Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 8 października 2020 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo bankowe
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Tworzenie i organizacja banków oraz oddziałów i przedstawicielstw banków
- Rozdział 2a - Podejmowanie i prowadzenie działalności przez banki krajowe na terytorium państwa goszczącego oraz przez instytucje kredytowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
- Rozdział 3 - Rachunki bankowe
- Rozdział 3a - Rachunek VAT
- Rozdział 4 - Rozliczenia pieniężne przeprowadzane za pośrednictwem banków
- Rozdział 5 - Kredyty i pożyczki pieniężne oraz zasady koncentracji zaangażowań
- Rozdział 6 - Gwarancje bankowe, poręczenia i akredytywy
- Rozdział 6a - Lokaty strukturyzowane
- Rozdział 7 - Emisja bankowych papierów wartościowych
- Rozdział 8 - Szczególne obowiązki i uprawnienia banków
- Rozdział 9 - Zrzeszanie, łączenie się i podział banków
- Rozdział 10 - Fundusze własne, kapitał wewnętrzny i gospodarka finansowa banków
- Rozdział 11 - Nadzór bankowy
- Rozdział 11a - Nadzór nad oddziałami instytucji kredytowych
- Rozdział 11b - Nadzór skonsolidowany
- Rozdział 12 - Plany naprawy oraz wczesna interwencja, likwidacja i upadłość banku
- Rozdział 13 - Odpowiedzialność cywilna i karna
- Rozdział 13a - Wskaźniki w zakresie funduszy własnych banków
- Rozdział 14 - Przepisy przejściowe, zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów
i rencistów ,
2)
ustawą z dnia 23 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej
oraz niektórych innych ustaw ,
3)
ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz
niektórych innych ustaw ,
4)
ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych
udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu
o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 ,
5)
ustawą z dnia 17 września 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 1 października 2020 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 20 ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym
dla emerytów i rencistów , który stanowi:
„
Art. 20.
Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.
”
;
2)
art. 98, art. 101, art. 102 i art. 114 ustawy z dnia 23 stycznia 2020 r. o zmianie
ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 98.
1.
Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że sprawy te toczą się przed organami, które
przejęły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem art.
99.
2.
Organy, które przejęły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmują
związane z tymi zadaniami i kompetencjami prawa i obowiązki organów, które utraciły
te zadania i kompetencje, w tym także wynikające z umów i porozumień.
3.
Akta spraw, rejestry, ewidencje, listy i bazy danych, prowadzone przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy przez organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie
niniejszej ustawy, przejmują organy, które przejęły od nich w tym zakresie zadania
i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy.
4.
Organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przekazują
niezwłocznie organom, które przejęły od nich zadania i kompetencje na podstawie niniejszej
ustawy, dokumentację związaną z wykonywaniem przejętych zadań i kompetencji, w tym
także w postaci informatycznych nośników danych.
5.
Z czynności, o których mowa w ust. 3 i 4, sporządza się protokół.
”
„
Art. 101.
Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez organy, które
utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, a także dokumenty sporządzone
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez te organy albo przy ich udziale,
w szczególności uzgodnienia, zatwierdzenia, akceptacje, wezwania, wpisy do rejestrów,
zlecenia, wskazania, weryfikacje, notyfikacje, opinie i zaświadczenia, zachowują ważność,
przy czym dokumenty wydane na czas określony - zachowują ważność przez okres, na który
zostały wydane.
Art. 102.
Wzory dokumentów określone na podstawie przepisów zmienianych niniejszą ustawą w formie
dokumentu elektronicznego przez organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie
niniejszej ustawy, zachowują ważność.
”
„
Art. 114.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 106 ust.
4, art. 107 ust. 2 i art. 108 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem następującym po
dniu ogłoszenia.
”
;
3)
odnośnika nr 1 oraz art. 22 ust. 2 i art. 24 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w
sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej .
”
Art. 22.
„2. W sprawach wszczętych i niezakończonych w danej instancji lub przed Sądem Najwyższym
do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, które podlegałyby rozpoznaniu w postępowaniu
w sprawach własności intelektualnej, nie stosuje się przepisów o tym postępowaniu.
Właściwy do rozpoznania takiej sprawy pozostaje sąd właściwy według przepisów dotychczasowych.
”
„
Art. 24.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2020 r., z wyjątkiem:
1)
art. 5 pkt 3-5 oraz art. 18, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2021 r.;
2)
(uchylony)
3)
art. 7 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
4)
art. 12 pkt 1 i 2, które wchodzą w życie z dniem 29 lutego 2020 r.;
5)
art. 12 pkt 3 i 4 oraz art. 15 i art. 16, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2020 r.;
6)
art. 17, który wchodzi w życie z dniem 24 marca 2020 r.;
7)
art. 19, który wchodzi w życie z dniem 30 lipca 2020 r.;
8)
art. 20, który wchodzi w życie z dniem 3 września 2020 r.;
9)
art. 21, który wchodzi w życie z dniem 27 lutego 2020 r.
”
;
4)
art. 103 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych
udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu
o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 , który stanowi:
„
Art. 103.
Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 50, art. 58 i art. 89, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia;
2)
art. 70 pkt 1 i art. 76, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.;
3)
art. 75, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od
dnia 14 listopada 2019 r.;
4)
art. 77:
a)
pkt 3 lit. a, b i e, pkt 4 lit. a-c oraz pkt 5 i 10, które wchodzą w życie z dniem
następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 25 maja 2020 r.,
b)
pkt 34-36, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia,
c)
pkt 58 w zakresie art. 31q ust. 8, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu
ogłoszenia, z mocą od dnia 1 kwietnia 2020 r.,
d)
pkt 27 i 60, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą
od dnia 31 marca 2020 r.;
5)
art. 77 pkt 24 i art. 93, które wchodzą w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
5)
art. 13 ustawy z dnia 17 września 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach
związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób
zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 1, pkt 3 w zakresie dodawanych przepisów art. 15kc ust. 1-4 oraz ust. 13,
20 i 21 i pkt 14, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 3 w zakresie dodawanych przepisów art. 15kc ust. 5-12, ust. 14-19 i ust.
22, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.;
3)
art. 1 pkt 4-7 i pkt 10-13, które wchodzą w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich: 1) dyrektywy 97/5/WE z dnia 27 stycznia 1997 r. w sprawie transgranicznych przelewów bankowych (Dz. Urz. WE L 43 z 14.02.1997); 2) dyrektywy 98/26/EWG z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych (Dz. Urz. WE L 166 z 11.06.1998); 3) dyrektywy 1999/93/WE z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych (Dz. Urz. WE L 13 z 19.01.2000); 4) dyrektywy 2000/12/WE z dnia 10 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (Dz. Urz. WE L 126 z 26.05.2000); 5) dyrektywy 2000/28/WE z dnia 18 września 2000 r. zmieniającej dyrektywę 2000/12/WE odnoszącą się do podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej przez instytucje kredytowe (Dz. Urz. WE L 275 z 27.10.2000); 6) dyrektywy 2000/46/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością (Dz. Urz. WE L 275 z 27.10.2000); 7) dyrektywy 2001/24/WE z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (Dz. Urz. WE L 125 z 05.05.2001). Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne.
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady prowadzenia działalności bankowej, tworzenia i organizacji banków,
oddziałów i przedstawicielstw banków zagranicznych, a także oddziałów instytucji kredytowych
oraz zasady sprawowania nadzoru bankowego, postępowania naprawczego, likwidacji i
upadłości banków.
Art. 2.
Bank jest osobą prawną utworzoną zgodnie z przepisami ustaw, działającą na podstawie
zezwoleń uprawniających do wykonywania czynności bankowych obciążających ryzykiem
środki powierzone pod jakimkolwiek tytułem zwrotnym.
Art. 3.
Wyrazy „bank” lub „kasa” mogą być używane w nazwie oraz dla określenia działalności
lub reklamy wyłącznie banku w rozumieniu art. 2, z tym że:
1)
nie dotyczy to jednostek organizacyjnych używających wyrazów „bank” lub „kasa”, z
których działalności jednoznacznie wynika, że jednostki te nie wykonują czynności
bankowych;
2)
wyraz „kasa” może być także używany w nazwie oraz do określenia działalności lub reklamy
jednostki organizacyjnej, która na podstawie odrębnej ustawy gromadzi oszczędności
oraz udziela pożyczek pieniężnych osobom fizycznym zrzeszonym w tej jednostce.
Art. 4.
1.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
bank krajowy - bank mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
bank zagraniczny - bank mający siedzibę na terytorium państwa niebędącego państwem
członkowskim;
3)
międzynarodowa instytucja finansowa - instytucję finansową, której większość kapitału
własnego należy do państw będących członkami Organizacji Współpracy Gospodarczej i
Rozwoju lub banków centralnych takich państw;
4)
karta płatnicza - kartę płatniczą w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych ;
5)
pieniądz elektroniczny - pieniądz elektroniczny w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;
6)
(uchylony)
7)
instytucja finansowa - instytucję finansową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 26
rozporządzenia nr 575/2013;
8)
podmiot dominujący:
a)
jednostkę dominującą, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia nr 575/2013,
lub
b)
podmiot, który w ocenie Komisji Nadzoru Finansowego może w inny sposób wywierać znaczący
wpływ na inny podmiot;
9)
podmiot zależny - jednostkę zależną, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia
nr 575/2013;
10)
holding finansowy - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest
instytucja finansowa, która nie jest dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu
art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami
kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi
wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego , zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”, a w skład grupy wchodzą wyłącznie
lub w większości banki, instytucje kredytowe lub instytucje finansowe, przy czym przynajmniej
jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny lub instytucja kredytowa;
11)
holding mieszany - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest
podmiot niebędący bankiem, instytucją kredytową, instytucją finansową ani dominującym
podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym,
a przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny lub instytucja
kredytowa;
11a)
holding bankowy zagraniczny - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym
jest bank zagraniczny albo instytucja kredytowa, zaś przynajmniej jednym podmiotem
zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny, instytucja kredytowa lub instytucja
finansowa;
11b)
holding bankowy krajowy - grupę podmiotów:
a)
w której pierwotnym podmiotem dominującym jest bank krajowy, lub
b)
w skład której wchodzą: bank krajowy i podmioty blisko z nim powiązane;
11c)
holding hybrydowy - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest
instytucja finansowa niebędąca dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art.
3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym, a w skład grupy wchodzą w większości podmioty
niebędące bankami krajowymi, bankami zagranicznymi, instytucjami kredytowymi ani instytucjami
finansowymi, zaś przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy;
12)
przedsiębiorstwo pomocniczych usług bankowych - przedsiębiorstwo usług pomocniczych,
o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 18 rozporządzenia nr 575/2013;
13)
właściwe władze nadzorcze - właściwe organy, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 40
rozporządzenia nr 575/2013;
14)
znaczący wpływ - zdolność do udziału w podejmowaniu decyzji w zakresie wyznaczania
kierunków polityki finansowej i operacyjnej, w tym również dotyczącej podziału zysku
lub pokrycia straty bilansowej innego podmiotu;
15)
bliskie powiązania:
a)
bliskie powiązania, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 38 rozporządzenia nr 575/2013,
lub
b)
pozostawanie z innym podmiotem w związku gospodarczym, opartym na stałej współpracy,
w szczególności wynikającej z zawartej umowy lub umów, który w ocenie Komisji Nadzoru
Finansowego może mieć istotny wpływ na pogorszenie się sytuacji finansowej jednego
z podmiotów;
16)
podmioty powiązane kapitałowo lub organizacyjnie - grupę powiązanych klientów, o której
mowa w art. 4 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia nr 575/2013;
16a)
przedsiębiorca - przedsiębiorcę, o którym mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców ;
16b)
przedsiębiorca zagraniczny - przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych
i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej ;
17)
instytucja kredytowa - instytucję, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia
nr 575/2013, mającą siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa
członkowskiego;
18)
oddział instytucji kredytowej - oddział, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia
nr 575/2013, niebędący oddziałem banku krajowego ani oddziałem banku zagranicznego;
19)
oddział banku krajowego za granicą - jednostkę organizacyjną banku krajowego wykonującą
w jego imieniu i na jego rzecz wszystkie lub niektóre czynności wynikające z zezwolenia
udzielonego bankowi krajowemu, przy czym wszystkie jednostki organizacyjne danego
banku krajowego odpowiadające powyższym cechom, utworzone na terytorium innego niż
Rzeczpospolita Polska państwa, uważa się za jeden oddział;
20)
oddział banku zagranicznego - jednostkę organizacyjną banku zagranicznego wykonującą
w jego imieniu i na jego rzecz wszystkie lub niektóre czynności wynikające z zezwolenia
udzielonego temu bankowi, przy czym wszystkie jednostki organizacyjne danego banku
zagranicznego odpowiadające powyższym cechom, utworzone na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, uważa się za jeden oddział;
21)
działalność transgraniczna - wykonywanie przez instytucję kredytową na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej lub przez bank krajowy na terytorium państwa goszczącego
wszystkich lub niektórych czynności w zakresie wynikającym z udzielonego zezwolenia,
bez uczestnictwa oddziału tej instytucji lub banku;
22)
państwo macierzyste - państwo członkowskie pochodzenia, o którym mowa w art. 4 ust.
