Wyrok Sądu Rejonowego w Ciechanowie z dnia 21 lipca 2026 r.

descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I C 27/26

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 21 lipca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Lidia Grzelak

Protokolant sądowy Judyta Malinowska

Uzasadnienie

W dniu 31 października 2025 r. ( data stempla operatora pocztowego ) powód (...) S.A. w Ł. wniósł pozew przeciwko K. R. (1), o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kwoty 27300,35 zł z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie od dnia 8 sierpnia 2025 r. do dnia zapłaty. Ponadto powód wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Pozwana K. R. (1) w odpowiedzi na pozew wnosiła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwana zakwestionowała ważność postanowień umownych z uwagi na treść klauzul abuzywnych, naliczenie odsetek od kredytowanych kosztów kredytu konsumenckiego, zasadność i wysokość prowizji, bezskuteczność wypowiedzenia; wskazała również na złożenie oświadczenia o kredycie darmowym.

W toku procesu strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

Dodatkowo pismem procesowym z dnia 15 czerwca 2026 r. powód cofnął pozew ze zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty 1900,00 zł, którą pozwana K. R. (1) wpłaciła po wytoczeniu powództwa.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 29 stycznia 2025 r. K. R. (1) zawarła z (...) S.A. w Ł. umowę pożyczki nr (...). Zawarcie umowy nastąpiło na wniosek K. R. (1) o udzielenie pożyczki konsumenckiej nr (...) z dnia 26 stycznia 2025 r. W związku z zawarciem umowy K. R. (1) otrzymała pożyczkę w wysokości (...),60 zł, na którą złożyły się całkowita kwota pożyczki w wysokości 15000,00 zł oraz kredytowane koszty pożyczki, obejmujące opłatę przygotowawczą w wysokości 340,00 zł, prowizję pośrednika finansowego w wysokości 600,00 zł oraz prowizję pożyczkodawcy w wysokości 5793,60 zł, które zostały potrącone z chwilą wypłaty świadczenia pożyczkobiorczyni. Całkowity koszt pożyczki wyniósł 14664,08 zł. Całkowita kwota do zapłaty przez K. R. (1) została ustalona na 29664,08 zł. Spłata pożyczki miała nastąpić w 42 ratach równych w wysokości po 706,29 zł ( ostatnia rata w wysokości 708,19 zł ) płatnych miesięcznie począwszy od 8 marca 2025 r. do 8 sierpnia 2028 r. Wysokość raty obejmowała kwotę należności głównej oraz odsetek umownych. Pożyczka była oprocentowana w wysokości 18,50 % w skali roku. Zgodnie pkt 8 umowy pożyczkodawca mógł wypowiedzieć umowę w przypadku gdy opóźnienie w płatności kwoty równej jednej racie przekroczy 30 dni, po uprzednim wezwaniu pożyczkobiorcy do zapłaty zaległości w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. (…) Pożyczkodawca zobowiązany jest do zachowania 30 dniowego terminu okresu wypowiedzenia warunków umowy. Wypowiedzenie umowy było równoznaczne z postawieniem w stan natychmiastowej wykonalności należnej pożyczkodawcy całkowitej kwoty do zapłaty. W dniu 31 stycznia 2025 r. wypłacono na wskazane przez K. R. (1) rachunki bankowe: K. R. (1) - 13000,00 zł z tytułu wypłaty umowy nr (...) oraz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - 2000,00 zł na poczet umowy nr (...), zgodnie z dyspozycjami wypłaty K. R. (1) z dnia 29 stycznia 2025 r. K. R. (1) zawarła z (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. umowę kursu językowego intensywnego na okres – 15.02.2025 – 14.02.2028 za opłatą 2000,00 zł ( umowa k. 5-7, harmonogram k. 8, wniosek k. 45, potwierdzenie przelewu k. 48, 49, potwierdzenie zawarcia umowy kursu językowego k. 50, dyspozycja wypłaty k. 51 ).

