Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
Sygn. akt II K 172/25
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.1. USTALENIE FAKTÓW
1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.1.
N. Ł.
Jak w punkcie 1. części dyspozytywnej wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 27 maja 2026 r., tj. przestępstwo z art. 231 § 1 k.k.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
1. Starostwo Powiatowe w P. na podstawie art. 130a ust. 5f ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym zawierało z Ł. X., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą (...), umowy o usuwaniu pojazdów z drogi i umieszczaniu ich na parkingu strzeżonym.
2. W okresie od 19 kwietnia 2004 r. do 31 grudnia 2020 r. Ł. X. oraz Starostwo Powiatowe w P. wiązały w tym zakresie zapisy umowne zawarte w: umowie z dnia 22 sierpnia 2002 r., aneksie nr (...) sporządzonym w dniu 29 sierpnia 2003 r. do umowy z dnia 22 sierpnia 2002 r., aneksie nr (...) sporządzonym w dniu 23 sierpnia 2004 r. do umowy z dnia 22 sierpnia 2002 r., aneksie nr (...) sporządzonym w dniu 22 sierpnia 2005 r. do umowy z dnia 22 sierpnia 2002 r., umowie nr (...) z dnia 29 grudnia 2006 r., aneksie nr (...) sporządzonym w dniu 19 grudnia 2007 r. do umowy nr (...) z dnia 29 grudnia 2006 r., aneksie nr (...) sporządzonym w dniu 29 grudnia 2008 r. do umowy nr (...) z dnia 29 grudnia 2006 r., aneksie nr (...) sporządzonym w dniu 15 grudnia 2009 r. do umowy nr (...) z dnia 29 grudnia 2006 r., umowie nr (...) z dnia 24 lutego 2010 r., umowie nr (...) z dnia 21 lutego 2013 r., umowie nr (...) z dnia 20 grudnia 2013 r., umowie nr (...) z dnia 23 grudnia 2014 r., umowie nr (...) z dnia 28 grudnia 2015 r., umowie nr (...) z dnia 27 grudnia 2016 r., umowie nr (...) z dnia 29 grudnia 2017 r., umowie nr (...) z dnia 21 grudnia 2018 r., umowie nr (...) z dnia 30 grudnia 2019 r. o usuwaniu pojazdów z dróg i umieszczaniu ich na parkingu strzeżonym. Zgodnie z postanowieniami tych umów Przedsiębiorca był obowiązany do sporządzania protokołów przyjęcia pojazdu na parking strzeżony oraz wydania pojazdu z parkingu według wzorów określonych załącznikami do umowy – nr 3 i 4 , powiadomienia (...) oraz podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, nie później niż trzeciego dnia, od upływu 3 miesięcy od umieszczenia na parkingu pojazdu usuniętego na podstawie art. 130a ww. ustawy o nieodebraniu pojazdu oraz przewiezienia pojazdu, którego właściciel nie odebrał w terminie ustawowym na parking zlokalizowany w (...) w O. w terminie 3 dni od upływu 3 miesięcy od dnia jego usunięcia.
3. W latach 2002 - 2020 na podstawie ww. umów na parkingu strzeżonym Ł. X. Starostwo Powiatowe w P. przechowywało pojazdy określone w zarzucie w pkt 1-86.
4. Do 4 września 2010 roku pojazdy nieodebrane w określonym ustawą terminie przechodziły z mocy prawa na własność Skarbu Państwa – powiatu. Po tej dacie – po zmianie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym – wymogiem dodatkowym stało się powiadomienie właściciela lub osoby uprawnionej o fakcie przechowywania pojazdu.
5. Ł. X. wykonywała sumiennie swoje obowiązki wynikające z ww. umów, poza przewiezieniem pojazdu nieodebranego na parking zlokalizowany w (...) w F. w terminie 3 dni od upływu 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Realizacji powyższego zapisu umownego nie egzekwował N. Ł.. Ł. X. wielokrotnie informowała o zalegających pojazdach, przedstawiała wykazy samochodów wraz z cenami za okres przechowywania. Po dacie 4 września 2010 roku regularnie informowała Starostwo o zalegających pojazdach, co do których możliwe jest wystąpienie z wnioskiem o orzeczenie przepadku przez sąd. Odnośnie samochodów, które były odbierane przez właścicieli nie było zastrzeżeń, bo to było rozliczane na bieżąco. Samochody, które nie były odebrane przez właścicieli aut były zgłoszone do Starosty, żeby starostowo zapłaciło za holowanie i przetrzymywanie. Średni okres, który upływał od chwili poinformowania Starostwa o zalegającym samochodzie na parkingu do chwili przemieszczenia auta przez Starostwo na parking Starostwa wynosił od roku do 5-7 lat, najdłużej stojący pojazd na parkingu stał tam 12 lat.. Starostwo nie informowało Ł. X., dlaczego nie przystępuje do odbioru pojazdów wkrótce po otrzymaniu zawiadomienia o możliwość ich odbioru i sprzedaży. Zawsze kontakt w tym zakresie inicjowała Ł. X., nigdy Starostwo.
6. Niepodejmowanie starań przez Starostwo Powiatowe w P. co do szybkiej sprzedaży pojazdów, które z mocy ustawy przeszły na własność powiatu generowało większe koszty ich przechowywania (zależne od ilości dni przechowywania), zaś upływ czasu powodował spadek wartości pojazdów. Co do pojazdów opisanych w pkt 1-21 w akcie oskarżenia nie przedsięwzięto czynności mających na celu sprzedaż pojazdów w odpowiednim czasie, tj. faktycznie niezbędnym do ich przeprowadzenia bez zbędnej zwłoki. W zakresie pozostałych pojazdów znaczne opóźnienie nastąpiło przy wszczynaniu procedury o orzeczenie przepadku pojazdu przez sąd, co rodziło tożsame skutki tj. zwiększało koszty przechowywania pojazdu, a czas wpływał na zmniejszenie wartości, od której przecież zależało wynagrodzenie przechowujacego. Opieszałość w tym względzie i zaniechanie załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki spowodowało, że od chwili usunięcia pojazdu z drogi do chwili ich sprzedaży albo skierowania wniosku o jego przepadek upłynęło od kilku do kilkunastu lat. Do dnia wyrokowania w tej sprawie Starostwo nie uregulowało płatności na rzecz Ł. X. za usunięcie, holowanie i przechowywanie pojazdów, które nie zostały odebrane przez właścicieli. Wysokość należnego ostatnio wymienionej wynagrodzenia jest obecnie kwestią sporną.
7. W okresie od 1 czerwca 2003 r. funkcję Dyrektora (...) pełnił N. Ł.. Do głównych obowiązków N. Ł. jako Dyrektora ww. wydziału należało m.in.:
- realizacja zadań wynikających z uchwał Rady Powiatu i Zarządu w zakresie spraw dotyczących Wydziału,
- pełni nadzór nad prawidłową i terminową realizacją zadań i spraw Wydziału,
- organizuje stanowiska pracy Wydziału według zasad racjonalnej organizacji pracy,
- wykonuje inne czynności wchodzące w zakres właściwości rzeczowej Wydziału zlecone przez Starostę;
8. Na mocy § 6 dokumentu Podziału zadań usuwania i przechowywania pojazdów usuniętych z dróg powiatu (...) – wprowadzonego na mocy zarządzenia Starosty (...) w sprawie realizacji zadań usuwania i przechowywania pojazdów usuniętych z dróg powiatu (...) – (...), nadzorowany przez N. Ł., a odpowiedzialnego za wykonanie tegoż zarządzenia na mocy jego postanowienia zawartego § 2, został obowiązany do: przeprowadzania postępowań w sprawie przejęcia pojazdu usuniętego z drogi i nieodebranego w przepisanym terminie, w tym na podstawie § 5 ust 2 (...) w sytuacji konieczności ustalenia właściciela samochodu i innych osób, które mogą być zobowiązane do zwrotu kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, szacowaniem, sprzedażą, zniszczeniem pojazdu, powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia, zwraca się z wnioskiem do Policji o udostępnienie niezbędnych informacji., zaś po ich ustaleniu – ust. 3 – powiadamia te osoby o obowiązku odbioru pojazdu i skutkach prawnych wynikających z niezrealizowania tego obowiązku. Stosownie zaś do treści § 6 ust. 1 po upływie 30 dni od daty doręczenia powiadomienia osobom, o którym mowa w § 5 utst1 Wydział komunikacji i Dróg wspólnie z radcą prawnym Starostwa przygotowują wniosek do sądu w sprawie orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu (...). Przepis ten stosowało się odpowiednio, gdy w terminie 4 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu nie został ustalony jego właściciel lub osoba uprawniona do jego odbioru, mimo że w jej poszukiwaniu dołożono należytej staranności.
9. Na podstawie pisma (...) z dnia 20.05.2003 r. o powierzeniu stanowiska (...), zgodnie z zakresem obowiązków określonym w dniu 20.05.2003 r., w dniu 07.07.2008 r. oraz w dniu 11.02.2011 r., a także zgodnie z zarządzeniem nr (...) Starosty (...) z dnia 20 kwietnia 2012 r. i zarządzeniem nr (...) Starosty (...) z dnia 1 kwietnia 2014 r. w sprawie realizacji zadań usuwania i przechowywania pojazdów usuniętych z dróg powiatu (...), N. Ł. był upoważniony do prowadzenia spraw dotyczących świadczenia usług w zakresie usuwania pojazdów z dróg powiatu. N. Ł. nadzorował proces zbierania dokumentacji odnośnie usuniętych pojazdów oraz sporządzania wniosków do sądu o przepadek pojazdów, nieodebranych przez właściciela. N. Ł. realizując przyznane w powyższym zakresie kompetencje nie wykonywał ich zgodnie z istotą urzędowania (tj. bez zbędnej zwłoki), a tym samym w zgodzie z obowiązującymi go przepisami prawa.