1 pkt 43 rozporządzenia nr 575/2013;
23)
państwo goszczące - przyjmujące państwo członkowskie, o którym mowa w art. 4 ust.
1 pkt 44 rozporządzenia nr 575/2013;
24)
(uchylony)
25)
towarzystwo funduszy inwestycyjnych - towarzystwo funduszy inwestycyjnych w rozumieniu
ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
funduszami inwestycyjnymi , zwanej dalej „ustawą o funduszach inwestycyjnych”;
26)
fundusz sekurytyzacyjny - fundusz sekurytyzacyjny w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych;
27)
umowa o subpartycypację - umowę, o której mowa w art. 183 ust. 4 ustawy o funduszach inwestycyjnych;
28)
(uchylony)
29)
(uchylony)
29a)
spółka zarządzająca - spółkę zarządzającą, o której mowa w art. 2 pkt 10 ustawy o funduszach inwestycyjnych;
29aa)
zarządzający z UE - zarządzającego z UE, o którym mowa w art. 2 pkt 10c ustawy o funduszach inwestycyjnych;
29b)
(uchylony)
30)
(uchylony)
31)
(uchylony)
32)
(uchylony)
33)
instytucja pożyczkowa - podmiot, o którym mowa w art. 5 pkt 2a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim .
33a)
metody wewnętrzne - metodę wewnętrznych ratingów, o której mowa w art. 143 ust. 1
rozporządzenia nr 575/2013, metodę modeli wewnętrznych, o której mowa w art. 221,
art. 283 i art. 363 rozporządzenia nr 575/2013, metodę własnych oszacowań, o której
mowa w art. 225 rozporządzenia nr 575/2013, metodę wewnętrznych oszacowań, o której
mowa w art. 259 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, oraz metodę zaawansowanego pomiaru,
o której mowa w art. 312 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013;
34)
ryzyko systemowe - ryzyko, o którym mowa w art. 4 pkt 15 ustawy o nadzorze makroostrożnościowym;
35)
bank istotny - bank istotny pod względem wielkości, organizacji wewnętrznej oraz rodzaju,
zakresu i złożoności prowadzonej działalności, który:
a)
spełnia co najmniej jeden z warunków:
-
-akcje banku zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi ,
-
-udział banku w aktywach sektora bankowego jest nie mniejszy niż 2%,
-
-udział banku w depozytach sektora bankowego jest nie mniejszy niż 2%,
-
-udział banku w funduszach własnych sektora bankowego jest nie mniejszy niż 2% albo
b)
został uznany za taki bank przez Komisję Nadzoru Finansowego;
36)
państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej;
37)
ustawa o nadzorze makroostrożnościowym - ustawę z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym
i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym ;
38)
rozporządzenie nr 575/2013 - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca
2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych,
zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 ;
39)
rozporządzenie 596/2014 - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia
2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz
uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji
2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE 2)Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 171 z 29.06.2016,
str. 1, Dz. Urz. UE L 175 z 30.06.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 287 z 21.10.2016,
str. 320.;
40)
rozporządzenie 2017/565 - rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/565 z dnia 25 kwietnia 2016 r. uzupełniające
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do wymogów organizacyjnych
i warunków prowadzenia działalności przez firmy inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych
na potrzeby tej dyrektywy 3)Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 174 z 01.07.2011,
str. 1, Dz. Urz. UE L 105 z 08.04.2014, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 153 z 22.05.2014,
str. 1.;
41)
lokata strukturyzowana - przyjmowany przez bank depozyt o oznaczonym terminie zapadalności,
w którym wpłacony kapitał jest w całości zwracany, a wypłata odsetek lub świadczeń
dodatkowych oraz ich wysokość są uzależnione od uprzednio określonych warunków, obejmujących
takie czynniki jak:
a)
indeks lub połączenie indeksów, z wyłączeniem lokat o zmiennym oprocentowaniu, których
stopa zwrotu jest bezpośrednio powiązana z indeksem stopy procentowej takiej jak Euribor
lub Libor,
b)
instrument finansowy lub połączenie instrumentów finansowych,
c)
towar lub połączenie towarów lub inne aktywa lub ich połączenie,
d)
kurs walutowy lub połączenie kursów walutowych;
42)
klient profesjonalny - podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;
43)
klient detaliczny - podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39c ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;
44)
uprawniony kontrahent - podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39d ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;
45)
osoba zaangażowana - osobę, o której mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia 2017/565;
46)
trwały nośnik - nośnik umożliwiający użytkownikowi przechowywanie adresowanych do
niego informacji w sposób umożliwiający dostęp do nich przez okres odpowiedni do celów,
którym te informacje służą, i pozwalający na odtworzenie przechowywanych informacji
w niezmienionej postaci;
47)
rozporządzenie 2016/679 - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r.
w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w
sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne
rozporządzenie o ochronie danych) 4)Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018,
str. 2.;
48)
profilowanie - profilowanie osób fizycznych w rozumieniu art. 4 pkt 4 rozporządzenia
2016/679.
2.
Za wchodzące w skład holdingów, o których mowa w ust. 1 pkt 10-11a, 11b lit. a oraz
w pkt 11c, uważa się także podmioty posiadające bliskie powiązania z bankiem krajowym,
wchodzącym w skład holdingu.
3.
Przepisy ustawy dotyczące państw członkowskich stosuje się również do państw niebędących
państwami członkowskimi, ale należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
4.
Bank krajowy i bank zagraniczny są instytucją, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1
rozporządzenia nr 575/2013.
Art. 4a.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego wyraża ocenę, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8 lit.
b i pkt 15 lit. b, w formie decyzji. Podmiot uznany za podmiot dominujący lub za podmiot
posiadający bliskie powiązania z bankiem może zwrócić się do Komisji Nadzoru Finansowego
o ponowne rozpatrzenie sprawy.
