descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I C 458/24

Wyrok zaoczny

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 20 maja 2025 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Joanna Jank

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Pietkiewicz

Uzasadnienie

(wyroku zaocznego z dnia 20 maja 2025 roku – k. 94)

Powód (...) S.A. z siedzibą w W. domagał się od pozwanego J. R. zapłaty kwoty 21.447,78 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 22 września 2023 roku do dnia zapłaty, a także zasądzenia na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że kredytobiorca J. R. zawarł z powodem umowę pożyczki gotówkowej nr (...) z dnia 13 kwietnia 2023 r. Powód wypłacił pozwanemu kwotę pożyczki zgodnie z umową i dyspozycją pożyczkobiorcy. Do dnia wypowiedzenia umowy strona pozwana wpłaciła na rzecz powoda jedynie kwitę 640,00 zł i zaprzestała zapłaty reszty rat. Powód wezwał pozwanego do zapłaty z uwagi na nierealizowanie postanowień umowy. Po bezskutecznym upływie terminu zakreślonego przez powoda do spłaty zaległych kwot, powód wypowiedział pozwanemu ww. umowę pożyczki. Po wypowiedzeniu umowy pozwany wpłacił na rzecz powoda kwotę 640,00 zł.

Na zabezpieczenie zwrotu całego zadłużenia z tytułu ww. pożyczki pozwany wystawił weksel, który powód wypełnił po wypowiedzeniu pozwanemu umowy. W dniu 22 sierpnia 2023 r. powód wezwał pozwanego bezskutecznie do wykupu weksla.

(pozew – k. 3-3v.)

Pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Dnia 11 kwietnia 2023 roku pomiędzy (...) S.A. z siedzibą w W. a J. R. doszło do zawarcia umowy pożyczki gotówkowej nr (...), na podstawie której pozwanemu udzielono pożyczki w kwocie 12.000,00 zł (całkowita kwota pożyczki), przy jednoczesnym kredytowaniu pożyczkobiorcy kosztów udzielonej pożyczki w kwocie 4.803,00 zł.

Na wymienione powyżej koszty składały się: prowizja – w kwocie 3.863,00 zł, opłata przygotowawcza w kwocie 340,00 zł oraz koszt prowizji pośrednika finansowego 600,00 zł.

Pożyczka została udzielona na okres 36 miesięcy. Rata pożyczki wyniosła 630,00 zł. Pożyczka została oprocentowana według stałej stopy procentowej wynoszącej 20,45 % w skali roku.

(dowód: umowa pożyczki – k. 4-7v., harmonogram – k. 8, harmonogram spłat do umowy k. 38, tabela wyliczenia (...) k. 39, wniosek o udzielenie pożyczki - k. 43-45, załącznik do umowy k. 18)

Wraz z umową pożyczki nr (...) z dnia 11 kwietnia 2023 roku J. R. zawarł z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. umowę o dostęp do usług medycznych, w ramach której miał dostęp do usług medycznych w pakiecie Stomatologia (...). Opłata za ww. pakiet usług medycznych wynosiła 2.000,00 zł.

(dowód: potwierdzenie zawarcia umowy o dostęp do usług medycznych k. 86-87)

Kwota pożyczki w wysokości 10.000,00 zł wypłacona została na wskazany w dyspozycji rachunek bankowy, a reszta, tj. 2.000,00 zł na rachunek bankowy (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. tytułem „Realizacja dyspozycji J. R. umowa pożyczki (...) na poczet umowy nr: (...)”.

(dowód: potwierdzenie przelewów - k. 9-10 i 46-47, wykaz operacji finansowych - k. 11 i 41, dyspozycja - k. 42)

Na poczet umowy pozwany wpłacił:

- w dniu 09 czerwca 2023 r. kwotę 640,00 zł,

- w dniu 08 maja 2024 r. kwotę 640,00 zł.

(dowód: wykaz operacji finansowych k. 11 i 41)

Pismem z dnia 25 lipca 2023 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 1.250,00 zł w terminie 7 dni od daty otrzymania tego pisma pod rygorem wypowiedzenia umowy. Pismo zostało odebrane przez pozwanego w dniu 28 lipca 2023 roku.

