descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I C 217/24

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 17 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Krośnie I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Gałuszka

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Wróbel

z o.o. kwotę 772,41 zł (słownie siedemset siedemdziesiąt dwa złote 41/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 26 lutego 2024 r. do dnia zapłaty;

II. w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1,98 zł (słownie: jeden złoty 98/100) z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego;

IV. nakazuje pobrać od powoda (...) Sp. z o.o. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Krośnie kwotę 73,88 zł (słownie: siedemdziesiąt trzy złote 88/100) tytułem zwrotu wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa;

V. nakazuje pobrać od (...) S.A. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Krośnie kwotę 247,32 zł (słownie dwieście czterdzieści siedem złotych 32/100) tytułem zwrotu wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.

Sędzia Małgorzata Gałuszka

Uzasadnienie

wyroku z dnia 17 grudnia 2025 r.

Powód (...) Sp. z o.o. wniósł przeciwko (...) S.A. pozew o: zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 1.005,88 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 26.02.2024 r. do dnia zapłaty, jak również o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu roszczenia powód podniósł, że dnia 14.11.2023 r. miało miejsce zdarzenie szkodowe polegające na zniszczeniu mienia (uszkodzenie posesji budynku mieszkalnego przez sprawcę szkody), w wyniku którego uszkodzeniu uległy elementy wymienione w kosztorysie z dnia 22.01.2024 r. (k. 18 – 21).

Przedmiotowa szkoda została pozwanemu zgłoszona i zarejestrowana.

Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego pozwany decyzją z dnia 20.11.2023 r. uznał swoje zobowiązanie i przyznał odszkodowanie w kwocie 1.468,24 zł. Jego wysokości nie zaakceptowali poszkodowani, którzy zlecili powodowi (będącemu firmą odszkodowawczą) weryfikację kosztorysu sporządzonego przez pozwanego. Został on sporządzony dnia 22.01.2024 r. Wysokość należnego poszkodowanym odszkodowania została określona na 2.717,93 zł.

Powód nabył przedmiotową wierzytelność na skutek umowy cesji z dnia 12.02. (...). i odwołał się od decyzji pozwanego wzywając go do zapłaty należnej mu kwoty. Pozwany w odpowiedzi dokonał weryfikacji swego kosztorysu przyznając powodowi dalsze odszkodowanie w kwocie 243,81 zł. Łączna kwota wypłaconego odszkodowania wyniosła zatem 1.712,05 zł. Natomiast dochodzona kwota stanowi różnicę między wartością szkody, a odszkodowaniem wypłaconym powodowi i poszkodowanym.

Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany stwierdził, że nie kwestionuje swej odpowiedzialności za zdarzenie z dnia 14.11.2023 r. Przyznał także, że na skutek postępowania likwidacyjnego wypłacił tytułem odszkodowania łącznie 1.712,05 zł. Jednocześnie wskazał on, że kalkulacja na której powód się opiera ma charakter jedynie symulacyjny i hipotetyczny oraz nie stanowi obiektywnych dokumentów jak np. rachunki lub faktury z kosztorysem potwierdzające poniesienie wyższych kosztów naprawy mienia niż wypłacone dotychczas odszkodowanie.

W replice powód podtrzymał w całości swe twierdzenia i żądanie pozwu. Zaprzeczył przy tym m.in. by kosztorys przezeń przedłożony nie określał rzeczywistego kosztu przywrócenia nieruchomości do stanu sprzed zdarzenia. Powód stwierdził również, że umowa ubezpieczenia nie wymaga od ubezpieczonego wykazania jakie koszty poniósł w celu naprawienia szkody. Natomiast decydujące znaczenie powinna mieć kwestia prawdziwości okoliczności stwierdzonych w kosztorysie, z uwagi na metodę szacunkową, która jest podstawową metodą ustalania wysokości szkody.

Sąd ustalił co następuje

Okolicznościami bezspornymi w niniejszej sprawie jest, iż dnia 14.11.2023 r. miało miejsce zdarzenie szkodowe polegające na uszkodzeniu ogrodzenia przedmiotowej posesji przez samochód O. (...) o nr rej. (...), który będąc zaparkowanym, bez zaciągniętego hamulca ręcznego, zjechał uderzając w ww. ogrodzenie. Właściciela ww. pojazdu łączyła z pozwanym umowa obowiązkowego ubezpieczenia OC. Przedmiotowa szkoda została pozwanemu zgłoszona i zarejestrowana. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił tytułem odszkodowania łącznie 1.712,05 zł.

Dnia 12.02.2024 r. poszkodowany zawarł z powodem umowę przelewu wszystkich dotychczas niezapłacony wierzytelności, w tym wierzytelności przyszłych i z tego też dnia jest pismo powiadamiające dłużnika o przelewie wierzytelności.

Zasadnicze kontrowersje dotyczyły wysokości powstałej szkody. W oparciu o dowód z opinii biegłej inż. Z. K. Sąd ustalił, że wszystkie materiały oraz konieczne roboty do wykonania przedmiotowej naprawy w celu przywrócenia ogrodzenia do stanu sprzed szkody to łącznie koszt 2.484,46 zł brutto. Biegła udzieliła rzeczowej odpowiedzi na pytania sformułowane w tezach dowodowych i w zakresie mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Opinia ta w ocenie Sądu jest rzetelna i kompletna oraz daje podstawy do poczynienia istotnych ustaleń w sprawie. Żadna ze stron jej nie zakwestionowała.

Powyższy stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, których treść nie była kwestionowana, spójnych i rzeczowych zeznań świadka B. S. (k. 66 v.) oraz na podstawie dowodów z ww. opinii biegłego.