2.
Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego rozstrzygającej wniosek o ponowne rozpatrzenie
sprawy podmiot uznany za podmiot dominujący lub za podmiot posiadający bliskie powiązania
z bankiem może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia
decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji.
3.
Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego w sprawie oceny, o której mowa w art. 4 ust.
1 pkt 15 lit. b, uprawniony do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub
wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również bank.
Art. 4b.
Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, uznać za bank istotny bank niespełniający
warunków, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 35 lit. a, mając na uwadze:
1)
stopień złożoności struktury organizacyjnej banku;
2)
złożoność użytkowanych systemów informatycznych;
3)
złożoność czynności wykonywanych przez bank;
4)
zidentyfikowanie banku jako globalnej instytucji o znaczeniu systemowym albo innej
instytucji o znaczeniu systemowym na podstawie przepisów ustawy o nadzorze makroostrożnościowym.
Art. 5.
1.
Czynnościami bankowymi są:
1)
przyjmowanie wkładów pieniężnych płatnych na żądanie lub z nadejściem oznaczonego
terminu oraz prowadzenie rachunków tych wkładów;
2)
prowadzenie innych rachunków bankowych;
3)
udzielanie kredytów;
4)
udzielanie i potwierdzanie gwarancji bankowych oraz otwieranie i potwierdzanie akredytyw;
5)
emitowanie bankowych papierów wartościowych;
6)
przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych;
6a)
(uchylony)
7)
wykonywanie innych czynności przewidzianych wyłącznie dla banku w odrębnych ustawach.
2.
Czynnościami bankowymi są również następujące czynności, o ile są one wykonywane przez
banki:
1)
udzielanie pożyczek pieniężnych;
2)
operacje czekowe i wekslowe oraz operacje, których przedmiotem są warranty;
3)
świadczenie usług płatniczych oraz wydawanie pieniądza elektronicznego;
4)
terminowe operacje finansowe;
5)
nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych;
6)
przechowywanie przedmiotów i papierów wartościowych oraz udostępnianie skrytek sejfowych;
7)
prowadzenie skupu i sprzedaży wartości dewizowych;
8)
udzielanie i potwierdzanie poręczeń;
9)
wykonywanie czynności zleconych, związanych z emisją papierów wartościowych;
10)
pośrednictwo w dokonywaniu przekazów pieniężnych oraz rozliczeń w obrocie dewizowym;
11)
pośrednictwo w zawieraniu umów lokaty strukturyzowanej;
12)
doradztwo w odniesieniu do lokat strukturyzowanych.
3.
(uchylony)
4.
Działalność gospodarcza, której przedmiotem są czynności, o których mowa w ust. 1,
może być wykonywana wyłącznie przez banki, z zastrzeżeniem ust. 5.
5.
Jednostki organizacyjne inne niż banki mogą wykonywać czynności, o których mowa w
ust. 1, jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają je do tego.
Art. 5a.
1.
Doradztwo w odniesieniu do lokat strukturyzowanych polega na przygotowywaniu, z inicjatywy
banku albo na wniosek klienta, oraz przekazywaniu klientowi, określonej w art. 9 rozporządzenia
2017/565, pisemnej, ustnej lub przekazanej w innej formie, w szczególności elektronicznej,
spełniającej wymóg trwałego nośnika, przygotowanej w oparciu o potrzeby i sytuację
klienta, rekomendacji dotyczącej zawarcia lub rozwiązania umowy lokaty strukturyzowanej
albo dokonania innej czynności wywołującej równoważne skutki, której przedmiotem są
lokaty strukturyzowane, albo rekomendacji dotyczącej powstrzymania się od zawarcia
lub rozwiązania umowy lokaty strukturyzowanej lub dotyczącej powstrzymania się od
innej czynności wywołującej równoważne skutki, której przedmiotem są lokaty strukturyzowane.
2.
Bank może świadczyć usługę doradztwa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych w sposób
zależny lub niezależny.
Art. 6.
1.
Poza wykonywaniem czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2, banki mogą:
1)
obejmować lub nabywać akcje i prawa z akcji, udziały innej osoby prawnej i jednostki
uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych;
2)
zaciągać zobowiązania związane z emisją papierów wartościowych;
3)
dokonywać obrotu papierami wartościowymi;
4)
dokonywać, na warunkach uzgodnionych z dłużnikiem, zamiany wierzytelności na składniki
majątku dłużnika;
5)
nabywać i zbywać nieruchomości;
6)
świadczyć usługi konsultacyjno-doradcze w sprawach finansowych;
6a)
świadczyć usługi zaufania oraz wydawać środki identyfikacji elektronicznej w rozumieniu
przepisów o usługach zaufania;
7)
świadczyć inne usługi finansowe;
8)
wykonywać inne czynności, jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają je do tego.
2.
Bank jest obowiązany do sprzedaży składników majątku, o których mowa w ust. 1 pkt
4, w okresie nie dłuższym niż 5 lat od daty nabycia.
3.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, nie spoczywa na banku, jeżeli przejęte składniki
majątku wykorzysta do prowadzenia własnej działalności bankowej.
Art. 6a.
1.
Bank może, w drodze umowy zawartej na piśmie, powierzyć przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy
zagranicznemu, z zastrzeżeniem art. 6d, wykonywanie:
1)
w imieniu i na rzecz banku pośrednictwa w zakresie czynności wymienionych w art. 5
i 6, polegającego na:
a)
zawieraniu i zmianie umów rachunków bankowych, o których mowa w art. 49 ust. 1, według
wzoru zatwierdzonego przez bank,
b)
zawieraniu i zmianie umów kredytów i pożyczek pieniężnych udzielanych osobom fizycznym,
w tym kredytu konsumenckiego w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim,
c)
zawieraniu i zmianie umów kredytów i pożyczek pieniężnych dla mikroprzedsiębiorców
i małych przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców,
d)
zawieraniu i zmianie umów ugody w sprawie spłaty kredytów i pożyczek, o których mowa
w lit. b i c,
e)
zawieraniu i zmianie umów dotyczących ustanowienia prawnego zabezpieczenia kredytów
i pożyczek, o których mowa w lit. b i c,
f)
zawieraniu i zmianie umów o kartę płatniczą, których stroną jest konsument oraz mikroprzedsiębiorca
i mały przedsiębiorca w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. c,
g)
przyjmowaniu wpłat, dokonywaniu wypłat oraz obsłudze czeków związanych z prowadzeniem
rachunków bankowych przez ten bank,
h)
dokonywaniu wypłat i przyjmowaniu spłat udzielonych przez ten bank kredytów i pożyczek
pieniężnych,
i)
przyjmowaniu wpłat na rachunki bankowe prowadzone przez inne banki,
j)
przyjmowaniu dyspozycji przeprowadzania bankowych rozliczeń pieniężnych związanych
z prowadzeniem rachunków bankowych przez ten bank,
k)
wykonywaniu czynności związanych z emitowaniem i przechowywaniem bankowych papierów
wartościowych oraz innych papierów wartościowych, a także wykonywaniu innych czynności
zleconych związanych z emisją i obsługą papierów wartościowych,
l)
windykacji należności banku,
m)
wykonywaniu innych czynności, po uzyskaniu zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego;
2)
czynności faktycznych związanych z działalnością bankową.
