descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I C 430/24

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 19 marca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Krośnie I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Sędzia Małgorzata Gałuszka

Sędzia Małgorzata Gałuszka

Uzasadnienie

wyroku z dnia 19 marca 2025 r.

Powódka A. D. pozwem z dnia 7 lutego 2024 r. domagała się zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego (...) S.A. w W. kwoty 6 605,10 zł

wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do

dnia zapłaty, zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powódka

podała, że w dniu 07 sierpnia 2023 r. uszkodzeniu uległ samochód A. (...) o nr rej. (...). Sprawca zdarzenia był objęty ochroną ubezpieczeniową u pozwanego. Właściciel uszkodzonego pojazdu zgłosił szkodę pozwanemu, który po uznaniu swojej odpowiedzialności i po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego, wypłacił poszkodowanej kwotę 6 429,36 zł. Poszkodowana nie zgadzając się z ustaleniami pozwanego, zamówiła sporządzenia kalkulacji ww. pojazdu, którą sporządził rzeczoznawca. Z tego tytułu wyłożyła kwotę 492 zł (koszt prywatnej opinii). Powódka pismem z dnia 31.01.2024 r. wezwała pozwanego do zapłaty pozostałej kwoty odszkodowania oraz kwoty za sporządzenie prywatnej kalkulacji naprawy nadto

wskazała, że pozwany po ponownym przeanalizowaniu sprawy i weryfikacji kalkulacji sporządzonej na zlecenie powódki uznał wysokość szkody w kwocie wynikającej z kalkulacji nr 154/08/202, jednak warunkuje wypłatę odszkodowania od udokumentowania kosztów naprawy.

Pozwany (...) S.A. w W. w odpowiedzi na pozew z dnia 7 lutego 2024

r. wniósł o oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od powódki na rzecz

pozwanego kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew, pozwany podał, że wysokość

wypłaconego odszkodowania jest całkowicie wystarczająca, aby przeprowadzić

skuteczną i zgodną z reżimem technologicznym naprawę pojazdu. Pozwany wskazał,

że wycenił koszty naprawy pojazdu w oparciu o stosowny kosztorys. Pozwany

podniósł też, że ustalając i wypłacając kwotę odszkodowania przedstawił powodowi szczegółową informację o zasadach ustalania odszkodowania oraz o możliwości zorganizowania naprawy pojazdu bez konieczności angażowania jakichkolwiek

środków finansowych powoda, wskazując przy tym konkretny zakład, w którym by dokonano naprawy. Odnosząc się do zwrotu kosztu sporządzenia prywatnej opinii, pozwany wskazał, iż jest to nieuzasadnione, z uwagi na niedysponowanie przez

powódkę dowodem poniesienia kosztów sporządzenia kalkulacji. Wskazał, że

powódka nie przedstawiła wystarczających dowodów na to, że poniosła wyższe koszty przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia od tych, które zostały wypłacone odszkodowaniem. Żądanie powódki przekraczające kwoty naprawy 6 429,36 zł, nie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym i nie może być uznane za

ekonomiczne i uzasadnione.

Sąd ustalił co następuje

W dniu 07 sierpnia 2023 r. w wyniku zdarzenia drogowego uszkodzeniu uległ pojazd A. (...) o nr rej. (...), którego współwłaścicielką była A.

D.. Odpowiedzialność za to zdarzenie ponosił kierujący objęty ochroną ubezpieczeniową z tytułu OC u pozwanego. Poszkodowana zgłosiła pozwanemu

szkodę, który uznał swą odpowiedzialność co do zasady.

Pozwany prowadząc postępowanie likwidacyjne pod nr PL (...) opracował kalkulację naprawy na kwotę 6 429,36 zł, którą to kwotę następnie wypłacił poszkodowanej, jednocześnie uznając, że będzie to suma określająca granicę

obowiązku odszkodowawczego pozwanego.

(dowód: akta szkody nr PL (...), kosztorys nr (...) z dnia 27.09.2023 r. k.

16-23, pismo pozwanego (...) S.A. w W. z dnia 27.09.2023 r. (k. 44-51).

Na zlecenie powódki Ł. G. opracował w dniu 16.08.2023 r. kalkulację naprawy nr 154/08/202, w której koszt naprawy pojazdu A. (...) o nr rej. (...) określony został na kwotę 12548,46 zł.

Z tytułu wykonania powyższej kalkulacji Ł. G. wystawił fakturę VAT nr (...) z 04 października 2023 r. na kwotę 492 zł, płatną przez

powoda w terminie 7 dni (11.10.2023 r.).

(dowód: kalkulacja naprawy z dnia 04.10.2023 r. k. 9-15, faktura VAT nr

00009/10/2023 z dnia 04.10.2023 r. k. 8).

Powódka pismem z dnia 31.01.2024 r. wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 6 605,10 zł jako dopłaty do kwoty 6 429,36 zł oraz kwoty 492,00 zł.

Pozwany żądanych przez powódkę kwot nie zapłacił.

