descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II K 1312/23

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 21 listopada 2024 r.

Sąd (...) - II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Marcin Chmielowski

Protokolant: Jakub Wastag

ur. (...) w J.

oskarżonego o to, że:

w dniu 16 lipca 2021 r. w N., działając wspólnie i w porozumieniu z E. G. (1), doprowadzili do rozbiórki domu mieszczącego się w N. przy ulicy (...), w celu zmuszenia do zaniechania zamieszkania i w ten sposób istotnie utrudnili korzystanie z zajmowanego lokalu mieszkalnego B. F. (1), J. F. (1) oraz K. T. (1)

tj. o przestępstwo z art. 191 § l a kk

I. uznaje oskarżonego W. G. za winnego tego, że w dniu 16 lipca 2021 r. w N., wspólnie i w porozumieniu z E. G. (1), działając w celu zmuszenia B. F. (1), J. F. (1) i K. T. (1) do opuszczenia zajmowanego przez nich bez tytułu prawnego lokalu mieszkalnego położonego przy ulicy (...), stosował przemoc polegającą na wyburzeniu dachu i górnej części przedmiotowego budynku, czym istotnie utrudnił wskazanym pokrzywdzonym korzystanie z tego lokalu tj. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 191 § 1a kk i za to na mocy art. 191 § 1a kk w zw. z art. 191 § 1 kk oraz przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk i art. 37a § 1 kk wymierza mu karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda;

II. na mocy art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego W. G. od ponoszenia kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa.

Uzasadnienie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

(...)

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

W. G.

W dniu 16 lipca 2021 r. w N., wspólnie i w porozumieniu z E. G. (1), działając w celu zmuszenia B. F. (1), J. F. (1) i K. T. (1) do opuszczenia zajmowanego przez nich bez tytułu prawnego lokalu mieszkalnego położonego przy ulicy (...), stosował przemoc polegającą na wyburzeniu dachu i górnej części przedmiotowego budynku, czym istotnie utrudnił wskazanym pokrzywdzonym korzystanie z tego lokalu.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

B. F. (1) był właścicielem nieruchomości położonej w N. przy ulicy (...) r., która była zabudowana budynkiem mieszkalnym. Zamieszkiwał w nim razem z żoną K. T. (1) oraz synem J. F. (1). Na skutek problemów finansowych B. F. (1) stracił tą nieruchomość, którą w 2017 r. przejął jego wierzyciel – (...) w M.. Następnie od wierzyciela nieruchomość tą nabyli - na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej – oskarżony W. G. i jego żona E. G. (1). Po zmianie właściciela nieruchomości na co dzień w budynku mieszkał B. F. (1), a jego żona i syn okresowo, w czasie gdy wracali do N. z pracy w (...). Od 2017 r. wymienieni przebywali na tej nieruchomości bez tytułu prawnego.

Oskarżony i jego żona dążyli do tego, żeby B. F. (1) z rodziną opuścili w/w nieruchomość, nie mogli jednak dojść z nimi do porozumienia. B. F. (1) zmierzał do przedłużenia okresu ich przebywania na nieruchomości i w związku z tym składał E. G. (1) zapewnienia, że w niedługim czasie opuści nieruchomość, co jednak nie następowało oraz podjął niżej wskazane kroki prawne.

Po pierwsze, B. F. (1), J. F. (1) i K. T. (1) w ramach powództwa przeciwko (...) N. o ustalenie prawa do lokalu socjalnego doprowadzili do wydania przez Sąd (...) postanowienia z 8 października 2018 r. sygn. (...) o zabezpieczeniu roszczenia, mocą którego Sąd zawiesił (...) toczące się z wniosku wierzycieli górskich o opróżnienie lokalu pod sygn. (...) ((...) R. L.).

Po drugie, B. F. (1), K. T. (1) i J. F. (1) złożyli przeciwko E. G. (1) i W. G. pozew o ochronę posiadania wnosząc o zakazanie pozwanym naruszania posiadania budynku przy ul. (...) w N.. Prawomocnym wyrokiem z 12 marca 2020 r. sygn. (...) (częściowo zmienionym wyrokiem Sądu (...) z 13 stycznia 2021 r. sygn. (...)) Sąd nakazał pozwanym oraz reprezentującym ich osobom zaniechanie naruszania powodów w posiadaniu pomieszczeń na parterze budynku przy ul. (...) w N., w szczególności, by zaniechali dokonywania zmian w substancji tych pomieszczeń uniemożliwiających zamieszkiwanie powodów. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 13 stycznia 2021 r.