10. (...) odpowiadał za treść umów zawieranych na przestrzeni lat z Ł. X. w zakresie usuwania pojazdów z dróg, holowaniem i przechowywaniem na parkingu strzeżonym. Umowa zastrzegała m.in., że koszty przechowania nie mogą być wyższe niż koszty sprzedaży pojazdu lub uzyskane wskutek ich złomowania, a wypłata należnego wynagrodzenia miała nastąpić po zarządzeniu przez sąd przepadku pojazdu, albo sprzedaży lub zezłomowaniu. N. Ł. nadzorował wykonywanie przedmiotowych umów i znał powyższe zapisy dot. wynagrodzenia dla przechowującego, w tym zastrzeżenia regulujące kwestię wypłaty wynagrodzenia.
11. Ł. X. miała zastrzeżenia co do prawidłowości realizacji postanowień umowy przez Starostwo, umawiała spotkania ze starostą powiatu po to, aby unaocznić mu zwłokę w procederze sprzedaży pojazdów, a następnie występowania z wnioskami do sądu o orzeczenie przepadku pojazdów deponowanych na jej parkingu. N. Ł. brał udział w rozmowach starosty z Ł. X., która ponaglała Starostwo o realizację swoich obowiązków dotyczących przechowywanych na jej parkingu pojazdów oraz o wypłatę należności za świadczoną usługę. Tych spotkań było dużo. Podczas tych spotkań zakwestionowano stawki wynagrodzenia żądanego przez Ł. X. w oparciu o zawarte umowy.
12. W następnie jednego z takich spotkań starostwa R. N. (1) rozmawiał z N. Ł. o konieczności przyspieszenia procedury występowania z wnioskami o przepadek i powodów wystąpienia zgłaszanych przez Ł. X. problemów. N. Ł. przedstawiał ustne wyjaśnienia sytuacji, tłumacząc to przede wszystkim długim okresem kompletowania dokumentacji. W tej rozmowie ani w żadnym innym czasie N. Ł. nie występował do starosty o zmniejszenie zakresu przyznanych kompetencji, nie zgłaszał potrzeby zatrudnienia dodatkowej osoby do wydziału, nie informował o nadmiarze scedowanych na jego osobę obowiązków. N. Ł. nie wystąpił z oficjalnym pismem o wzmocnienie kadrowe swojego wydziału. Do starosty nie dotarły tego rodzaju informację o problemach ww. wydziału i osoby nim zarządzającej od innych pracowników Starostwa. O obciążeniu zadaniami i pracą N. Ł. rozmawiał z zatrudnionym w Starostwie radcą prawnym - G. S., nie wskazując na to, że nie jest w stanie wykonać swoich obowiązków zgodnie z terminami wynikającymi z ustawy.
13. Problem z ujawnioną opieszałością w zakresie zadań dotyczących pojazdów usuniętych z dróg i przechowywanych na prywatnym parkingu Ł. X. był poruszony także na posiedzeniu członków Zarządu, gdzie po raz pierwszy rozpatrywano wniosek Ł. X. o przyznanie jej wynagrodzenia za przechowywanie samochodów. To posiedzenie miało miejsce w okresie kiedy starostą był pan N., a funkcję tą pełnił on od 2010 r. do 2014 r. Obradujący na tym posiedzeniu byli wówczas zdumieni wysokością wynagrodzenia o jakie wystąpiła Ł. X..
14. (...) przyjmował najwięcej interesantów. W tym wydziale pracowało od 8-10 pracowników, których pracę nadzorował N. Ł., mając możliwość zlecenia im określonych poleceń w ramach zadań wydziału. Takie zlecenie dostała od niego w 2019 roku C. T., której polecił przygotować parę wniosków o przepadek pojazdów do sądu. Na przełomie 2-3 miesięcy przygotowała 10 tych wniosków. Okresowym wzmocnieniem w pracach tego wydziału byli wyłącznie stażyści.
15. Do 2019 roku realizacją zadań w zakresie usuniętych z dróg powiatu pojazdów oraz kompletowaniem dokumentów do wniosków o przepadek pojazdów zajmował się wyłącznie N. Ł.. Pomoc innych pracowników z wydziału miał jedynie na etapie kompletowania wniosku. Nigdy o szerszy zakres pomocy w tym względzie nie zabiegał, nie polecał wykonać swoim podwładnym czynności mogących procedurę przyspieszyć, ani też nie zgłaszał potrzeby uzupełnienia składu osobowego w celu realizacji zadań związanych z pojazdami deponowanymi na parkingu strzeżonym, za które Starostwo ponosiło koszty przechowywania wobec niezgłoszenia się właściciela.
16. Wzmocnienie wydziału nadzorowanego przez N. Ł. łącznie o 3 pracowników nastąpiło w latach 2017-2019 (po zmianie budynku urzędowania). W 2018 roku N. Ł. odbył rozmowę z ówczesnym starostą – L. O. o przedłużającej się procedurze przygotowania wniosków o przepadek, tłumacząc to przede wszystkim okresem oczekiwania na ustalenie właściciela przez Policję. Dodatkowego pracownika, który zajmował się wyłącznie sprawami związanymi z usuwaniem pojazdów, w tym przygotowaniem wniosków zorganizowano dla wydziału nadzorowanego i kierowanego przez N. Ł. w październiku 2019 roku (zatrudnienie S. S.), częściowo z inicjatywy N. Ł., który poinformował starostę L. O., że ilość spraw w wydziale oraz przebywanie kilku osób na długotrwałych zwolnieniach lekarskich wymaga dokadrowania wydziału. Wcześniej do pomocy w tym zadaniu była skierowana C. T..
17. Czas przygotowania kompletu dokumentów do wniosku o przepadek pojazdu był różny, decydujące znaczenia w tym zakresie miał okres niezbędny do ustalenia właściciela pojazdu. S. S. od października 2019 roku do 2020 roku przygotował 23 wniosków o przepadek do sądu, w tym były 3, które wymagały przeprowadzenia postępowania spadkowego. Przygotowane pismo przez ww. pracownika było akceptowane przez N. Ł. i przekazywane do radcy prawnego, który składał kompletny wniosek do sądu.
18. Przy sprawowaniu swojej funkcji publicznej (...) na rzecz Starostwa Powiatowego w P. N. Ł. nie dopełnił swojego obowiązku wynikającego z art. 130a ust. 10 (w brzmieniu sprzed i po zmianie przepisu w dniu 04.09.2010 r.) i 10a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego, a także § 6 zarządzeń Starosty (...) w sprawie realizacji zadań usuwania i przechowywania pojazdów usuniętych z dróg powiatu (...), w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia bez zbędnej zwłoki procedury sprzedaży pojazdów, które z mocy ustawy przeszły na własność Skarbu Państwa oraz zaniechanie występowania do sądu bez zbędnej zwłoki, z wnioskami o orzeczenie przepadku pojazdów w ilości 86 (wyszczególnionych w punkcie 1 części dyspozytywnej wyroku), przechowywanych na parkingu prowadzonym przez Ł. X., na podstawie umów zawartych między Starostwem (...) a Ł. X. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą (...), Parking Strzeżony Ł. X. z/s w V..
19. Następstwem powyższych zaniedbań N. Ł. była szkoda interesu publicznego Skarbu Państwa (Starostwa Powiatowego w P.) w postaci znacznych i niewspółmiernych do potrzeb faktycznych kosztów przechowywania pojazdów na parkingu strzeżonym Ł. X. i prywatnego Ł. X., która wskutek tych zaniedbań została narażona na osiągniecie niższego wynagrodzenia, wskutek utraty wartości sprzedanych ze znacznym opóźnieniem, względem daty, kiedy możliwe było dokonanie sprzedaży przy właściwym wywiązywaniu się ze swoich obowiązków w tym zakresie przez N. Ł., pojazdów. Szkoda w mieniu prywatnym była nie niższa niż 10 000 złotych.
20. N. Ł. ukończył 62 lata. Jest żonaty, posiada jedno dziecko - córkę w wieku 28 lat. N. Ł. posiada wykształcenie wyższe, od lat jest urzędnikiem państwowym, obecnie pracownikiem Starostwa Powiatowego w P. na stanowisku (...), osiągającym z tego tytułu miesięcznie dochód w wysokości około 6 700 złotych. Jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni ok. 15 h, w tym 2h we współwłasności z żoną H. Ł., posiada sprzęt rolniczy typu ciągnik, samochód osobowy. Jest właścicielem nieruchomości zabudowanej domem. Nie był leczony w PZP ani PPA. Jest pod nadzorem lekarskim przez nadciśnienie, cukrzycę typu drugiego, a z uwagi na złe samopoczucie i prawdopodobnie stan depresyjny związany w głównej mierze z tą sprawą skorzystał z pomocy psychologa i psychiatry. N. Ł. nie był dotychczas karany sądownie.