(dowód: wezwanie – k. 12, wydruk z systemu śledzenia przesyłek operatora pocztowego – k. 16 )

Pozwany wypełnił deklarację wekslową, w której stwierdzono, iż zabezpiecza on powoda z tytułu zadłużenia wynikającego z przedmiotowej umowy, na które składa się całkowita kwota do zapłaty (22.680,00 zł) oraz należne maksymalne odsetki za opóźnienie. Możliwość wypełnienia weksla przewidziano w sytuacji, gdy opóźnienie w płatności kwoty równej jednej pełnej raty przekroczy 30 dni, po uprzednim wezwaniu pożyczkobiorcy do zapłaty w terminie 7 dni od daty powstania zaległości.

Dawało to podstawę do wypełnienia weksla na sumę odpowiadająca zadłużeniu pożyczkobiorcy wynikającemu z umowy pożyczki.

(dowód: deklaracja wekslowa – k. 14)

Weksel został wypełniony przez powoda na kwotę 22.087,78 zł z datą płatności 21 września 2023 roku.

(dowód: kopia weksla – k. 13, oryginał zabezpieczono)

Pismem z dnia 23 sierpnia 2023 roku powód wypowiedział pozwanemu umowę pożyczki nr (...) z zachowaniem 30-dniowego terminu wypowiedzenia. Jednocześnie poinformowano pozwanego o wypełnieniu wystawionego przez niego weksla in blanco oraz wezwano do wykupu weksla w terminie 30 dni.

(dowód: wypowiedzenie umowy – k. 15)

Pismo zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu zostało odebrane przez pozwanego w dniu 28 sierpnia 2023 r.

(dowód: wydruk z systemu śledzenia przesyłek operatora pocztowego – k. 17)

Na dzień 28 września 2023 r. zadłużenie pozwanego z tytułu zawartej z powodem umowy (bez prowizji, opłaty przygotowawczej oraz wynagrodzenia pośrednika) wynosiło 12.500,27 zł, w tym 11.806,77 zł kapitału przeterminowanego, odsetki umowne w kwocie 407,02 zł oraz odsetki karne w kwocie 286,40 zł.

(dowód: opinia biegłego sądowego P. G. (1) k. 56-64)

Sąd zważył, co następuje

W rozpoznawanej sprawie pozwany nie stawił się na rozprawie i nie odniósł się pisemnie do żądania pozwu. W takiej sytuacji, w myśl. art. 339 § 1 k.p.c., Sąd zobligowany był rozstrzygnąć sprawę wyrokiem zaocznym.

Zgodnie z art. 339 § 1 k.p.c. w tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie opisanych powyżej dowodów z dokumentów, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary, tym bardziej, że nie były one kwestionowane w zakresie ich mocy dowodowej przez żadną ze stron.

Podkreślić należało, że weksel wystawiony przez pozwanego został przedłożony w oryginale, a jego forma nie budziła żadnych zastrzeżeń.

Istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie miał dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu finansów i rachunkowości (...), która to opinia została w całości uznana przez Sąd za wiarygodną. Sąd zważył bowiem, że opinia ta została sporządzona przez osobę posiadającą wiadomości specjalne z zakresu bankowości i rachunkowości, a zatem uprawnioną do przeprowadzania badań i sporządzania opinii tego rodzaju. Wykonano ją w sposób rzetelny i obiektywny, zgodnie z zasadami wiedzy fachowej i wymogami przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego. Żadna przy tym ze stron postępowania nie kwestionowała wniosków sporządzonej przez biegłego opinii.

Na rozprawie w dniu 13 maja 2025 r. Sąd pominął dowód z zeznań pozwanego z uwagi na jego nieusprawiedliwioną nieobecność na rozprawie. Pozwany przy tym był prawidłowo wezwany na termin rozprawy do osobistego stawiennictwa pod rygorem pominięcia dowodu z jego zeznań (k. 80, 82-83).

W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Swoje roszczenia powód wywodził z weksla in blanco wystawionego przez pozwanego w celu zabezpieczenia roszczeń powoda wynikających z umowy pożyczki gotówkowej (kredytu konsumenckiego) zawartej dnia 11 kwietnia 2023 roku, następnie wypełnionego przez powoda na kwotę 22.087,78 zł i opatrzonego datą płatności na dzień 21 września 2023 roku.