K. R. (1) zapłaciła na rzecz (...) S.A. w Ł. z tytułu umowy pożyczki nr (...) z dnia 29 stycznia 2025 r.: 26 marca - 710,00 zł, 10 kwietnia 2025 r. – 710,00 zł, 29 września 2025 r. – 400,00 zł, 31 października 2025 r. - 200,00 zł, 27 listopada 2025 r. – 500,00 zł, 29 grudnia 2025 r. – 500,00 zł, 4 lutego 2026 r. – 300,00 zł oraz 27 maja 2026 r. – 400,00 zł ( bezsporne ).

Pismem z dnia 10 czerwca 2025 r., doręczonym K. R. (1) w dniu 13 czerwca 2025 r., (...) S.A. w Ł. wezwało ją – zgodnie z umową do spłaty zadłużenia, a następnie wobec braku spłaty zadłużenia pismem z dnia 9 lipca 2025 r., doręczonym w dniu 14 lipca 2025 r., wypowiedziało jej umowę pożyczki z zachowaniem 30-dniowego terminu ( wezwanie k. 10, wypowiedzenie umowy k. 11, potwierdzenie doręczenia k. 12, 13 ).

(...) S.A. w Ł. i K. R. (1) zawarli umowę pożyczki nr (...) z dnia 29 stycznia 2025 r. w relacji przedsiębiorca – konsument ( bezsporne ).

W dniu 4 marca 2026 r. K. R. (1) złożyła wobec (...) S.A. w Ł. oświadczenie w trybie art. 45 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, wskazując na nieprawidłowe ustalenie zakresu zobowiązania, błędne określenie wysokości całkowitych kosztów kredytu, wliczenie ukrytych opłat, naliczenie oprocentowania od kredytowanych kosztów kredytu i nieprawidłowe ustalenie (...).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dokumentów powołanych powyżej. Żadna ze stron nie kwestionowała ich mocy dowodowej. Sąd miał nadto na uwadze, treść zeznań pozwanej K. R. (1) ( k. 67 – 69 ), których wiarygodność nie budzi wątpliwości sądu.

Sąd zważył, co następuje

W ocenie Sądu, powództwo (...) S.A. w Ł. zasługuje na uwzględnienie co do zasady.

Jak wskazano powyżej, powód (...) S.A. w Ł. swoje roszczenie wywodzi z umowy pożyczki gotówkowej nr (...) z dnia 29 stycznia 2025 r. zawartej z pozwaną K. R. (1), do której mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim.

Jak wskazano na wstępie, pozwana K. R. (1) w odpowiedzi na pozew podniosła szereg zarzutów dotyczących zawartej umowy, nie kwestionując co do zasady jej zawarcia.

Bezspornym jest zatem, że strony łączyła umowa pożyczki w rozumieniu art. 720 kc, zgodnie z którym przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki podlega ogólnym przepisom prawa cywilnego ( art. 720 – 724 kc ). Mają one zastosowanie zarówno w relacjach między osobami fizycznymi oraz w relacjach przedsiębiorca – konsument. W tym ostatnim przypadku zastosowanie mają ponadto przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, a jak wskazano powyżej, strony umowy pozostawały właśnie w tej relacji.

Tym samym, sąd zobligowany była do oceny uprawnień powoda w kontekście art. 385 1 kc. Stosownie do art. 385 1 § 1 i § 4 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Zastrzeżono przy tym, że postanowienia określające główne świadczenia stron, takie jak cena lub wynagrodzenie, mogą zostać uznane za niedozwolone postanowienia umowne tylko wówczas, gdy zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W celu ustalenia, czy konkretne postanowienie umowne należy kwalifikować jako „nieuzgodnione indywidualnie”, należy zbadać, czy konsument miał na treść danego postanowienia „rzeczywisty wpływ” ( art. 385 1 § 3 zd. 1 kc ). W szczególności ustawodawca zwraca uwagę na niebezpieczeństwo „nieuzgodnionego indywidualnie” charakteru postanowienia umowy przejętego z wzorca umownego. Kontroli podlegają zatem nieuzgodnione indywidualnie: postanowienia umowne przejęte z wzorca umownego bądź też nie ( w przypadku umowy zawartej bez użycia wzorca umownego chodzi o te, które nie były przez strony negocjowane ) oraz postanowienia wzorców umownych.