częściowo wyjaśnienia oskarżonego N. Ł., k. 1970-1978, 2535v-2536, 2673v;
zeznania oskarżycielki posiłkowej Ł. X., k. 230-236, 1795-1797, 2536v-2538,; 2673v-2674;
zeznania świadka R. N. (1), k 1401-1404, 1433-1437, 2539v;
zeznania świadka V. K., k. 1416-1421, 2551v,;
zeznania świadka K. V., k. 1422-1426, 254 0;
zeznania świadka B. S. (1), k. 1427-1432, 2545v ;
zeznania świadka O. X., k. 1440-1443, 2539 ; 2687v-(...);
zeznania świadka L. O., k. 1702-1707, 2549 ;
zeznania świadka G. S., k. 1787-1790, 2547,;
zeznania świadka S. S., k. 1791-1794, 2548v;
zeznania świadka B. S. (2), k. 2718v-2719;
zeznania świadka C. T., k. 2719-2720;
zeznania świadka C. L., k. 2735-2735v;
pisemne zawiadomienie o przestępstwie, k. 1-12;
wydruk z CEIDG dot. Ł. X., k. 14;
umowa nr (...) z 21.2.2013 r. wraz z załącznikami, k. 15-19;
umowa (...) 20.12.2013 r. wraz z załącznikami, k. 20-25;
uchwala nr (...) Rady Powiatu w P. z 5.12.2013 r., k. 26;
umowa nr (...) z 23.12.2014 r. wraz z załącznikami, k . 27-31;
umowa nr (...) z 28.12.2015 r. wraz z załącznikami, k. 32-37;
umowa nr (...) z 27.12.2016 r. wraz z załącznikami, k. 38-42;
uchwala nr (...) Rady Powiatu w P. z 27.10.2016 r. z załącznikami, k. 43 – 44;
umowa nr (...) z 29.12.2017 r. z załącznikami, k. 45-48;
uchwala nr (...) Rady Powiatu w P. z załącznikiem, k. 49-50;
umowa nr (...) z 21.12.2018 r., k. 51-58;
pismo Ł. X. do Starostwa, k. 59-60;
pismo Starostwa do Ł. X., k. 61;
wezwanie do próby ugodowej, k. 62-63;
pismo Starostwa do Ł. X., k. 64;
wniosek Ł. X. o przyznanie wynagrodzenia, k. 65-66;
wykaz pojazdów usuniętych z drogi i nie odebranych z parkingu do dnia 20.04.2015 r., k. 67;
wykaz pojazdów usuniętych z drogi i nie odebranych z parkingu do dnia 25.07.2014 r., k. 68;
zawiadomienie, k. 69;
decyzja Starostwa o wynagrodzeniu za prowadzenie parkingu, k. 70-74;
odwołanie Ł. X. od decyzji do SKO, k. 75-82, 83;
wyrok WSA w Warszawie VII SA/Wa 1421/18, k. 84-10 1;
stanowisko Starostwa, k. 102-103;
ponaglenie na przewlekłość Starosty (...) wraz z załącznikami, k. 104-200;
ponaglenie na przewlekłość Starosty (...) wraz z załącznikami, k. 201-216;
kserokopia dokumentacji z firmy (...) wraz z notatkami dot. samochodów przechowywanych na parkingu strzeżonym Ł. X., k. 238-400;
faktura VAT nr (...) wskazująca koszty usunięcia i przechowywania pojazdów, k. 318-319;
zestawienie wydanych pojazdów w okresie 22.11.2020 r. do 30.11.2020 r., k. 320;
dokumentacja związana z usunięciem pojazdu, zezwoleniem na odbiór pojazdu, k. 321-337;
faktura VAT i rachunki, k. 338-340;
umowa nr (...) między (...) a Ł. X. wraz z załącznikami, k. 341-347;
dokumentacja związana z przyjęciem pojazdów na Parking i zawiadomieniem Starostwa, k. 348-351;
aneks nr (...) do umowy nr (...) z 5.01.2018 r., k. 352;
umowa nr (...) między (...) a Ł. X. wraz z załącznikami, k. 353-361;
dokumentacja związana z przyjęciem pojazdów na parking, k. 361-400;
dokumentacja związana z przyjęciem pojazdów na parking, k. 401-440;
wydruki z rachunku bankowego prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w P., k. 441-460;
email, k. 461;
pismo N. (...) do Starostwa Powiatowego w P., k. 462;
pismo Starostwa do Ł. X., k. 463;
zlecenie demontażu pojazdów przechowywanych na parkingu Ł. X., k. 464;
rachunek, k. 465;
protokół zdawczo-odbiorczy, k. 466-468;
odpis odpowiedzi na skargę, WSA VII (...), k. 469-473;
skarga na przewlekłość Starosty (...) z załącznikami, k. 474- 600;
skarga na przewlekłość Starosty (...) z załącznikami, k. 601-700;
umowa nr (...) z 30 grudnia 2019 r., k. 701-709;
uchwala nr (...) Rady Powiatu w P. z załącznikiem, k. 710-711;
umowa nr (...) z 21.12.2018 r., k. 112-117;
uchwala (...) Rady Powiatu w P. z załącznikiem, k. 718-719;
umowa nr (...) z 29.12.2017 r., k. 720-727, 729;
uchwala nr (...) Rady Powiatu w P. z 26.10.2017 r., k. 728;
uchwala nr(...) Rady Powiatu w P. z 27.10.2016 r., k. 730-731;
umowa nr (...) z 27.12.2016 r., k. 732-740;
umowa nr (...) z 28.12.2015 r., k. 740-748;
uchwala nr (...) Rady Powiatu w P. z 12.10.2015 r., z załącznikiem, k. 749-750;
uchwala nr (...) Rady Powiatu w P. z załącznikiem 23.12.2014 r., k. 751-752
umowa nr (...) z 23.12.2014 r., k. 753-760;
umowa nr (...) z 20.12.2013 r., k. 761-768;
uchwała nr (...) Rady Powiatu w P. z załącznikiem z 5.12.2013 r., k. 769-770;
umowa nr (...) z 21.2.2013 r., k. 771-778;
uchwala nr (...) Rady Powiatu w P. z załącznikiem z 27.10.2012 r., k. 779-780;
uchwala nr (...) Rady Powiatu w P. z załącznikiem z 5.12.2011 r., k. 781-782;
aneks nr (...) z 1.12.2011 r. do Umowy (...) z 24.2.2010 r., k. 783-786;
uchwała nr (...) Rady Powiatu w P. z 26.10.2011 r., k. 787-788;
umowa nr (...) z 24.2.2010 r., k. 789-791;
aneks nr (...) z 15.12.2009 r. do Umowy nr (...) z 29.12.2006 r., k. 791 -792
aneks nr (...) z 29.12.2008 r. do Umowy nr (...) z 29.12.2006 r., k. 793-794
aneks nr (...) z 19.12.2007 r. do Umowy nr (...) z 29.12.2006 r. k. 795-798;
umowa nr (...) z 29.12.2006 r., k. 798v;
uchwała nr (...) Rady Powiatu w P. z 26.12.2002 r.,799;
Dokumentacja ze Starostwa Powiatowego w P., k. 810-1000;
upoważnienie nr (...), k. 812
aktywa i pasywa Starostwa Powiatowego w P. od 2006 r. do 2019 r., k. 813-848;
przelewy z rachunków bankowych Starostwa na rzecz Ł. X., k. 849-1000;
przelewy z rachunków bankowych Starostwa na rzecz Ł. X., k. 1001-1158;
uchwały Rady Powiatu w P. z 2002 r., 2011 r. do 2020 r., k. 1159-1181;
dokumentacja i korespondencja dotycząca usuniętych pojazdów, k. 1182-1200;
dokumentacja i korespondencja dotycząca usuniętych pojazdów, k. 1201-1212;
dokumentacja związana z negocjowaniem i zawieraniem umów na usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg powiatu (...) od 2002 r. do 2021 r., k. 1212 – 1389’
zarządzenie nr (...) Starosty (...) z 20.4.2012 r., k. 1452;
zakres zadań dot. usuwania i przechowywania pojazdów usuniętych z dróg powiatu (...), k. 1453-1458;
przelewy między Starostwem Powiatowym a Ł. X., k. 1460-1472;
kopia dokumentacji dot. pojazdów przechowywanych na parkingu Ł. X., k. 1444 – 1445;
dokumentacja ze Starostwa Powiatowego w P., k. 1485-1600;
wykaz pojazdów przechowywanych na parkingu Ł. X., w okresie 2006 do 2020 r., wobec których Starostwo (...) zgłosiło do Sądu wnioski o przepadek, k. 1486-1487;
wnioski Starostwa Powiatowego w P. o przepadek pojazdów, k. 1488-1600, 1601-1662;
dokumentacja i korespondencja dot. usuniętych pojazdów, k. 1664-1699;
kopia postanowienia SKO w T. (...) stwierdzającego przewlekłość prowadzenia postępowania przez Starostę (...), k. 1708;
wydruki z e-maila dot. zatrudnienia N. Ł. w Starostwie Powiatowym w P., k. 1710-1719;
dokumentacja i korespondencja dot. usuniętych pojazdów, k. 1721-1726;
operat szacunkowy, określający wartość rynkową czynszu za najem za miejsce parkingowe, k. 1726-1760;
kopia skargi kasacyjnej z załącznikami, k. 1763-1782;
dokumentacja ze Starostwa Powiatowego w P., k. 1799 --1800, 1801-1936;
zarządzenie (...) z 1.4.2014 r., k. 1802, 1809-1814;
podział zadań usuwania i przechowywania pojazdów usuniętych z dróg Powiatu (...), k. 1803-1807;
zarządzenie (...) z 1.4.2012 r., k. 1808;
umowa o usuwaniu pojazdów z 22.8.2002 r., k. 1814;
aneks nr (...) z 16.9.2002 r. do Umowy z 22.8.2002 r., k.1815
aneks nr (...) z 29.8.2003 r. do Umowy z 22.8.2002 r., k. 1816;
aneks nr (...) z 23.8.2004 r. do Umowy z 22.8.2002 r., k. 1816;
aneks nr (...) z 22.8.2005 r. do Umowy z 22.8.2002 r., k. 1817;
umowa nr (...) z 29.12.2006 r., k. 1819-1820;
aneks nr (...) z 19.12.2007 r. do Umowy nr (...) z 29.12.2006 r., k. 1821;
aneks nr (...) z 29.12.2008 r. do Umowy nr (...) z 29.12.2006 r., k. 1822;
aneks nr (...) z 15.12.2009 r. do Umowy nr (...) z 29.12.2006 r., k. 1824;
umowa nr (...) z 24.2.2010 r., k. 1827-1830;
umowa nr (...) z 20.12.2013 r., k. 1831-1841;
umowa nr (...) z 23.12.2014 r., k. 1841-1845;
umowa nr (...) z 28.12.2015 r., k. 1846-1851;
umowa nr (...) z 27.12.2016 r., k. 1851-1855;
umowa nr (...) z 29.12.2017 r., k. 1856-1862;
umowa nr (...) z 21.12.2018 r., k. 1862-1868;
umowa nr (...) z 30 grudnia 2019 r., k. 1869-1877;
umowa nr (...) z 31.12.2020 r., k. 1878-1886;
powiadomienia o usuniętych pojazdach w 2015 r., k. 1886-1890;
powiadomienia o usuniętych pojazdach w 2016 r., k. 1891-1896;
powiadomienia o usuniętych pojazdach w 2017 r., k. 1897-1902;
powiadomienia o usuniętych pojazdach w 2018 r., k. 1903-1908;
powiadomienia o usuniętych pojazdach w 2019 r., k. 1909-1917;
powiadomienia o usuniętych pojazdach w 2020 r., k. 1918-1921;
powiadomienia o usuniętych pojazdach w 2021 r., k. 1922-1928;
dokumentacja dot. ustalania właściciela pojazdu, k. 1929-1936;
tabela dotyczącą pojazdów przechowywanych od 2003 r. do 2020 na parkingu Ł. X. w związku z umowami zawieranymi ze Starostwem, uwzgledniająca dokumentację znajdującą się w aktach sprawy, k. 1939-1944;
informacja o dacie odbioru pojazdów przez Starostwo z parkingu Ł. X., k. 1948-1949, 1953-1954;
dan e osobopoznawcze, k. 1970-1971, 1992, 2534-2534v,2673;
Karta karna, k. 1984, 2667, 2708, 2745;
Segregator niebieski z dokumentami stanowiący załącznik do protokołu przesłuchania oskarżycielki posiłkowej z dnia 29.11.2021 r.;
Skoroszyt pomarańczowy z dokumentami dostarczonymi przez Starostwo Powiatowe w P. dot. kopii dokumentów osobowych z akt pracowników (...).
