Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 11 marca 2024 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich
Unii Europejskiej i członków ich rodzin
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich
Unii Europejskiej i członków ich rodzin
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wyjazd z tego terytorium
- Rozdział 3 - Prawo pobytu
- Rozdział 4 - Prawo stałego pobytu
- Rozdział 4a - Przepisy szczególne dotyczące prawa pobytu lub prawa stałego pobytu obywateli Zjednoczonego Królestwa i członków ich rodzin
- Rozdział 5 - Wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
- Rozdział 5a - Postępowanie w sprawie zatrzymania obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, umieszczenia go w strzeżonym ośrodku lub zastosowania wobec niego aresztu dla cudzoziemców
- Rozdział 6 - Rejestry w sprawach obywateli UE i członków rodzin niebędących obywatelami UE
- Rozdział 7 - Przepisy karne
- Rozdział 8 - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 9 - Przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej
i członków ich rodzin , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych
ustaw oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 7 marca 2024 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje
art. 10 ust. 1, art. 11 oraz art. 33 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy
o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
Art. 10.
„1. Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawach zmienianych w art. 1 i art.
5 wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje
się przepisy dotychczasowe.
”
„
Art. 11.
1.
Właściwy do zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności lub wygaśnięcia ostatecznej
decyzji lub postanowienia, wydanych na podstawie dotychczasowych przepisów w sprawach:
1)
wydania lub wymiany karty pobytu w przypadku cudzoziemca, któremu udzielono zgody
na pobyt ze względów humanitarnych,
2)
wydania lub wymiany dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”,
3)
zobowiązania cudzoziemca do powrotu,
4)
przedłużenia terminu dobrowolnego powrotu,
5)
cofnięcia zakazu ponownego wjazdu, o którym mowa w art. 318 ustawy zmienianej w art.
1,
6)
przekazania cudzoziemca do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa
członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej
w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób,
7)
udzielenia lub cofnięcia zgody na pobyt ze względów humanitarnych,
8)
udzielenia lub cofnięcia zgody na pobyt tolerowany,
9)
wydalenia obywatela UE, o którym mowa w art. 2 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 5,
10)
wydalenia członka rodziny obywatela UE, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy zmienianej
w art. 5,
11)
uchylenia decyzji o wydaleniu obywatela UE, o którym mowa w art. 2 pkt 3 ustawy zmienianej
w art. 5,
12)
uchylenia decyzji o wydaleniu członka rodziny obywatela UE, o którym mowa w art. 2
pkt 4 ustawy zmienianej w art. 5
- jest organ, który stał się organem wyższego stopnia właściwym w tych sprawach z
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się do wznowienia postępowania zakończonego decyzją lub postanowieniem,
wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych w sprawach:
1)
wydania lub wymiany karty pobytu w przypadku cudzoziemca, któremu udzielono zgody
na pobyt ze względów humanitarnych;
2)
wydania lub wymiany dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”;
3)
zobowiązania cudzoziemca do powrotu;
4)
przedłużenia terminu dobrowolnego powrotu;
5)
cofnięcia zakazu ponownego wjazdu, o którym mowa w art. 318 ustawy zmienianej w art.
1;
6)
przekazania cudzoziemca do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa
członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej
w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób;
7)
udzielenia lub cofnięcia zgody na pobyt ze względów humanitarnych;
8)
udzielenia lub cofnięcia zgody na pobyt tolerowany;
9)
wydalenia obywatela UE, o którym mowa w art. 2 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 5;
10)
wydalenia członka rodziny obywatela UE, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy zmienianej
w art. 5;
11)
uchylenia decyzji o wydaleniu obywatela UE, o którym mowa w art. 2 pkt 3 ustawy zmienianej
w art. 5;
12)
uchylenia decyzji o wydaleniu członka rodziny obywatela UE, o którym mowa w art. 2
pkt 4 ustawy zmienianej w art. 5.
”
„
Art. 33.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 1 w zakresie art. 15c, art. 1 pkt 23, art. 4 pkt 1 w zakresie art. 11c
oraz art. 30, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 26 lit. b i c oraz pkt 27, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia
ogłoszenia;
3)
art. 1 pkt 30-33, które wchodzą w życie z dniem 1 czerwca 2023 r.;
4)
art. 1 pkt 60 i 74 oraz art. 29, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia
ogłoszenia;
5)
art. 9 i art. 31 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem określonym w komunikacie ogłoszonym
na podstawie art. 32;
6)
art. 3, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia;
7)
art. 17 i art. 18, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia,
z mocą od dnia 7 marca 2023 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz. Urz. UE L 158 z 30.04.2004, str. 77; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 46).
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady i warunki wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobytu
oraz wyjazdu z tego terytorium:
1)
obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej,
2)
obywateli państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) -
stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
3)
obywateli Konfederacji Szwajcarskiej,
3a)
obywateli Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, o których
mowa w art. 10 ust. 1 lit. b i d Umowy o Wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej
Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii
Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7), zwanej dalej „Umową Wystąpienia”,
zwanych dalej „obywatelami Zjednoczonego Królestwa”,
4)
członków rodzin obywateli, o których mowa w pkt 1-3, którzy do nich dołączają lub
z nimi przebywają,
5)
członków rodzin obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, którzy do nich dołączają lub
z nimi przebywają,
6)
członków rodzin obywateli Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. e i f Umowy Wystąpienia, zwanych dalej „członkami
rodzin obywateli Zjednoczonego Królestwa”
- a także tryb postępowania i organy właściwe w tych sprawach.
Art. 2.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
granica - granicę państwową Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej ;
2)
dokument podróży - dokument podróży w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ;
3)
obywatel UE - cudzoziemca:
a)
obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
b)
obywatela państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)
- strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
c)
obywatela Konfederacji Szwajcarskiej,
d)
obywatela Zjednoczonego Królestwa;
4)
członek rodziny:
a)
w przypadku członka rodziny obywatela UE, o którym mowa w pkt 3 lit. a-c - cudzoziemca
będącego lub niebędącego obywatelem UE:
-
-małżonka obywatela UE,
-
-bezpośredniego zstępnego obywatela UE lub jego małżonka, w wieku do 21 lat lub pozostającego na utrzymaniu obywatela UE lub jego małżonka,
-
-bezpośredniego wstępnego obywatela UE lub jego małżonka, pozostającego na utrzymaniu obywatela UE lub jego małżonka,
-
-bezpośredniego wstępnego małoletniego obywatela UE, sprawującego faktyczną opiekę nad tym małoletnim obywatelem UE i na którego utrzymaniu ten małoletni obywatel UE pozostaje,
b)
w przypadku członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej - cudzoziemca niebędącego
obywatelem UE:
-
-małżonka obywatela Rzeczypospolitej Polskiej w przypadku spełnienia łącznie następujących warunków:
-
-- obywatel Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed przyjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiadał prawo pobytu powyżej 3 miesięcy lub prawo stałego pobytu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji Szwajcarskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
-
-- związek małżeński z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej został zawarty przed pobytem w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji Szwajcarskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub w trakcie pobytu w tym państwie,
-
-- obywatel Rzeczypospolitej Polskiej zamierza ponownie zamieszkać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe,
-
-małżonka obywatela Rzeczypospolitej Polskiej posiadającego poprzednio obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji Szwajcarskiej lub Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
-
-bezpośredniego zstępnego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej lub jego małżonka, w wieku do 21 lat lub pozostającego na utrzymaniu obywatela Rzeczypospolitej Polskiej lub jego małżonka, w przypadku spełnienia łącznie następujących warunków:
-
-- obywatel Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed przyjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiadał prawo pobytu powyżej 3 miesięcy lub prawo stałego pobytu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji Szwajcarskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
-
-- życie rodzinne z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej zostało rozwinięte lub umocnione przed pobytem w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji Szwajcarskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub w trakcie pobytu w tym państwie,
-
-- obywatel Rzeczypospolitej Polskiej zamierza ponownie zamieszkać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe,
-
-bezpośredniego wstępnego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej lub jego małżonka, pozostającego na utrzymaniu obywatela Rzeczypospolitej Polskiej lub jego małżonka, w przypadku spełnienia łącznie następujących warunków:
-
-- obywatel Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed przyjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiadał prawo pobytu powyżej 3 miesięcy lub prawo stałego pobytu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji Szwajcarskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
-
-- życie rodzinne z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej zostało rozwinięte lub umocnione przed pobytem w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji Szwajcarskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub w trakcie pobytu w tym państwie,
-
-- obywatel Rzeczypospolitej Polskiej zamierza ponownie zamieszkać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe,
-
-bezpośredniego wstępnego małoletniego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku spełnienia łącznie następujących warunków:
-
-- małoletni obywatel Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed przyjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiadał prawo pobytu powyżej 3 miesięcy lub prawo stałego pobytu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji Szwajcarskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
-
-- małoletni obywatel Rzeczypospolitej Polskiej zamierza ponownie zamieszkać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe,
-
-- bezpośredni wstępny sprawuje faktyczną opiekę nad tym małoletnim obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej,
-
-- małoletni obywatel Rzeczypospolitej Polskiej pozostaje na utrzymaniu bezpośredniego wstępnego,
-
-
-
-
c)
w przypadku członka rodziny obywatela UE, o którym mowa w pkt 3 lit. d - cudzoziemca,
o którym mowa w art. 9 lit. a Umowy Wystąpienia;
5)
osoba pracująca na własny rachunek - osobę fizyczną będącą przedsiębiorcą w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców , a także każdą inną osobę fizyczną wykonującą działalność zarobkową we własnym imieniu
i na własny rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności
gospodarczej, lub osoby wykonującej taką działalność do przedsiębiorców;
6)
państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej, państwo członkowskie
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym, Konfederację Szwajcarską;
7)
pracownik - osobę pozostającą w stosunku pracy, a także osobę wykonującą pracę w ramach
umowy cywilnoprawnej;
8)
wiza - wizę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
Art. 2a.
12)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 547), która weszła w życie z dniem 7 kwietnia 2023 r..
Do osób, o których mowa w art. 1, stosuje się przepisy art. 11, przepisy wydane na
podstawie art. 12 ust. 1 i 3, art. 49-56, przepisy wydane na podstawie art. 57 ust. 1, art.
260-266, art. 288-292, art. 293 pkt 1, 4 i 5, art. 294, art. 296-298, art. 338, przepisy
wydane na podstawie art. 339 ust. 1, art. 342-345, art. 347, przepisy wydane na podstawie
art. 394 ust. 6, art. 395 ust. 1, art. 396, art. 397, art. 402, art. 404, art. 405,
art. 407, art. 410-426, przepisy wydane na podstawie art. 427, art. 428 ust. 1 pkt
2 lit. a i k oraz pkt 3-5, art. 429 ust. 1 pkt 7, 8, 9a i 12 oraz ust. 2, art. 430
ust. 1, 2 pkt 5 i 7 oraz ust. 6 i 7, art. 432, art. 439, art. 440, art. 441, art.
444, art. 446, art. 447, art. 449, art. 449b-456 oraz przepisy wydane na podstawie
art. 457 ust. 1 i art. 458 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
2.
Do osób, o których mowa w art. 1 pkt 4-6, stosuje się ponadto przepisy:
13)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
art. 3 pkt 20-22, art. 58, art. 59, art. 60 ust. 1 pkt 17 i 17a, art. 66 ust. 1, 2
i 3, art. 67-71, art. 73, art. 74, art. 74a, art. 77 ust. 1 pkt 1, 2 і 3 lit. a i
e oraz ust. 7 і 8, art. 78 ust. 1 і 2, art. 79 ust. 1-4, przepisy wydane na podstawie
art. 80 ust. 1, art. 96, przepisy wydane na podstawie art. 97 ust. 1, art. 360-379,
art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 429 ust. 1 pkt 1, art. 443 ust. 1 pkt 5 i ust.
2, art. 443a, art. 448-448b oraz art. 449a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
2)
art. 34 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia
13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) w zakresie unieważnienia lub cofnięcia wizy krajowej.
3.
Do osób, o których mowa w art. 1 pkt 3a i 6, stosuje się ponadto przepisy działu V
rozdziałów 3 i 3a oraz przepisy działu VI rozdziału 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
Art. 3.
1.
Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego , o ile ustawa nie stanowi inaczej.
2.
Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie, a należących do właściwości konsulów,
stosuje się przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne , o ile ustawa nie stanowi inaczej.
3.
W sprawach należących do właściwości wojewody, uregulowanych w ustawie, nie stosuje
się przepisu art. 20 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w
województwie .
Art. 4.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody w sprawach określonych w ustawie.
Art. 5.
Organ właściwy w sprawach uregulowanych w ustawie może odstąpić od uzasadnienia decyzji
lub postanowienia wydanych w tych sprawach, w całości lub w części, jeżeli wymagają
tego względy bezpieczeństwa państwa.
Art. 6.
Organy właściwe w sprawach uregulowanych w ustawie są obowiązane do pouczenia obywatela
UE i członka rodziny w języku dla nich zrozumiałym o:
1)
zasadach i trybie postępowania w tych sprawach;
2)
przysługujących im prawach i ciążących na nich obowiązkach;
3)
treści decyzji, na podstawie których odmawia się wjazdu lub wydania wizy, cofa się
lub unieważnia wizę, odmawia się zarejestrowania pobytu lub unieważnia się zarejestrowanie
pobytu;
4)
treści decyzji, na podstawie których odmawia się wydania dokumentów określonych w
ustawie lub unieważnia się te dokumenty;
5)
treści decyzji o wydaleniu;
6)
trybie i terminie wnoszenia odwołania lub innych zwykłych środków zaskarżenia.
Art. 7.
1.
Wnioski w sprawach uregulowanych w ustawie sporządza się w języku polskim i składa na formularzach.
2.
Dokumenty sporządzone w języku obcym, dołączane do wniosków w sprawach uregulowanych
w ustawie, składa się wraz z ich tłumaczeniem na język polski, sporządzonym przez
tłumacza przysięgłego.
3.
Wnioski składane w postępowaniu przed konsulem oraz dokumenty sporządzone w języku
obcym, służące za dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy przed konsulem,
składa się w języku polskim lub języku wskazanym przez konsula.
Art. 7a.
W postępowaniach w sprawach uregulowanych w ustawie obywatel UE lub członek rodziny
obywatela UE w razie braku możliwości okazania dokumentu podróży lub innego dokumentu
potwierdzającego tożsamość i obywatelstwo, mogą przedstawić inny dowód niż dokument
urzędowy, który pozwoli potwierdzić ich tożsamość i obywatelstwo w niebudzący wątpliwości
sposób.
Art. 8.
W postępowaniach oraz rejestrach prowadzonych na podstawie ustawy mogą być przetwarzane
następujące dane:
1)
imię (imiona) i nazwisko;
2)
nazwisko poprzednie;
3)
płeć;
4)
imię ojca;
5)
imię matki;
6)
data urodzenia;
7)
miejsce i kraj urodzenia;
8)
rysopis:
a)
wzrost w centymetrach,
b)
kolor oczu,
c)
znaki szczególne;
9)
odciski linii papilarnych;
10)
obywatelstwo;
11)
stan cywilny;
12)
miejsce zamieszkania lub pobytu;
13)
numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL);
14)
wizerunek twarzy.
Art. 8a.
1.
Pracownikowi zatrudnionemu w:
1)
Urzędzie do Spraw Cudzoziemców,
2)
urzędzie wojewódzkim,
3)
urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
4)
Komendzie Głównej Straży Granicznej,
5)
komendzie oddziału Straży Granicznej,
6)
placówce Straży Granicznej
- obowiązki dotyczące czynności postępowania administracyjnego w sprawach uregulowanych
w ustawie, określone w przepisach działu II Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności przygotowywanie projektów załatwienia spraw i przeprowadzanie dowodów,
z wyłączeniem czynności kancelaryjnych, a także załatwiania tych spraw na podstawie
upoważnienia, o którym mowa w art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, powierza się po sprawdzeniu przez pracodawcę, że pracownik nie był skazany prawomocnym
wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.