(dowód : przedsądowe wezwanie do zapłaty z dnia 31.01.2024 r. k. 52).

Pozwany wskazał powódce konkretny warsztat naprawczy, w którym pojazd mogłaby pozostawić dla wykonania naprawy o wartości przez pozwanego określonej,

tj. w warsztacie należącym do Sieci Naprawczej (...) – Agencji Handlowo-Usługowej (...) znajdującego się w K. przy ul. (...).

(dowód: k. 14-15 akt szkody).

Zważywszy na fakt, iż poszkodowana nadal była współwłaścicielką A. (...) o

nr rej. (...), a dokonanie bezpośrednich i osobistych oględzin w ramach

czynności biegłego było niezbędne do wydania opinii, przeprowadzono oględziny pojazdu w dniu 16.01.2025 r. w obecności właściciela. Biegły poprzez wizualną indywidualną ocenę stwierdził, że pojazd został naprawiony.

W opinii z dnia 26.01.2025 r. biegły mgr. S. G. wskazał, że

według prywatnego kosztorysu A. nr 154/08/202 wykonanego na zlecenie powódki, całkowity koszt naprawy pojazdu A. (...) o nr rej. (...), w którym zastosowano w większości części oryginalne w jakości oznaczenia O za wyjątkiem czterech składowych, tj. zderzaka, reflektora, błotnika i wahacza dolnego w jakości

oznaczenia (...) wynosi 12548,46 zł z VAT, w tym części zamienne 6099,47 zł. W

aktach szkody nie ma zaś kosztorysu sporządzonego przez oferowany poszkodowanej zakład sieci naprawczej, tylko kosztorys sporządzony przez samego pozwanego, opiewający na kwotę 6 429,36 zł. Naprawa wykonana na jego podstawie nie

pozwoliłaby na pełną restytucję doznanej szkody.

Biegły uznaje, że w przypadku samochodu dwudziestoletniego, naprawa przeprowadzona w oparciu o możliwie dostępne części zamienne w jakości oznaczenia (...) będzie wystarczająca. Zdaniem biegłego wobec pewnych cech zużycia elementów lakierowanych, historii szkodowości pojazdu, podziela on stanowisko powódki w

zakresie możliwości zastosowania w naprawie części zamiennych w jakości oznaczenia O oraz możliwie dostępnych części zamiennych w jakości oznaczenia (...). Według opinii biegłego, takie rozwiązanie stwarza możliwości realizacji naprawy pojazdu po szkodzie i przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu sprzed szkody nie

powodując pogorszenia jego stanu, ani też nie doprowadzi do jego nieuzasadnionego polepszenia.

Sąd ustaleń faktycznych dokonał na podstawie powołanych wyżej dowodów, którym dał wiarę jako logicznym i wzajemnie się uzupełniającym. Sąd oddalił wniosek

o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego uznając ją za zbędną w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Powódka nie stawiła się na rozprawę pomimo wezwania pod rygorem pominięcia dowodu z przesłuchania. Sąd pominął dowód z jej przesłuchania.

Sąd zważył co następuje

Powództwo A. D. zasługiwało w większości na uwzględnienie.

Z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani

do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia

lub uszkodzenia mienia (art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja

2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j.

Dz.U.2013.392).

Zgodnie z treścią art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić,

według wyboru poszkodowanego bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Celem odszkodowania jest kompensacja szkody tj. przywrócenie majątku poszkodowanego do stanu w jakim znajdował się

przed zdarzeniem.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w procesie likwidacji szkody przez stronę pozwaną na rzecz powódki wypłacono odszkodowanie w kwocie

6 429,36 zł brutto, która nie pokrywała całości szkody, jaką poniosła poszkodowana w związku ze zdarzeniem komunikacyjnym z dnia 07 sierpnia 2023 r. Wartość szkody w pojeździe ustalono na kwotę 12 390,27 zł. Należy zauważyć, że pozwany powołał się

na orzecznictwo w tym to wychodzące z SN, na podparcie swego stanowiska. Pod tym kątem pozwany zwrócił uwagę, iż nie należne są powódce hipotetyczne koszty

naprawy, lecz takie, które faktycznie zostały poniesione.

W tym miejscu należy zauważyć, iż Sąd ma świadomość wydania, przez SN

dnia 06 października 2022 r. uchwały w sprawie o sygn. akt III CZP 119/22.

Wynika z niej, że: odszkodowanie przysługujące od zakładu ubezpieczeń na podstawie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów

mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów obejmuje wyłącznie niezbędne ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy, a poszkodowany ma obowiązek współdziałać z ubezpieczycielem na etapie likwidacji szkody tak, by

ograniczyć zakres świadczenia odszkodowawczego. Ponadto świadczenie to powinno

się zamknąć w granicach kosztów naprawy pojazdu, by nie być źródłem

bezpodstawnego wzbogacenia poszkodowanego. Sąd zna również treść orzeczenia SN

z dnia 08 grudnia 2022 r. (sygn. akt II CSKP 726/22) mówiącego o tym, że w razie

zbycia pojazdu odszkodowanie powinno być ustalane na podstawie różnicy wartości

pojazdu sprzed szkody z jego wartością po szkodzie, a w przypadku gdyby pojazd nie został zbyty, odszkodowanie powinno równać się kosztom naprawy pojazdu.