1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.2.1.
N. Ł.
Jak w punkcie 1.1.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
Niedopełnienie obowiązków przez N. Ł. jako funkcjonariusza publicznego w okresie od 19 kwietnia 2002 r. do 31 grudnia 2020 r. w P. nastąpiło w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz z naruszeniem art. 104 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego.
wyjaśnienia oskarżonego N. Ł., k. 1970-1978, 2535v-2536, 2673v;
zeznania oskarżycielki posiłkowej Ł. X., k. 230-236, (...)-(...), (...)-(...),; (...)-(...);
zeznania świadka R. N. (1), k (...)-(...), (...)-(...), (...);
zeznania świadka V. K., k. 1416-1421, 2551v,;
zeznania świadka K. V., k. 1422-1426, 254 0;
zeznania świadka B. S. (1), k. 1427-1432, 2545v ;
zeznania świadka O. X., k. 1440-1443, (...) ; (...)-(...);
zeznania świadka L. O., k. 1702-1707, 2549 ;
zeznania świadka G. S., k. 1787-1790, (...),;
zeznania świadka S. S., k. 1791-1794, 2548v;
zeznania świadka B. S. (2), k. 2718v-2719;
zeznania świadka C. T., k. 2719-2720;
zeznania świadka C. L., k. 2735-2735v;
niebieski segregator.
1.2. OCena DOWOdów
2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1-20.
częściowo wyjaśnienia oskarżonego N. Ł.
Wyjaśnienia oskarżonego należało uznać za wiarygodne w warstwie przedstawiającej fakty, gdyż korespondowały one w znacznej mierze z pozostałym materiałem dowodowym (tak z osobowych źródeł dowodowych jaki i nieosobowym) uznanym za obiektywny i rzetelny. Nie można jednak podzielić optyki widzenia tych faktów, którą w całym postępowaniu forsował oskarżony. Już w tym miejscu słusznym jest zwrócić uwagę na to, iż oskarżony miał pełną świadomość spoczywania na nim zadań z zakresu prowadzenia spraw dotyczących usuwania pojazdów z dróg powiatu, w tym odnoszących się do parkingu strzeżonego i przedsiębiorcy, który taki parking udostępniał w oparciu o umowę, długiego okresu przechowywania pojazdów wyszczególnionych w akcie oskarżenia u pani Ł. X. i związanymi z tym roszczeniami ostatnio wymienionej (nie kwestionował faktu uczestnictwa w rozmowach odbywających się pomiędzy Starostą i oskarżycielką posiłkową w tym właśnie przedmiocie, miał wgląd do dokumentacji dot. pojazdów, które wysyłała terminowo do Starostwa pani Ł. X., znał swój zakres obowiązków oraz zapisy umowy łączące Starostwo i Ł. X. w zakresie usług jej przedsiębiorstwa, a dotyczących zadań zleconym wydziałowi, którego pracami nadzorował i za które był odpowiedzialny na podstawie zarządzenia Starosty Powiatu).
zeznania oskarżycielki posiłkowej Ł. X.
Zeznania oskarżycielki posiłkowej Ł. X. należało ocenić jako jasne, wewnętrznie niesprzeczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym, obiektywnym, materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym zeznaniach pozostałych świadków oraz dokumentach urzędowych i prywatnych, których rzetelności skutecznie nie podważono. Sąd nie doszukał się nielogicznej warstwy zeznań świadka w zakresie podawanych przez niego faktów, dlatego w całości dał wiarę jej zeznaniom i oparł się na ich treści przy rekonstrukcji faktów istotnych w sprawie.
zeznania świadka R. N. (1)
Sąd uznał zeznania świadka R. N. (1) za wiarygodne w całości, albowiem były one spójne, logiczne i rzeczowe, a przede wszystkim zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym korespondowały z zeznaniami świadków oraz wyjaśnieniami oskarżonego i treścią zebranej dokumentacji. Należy jednak podkreślić, że wiedza świadka w zakresie realizacji zadań powierzonych N. Ł. w zakresie czynności przechowywania pojazdów na parkingu strzeżonym i procedurą ich przeparkowania / sprzedaży nie była szczególnie doniosła, ale świadek potwierdził fakt odbycia rozmowy z oskarżonym o potrzebie przyśpieszenia składania wniosków o przepadek pojazdów. oraz nie zgłaszanie mu potrzeb co do dokadrowania wydziału dróg i komunikacji Starostwa.
zeznania świadka V. K.
Zeznania świadka należało ocenić jako przydatne i prawdziwe, ponieważ są one zbieżne w całości z zeznaniami oskarżyciela posiłkowego, dokumentami urzędowymi i prywatnymi, które Sąd uznał za dowód w sprawie i nie stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego N. Ł.. W ocenie Sądu świadek przedstawiła znane jej fakty w sposób obiektywny, a ponieważ znajduje to odzwierciedlenie w innych dowodach tj. dokumentacj i zeznaniach pozostałych świadków nie sposób zdeprecjonować ten dowód w jakimkolwiek zakresie. Poza tym dostrzec należy, że świadek jest osobą dojrzałą wiekowo, przez wiele lat wykonywała funkcję funkcjonariusza publicznego, rozumie powagę zeznawania pod rygorem odpowiedzialności karnej, nie ma specjalnego interesu by zeznawać nieprawdę przed sądem, narażając się na odpowiedzialność karną, której nigdy wcześniej nie doświadczyła.
zeznania świadka K. V.
Dowód uznany przez Sąd za rzetelny i przydatny do czynienia ustaleń w sprawie. Relację świadka cechowała logiczność, zborność i rzeczowość, która znajdowała potwierdzenie w nieosobowym materiale dowodowym w postaci dokumentów, a także w treści zeznań wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków. Wreszcie trzeba wskazać, że zeznania K. V. nie cechowała emocjonalność czy stronniczość. Depozycjom ww. świadka nie zaprzeczył w swoich wyjaśnieniach oskarżony, ale – co należy zaakcentować – wiedza świadka o faktach doniosłych na gruncie tej sprawy nie była szeroka, dotyczyła przede wszystkim aspektów wynagrodzenia za usługi świadczone przez panią Ł. X. na rzecz powiatu. Odnośnie zadań spoczywających w zakresie tych umów na oskarżonym i sposobu ich wykonywania przez N. Ł. świadek nie miał wiedzy, jak zeznał nie rozmawiał z oskarżonym o zakresie jego obowiązków.
zeznania świadka B. S. (1)
Dowód wiarygodny jako znajdujący potwierdzenie w całokształcie materiału procesowego, który Sad ocenił za rzetelny. Świadek zeznawał o faktach, które były przedmiotem jej własnej obserwacji poczynionych przy wykonywaniu obowiązków służbowych. Brak podstaw do uznania zeznań B. S. (1) za nieobiektywny bądź niewiarygodny dowód. Świadek jest osobą, która z żadną ze stron nie łączy wież emocjonalna, rodzinna lub konflikt.
zeznania świadka O. X.
Uznane za wiarygodne w całej rozciągłości, albowiem znajdują one w całości potwierdzenie w zeznaniach: Ł. X., L. O., R. N. (2) oraz dokumentach włączonych w poczet materiału dowodowego. Owszem świadek jest mężem oskarżycielki posiłkowej, nie umknęło to uwadze sądu, ale nie zeznawał stronniczo, a podał fakty, które wynikają z dostępnego materiału procesowego, są z nim zborne, uzupełniając go.
zeznania świadka L. O.
Dowód wiarygodny, albowiem znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego oraz zeznaniach przesłuchanych w sprawie świadków i dokumentach. Świadek jest osobą obcą dla stron postępowania (z oskarżonym łączyły go relację służbowe), a tym samym niezainteresowaną jego rozstrzygnięciem, wypowiadał się jedynie co do faktów co do których posiadał wiedze w oparciu o własne obserwację i doświadczenia (bezpośrednie rozmowy z oskarżonym i oskarżycielką posiłkową), a przy tym nie ujawniono stronniczości w jego narracji faktów. Wiarygodność zeznań świadka nie była zresztą poddawana w wątpliwość przez którąkolwiek ze stron postępowania w jego toku.
zeznania świadka G. S.
Dowód uznany za miarodajny do czynienia ustaleń, zeznania są jasne, rzeczowe i niezawierające wewnętrznie sprzeczności, a równocześnie korespondują z ustaleniami sadu i pozostałymi dowodami, które sad ocenił jako rzetelne.
zeznania świadka S. S.
Relacja jasna, rzeczowa, zborna, a nadto korespondująca z ustaleniami Sądu. depozycje świadka nie są również sprzeczne z treścią wyjaśnień N. Ł..
zeznania świadka B. S. (2)
Podnieść należy, że świadek jest przy tym osobą, której nie można zarzucić stronniczości, nie pozostaje ona z żadną ze stron postępowania w konflikcie czy bliskiej, zażyłej, relacji, a zatem nie ma podstaw by odmówić wiary jej zeznaniom, zwłaszcza, że z innymi dowodami – uznanymi przez sąd za rzetelny materiał dowodowy – korespondują i uzupełniają go.
zeznania świadka C. T.