W związku z powyższym podstawę prawną powództwa stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 roku – Prawo wekslowe (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 282). Szczególny charakter zobowiązania wekslowego przejawia się w tym, iż ma ono charakter samodzielny i abstrakcyjny, a zatem niezależny od przyczyny i podstawy prawnej, które spowodowały jego zaciągniecie. Samodzielność tego zobowiązania przejawia się w tym, iż wierzyciel może na podstawie samego weksla domagać się od dłużnika zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej. Posiadacz weksla nie musi przy tym wykazywać ani podstawy gospodarczej zobowiązania, ani tego, że w ogóle istniała (por. orzeczenia SN z dnia 30 września 1959 r., NP 1960, nr 6, s. 859). Skoro tak, to stwierdzić należy, że pozwany dłużnik wekslowy może co do zasady kwestionować istnienie stosunku prawnego, który był podstawą wystawienia weksla, może w tym celu powoływać się także na nieważność umowy. W szczególności dłużnik może zgłosić, w przypadku weksla in blanco, zarzut wypełnienia weksla niezgodnie z porozumieniem stron. Ciężar jednak udowodnienia zasadności zarzutu opartego na stosunku podstawowym spoczywa zawsze na dłużniku, wierzyciel bowiem przedstawia dowód istnienia zobowiązania w postaci weksla (tak m.in. orzeczenie SN z dnia 02 maja 1930 r. – II C 97/30, (...) 1930, s.201; orzeczenie SN z dnia 24.10.1962 r. - 2 CR 976/61, OSN 1964, poz. 27; orzeczenie SN z dnia 28.10.1963 r. – II CR 249/63, OSN 1965, poz. 208; orzeczenie SN z 24.02.1928 r. – I C 273/27, Z. O.. SN 1928, poz. 27).

W przedmiotowej sprawie, jako iż podstawą dochodzonego przez powoda roszczenia był weksel niezupełny w chwili wystawienia (in blanco), znajduje zastosowanie, odnośnie zarzutów przysługujących dłużnikom wekslowym, art. 10 prawa wekslowego, zgodnie z którym, jeżeli weksel, niezupełny w chwili wystawienia, uzupełniony został niezgodnie z zawartym porozumieniem, nie można wobec posiadacza zasłaniać się zarzutem, że nie zastosowano się do tego porozumienia, chyba że posiadacz nabył weksel w złej wierze albo przy nabyciu dopuścił się rażącego niedbalstwa.

Jak już wskazano powyżej, przedłożony do akt niniejszej sprawy weksel wystawiony przez pozwanego został przedłożony w oryginale, a jego forma nie budziła żadnych zastrzeżeń.

Zważywszy jednak na konsumencki charakter umowy pożyczki zabezpieczonej wekslem, sąd z urzędu zbadał niedozwolone zapisy umowne, a tym samym prawidłowość wypełnienia przedmiotowego weksla. Sąd jest bowiem uprawniony do badania z urzędu stosunku podstawowego łączącego strony, nawet w przypadku gdy pozwany nie zgłosił stosownego zarzutu. Ocena bowiem zasadności powództwa w świetle przepisów prawa materialnego jest uprawnieniem i jednocześnie obowiązkiem Sądu niezależnie od postawy procesowej strony pozwanej. Kontrola weksla niezupełnego w świetle treści stosunku podstawowego nabiera doniosłego znaczenia w szczególności w sprawach z udziałem konsumenta, zwłaszcza w sytuacji, że Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę także z urzędu wiadomo, że w analogicznych sprawach toczących się z udziałem strony powodowej stwierdzano niezgodność wysokości roszczenia spowodowaną zastosowaniem klauzul abuzywnych oraz postanowień sprzecznych z zasadami współżycia społecznego i obchodzących przepisy prawa (por. wyrok SO w Poznaniu z dnia 08 stycznia 2021 r., sygn. akt I C 1234/19, por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 13 września 2018 roku w sprawie C 176-17, publ. (...):EU:C:2018:711).

Nie można przy tym zapominać, że przepisy o niedozwolonych postanowieniach umownych zostały wprowadzone do kodeksu cywilnego w ramach implementacji dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Kompetencja Sądu do zbadania z urzędu tego, czy klauzula w umowie jest postanowieniem nieuczciwym, stanowi w tej sytuacji zarówno środek do realizacji celu określonego w art. 6 dyrektywy 93/13/EWG, to znaczy uniemożliwienia związania konsumenta nieuczciwym postanowieniem, jak i do przyczynienia się do osiągnięcia celu art. 7 tej dyrektywy, ponieważ przeprowadzenie przez sąd z urzędu takiej oceny może działać jako czynnik odstraszający oraz przyczynić się do zapobiegania nieuczciwym warunkom w umowach zawieranych pomiędzy konsumentami a sprzedawcami lub dostawcami (por. m.in. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 2002 roku, C-473/00; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 czerwca 2000 r, C-240/98).