Dowody: zgłoszenie szkody wraz z oświadczeniem sprawcy szkody (k. 9 – 12); decyzje pozwanego z dni 20.11.2023 r. i 26.02.2024 r. (k. 13 – 14); reklamacja (k. 15 – 17); kosztorys z dnia 22.01.2024 r. (k. 18 – 21); przedsądowe wezwanie do zapłaty (k. 22); umowa cesji wierzytelności z dnia 12.02.2024 r. (k. 24); zawiadomienie o przelewie wierzytelności (k. 23); zdjęcia (k. 27 – 30); odpis z KRS powodowej spółki (k. 31 – 33); akta szkody na płycie CD (koperta – k. 49); opinia biegłej inż. Z. K. wraz z załącznikami (k. 72 – 81).

Sąd zważył co następuje

Powództwo zasługiwało w większości na uwzględnienie. Pozwany zakład ubezpieczeń nie kwestionował co do zasady swojej odpowiedzialności jako ubezpieczyciela. Z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia (art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz.U.2013.392). Zgodnie z treścią art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Celem odszkodowania jest kompensacja szkody tj. przywrócenie majątku poszkodowanego do stanu w jakim znajdował się przed zdarzeniem. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w procesie likwidacji szkody przez stronę pozwaną na rzecz powoda i jego poprzednika prawnego wypłacono odszkodowanie w kwocie 1.712,05 zł brutto. Jednocześnie kwota ta nie pokrywała całości szkody, jaką poniósł powód w związku z przedmiotowym zdarzeniem szkodowym. Należy podkreślić, że poszkodowany z uwagi na brak środków finansowych dokonał jedynie prowizorycznej naprawy przedmiotowego ogrodzenia. Wysokość powstałej szkody wyniosła 2.484,46 zł brutto.

Dalej należy podkreślić, że roszczenie odszkodowawcze powstaje z chwilą wystąpienia obowiązku naprawienia szkody, a nie powstania kosztów naprawy szkody, z czym wiąże się brak obowiązku po stronie poszkodowanego udowodnienia konkretnych wydatków poniesionych na jej naprawę. Ponadto dochodzone roszczenie nie jest co do zasady uzależnione od poniesionych kosztów naprawy, a poszkodowany może nawet wstrzymać się z naprawą lub z niej zrezygnować i dochodzić odszkodowania w wysokości odpowiadającej kosztom naprawy według średnich cen rynkowych.

Zobowiązany do naprawienia szkody, a w niniejszej sprawie jest to pozwany, powinien wypłacić stosowne odszkodowanie. W pełni akceptując ustalenia biegłej i fakt, że ostatecznie żadna ze stron ich nie zakwestionowała, Sąd przyjął że wartość szkody wyniosła 2.484,46 zł. Biorąc pod uwagę, że pozwany wypłacił powodowi i jego poprzednikowi prawnemu łącznie kwotę 1.712,05 zł, należne powodowi odszkodowanie wyniosło 772,41 zł i taką też kwotę Sąd zasądził w pkt I wyroku.

Biorąc powyższe pod uwagę na rzecz powoda zasądzić należało kwotę 6.921,37 zł o czym Sąd orzekł w pkt I wyroku, uwzględniając roszczenie odsetkowe na podstawie art. 481 k.c. W pozostałym zakresie roszczenie powoda zostało oddalone o czym orzeczono w pkt II wyroku.

O kosztach orzeczono po myśli art. 100 k.p.c. oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Powód utrzymał się ze swoimi roszczeniami w 77 %. Toteż koszty postępowania należało stosunkowo rozdzielić między stronami. Powód poniósł koszty w wysokości 460,88 zł. Składały się na nie: 100 zł opłaty od pozwu (k. 8); 17 zł opłaty od pełnomocnictwa (k. 7); 73,88 zł tytułem kosztów opinii biegłego tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa SR w Krośnie i 270 zł kosztów pełnomocnika procesowego.

Pozwany poniósł koszty w wysokości 1.534,32 zł. Składały się na nie: 17 zł opłaty od pełnomocnictwa (k. 48); 1.000 zł zaliczki uiszczonej na poczet opinii biegłego; 247,32 zł kosztów opinii biegłego tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa SR w Krośnie i 270 zł kosztów radcowskich. Łącznie koszty sądowe wyniosły 1.995,2 zł. Ponieważ pozwany utrzymał się w 23 % zatem z ww. kwoty kosztów należało mu się 458,90 zł i taką też kwotę należało odjąć od kosztów poniesionych przez powoda. W związku z tym tytułem zwrotu kosztów postępowania Sąd orzekł jak w pkt III wyroku.

Na podstawie art. 113 ust. 1 i 2 pkt 1) ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych strony zostały obciążone wydatkami na koszt dowodu z opinii biegłego, które tymczasowo poniósł Skarb Państwa. Koszty te wyniosły 321,20 zł (k. 97) i nie pokryła ich zaliczka wniesiona przez pozwanego w wysokości 1.000 zł (k. 68 w zw. z k. 91 i 96). Toteż z uwagi na treść art. 100 k.p.c. wydatkami tymi zostały proporcjonalnie obciążone strony. Pozwany został obciążony kwotą 247,32 zł stanowiącą 77% nieuiszczonych wydatków na opinie biegłych (art. 100 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 u.k.s.c.), a powód kwotą 73,88 zł stanowiącą 23% ww. wydatków (art. 100 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 2 pkt 1 u.k.s.c.), o czym orzeczono w pkt IV i V wyroku.

Sędzia Małgorzata Gałuszka