Wiarygodne w pełnej rozciągłości jako korespondujące z dowodami dokumentowymi i zeznaniami świadka S. S.. Relacja świadka o przedstawianych faktach ma charakter obiektywny, a spontaniczny sposób składania zeznań przekonuje o szczerości świadka, niezainteresowanego w żaden sposób rozstrzygnięciem tej sprawy.
zeznania świadka C. L.
Zeznania rzetelne, spójne, niesprzeczne z treścią wyjaśnień oskarżonego, a także ustaleniami Sądu, aczkolwiek posiadana przez świadka wiedza nie miała istotnego przełożenia w czynione przez Sąd ustalenia z racji na zakres wiedzy jaką świadek zaprezentował na rozprawie.
Dokumenty urzędowe i prywatne wyszczególnione w części 1 formularza uzasadnienia
Dokumenty urzędowe stały się podstawą czynionych w sprawie ustaleń jako miarodajne i obiektywne dowody, ponieważ zostały sporządzone przez uprawnione organy/osoby, w przepisanej prawem formie, w sposób nie budzący zastrzeżeń natury formalnej co do dokumentu, a poza tym ich autentyczność nie była kwestionowana przez strony postępowania i zastrzeżeń w tym aspekcie nie spostrzegł również Sąd. Z kolei włączone w poczet materiału dowodowego dokumenty prywatne zostały uznane za rzetelne, albowiem nie ujawniono podstaw do zdeprecjonowania ich mocy dowodowej (fałszu materialnego), niemniej odnotować należy, iż tego rodzaju dokument stanowi dowód tego, że osoba która go podpisana, złożyła zawarte w nim oświadczenie. Sad dał wiarę przedłożonym dokumentom prywatnym, albowiem ich autentyczność formalna i materialna nie była kwestionowana przez strony postępowania, a jednocześnie ich treść pozostaje spójna z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, uzupełniając go.
2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
1-19.
wyjaśnienia oskarżonego N. Ł.
Sąd nie obdarzył walorem wiarygodności wyjaśnień oskarżonego jedynie w zakresie w jakim podał, że przedsiębrał w sposób należyty czynności mające służyć realizacji zadań w zakresie prowadzenia spraw dotyczących usuwania pojazdów z dróg powiatu, a zwłoka w ich realizacji wynika wyłącznie z powodu konieczności szukania właścicieli (braku zadowalającej współpracy w tym względzie z Policją) i prowadzeniem postępowań spadkowych, gdyż pozostaje to w opozycji do ustaleń Sądu poczynionych w szczególności w oparciu o zeznania oskarżycielki posiłkowej Ł. X., zeznań świadka O. X. oraz dokumentacji dotyczących pojazdów usuniętych z dróg powiatu (...).
1.3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☒3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
1.
N. Ł.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zdaniem Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe potwierdziło winę i sprawstwo N. Ł. odnośnie występku z art. 231 § 1 k.k.
Dla przypisania odpowiedzialności karnej z art. 231 § 1 k.k. konieczne jest zatem ustalenie, że funkcjonariusz publiczny przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Spełnione kumulatywnie wskazane przesłanki muszą wywodzić swoje źródło z przepisów stanowiących o uprawnieniach przewidzianych dla określonego funkcjonariusza, a działanie sprawcy musi charakteryzować umyślność (w postaci zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego). Samo przekroczenie uprawnień albo niedopełnienie obowiązków nie realizuje jeszcze znamion typu czynu zabronionego z art. 231 k.k. Konieczne jest jeszcze „działanie na szkodę interesu publicznego lub prywatnego”. Warto przy tym odnotować, że przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. należy do kategorii przestępstw z konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo, a więc materialnych, znamiennych skutkiem, co w sferze orzekania ma o tyle znaczenie, że powinnością sądu jest nie tylko stwierdzenie niedopełnienia obowiązku lub przekroczenia uprawnienia, ale także wskazania na zaistnienie skutku w postaci wystąpienia niebezpieczeństwa powstania szkody w interesie publicznym lub prywatnym.
Interes oznacza pożytek, korzyść. Interes publiczny to m.in. interes ogółu obywateli, pewnych grup społecznych, interes zrzeszeń prawa publicznego, władz i urzędów państwowych i samorządowych. Musi to być interes oparty na prawie materialnym, a nie interes do samej właściwej procedury, bo w przeciwnym razie każde przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków należałoby utożsamiać z działaniem na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Pojęcie szkody należy tu rozumieć szeroko. Nie chodzi wyłącznie o szkodę majątkową, ale o każde narażenie dobra chronionego prawem. Zaznaczyć przy tym trzeba równocześnie, że ustawa dla przyjęcia odpowiedzialności w reżimie art. 231 nie wymaga wystąpienia skutku w postaci szkody, lecz konieczne jest wystąpienie realnego niebezpieczeństwa, nie wystarcza zagrożenie potencjalne lub ogólne.
Poza tym dla przyjęcia, że sprawca dopuścił się czynu z art. 231 § 1 k.k. istotne znaczenie ma ustalenie zakresu i rodzaju (treści) uprawnień, które funkcjonariusz publiczny przekroczył, lub obowiązków, jakich nie dopełnił. Źródło obowiązków, których niewypełnienie stanowi warunek konieczny realizacji znamion omawianego przestępstwa, zależy od charakteru obowiązku i może mieć charakter ogólny, szczególny lub indywidualny. W przypadku pierwszego z nich takim źródłem są najczęściej przepisy odnoszące się do wszystkich funkcjonariuszy lub poszczególnych ich kategorii. Obowiązki szczególne są regulowane na ogół przepisami dotyczącymi określonej kategorii funkcjonariuszy publicznych, a więc dotyczącymi działalności poszczególnych rodzajów służb i w porównaniu z ogólnymi są bardziej konkretnie określone. Z kolei obowiązki indywidualne zawierają odpowiednie przepisy regulaminów, instrukcji, mogą nimi być również wydane przez uprawnione osoby polecenia służbowe wykonania określonych czynności. Powszechnie akceptowane jest stanowisko, że pewne obowiązki funkcjonariuszy publicznych mogą wynikać z samej istoty urzędowania i z tym zgadza się skład orzekający w tej sprawie. Podkreślić jednak trzeba, że ewentualne przekroczenie uprawnień czy też niedopełnienie obowiązków w rozumieniu przepisu art. 231 § 1 k.k. może zachodzić tylko w dziedzinie działalności służbowej oraz obejmować tylko te czynności, które wchodziły w zakres kompetencji funkcjonariusza i dotyczyły osób, dóbr lub faktów, w stosunku do których sprawca występuje jako funkcjonariusz publiczny, przy czym równocześnie należy wskazać na ich powiązanie materialne lub formalne z tymi kompetencjami. Innymi słowy – niewykonanie konkretnego obowiązku przez funkcjonariusza publicznego może stanowić przestępstwo stypizowane w art. 231 § 1 k.k. wówczas, gdy funkcjonariusz w ramach czynności i kompetencji służbowych był rzeczywiście zobowiązany do jego wykonania oraz miał tego świadomość (por. wyrok Sądu Najwyższego z 4 maja 2016 r., V KK 388/15, LEX nr 2046083).
Dokonując zestawienia powyższych rozważań natury prawnej z ustalonym w sprawie stanem faktycznym w ocenie Sądu nie może być wątpliwości, że oskarżony N. Ł. swoim działaniem wypełnił znamiona występku stypizowanego w art. 231 § 1 k.k.. Jak wykazało przeprowadzone postępowanie N. Ł. jako funkcjonariusz publiczny, tj. (...), w okresie od 19 kwietnia 2004 r. do 31 grudnia 2020 r. w P., niedopełniając swoich obowiązków w zakresie realizacji zadań usuwania i przechowywania pojazdów uśniętych z dróg powiatu (...), a wynikających z art. 130a ust. 10 (w brzmieniu sprzed i po zmianie przepisu w dniu 04.09.2010 r.) i 10a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego, a także § 6 zarządzeń Starosty (...) w sprawie realizacji zadań usuwania i przechowywania pojazdów usuniętych z dróg powiatu (...), które zostały na niego scedowane na podstawie pisma (...) z dnia 20.05.2003 r. o powierzeniu stanowiska (...) zgodnie z zakresem obowiązków określonych w dniu 20.05.2003 r., w dniu 07.07.2008 r. oraz w dniu 11.02.2011 r. oraz zgodnie z zarządzeniem nr (...) Starosty (...) z dnia 20 kwietnia 2012 r. i zarządzeniem nr (...) Starosty (...) z dnia 1 kwietnia 2014 r. w sprawie realizacji zadań usuwania i przechowywania pojazdów usuniętych z dróg powiatu (...), działał na szkodą interesu publicznego i prywatnego Ł. X..
Dla zasadności powyższej konkluzji Sądu należy w pierwszej kolejności wskazać, iż Starostwo Powiatowe w P. na podstawie art. 130a ust. 5f ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r, Prawo o ruchu drogowym (dalej: uprd), zawierało z Ł. X. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą (...), umowy o usuwaniu pojazdów z drogi i umieszczaniu ich na parkingu strzeżonym. W okresie objętym zarzutem - Ł. X. oraz Starostwo Powiatowe w P. wiązały w tym zakresie umowy o usuwaniu pojazdów z dróg i umieszczaniu ich na parkingu strzeżonym, szczegółowo opisane w punkcie 1. części dyspozytywnej uzasadnianego wyroku.
Przez okres od 2003 r. do 2020 r. na podstawie zawartych umów między Starostwem a Ł. X., na parkingu strzeżonym przedsiębiorcy przechowywano pojazdy wyszczególnione w punkcie 1. części dyspozytywnej uzasadnianego wyroku (86 pojazdów mechanicznych).