2.
Powierzenie przez bank wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a-j,
następuje na podstawie umowy agencyjnej.
3.
Powierzenie wykonywania czynności, o którym mowa w ust. 1, nie może obejmować:
1)
zarządzania bankiem w rozumieniu art. 368 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych , zwanej dalej „Kodeksem spółek handlowych”, oraz w rozumieniu art. 48 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze , zwanej dalej „ustawą - Prawo spółdzielcze”, w szczególności zarządzania ryzykiem
związanym z prowadzeniem działalności bankowej, w tym zarządzania aktywami i pasywami,
dokonywania oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego;
2)
przeprowadzania audytu wewnętrznego banku.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić bankowi zezwolenia, o którym mowa w ust.
1 pkt 1 lit. m, jeżeli powierzenie przez bank wykonywania innych czynności jest niezbędne
do prowadzenia działalności bankowej w sposób ostrożny i stabilny lub istotnego obniżenia
kosztów tej działalności.
5.
Do wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. m, bank załącza:
1)
dokumenty dotyczące działalności gospodarczej przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego,
który ma wykonywać powierzone czynności;
2)
projekt umowy, o której mowa w ust. 1, która ma być zawarta z przedsiębiorcą lub przedsiębiorcą
zagranicznym;
3)
plany działania zapewniające ciągłe i niezakłócone prowadzenie działalności w zakresie
objętym umową;
4)
opis rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne i prawidłowe
wykonywanie powierzonych czynności, w szczególności ochronę tajemnicy prawnie chronionej;
5)
opis zasad zarządzania ryzykiem związanym z powierzeniem wykonywania czynności, o
którym mowa w ust. 1.
6.
Do postępowania w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 5, przepis art. 33 stosuje
się odpowiednio.
7.
Jeżeli umowa powierzająca wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, to przewiduje,
przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny, o którym mowa w ust. 1, może powierzyć
innemu przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznemu, w drodze odrębnej umowy, wykonywanie:
1)
określonych w umowie zawartej z bankiem czynności służących realizacji głównego świadczenia
wynikającego z tej umowy, po uzyskaniu pisemnej zgody banku, lub
2)
powierzonych przez bank czynności, jednorazowo, w przypadku gdy w następstwie siły
wyższej nie może ich wykonywać samodzielnie, na czas niezbędny do usunięcia przyczyn
uniemożliwiających wykonywanie tych czynności.
8.
Do powierzenia wykonywania czynności zgodnie z ust. 7 pkt 2, przepisy ust. 2 stosuje
się odpowiednio.
9.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,
wykaz dokumentów, o których mowa w ust. 5 pkt 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia
Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych niezbędnych do prawidłowego sprawowania
nadzoru, w tym oceny spełniania wymogów wydania zezwolenia na powierzenie przez bank
wykonywania przez przedsiębiorcę lub przedsiębiorcę zagranicznego pośrednictwa w zakresie
niektórych czynności.
Art. 6b.
1.
Odpowiedzialności przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego, o którym mowa w
art. 6a ust. 1, wobec banku za szkody wyrządzone klientom wskutek niewykonania lub
nienależytego wykonania umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 i 7, nie można wyłączyć
ani ograniczyć.
2.
Odpowiedzialności banku za szkody wyrządzone klientom wskutek niewykonania lub nienależytego
wykonania umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 i 7, nie można wyłączyć ani ograniczyć.
Art. 6c.
1.
Powierzenie przez bank wykonywania stale lub okresowo czynności, o których mowa w
art. 6a ust. 1, może nastąpić po spełnieniu następujących warunków:
1)
bank i przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny będą posiadać plany działania
zapewniające ciągłe i niezakłócone prowadzenie działalności w zakresie objętym umową;
2)
powierzenie wykonywania czynności, o którym mowa w art. 6a ust. 1 i 7, nie wpłynie
niekorzystnie na prowadzenie przez bank działalności zgodnie z przepisami prawa, ostrożne
i stabilne zarządzanie bankiem, skuteczność systemu kontroli wewnętrznej w banku,
możliwość wykonywania obowiązków przez biegłego rewidenta upoważnionego do badania
sprawozdań finansowych banku na podstawie zawartej z bankiem umowy oraz ochronę tajemnicy
prawnie chronionej;
3)
bank uwzględnia ryzyko związane z powierzeniem wykonywania czynności, o którym mowa
w art. 6a ust. 1 i 7, w systemie zarządzania ryzykiem.
2.
Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego:
1)
co najmniej 14 dni przed dniem zawarcia umowy przewidującej możliwość powierzenia
wykonywania czynności zgodnie z art. 6a ust. 7 pkt 2 przedsiębiorcy, o którym mowa
w art. 6d ust. 1, lub takiej umowy przewidującej, że powierzone czynności będą wykonywane
poza terytorium państwa członkowskiego - o treści takiego postanowienia umownego;
2)
niezwłocznie - o powierzeniu wykonywania czynności zgodnie z art. 6a ust. 7 pkt 2.
3.