2.
Sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się przed zatrudnieniem danej osoby
na stanowisku związanym z wykonywaniem obowiązków, o których mowa w ust. 1, a także
przed powierzeniem pracownikowi nowych obowiązków, o których mowa w ust. 1, przez
zasięgnięcie informacji o danej osobie z Krajowego Rejestru Karnego.
3.
W przypadku skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo
skarbowe pracownik nie może zajmować stanowiska związanego z wykonywaniem obowiązków,
o których mowa w ust. 1, a jeżeli temu pracownikowi wydano upoważnienie, o którym
mowa w art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, do załatwiania spraw uregulowanych w ustawie, zostaje ono cofnięte.
Art. 8b.
1.
Odciski linii papilarnych pobiera się od obywatela UE lub członka rodziny niebędącego
obywatelem UE za pomocą kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego pobierania
odcisków.
2.
Odciski linii papilarnych w celu wydania karty pobytowej lub karty stałego pobytu
pobiera się od osoby, która do dnia złożenia wniosku o wydanie tej karty ukończyła
6. rok życia.
Rozdział 2
Wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wyjazd z tego terytorium
Art. 9.
1.
Obywatel UE może wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ważnego
dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość i obywatelstwo.
2.
Członek rodziny niebędący obywatelem UE może wjechać na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie ważnego dokumentu podróży oraz wizy, o ile przepisy ustawy nie
stanowią inaczej.
3.
Obowiązek posiadania wizy, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy:
1)
obywatela państwa, wobec którego stosuje się częściowe lub całkowite zniesienie obowiązku
wizowego, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806 z dnia 14 listopada
2018 r. wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas
przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego
wymogu ;
2)
członka rodziny niebędącego obywatelem UE, posiadającego wydany przez inne państwo
członkowskie UE, państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)
- stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederację Szwajcarską lub Zjednoczone
Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ważny dokument odpowiadający karcie
pobytowej, o której mowa w art. 30 lub art. 65b ust. 2 pkt 1, lub karcie stałego pobytu,
o której mowa w art. 54 lub art. 65b ust. 2 pkt 2, lub ważną kartę pobytu, o której
mowa w art. 226 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
Art. 10.
1.
Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE wydaje się wizę Schengen lub wizę krajową
w celu dołączenia do obywatela państwa członkowskiego lub przebywania z nim.
2.
Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE odmawia się wydania wizy, gdy:
1)
nie spełnia przesłanek jej wydania lub
2)
jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których
pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, prowadzonego na podstawie
art. 434 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, zwanego dalej „wykazem”, lub
3)
w postępowaniu o wydanie wizy:
a)
złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył
do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub
b)
zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego
użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub
4)
ubiega się on o wydanie wizy w celu obejścia przepisów prawa obowiązujących w innym
państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji
Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na terytorium Unii Europejskiej, pobytu na
tym terytorium oraz wyjazdu z niego, lub
5)
związek małżeński z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej został
zawarty w celu obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu
na nim i wyjazdu z niego, lub
6)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego, lub
7)
wymagają tego względy zdrowia publicznego.
3.
Wizę wydaje lub odmawia jej wydania konsul lub komendant placówki Straży Granicznej
niezwłocznie po złożeniu wniosku, zapewniając członkowi rodziny wszelkie dopuszczalne
przez przepisy prawa ułatwienia w uzyskaniu wizy.
4.
Odmowa wydania wizy przez konsula następuje w drodze decyzji.
5.
Od decyzji o odmowie wydania wizy wydanej przez konsula przysługuje odwołanie do ministra
właściwego do spraw zagranicznych, a od decyzji o odmowie wydania wizy, wydanej przez
komendanta placówki Straży Granicznej - do Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Art. 10a.
1.
Wizę cofa się z urzędu, jeżeli po jej wydaniu powstały następujące okoliczności:
1)
członek rodziny niebędący obywatelem UE wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
w okresie obowiązywania wpisu do wykazu lub
2)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego, lub
3)
wymagają tego względy zdrowia publicznego.
2.
Wizę można cofnąć na wniosek posiadacza.
Art. 10b.
Wizę unieważnia się, jeżeli w chwili jej wydania zachodziły następujące okoliczności:
1)
obowiązywał wpis danych członka rodziny niebędącego obywatelem UE do wykazu lub
2)
członek rodziny niebędący obywatelem UE nie spełniał przesłanek jej wydania, lub
3)
w postępowaniu o wydanie wizy członek rodziny niebędący obywatelem UE:
a)
złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył
do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub
b)
zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego
użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub
4)
członek rodziny niebędący obywatelem UE ubiegał się o wydanie wizy w celu obejścia
przepisów prawa obowiązujących w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie
członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim
Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na
terytorium Unii Europejskiej, pobytu na tym terytorium oraz wyjazdu z niego, lub
5)
związek małżeński członka rodziny niebędącego obywatelem UE został zawarty z obywatelem
UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej w celu obejścia przepisów określających
zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich
przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, lub
6)
względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku
publicznego wymagały odmowy jej wydania, lub
7)
względy zdrowia publicznego wymagały odmowy jej wydania.
Art. 10c.
Wizę cofa lub unieważnia w drodze decyzji:
1)
konsul;
2)
komendant oddziału Straży Granicznej;
3)
komendant placówki Straży Granicznej.
Art. 10d.
Od decyzji o cofnięciu lub unieważnieniu wizy wydanej przez:
1)
konsula - przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zagranicznych;
2)
komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej -
przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Art. 10e.
Wydanie decyzji o cofnięciu lub unieważnieniu wizy odnotowuje się w dokumencie podróży.
Art. 11.
1.
Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE można odmówić wjazdu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy:
1)
jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu lub
2)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego, lub
3)
nie posiada dokumentu, o którym mowa odpowiednio w art. 9 ust. 1 lub 2, chyba że udowodni
w inny, niebudzący wątpliwości sposób, że jest uprawniony do korzystania ze swobody
przepływu osób, lub
4)
wymagają tego względy zdrowia publicznego.
2.
Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w celu wzięcia udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawie
o wydalenie z tego terytorium i gdy przebywanie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego
obywatelem UE na tym terytorium nie spowoduje poważnych zakłóceń porządku publicznego
lub bezpieczeństwa publicznego.
3.
Decyzji o odmowie wjazdu nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
4.
W przypadku wydania członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE decyzji o odmowie
wjazdu na podstawie ust. 1 pkt 1 lub 2, wydaje się także decyzję o unieważnieniu wizy.
Art. 11a.
1.
W przypadku wydawania decyzji o:
1)
odmowie wydania wizy w przypadkach, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 6 lub 7,
2)
cofnięciu wizy w przypadkach, o których mowa w art. 10a ust. 1 pkt 2 lub 3,
3)
unieważnieniu wizy w przypadkach, o których mowa w art. 10b pkt 6 lub 7,
4)
odmowie wjazdu w przypadkach, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 lub 4
- uwzględnia się zasadę proporcjonalności.
2.
Decyzja o:
1)
odmowie wydania wizy w przypadkach, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 6,
2)
cofnięciu wizy w przypadkach, o których mowa w art. 10a ust. 1 pkt 2,
3)
unieważnieniu wizy w przypadkach, o których mowa w art. 10b pkt 6,
4)
odmowie wjazdu w przypadkach, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2
- może być wydana wyłącznie osobie, której zachowanie stanowi rzeczywiste, aktualne
i dostatecznie poważne zagrożenie dla interesu społecznego, przy czym wcześniejsza
karalność tej osoby nie może stanowić samoistnej podstawy do wydania decyzji.
3.
Na zagrożenie dla interesu społecznego nie można się powoływać dla celów gospodarczych.
Art. 12.
Komendant placówki Straży Granicznej umożliwia obywatelowi UE lub członkowi rodziny
niebędącemu obywatelem UE, przez okres nie dłuższy niż 72 godziny przed wydaniem decyzji
o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podjęcie działań zmierzających
do uzyskania dokumentów, o których mowa odpowiednio w art. 9 ust. 1 lub 2, albo do
udowodnienia w inny, niebudzący wątpliwości sposób, że osoby te są uprawnione do korzystania
ze swobody przepływu osób.
Art. 13.
1.
Decyzje o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz decyzje o unieważnieniu
wizy wydaje komendant placówki Straży Granicznej.
2.
Od decyzji komendanta placówki Straży Granicznej przysługuje odwołanie do Komendanta
Głównego Straży Granicznej.
Art. 14.
1.
Obywatel UE może wyjechać z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ważnego
dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość i obywatelstwo.
2.
Członek rodziny niebędący obywatelem UE może wyjechać z terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie ważnego dokumentu podróży.
3.
W przypadku nieposiadania dokumentu, o którym mowa odpowiednio w ust. 1 lub 2, obywatel
UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE może wyjechać z terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, jeżeli udowodni w inny, niebudzący wątpliwości sposób, że jest uprawniony
do korzystania ze swobody przepływu osób.
Rozdział 3
Prawo pobytu
Art. 15.
1.
Bez konieczności zachowania warunków pobytu określonych w niniejszym rozdziale na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może przebywać:
1)
obywatel UE i członek rodziny niebędący obywatelem UE - przez okres do 3 miesięcy;
2)
obywatel UE, który wjechał na to terytorium w celu poszukiwania pracy - przez okres
nie dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że po upływie tego okresu wykaże, że aktywnie kontynuuje
poszukiwanie pracy i ma rzeczywiste szanse na zatrudnienie.
2.
W okresie, o którym mowa w ust. 1:
1)
obywatel UE jest obowiązany posiadać ważny dokument podróży albo inny ważny dokument
potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo;
2)
członek rodziny niebędący obywatelem UE jest obowiązany posiadać ważny dokument podróży.
Art. 16.
Obywatelowi UE przysługuje prawo pobytu przez okres dłuższy niż 3 miesiące, w przypadku
gdy spełnia jeden z następujących warunków:
1)
jest pracownikiem lub osobą pracującą na własny rachunek na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
2)
posiada wystarczające środki finansowe do utrzymania siebie i członków rodziny na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tak aby nie stanowić obciążenia dla pomocy społecznej,
oraz:
a)
posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub
b)
jest osobą uprawnioną do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji
w rozumieniu art. 5 pkt 23 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych, lub
c)
posiada dokument potwierdzający posiadanie prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego, pokrywającego
wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w związku z potrzebą pomocy medycznej lub leczeniem szpitalnym, w którym
ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń
zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie
wystawionego przez ten podmiot rachunku;
3)
studiuje lub odbywa szkolenie zawodowe w Rzeczypospolitej Polskiej oraz:
a)
posiada wystarczające środki finansowe do utrzymania siebie i członków rodziny na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tak aby nie stanowić obciążenia dla pomocy społecznej,
oraz
b)
posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub
c)
jest osobą uprawnioną do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji
w rozumieniu art. 5 pkt 23 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych, lub
d)
posiada dokument potwierdzający posiadanie prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego, pokrywającego
wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w związku z potrzebą pomocy medycznej lub leczeniem szpitalnym, w którym
ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń
zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie
wystawionego przez ten podmiot rachunku;
4)
jest małżonkiem obywatela Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 17.
1.
Obywatel UE, który przestał być pracownikiem lub osobą pracującą na własny rachunek,
zachowuje prawo pobytu przysługujące pracownikowi lub osobie pracującej na własny
rachunek w następujących przypadkach:
1)
nieświadczenia pracy lub niewykonywania innej działalności zarobkowej we własnym imieniu
i na własny rachunek wskutek okresowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub
wypadku lub w związku z ciążą i połogiem albo
2)
niezamierzonego bezrobocia wynikającego z rejestru bezrobotnych prowadzonego przez
powiatowy urząd pracy;
3)
podjęcia kształcenia lub szkolenia zawodowego.
2.
Jeżeli okres wykonywania pracy lub wykonywania innej działalności zarobkowej we własnym
imieniu i na własny rachunek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzedzający
bezrobocie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, był krótszy niż rok, prawo pobytu przysługujące
pracownikowi lub osobie pracującej na własny rachunek obywatel UE zachowuje przez
okres 6 miesięcy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy.
Art. 18.
Prawo pobytu przysługujące obywatelowi UE, o którym mowa w art. 16:
1)
pkt 1 i 2 oraz w art. 17, rozciąga się na członka rodziny dołączającego do niego lub
przebywającego z nim na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
pkt 3, rozciąga się na małżonka i dziecko pozostające na jego utrzymaniu lub na utrzymaniu
małżonka, dołączających do niego lub przebywających z nim na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
Art. 18a.
Członkowi rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 2 pkt
4 lit. b, przysługuje prawo pobytu, jeżeli dołącza do obywatela Rzeczypospolitej Polskiej
lub przebywa z nim na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 19.
1.
Członek rodziny będący obywatelem UE zachowuje prawo pobytu w przypadku rozwodu, unieważnienia
małżeństwa, śmierci lub wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatela UE,
o którym mowa w art. 16 lub art. 17, lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Członek rodziny niebędący obywatelem UE zachowuje prawo pobytu w przypadku:
1)
śmierci obywatela UE, o którym mowa w art. 16 lub art. 17, lub obywatela Rzeczypospolitej
Polskiej, jeżeli przebywał z nim na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres
nie krótszy niż rok przed dniem jego śmierci;
2)
rozwodu lub unieważnienia małżeństwa z zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej obywatelem UE, o którym mowa w art. 16 lub art. 17, lub obywatelem Rzeczypospolitej
Polskiej, jeżeli:
a)
małżeństwo trwało co najmniej 3 lata przed wszczęciem postępowania w sprawie o rozwód
lub o unieważnienie małżeństwa, w tym co najmniej rok w czasie pobytu obywatela UE
lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
b)
jako były małżonek obywatela UE lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej sprawuje opiekę
nad jego dziećmi, na podstawie porozumienia między byłymi małżonkami lub na podstawie
orzeczenia sądu, lub
c)
przemawiają za tym szczególnie istotne okoliczności, w tym związane ze stosowaniem
przemocy w rodzinie w trakcie trwania małżeństwa, lub
d)
jako były małżonek obywatela UE lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej ma prawo do
odwiedzin małoletniego dziecka, na podstawie porozumienia między byłymi małżonkami
lub na podstawie orzeczenia sądu, gdy z porozumienia lub orzeczenia wynika, że odwiedziny
odbywają się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
W przypadku śmierci lub wyjazdu obywatela UE, o którym mowa w art. 16 lub art. 17,
lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dziecko
obywatela UE lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej przebywające i uczące się lub
studiujące na tym terytorium oraz rodzic sprawujący nad nim opiekę, bez względu na
posiadane obywatelstwo, zachowują prawo pobytu do czasu zakończenia przez dziecko
nauki lub studiów.
Art. 19a.
1.
Dziecku obywatela UE, który był pracownikiem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
ale nie zachował prawa pobytu na podstawie art. 17, które przebywa i uczy się lub
studiuje na tym terytorium, przysługuje prawo pobytu do czasu zakończenia nauki lub
studiów.
2.
Rodzicowi sprawującemu opiekę nad dzieckiem obywatela UE, który był pracownikiem na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale nie zachował prawa pobytu na podstawie art.
17, które przebywa i uczy się lub studiuje na tym terytorium, przysługuje prawo pobytu
do czasu osiągnięcia przez dziecko pełnoletności; prawo to przysługuje także po osiągnięciu
przez dziecko pełnoletności, jeżeli nadal wymaga ono obecności i opieki tego rodzica,
aby móc kontynuować i ukończyć naukę.
Art. 20.
1.
Jeżeli pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwa przez okres dłuższy niż
3 miesiące, obywatel UE jest obowiązany zarejestrować swój pobyt, a członek rodziny
niebędący obywatelem UE jest obowiązany uzyskać kartę pobytową.
2.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy obywatela UE posiadającego prawo pobytu
w okolicznościach, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2.
Art. 21.
1.
Zarejestrowanie pobytu następuje na wniosek obywatela UE, a wydanie karty pobytowej
- na wniosek członka rodziny niebędącego obywatelem UE.
