego czynu nie uzasadniała zatem sięgania po odpowiedzialność karno-sądową. Zgodnie z art. 1 § 2 k.k. nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma, co oznacza, że dla bytu odpowiedzialności karnej nie wystarcza wyczerpanie znamion przestępstwa określonych w przepisie ustawy karnej.
W świetle nakreślonych okoliczności zachowanie oskarżonej cechowało się znikomym stopniem społecznej szkodliwości i jako takie zgodnie z art. 1 § 2 k.k. nie stanowiło przestępstwa.
☐
1.7. Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
K. Z. (1)
Wymierzając oskarżonemu karę za przypisany mu czyn zabroniony, Sąd miał na względzie
z jednej strony, aby kara spełniła związane z nią cele społeczne, z drugiej zaś strony, aby była ona karą zindywidualizowaną, to jest taką, która
w odniesieniu do konkretnego sprawcy popełniającego czyn przestępny, będzie zgodna
z zasadami wskazanymi przez ustawodawcę
w treści przepisu art. 53 k.k. Sąd kierował się dyrektywami sędziowskiego wymiaru kary, bacząc by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, była adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz spełniała tak cele zapobiegawcze w stosunku do oskarżonego, jak i cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Przy ocenie orzeczenia o karze Sąd miał powinność uwzględniania również tzw. ogólnoustrojowych zasad odnoszących się do sądowego wymiaru kary, a w szczególności zasady sprawiedliwości społecznej i zasady równości wobec prawa.
Sąd uwzględnił sposób działania oskarżonego, który w ramach długotrwałego konfliktu
z pokrzywdzonym w ramach kolejnej awantury na tym tle zaatakował go, a stosowana przemoc fizyczna polegała na tym, że oskarżony uderzał pokrzywdzonego kilkukrotnie pięścią w twarz
i tułów oraz kopnął w kolano.
Sąd miał przy tym na uwadze, że odniesione wskutek czynu zabronionego przez pokrzywdzonego obrażenia były niewielkie
i ograniczały się do niewielkiej rany nosa po lewej stronie i otarcia naskórka okolicy czołowej pośrodkowo.
Sąd na korzyść oskarżonego uwzględnił, że jest osobą dotychczas niekaraną sądownie.
Wymierzona oskarżonemu kara grzywny będzie sankcją karną adekwatną zarówno do stopnia winy jak i szkodliwości społecznej popełnionego przez niego czynu. Uświadomi naganność jego zachowania wpływając na niego w sposób wychowawczy. Istotnym jest również, iż kara, aby była skuteczna, musi stanowić realną dolegliwość, musi zatem być zatem odpowiednio surowa.
Wysokość jednej stawki dziennej kary grzywny odpowiada sytuacji majątkowej oskarżonego, jego warunkom osobistym, rodzinnym, stosunkom majątkowym i możliwościom zarobkowym.
1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
1.6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
1.KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
Pkt III
Zgodnie z art. 627 k.p.k., mając na uwadze, że na gruncie niniejszej sprawy oskarżyciel prywatny był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zasądzono od oskarżonego na jej rzecz zwrot poniesionych kosztów zastępstwa procesowego oraz wydatków.
Pkt IV
Po uwzględnieniu sytuacji rodzinnej i majątkowej skazanego, Sąd na podstawie
art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od ponoszenia opłaty w części skazującej wyroku, gdyż byłoby to dla niego zbyt uciążliwe.
1.1Podpis