Bank prowadzi ewidencję umów, o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7, zawierającą co
najmniej:
1)
dane identyfikujące przedsiębiorców lub przedsiębiorców zagranicznych, z którymi zostały
zawarte umowy powierzające wykonywanie czynności;
2)
zakres powierzonych czynności i miejsce ich wykonywania;
3)
okres obowiązywania umów.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego może żądać od banku w szczególności:
1)
przedstawienia kopii umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7;
2)
złożenia wyjaśnień dotyczących realizacji umów powierzających wykonywanie czynności;
3)
przedstawienia planu działania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;
4)
przedstawienia dokumentów określających status przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego,
z którym bank zawarł umowę;
5)
dostarczenia opisu rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne
i prawidłowe wykonywanie powierzonych czynności, w szczególności ochronę tajemnicy
prawnie chronionej;
6)
przedstawienia zasad zarządzania ryzykiem związanym z powierzeniem wykonywania czynności,
o którym mowa w art. 6a ust. 1 i 7.
5.
Komisja Nadzoru Finansowego nakazuje bankowi, w drodze decyzji, podjęcie działań zmierzających
do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7, jeżeli:
1)
wykonanie umowy zagraża ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu bankiem;
2)
przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny będący stroną umowy utracił wymagane
uprawnienia niezbędne do wykonywania tej umowy.
6.
Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, o której mowa w ust. 5, bank może wnieść skargę
do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie
skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego , zwanej dalej „Kodeksem postępowania administracyjnego”, nie stosuje się.
7.
Komisja Nadzoru Finansowego może, bez konieczności uprzedniego upomnienia na piśmie,
zastosować środki określone w art. 138 ust. 3, w przypadku gdy w wyznaczonym terminie
bank nie doprowadzi do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w art. 6a ust.
1 lub 7.
8.
Do przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego, o którym mowa w art. 6a ust. 1
i 7, przepisy art. 136 ust. 3 oraz art. 141h ust. 1, 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 6d.
1.
Zawarcie umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7, z przedsiębiorcą zagranicznym
niemającym miejsca stałego zamieszkania lub nieposiadającym siedziby na terytorium
państwa członkowskiego lub umowy przewidującej, że powierzone czynności będą wykonywane
poza terytorium państwa członkowskiego, wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego
udzielonego na wniosek banku.
2.
Do postępowania w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 6a ust. 5
i art. 33 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 3.
3.
W przypadku umów, o których mowa w:
1)
art. 6a ust. 7 pkt 1 - przepisów art. 6a ust. 5 pkt 2 nie stosuje się;
2)
art. 6a ust. 7 pkt 2 - przepisów art. 6a ust. 5 pkt 2 i 3 nie stosuje się.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego może odmówić wydania zezwolenia lub cofnąć zezwolenie,
w przypadku gdy:
1)
istnieje zagrożenie naruszenia tajemnicy prawnie chronionej;
2)
w państwie, w którym powierzone czynności mają być wykonywane, obowiązujące prawo
uniemożliwia Komisji Nadzoru Finansowego wykonywanie efektywnego nadzoru;
3)
powierzenie wykonywania czynności może wpłynąć niekorzystnie na prowadzenie przez
bank działalności zgodnie z przepisami prawa, ostrożne i stabilne zarządzanie bankiem,
skuteczność systemu kontroli wewnętrznej w banku oraz możliwość wykonywania obowiązków
przez biegłego rewidenta upoważnionego do badania sprawozdań finansowych banku na
podstawie zawartej z bankiem umowy.
5.
Przepis art. 6c stosuje się odpowiednio.
Art. 6e.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe warunki funkcjonowania systemu zarządzania ryzykiem związanym z działalnością,
o której mowa w art. 6a-6d, kierując się potrzebą zapewnienia uwzględniania przez
bank ryzyka związanego z powierzeniem czynności, o których mowa w art. 6a ust. 1 i
7, w systemie zarządzania ryzykiem, prawidłowości funkcjonowania podmiotów działających
na rynku bankowym, a także przejrzystości, stabilności i bezpieczeństwa tego rynku.
Art. 7.
1.
Oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w
postaci elektronicznej.
2.
Dokumenty związane z czynnościami bankowymi mogą być sporządzane na informatycznych
nośnikach danych, jeżeli dokumenty te będą w sposób należyty utworzone, utrwalone,
przekazane, przechowywane i zabezpieczone. Usługi związane z zabezpieczeniem tych
dokumentów mogą być wykonywane przez banki, spółki tworzone przez banki z innymi podmiotami,
a także przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych.
3.
Jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, uznaje się, że czynność
dokonana w formie, o której mowa w ust. 1, spełnia wymagania formy pisemnej także
wtedy, gdy forma została zastrzeżona pod rygorem nieważności.
4.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego
Banku Polskiego, sposób tworzenia, utrwalania, przekazywania, przechowywania i zabezpieczania,
w tym przy zastosowaniu podpisu elektronicznego, dokumentów, o których mowa w ust.
2, tak aby zapewnić bezpieczeństwo obrotu oraz ochronę interesów banków i ich klientów.
Art. 7a.
Do terminowych operacji finansowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. h oraz
w art. 5 ust. 2 pkt 4, będących przedmiotem umów zawartych przez bank lub instytucję
finansową, nie stosuje się przepisów o grach hazardowych oraz art. 413 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny , zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.
Art. 7b.
Oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności, o których mowa w art. 6 ust.
1 pkt 6a, mogą być składane w postaci elektronicznej.
Art. 8.
Bank jest obowiązany do utrzymywania płynności płatniczej dostosowanej do rozmiarów
i rodzaju działalności, w sposób zapewniający wykonanie wszystkich zobowiązań pieniężnych
zgodnie z terminami ich płatności.
Art. 9.
1.
W banku funkcjonuje system zarządzania.
2.
System zarządzania stanowi zbiór zasad i mechanizmów odnoszących się do procesów decyzyjnych,
zachodzących w banku oraz do oceny prowadzonej działalności bankowej.
2a.
System zarządzania obejmuje procedury anonimowego zgłaszania wskazanemu członkowi
zarządu, a w szczególnych przypadkach - radzie nadzorczej banku, naruszeń prawa oraz
obowiązujących w banku procedur i standardów etycznych.
2b.
W ramach procedur, o których mowa w ust. 2a, bank zapewnia pracownikom, którzy zgłaszają
naruszenia, ochronę co najmniej przed działaniami o charakterze represyjnym, dyskryminacją
lub innymi rodzajami niesprawiedliwego traktowania.
3.
W ramach systemu zarządzania w banku funkcjonuje co najmniej:
1)
system zarządzania ryzykiem;
2)
system kontroli wewnętrznej.
Art. 9a.
1.
Zarząd banku projektuje, wprowadza oraz zapewnia działanie systemu zarządzania.
2.