Ciężar dowodu spoczywa oczywiście na tym, kto z okoliczności indywidualnego uzgodnienia treści postanowienia lub braku takiego uzgodnienia wyciąga skutki prawne ( art. 6 kc ). W sporze wynikłym w obrocie konsumenckim to najczęściej przedsiębiorcy zależy na wykazaniu faktu indywidualnego uzgodnienia.

W uchwale z dnia 27 października 2021 r. wydanej w sprawie III CZP 43/20, którą sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, Sąd Najwyższy wskazał, że, w przypadku umowy pożyczki świadczeniem głównym po stronie pożyczkobiorcy są odsetki kapitałowe i za opóźnienie, nie jest nim natomiast wynagrodzenie prowizyjne. Zastrzeżenie to, ma zastosowanie również do opłaty przygotowawczej.

Wskazać również należy na treść art. 36a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, określająca maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego. Celem tego przepisu jest zabezpieczenie przed nakładaniem na konsumentów nadmiernych obowiązków finansowych, co oznacza, że przedsiębiorca domagający się pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego powinien wskazać na zindywidualizowane okoliczności usprawiedliwiające naliczenie tychże kosztów w żądanej wysokości. Zarówno w orzecznictwie europejskim, jak i krajowym wskazano, że określenie w prawie krajowym maksymalnego pułapu pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego nie wyłącza z zakresu kontroli sądowej kosztów naliczonych w granicach nieprzekraczających tego pułapu ( wyrok TSUE z dnia 3 września 2020 r. w sprawie C-84/19, wyrok TSUE z dnia 26 marca 2020 r. w sprawie C-779/18, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2021 r. w sprawie III CZP 42/20, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2021 r. w sprawie III CZP 43/20 ).

Analiza postanowień umownych wskazuje, że pozwana K. R. (1) miała realny wpływ na wysokość kwoty pożyczki tj. 15000,00 zł. Taka kwota wynika wprost z wniosku pozwanej K. R. (1) o udzielenie pożyczki. Część tej kwoty tj. 2000,00 zł, zgodnie z dyspozycją pozwanej, została przeznaczona na zapłatę za internetowy kurs językowy. Okoliczność, że pozwana nie korzystała dotychczas z tego kursu, i jak twierdzi, nie miała zamiaru korzystać, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli istotnie nie potrzebowała pożyczki w kwocie 15000,00 zł, to niezrozumiałym jest z jakich przyczyn złożyła wniosek o pożyczkę w tej wysokości, jak również dyspozycję zapłaty za kurs językowy.

Wskazać nadto należy, że suma prowizji pożyczkodawcy wraz z opłatą przygotowawczą i prowizją pośrednika wynosi 45 % kwoty pożyczki ((...),60 / (...),00 ), a przy uwzględnieniu odsetek umownych, prawie 100 % kwoty pożyczki, przy czym, co bezsporne, oprocentowanie obejmuje również kredytowane koszty pożyczki. Pozwana K. R. (1) zgodnie z umową zobowiązana jest zatem do zwrotu kwoty prawie dwukrotnie wyższej tj. kwoty 29664,08 zł.