Zgodnie z art. 130 ust. 10 uprd, w brzmieniu przed 04.09.2010 r., pojazd usunięty z drogi i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Na skutek zmiany przepisów od 04.09.2010 г. procedura przejmowania pojazdu na rzecz Skarbu państwa uległa modyfikacji. Dokonano zmiany treści ust. 10 oraz dodano m.in. ust. 10a do ust. 101. Zgodnie z nową treścią art. 130a ust. 10, Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Dodany nowy art. 130a ust. 10a uprd stanowił, że Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia. Jednocześnie należy wskazać, że po przeprowadzeniu postępowania sądowego w przedmiocie wniosku o przepadek na rzecz powiatu (od 04.09.2010 r.), Starostwo było uprawnione do wszczynania postępowań o sprzedaż pojazdów na podstawie art. 104 § 1 i 105 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz § 4 ust. 1 pkt 2 lit b Rozporządzenia Rady Ministrów z 28.2.2011 r. w sprawie stosowania przepisów ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji (wcześniej procedurę przepadku oraz egzekucję przeprowadzał Urząd Skarbowy).
Mając na uwadze powyższe słusznym jest skonstatować, że do 04.09.2010 r. pojazdy nieodebrane w określonym terminie przechodziły automatycznie z mocy prawa na własność Skarbu Państwa - powiatu. Mimo to, powiat wobec pojazdów usuniętych i przechowywanych na parkingu Ł. X. przed tą datą, nie podejmował starań, aby te pojazdy spieniężyć. Pojazdy były przechowywane na parkingu nawet kilka lat. Przechowywanie pojazdów generowało koszty zaś upływ czasu powodował również spadek wartości tychże pojazdów. Starostwo bez zbędnej zwłoki nie przedsięwzięło czynności mających na celu sprzedaż pojazdów, określonych w pkt 1-21 zarzutu (k. 1939-1941). W świetle powyższych faktów należało uznać, że Starostwo Powiatowe w P. przed 04.09.2010 r., zaniechało przeprowadzania czynności związanych z wszczynaniem postępowań administracyjnych o przejęcie pojazdów, a w konsekwencji zaniechało wszczynania procedury sprzedaży tychże pojazdów, co generowało koszty utrzymywania pojazdów na parkingu, zaś upływ czasy powodował również spadek wartości pojazdów, które zbyt późno były sprzedawane za bardzo niskie kwoty.
W związku z nowymi regulacjami art. 11 i 12 ustawy z dnia 22.07.2010 г. wprowadzającej zmiany od 04.09.2010r. w uprd zostało dodane pewne obwarowanie, a mianowicie do dotychczas przechowywanych pojazdów oraz pojazdów przechowywanych po zmianie ustawy konieczne stało się powiadomienie właściciela lub osoby uprawnionej o fakcie przechowywania pojazdów. Powiadomienia właścicieli lub osób uprawnionych, formułowane były przez Starostwo, po poinformowaniu Starostwa przez prowadzącego parking Ł. X. o zalegającym pojeździe. Po 04.09.2010 r., Ł. X. regularnie informowała Starostwo o zalegających pojazdach. Starostwo Powiatowe w P., nie przeprowadzało jednak bez zbędnej zwłoki czynności mających na celu skierowanie wniosków o przepadek pojazdów do sądu. Działania Starostwa związane z procedura występowania do sądu cywilnego o przepadek pojazdów, znajdujących się na parkingu oskarżycielki posiłkowej miały charakter przewlekły (k. 1486-1487-tom VIII. 1488-1600-tom VIII, 1601-1662- tom IX, k. 1795-1797, 1886-1928 tom X, skoroszyt pomarańczowy).
Termin określony w art. 130a ust. 10a, jest terminem określającym minimalny okres, jednak nie można przyjąć że jest on nieskończenie długi. Mając na uwadze fakt, że utrzymywanie pojazdów na parkingu generowało koszty, zaś upływ czasu powodował również spadek wartości pojazdów, Starostwo powinno bez zbędnej zwłoki przystąpić do zebrania dokumentacji o przechowywyanym pojeździe, informować właścicieli lub innych uprawnionych oraz zwracać się z wnioskiem do sądu o przepadek, zwłaszcza iż spadek wartości tych pojazdów uszczuplał również wynagrodzenie przechowującego z uwagi na zapisy umowne dotyczące wynagrodzenia. Podsumowując powyższy wywód, należy stwierdzić, że zaniechania w zakresie wszczynania postępowań administracyjnych o przejęcie pojazdu na własność lub postępowań sądowych przepadek pojazdu, a w konsekwencji zaniechania sprzedaży pojazdów sprawiły, że Starostwo ponosiło dodatkowe koszty związane z przechowywaniem pojazdów na parkingu Ł. X., doprowadziły do spadku wartości tychże pojazdów oraz sporu prawnego między właścicielem parkingu Ł. X. a Starostą Powiatowym odnośnie wypłat wynagrodzenia za przechowywane pojazdów. Opieszałość Starostwa oraz zaniechanie załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki w omawianym zakresie spraw tego organu spowodowało, że od chwili usunięcia pojazdów z drogi do chwili kierowania wniosku o przepadek do sądu upływało kilka lub kilkanaście lat.
Dalej należy stwierdzić, że za stwierdzoną powyżej opieszałość i niewykonywanie w należytym terminie powinności ww. organu odnośnie uśniętych z dróg powiatu pojazdów i parkingu strzeżonego odpowiada oskarżony, który w okresie od 2002 roku pełnił funkcję (...) i który to na podstawie pisma (...) z dnia 20.05.2003 r. o powierzeniu stanowiska (...) a także zgodnie z zakresem obowiązków określonych w dniu 20.05.2003 r., w dniu 07.07.2008 r. oraz w dniu 11.02.2011 r. oraz zgodnie z zarządzeniem nr (...) Starosty (...) z dnia 20 kwietnia 2012 r. i zarządzeniem nr (...) Starosty (...) z dnia 1 kwietnia 2014 r. w sprawie realizacji zadań usuwania i przechowywania pojazdów usuniętych z dróg powiatu (...) był upoważniony do prowadzenia spraw dotyczących świadczenia usług w zakresie usuwania pojazdów z dróg oraz prowadzenia parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych z dróg (k. 1801-1814, tom X, skoroszyt pomarańczowy k.1-27-tom 1, 1416-1418, 1427-1429, 1433-1435, 1440-1442-tom VIII, 1702-1706, 1709-1787-1789, 1791-1793-tom IX).
Jak wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe N. Ł. miał pełne rozeznanie co do obowiązków, które na nim spoczywają. Miał również wiedzę o zapisach umowy łączącej Starostwo z Ł. X., w tym w zakresie wynagrodzenia. N. Ł. był uprawniony do nadzorowania procesu zbierania dokumentacji odnoście usuniętych pojazdów, sporządzania wniosku do sądu o Przepadek pojazdu nieodebranego przez właściciela. N. Ł. miał wreszcie zupełną świadomość, że bardzo wiele pojazdów zalega na parkingu strzeżonym Ł. X. przez znaczy okres czasu, albowiem uczestniczył w rozmowie z ww. przedsiębiorca, gdy informowała o tym Starostę, poza tym odbył rozmowę o konieczności przyspieszenia spraw o przejęcie pojazdu na własność zarówno ze starostą N. w 2014 roku , jak i Starostą L. O. w 2018 r., a mimo to mając możliwość zarządzania zespołem ludzi w swoim wydziale, zlecenia im określonej pracy, wydania poleceń, nie zrobił nic aby te postępowania przyśpieszyć, a pracę wydziału, którym zarządzał skoncentrować na zadania z zakresu usuniętych pojazdów z dróg. o dodatkowego pracownika wystąpił dopiero w 2019 roku, kiedy tak naprawdę skala zgłoszonych roszczeń rzez panią Ł. X. oraz rozstrzygnięcia sadów administracyjnych, zwróciły na ten problem uwagę Starosty, który zainterweniował.
Zapis § 6 dokumentu Podziału zadań usuwania i przechowywania pojazdów usuniętych z dróg powiatu (...) – wprowadzonego na mocy zarządzenia Starosty (...) w sprawie realizacji zadań usuwania i przechowywania pojazdów usuniętych z dróg powiatu (...) wskazał wprost, że Wydział Komunikacji i Dróg Starostwa, nadzorowany przez N. Ł., a odpowiedzialnego za wykonanie tegoż zarządzenia na mocy jego postanowienia zawartego § 2 -jako jego Dyrektor, został obowiązany do: przeprowadzania postępowań w sprawie przejęcia pojazdu usuniętego z drogi i nieodebranego w przepisanym terminie, w tym na podstawie § 5 ust 2 Wydział Komunikacji i Dróg w sytuacji konieczności ustalenia właściciela samochodu i innych osób, które mogą być zobowiązane do zwrotu kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, szacowaniem, sprzedażą, zniszczeniem pojazdu, powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia, zwraca się z wnioskiem do Policji o udostępnienie niezbędnych informacji., zaś po ich ustaleniu – ust. 3 – powiadamia te osoby o obowiązku odbioru pojazdu i skutkach prawnych wynikających z niezrealizowania tego obowiązku. Stosownie zaś do treści § 6 ust. 1 po upływie 30 dni od daty doręczenia powiadomienia osobom, o którym mowa w § 5 ust. 1 (...) wspólnie z radcą prawnym Starostwa przygotowują wniosek do sądu w sprawie orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu (...). Przepis ten stosowało się odpowiednio, gdy w terminie 4 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu nie został ustalony jego właściciel lub osoba uprawniona do jego odbioru, mimo że w jej poszukiwaniu dołożono należytej staranności.