W rozważanym stanie faktycznym istniały w ocenie Sądu wątpliwości co do sumy dochodzonej przez powoda, a tym samym co do tego, czy kwota, na którą weksel został wypełniony jest prawidłowa z uwagi na występowanie postanowień abuzywnych w treści umowy, której wykonanie ów weksel miał zabezpieczyć.

Zgodnie z treścią art. 385 1 § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

W rozumieniu powołanego przepisu art. 385 1 § 1 k.c. za sprzeczne z dobrymi obyczajami należy uznać m.in. działania wykorzystujące np. niewiedzę, brak doświadczenia konsumenta, naruszenie równorzędności stron umowy, działania zmierzające do dezinformacji, wywołania błędnego przekonania konsumenta, wykorzystania jego niewiedzy lub naiwności. Chodzi więc o działanie potocznie określane jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające in minus od przyjętych standardów postępowania (m.in. wyrok SA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011 r, VI ACa 771/10). Wedle art. 385 2 k.c. oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny.

W myśl art. 385 1 § 3 k.c. nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Zgodnie z art. 385 1 § 4 k.c., na powodzie spoczywa obowiązek wykazania, że były to zapisy indywidualnie ustalone.

Postanowienia umowy, łączącej strony niniejszego postępowania, nie zostały uzgodnione indywidualnie, albowiem strona pozwana nie miała na treść umowy jakiegokolwiek wpływu, czego dowodzi treść formularzy i wzoru umowy, którym powszechnie posługuje się powodowa spółka w kontaktach z klientami, a o czym Sąd posiada wiedzę z innych toczących się z udziałem powoda postępowań. Powód nadto takiej okoliczności nie wykazał żadnymi dowodami. Posłużenie się przy tym wzorcem umownym i tylko wpisanie kwoty kredytowanych kosztów pożyczki, wynikającej z obliczenia jej odpowiednim algorytmem w relacji do wysokości pożyczki nie świadczy jeszcze o indywidualnym charakterze ustaleń stron.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie umowa pożyczki nr (...) z dnia 11 kwietnia 2023 roku zawierała postanowienia abuzywne w zakresie kredytowanych kosztów pożyczki, które wynosiły łącznie 4.803,00 zł.

Na podstawie zaoferowanych dowodów nie można w żaden sposób ustalić, za jakie szczególne czynności powód zastrzegł tak wysokie koszty dodatkowe, na które składała się prowizja pożyczkodawcy, prowizja pośrednika finansowego oraz opłata przygotowawcza, a odpowiadające ponad 40% kwoty kapitału pożyczki (4.803,00 zł). Twierdzenia powoda w tym zakresie nie zostały poparte żadnymi wiarygodnymi dowodami, które pozwalałaby ustalić sens przyznania profesjonalnej instytucji finansowej wynagrodzenie w tak znacznej wysokości. Zastrzeżenie tak wysokich kosztów dodatkowych bez odniesienia do konkretnych, faktycznie poniesionych kosztów nie może zostać uznane za postępowanie uczciwe i zgodne z dobrymi obyczajami.