2.
Wniosek o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej składa się osobiście,
nie później niż w następnym dniu po upływie 3 miesięcy od dnia wjazdu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem następujących przypadków:
1)
wniosek o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej osobie małoletniej
składają rodzice lub ustanowieni przez sąd lub inny organ opiekunowie albo jeden z
rodziców lub ustanowionych przez sąd lub inny organ opiekunów;
2)
wniosek o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej osobie ubezwłasnowolnionej
całkowicie pozostającej pod władzą rodzicielską składają rodzice, a niepozostającej
pod władzą rodzicielską składa opiekun ustanowiony przez sąd lub inny organ;
3)
wniosek o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej osobie małoletniej
bez opieki składa kurator.
2a.
Przy składaniu wniosku o wydanie karty pobytowej jest wymagana obecność małoletniego
członka rodziny niebędącego obywatelem UE, który do dnia złożenia wniosku ukończył
6. rok życia.
2b.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w tym ze względu na stan zdrowia obywatela
UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, można odstąpić od wymogu osobistego
stawiennictwa, o którym mowa w ust. 2.
3.
Do wniosku o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej dołącza się dokumenty
lub pisemne oświadczenia potwierdzające spełnianie warunków pobytu określonych w niniejszym
rozdziale oraz aktualne fotografie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE.
3a.
Od członka rodziny niebędącego obywatelem UE ubiegającego się o wydanie karty pobytowej,
który do dnia złożenia wniosku ukończył 6. rok życia, pobiera się odciski linii papilarnych.
4.
Przy składaniu wniosku o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty pobytowej okazuje
się ważny dokument podróży. Obywatel UE może okazać inny ważny dokument potwierdzający
jego tożsamość i obywatelstwo.
5.
Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE wydaje się niezwłocznie zaświadczenie
o złożeniu wniosku.
Art. 22.
Zarejestrowania pobytu i wydania zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela
UE dokonuje się niezwłocznie, a kartę pobytową wydaje się nie później niż w terminie
6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o jej wydanie, albo w tych terminach odmawia się
zarejestrowania pobytu lub wydania karty.
Art. 23.
1.
Przed zarejestrowaniem pobytu obywatela UE lub przed wydaniem karty pobytowej organ
prowadzący postępowanie w sprawie o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej
zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji
i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z wnioskiem o przekazanie informacji,
czy wjazd obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej i ich pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla
obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
2.
Organ prowadzący postępowanie w sprawie o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty
pobytowej przekazuje, wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, kopie wniosków, o
których mowa w art. 21 ust. 1, komendantowi oddziału Straży Granicznej, komendantowi
wojewódzkiemu Policji i Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
3.
Komendant oddziału Straży Granicznej, komendant wojewódzki Policji i Szef Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie
30 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1.
4.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 3, może być przedłużony
do 60 dni, o czym organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust.
1, zawiadamia organ prowadzący postępowanie w sprawie o zarejestrowanie pobytu lub
o wydanie karty pobytowej.
5.
Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże
informacji w terminach, o których mowa w ust. 3 lub 4, uznaje się, że wymóg uzyskania
informacji został spełniony.
6.
Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do obywatela UE oraz członka rodziny niebędącego
obywatelem UE, który do dnia złożenia wniosku o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie
karty pobytowej nie ukończył 13. roku życia.
7.
Wymiana informacji między organem prowadzącym postępowanie w sprawie o zarejestrowanie
pobytu lub o wydanie karty pobytowej a organami, o których mowa w ust. 1, może odbywać
się za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
8.
W przypadku gdy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzeka o zarejestrowaniu pobytu
obywatela UE lub wydaniu karty pobytowej jako organ odwoławczy, a organ prowadzący
postępowanie w sprawie o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej nie
zwrócił się z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
występuje z tym wnioskiem do organów obowiązanych do przekazania informacji, o których
mowa w ust. 1. Przepisy ust. 2-7 stosuje się odpowiednio.
Art. 24.
1.
Organ prowadzący postępowanie o zarejestrowanie pobytu ustala, czy został spełniony
warunek posiadania wystarczających środków finansowych, o którym mowa w art. 16 pkt
2 lub 3 lit. a.
2.
Przy ocenie spełniania warunku posiadania wystarczających środków finansowych, o którym
mowa w art. 16 pkt 2 lub 3 lit. a, uwzględnia się udział obywatela UE w programach
pomocowych współfinansowanych ze środków unijnych, mających na celu zwalczanie wykluczenia
społecznego i wzmocnienie integracji społecznej.
Art. 25.
Jeżeli w postępowaniu o wydanie karty pobytowej okoliczności sprawy wskazują, że:
1)
jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie
małżeństwa, o ile nie wynika to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub grupie
społecznej,
2)
małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa,
3)
małżonkowie nie zamieszkują wspólnie,
4)
małżonkowie nie spotkali się nigdy przed zawarciem małżeństwa,
5)
małżonkowie nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga,
6)
małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych
okoliczności, które ich dotyczą,
7)
jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już małżeństwa w celu
obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu
z niego
- organ prowadzący postępowanie ustala, czy związek małżeński z obywatelem UE lub
obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej został zawarty w celu obejścia przepisów określających
zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich
przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego.
Art. 25a.
1.
W celu dokonania ustaleń, o których mowa w art. 25, organ prowadzący postępowanie
w sprawie o wydanie karty pobytowej może zwrócić się z wnioskiem o przeprowadzenie
wywiadu środowiskowego lub ustalenie miejsca pobytu małżonków do komendanta oddziału
Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej, właściwego ze względu
na miejsce pobytu członka rodziny obywatela UE albo obywatela Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Przy dokonywaniu ustaleń, o których mowa w art. 25, oraz przy przeprowadzaniu wywiadu
środowiskowego lub ustalaniu miejsca pobytu małżonków nie stosuje się przepisu art. 79 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Art. 26.
Organ prowadzący postępowanie w sprawie o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty
pobytowej może wystąpić, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, za pośrednictwem
Komendanta Głównego Policji, do właściwego organu państwa członkowskiego z wnioskiem
o udzielenie informacji o osobie, której postępowanie dotyczy, znajdujących się w
rejestrach karnych.
Art. 27.
1.
Zarejestrowanie pobytu następuje w rejestrze pobytu obywatela UE.
2.
Obywatelowi UE, którego pobyt został zarejestrowany, wydaje się zaświadczenie o zarejestrowaniu
pobytu obywatela UE.
3.
Zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE jest ważne przez 10 lat.
Art. 28.
1.
W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karcie pobytowej umieszcza
się:
1)
następujące dane obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, który
złożył wniosek:
a)
imię (imiona) i nazwisko (nazwiska),
b)
datę i miejsce urodzenia,
c)
informację o obywatelstwie,
d)
informację o płci,
e)
adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy,
f)
numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)
- w przypadku gdy został nadany;
2)
obraz linii papilarnych członka rodziny niebędącego obywatelem UE - w przypadku karty
pobytowej;
3)
nazwę organu, który je wydał;
4)
datę zarejestrowania pobytu - w przypadku zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela
UE, lub datę wydania karty pobytowej;
5)
datę upływu terminu ważności zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE,
lub karty pobytowej;
6)
fotografię obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE;
7)
adnotację „Dyrektywa 2004/38/WE” - w przypadku zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu
obywatela UE;
8)
adnotację „Członek rodziny obywatela UE, art. 10 dyrektywy 2004/38/WE” - w przypadku
karty pobytowej.
2.
Niezależnie od danych, o których mowa w ust. 1, zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu
obywatela UE lub karta pobytowa może zawierać podpis obywatela UE lub członka rodziny
niebędącego obywatelem UE oraz zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt
1 lit. a-d lub pkt 5.
3.
W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karcie pobytowej nie umieszcza
się podpisu ich posiadacza, gdy są one wydawane:
1)
osobie małoletniej, która do dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia o zarejestrowaniu
pobytu obywatela UE lub karty pobytowej nie ukończyła 13. roku życia, lub
2)
osobie, która z powodu swojej niepełnosprawności nie może złożyć podpisu samodzielnie.
4.
W karcie pobytowej nie umieszcza się obrazu linii papilarnych, jeżeli:
1)
jest wydana osobie, od której pobranie odcisków linii papilarnych jest fizycznie niemożliwe,
lub
2)
odstąpiono od osobistego stawiennictwa na podstawie art. 21 ust. 2b lub art. 33 ust.
3.
5.
W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karcie pobytowej nie umieszcza
się danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. e, gdy obywatel UE lub członek rodziny
niebędący obywatelem UE nie zameldował się w miejscu pobytu czasowego trwającego ponad
2 miesiące.
Art. 29.
1.
Obywatel UE odbiera zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE po okazaniu
ważnego dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość
i obywatelstwo.
2.
W przypadku gdy zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE zostało wydane
osobie małoletniej, która nie ukończyła 13. roku życia do dnia jego odbioru, albo
osobie ubezwłasnowolnionej całkowicie, odbioru zaświadczenia dokonuje odpowiednio
rodzic, opiekun prawny albo kurator, po okazaniu ważnego dokumentu potwierdzającego
jego tożsamość.
3.
Odbioru zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE może dokonać pełnomocnik,
na podstawie pełnomocnictwa szczególnego do odbioru tego zaświadczenia, po okazaniu
dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.
4.
Osoba odbierająca zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE potwierdza odbiór
zaświadczenia podpisem składanym na formularzu wniosku o jego wydanie.
Art. 29a.
1.
Członek rodziny niebędący obywatelem UE odbiera kartę pobytową osobiście po okazaniu
ważnego dokumentu podróży.
2.
W przypadku gdy karta pobytowa została wydana osobie małoletniej, która nie ukończyła
13. roku życia do dnia jej odbioru, albo osobie ubezwłasnowolnionej całkowicie, odbioru
karty pobytowej dokonuje odpowiednio rodzic, opiekun prawny albo kurator, po okazaniu
ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.
3.
Odbiór karty pobytowej wydanej osobie ubezwłasnowolnionej całkowicie albo małoletniej,
która do dnia złożenia wniosku o wydanie karty pobytowej ukończyła 6. rok życia, wymaga
obecności tej osoby.
4.
Przed odbiorem karty pobytowej sprawdza się za pomocą czytnika elektronicznego, czy
dane osobowe w niej zamieszczone są zgodne ze stanem faktycznym.
5.
W przypadkach, o których mowa w art. 21 ust. 2b, odbioru karty pobytowej może dokonać
pełnomocnik, na podstawie pełnomocnictwa szczególnego do odbioru tego dokumentu, po
okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość. Przepisu ust. 4 nie stosuje się.
6.
Osoba odbierająca kartę pobytową potwierdza odbiór karty podpisem składanym na formularzu
wniosku o jej wydanie.
Art. 30.
1.
Członek rodziny niebędący obywatelem UE jest obowiązany posiadać kartę pobytową, która
potwierdza jego prawo do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i uprawnia
wraz z ważnym dokumentem podróży do wielokrotnego przekraczania granicy bez wizy.
2.
Karta pobytowa jest ważna przez 5 lat, a w przypadku gdy zamierzony okres pobytu obywatela
UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do którego członek rodziny dołącza lub
z którym przebywa, jest krótszy niż 5 lat - dokument ten jest ważny przez zamierzony
okres pobytu obywatela UE.
Art. 31.
1.
Obywatelowi UE odmawia się zarejestrowania pobytu, a członkowi rodziny niebędącemu
obywatelem UE odmawia się wydania karty pobytowej, w przypadku gdy:
1)
nie zostały spełnione warunki pobytu określone w niniejszym rozdziale lub
2)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego, lub
3)
w postępowaniu o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej:
a)
złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył
do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub
b)
zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego
użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub
4)
ubiega się o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty pobytowej w celu obejścia przepisów
prawa obowiązujących w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na terytorium
Unii Europejskiej, pobytu oraz wyjazdu z tego terytorium.
1a.
Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do:
1)
obywatela UE będącego członkiem rodziny, obywatela UE lub obywatela Rzeczypospolitej
Polskiej innym niż ten, o którym mowa w art. 2 pkt 4, który dołącza do niego lub przebywa
z nim na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z powodu:
a)
zależności finansowej od niego lub pozostawania z nim w gospodarstwie domowym, w kraju,
z którego przybył obywatel UE ubiegający się o zarejestrowanie pobytu, lub
b)
poważnych względów zdrowotnych wymagających osobistej opieki, sprawowanej przez obywatela
UE lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej, do którego ten obywatel, dołącza lub z
którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
obywatela UE prowadzącego życie rodzinne w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie
dnia 4 listopada 1950 r. , z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, do którego ten obywatel,
dołącza lub z którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE odmawia się wydania karty pobytowej, także
gdy jego związek małżeński z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej
został zawarty w celu obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu
na nim i wyjazdu z niego.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, decyzja powinna uwzględniać zasadę proporcjonalności
i opierać się wyłącznie na zachowaniu danej osoby, które stanowi rzeczywiste, aktualne
i dostatecznie poważne zagrożenie dla interesu społecznego. Wcześniejsza karalność
tej osoby nie może stanowić samoistnej podstawy do podjęcia decyzji. Na zagrożenia,
o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie można się powoływać dla celów gospodarczych.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1a pkt 2, organ, który prowadzi postępowanie w sprawie
o zarejestrowanie pobytu obywatela UE, ustala w szczególności, czy więzi tego obywatela
z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, do którego ten obywatel,
dołącza lub z którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są rzeczywiste
i stałe.
Art. 32.
1.
Zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karta pobytowa podlegają wymianie
w przypadku:
1)
zmiany danych w nich zamieszczonych;
2)
uszkodzenia;
3)
utraty zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytowej;
4)
zmiany wizerunku twarzy posiadacza zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela
UE lub karty pobytowej w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego w tym zaświadczeniu
lub w tej karcie pobytowej w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację
ich posiadacza.
2.
W przypadku upływu terminu ważności zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela
UE lub karty pobytowej wydaje się nowe zaświadczenie lub kartę.
Art. 33.
1.
Wymiana lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE następuje
niezwłocznie na wniosek obywatela UE, a wymiana lub wydanie nowej karty pobytowej
- niezwłocznie na wniosek członka rodziny niebędącego obywatelem UE.
1a.
Wniosek o wymianę zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytowej
składa się w terminie 14 dni po wystąpieniu przesłanek ich wymiany, o których mowa
w art. 32 ust. 1.
1b.
Wniosek o wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub nowej
karty pobytowej składa się co najmniej na 30 dni przed upływem okresu ich ważności.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1a i 1b, składa się osobiście. Wymóg osobistego stawiennictwa
nie dotyczy:
1)
małoletniego obywatela UE;
2)
małoletniego członka rodziny niebędącego obywatelem UE, który do dnia złożenia wniosku
nie ukończył 6. roku życia.
3.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w tym ze względu na stan zdrowia obywatela
UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, można odstąpić od wymogu osobistego
stawiennictwa, o którym mowa w ust. 2.
4.
Do wniosku o wymianę albo wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela
UE lub karty pobytowej dołącza się aktualne fotografie obywatela UE lub członka rodziny
niebędącego obywatelem UE.
5.
Przy składaniu wniosku o wymianę lub wydanie nowej karty pobytowej okazuje się ważny
dokument podróży.
6.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1a i 1b, w przypadku obywatela UE lub członka rodziny
niebędącego obywatelem UE będącego:
1)
osobą małoletnią - składają rodzice lub ustanowieni przez sąd lub inny organ opiekunowie
albo jeden z rodziców lub ustanowionych przez sąd lub inny organ opiekunów;
2)
osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie - składa opiekun ustanowiony przez sąd lub inny
organ;
3)
osobą małoletnią bez opieki - składa kurator.
7.
Od członka rodziny niebędącego obywatelem UE ubiegającego się o wymianę albo wydanie
nowej karty pobytowej, który do dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1a i 1b,
ukończył 6. rok życia, pobiera się odciski linii papilarnych.
Art. 33a.
1.
Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE, który utracił lub uszkodził
zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub kartę pobytową, zawiadamia
o tym fakcie, w terminie 3 dni od dnia ich utraty lub uszkodzenia, organ, który wydał
te dokumenty.
2.
Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE, który zawiadomił o
utracie lub uszkodzeniu zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty
pobytowej, wydaje się nieodpłatnie zaświadczenie potwierdzające ten fakt.
3.
Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2, jest ważne do czasu wymiany zaświadczenia o
zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytowej, nie dłużej jednak niż przez
2 miesiące.
4.
Zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się na formularzu zawierającym dane,
o których mowa w art. 28 ust. 1, oraz podpis zawiadamiającego.
Art. 33b.
1.
Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE, który odzyskał utracone zaświadczenie
o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub utraconą kartę pobytową, zawiadamia o tym
fakcie, w terminie 3 dni od dnia ich odzyskania, organ, który wydał te dokumenty.
2.
Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE, który otrzymał wymienione
zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub wymienioną kartę pobytową
w miejsce utraconego zaświadczenia lub utraconej karty, niezwłocznie zwraca odzyskane
dokumenty organowi, który je wydał.
Art. 33c.
1.
Osoba, która znalazła cudze zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub
cudzą kartę pobytową, niezwłocznie przekazuje je wojewodzie, komendantowi wojewódzkiemu
Policji, komendantowi powiatowemu Policji, komendantowi komisariatu Policji, innemu
organowi administracji publicznej lub konsulowi Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Podmioty, o których mowa w ust. 1, przekazują niezwłocznie znalezione zaświadczenie
o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub znalezioną kartę pobytową organowi, który
je wydał, w celu anulowania.
Art. 34.
1.
Do odbioru nowego lub wymienionego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela
UE stosuje się przepisy art. 29.
2.
Do odbioru nowej lub wymienionej karty pobytowej stosuje się przepisy art. 29a.
Art. 35.
1.
Zarejestrowanie pobytu unieważnia się w przypadku, gdy:
1)
w postępowaniu o zarejestrowanie pobytu wnioskodawca:
a)
złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył
do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub
b)
zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego
użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego lub
2)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego, lub
3)
obywatel UE nie spełnia warunków pobytu określonych w art. 16, art. 17, art. 19 ust.
1 lub 3 lub art. 19a, lub
4)
obywatel UE zarejestrował swój pobyt w celu obejścia przepisów prawa obowiązujących
w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym
lub Konfederacji Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na terytorium Unii Europejskiej,
pobytu oraz wyjazdu z tego terytorium.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się odpowiednio przepis art. 31
ust. 3.
Art. 36.
1.
Kartę pobytową unieważnia się w przypadku, gdy:
1)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego lub
2)
w postępowaniu o wydanie karty pobytowej wnioskodawca:
a)
złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył
do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub
b)
zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego
użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub
3)
związek małżeński z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej został
zawarty w celu obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu
na nim i wyjazdu z niego, lub
4)
członek rodziny nie spełnia warunków pobytu określonych w art. 18-19a, lub
5)
członek rodziny uzyskał kartę pobytową w celu obejścia przepisów prawa obowiązujących
w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym
lub Konfederacji Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na terytorium Unii Europejskiej,
pobytu oraz wyjazdu z tego terytorium.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 31
ust. 3.
Art. 37.
1.
Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE zwraca zaświadczenie o zarejestrowaniu
pobytu obywatela UE lub kartę pobytową organowi, który ją wydał, w przypadku gdy:
1)
nabył obywatelstwo polskie;
2)
wydano mu decyzję o unieważnieniu zarejestrowania pobytu lub karty pobytowej;
3)
uzyskał dokument potwierdzający prawo stałego pobytu lub kartę stałego pobytu.
2.
Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE zwraca zaświadczenie o zarejestrowaniu
pobytu obywatela UE lub kartę pobytową niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie
14 dni od dnia, w którym:
1)
doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego lub
2)
decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, stała się ostateczna, lub
3)
odebrał dokument potwierdzający prawo stałego pobytu lub kartę stałego pobytu.
3.
Podmiot uprawniony do pochówku na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych niezwłocznie zwraca zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub kartę
pobytową organowi, który to zaświadczenie lub tę kartę wydał.
4.
Organ, któremu zwrócono zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub kartę
pobytową, wydaje na wniosek obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE nieodpłatnie zaświadczenie o zwrocie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela
UE lub karty pobytowej ważne przez okres 30 dni.
Art. 37a.
Zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub kartę pobytową anuluje się
w przypadku:
1)
gdy zostały utracone albo uszkodzone - z dniem zgłoszenia utraty albo uszkodzenia
do właściwego organu;
2)
gdy zachodzi potrzeba ich wymiany z powodu:
a)
zmiany wizerunku twarzy posiadacza zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela
UE lub karty pobytowej w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego w tym zaświadczeniu
lub w tej karcie pobytowej w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację
ich posiadacza,
b)
zmiany danych w nich umieszczonych
- z dniem odbioru nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub nowej
karty pobytowej;
3)
nabycia przez obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE obywatelstwa
polskiego - z dniem upływu terminu zwrotu zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela
UE lub karty pobytowej;
4)
zgonu posiadacza zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytowej
- z dniem uzyskania przez organ, który je wydał, informacji o zgonie obywatela UE
lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE;
5)
gdy zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karta pobytowa nie zostały
zwrócone po wydaniu decyzji o ich unieważnieniu.
Art. 37b.
Zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub kartę pobytową anuluje:
1)
organ, który je wydał, w przypadku:
a)
nabycia przez posiadacza zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty
pobytowej obywatelstwa polskiego,
b)
zgonu posiadacza zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytowej,
c)
gdy decyzja o unieważnieniu zarejestrowania pobytu lub karty pobytowej stała się ostateczna,
d)
przekazania cudzego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub cudzej
karty pobytowej przez osobę, która je znalazła, chyba że zostały one już unieważnione,
e)
zwrócenia odzyskanego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub odzyskanej
karty pobytowej, chyba że zostały one już unieważnione;
2)
organ, który wymienia zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub kartę
pobytową, w przypadku:
a)
zgłoszenia do właściwego organu ich uszkodzenia,
b)
odbioru nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub nowej karty
pobytowej w przypadku zmiany danych w nich zamieszczonych lub ich uszkodzenia.
Art. 37c.
W przypadku gdy organ prowadzący kontrolę graniczną lub kontrolę legalności pobytu
ustali, że obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE posługuje się zaświadczeniem
o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub kartą pobytową, które był obowiązany zwrócić
na podstawie art. 37 ust. 1, organ ten:
1)
zatrzymuje takie zaświadczenie lub taką kartę;
2)
wydaje nieodpłatnie zaświadczenie potwierdzające zatrzymanie takiego zaświadczenia
lub takiej karty;
3)
przesyła zatrzymane zaświadczenie lub zatrzymaną kartę organowi, który je wydał;
4)
dokumentuje realizację czynności, o których mowa w pkt 1-3.
Art. 37d.
1.
W przypadku gdy obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE, mimo ciążącego
na nim obowiązku zwrotu zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty
pobytowej, nie zwrócił ich lub w przypadku gdy zawiadomił o ich utracie, organ, do
którego należało je zwrócić, lub organ, który został zawiadomiony o ich utracie, umieszcza
informacje o takim zaświadczeniu lub takiej karcie w Systemie Informacyjnym Schengen
w celu ich zajęcia.
2.
Organ, który na podstawie ust. 1 umieścił informacje o zaświadczeniu o zarejestrowaniu
pobytu obywatela UE lub karcie pobytowej w Systemie Informacyjnym Schengen, usuwa
te informacje, gdy zaświadczenie lub karta zostaną zwrócone.
Art. 38.
Odmowa lub unieważnienie zarejestrowania pobytu, odmowa wymiany zaświadczenia o zarejestrowaniu
pobytu obywatela UE, odmowa wydania lub wymiany oraz unieważnienie karty pobytowej
następują w drodze decyzji.
Art. 39.
1.
Organem właściwym w sprawach zarejestrowania pobytu lub unieważnienia zarejestrowania
pobytu, wymiany lub wydania nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela
UE, wydania, wymiany lub unieważnienia karty pobytowej jest wojewoda właściwy ze względu
na miejsce pobytu obywatela UE.
2.
Organem właściwym w sprawach wydania, wymiany lub unieważnienia karty pobytowej w
przypadku, o którym mowa w art. 19 ust. 2 i 3, jest wojewoda właściwy ze względu na
miejsce pobytu członka rodziny.
Art. 40.
(uchylony)
Art. 41.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzory:
a)
formularza wniosku o zarejestrowanie pobytu,
b)
formularza wniosku o wydanie karty pobytowej,
c)
formularza wniosku o wymianę lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu
obywatela UE,
d)
formularza wniosku o wymianę lub wydanie nowej karty pobytowej,
e)
formularza zgłoszenia utraty lub uszkodzenia zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu
obywatela UE lub karty pobytowej,
f)
zaświadczenia o utracie lub uszkodzeniu zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela
UE lub karty pobytowej,
g)
zaświadczenia o zwrocie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty
pobytowej,
h)
zaświadczenia potwierdzającego zatrzymanie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu
obywatela UE lub karty pobytowej,
i)
zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE,
j)
karty pobytowej;
2)
dokumenty, które dołącza się do wniosku o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty
pobytowej;
3)
liczbę fotografii i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych
do wniosku o zarejestrowanie pobytu obywatela UE, wniosku o wydanie karty pobytowej,
wniosku o wymianę lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela
UE i wniosku o wymianę lub wydanie nowej karty pobytowej;
4)
sposób pobierania odcisków linii papilarnych członka rodziny niebędącego obywatelem
UE w celu umieszczenia ich obrazu w karcie pobytowej;
5)
sposób utrwalania danych umieszczanych w zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu obywatela
UE lub karcie pobytowej i przekazywania ich w celu spersonalizowania zaświadczenia
o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytowej;
6)
sposób i tryb anulowania zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty
pobytowej.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni:
1)
konieczność zapewnienia czytelności i kompletności wzorów, o których mowa w ust. 1
pkt 1;
2)
dane osobowe w zakresie niezbędnym do zarejestrowania pobytu, wymiany lub wydania
nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE oraz wydania lub wymiany
karty pobytowej;
3)
potrzebę zapewnienia sprawnej rejestracji pobytu obywatela UE oraz sprawnego wydania
karty pobytowej oraz możliwości skutecznej weryfikacji przesłanek dokonania tych czynności;
4)
zapewnienie możliwości sprawnego wyeliminowania wadliwego dokumentu.
Art. 41a.
1.
Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE, w stosunku do którego
istnieje domniemanie, że jest ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu art. 115 § 22 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny , zwanej dalej „Kodeksem karnym”, wydaje się zaświadczenie potwierdzające istnienie
tego domniemania.
2.
W zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, umieszcza się:
1)
imię (imiona) i nazwisko;
2)
datę urodzenia;
3)
miejsce i państwo urodzenia;
4)
obywatelstwo;
5)
płeć.
Art. 41b.
1.
Zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust. 1, wydaje organ właściwy do prowadzenia
postępowania w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego.
2.
Zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust. 1, jest ważne przez okres 3 miesięcy
od dnia jego wydania, a w przypadku małoletniego obywatela UE lub małoletniego członka
rodziny niebędącego obywatelem UE - przez okres 4 miesięcy od dnia jego wydania.
3.
Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE może być wydane kolejne
zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust. 1, na okres co najmniej 6 miesięcy, nie
dłużej jednak niż na okres 3 lat, w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
1)
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
podjął współpracę z organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie o przestępstwo,
o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego, a w przypadku małoletniego cudzoziemca - otrzymał status pokrzywdzonego w postępowaniu
w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego;
3)
zerwał kontakty z osobami podejrzanymi o popełnienie przestępstwa, o którym mowa w
art. 189a § 1 Kodeksu karnego.
Art. 41c.
1.
Zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust. 1, unieważnia się w przypadku, gdy:
1)
ustały przesłanki do jego wydania lub
2)
w postępowaniu o wydanie zaświadczenia wnioskodawca:
a)
złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył
do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub
b)
zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego
użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub
3)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego.
2.
Zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust. 1, unieważnia organ, który je wydał.
Art. 41d.
Organ, który wydał lub unieważnił obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu
obywatelem UE zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust. 1, powiadamia o tym fakcie
ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
Art. 41e.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia,
o którym mowa w art. 41a ust. 1, uwzględniając cel, w jakim zaświadczenie jest wydawane,
oraz dane potwierdzające tożsamość obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE.
Rozdział 4
Prawo stałego pobytu
Art. 42.
Obywatel UE nabywa prawo stałego pobytu po upływie 5 lat nieprzerwanego pobytu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas którego spełniał co najmniej jedną z
przesłanek prawa pobytu określoną w art. 16, art. 17, art. 19 ust. 1 lub 3 lub art.
19a.
Art. 43.
Członek rodziny niebędący obywatelem UE nabywa prawo stałego pobytu po upływie 5 lat
nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z obywatelem UE lub
z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, podczas którego spełniał co najmniej jedną
z przesłanek prawa pobytu określoną w art. 18, art. 18a, art. 19 ust. 2 lub 3 lub
art. 19a.
Art. 43a.
Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE będący małżonkiem obywatela
Rzeczypospolitej Polskiej nabywa prawo stałego pobytu po upływie 3 lat nieprzerwanego
pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas którego spełniał co najmniej
jedną z przesłanek prawa pobytu określoną w art. 18, art. 18a, art. 19 ust. 2 lub
3 lub art. 19a.
Art. 44.
1.
Członek rodziny będący obywatelem UE, który przebywał na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej nieprzerwanie przez okres 5 lat i który zachował prawo pobytu na podstawie
art. 19 ust. 1, nabywa prawo stałego pobytu.
2.
Członek rodziny niebędący obywatelem UE, który przebywał na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej nieprzerwanie przez okres 5 lat i który zachował prawo pobytu na podstawie
art. 19 ust. 2 lub 3, nabywa prawo stałego pobytu.
Art. 45.
1.
Prawo stałego pobytu przed upływem 5-letniego okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej nabywa:
1)
pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek, która w chwili zakończenia wykonywania
pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i na własny rachunek osiągnęła
wiek emerytalny określony przez polskie przepisy dotyczące ubezpieczenia emerytalnego
lub która zakończyła wykonywanie pracy w celu przejścia na wcześniejszą emeryturę,
jeżeli przedtem przez okres 12 miesięcy wykonywała pracę lub inną działalność zarobkową
we własnym imieniu i na własny rachunek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i
przebywała na tym terytorium nieprzerwanie przez okres dłuższy niż 3 lata;
2)
pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek, która zaprzestała wykonywania pracy
lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i na własny rachunek na tym terytorium
z powodu trwałej niezdolności do pracy, jeżeli przebywała na tym terytorium nieprzerwanie
przez okres dłuższy niż 2 lata;
3)
pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek, która po 3 latach nieprzerwanego
pobytu i wykonywania pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i
na własny rachunek na tym terytorium wykonuje pracę lub inną działalność zarobkową
we własnym imieniu i na własny rachunek w innym państwie członkowskim, przebywając
nadal na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dokąd powraca co najmniej raz w tygodniu.
2.
Wykonywaniem pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i na własny
rachunek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub
2, jest także wykonywanie pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu
i na własny rachunek w innym państwie członkowskim.
3.
Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także do pracownika lub osoby pracującej na własny
rachunek, która, zachowując miejsce pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
wykonywała pracę lub inną działalność zarobkową we własnym imieniu i na własny rachunek
w innym państwie członkowskim i zaprzestała ich wykonywania z powodu trwałej niezdolności
do pracy.
4.
Wymogów dotyczących długości nieprzerwanego pobytu i wykonywania pracy lub innej działalności
zarobkowej we własnym imieniu i na własny rachunek, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
oraz wymogu dotyczącego długości nieprzerwanego pobytu, o którym mowa w ust. 1 pkt
2, nie stosuje się do małżonka obywatela polskiego.