Realizując przyznane kompetencje oskarżony powinien je wykonywać zgodnie z przepisami prawa oraz istotą urzędowania, w tej sprawie tak jednak nie było. Po pierwsze oskarżony uchybił terminowi z art. 130a ust. 10 uprd wielokrotnie i uchybienia te miały duży wymiar, bo nawet sięgający okresu kilku lub kilkunastu lat. Przy sprawowaniu swojej funkcji publicznej i w zakresie swoich kompetencji uchybił także terminom określonym w ww. dokumencie Starosty określonym w § 6, a z uwagi na czas jaki nie wykonał ciążących na nim obowiązków także – jako organ administracyjny – znacznie przekroczył czas wynikający z art. 35 § 1 k.p.a. I choć należy zauważyć, że sprawy dot. wystąpienia z wnioskiem o przepadek nie są sprawami administracyjnymi, to jednak określony przywołaną normą administracyjną termin można przyjąć na gruncie tej sprawy jako orientacyjny termin dla ustaleń w zakresie właściwego urzędowania N. Ł.. Nie sposób bowiem zgodzić się z interpretacją, że termin na wystąpienie do sądu o przepadek nie ma granic. Obowiązki wynikające z istoty urzędowania mogą również stanowić granicę terminu, który nie powinien być dłuższy niż miesiąc lub kilka miesięcy, jeżeli znajduje to uzasadnienie. Poza tym należy odnotować, że N. Ł. nie egzekwował postanowień umowy o parking strzeżony w zakresie obowiązku przechowującego, który polegał na tym, że po upływie 3 miesięcy od usunięcia auta – przedsiębiorca w terminie 3 dni przetransportuje auto na parking w miejscowości O., co istotnie zmniejszyłoby koszty przechowywania za parking strzeżony u Ł. X.. Zaniedbania N. Ł. w zakresie przeprowadzenia bez zbędnej zwłoki procedury sprzedaży pojazdów, które z mocy ustawy przeszły na własność Skarbu Państwa oraz zaniechanie występowania do sądu bez zbędnej zwłoki, z wnioskami o orzeczenie przepadku pojazdów, które trwały latami, pozwalają uznać, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego terminu do prowadzenia (załatwienia) tych spraw, a w konsekwencji doszło do niedopełnienia obowiązku z art. 231 § 1 k.k. Następstwem powyższych zaniedbań N. Ł. była szkoda interesu publicznego Skarbu Państwa (Starostwa Powiatowego w P.) w postaci znacznych i niewspółmiernych do potrzeb faktycznych kosztów przechowywania pojazdów na parkingu strzeżonym Ł. X. i prywatnego Ł. X., która wskutek tych zaniedbań została narażona na osiągniecie niższego wynagrodzenia, wskutek utraty wartości sprzedanych ze znacznym opóźnieniem, względem daty, kiedy możliwe było dokonanie sprzedaży przy właściwym wywiązywaniu się ze swoich obowiązków w tym zakresie przez N. Ł., pojazdów. Szkoda w mieniu prywatnym była nie niższa niż 10 000 złotych.
Poza tym należy odnotować słuszny pogląd Sądu Najwyższego, który uważa, że nie można a priori odrzucić poglądu, aby dobre imię, zaufanie publiczne do samorządowych organów władzy, czy też przestrzeganie zasady niezawisłości w działaniu organów i równego traktowania obywateli wobec prawa, były zbyt abstrakcyjnymi zasadami życia publicznego, by mogło dojść do ich narażenia w sposób konkretny. To przecież w oparciu o takie właśnie atrybuty władzy publicznej (w tym samorządowej) dokonuje się ocen w zakresie sprawności organów publicznych i buduje się zaufanie do państwa i jego struktur. Jeśli zatem jako interes publiczny traktować ogólny interes zbiorowy organizacji społecznej, państwa lub samorządu i życia społecznego, to trudno uznać, że np. spowodowanie narażenia autorytetu określonego organu władzy samorządowej, czy też narażenie utraty dobrego imienia oraz zaufania w zakresie bezstronności w wykonywaniu władzy, nie spełnia kryterium działania na szkodę z uwagi na zbytnią ogólnikowość czy niekonkretność (por. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 1936 r., II K 2201/35, LEX nr 374995). Jak trafnie przyjął wypowiadający się w tożsamej materii Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 29 marca 2019 roku, sygn. akt I ACa 871/18, działanie na szkodę interesu publicznego zachodzi wtedy, gdy z zachowania funkcjonariusza publicznego może powstać szkoda w chronionym prawnie dobrze publicznym i to stanowisko podziela w pełni skład orzekający.
Z uwzględnieniem powyższych stanowisk, zdaniem Sądu a quo, w realiach niniejszej sprawy zachowanie oskarżonego godziło w interes publiczny z tego powodu, że wygenerowała znaczne i niewspółmierne do faktycznych potrzeb kosztów przechowywania pojazdów na parkingu strzeżonym Ł. X. oraz w interes prywatny Ł. X., ponieważ wskutek zaniedbań oskarżonego (wskutek utraty wartości sprzedanych ze znacznym opóźnieniem pojazdów) została narażona na osiągniecie znacznie niższego wynagrodzenia z uwagi na zapisy umowy, które były wiadome oskarżonemu, sam zresztą powoływał się na ich treść przy składaniu pierwszych wyjaśnień w sprawie. Oskarżony nie wypełniając swoich obowiązków w należytym czasie nie działał na korzyść Ł. X., bo jak wynika z umów wypłata wynagrodzenia była limitowana od wartości pojazdu uzyskanej przy jego złomowaniu lub sprzedaży, a ponadto warunkowana orzeczeniem przepadku przez sąd. W tym stanie sprawy opóźnienia oskarżonego niewątpliwie spowodowały wymierną szkodę w majątku oskarżycielki posiłkowej.
Konkludując przedstawione argumenty, zdaniem Sądu, ustalone okoliczności popełnienia czynu pozwalają przyjąć, że N. Ł. swoją świadomością godził się na działanie na szkodę interesu publicznego i prywatnego, skoro niewątpliwie znał zakres swoich obowiązków w zakresie usuniętych pojazdów i ich deponowania na parkingu przedsiębiorcy prywatnego, a nie przedsiębrał w tym zakresie swoich działań we właściwym czasie, jak również zaniechał egzekwowania zapisu umownego zobowiązującego Ł. X. do odtransportowania pojazdów na parking w miejscowości O.. Niewątpliwy dla sądu – przez wzgląd na okoliczności popełnienia czynu – jest również związek przyczynowo skutkowy pomiędzy działaniem naruszającym przepisy prawa funkcjonariusza a powstałym zagrożeniem w interesie publicznym i prywatnym.
Resumując, opisane działanie oskarżonego popełnione zostało na szkodę interesu publicznego i prywatnego Ł. X., nastąpiło w związku z niedopełnieniem obowiązków służbowych (wskazanych powyżej), a to implikowało konieczność uznania przez Sąd, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem wszystkie ustawowe znamiona przestępstwa z art. 231 § 1 k.k.
Poza tym przypisane oskarżonemu zachowanie stanowi czyn zabroniony, karygodny i bezprawny w rozumieniu art. 1 k.k.
Oskarżony N. Ł. jest osobą dorosłą, nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do jego poczytalności, wobec czego w czasie czynu mógł w pełni rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem. Stopień winy Sad ocenił jako umiarkowany, uwzględniając postać zamiaru i brak okoliczności stopień ten łagodzących.
Stopień społecznej szkodliwości czynu należało ocenić jako znaczny z uwagi na postać zamiaru (umyślność) i charakter naruszonych działaniem oskarżonego dóbr prawnych jakim są: prawidłowość funkcjonowania instytucji państwowych oraz zaufanie społeczne do rzetelności działań instytucji państwowych. Przy ocenie powyższego kwalifikatora czynu Sąd uwzględnił także rodzaj i stopień naruszonych przez sprawcę obowiązków – ich charakter pracowniczy, mający jednak swe źródło w powszechnie obowiązujących normach prawa stanowionego oraz znaczny stopień ich naruszenia (długi okres niedopełniania swoich obowiązków), a także wyrządzenie szkody.
Niedopełnienie obowiązków przez N. Ł. jako funkcjonariusza publicznego zdaniem Sądu nie nastąpiło w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz z naruszeniem art. 104 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego, albowiem nic nie wskazuje w tej sprawie, aby oskarżony działał z góry powziętym zamiarem, a wskazanych norm prawnych nie mógł naruszyć, gdyż nie jest on ich adresatem, dlatego Sąd wyeliminował je z opisu czynu, a z podstawy prawnej kwalifikacji art. 12 § 1 k.k.
Z uwzględnieniem powyższego Sąd uznał N. Ł. za winnego popełnienia czynu z art. 231 § 1 k.k. i adekwatnie do ustaleń zmienił opis czynu.
☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐3.4. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
3.5. ☐Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
N. Ł.
1-2.
1.
Kierując się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu za przypisany mu czyn, stanowiący przestępstwo stypizowane w art. 231 § 1 k.k., karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a więc karę oscylującą w granicach dolnego ustawowego zagrożenia za ten występek.
W ocenie Sądu wymierzona oskarżonemu N. Ł. kara jest karą adekwatną do wagi popełnionego czynu, w tym stopnia społecznej szkodliwości oraz stopnia jego winy.
Rozważając nad wymiarem kary i jej rodzajem Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jaki i łagodzące.
Za okoliczność łagodzącą Sąd uznał fakt, iż oskarżony, mając 62 lata, nie był dotychczas karany sądownie oraz jego dotychczasowy – zgodny z prawem – tryb funkcjonowania w społeczeństwie.
Okoliczności obciążających Sąd nie ujawnił.
Oceniając winę oskarżonego Sąd miał na uwadze, iż w momencie podejmowania przypisanego mu działania przestępnego oskarżony był osobą dojrzałą, w pełni poczytalną, o wykształceniu wyższym, nie borykającą się z żadnymi ułomnościami natury psychicznej, a tym samym mającą rozeznanie co do ewentualnych skutków niedopełniania ciążących na nim obowiązków służbowych. Stopień winy Sąd określił jako umiarkowany, gdyż sprawca działał w zamiarze ewentualnym. Nie ujawniły się okoliczności wyłączjące bezprawność czynu albo winę oskarżonego.