Mimo wydania w/w wyroku przez Sąd (...) i jego obowiązywania, małżonkowie G. nie zrezygnowali z prób usunięcia B. F. (1) z rodziną z nieruchomości.

Wszelkie czynności podejmowane przez (...) w odniesieniu do tej nieruchomości i w w/w celu jej opróżnienia z lokatorów stanowiły rezultat ich wspólnych decyzji i wynikały z ich obopólnej zgody. W razie potrzeby także W. G. składał swoje podpisy na dokumentach składanych w postępowaniach cywilnych dotyczących w/w nieruchomości. E. G. (1) nie podejmowała w tym zakresie działań bez wiedzy i zgody swojego męża, działała z nim wspólnie i w porozumieniu.

Małżonkowie G., wspólnie i w porozumieniu, postanowili zmusić B. F. (1) z rodziną do opuszczenia nieruchomości poprzez dokonanie rozbiórki budynku, a tym samym fizyczne uniemożliwienie im zamieszkiwania w zajmowanym przez nich budynku. W tym celu małżonkowie G. dokonali formalnego zgłoszenia do (...) N. zamiaru dokonania rozbioru budynku (przy czym złożyli m. in. do urzędu podpisane przez każde z nich oświadczenia – zgoda na rozbiór budynku, k. 52 akt (...)), a następnie realizując uzgodniony z mężem podział ról, E. G. (1), za jego wiedzą i aprobatą, skontaktowała się z firmą budowlaną, której zleciła dokonanie rozbiórki budynku zajmowanego przez B. F. (1) z rodziną.

W dniu 16 lipca 2021 r. na terenie nieruchomości, pod nieobecność B. F. (1) i jego rodziny (przy czym B. F. (1) znajdował się wówczas w innym miejscu na terenie miasta, a K. F. i J. F. (1) w pracy poza granicami kraju), pojawił się ciężki sprzęt budowlany w postaci dwóch koparek, których operatorzy – zgodnie ze zleceniem – przystąpili do rozbiórki budynku. W trakcie prac, jak i po ich wstrzymaniu, na miejscu zdarzenia nie było W. G.. Kiedy B. F. (1) wrócił na nieruchomość, cały dach i piętro budynku było już wyburzone. Po interwencji B. F. (1) w tym dniu przerwano dalsze prace wyburzeniowe.

Rozbiór dachu i pierwszego piętra budynku uniemożliwił dalsze zamieszkiwanie B. F. (1), J. F. (1) i K. T. (2) w budynku przy ul. (...) w N., gdyż byłoby to nie tylko niefunkcjonalne (m. in. Z powodu zagruzowania terenu) ale także niebezpieczne z uwagi na naruszenie przez prace konstrukcji budynku (pęknięcie płyty nośnej budynku). Kilka dni później wezwania na miejsce zdarzenia pracownicy (...) wydali ustny zakaz korzystania z dolnej części budynku nakazując jego wyłączenie z użytkowania, a 22 lipca 2021 r. wydana została taka decyzja na piśmie, przy czym nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności. W konsekwencji B. F. (1) z rodziną opuścili teren tej nieruchomości. W późniejszym czasie doszło do wyburzenia pozostałej jeszcze części budynku tj. parteru.

W. G. urodził się w (...) roku, z zawodu jest kierowcą i mechanikiem, pracował jako kierowca zawodowy oraz prowadził (wraz z żoną) działalność gospodarczą w zakresie kasacji pojazdów, obecnie na emeryturze, uzyskuje świadczenie emerytalne wysokości 2.300-2.400 zł. Jest małżonkiem E. G. (1), również emerytki, pobierającej świadczenie w wysokości 1.400-1.500 zł. Małżonkowie mieszkają we wspólnym domu swojej własności w miejscowości K.. Prowadzeniem w/w działalności gospodarczej obecnie zajmują się ich dzieci.