5.
Wymogu dotyczącego długości nieprzerwanego pobytu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie
stosuje się, gdy zaprzestanie wykonywania pracy lub innej działalności zarobkowej
we własnym imieniu i na własny rachunek nastąpiło z powodu trwałej niezdolności do
pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.
6.
Do okresów pracy lub wykonywania innej działalności zarobkowej we własnym imieniu
i na własny rachunek zalicza się okresy:
1)
niezamierzonego bezrobocia wynikającego z rejestru bezrobotnych prowadzonego przez
powiatowy urząd pracy;
2)
przerw w pracy lub w wykonywaniu innej działalności zarobkowej we własnym imieniu
i na własny rachunek niezależnych od woli osoby, o której mowa w ust. 1;
3)
nieświadczenia pracy lub niewykonywania innej działalności zarobkowej we własnym imieniu
i na własny rachunek wskutek okresowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub
wypadku.
Art. 46.
1.
Prawo stałego pobytu, które nabył pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek
na podstawie art. 45, nabywa także członek rodziny przebywający z nią na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na posiadane obywatelstwo.
2.
W przypadku śmierci pracownika lub osoby pracującej na własny rachunek w okresie wykonywania
pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i na własny rachunek przed
nabyciem prawa stałego pobytu na podstawie art. 45 członek rodziny, który w dniu śmierci
przebywał z nimi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nabywa prawo stałego pobytu,
bez względu na posiadane obywatelstwo, jeżeli:
1)
pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek do dnia śmierci przebywała na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez okres 2 lat albo
2)
śmierć pracownika lub osoby pracującej na własny rachunek nastąpiła wskutek wypadku
przy pracy lub choroby zawodowej.
Art. 47.
1.
Pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, w przypadku
gdy przerwy w nim nie przekroczyły łącznie 6 miesięcy w roku.
2.
Pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie przerywa opuszczenie tego terytorium
na okres dłuższy niż określony w ust. 1 z powodu:
1)
odbycia obowiązkowej służby wojskowej albo
2)
ważnej sytuacji osobistej, w szczególności ciąży, porodu, choroby, studiów, szkolenia
zawodowego, oddelegowania, która wymaga pobytu poza tym terytorium, pod warunkiem
że okres ten jest nie dłuższy niż 12 kolejnych miesięcy.
3.
Pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przerywa:
1)
wykonanie decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE;
2)
odbywanie kary pozbawienia wolności przez członka rodziny niebędącego obywatelem UE.
Art. 48.
1.
Obywatelowi UE, który nabył prawo stałego pobytu zgodnie z warunkami określonymi w
niniejszym rozdziale, wydaje się dokument potwierdzający prawo stałego pobytu.
2.
Członek rodziny niebędący obywatelem UE, który nabył prawo stałego pobytu zgodnie
z warunkami określonymi w niniejszym rozdziale, jest obowiązany uzyskać kartę stałego
pobytu.
Art. 49.
1.
Wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu następuje na wniosek obywatela
UE, a karty stałego pobytu - na wniosek członka rodziny niebędącego obywatelem UE.
2.
Wniosek o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego
pobytu składa się osobiście, z wyjątkiem następujących przypadków:
1)
wniosek o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego
pobytu osobie małoletniej składają rodzice lub ustanowieni przez sąd lub inny organ
opiekunowie albo jeden z rodziców lub ustanowionych przez sąd lub inny organ opiekunów;
2)
wniosek o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego
pobytu osobie ubezwłasnowolnionej całkowicie pozostającej pod władzą rodzicielską
składają rodzice, a osobie niepozostającej pod władzą rodzicielską składa opiekun
ustanowiony przez sąd lub inny organ;
3)
wniosek o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego
pobytu osobie małoletniej bez opieki składa kurator.
2a.
Przy składaniu wniosku o wydanie karty stałego pobytu jest wymagana obecność małoletniego
członka rodziny niebędącego obywatelem UE, który do dnia złożenia wniosku ukończył
6. rok życia.
2b.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w tym ze względu na stan zdrowia obywatela
UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, można odstąpić od wymogu osobistego
stawiennictwa, o którym mowa w ust. 2.
3.
Członek rodziny niebędący obywatelem UE składa wniosek o wydanie karty stałego pobytu
przed upływem terminu ważności karty pobytowej.
4.
Do wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego
pobytu dołącza się aktualne fotografie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego
obywatelem UE.
5.
Przy składaniu wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub
karty stałego pobytu okazuje się ważny dokument podróży. Obywatel UE może okazać inny
ważny dokument potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo.
6.
Od członka rodziny niebędącego obywatelem UE ubiegającego się o wydanie karty stałego
pobytu, który do dnia złożenia wniosku ukończył 6. rok życia, pobiera się odciski
linii papilarnych.
Art. 50.
Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu wydaje się niezwłocznie po złożeniu wniosku
o jego wydanie, a kartę stałego pobytu - nie później niż w terminie 6 miesięcy od
dnia złożenia wniosku o jej wydanie, albo w tych terminach odmawia się ich wydania.
Art. 51.
1.
Do postępowania o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu stosuje
się przepisy art. 23.
2.
Do postępowania o wydanie karty stałego pobytu stosuje się przepisy art. 23, art.
25 i art. 25a.
Art. 52.
1.
W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu umieszcza
się:
1)
następujące dane obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, który
złożył wniosek:
a)
imię (imiona) i nazwisko (nazwiska),
b)
datę i miejsce urodzenia,
c)
informację o obywatelstwie,
d)
informację o płci,
e)
adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy,
f)
numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)
- w przypadku gdy został nadany;
2)
obraz linii papilarnych członka rodziny niebędącego obywatelem UE - w przypadku karty
stałego pobytu;
3)
nazwę organu, który go wydał;
4)
datę wydania;
5)
datę upływu terminu ważności dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty
stałego pobytu;
6)
fotografię obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE;
7)
adnotację „Dyrektywa 2004/38/WE” - w przypadku dokumentu potwierdzającego prawo stałego
pobytu;
8)
adnotację „członek rodziny obywatela UE, art. 20 dyrektywy 2004/38/WE” - w przypadku
karty stałego pobytu.
2.
Niezależnie od danych, o których mowa w ust. 1, dokument potwierdzający prawo stałego
pobytu lub karta stałego pobytu może zawierać podpis posiadacza oraz zakodowany zapis
danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a-d lub pkt 5.
3.
W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu nie umieszcza
się podpisu ich posiadacza, gdy są one wydawane:
1)
osobie małoletniej, która nie ukończyła 13. roku życia do dnia złożenia wniosku o
wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu,
lub
2)
osobie, która z powodu swojej niepełnosprawności nie może złożyć podpisu samodzielnie.
4.
W karcie stałego pobytu nie umieszcza się obrazu linii papilarnych, jeżeli:
1)
jest wydawana osobie, od której pobranie odcisków linii papilarnych jest fizycznie
niemożliwe, lub
2)
odstąpiono od osobistego stawiennictwa, na podstawie art. 49 ust. 2b.
5.
W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu nie umieszcza
się danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. e, gdy obywatel UE lub członek rodziny
niebędący obywatelem UE nie zameldował się w miejscu pobytu czasowego trwającego ponad
2 miesiące.
Art. 53.
1.
Obywatel UE, odbierając dokument potwierdzający prawo stałego pobytu, okazuje ważny
dokument podróży lub inny ważny dokument potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo.
2.
Do odbioru dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu stosuje się odpowiednio
przepisy art. 29 ust. 2-4.
Art. 53a.
1.
Członek rodziny niebędący obywatelem UE odbiera kartę stałego pobytu osobiście po
okazaniu ważnego dokumentu podróży.
2.
Do odbioru karty stałego pobytu stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ust. 2-6.
Art. 54.
Członek rodziny obywatela UE jest obowiązany posiadać kartę stałego pobytu, która
potwierdza jego prawo do stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz
uprawnia wraz z ważnym dokumentem podróży do wielokrotnego przekraczania granicy bez
wizy.
Art. 55.
Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu i karta stałego pobytu są ważne przez
10 lat.
Art. 56.
1.
Odmawia się wydania dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego
pobytu, w przypadku gdy:
1)
nie zostały spełnione warunki stałego pobytu określone w niniejszym rozdziale lub
2)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego, lub
3)
w postępowaniu o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub o wydanie
karty stałego pobytu wnioskodawca:
a)
złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył
do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub
b)
zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego
użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub
4)
obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE ubiega się o wydanie dokumentu
potwierdzającego prawo stałego pobytu albo karty stałego pobytu w celu obejścia przepisów
prawa obowiązujących w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na terytorium
Unii Europejskiej, pobytu oraz wyjazdu z tego terytorium.
2.
Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE odmawia się wydania karty stałego pobytu
także wtedy, gdy związek małżeński z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej
Polskiej został zawarty w celu obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu
cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium,
pobytu na nim i wyjazdu z niego.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się odpowiednio przepis art. 31
ust. 3.
Art. 57.
Do wymiany lub wydania nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub
nowej karty stałego pobytu stosuje się odpowiednio przepisy art. 32.
Art. 58.
Do wniosku o wymianę albo wydanie nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego
pobytu lub nowej karty stałego pobytu stosuje się odpowiednio przepisy art. 33 ust.
1a-7.
Art. 58a.
1.
W przypadku utraty lub uszkodzenia dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu
lub karty stałego pobytu stosuje się odpowiednio przepisy art. 33a ust. 1-3, art.
33b i art. 33c.
2.
Zawiadomienia o utracie lub uszkodzeniu dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu
lub karty stałego pobytu dokonuje się na formularzu zawierającym dane, o których mowa
w art. 52 ust. 1, oraz podpis zawiadamiającego.
Art. 59.
1.
Do odbioru nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu stosuje się przepisy
art. 29.
2.
Do odbioru nowej karty stałego pobytu stosuje się przepisy art. 29a.
Art. 60.
1.
Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu unieważnia się, w przypadku gdy:
1)
w postępowaniu o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu wnioskodawca:
a)
złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył
do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub
b)
zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego
użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego lub
2)
wymagają tego poważne względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego, lub
3)
obywatel UE nabył prawo stałego pobytu w celu obejścia przepisów prawa obowiązujących
w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym
lub Konfederacji Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na terytorium Unii Europejskiej,
pobytu oraz wyjazdu z tego terytorium.
2.
Kartę stałego pobytu unieważnia się, w przypadku gdy:
1)
w postępowaniu o wydanie karty stałego pobytu wnioskodawca:
a)
złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył
do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub
b)
zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego
użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego lub
2)
wymagają tego poważne względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego, lub
3)
związek małżeński z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej został
zawarty w celu obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu
na nim i wyjazdu z niego, lub
4)
członek rodziny niebędący obywatelem UE nabył prawo stałego pobytu w celu obejścia
przepisów prawa obowiązujących w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie
członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim
Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na
terytorium Unii Europejskiej, pobytu oraz wyjazdu z tego terytorium.
3.
Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu lub kartę stałego pobytu można unieważnić,
w przypadku gdy obywatel UE albo członek rodziny niebędący obywatelem UE opuścił terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający 2 lata.
4.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, stosuje się odpowiednio
przepis art. 31 ust. 3.
Art. 61.
1.
Obywatel UE lub członek rodziny obywatela UE zwraca dokument potwierdzający prawo
stałego pobytu lub kartę stałego pobytu organowi, który go wydał, gdy:
1)
nabył obywatelstwo polskie;
2)
wydano mu decyzję o unieważnieniu dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu
lub karty stałego pobytu.
2.
Do zwrotu dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu
stosuje się odpowiednio przepisy art. 37 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 i 4.
Art. 61a.
Do anulowania dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu
stosuje się odpowiednio przepisy art. 37a, art. 37b i art. 37d.
Art. 61b.
W przypadku gdy organ prowadzący kontrolę graniczną lub kontrolę legalności pobytu
ustali, że obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE posługuje się dokumentem
potwierdzającym prawo stałego pobytu lub kartą stałego pobytu, które był obowiązany
zwrócić na podstawie art. 61 ust. 1, organ ten:
1)
zatrzymuje taki dokument lub kartę;
2)
wydaje nieodpłatnie zaświadczenie potwierdzające zatrzymanie takiego dokumentu lub
takiej karty;
3)
przesyła zatrzymany dokument lub zatrzymaną kartę organowi, który je wydał;
4)
dokumentuje realizację czynności, o których mowa w pkt 1-3.
Art. 62.
Odmowa wydania lub wymiany dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty
stałego pobytu oraz ich unieważnienie następuje w drodze decyzji.
Art. 63.
1.
Organem właściwym w sprawach wydania, wymiany lub unieważnienia dokumentu potwierdzającego
prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu jest wojewoda właściwy ze względu na
miejsce pobytu obywatela UE.
2.
Organem właściwym w sprawach wydania, wymiany lub unieważnienia karty stałego pobytu
w przypadku, o którym mowa w art. 44 i 46 ust. 2, jest wojewoda właściwy ze względu
na miejsce pobytu członka rodziny.
Art. 64.
(uchylony)
Art. 65.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzory:
a)
formularza wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu,
b)
formularza wniosku o wydanie karty stałego pobytu,
c)
formularza wniosku o wymianę albo wydanie nowego dokumentu potwierdzającego prawo
stałego pobytu,
d)
formularza wniosku o wymianę albo wydanie nowej karty stałego pobytu,
e)
formularza zgłoszenia utraty lub uszkodzenia dokumentu potwierdzającego prawo stałego
pobytu lub karty stałego pobytu,
f)
zaświadczenia o utracie lub uszkodzeniu dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu
lub karty stałego pobytu,
g)
zaświadczenia o zwrocie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty
stałego pobytu,
h)
zaświadczenia potwierdzającego zatrzymanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego
pobytu lub karty stałego pobytu;
2)
wzory dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu i karty stałego pobytu;
3)
liczbę fotografii i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych
do wniosku o wydanie lub wymianę dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub
karty stałego pobytu;
4)
sposób pobierania odcisków linii papilarnych członka rodziny niebędącego obywatelem
UE w celu umieszczenia ich obrazu w karcie stałego pobytu;
5)
sposób utrwalania danych umieszczanych w dokumencie potwierdzającym prawo stałego
pobytu lub karcie stałego pobytu i przekazywania ich w celu spersonalizowania dokumentu
potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni:
1)
konieczność zapewnienia czytelności i kompletności wzorów, o których mowa w ust. 1
pkt 1 i 2;
2)
dane osobowe w zakresie niezbędnym do wydania lub wymiany dokumentu potwierdzającego
prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu;
3)
potrzebę zapewnienia sprawnego wydania lub sprawnej wymiany dokumentu potwierdzającego
prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu oraz możliwości skutecznej weryfikacji
przesłanek dokonania tych czynności;
4)
zapewnienie możliwości sprawnego wyeliminowania wadliwego dokumentu.
Rozdział 4a
Przepisy szczególne dotyczące prawa pobytu lub prawa stałego pobytu obywateli Zjednoczonego Królestwa i członków ich rodzin
Art. 65a.
Do postępowań w sprawie prawa pobytu lub prawa stałego pobytu obywateli Zjednoczonego
Królestwa oraz członków rodzin obywateli Zjednoczonego Królestwa stosuje się przepisy
rozdziału 3 i rozdziału 4, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału.
Art. 65b.
1.
Obywatelom Zjednoczonego Królestwa wydaje się:
1)
w przypadku posiadania prawa pobytu - zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu;
2)
w przypadku posiadania prawa stałego pobytu - dokument potwierdzający prawo stałego
pobytu.
2.
Członkom rodzin obywateli Zjednoczonego Królestwa wydaje się:
1)
w przypadku posiadania prawa pobytu - kartę pobytową;
2)
w przypadku posiadania prawa stałego pobytu - kartę stałego pobytu.
Art. 65c.
1.
Przy składaniu wniosku o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty pobytowej jest wymagana
obecność małoletniego obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela
Zjednoczonego Królestwa, który do dnia złożenia wniosku ukończył 6. rok życia.
2.