Stopień społecznej szkodliwości czynu został oceniony jako znaczny, bacząc na postać zamiaru (umyślność) i charakter naruszonych działaniem oskarżonego dóbr prawnych jakim są: prawidłowość funkcjonowania instytucji państwowych oraz zaufanie społeczne do rzetelności działań instytucji państwowych. Przy ocenie powyższego kwalifikatora czynu Sąd uwzględnił także rodzaj i stopień naruszonych przez sprawcę obowiązków – ich charakter pracowniczy, mający jednak swe źródło w powszechnie obowiązujących normach prawa stanowionego oraz znaczny stopień ich naruszenia (długi okres niedopełniania swoich obowiązków), a także wyrządzenie szkody.
Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności dotyczące czynu i sprawcy, uznać należy wymierzoną represje zasadniczą za odpowiadającą wymogom stawianym przez art. 53 k.k. Ogół obywateli należycie postrzegający otoczenie i szanujący porządek prawny uzna tak zakreślone konsekwencję prawne czynu za dolegliwe w stopniu należytym, nie nadmiernym, a karę za sprawiedliwą. Dla oskarżonego będzie to natomiast karą przede wszystkim wychowawczą, dająca szansę na to, aby N. Ł. zrozumiał naganność swojego postępowania i wagę swojego czynu. Zdaniem Sądu, mającego bezpośrednią styczność z oskarżonym, ten cel zostanie przez tak ukształtowaną kare osiągnięty, bo N. Ł. nie jest człowiekiem zdemoralizowanym, a wręcz przeciwnie, szanuje on obowiązujące normy postępowania społecznego i przepisy prawa, o czym najdobitniej świadczy jego dotychczasowa niekaralność.
Dolegliwość orzeczonej wobec ww. kary nie przekracza stopnia winy, bowiem jej wymiar zbliżony jest do wymiaru minimalnego, ale w ocenie Sądu pozwoli na osiągniecie celów postępowania karnego, uwzględniając przy tym fakt uprzedniej niekaralności oskarżonego.
Z uwagi na to, że wobec oskarżonego Sąd orzekł karę pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym roku, a N. Ł. uprzednio nie był karany sądownie, w tym na karę pozbawienia wolności, Sąd mógł zastosować wobec niego środek probacyjny w postaci warunkowego zawieszenia jej wykonania na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. i z tej instytucji zdecydował się skorzystać, bowiem celem reakcji karnej nie jest wyłącznie funkcja represyjna (penalna), ale również wychowawcza i w przekonaniu Sądu warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności w stosunku do N. Ł. nie zniweczy celów kary. W ocenie Sądu warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu na okres 2 lat próby o wiele pełniej spełni wobec oskarżonego cele prewencyjne, niż bezwarunkowa kara pozbawienia wolności. Oskarżony będzie bowiem zmuszony do przestrzegania porządku prawnego, aby uniknąć osadzenia w zakładzie karnym. Jednocześnie tak ukształtowana kara uzmysłowi społeczeństwu dosadnie nieopłacalność popełniania podobnych przestępstw. Okres próby należy ocenić również za wystarczający. W tym czasie oskarżony będzie pozostawał w warunkach wolności kontrolowanej, co pozwoli na pełną weryfikację postawionej wobec niego diagnozy oraz sprawną reakcję w razie pojawienia się konfliktu z obowiązującym porządkiem prawnym. W przekonaniu sądu już sama możliwość zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności będzie dostatecznie powstrzymywała oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa w przyszłości.
N. Ł.
3.
1.
Cele prewencyjne wymierzonej represji karnej dodatkowo wzmocni obowiązek informowania sądu o przebiegu okresu próby na piśmie w odstępach 4-miesiecznych, nałożony na oskarżonego w oparciu o art. 72 § 1 pkt 1 k.k. Jego orzeczenie pozwoli Sądowi czuwać nad prawidłowym przebiegiem zakreślonego okresu próby, a jednocześnie uzupełni reakcję karną nałożoną na oskarżonego o dodatkowy obowiązek, który swoją dolegliwością ma szansę wpłynąć uzupełniającą na postawę i świadomość oskarżonego w zakresie jego powinności jako funkcjonariusza publicznego.
N. Ł.
4.
1.
Na mocy art. 71 § 1 kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk orzeczono wobec oskarżonego karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 30 złotych. Orzeczenie grzywny na tej podstawie prawnej ma wzmocnić reakcję karną na popełniony czyn i zapobiec wrażeniu bezkarności w sytuacji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Kara grzywny stanowi sankcję o charakterze ekonomicznym, uzmysławiając oskarżonemu nieopłacalność zachowania niezgodnego z prawem. Liczba stawek dziennych oddaje rozmiar wyrządzonego bezprawia, wysokość jednej stawki została zaś dostosowana do możliwości płatniczych oskarżonego.
N. Ł.
5.
1.
Działając na podstawie art. 46 § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego N. Ł. nawiązkę na rzecz oskarżycielki posiłkowej Ł. X. w wysokości 10 000 złotych, ponieważ ustalenie dokładnej kwoty szkody wyrządzonej ww. pokrzywdzonej przestępstwem było znacznie utrudnione, a kwestia wyliczeń w tym zakresie wymagałaby nie tylko sprawności matematycznej, ale przede wszystkim szczegółowej analizy dokumentacji i wiedzy specjalistycznej – biegłego ds. wyceny ruchomości. Sąd odstąpił od powołania dowodu z opinii biegłego sądowego wspomnianej specjalności z urzędu po pierwsze dlatego, że ta sprawa jest sprawą karną, priorytetem jest ustalenie czy doszło do popełnienia przestępstwa, kwestią oboczną zaś skutki przestępstwa i ich restytucja, która można przecież dochodzić na gruncie odrębnego postępowania cywilnego. Po drugie z uwagi na to, że byłoby to bardzo czasochłonne i w istocie sprawy przerzucałoby na sąd karny ciężar ustalenia wartości szkody w postępowaniu karnym, podczas gdy w postępowaniu cywilnym obciążałby on stronę powodową. Po trzecie strona dochodząca w tej sprawie środka kompensacyjnego była reprezentowana przez fachowego zastępcę procesowego w osobie radcy prawnego, który nie zgłosił w tym zakresie żadnego wniosku dowodowego, opierając swój wniosek z art. 46 k.k. w istocie na zapisach umowy łączącej Ł. X. i Starostwo Powiatowe w P., podczas gdy z uwagi na konfigurację podmiotową stron niniejszego postępowania i jego zakres (przedmiot) było to zupełnie nie uprawnione. Szkoda wyrządzona działaniem oskarżonego to nie wartość niewypłaconego oskarżycielce posiłkowej przez Starostwo wynagrodzenia, którego dochodzi na podstawie kontraktu (spór cywilny). Szkodą w majątku Ł. X. pozostająca w związku przyczynowym z przypisanym oskarżonemu przestępstwem jest utracona wartość pojazdów, która przecież limitowała wysokość wynagrodzenia przechowującej pojazdy na parkingu strzeżonym. Opieszałość w tym względzie i zaniechanie załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki oskarżonego spowodowało, że od chwili usunięcia pojazdu z drogi do chwili ich sprzedaży albo skierowania wniosku o jego przepadek upłynęło od kilku do kilkunastu lat. Kierując się logiką, wiedzą powszechną i doświadczeniem życiowym Sąd przyjął, że pojazdy przechowywane na parkingu Ł. X., nie będące pojazdami nowymi, traciły rocznie około 500 - 2000 złotych, w zależności od stanu technicznego i marki pojazdu. Uwzględniając ilość pojazdów i średni okres ich przechowywania na parkingu Ł. X. należało zasadnie przyjąć, że szkoda jest nie mniejsza niż 10 000 złotych, którą Sąd orzekł tytułem nawiązki, przy przyjęciu najkorzystniejszej dla oskarżonego wersji, szanując art. 5 § 2 k.p.k. Oczywiście nie zamyka to stronie pokrzywdzonej uzupełnienia rekompensaty szkody cywilnej w odrębnym postępowaniu. Pokrzywdzony musi mieć jednak na względzie, że sporne wynagrodzenie za świadczone usługi na rzecz Starostwa Powiatowego w P. w tym postępowaniu nie mogło zostać restytuowane, gdyż tego rodzaju świadczenie strony musi być dochodzone w reżimie odpowiedzialności kontraktowej, w postępowaniu cywilnym, od strony umowy.
5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
1.6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
7. KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
6-7.
Na podstawie art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonego N. Ł. :
a. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 790 złotych, w tym opłatę w kwocie 720 złotych,
b. na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 3588 złotych tytułem ustanowienia w sprawie pełnomocnika z wyboru w osobie radcy prawnego,
albowiem nie znalazł podstaw do odstąpienia od reguły wyrażonej w treści ww. przepisu, a stanowiącego, że od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa oraz wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego. Dla uzasadnienia powyższego zapatrywania sądu należy wskazać, że oskarżony jest osobą wykształconą, posiadającą stałe źródło utrzymania na poziomie 6700 złotych netto, a do tego posiada nieruchomość rolną i zabudowaną budynkiem mieszkalnym. gospodarstwo domowe prowadzi z małżonką, a zatem nie ma podstaw uznać, że obciążenie go kosztami sądowymi, których wysokość nie jest wysoka (nie przekracza 1000 złotych) stanowiłaby dla niego uciążliwość przekraczającą jego możliwości materialne. Za odstąpieniem od obciążania tymi kosztami nie przemawiały także względy słuszności, albowiem N. Ł. konsekwentnie nie poczuwał się do winy w zakresie inkryminowanego czynu.
Na koszty sądowe orzeczone na rzecz Skarbu Państwa złożyły się następujące należności:
- ryczałt za doręczenia, tj. 2 x 20 złotych (w postępowaniu przygotowawczym i za postępowanie sądowe) – § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U.2013.663 t.j. z dnia 2013.06.07);
- opłata za informację z KRK o osobie: 30 złotych – § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2014 roku w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz.U.2023.1068 t.j.);
- opłata sądowa: 720 złotych – art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 3 ust. 2 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych;
Wysokość należności przyznanej na rzecz oskarżyciela posiłkowego tytułem ustanowienia w sprawie pełnomocnika z wyboru w osobie radcy prawnego wynika natomiast z § 11 ust 1 i 2, § 17 pkt 1 i § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i uwzględnia ilość terminów rozpraw.