W toku procesu pozwana K. R. (1) podniosła zarzuty zakresie obciążających ją opłat prowizyjnych i opłaty przygotowawczej. Powód nie wyjaśnił, na jakiej podstawie ustalono opłatę przygotowawczą w wysokości 340,00 zł czy też prowizję pośrednika w kwocie 600,00 zł. W ocenie sądu, uznać zatem należy, że te należności zostały zostały ustalone w sposób dowolny. O ile uznać, że opłata przygotowawcza może być należna pożyczkodawcy, to w niemniejszej sprawie, mimo podnoszonych przez pozwaną zarzutów, powód nie wyjaśnił przyczyn określenia jej na kwotę 340,00 zł. Wysokość opłaty przygotowawczej nie wynika z przedstawionych przez powoda dokumentów, jak również nie została w żaden sposób wyjaśniona w toku sprawy. Podobnie odnieść należy się do kwestii prowizji pośrednika w kwocie 600,00 zł. W ocenie sądu, kwestia wynagrodzenia pośrednika, który współpracuje z powodem, pozostaje poza wiedzą i dyspozycją pozwanej, która nie ma żadnego wpływu na wybór pośrednika, jego wynagrodzenie oraz potrzebę współpracy. Skoro powód zdecydował się na taki sposób kontaktu z klientem ( pożyczkobiorcą ), to kwestia kosztów dotyczących tej współpracy powinna być rozwiązana pomiędzy tymi podmiotami z pominięciem pożyczkobiorcy.

Odnosząc się natomiast do kwestii prowizji w kwocie 5793,60 zł to wskazać należy, że stanowi ona 38 % kwoty pożyczki ( (...),60 / (...),00 ). Pozwana K. R. (1) nie wykazała, aby wysokość prowizji, wprost wskazana w umowie, była nadmierna w realiach udzielanej pożyczki. Tym niemniej, sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 kwietnia 2026 r. w sprawie C-744/24, w którym wskazano, że art. 3 lit. g i j) dyrektywy 2008/48 w sprawie umów o kredyt konsumencki, zmienionej dyrektywą 2021/2167, w związku z art. 10 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie włączeniu do umów o kredyt konsumencki warunków przewidujących stosowanie stopy oprocentowania nie tylko do całkowitej kwoty kredytu, lecz również do kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów związanych z tym kredytem i wchodzących w związku z tym w skład całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta. Tym samym uznać należy, że dopuszczalność obciążenia w umowie pożyczkobiorcy prowizją należną pożyczkodawcy, nie uzasadnia oprocentowania tych kredytowanych kosztów kredytu.

W ocenie sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pozwanej K. R. (1) dotyczący złożonego przez nią w dniu 4 marca 2026 r. oświadczenia o kredycie darmowym. Zarzut ten sprowadzał się do tego, że powód błędnie wyliczył wysokość (...) oraz wysokość odsetek umownych, które wyliczono od prowizji i innych kosztów, a w konsekwencji umowa nie zawierała pełnych i prawidłowych danych dotyczących kwoty pożyczki i jej kosztów.

Podkreślić należy, że niedopuszczalność ukształtowania postanowienia umownego w zakresie odsetek nie ma bezpośredniego przełożenia na obowiązki informacyjne kredytodawcy. Nawet bowiem, jeśli w toku kontroli postanowienia umowy, regulacja ta okazałaby się mieć charakter niedozwolony, nie sposób wywieść z tego, że kredytodawca naruszył art. 30 ust. 1 pkt 6, 7 lub 10 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Obowiązku tego nie sposób bowiem traktować w ten sposób, że pozostaje on niewypełniony każdorazowo, gdy którekolwiek z postanowień umowy dotyczących kwot lub kosztów zawartych w umowie, a mających wpływ na (...), okaże się mieć niedozwolony charakter. Jak wskazano powyżej, artykuł 385 1 § 1 kc przewiduje jako skutek zawarcia w umowie niedozwolonych postanowień sankcję w postaci braku związania nimi konsumenta. Skutek ten wywodzi się zresztą wprost z treści art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13. Skutkiem zawarcia w umowie postanowień abuzywnych nie jest natomiast przyjęcie sankcji kredytu darmowego w rozumieniu art. 45 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Sankcja ta, w zakresie, w którym odnosi się do art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy, odnosi się do sytuacji, w której w umowie nie doszło do określenia (...) lub doszło do jego określenia z naruszeniem reguł określania (...) zawartych w ustawie, nie zaś do sytuacji, w której kredytodawca określił (...) w oparciu o zawarte w umowie parametry, przy czym jeden z tych parametrów został określony na poziomie innym niż byłby, gdyby umowa nie zawierała postanowień abuzywnych. Takie rozumienie obowiązku stanowi wadliwe odzwierciedlenie relacji pomiędzy postanowieniami dyrektywy 2008/48 i dyrektywy 93/13 i nie wynika w żaden sposób z celu wskazanych dyrektyw. Na powyższe zwrócił także uwagę Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13 lutego 2025 r. w sprawie C-472/23, w którym uznał, że art. 10 ust. 2 lit. g dyrektywy 2008/48 w sprawie umów o kredyt konsumencki należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż w umowie o kredyt wskazano rzeczywistą roczną stopę oprocentowania, która okazuje się zawyżona ze względu na to, że niektóre warunki tej umowy zostały następnie uznane za nieuczciwe w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a tym samym za niewiążące dla konsumenta, nie stanowi sama w sobie naruszenia obowiązku informacyjnego ustanowionego w tym przepisie dyrektywy 2008/48.