Od obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa
ubiegającego się o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty pobytowej, który do dnia
złożenia wniosku ukończył 6. rok życia, pobiera się odciski linii papilarnych.
3.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w tym ze względu na stan zdrowia obywatela
Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa, można
odstąpić od wymogu osobistego stawiennictwa, o którym mowa w ust. 1.
Art. 65d.
1.
W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu lub karcie pobytowej umieszcza się:
1)
następujące dane obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego
Królestwa, który złożył wniosek:
a)
imię (imiona) i nazwisko (nazwiska),
b)
datę i miejsce urodzenia,
c)
informację o obywatelstwie,
d)
informację o płci,
e)
adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy,
f)
numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)
- w przypadku gdy został nadany;
2)
obraz linii papilarnych obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela
Zjednoczonego Królestwa;
3)
nazwę organu, który je wydał;
4)
datę zarejestrowania pobytu - w przypadku zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu,
lub datę wydania karty pobytowej;
5)
datę upływu terminu ważności zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub karty pobytowej;
6)
fotografię obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego
Królestwa;
7)
adnotację „Art. 50 TUE, Art. 18 ust. 4 Umowy Wystąpienia”;
8)
adnotację „Art. 50 TUE - pracownik przygraniczny” - w przypadku zaświadczenia o zarejestrowaniu
pobytu wydanego obywatelowi Zjednoczonego Królestwa będącemu pracownikiem przygranicznym,
o którym mowa w art. 9 lit. b Umowy Wystąpienia, korzystającym z uprawnień pracownika
w zakresie wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Niezależnie od danych, o których mowa w ust. 1, zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu
lub karta pobytowa może zawierać podpis obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka
rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa oraz zakodowany zapis danych osobowych,
o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a-d lub pkt 5.
3.
W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu lub karcie pobytowej nie umieszcza się podpisu
ich posiadacza, gdy są one wydawane:
1)
osobie małoletniej, która nie ukończyła 13. roku życia do dnia złożenia wniosku o
wydanie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub karty pobytowej, lub
2)
osobie, która z powodu swojej niepełnosprawności nie może złożyć podpisu samodzielnie.
4.
W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu lub karcie pobytowej nie umieszcza się obrazu
linii papilarnych, jeżeli:
1)
dokument jest wydawany osobie, od której pobranie odcisków linii papilarnych jest
fizycznie niemożliwe, lub
2)
odstąpiono od osobistego stawiennictwa na podstawie art. 65c ust. 3 lub art. 65f ust.
3.
5.
W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu lub karcie pobytowej nie umieszcza się danych,
o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. e, gdy obywatel Zjednoczonego Królestwa lub członek
rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa nie zameldował się w miejscu pobytu czasowego
trwającego ponad 2 miesiące.
Art. 65e.
1.
Obywatel Zjednoczonego Królestwa odbiera osobiście zaświadczenie o zarejestrowaniu
pobytu po okazaniu ważnego dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu potwierdzającego
jego tożsamość i obywatelstwo.
2.
Członek rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa odbiera osobiście kartę pobytową
po okazaniu ważnego dokumentu podróży.
3.
W przypadku gdy zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu lub karta pobytowa zostały
wydane osobie małoletniej, która nie ukończyła 13. roku życia do dnia ich odbioru,
albo osobie ubezwłasnowolnionej całkowicie, odbioru zaświadczenia o zarejestrowaniu
pobytu lub karty pobytowej dokonuje odpowiednio rodzic, opiekun prawny albo kurator,
po okazaniu ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.
4.
Odbiór zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub karty pobytowej wydanych osobie
ubezwłasnowolnionej całkowicie albo małoletniej, która do dnia złożenia wniosku o
zarejestrowaniu pobytu lub wydanie karty pobytowej ukończyła 6. rok życia, wymaga
obecności tej osoby.
5.
Przed odbiorem zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub karty pobytowej sprawdza
się za pomocą czytnika elektronicznego, czy dane osobowe w nich zamieszczone są zgodne
ze stanem faktycznym.
6.
W przypadkach, o których mowa w art. 65c ust. 3 lub art. 65f ust. 3, odbioru karty
pobytowej może dokonać pełnomocnik na podstawie pełnomocnictwa szczególnego do odbioru
tego dokumentu, po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość. Przepisu ust.
5 nie stosuje się.
7.
Osoba odbierająca zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu lub kartę pobytową potwierdza
ich odbiór podpisem składanym na formularzu wniosku o ich wydanie.
Art. 65f.
1.
Wniosek o wymianę lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub nowej
karty pobytowej składa się osobiście.
2.
Wymóg osobistego stawiennictwa w chwili złożenia wniosków, o których mowa w ust. 1,
nie dotyczy małoletniego obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela
Zjednoczonego Królestwa, który do dnia złożenia wniosku nie ukończył 6. roku życia.
3.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w tym ze względu na stan zdrowia obywatela
Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa, można
odstąpić od wymogu osobistego stawiennictwa, o którym mowa w ust. 1.
4.
Do wniosku o wymianę albo wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub
nowej karty pobytowej dołącza się aktualne fotografie obywatela Zjednoczonego Królestwa
lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa.
5.
Wnioski, o których mowa w ust. 1, w przypadku obywatela Zjednoczonego Królestwa lub
członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa będącego:
1)
osobą małoletnią - składają rodzice lub ustanowieni przez sąd lub inny organ opiekunowie
albo jeden z rodziców lub ustanowionych przez sąd lub inny organ opiekunów;
2)
osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie - składa opiekun ustanowiony przez sąd lub inny
organ;
3)
osobą małoletnią bez opieki - składa kurator.
6.
Organ właściwy do wymiany lub wydania nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu
lub nowej karty pobytowej pobiera od obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka
rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa, który składa wniosek, o którym mowa w ust.
1, odciski linii papilarnych.
Art. 65g.
Do odbioru nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub nowej karty pobytowej
stosuje się przepisy art. 65e.
Art. 65h.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzory:
a)
formularza wniosku o zarejestrowanie pobytu obywatela Zjednoczonego Królestwa,
b)
formularza wniosku o wydanie karty pobytowej członkowi rodziny obywatela Zjednoczonego
Królestwa,
c)
formularza wniosku o wymianę lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu,
d)
formularza wniosku o wymianę lub wydanie nowej karty pobytowej,
e)
formularza zgłoszenia utraty lub uszkodzenia zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu
lub karty pobytowej,
f)
zaświadczenia o utracie lub uszkodzeniu zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub
karty pobytowej,
g)
zaświadczenia o zwrocie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub karty pobytowej,
h)
zaświadczenia potwierdzającego zatrzymanie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu
lub karty pobytowej,
i)
zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu,
j)
karty pobytowej;
2)
dokumenty, które dołącza się do wniosku o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty
pobytowej;
3)
liczbę fotografii i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych
do wniosku o zarejestrowanie pobytu, wniosku o wydanie karty pobytowej, wniosku o
wymianę lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu i wniosku o wymianę
lub wydanie nowej karty pobytowej;
4)
sposób pobierania odcisków linii papilarnych od obywateli Zjednoczonego Królestwa
oraz członków rodzin obywateli Zjednoczonego Królestwa w celu umieszczenia ich obrazu
w karcie pobytowej;
5)
sposób utrwalania danych umieszczanych w zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu lub
karcie pobytowej i przekazywania ich w celu spersonalizowania zaświadczenia o zarejestrowaniu
pobytu lub karty pobytowej;
6)
sposób i tryb anulowania zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub karty pobytowej.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni:
1)
konieczność zapewnienia czytelności i kompletności wzorów, o których mowa w ust. 1
pkt 1;
2)
dane osobowe w zakresie niezbędnym do zarejestrowania pobytu, wydania karty pobytowej,
wymiany lub wydania nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub karty pobytowej.
Art. 65i.
1.
Przy składaniu wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub
karty stałego pobytu jest wymagana obecność małoletniego obywatela Zjednoczonego Królestwa
lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa, który do dnia złożenia wniosku
ukończył 6. rok życia.
2.
Od obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa
ubiegającego się o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty
stałego pobytu, który do dnia złożenia wniosku ukończył 6. rok życia, pobiera się
odciski linii papilarnych.
3.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w tym ze względu na stan zdrowia obywatela
Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa, można
odstąpić od wymogu osobistego stawiennictwa, o którym mowa w ust. 1.
Art. 65j.
1.
W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu umieszcza
się:
1)
następujące dane obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego
Królestwa, który złożył wniosek:
a)
imię (imiona) i nazwisko (nazwiska),
b)
datę i miejsce urodzenia,
c)
informację o obywatelstwie,
d)
informację o płci,
e)
adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy,
f)
numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)
- w przypadku gdy został nadany;
2)
obraz linii papilarnych obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela
Zjednoczonego Królestwa;
3)
nazwę organu, który go wydał;
4)
datę wydania;
5)
datę upływu terminu ważności dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty
stałego pobytu;
6)
fotografię obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego
Królestwa;
7)
adnotację „Art. 50 TUE, Art. 18 ust. 4 Umowy Wystąpienia”.
2.
Niezależnie od danych, o których mowa w ust. 1, dokument potwierdzający prawo stałego
pobytu lub karta stałego pobytu może zawierać podpis obywatela Zjednoczonego Królestwa
lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa oraz zakodowany zapis danych
osobowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a-d lub pkt 5.
3.
W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu nie umieszcza
się podpisu ich posiadacza, gdy są one wydawane:
1)
osobie małoletniej, która nie ukończyła 13. roku życia do dnia złożenia wniosku o
wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu,
lub
2)
osobie, która z powodu swojej niepełnosprawności nie może złożyć podpisu samodzielnie.
4.
W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu nie umieszcza
się obrazu linii papilarnych, jeżeli:
1)
są wydane osobie, od której pobranie odcisków linii papilarnych jest fizycznie niemożliwe;
2)
odstąpiono od osobistego stawiennictwa, na podstawie art. 65i ust. 3 lub art. 65l
ust. 3.
5.
W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu nie umieszcza
się danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. e, gdy obywatel Zjednoczonego Królestwa
lub członek rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa nie zameldował się w miejscu
pobytu czasowego trwającego ponad 2 miesiące.
Art. 65k.
1.
Obywatel Zjednoczonego Królestwa odbiera osobiście dokument potwierdzający prawo stałego
pobytu po okazaniu ważnego dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu potwierdzającego
jego tożsamość i obywatelstwo.
2.
Członek rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa odbiera osobiście kartę stałego
pobytu po okazaniu ważnego dokumentu podróży.
3.
W przypadku gdy dokument, o którym mowa w ust. 1 lub 2, został wydany osobie małoletniej,
która nie ukończyła 13. roku życia do dnia jej odbioru, albo osobie ubezwłasnowolnionej
całkowicie, odbioru dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego
pobytu dokonuje odpowiednio rodzic, opiekun prawny albo kurator, po okazaniu ważnego
dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.
4.
Odbiór dokumentu, o którym mowa w ust. 1 lub 2, wydanego osobie ubezwłasnowolnionej
całkowicie albo małoletniej, która do dnia złożenia wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego
prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu ukończyła 6. rok życia, wymaga obecności
tej osoby.
5.
Przed odbiorem dokumentu, o którym mowa w ust. 1 lub 2, sprawdza się za pomocą czytnika
elektronicznego, czy dane osobowe w niej zamieszczone są zgodne ze stanem faktycznym.
6.
W przypadkach, o których mowa w art. 65i ust. 3 lub art. 65l ust. 3, odbioru dokumentu
może dokonać pełnomocnik na podstawie pełnomocnictwa szczególnego do odbioru tego
dokumentu, po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość. Przepisu ust. 5
nie stosuje się.
7.
Osoba odbierająca dokument, o którym mowa w ust. 1 lub 2, potwierdza odbiór dokumentu
podpisem składanym na formularzu wniosku o jego wydanie.
Art. 65l.
1.
Wniosek o wymianę lub wydanie nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu
lub nowej karty stałego pobytu składa się osobiście.
2.
Wymóg osobistego stawiennictwa w chwili złożenia wniosków, o których mowa w ust. 1,
nie dotyczy małoletniego obywatela Zjednoczonego Królestwa lub małoletniego członka
rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa, który do dnia złożenia wniosku nie ukończył
6. roku życia.
3.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w tym ze względu na stan zdrowia obywatela
Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa, można
odstąpić od wymogu osobistego stawiennictwa, o którym mowa w ust. 1.
4.
Do wniosku o wymianę albo wydanie nowego dokumentu, o którym mowa w ust. 1, dołącza
się aktualne fotografie obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela
Zjednoczonego Królestwa.
5.
Wnioski, o których mowa w ust. 1, w przypadku obywatela Zjednoczonego Królestwa lub
członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa będącego:
1)
osobą małoletnią - składają rodzice lub ustanowieni przez sąd lub inny organ opiekunowie
albo jeden z rodziców lub ustanowionych przez sąd lub inny organ opiekunów;
2)
osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie - składa opiekun ustanowiony przez sąd lub inny
organ;
3)
osobą małoletnią bez opieki - składa kurator.
6.
Organ właściwy do wymiany lub wydania nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego
pobytu lub nowej karty stałego pobytu pobiera od obywatela Zjednoczonego Królestwa,
który składa wniosek, o którym mowa w ust. 1, odciski linii papilarnych.
Art. 65m.
Do odbioru nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub nowej karty
stałego pobytu stosuje się przepisy art. 65k.
Art. 65n.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzory:
a)
formularza wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu obywatelowi
Zjednoczonego Królestwa,
b)
formularza wniosku o wydanie karty stałego pobytu członkowi rodziny obywatela Zjednoczonego
Królestwa,
c)
formularza wniosku o wymianę albo wydanie nowego dokumentu potwierdzającego prawo
stałego pobytu,
d)
formularza wniosku o wymianę lub wydanie nowej karty stałego pobytu,
e)
formularza zgłoszenia utraty lub uszkodzenia dokumentu potwierdzającego prawo stałego
pobytu albo karty stałego pobytu,
f)
zaświadczenia o utracie lub uszkodzeniu dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu
albo karty stałego pobytu,
g)
zaświadczenia o zwrocie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu albo karty
stałego pobytu,
h)
zaświadczenia potwierdzającego zatrzymanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego
pobytu albo karty stałego pobytu;
2)
wzór dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu i karty stałego pobytu;
3)
liczbę fotografii i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych
do wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu, wniosku o wydanie
karty stałego pobytu, wniosku o wymianę lub wydanie nowego dokumentu potwierdzającego
prawo stałego pobytu i wniosku o wymianę lub wydanie nowej karty stałego pobytu;
4)
sposób pobierania odcisków linii papilarnych od obywateli Zjednoczonego Królestwa
oraz członków ich rodzin w celu umieszczenia ich obrazu w dokumencie potwierdzającym
prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu;
5)
sposób utrwalania danych umieszczanych w dokumencie potwierdzającym prawo stałego
pobytu lub karcie stałego pobytu i przekazywania ich w celu spersonalizowania dokumentu
potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu;
6)
sposób i tryb anulowania dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty
stałego pobytu.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni:
1)
konieczność zapewnienia czytelności i kompletności wzorów, o których mowa w ust. 1
pkt 1 i 2;
2)
dane osobowe w zakresie niezbędnym do wydania dokumentu potwierdzającego prawo stałego
pobytu, karty stałego pobytu, wymiany lub wydania nowego dokumentu potwierdzającego
prawo stałego pobytu lub nowej karty stałego pobytu.
Art. 65o.
Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu lub kartę stałego pobytu, wydane obywatelowi
Zjednoczonego Królestwa albo członkowi rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa można
unieważnić, w przypadku gdy obywatel Zjednoczonego Królestwa albo członek rodziny
obywatela Zjednoczonego Królestwa opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na
okres przekraczający 5 lat.
Rozdział 5
Wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Art. 65p.
1.