Sąd, jednakże nie podziela ww. stanowiska strony pozwanej, jak i ww. uchwały

SN, która ma charakter teoretyczny. Nie uwzględnia ona stanu faktycznego w

niniejszej konkretnej sprawie. Ponadto uchwała ta stoi w sprzeczności z

dotychczasową ugruntowaną linią orzeczniczą zarówno sądów powszechnych jak i samego Sądu Najwyższego (por. postanowienie SN z 07.12.2018 r. w spr. o sygn. akt

III CZP 51/18, jak również wyrok SN z dnia 03.04.2019 r. wydany w spr. o sygn. akt

II CSK 100/18 oraz wyrok SN z dnia 23 maja 2024 r. wydany w spr. o sygn. akt II

(...) 36/22).

Należy podkreślić, że roszczenie odszkodowawcze powstaje z chwilą

wystąpienia obowiązku naprawienia szkody, a nie powstania kosztów naprawy

pojazdu, z czym wiąże się brak obowiązku po stronie poszkodowanego udowodnienia konkretnych wydatków poniesionych na naprawę pojazdu. W tym kontekście bez znaczenia jest oferta naprawy zaproponowana poszkodowanemu przez pozwanego,

gdyż to w gestii poszkodowanej jest wybór warsztatu, któremu zamierza powierzyć naprawę kierując się między innymi dostępnością i zaufaniem do mechaników dokonujących naprawy. Ponadto dochodzone roszczenie nie jest co do zasady uzależnione od poniesionych kosztów naprawy, a poszkodowany mógłby nawet wstrzymać się z naprawą lub z niej zrezygnować i dochodzić odszkodowania w

wysokości odpowiadającej kosztom naprawy według średnich cen rynkowych. Odszkodowanie bowiem za każdym razem obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy. Ponadto zgodnie z dotychczasową judykaturą należy stwierdzić, że nawet w sytuacji gdy przed ustaleniem wysokości odszkodowania

dojdzie do naprawy pojazdu to odszkodowanie należne poszkodowanemu może być ustalone, także jako równowartość hipotetycznie określonych kosztów przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego. Naprawa taka – dokonana przed uzyskaniem

świadczenia od ubezpieczyciela – jej koszt i faktyczny zakres nie mają zasadniczego wpływu na sposób ustalenia wysokości odszkodowania. Tak samo sytuacja ma się w

przypadku sprzedaży uszkodzonego pojazdu. Nie pozbawia to bowiem

poszkodowanego możliwości dochodzenia odszkodowania w wysokości

odpowiadającej hipotetycznym kosztom naprawy.

Należy w tym miejscu podkreślić, że zobowiązany do naprawienia szkody, a w niniejszej sprawie jest to pozwany, powinien wypłacić odszkodowanie, które pozwoli

na naprawę pojazdu, przy czym wybór sposobu wyliczenia odszkodowania należy do poszkodowanego. Tak jak już zostało to wywiedzione – może on wybrać zwrot hipotetycznych kosztów naprawy lub rzeczywiście poniesionych kosztów naprawy. W niniejszej sprawie poszkodowany wybrała zwrot hipotetycznie poniesionych kosztów naprawy. Pozwany ma natomiast obowiązek wypłaty odszkodowania pozwalającego na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody według uzasadnionych kosztów

naprawy. Biorąc pod uwagę fakt, że biegły ustalił koszty naprawy przy użyciu części

O na kwotę 12 390,27 zł, a pozwany do tej pory wypłacił 6 429,36 zł. Różnica pomiędzy tymi kwotami wynosi 5 960,91 zł i taką też kwotę należało zasądzić.

W związku z powyższym Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku i w pozostałym zakresie powództwo oddalił w pkt 2 orzeczenia.

O kosztach orzeczono po myśli art. 100 k.p.c. oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie. Powódka utrzymała się ze swoimi roszczeniami w 90%. Toteż kosztami postępowania Sąd obciążył w całości stronę pozwaną, gdyż powódka uległa jedynie w nieznacznej części swego roszczenia. Powódka poniosła koszty w wysokości 3 217 zł. Składały się na nie: 400 zł opłaty od pozwu (k. 5, 27); 17 zł opłaty od pełnomocnictwa

(k. 7); 1.000 zł zaliczki na opinię biegłego (k. 89) i 1.800 zł kosztów adwokackich. Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych pozwany został obciążony wydatkami na koszt dowodu z opinii biegłego, które tymczasowo poniósł Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Krośnie. Koszty wyniosły bowiem 571,26

zł (k. 120a i 125). Toteż pozostałymi wydatkami został obciążony pozwany jako strona

w przegrywająca sprawę.