Rada nadzorcza banku sprawuje nadzór nad wprowadzeniem systemu zarządzania oraz ocenia
adekwatność i skuteczność tego systemu.
Art. 9b.
1.
Zadaniami systemu zarządzania ryzykiem są identyfikacja, pomiar lub szacowanie, kontrola
oraz monitorowanie ryzyka występującego w działalności banku służące zapewnieniu prawidłowości
procesu wyznaczania i realizacji szczegółowych celów prowadzonej przez bank działalności.
2.
W ramach systemu zarządzania ryzykiem bank:
1)
stosuje sformalizowane zasady służące określaniu wielkości podejmowanego ryzyka i
zasady zarządzania ryzykiem;
2)
stosuje sformalizowane procedury mające na celu identyfikację, pomiar lub szacowanie
oraz monitorowanie ryzyka występującego w działalności banku, uwzględniające również
przewidywany poziom ryzyka w przyszłości;
3)
stosuje sformalizowane limity ograniczające ryzyko i zasady postępowania w przypadku
przekroczenia limitów;
4)
stosuje przyjęty system sprawozdawczości zarządczej umożliwiający monitorowanie poziomu
ryzyka;
5)
posiada strukturę organizacyjną dostosowaną do wielkości i profilu ponoszonego przez
bank ryzyka.
3.
Bank sprawuje nadzór nad ryzykiem związanym z działalnością podmiotów zależnych.
Art. 9c.
1.
Celem systemu kontroli wewnętrznej jest zapewnienie:
1)
skuteczności i efektywności działania banku;
2)
wiarygodności sprawozdawczości finansowej;
3)
przestrzegania zasad zarządzania ryzykiem w banku;
4)
zgodności działania banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi i standardami
rynkowymi.
2.
W ramach systemu kontroli wewnętrznej bank wyodrębnia:
1)
funkcję kontroli mającą za zadanie zapewnienie przestrzegania mechanizmów kontrolnych
dotyczących w szczególności zarządzania ryzykiem w banku, która obejmuje stanowiska,
grupy ludzi lub jednostki organizacyjne odpowiedzialne za realizację zadań przypisanych
tej funkcji;
2)
komórkę do spraw zgodności mającą za zadanie identyfikację, ocenę, kontrolę i monitorowanie
ryzyka braku zgodności działalności banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi
i standardami rynkowymi oraz przedstawianie raportów w tym zakresie;
3)
niezależną komórkę audytu wewnętrznego mającą za zadanie badanie i ocenę, w sposób
niezależny i obiektywny, adekwatności i skuteczności systemu zarządzania ryzykiem
i systemu kontroli wewnętrznej, z wyłączeniem komórki audytu wewnętrznego.
Art. 9ca.
1.
Bank jest obowiązany sporządzić i stosować politykę wynagrodzeń dla poszczególnych
kategorii osób, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka banku,
obejmującą wynagrodzenia i uznaniowe świadczenia emerytalne w rozumieniu art. 4 ust.
1 pkt 73 rozporządzenia nr 575/2013, zwaną dalej „polityką wynagrodzeń”.
2.
Zarząd banku opracowuje i wdraża politykę wynagrodzeń zatwierdzoną przez radę nadzorczą.
3.
Stosowana przez bank polityka wynagrodzeń obejmuje także jego podmioty zależne oraz
uwzględnia politykę wynagrodzeń stosowaną przez podmiot dominujący w stosunku do tego
banku.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego gromadzi i analizuje informacje publikowane przez banki
zgodnie z art. 450 ust. 1 lit. g-i rozporządzenia nr 575/2013 w celu monitorowania
tendencji i praktyk w zakresie polityki wynagrodzeń stosowanej przez banki.
5.
Bank, raz do roku, w terminie do dnia 31 stycznia, przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego
dane o liczbie osób określonych w ust. 1, których łączne wynagrodzenie w poprzednim
roku wyniosło co najmniej równowartość 1 000 000 euro, wraz z informacjami dotyczącymi
stanowisk zajmowanych przez te osoby oraz wartości głównych składników wynagrodzenia,
przyznanych premii, nagród długookresowych oraz odprowadzonych składek emerytalnych.
6.
Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje informacje i dane, o których mowa w ust. 4
i 5, Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego.
7.
Równowartość w euro wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 5, oblicza się według średniego
kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w ostatnim dniu
roboczym roku, za który przekazywane są dane.
Art. 9cb.
1.
W banku istotnym działają:
1)
komitet do spraw wynagrodzeń,
2)
komitet do spraw ryzyka
- w skład których wchodzą osoby powoływane spośród członków rady nadzorczej banku.
2.
Do zadań komitetu do spraw wynagrodzeń należy opiniowanie i monitorowanie przyjętej
w banku polityki wynagrodzeń oraz wspieranie organów banku w zakresie kształtowania
i realizacji tej polityki.
3.
Do zadań komitetu do spraw ryzyka należy w szczególności:
1)
opiniowanie całościowej bieżącej i przyszłej gotowości banku do podejmowania ryzyka;
2)
opiniowanie opracowanej przez zarząd banku strategii zarządzania ryzykiem w działalności
banku oraz przedkładanych przez zarząd informacji dotyczących realizacji tej strategii;
3)
wspieranie rady nadzorczej banku w nadzorowaniu wdrażania strategii zarządzania ryzykiem
w działalności banku przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla;
4)
weryfikacja, czy ceny pasywów i aktywów oferowanych klientom w pełni uwzględniają
model biznesowy banku i jego strategię w zakresie ryzyka, a w przypadku gdy ceny te
nie odzwierciedlają w odpowiedni sposób rodzajów ryzyka zgodnie z tym modelem i tą
strategią, przedstawianie zarządowi banku propozycji mających na celu zapewnienie
adekwatności cen pasywów i aktywów do tych rodzajów ryzyka.
4.
Bank zapewnia komitetowi do spraw wynagrodzeń dostęp do informacji, zasoby oraz wsparcie,
niezbędne do realizacji jego zadań, w tym możliwość korzystania przez komitet z usług
ekspertów zewnętrznych.
5.
Na wniosek banku niebędącego bankiem istotnym Komisja Nadzoru Finansowego może wyrazić
zgodę na połączenie komitetu do spraw ryzyka z komitetem audytu, o którym mowa w art. 128 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich
oraz nadzorze publicznym , o ile większość z członków rady nadzorczej banku mających wchodzić w skład połączonego
komitetu, w tym przewodniczący połączonego komitetu, spełnia kryteria, o których mowa
w art. 129 ust. 3 tej ustawy. Przepisy art. 129 ust. 1, 5 i 6 tej ustawy stosuje się
odpowiednio.