Oskarżony nie był karany za przestępstwa. Nigdy nie leczył się psychiatrycznie bądź odwykowo. Brak przesłanek do kwestionowania poczytalności oskarżonego tempore criminis. Oskarżony na problemy ze zdrowiem, leczy się na serce (ma wszczepiony rozrusznik) oraz z powodu cukrzycy i nadciśnienia tętniczego, ma zauważalne problemy z poruszaniem się. Funkcjonowanie społeczne oskarżonego, w tym w życiu rodzinnym jak i w społeczności lokalnej, nie nasuwa zastrzeżeń.

- akta sprawy (...) w N. S. z powództwa B. F., J. F. i K. T. przeciwko małżonkom G. o ochronę posiadania sygn. (...) ;

- odpis wyroku (...) w N. S. z 12 marca 2020 r. sygn. (...) i (...) w Nowym Sączu z 13 stycznia 2021 r. sygn. (...) k. 5-6 (w aktach (...));

- dok. fotograficzna obrazująca stan budynku po wyburzeniu dachu i pierwszego piętra k. 29-37 (w aktach (...));

- częściowo zeznania B. F. (1) k. 38-39, k. 322-324, k. 349-351 (w aktach (...)) oraz k. 45-46 akt (...);

- dokumenty (...) w N. S. k. 41, k. 83-84, k. 89 (w aktach (...));

- zgłoszenie do (...) N. S. o zamiarze wyburzenia budynku z załącznikami k. 45-48 (w aktach (...));

- pisemne oświadczenie małżonków G. o zgodzie na rozbiórkę budynku k. 52 (w aktach (...));

- pozew o ochronę posiadania w sprawie (...) k. 97-99 (w aktach (...));

- postanowienie (...) w N. S. w sprawie (...) o ustalenie prawa do lokalu socjalnego – zabezpieczenie roszczenia poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego k. 100-102 (w aktach (...));

- zeznania K. T. (1) k. 156-157, k. 345-346 (w aktach (...));

- częściowo zeznania J. F. (1) k. 158-159, k. 344-345 (w aktach (...));

- (...) oskarżonego k. 201, k. 259 (w aktach (...));

- wywiad środowiskowy dot. oskarżonego k. 250-252 (w aktach (...));

- częściowo wyjaśnienia E. G. (1) k. 181, k. 266-267 (w aktach (...));

- dokumenty dotyczące stanu zdrowia oskarżonego k. 48-53 akt (...).

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżony W. G. nie zajmował się sprawami związanymi z nieruchomością przy ul. (...) w N., robiła ta jego żona, on jedynie podpisywał przedkładane mu dokumenty, oskarżony nie wie, czy mieszkał tam B. F. (1) z rodziną, nie rozmawiał z nim na ten temat tej nieruchomości, nie zajmował się sprawą rozbiórki budynku.

wyjaśnienia oskarżonego k. 173 (w aktach (...)) i k. 45 (w aktach (...))

OCena DOWOdów

1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Sąd ustalił stan fatyczny sprawy w oparciu o dowody przywołane powyżej w pkt. 1.1 niniejszego uzasadnienia. Materiał dowodowy sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia był zasadniczo zbieżny. Wykorzystane przez Sąd przy ponownym rozpoznawaniu sprawy (w zakresie wynikającym z wyroku S. O.w N. S. z 13 października 2023 r. sygn. (...) dowody z dokumentów były wiarygodne i nie były kwestionowane przez strony. Spójne i uzupełniające się wzajemnie były także zeznania świadków i wyjaśnienia E. G. (2) odnośnie najistotniejszych faktów stanowiących podstawę faktyczną uzasadnianego wyroku, które to fakty zostały opisane powyżej.