Obywatelowi UE, który nie posiada prawa pobytu zgodnie z art. 16 lub art. 18 lub nie
zachował prawa pobytu w przypadku, o którym mowa w art. 17, art. 19 ust. 1 i 3 lub
art. 19a, może być wydana decyzja o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE, który:
1)
nie posiada prawa pobytu zgodnie z art. 18 lub art. 18a lub nie zachował prawa pobytu
w przypadku, o którym mowa w art. 19 ust. 2 i 3 lub art. 19a, lub
2)
nie posiada prawa pobytu lub nie zachował prawa pobytu w przypadku, o którym mowa
w art. 19 ust. 3, w związku z wyjazdem z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatela
UE lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej, z którym przebywał na tym terytorium
- może być wydana decyzja o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 66.
1.
Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE, którzy nie posiadają
prawa stałego pobytu, może być wydana decyzja o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, w przypadku gdy:
1)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego lub
2)
ich pobyt na tym terytorium stanowi zagrożenie dla zdrowia publicznego.
2.
Choroba, której objawy wystąpią po upływie 3 miesięcy od dnia wjazdu obywatela UE
lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
nie może stanowić podstawy do wydalenia z powodu zagrożenia dla zdrowia publicznego.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz chorób,
które uzasadniają podjęcie decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego
obywatelem UE z powodu zagrożenia dla zdrowia publicznego.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia się choroby epidemiczne określone
przez Światową Organizację Zdrowia oraz inne choroby wysoce zakaźne i szczególnie
niebezpieczne, które podlegają zwalczaniu u obywateli polskich na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych
u ludzi .
Art. 67.
Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE, którzy posiadają prawo
stałego pobytu, może być wydana decyzja o wydaleniu, w przypadku gdy ich pobyt na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi poważne zagrożenie dla obronności lub
bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Art. 68.
1.
Obywatelowi UE, który posiada prawo stałego pobytu oraz przebywa na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przez okres 10 lat bezpośrednio poprzedzających wydanie decyzji o wydaleniu,
decyzja o wydaleniu może być wydana tylko w przypadku, gdy jego pobyt na tym terytorium
stanowi szczególnie poważne zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub
bezpieczeństwa publicznego, w szczególności przez zagrożenie dla pokoju, ludzkości,
niepodległości lub obronności Rzeczypospolitej Polskiej lub ze względu na działalność
terrorystyczną, handel ludźmi, seksualne wykorzystywanie osób, nielegalny handel narkotykami,
nielegalny handel bronią, pranie pieniędzy, korupcję, fałszowanie środków płatniczych,
przestępczość komputerową lub przestępczość zorganizowaną.
2.
Pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 1, przerywa odbywanie
kary pozbawienia wolności przez obywatela UE.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że obywatel
UE posiada silne więzi rodzinne, społeczne i kulturowe w Rzeczypospolitej Polskiej.
4.
Dokonując oceny okoliczności, o których mowa w ust. 3, uwzględnia się:
1)
okres pobytu obywatela UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed odbywaniem
kary pozbawienia wolności;
2)
istnienie więzi rodzinnych, społecznych i kulturowych z państwem pochodzenia;
3)
charakter i okoliczności popełnionego przestępstwa, za które obywatel UE odbywał karę
pozbawienia wolności;
4)
zachowanie obywatela UE w okresie odbywania kary pozbawienia wolności.
Art. 68a.
1.
Decyzja o wydaleniu powinna uwzględniać zasadę proporcjonalności i opierać się wyłącznie
na zachowaniu danej osoby, które stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne
zagrożenie dla interesu społecznego.
2.
Zasady proporcjonalności nie stosuje się, w przypadku gdy pobyt obywatela UE lub członka
rodziny niebędącego obywatelem UE stanowi zagrożenie dla zdrowia publicznego.
3.
Wcześniejsza karalność nie może stanowić samoistnej podstawy do podjęcia decyzji o
wydaleniu. Na zagrożenia, o których mowa w ust. 1, nie można się powoływać dla celów
gospodarczych.
4.
Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do decyzji, o której mowa w art. 65p.
Art. 69.
Małoletniemu obywatelowi UE decyzja o wydaleniu może być wydana tylko w przypadku,
gdy:
1)
zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 68, lub
2)
przemawia za tym dobro dziecka zgodnie z Konwencją o prawach dziecka, przyjętą przez
Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r.
poz. 526, z 2000 r. poz. 11, z 2012 r. poz. 1333 oraz z 2013 r. poz. 677).
Art. 70.
W postępowaniu o wydalenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE uwzględnia się w szczególności:
1)
okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
wiek i stan zdrowia;
3)
sytuację rodzinną i ekonomiczną;
4)
stopień integracji społecznej i kulturalnej w Rzeczypospolitej Polskiej;
5)
stopień więzi z krajem pochodzenia.
Art. 71.
1.
W decyzji o wydaleniu obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem
UE nakazuje się opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie nie krótszym
niż 31 dni.
2.
W decyzji, o której mowa w ust. 1, nie określa się terminu opuszczenia terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej albo określa się termin krótszy niż 31 dni, gdy wymaga tego
stopień zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego.
2a.
W decyzji, o której mowa w ust. 1, w której nie określono terminu opuszczenia terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, wskazuje się państwo, do którego następuje wydalenie obywatela
UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE.
2b.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, w której nie określono terminu opuszczenia terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, podlega przymusowemu wykonaniu.
3.
Przymusowe wykonanie decyzji o wydaleniu zarządza się także, gdy obywatel UE lub członek
rodziny niebędący obywatelem UE nie opuścili terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
w terminie określonym w decyzji o wydaleniu.
Art. 72.
1.
W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o wydaleniu, wraz
z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin wykonania nakazu opuszczenia terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej ulega przedłużeniu do dnia, w którym postanowienie w sprawie
tego wniosku stało się prawomocne.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy decyzja o wydaleniu została wydana
ze względu na okoliczności, o których mowa w art. 68 ust. 1.
Art. 73.
1.
Decyzję o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE wydaje:
1)
z urzędu - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej,
który stwierdził istnienie przesłanki uzasadniającej wydanie decyzji o wydaleniu;
2)
na wniosek wojewody, Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Szefa Agencji Wywiadu, organu Krajowej Administracji Skarbowej, komendanta wojewódzkiego
lub komendanta powiatowego Policji - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant
placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na siedzibę organu występującego z
wnioskiem albo miejsce pobytu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE.
2.
Decyzję o wydaleniu organy mogą przekazywać między sobą za pośrednictwem urządzeń
umożliwiających odczyt i zapis znaków pisma na nośniku papierowym lub za pośrednictwem
sieci telekomunikacyjnej i doręczać tę decyzję obywatelowi UE lub członkowi rodziny
niebędącemu obywatelem UE w formie uzyskanej w wyniku takiego przekazu.
3.
Komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje
wydanie decyzji o wydaleniu w dokumencie podróży obywatela UE lub członka rodziny
niebędącego obywatelem UE oraz niezwłocznie informuje o tym organ, który wystąpił
z wnioskiem o jej wydanie.
4.
W przypadku doręczenia decyzji o wydaleniu w formie, o której mowa w ust. 2, organ
Straży Granicznej, który wykonuje tę decyzję, odnotowuje fakt jej wydania w dokumencie
podróży cudzoziemca.
Art. 73a.
1.
Komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej, który
wydał decyzję o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE, pobiera od niego odciski linii papilarnych oraz sporządza jego fotografię.
2.
Komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej, który
pobrał odciski linii papilarnych obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE, przekazuje Komendantowi Głównemu Policji ich obraz, dane osobowe obywatela UE
lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE oraz dane osobowe i informacje, o których
mowa w art. 430 ust. 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
Art. 73b.
1.
Decyzję o wydaleniu małoletniego obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE do kraju jego pochodzenia lub do innego państwa wykonuje się, gdy cudzoziemiec
ten ma w państwie, do którego zostaje wydalony, zapewnioną opiekę rodziców, innych
osób pełnoletnich lub instytucji opiekuńczych, zgodnie ze standardami określonymi
przez Konwencję o prawach dziecka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych
dnia 20 listopada 1989 r.
2.
Małoletniego obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE można wydalić
tylko pod opieką przedstawiciela ustawowego, chyba że decyzja o wydaleniu jest wykonywana w taki sposób, że małoletniego przekazuje się
przedstawicielowi ustawowemu albo przedstawicielowi właściwych władz państwa, do którego następuje wydalenie.
Art. 73c.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Policji, Szefa
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, wydaje
decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatela UE lub członka
rodziny niebędącego obywatelem UE, co do których istnieje obawa, że mogą prowadzić
działalność terrorystyczną lub szpiegowską, albo podejrzewanych o popełnienie jednego
z tych przestępstw.
2.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu, przymusowemu wykonaniu.
Art. 73d5)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Organem wyższego stopnia, w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży
Granicznej w sprawach o wydalenie lub o uchylenie decyzji o wydaleniu obywatela UE
lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE jest Komendant Główny Straży Granicznej.
Art. 74.
1.
Przymusowe wykonanie decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polega
na doprowadzeniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE do granicy
albo do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony.
2.
Doprowadzenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE:
1)
do granicy - wykonuje komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki
Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu obywatela UE lub członka rodziny
niebędącego obywatelem UE;
2)
od granicy do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony
- wykonuje Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej
właściwy ze względu na miejsce, w którym obywatel UE lub członek rodziny niebędący
obywatelem UE przekracza granicę.
3.
Komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce, w którym obywatel
UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE przekracza granicę, odnotowuje w rejestrze,
o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. k ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, datę opuszczenia przez obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
4.
Komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej, który
wydał decyzję o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE, informuje organ gminy właściwy ze względu na miejsce zameldowania na pobyt stały
lub pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące obywatela UE lub członka rodziny niebędącego
obywatelem UE o opuszczeniu przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku
z wykonaniem decyzji o wydaleniu.
Art. 74a.
1.
Organ Straży Granicznej właściwy do przymusowego wykonania decyzji o wydaleniu obywatela
UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
określa, w drodze decyzji, wysokość kosztów związanych z wydaniem i przymusowym wykonaniem
decyzji o wydaleniu, podmioty obowiązane do pokrycia tych kosztów oraz termin i sposób
ich uiszczenia.
2.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
3.
Od decyzji, o której mowa w ust. 1, służy odwołanie do Komendanta Głównego Straży
Granicznej.
4.
Koszty, o których mowa w ust. 1, ustala się, gdy decyzja o wydaleniu obywatela UE
lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE stała się ostateczna, a w przypadku
wydania takiej decyzji przez organ wyższego stopnia - gdy decyzja ostateczna została
doręczona, chyba że podlega ona natychmiastowemu wykonaniu.
5.
Należności z tytułu kosztów, o których mowa w ust. 1, przedawniają się z upływem 5
lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja o ustaleniu wysokości kosztów
stała się ostateczna.
Art. 74aa.
Koszty, o których mowa w art. 74a ust. 1, ponosi odpowiednio obywatel UE lub członek
rodziny niebędący obywatelem UE.
Art. 74ab.
1.
Organ Straży Granicznej, który wydał decyzję o ustaleniu wysokości kosztów, o których
mowa w art. 74a ust. 1, może zmienić tę decyzję, jeżeli koszty te uległy zmianie po
wydaniu decyzji. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.
2.
Od decyzji, o której mowa w ust. 1, służy odwołanie do Komendanta Głównego Straży
Granicznej.
Art. 74b.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
treść wniosku o wydanie decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego
obywatelem UE, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawności i prawidłowości postępowania,
a w szczególności konieczność uzyskania informacji niezbędnych do wydania decyzji
o wydaleniu;
2)
sposób odnotowywania w dokumencie podróży wydania decyzji o wydaleniu, uwzględniając
zapewnienie możliwości ustalenia podczas kontroli dokumentu podróży obywatela UE lub
członka rodziny niebędącego obywatelem UE, że decyzja ta została wydana.
Art. 75.
Komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej, który
wydał decyzję o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE, uchyla tę decyzję, jeżeli nie została wykonana po upływie 2 lat od dnia jej wydania,
w przypadku gdy:
1)
obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE nie stanowi już rzeczywistego
zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i
porządku publicznego lub
2)
okoliczności, które miały wpływ na wydanie decyzji o wydaleniu uległy istotnej zmianie.
Art. 76.
Do czasu zakończenia postępowania w sprawie uchylenia decyzji o wydaleniu obywatela
UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, o którym mowa w art. 75, decyzji
tych nie wykonuje się.
Art. 77.
1.
Dane obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, którym wydano decyzję
o wydaleniu ze względu na zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub
ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, umieszcza się w wykazie na okres 5
lat, począwszy od dnia:
1)
wykonania decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE;
2)
upływu terminu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określonego w decyzji
o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, w przypadku
braku informacji o wykonaniu tej decyzji.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, gdy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uzyskał
informację o wykonaniu decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego
obywatelem UE będącej podstawą wpisu do wykazu, okres obowiązywania wpisu jest korygowany
w ten sposób, że za jego początek uznaje się dzień wykonania tej decyzji.
3.
Dane obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE usuwa się z wykazu
po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1 i 2.
Art. 77a.
1.
Obowiązywanie wpisu do wykazu zawiesza się, jeżeli obywatel UE lub członek rodziny
niebędący obywatelem UE posiada ważne zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust.
1.
2.
Obowiązywanie wpisu do wykazu zawiesza się do dnia, w którym ustaną okoliczności uzasadniające
to zawieszenie.
3.
Zawieszenie obowiązywania wpisu do wykazu przerywa okres obowiązywania wpisu do wykazu.
Art. 78.
1.
Wpisu do wykazu, przedłużenia obowiązywania wpisu, zawieszenia obowiązywania wpisu
oraz wykreślenia wpisu dokonuje z urzędu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców.
2.
Wykreślenie wpisu może nastąpić na wniosek osoby, której dane zostały wpisane do wykazu,
w przypadku gdy istotnie zmieniły się okoliczności, które miały wpływ na wydanie decyzji
o wydaleniu.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydaje decyzję
w sprawie wykreślenia wpisu do wykazu w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku.
Rozdział 5a
Postępowanie w sprawie zatrzymania obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, umieszczenia go w strzeżonym ośrodku lub zastosowania wobec niego aresztu dla cudzoziemców
Art. 78a.
1.
Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE, wobec którego zachodzą okoliczności
uzasadniające wydanie mu decyzji o wydaleniu, w której nie określa się terminu opuszczenia
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub określa się termin krótszy niż 31 dni, albo
który uchyla się od wykonania obowiązków określonych w tej decyzji, może być zatrzymany
na okres nie dłuższy niż 48 godzin.
2.
Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE może także zostać zatrzymany
na okres nie dłuższy niż 48 godzin w celu przymusowego wykonania decyzji o wydaleniu.
3.
Zatrzymania obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE dokonuje Straż
Graniczna lub Policja, a w przypadku, o którym mowa w ust. 2 - Straż Graniczna.
4.
Organy, o których mowa w ust. 3, niezwłocznie pobierają odciski linii papilarnych
od obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE i przekazują Komendantowi
Głównemu Policji dane osobowe i informacje, o których mowa w art. 430 ust. 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
5.
Po zatrzymaniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE:
1)
Policja - niezwłocznie przekazuje go do dyspozycji właściwego ze względu na miejsce
jego zatrzymania organu Straży Granicznej, składając jednocześnie wniosek o wydanie
decyzji o wydaleniu;
2)
Straż Graniczna w zależności od okoliczności:
a)
występuje do sądu z wnioskiem o umieszczenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego
obywatelem UE w strzeżonym ośrodku lub o zastosowanie wobec nich aresztu dla cudzoziemców
lub
b)
doprowadza obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE do granicy albo
portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego następuje doprowadzenie.
6.
Zatrzymanego obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE zwalnia się:
1)
jeżeli w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania nie zostali oni przekazani do dyspozycji
sądu i jednocześnie nie został złożony wniosek o umieszczenie ich w strzeżonym ośrodku
albo o zastosowanie wobec nich aresztu dla cudzoziemców lub
2)
jeżeli w ciągu 24 godzin od chwili przekazania do dyspozycji sądu nie doręczono im
postanowienia o umieszczeniu w strzeżonym ośrodku albo o zastosowaniu wobec nich aresztu
dla cudzoziemców, lub
3)
na polecenie sądu, lub
4)
jeżeli ustanie przyczyna zatrzymania, o której mowa w ust. 1 i 2.