Nie istnieje racjonalne uzasadnienia do przerzucania tych kosztów na konsumenta. Ustalenie wynagrodzenia prowizyjnego jako sposób wynagradzania zasadniczo nie różni się niczym od wynagrodzenia za pracę w tym kontekście, że konsumenci nie są zobowiązani do zapłaty części tych kwot na rzecz pożyczkodawcy. Poza tym z akt sprawy nie wynika, że pozwany został poinformowany o tym, jak ustalany jest ten koszt, jak również koszt opłaty przygotowawczej. Wysokość zaś tych kosztów nie może być kształtowana dowolnie i w oderwaniu od kosztów faktycznie ponoszonych w związku z realizacją konkretnej umowy. Nie udowodniono, aby dla tej konkretnej umowy poniesiono koszty w rzeczonej wysokości. Niedopuszczalnym w ocenie Sądu jest, aby firma zajmująca się udzielaniem pożyczek, wykorzystywała niekorzystne położenie pożyczkobiorcy, generując niezwykle zawyżone koszty. Zastrzeżenie przez ustawodawcę maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu nie oznacza, że powodowi przysługuje w każdym przypadku uprawnienie do ich naliczania w wysokości maksymalnej i stosowania przy umowach wzorców umownych kształtujących wzajemne prawa i obowiązki stron w sposób niezgodny z zasadami współżycia społecznego. Zważywszy na znaczną wysokość kosztów – będących świadczeniem ubocznym w stosunku do kapitału pożyczki - nie budzi wątpliwości, że postanowienia umowne przewidujące obowiązek poniesienia tych kosztów rażąco naruszają interesy konsumenta. Powód nadto, nawet w odpowiedzi na wyraźne zobowiązanie sądu do złożenia dokumentów, z których wynikać będzie, że dla umowy objętej pozwem poniósł dokładnie koszty, o których mowa w załączniku do wniosku pozwanego, a dotyczącego w szczególności wynagrodzenia prowizyjnego, pośrednika finansowego oraz opłaty przygotowawczej ze wskazaniem sposobu obliczenia każdej ze składowych (vide k. 28), nie wyjaśnił sposobu wyliczenia oraz poniesienia kosztów we wskazanej wysokości. Powtórzyć należy, że w tej sytuacji do powoda należało wykazanie po pierwsze, że wskazane kwoty obliczone zostały prawidłowo i znajdują podstawę prawną, nienaruszającą przepisów art. 385 1 k.c., któremu to obowiązkowi powód nie sprostał. Tak samo nie sposób jest przyznać, że powodowi należą się odsetki umowne za opóźnienie skoro pozwaną nie obowiązują nieważne zapisy umowy, to w konsekwencji i odsetki od niewymagalnego i niesłusznego świadczenia powódce się nie należą.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za abuzywne ww. postanowienia umowy pożyczki nr (...) z dnia 11 kwietnia 2023 roku w zakresie kredytowanych kosztów tejże pożyczki.

Mając na uwadze powyższe rozważania w zakresie abuzywności postanowień umownych przedmiotowej umowy pożyczki, należało ustalić wysokość zadłużenia pozwanego z uwzględnieniem nieważności części z postanowień umowy stron. Opierając się w tym zakresie na treści sporządzonej w toku niniejszego postępowania opinii biegłego sądowego do spraw bankowości P. G. (2), którą to opinię Sąd uznał za w pełni wiarygodną, Sąd ustalił, że na dzień 28 września 2023 r. (na dzień wymagalności – wypowiedzenie umowy stało się skuteczne z dniem 27 września 2023 r. tj. po upływie 30 dni od doręczenia pisma zawierającego stosowne oświadczenie) zadłużenie pozwanego z tytułu zawartej z powodem umowy wynosiło 12.500,27 zł, w tym 11.806,77 zł kapitału przeterminowanego, odsetek umownych w kwocie 407,02 zł oraz odsetek karnych w kwocie 286,40 zł.

W związku z całością powyższego Sąd doszedł do przekonania, że powództwo zasługuje na uwzględnienie jedynie co do kwoty 12.500,27 zł, o czym orzekł w punkcie 1. wyroku na podstawie wyżej powołanych przepisów, a w pozostałym zakresie powództwo w punkcie 2. wyroku oddalił stosując przepisy te a contrario.

O odsetkach za opóźnienie Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 1 k.c.

O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą stosunkowego ich rozdzielenia, na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. W niniejszej sprawie powód wygrał sprawę w 58,3%, a pozwany w 41,7%. Koszty poniesione przez powoda wyniosły 4.690,00 zł (opłata sądowa od pozwu - 1073 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł, koszty zastępstwa procesowego ustalone w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) w kwocie 3.600 zł). Pozwany przy tym nie poniósł żadnych kosztów postępowania. Powodowi zatem należy się zwrot kosztów procesu w kwocie 2.734,27 zł(58,3% z kwoty 4.690,00 zł), o czym Sąd na podstawie wyżej wskazanych przepisów orzekł w punkcie 3. wyroku. Na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. od kosztów tych należne były odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

W punkcie 4. i 5. wyroku Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 959) nakazał ściągnąć od powoda oraz od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwoty odpowiednio 706,39 zł oraz 987,58 zł, stanowiące stosunkowe (w stosunku do stopnia wygrania sprawy) rozdzielenie tymczasowo wypłaconych ze Skarbu Państwa kosztów w postaci wynagrodzenia biegłego sądowego w łącznej kwocie 1.693,97 zł (k. 70).

Wyrokowi w punkcie 1. na podstawie art. 333 § 1 pkt 3 k.p.c. nadano rygor natychmiastowej wykonalności, o czym orzeczono w punkcie 6. wyroku.