Kwestią sporną był natomiast stan świadomości i woli oskarżonego odnośnie postępowania z nieruchomością zamieszkałą przez B. F. (1) i inne osoby, a szczególnie w zakresie działań, które finalnie doprowadziły do wyburzenia części budynku w dniu 16 lipca 2021 r. Oskarżona E. G. (2) w tym kontekście w pierwszym przesłuchaniu wyjaśniła, że jej mąż nie zajmował się sprawami związanymi z tą nieruchomością (k. 181 akt (...)). Na rozprawie wskazała ponadto, że decyzję o zburzeniu domu podjęli synowie, a ona, jako właściciel, zgodziła się na wyburzenie (k. 266-267 akt (...); podczas ponownego rozpoznawania sprawy E. G. (2) skorzystała z prawa odmowy zeznań, składając stosowne oświadczenie na piśmie – k. 44). Z kolei oskarżony podczas pierwszego przewodu sądowego wyjaśnił, że cyt. „sytuacją związaną z (...) (...)” zajmowała się żona. Ja jedynie podpisywałem dokumenty” (k. 173 akt (...)). Podczas przesłuchania w sprawie (...) oskarżony podtrzymał pierwsze wyjaśnienia lakonicznie i wyjaśnił, że cyt. „prowadzeniem wszystkich spraw zajmowała się żona” (k. 45/2 akt (...)).

Odnośne wyjaśnienia oskarżonego oraz wspierające je wyjaśnienia E. G. (2) Sąd uznał – z niżej podanych powodów - za niewiarygodne, mające na celu jedynie uwolnienie oskarżonego od odpowiedzialności karnej.

Po pierwsze należy podkreślić, że wyjaśnienia te były te wzajemnie niespójne. E. G. (2) twierdziła, że mąż nie zajmował się sprawami związanymi z nieruchomością, natomiast oskarżony – także tak oświadczając – przyznał jednak, że podpisywał dokumenty związane z, najogólniej mówiąc, czynnościami prawnymi podejmowanymi w odniesieniu do nieruchomości. Podpisywanie przez oskarżonego dokumentów, które przecież wywołują określone skutki faktyczne oraz prawne, jest niczym innym jak braniem udziału w sprawach związanych z nieruchomością, która przecież została nabyta przez małżonków na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej, co pociąga za sobą określone konsekwencje prawne wynikające z przepisów prawa cywilnego i administracyjnego, jak chociażby wymóg zgody obydwojga małżonków w sprawach dotyczących tej nieruchomości. Trzeba także podkreślić, że w sprawach cywilnych związanych z nieruchomością małżonkowie G. występowali razem w charakterze powodów.

Po drugie przyjęcie, że oskarżony nie interesował się losem nabytej także przez siebie nieruchomości i nie wiedział, co się z nią dzieje – niezależnie od sprzeczności takiej wersji z faktem podpisywania przez oskarżonego dokumentów dotyczących nieruchomości – byłoby rażąco sprzeczne z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego które wskazują, że współwłaściciel tak istotnego majątku jak nieruchomość interesuje się takim składnikiem majątkowym – szczególnie gdy drugim współwłaścicielem jest małżonek takiej osoby, a więc bliska osoba, z którą tworzy się rodzinę, przy czym trzeba podkreślić, że jak wynika z akt sprawy, w tym wywiadów środowiskowych dotyczących małżonków G., ich pożycie małżeńskie jest zgodne, mieszkają razem we wspólnym domu. Stan ich relacji osobistych wyklucza zatem nawet hipotetyczną możliwość, by E. G. (1) ukrywała przed mężem sprawy i swoje zamiary dotyczące nabytej nieruchomości. W kontekście tego argumentu warto odnotować także, iż jak zwrócił uwagę (...) w wyroku z dnia 4 października 1973 r. sygn. (...) (publ. OSNKW z 1974 r. nr 2 poz. 33) cyt. „ustalenia faktyczne nie zawsze muszą bezpośrednio wynikać z konkretnych dowodów. Mogą one także wypływać z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli owa sytuacja jest tego rodzaju, że stanowi oczywistą przesłankę, na której podstawie doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, iż dane okoliczności faktyczne istotnie wystąpiły”. Dla Sądu nie ulega wątpliwości, że już w świetle samego doświadczenia życiowego wersja o braku zainteresowania oskarżonego nabytą nieruchomością i bezrefleksyjnym pospisywaniu przez niego przedkładanych mu przez najbliższą osobę, żonę, dokumentów do podpisu – jest wersją infantylną, naiwną, nieprawdziwą.