Art. 78b.
Obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE umieszcza się w strzeżonym
ośrodku, jeżeli:
1)
istnieje prawdopodobieństwo wydania decyzji o wydaleniu, w której nie będzie określony
termin opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo będzie określony termin
krótszy niż 31 dni, lub
2)
wydano decyzję o wydaleniu, w której nie określono terminu opuszczenia terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej albo określony termin jest krótszy niż 31 dni i istnieje
konieczność zabezpieczenia jej przymusowego wykonania, lub
3)
nie opuścili oni terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym w decyzji
o wydaleniu.
Art. 78c.
1.
Areszt dla cudzoziemców stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 78b, gdy
istnieje ryzyko, że obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE nie podporządkuje
się zasadom pobytu obowiązującym w strzeżonym ośrodku.
2.
Areszt dla cudzoziemców wykonuje się w pomieszczeniach strzeżonych ośrodków lub w
pomieszczeniach Straży Granicznej przeznaczonych dla osób zatrzymanych.
Art. 78d.
Postanowienia o umieszczeniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu wobec nich aresztu dla cudzoziemców nie
wydaje się, jeżeli mogłoby to spowodować niebezpieczeństwo dla ich życia lub zdrowia.
Art. 78e.
1.
Sąd po wysłuchaniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE wydaje
postanowienie o umieszczeniu ich w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu wobec nich
aresztu dla cudzoziemców.
2.
Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, na wniosek organu Straży Granicznej,
sąd rejonowy właściwy ze względu na miejsce aktualnego pobytu obywatela UE lub członka
rodziny niebędącego obywatelem UE.
3.
Wniosek o umieszczenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE
w strzeżonym ośrodku albo o zastosowanie wobec nich aresztu dla cudzoziemców zawiera:
1)
następujące dane obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE:
a)
imię (imiona), nazwisko, płeć oraz imiona rodziców,
b)
datę, miejsce i państwo urodzenia,
c)
obywatelstwo;
2)
dotychczasowe miejsce zamieszkania;
3)
stałe miejsce zamieszkania za granicą;
4)
podstawę prawną wniosku;
5)
wskazanie okresu, na jaki umieszcza się w strzeżonym ośrodku lub stosuje się wobec
nich areszt dla cudzoziemców;
6)
uzasadnienie.
4.
Sąd, rozpatrując wniosek o umieszczenie w strzeżonym ośrodku obywatela UE lub członka
rodziny niebędącego obywatelem UE wraz z małoletnim pozostającym pod ich opieką, kieruje
się także dobrem tego małoletniego.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku
o umieszczenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE w strzeżonym
ośrodku albo o zastosowanie wobec nich aresztu dla cudzoziemców, uwzględniając konieczność
zapewnienia sprawnego prowadzenia postępowań w sprawie umieszczenia obywatela UE lub
członka rodziny niebędącego obywatelem UE w strzeżonym ośrodku albo zastosowania wobec
nich aresztu dla cudzoziemców.
Art. 78f.
1.
Sąd w postanowieniu o umieszczeniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu wobec niego aresztu dla cudzoziemców wskazuje
okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców, nie dłuższy jednak
niż 3 miesiące.
2.
Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do sądu okręgowego
w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie
7 dni.
Art. 78g.
1.
Postanowienie o zwolnieniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców wydaje niezwłocznie, z urzędu
lub na wniosek obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, organ Straży
Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców, w przypadku:
1)
ustania przyczyny uzasadniającej stosowanie tych środków lub
2)
stwierdzenia, że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 78d, lub
3)
stwierdzenia okoliczności innych niż określone w art. 78d, uniemożliwiających stosowanie
tych środków, lub
4)
zastosowania wobec obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE tymczasowego
aresztowania albo innego środka prawnego skutkującego pozbawieniem wolności, lub
5)
stwierdzenia, że ze względów prawnych lub faktycznych wykonanie decyzji o wydaleniu
nie jest możliwe.
2.
Na postanowienie organu Straży Granicznej o odmowie uwzględnienia wniosku o zwolnienie
obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE ze strzeżonego ośrodka
lub z aresztu dla cudzoziemców przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia
postanowienia. Zażalenie wnosi się do sądu rejonowego właściwego ze względu na siedzibę
organu Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców,
za pośrednictwem organu Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt
dla cudzoziemców.
3.
Zażalenie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje tylko wtedy, gdy wniosek o zwolnienie
obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE ze strzeżonego ośrodka
lub z aresztu dla cudzoziemców został złożony po upływie co najmniej 1 miesiąca od
dnia wydania postanowienia o umieszczeniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego
obywatelem UE w strzeżonym ośrodku lub zastosowaniu wobec niego aresztu dla cudzoziemców
lub zwolnienia obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE ze strzeżonego
ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców.
4.
Organ Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców,
niezwłocznie przekazuje zażalenie do sądu rejonowego. Sąd rozpoznaje zażalenie w terminie
7 dni.
5.
Obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE umieszczonego w strzeżonym
ośrodku albo w areszcie dla cudzoziemców zwalnia się w przypadku:
1)
upływu okresu pobytu określonego w postanowieniu, o którym mowa w art. 78f ust. 1,
lub
2)
wydania postanowienia lub zarządzenia o zwolnieniu obywatela UE lub członka rodziny
niebędącego obywatelem UE ze strzeżonego ośrodka albo z aresztu dla cudzoziemców,
lub
3)
doręczenia obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE decyzji
o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o wydaleniu.
6.
Organ Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców,
niezwłocznie informuje sąd, który wydał postanowienie, o zwolnieniu obywatela UE lub
członka rodziny niebędącego obywatelem UE ze strzeżonego ośrodka albo z aresztu dla
cudzoziemców.
Rozdział 6
Rejestry w sprawach obywateli UE i członków rodzin niebędących obywatelami UE
Art. 79.
W sprawach dotyczących obywateli UE i członków rodzin niebędących obywatelami UE prowadzi
się w systemie informatycznym następujące rejestry:
1)
pobytu obywatela UE;
2)
kart pobytowych;
3)
dokumentów potwierdzających prawo stałego pobytu;
4)
kart stałego pobytu;
5)
zaświadczeń, o których mowa w art. 41a ust. 1.
Art. 79a.
Rejestry w sprawach dotyczących obywateli UE i członków rodzin niebędących obywatelami
UE prowadzą:
1)
wojewoda i Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, każdy w swoim zakresie - w przypadku
rejestrów, o których mowa w art. 79 pkt 1-4;
2)
minister właściwy do spraw wewnętrznych - w przypadku rejestru, o którym mowa w art.
79 pkt 5.
Art. 80.
W rejestrach przechowuje się dane, o których mowa w art. 8, dotyczące obywateli UE
i członków rodzin niebędących obywatelami UE, wobec których prowadzi się postępowania
w sprawach uregulowanych w ustawie, a ponadto:
1)
w rejestrze, o którym mowa w art. 79 pkt 1, przechowuje się:
a)
informacje o wnioskach dotyczących zarejestrowania pobytu, wydania nowego i wymiany
zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub zaświadczenia o zarejestrowaniu
pobytu,
b)
informacje dotyczące zarejestrowania pobytu,
c)
imię, nazwisko i stanowisko służbowe pracownika dokonującego wpisu do rejestru,
d)
informacje o wydaniu nowego i wymianie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela
UE lub zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu,
e)
informacje o decyzjach administracyjnych, postanowieniach i wyrokach sądu dotyczących
odmowy i unieważnienia zarejestrowania pobytu,
f)
informacje o dacie wydania, numerze, serii i dacie upływu okresu ważności zaświadczenia
o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu,
g)
obraz linii papilarnych - w przypadku obywateli Zjednoczonego Królestwa;
2)
w rejestrze, o którym mowa w art. 79 pkt 2, przechowuje się informacje o:
a)
wnioskach o wydanie karty pobytowej, wydanie nowej karty pobytowej i wymianę karty
pobytowej,
b)
dacie wydania, numerze, serii i dacie upływu okresu ważności karty pobytowej,
c)
decyzjach administracyjnych, postanowieniach i wyrokach sądu dotyczących wymiany i
unieważnienia karty pobytowej,
d)
obrazie linii papilarnych;
3)
w rejestrze, o którym mowa w art. 79 pkt 3, przechowuje się informacje o:
a)
wnioskach o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu, wydanie nowego
dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu i wymianę dokumentu potwierdzającego
prawo stałego pobytu,
b)
dacie wydania, numerze, serii i dacie upływu okresu ważności dokumentu potwierdzającego
prawo stałego pobytu,
c)
decyzjach administracyjnych, postanowieniach i wyrokach sądu dotyczących wymiany i
unieważnienia dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu,
d)
obrazie linii papilarnych - w przypadku obywateli Zjednoczonego Królestwa;
4)
w rejestrze, o którym mowa w art. 79 pkt 4, przechowuje się informacje o:
a)
wnioskach o wydanie karty stałego pobytu, wydanie nowej karty stałego pobytu i wymianę
karty stałego pobytu,
b)
dacie wydania, numerze, serii i dacie upływu okresu ważności karty stałego pobytu,
c)
decyzjach administracyjnych, postanowieniach i wyrokach sądu dotyczących wymiany i
unieważnienia karty stałego pobytu,
d)
obrazie linii papilarnych;
5)
w rejestrze, o którym mowa w art. 79 pkt 5, przechowuje się informacje o:
a)
organie, który wydał zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust. 1,
b)
dacie wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 41a ust. 1,
c)
dacie unieważnienia zaświadczenia, o którym mowa w art. 41a ust. 1.
Art. 80a.
1.
Dane w postaci odcisków linii papilarnych pobranych w celu wydania karty pobytowej
lub karty stałego pobytu przechowuje się w rejestrach, o których mowa w art. 79 pkt
2 lub 4, do czasu wpisania do tych rejestrów potwierdzenia odbioru tych kart przez
organ, który je wydał, nie dłużej niż 90 dni od dnia wydania tych kart.
2.
W przypadku wydania decyzji o odmowie wydania karty pobytowej lub karty stałego pobytu
lub decyzji o odmowie ich wymiany dane w postaci odcisków linii papilarnych przechowuje
się w rejestrach, o których mowa w art. 79 pkt 2 lub 4, do czasu wpisania informacji
o wydaniu tych decyzji do rejestrów, gdy decyzje te stały się prawomocne.
Art. 80b.
1.
Dane w postaci odcisków linii papilarnych pobranych w celu zarejestrowania pobytu
obywatela Zjednoczonego Królestwa, wydania nowego lub wymiany zaświadczenia o zarejestrowaniu
pobytu lub wydania dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu obywatela Zjednoczonego
Królestwa, wydania nowego lub wymiany dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu
przechowuje się w rejestrach, o których mowa w art. 79 pkt 1 lub 3, do czasu wpisania
do tych rejestrów potwierdzenia odbioru zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub
dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu przez organ, który je wydał, nie dłużej
niż 90 dni od daty wydania tych dokumentów.
2.
W przypadku wydania decyzji o odmowie zarejestrowania pobytu obywatela Zjednoczonego
Królestwa, wydania dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu obywatela Zjednoczonego
Królestwa lub decyzji o odmowie wymiany zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub
wymiany dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu dane w postaci odcisków linii
papilarnych przechowuje się w rejestrach, o których mowa w art. 79 pkt 1 lub 3, do
czasu wpisania informacji o wydaniu tych decyzji do rejestrów, gdy decyzje te stały
się prawomocne.
Rozdział 7
Przepisy karne
Art. 81.
Kto:
1)
nie dopełnia obowiązku zarejestrowania pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
2)
uchyla się od obowiązku posiadania albo wymiany karty pobytowej lub karty stałego
pobytu,
3)
wbrew obowiązkowi nie zwraca zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE,
karty pobytowej, dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego
pobytu,
4)
wbrew obowiązkowi nie zawiadamia o utracie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu
obywatela UE, karty pobytowej, dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub
karty stałego pobytu w terminie 3 dni od dnia ich utraty
- podlega karze grzywny.
Art. 82.
Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 81, następuje w trybie określonym
w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia .
Rozdział 8
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 83-96.
(pominięte)
Rozdział 9
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 97.
1.
Zezwolenia na pobyt, zezwolenia na pobyt czasowy, karty pobytu obywatela Unii Europejskiej
oraz dokumenty pobytu wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 104, zachowują
ważność przez okres, na jaki zostały wydane.
2.
Zezwolenia na osiedlenie się udzielone obywatelom UE oraz członkom ich rodzin na podstawie
ustawy z dnia 29 marca 1963 r. o cudzoziemcach , ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach oraz ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielone członkom rodzin obywateli
UE na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach lub ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane, o ile ustawy nie stanowią
inaczej.
3.
Zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich udzielone członkom
rodzin obywateli UE na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach i dokumenty wydane na podstawie tych ustaw zachowują ważność przez okres, na jaki
zostały wydane, o ile ustawy nie stanowią inaczej.
4.
Posiadanie zezwolenia na pobyt, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt
rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich zwalnia obywatela UE z obowiązku
zarejestrowania pobytu, o którym mowa w art. 20.
5.
Posiadanie zezwolenia na pobyt, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt
rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich zwalnia członka rodziny niebędącego
obywatelem UE z obowiązku posiadania karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej,
o którym mowa w art. 20.
Art. 98.
Osobom, które posiadają zezwolenie na pobyt udzielone na podstawie dotychczasowych
przepisów, przysługuje prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
niniejszej ustawy.
Art. 99.
Do postępowań w sprawach zezwoleń na pobyt lub zezwoleń na pobyt czasowy, wszczętych
przed dniem wejścia w życie ustawy i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się
przepisy niniejszej ustawy.
Art. 100.
Decyzje o przyznaniu pomocy dla cudzoziemców, w sprawie których zostały wszczęte postępowania
o nadanie statusu uchodźcy na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, którzy uzyskali zgodę na pobyt tolerowany, wygasają po upływie 3 miesięcy od dnia
wejścia w życie ustawy.
Art. 101.
Dane obywateli UE i członków ich rodzin, zgromadzone w wykazie na podstawie dotychczasowych
przepisów, przechowuje się przez okres, na jaki zostały w nim zamieszczone, o ile
nie jest to sprzeczne z niniejszą ustawą.
Art. 102.
Dotychczasowe wpisy dokonane w rejestrach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, dotyczące wniosków o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia
na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich,
cudzoziemcom będącym obywatelami UE lub członkami ich rodzin i wydanych w tych sprawach
decyzji oraz wpisy dokonane w rejestrach prowadzonych na podstawie ustawy, o której
mowa w art. 104, zachowują ważność.
Art. 103.
(pominięty)
Art. 104.
Traci moc ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o zasadach i warunkach wjazdu i pobytu obywateli państw
członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej .
Art. 105.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia7)Ustawa została ogłoszona w dniu 11 sierpnia 2006 r., z wyjątkiem art. 94 pkt 2 i 3 oraz art. 96, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia
2007 r.
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2004/38/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli
Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium
Państw Członkowskich zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy
64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG,
90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz. Urz. UE L 158 z 30.04.2004, str. 77; Dz. Urz. UE Polskie
wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 46).
2)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie
ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 547), która weszła
w życie z dniem 7 kwietnia 2023 r.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
4)
Zmiany wymienionej Konwencji zostały ogłoszone w Dz. U. z 1995 r. poz. 175, 176 i
177, z 1998 r. poz. 962, z 2001 r. poz. 266, z 2003 r. poz. 364, z 2010 r. poz. 587,
z 2014 r. poz. 1155, z 2021 r. poz. 1879 i 2161 oraz z 2022 r. poz. 643.
5)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
poz. 365, 676, 731, 804, 1180 i 1271 oraz z 2003 r. poz. 894, 942 i 1302.
7)
Ustawa została ogłoszona w dniu 11 sierpnia 2006 r.