Stanowisko prowadzące do objęcia sankcją kredytu darmowego wadliwości w zakresie objęcia prowizji oprocentowaniem odbiega od tego jakiego rodzaju obowiązki sankcjonowane są w ramach sankcji kredytu darmowego. Obowiązki z art. 30 z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim są obowiązkami informacyjnymi; celem sprawdzenia realizacji tych obowiązków, należy ustalić czy pożyczkodawca ( kredytodawca ) udzielił informacji, które potrzebne są do podjęcia decyzji w przedmiocie zaciągnięcia zobowiązania. Zatem, podnoszony przez pozwaną zarzut, iż wysokość (...) podana w umowie jest nieprawidłowa, albowiem podstawą wyliczenia (...) powinna być wypłacona kwota, nie zaś całkowita kwota kredytu ( tj. kwota powiększona o prowizję ) abstrahuje od celu informacyjnego. Obowiązkiem pożyczkodawcy jest bowiem poinformowanie konsumenta, w jaki sposób umowa została skonstruowana. Nie mieści się w zakresie obowiązku informacyjnego ustalenie, czy umowa została skonstruowana prawidłowo oraz czy zawiera ona postanowienia o charakterze abuzywnym, takie jak kwestia dopuszczalności oprocentowania prowizji. Zatem nawet ustalenie, że konsument nie powinien być zobowiązany do niektórych świadczeń wynikających z tej umowy np. z uwagi na abuzywny charakter jej postanowień, nie ma wpływu na obowiązki informacyjne. Tym samym w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6, 7 i 10 z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim.

Zdaniem sądu, przy uwzględnieniu powyższym uwag, uznać należy, że pozwana K. R. (1) zobowiązana jest z tytułu zawartej w dniu 29 stycznia 2025 r. umowy do zapłaty na rzecz powoda (...) S.A. w Ł. tytułem zwrotu pożyczki kwoty 15000,00 zł oraz odsetek umownych w wysokości 18,50 % w skali roku oraz tytułem zwrotu prowizji 5793,60 zł. Przy zastosowaniu zasad spłaty pożyczki wynikających z umowy: spłata w 42 miesięcznych ratach równych, uznać należy, że pozwaną K. R. (1), zgodnie z umową, obciąża obowiązek zapłaty kwoty łącznie 20488,11 zł, w tym 15000,00 zł – kapitał oraz 5488,11 zł – odsetki umowne, przy założeniu wysokości raty w wysokości 487,81 zł, w której wysokość części kapitałowej raty rośnie, zaś części odsetkowej maleje. Harmonogram spłat możliwy jest do ustalenia przy użyciu ogólnodostępnych kalkulatorów kredytowych ( zestawienie rat k. 87 ). Nadto, każda z rat podlega podwyższeniu o kwotę 137,94 zł, przy uwzględnieniu, że również prowizja w kwocie 5793,60 zł, jak wskazano powyżej – nieoprocentowana, podlega rozłożeniu na 42 równe raty ( (...),60 / 42 = 137,94 ). Ostatecznie więc wysokość każdej raty powinna wynieść 625,75 zł ( 487,81 + 137,75 ). Ostatecznie pozwana powinna zapłacić z tytułu zawartej umowy kwotę 26281,71 zł ( (...),00 + (...),11 + (...),60 ).