Po trzecie należy podkreślić, że wśród podpisanych przez oskarżonego dokumentów dotyczących nieruchomości był także - co w realiach sprawy ma szczególnie istotne znaczenie – zgłoszenie o zamiarze rozbiórki budynku skierowane do (...) N. i stanowiące załącznik do niego oświadczenie o zgodzie na rozbiórkę (k. 45 i k. 52 akt (...)). Już nawet tylko te dwa dokumenty, o jasnej i prostej treści, dowodzą, że oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę, że budynek posadowiony na nieruchomości będzie wyburzony i osiągnięcie takiego celu było jego zamiarem.

W świetle powyższego Sąd ustalił w faktograficznej części uzasadnienia, że oskarżony podejmował czynności dotyczące nieruchomości wspólnie z małżonką i za jej zgodą, że czynności te wyrażały ich wspólne, uzgodnione wcześniej stanowisko – i dotyczy to także doprowadzenia w dniu 16 lipca 2021 r. do rozbiórki budynku. Oskarżony wiedział i chciał, żeby do tego doszło, działał z nią w tym zakresie – jak to opisano w pkt. I uzasadnianego wyroku – wspólnie i w porozumieniu.

Kwestią sporną było także to, czy w dacie czynu na miejscu zdarzenia był obecny W. G.. Sąd uznał, że nie ma wiarygodnego dowodu, z którego w sposób pewny, spełniający standard udowodnienia, wynikałby taki fakt. Wersja taka pojawiła się dopiero na etapie sądowym sprawy podczas jej pierwszego rozpoznawania. Najpierw zeznał o tym – na rozprawie 9 stycznia 2023 r. - J. F. (1) mówiąc, że od ojca wie, że na miejscu był oskarżony (k. 344/2). B. F. (1) przekazał taką informację słuchany uzupełniająco w tym samym dniu mówiąc, że oskarżony był na miejscu, ale uciekł (k. 347/2). Stanowisko to B. F. (1) stanowczo podtrzymał także podczas ponownego przewodu sądowego (k. 46 akt (...)). Wcześniej jednak B. F. (1) (który jako jedyny z rodziny był w dacie czynu na miejscu zdarzenia) nie podawał takiej informacji, mimo iż w sposób oczywisty dotyczyła ona istotnej kwestii. Przeciwnie, z jego relacji z postępowania przygotowawczego i z rozprawy w dniu 11 października 2022 r. wynika, że na miejscu była E. G. (1), a i ona pojawiła się dopiero później, cyt. „dopiero jak zburzyli pół domu” (k. 39 i k. 323 akt (...)). Dlatego w tym zakresie Sąd nie dał wiary B. F. (1) i ustalił, że w dacie czynu, na miejscu zdarzenia, oskarżony nie był obecny – przy czym od razu należy zaznaczyć, że nie stanowiło to okoliczności uwalniającej oskarżonego od odpowiedzialności, o czym będzie mowa poniżej.

1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia oskarżonego

Powody niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego zostały omówione powyżej w pkt. 2.1.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Rezultat postępowania dowodowego uzasadniał uznanie oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 191 § 1a kk w kształcie opisanym w pkt. I wyroku.

Odpowiedzialności przewidzianej w tym przepisie podlega ten, kto w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia stosuje przemoc innego rodzaju uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający innej osobie korzystanie z zajmowanego lokalu mieszkalnego. Oskarżony podejmując z żoną zamiar zburzenia całości budynku zajmowanego przez oskarżonych oraz wspólnie i w porozumieniu z nią go w zasadniczej części urzeczywistniając – wyczerpał znamiona przywołanego typu czynu zabronionego, zarówno przedmiotowe jak i podmiotowe. Oczywiste jest bowiem, że zburzenie domu nie tylko – czego wymaga ustawa – w istotnym stopniu utrudnia korzystanie z niego, ale wręcz czyni to całkowicie niemożliwym z powodu, którego bliżej wyjaśniać nie trzeba. Jedynie interwencja na miejscu zdarzenia B. F. (1) skutkowała przerwaniem prac rozbiórkowych i spowodowała, że w dniu 16 lipca 2021 r. zburzono część domu tj. jego dach i pierwsze piętro, a nie całość. Niemniej i tak z uwagi na naruszenie konstrukcji budynku dalsze zamieszkiwanie w nim – jako rodzące zagrożenie dla życia i zdrowia – okazało się niemożliwe, co znalazło formalny wyraz w wyłączeniu budynku z użytkowania przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w N. mocą decyzji administracyjnej.

