Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 143/26
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 11 czerwca 2026 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:
Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk
Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. w O. sprawy z powództwa Banku (...) S.A. w V. przeciwko B. J. o zapłatę
I. oddala powództwo;
II. zasądza od powoda Banku (...) S.A. w V. na rzecz pozwanego B. J. kwotę 8.117 zł (osiem tysięcy sto siedemnaście złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu.
Uzasadnienie
K. faktyczny
W dniu 23 czerwca 2016 r. doszło pomiędzy poprzednikiem prawnym powoda a pozwanym do zawarcia umowy pożyczki nr (...) na kwotę 98.000 zł na okres od 23 czerwca 2016 r. do 10 lipca 2025 r. Umowa była dwukrotnie aneksowana (w 2021 r. i 2022 r.), ostatni raz – do lipca 2027 r. ( vide k. 24 verso). Oprocentowanie miało być stałe. Pozwany był konsumentem. Zaległości płatnicze pozwanego obejmują 52.173,50 zł.
Dowód: umowa z załącznikami, k. 7-11
aneksy, k. 21-25
zestawienie, k. 107-110
Osoba podpisująca wyciąg z ksiąg banku nie badała poprawności merytorycznej danych do tego dokumentu wprowadzonych.
Dowód: zeznania świadka T. K., k. 215
Ocena dowodów
Zeznania świadka T. K. są wiarygodne i szczere. Wynika z nich, że nie badała ona prawdziwości i rzetelności danych wprowadzonych do podpisanego przez nią wyciągu z ksiąg bankowych, bo nie miała w ogóle takich możliwości (nie miała dostępu do systemu bankowego zawierającego niezbędne dane). To oznacza, że dokument ten nie posiada żadnej wartości dowodowej: dokument podpisała osoba, która nie ustaliła prawdziwości zawartych w nim danych. Wartość dowodowa wyciągu z ksiąg bankowych jako podstawy do ustaleń faktycznych opartych na zawartych w nim danych nie jest automatyzmem, lecz zależy każdorazowo – jak w przypadku każdego tego rodzaju dokumentu – od tego, czy autor sprawdził ich poprawność i jak tę analizę przeprowadził (na podstawie jakich danych). W przeciwnym wypadku nie można uznać takiego dokumentu za obrazującego rzeczywisty stan rzeczy. Opisany przez świadka T. K. przebieg tworzenia przez nią wyciągów z ksiąg powodowego banku jest oczywistą patologią i powinien objęty stosownymi czynnościami właściwego organu nadzoru.
Pozostałe dokumenty przedstawione przez powoda nie mają waloru procesowego: znajdujące się na kartach 28 i 30 wydruki są niepoświadczone za zgodność – nie są więc w ogóle dokumentem w rozumieniu przepisów procedury cywilnej.
Kwalifikacja prawna
Zagadnienie skuteczności wypowiedzenia umowy: umowa stron (ani aneksy) nie zawierała postanowienia kwalifikującego wniesienie powództwa o zapłatę do sądu powszechnego jako zdarzenia prowadzącego do rozwiązania umowy. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG przewiduje, że w umowie o kredyt konsumencki obowiązkowo należy opisać procedurę mającą zastosowanie przy korzystaniu z prawa do rozwiązania umowy o kredyt (art. 10 ust. 2 lit. s tej Dyrektywy). Zagadnienie to podlega pełnej harmonizacji (art. 22 ust. 1 Dyrektywy), co oznacza, że sądy krajowe nie mogą dokonywać interpretacji (wykładni) prawa krajowego w sposób sprzeczny z Dyrektywą i afirmować – na podstawie nieopisanej w umowie kredytu praktyki sądowej – innych sposobów rozwiązania z umowy niż tylko te, które z umowy wprost wynikają. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. III Ca 703/25 tej kwestii nie zbadał i nie przeanalizował (choć była zasygnalizowana w uzasadnieniu orzeczenia pierwszoinstancyjnego), dlatego też sąd a quo przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie jest związany przyjętą przez sąd odwoławczy wykładnią kwestii skuteczności rozwiązania umowy (por. m.in. wyrok TSUE z dnia 10 listopada 2025 r., C-137/25). Ostatecznie uznano więc, że umowa nie została skutecznie rozwiązana (brak dowodów rozwiązania: przedstawiono jedynie nie stanowiące dowodów kserokopie, kwestia ta była zaś sporna pomiędzy stronami, vide k. 69 verso). Powództwo opierało się zaś na podstawie faktycznej opartej na rozwiązaniu umowy i wymagalności całej dochodzonej kwoty. Sąd orzekający nie może tak ujętej podstawy faktycznej przekraczać (art. 321 § 1 k.p.c.). Obowiązek jasnego i przejrzystego zawarcia w umowie kredytu konsumenckiego sposobów jej rozwiązania jest powszechnie akceptowany w polskim orzecznictwie (por. m.in. wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 14 lipca 2025 r., sygn. XVII AmA 59/21). Dokonując powyższej wykładni sąd a quo nie miał wątpliwości za stosowaniem prawa Unii i z tych przyczyn nie dostrzegł podstaw do występowania do (...) z pytaniem prejudycjalnym.
To, że określone osoby (K. Lenart, J. Szewczyk) posiadały pełnomocnictwa (k. 94, 97) m.in. do wypowiadania umów nie oznacza, że dokonały wypowiedzenia w konkretnym przypadku. Nie przedstawiono nawet dowodów, że osoby te podpisały osobiście dokumenty mające stanowić podstawę rozwiązania umowy. Profesjonalnie reprezentowany powód nie zawnioskował ich jako świadków w sprawie. Z treści pisma powoda zdaje się niedwuznacznie wynikać, że w/w osoby podpisów nie złożyły, lecz posłużono się pieczęciami odwzorowującymi ich podpisy ( vide k. 90). Sąd w tym zakresie podziela pogląd prawny wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1993 r. (III CZP 146/93).
Wysokość zadłużenia wynika z treści zestawienia transakcji (52.173,50 zł) i w tym zakresie nie ma co do tego wątpliwości, ale jest to niewystarczające do uwzględnienia powództwa z uwagi na brak wymagalności roszczenia jako takiego.
Mając powyższe na uwadze powództw oddalono na mocy art. 720 § 1 k.c. a contrario (punkt I. sentencji).
Koszty
W punkcie II. na mocy art. 98 k.p.c. zasądzono od przegrywającego powoda na rzecz pozwanego koszty procesu, na które składa się: opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej za I. instancję (5.400 zł, § 2 pkt 6 rozp. MS z dn. 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.), za drugą instancję (2.700 zł, § 10 ust. 1 pkt 1 w/w rozp.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).