Bezspornym jest, że pozwana K. R. (1) dotychczas spłaciła z tytułu pożyczki kwotę 3720,00 zł, w tym kwotę 1820,00 zł przed wytoczeniem powództwa. Zgodnie z harmonogramem spłat po modyfikacji w związku z wyeliminowaniem abuzywnych postanowień umowy oraz oprocentowania kredytowanej prowizji – oznacza, że spłaciła dwie raty za miesiące marzec 2025r. i kwiecień 2025 r. oraz część raty trzeciej należnej za maj 2025 r. Umowa pożyczki mogła być wypowiedziana pozwanej K. R. (1) przez powoda (...) S.A. w Ł. pod warunkiem uprzedniego wezwania jej do zapłaty zaległej raty w terminie 7 dni. W dacie doręczenia wezwania do zapłaty ( 13 czerwca 2025 r. ) oraz doręczenia wypowiedzenia umowy pożyczki ( 14 lipca 2025 r. ) pozwana K. R. (2), zgodnie z harmonogramem wskazanym powyżej, pozostawała w opóźnieniu w spłacie pożyczki w zakresie przewyższającym jedną ratę, tj. cześć raty za maj 2025 r. oraz rata za czerwiec 2025 r., skoro raty płatne były w terminie do 8 dnia każdego kolejnego miesiąca począwszy od marca 2025 r. Oznacza to, że umowa pożyczki została skutecznie wypowiedziana. Nastąpił zatem skutek w postaci postawienia kwoty pożyczki w stan natychmiastowej wykonalności.

Jak wskazano powyżej, pozwana K. R. (1) zobowiązana było do spłaty łącznie kwoty 26281,71 zł. Do dnia wytoczenia powództwa zapłaciła na rzecz powoda łącznie 1820,00 zł, zaś po wytoczeniu powództwa kwotę 1900,00 zł, czego skutkiem było cofnięcie przez powoda pozwu ze zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty 1900,00 zł. Powództwo uznać zatem należy za zasadne w chwili wytoczenia powództwa w zakresie kwoty 24461,71 zł ( 26281,71 – 1820,00 ), a na dzień orzekania w związku z częściowym cofnięciem pozwu – w zakresie kwoty 22561,71 zł ( (...),71 – 1900,00 ). Taką też kwotę sąd zasądził na rzecz powoda od pozwanej wraz z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie. Wysokość odsetek sąd ustalił zgodnie z pkt 4 ust. 1 umowy, zgodnie z którym cała niespłacona kwota staje się zadłużeniem przeterminowanym, od którego naliczane są odsetki maksymalne za opóźnienie. Sąd zasądził odsetki od dnia 14 sierpnia 2025 r. Zgodnie z umową termin wypowiedzenia wynosi 30 dni. Pozwana K. R. (1) wypowiedzenie umowy otrzymała w dniu 14 lipca 2025 r., a zatem skutek wypowiedzenia umowy nastąpił z dniem 13 sierpnia 2025 r.

W zakresie kwoty 1900,00 zł sąd umorzył postępowanie stosownie do art. 203 § 1 kpc. W pozostałym zakresie sąd oddalił powództwo uznając je za niezasadne.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 kpc, mając na uwadze, że powództwo zostało uwzględnione w 90 %. Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 4224,00 zł, w tym 1224,00 zł tytułem zwrotu opłaty sądowej od uwzględnionej części powództwa, w tym części w jakiej postępowanie zostało umorzone, oraz 3600,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, Wysokość kosztów zastępstwa procesowego sąd ustalił stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.