Powyższego czynu oskarżony dopuścił się w sposób zawiniony oraz myślnie i w zamiarze bezpośrednim. Oskarżony jest i był sprawny umysłowo, jego poczytalność nie nasuwa zastrzeżeń, a zarazem jego wiek świadczy o dużym zasobie doświadczenia życiowego. W konsekwencji oskarżony mógł i bezalternatywnie musiał zdawać sobie sprawę z oczywistej konsekwencji jaką dla mieszkańców budynku będzie stanowić jego wyburzenie tzn. że w ten sposób pozbawi ich dachu nad głową. Czyn oskarżonego był także czynem podwójnie bezprawnym, o czym przesądzał zarówno fakt, że naruszał on przepis kodeksu karnego statuujący bezprawny typ czynu zabronionego, którego znamiona przedmiotowe oskarżony wyczerpał, jak i to, że naruszał on prawomocnie orzeczony przez sąd (...) w sprawie (...) zakaz naruszania pokrzywdzonych w posiadaniu lokalu mieszkalnego. Nie da się honorować takiego zakazu dążąc do zburzenia budynku, w którym lokal ten się znajduje.

Bezskutecznie obrońca oskarżonego podnosiła w toku procesu, że prawo przewiduje procedurę wyburzenia budynków i jest to działanie legalne. Obrońca pomijała bowiem fakt, że procedura ta istotnie jest legalna, ale nie zawsze i nie sama z siebie, lecz wówczas, gdy przeprowadzana jest w sposób nie naruszający prawa – zarówno administracyjnego (tym aspektem sprawy Sąd ponownie rozpoznając sprawę w granicach przekazanych przez Sąd Okręgowy się nie zajmował), jak i cywilnego oraz karnego.

Odpowiedzialności oskarżonego nie uchyla fakt, iż nie zostało udowodnione, że 16 lipca 2021 r. był obecny na miejscu zdarzenia. Sprawca odpowiada za urzeczywistnienie stanu rzeczy odpowiadającego znamionom typu czynu zabronionego także wówczas, gdy używa innych ludzi w charakterze swojego „narzędzia” (zob. wyrok (...) z 13 kwietnia 2006 r. sygn. IV KK 40/06, publ. LEX nr 183008 z glosą P. Kardasa). Na gruncie niniejszej sprawy takim ludzkim „narzędziem” oskarżonego byli pracownicy budowlani, którzy za pomocą koparek dokonali częściowej (zatrzymanej przez B. F. (1)) rozbiórki budynku.

Oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z żoną, gdyż - co wyżej wykazano – decyzja o wyburzeniu budynku była ich wspólną decyzją, co o której obydwoje się zgadzali.

Powoduje to również, co Sąd dla ścisłości nadmienia, że dla odpowiedzialności oskarżonego nie ma znaczenia, czy konkretnych ustaleń z ekipą budowlaną co do daty rozbiórki i warunków tego zlecenia (ceny itp.) dokonywał oskarżony czy jego żona. Była to bowiem ich wspólnie podjęta decyzja. Nie mogło być zresztą inaczej w sytuacji, gdy przedmiotowa nieruchomość wchodziła w skład ich majątku wspólnego, a rozbiórka posadowionego na niej budynku jest niewątpliwie czynnością przekraczającą zakres zwykłego nią zarządu. Tego rodzaju decyzja i jej realizacja musiała wynikać ze zgody oskarżonego i jego żony – co potwierdza także fakt, że wspólnie podpisali i złożyli wniosek o rozbiórkę budynku z załącznikiem obejmujących ich jednoznaczną zgodę na taką czynność. Gdyby oskarżony nie zgadzał się w tym względzie z żoną, wyraziłby swój sprzeciw, a także nie podpisałby wspomnianych dokumentów.

☐

1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

1.5. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

1.6. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

1.7. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Pkt. I

W granicach przysługującej na mocy art. 53 § 1 kk swobody orzeczniczej, za popełnione przestępstwo Sąd wymierzył oskarżonemu karę 200 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda. W ocenie sądu kara taka jest w realiach sprawy optymalna, adekwatnie bilansując okoliczności obciążające i łagodzące. Kara ta będzie dla oskarżonego wystarczająca, jest zasłużona i sprawiedliwa, nie jest ani zbyt łagodna ani niewspółmiernie surowa. Nie przekracza stopnia winy oskarżonego, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości jego czynu. Rokuje ona skuteczne powstrzymanie oskarżonego w przyszłości od ponownego naruszania porządku prawnego obrazując mu, iż spotka się to z reakcją wymiaru sprawiedliwości. Kara taka nie narusza również słusznego interesu pokrzywdzonych w rozumieniu art. 2 § 1 pkt. 3 kpk. Biorący jako jedyny udział w ponownym procesie B. F. (1) w mowie końcowej oświadczył, że wymiar kary pozostawia do uznania Sądu (k. 54 akt (...)).

Okolicznością silnie obciążającą był fakt, iż oskarżony skutecznie pozbawił B. F. (1) i jego bliskich miejsca zamieszkania, co musiało być da nich bardzo dotkliwą konsekwencją niezależnie od faktu, że w dacie czynu zajmowali oni nieruchomość bez tytułu prawnego. Przy czym kluczowe znaczenie ma w tym to, że oskarżony (wraz z żoną) uczynił to nie w drodze posłużenia się legalnymi, przewidzianymi prawem metodami, lecz bezprawnie - i to podwójnie bezprawnie, zarówno w sensie bezprawności cywilnej jak i karnej. Po pierwsze bowiem ignorując obowiązujący przecież w dacie czynu prawomocny wyroku sądu cywilnego w sprawie (...) zakazujący mu naruszania powodów w ich posiadaniu lokalu (z czym jego wyburzenie było jaskrawo wręcz sprzeczne o oskarżony musiał być tego świadom), a po drugie dopuszczając się czynu wyczerpującego ustawowe znamiona czynu zabronionego z art. 191 § 1a kk.

Z kolei jako okoliczności łagodzące Sąd potraktował uprzednią niekaralność oskarżonego i jego dobrą opinię środowiskową. Ponadto trzeba zaznaczyć, że oskarżony, choć wybrał bezprawną metodą osiągnięcia zakładanego celu tj. uzyskania pełni władztwa nad nabytą z żoną nieruchomością, nie działał w wyniku niskiej motywacji tj. chęci uczynienia pokrzywdzonym na złość, dokuczenia im. Jako współwłaściciel nieruchomości zamieszkiwanej bez tytułu prawnego przez inne osoby mógł dążyć wraz z E. G. (2) do sytuacji, by osoby te opuściły tą nieruchomość. Zgodnie z art. 140 Kodeksu Cywilnego właściciel rzeczy może – w granicach wyznaczonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego – korzystać z niej z wyłączeniem innych osób. Wina oskarżonego polega na tym, że dla osiągnięcia celu, który jako taki był prawnie dopuszczalny – zdecydował wraz z żoną w pewnym momencie posłużyć się bezprawną metodą, mimo iż sam przywołany przepis Kodeksu Cywilnego jednoznacznie limituje prawo własności właściciela rzeczy, nakazując jego wykonywanie w sposób zgodny z prawem (w tym zarówno normami cywilnoprawnymi jak i karnymi) i zasadami współżycia społecznego.

Mając zatem na względzie powyższe oraz kodeksową gradację kar i zasadę prymatu kar wolnościowych, Sąd uznał za wystarczające posłużenie się wobec oskarżonego karą grzywny.

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Mając na uwadze zmianę stanu prawnego pomiędzy datą czynu, a datą orzekania, Sąd wyrokował z zastosowaniem art. 4 § 1 kk uznając za względniejszy dla oskarżonego jest stan prawny z daty czynu.

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Pkt. II

Na mocy art. 624 § 1 kk Sąd w całości zwolnił oskarżonego z kosztów procesu.

1Podpis