Art. 9cc.
Bank dokumentuje systemy i procesy, o których mowa w przepisach ustawy lub rozporządzenia
nr 575/2013, oraz rejestruje transakcje, w sposób umożliwiający Komisji Nadzoru Finansowego
sprawowanie nadzoru nad zgodnością działalności banku z tymi przepisami.
Art. 9cd.
1.
W banku istotnym działa komitet do spraw nominacji, którego członkowie są powołani
przez radę nadzorczą spośród swoich członków.
2.
Komitet do spraw nominacji, przy realizacji powierzonych mu zadań, uwzględnia, w miarę
możliwości, potrzebę zapewnienia, aby proces decyzyjny w zarządzie banku nie został
zdominowany przez jedną osobę, co mogłoby wpłynąć w sposób niekorzystny na interes
banku.
3.
W celu realizacji zadań komitet do spraw nominacji może korzystać z wszelkich niezbędnych
zasobów, w tym z usług doradztwa zewnętrznego.
4.
Bank zapewnia odpowiednie finansowanie realizacji zadań przez komitet do spraw nominacji.
5.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres zadań komitetu do spraw nominacji, uwzględniając potrzebę zapewnienia
skutecznego, prawidłowego i ostrożnego zarządzania bankiem.
Art. 9ce.
Komitet do spraw nominacji albo rada nadzorcza, jeżeli nie powołano tego komitetu,
przyjmuje politykę różnorodności w składzie zarządu banku, uwzględniającą szeroki
zestaw cech i kompetencji wymaganych w przypadku osób pełniących funkcję członków
zarządu.
Art. 9d.
(uchylony)
Art. 9e.
(uchylony)
Art. 9f.
1.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy sposób funkcjonowania w bankach systemu zarządzania ryzykiem i systemu
kontroli wewnętrznej, w tym tryb anonimowego zgłaszania wskazanemu członkowi zarządu
lub rady nadzorczej naruszeń prawa oraz obowiązujących w banku procedur i standardów
etycznych, mając na względzie potrzebę zapewnienia skutecznego funkcjonowania organów
statutowych banku i należytego podejścia do podejmowanego ryzyka w zakresie prowadzonej
działalności, a także zapewnienie skutecznego działania mechanizmów wykrywania naruszeń;
2)
szczegółowy zakres polityki wynagrodzeń i sposób jej ustalania, mając na względzie
potrzebę zapewnienia właściwego funkcjonowania w banku polityki wynagrodzeń, w tym
wyeliminowania negatywnego wpływu systemów wynagrodzeń na zarządzanie ryzykiem.
2.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,
sposób ograniczenia rodzajów i form instrumentów niepieniężnych, w jakich - zgodnie
z przyjętą polityką wynagrodzeń - jest wypłacany zmienny składnik wynagrodzenia, kierując
się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i stabilności banku w długim okresie.
Art. 9g.
(uchylony)
Art. 10.
1.
Kontrola wewnętrzna w bankach spółdzielczych zrzeszonych w bankach zrzeszających może
być wykonywana przez bank zrzeszający na zasadach określonych w umowie zrzeszenia.
2.
W przypadku gdy bank zrzeszający lub banki spółdzielcze są uczestnikami systemu ochrony,
o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych,
ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających , zwanej dalej „ustawą o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się
i bankach zrzeszających”, kontrola wewnętrzna, o której mowa w art. 9c ust. 2 pkt
3 i art.9d ust. 2 , wykonywana jest w tych bankach na zasadach określonych w umowie systemu ochrony.
Art. 10a.
1.
Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego, jego zastępcy, członkowie Komisji Nadzoru
Finansowego, pracownicy Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego i osoby zatrudnione w Urzędzie
Komisji Nadzoru Finansowego na podstawie umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innych
umów o podobnym charakterze, są obowiązani do zachowania tajemnicy zawodowej.
2.
Tajemnicę zawodową, o której mowa w ust. 1, stanowią wszystkie uzyskane lub wytworzone
w związku ze sprawowaniem nadzoru bankowego informacje, których udzielenie, ujawnienie
lub potwierdzenie mogłoby naruszyć chroniony prawem interes podmiotów, których te
informacje bezpośrednio lub pośrednio dotyczą lub utrudnić sprawowanie nadzoru bankowego.
3.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, istnieje również po ustaniu stosunków prawnych,
o których mowa w ust. 1.
4.
Z zastrzeżeniem ust. 5-8, nie narusza obowiązku, o którym mowa w ust. 1:
1)
udzielenie informacji właściwym władzom nadzorczym dla celów sprawowanego przez te
władze nadzoru bankowego;
1a)
udzielenie informacji właściwym władzom nadzorczym dla celów sprawowanego przez te
władze nadzoru nad rynkiem kapitałowym oraz w sprawach związanych z wykonywaniem tego
nadzoru, jeżeli wskutek tego nie zostanie naruszony interes gospodarczy Rzeczypospolitej
Polskiej, zapewnione jest wykorzystanie udzielonych informacji tylko na potrzeby sprawowanego
nadzoru nad rynkiem kapitałowym lub w sprawach związanych z wykonywaniem tego nadzoru,
oraz zagwarantowane jest, że przekazywanie udzielonych informacji poza organ nadzoru
możliwe jest wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji Nadzoru Finansowego;
2)
złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa;
3)
udzielenie informacji bankowi centralnemu, będącemu w Europejskim Systemie Banków
Centralnych, niezbędnych do realizacji przez niego zadań ustawowych, w tym zadań dotyczących
polityki monetarnej i zapewnienia związanej z tym płynności, zadań związanych z nadzorem
nad systemami płatności, rozliczeń i rozrachunku oraz zadań realizowanych w przypadku
zagrożenia dla stabilności systemu finansowego;
4)
udzielenie informacji właściwym władzom nadzorczym zainteresowanych państw członkowskich
w przypadku zagrożenia dla stabilności krajowego systemu finansowego oraz w wykonaniu
zobowiązań międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej;
5)
udzielenie Komitetowi Stabilności Finansowej, o którym mowa w ustawie o nadzorze makroostrożnościowym,
informacji niezbędnych do realizacji przez niego zadań ustawowych;
6)
udzielenie instytucjonalnym systemom ochrony, o których mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia
nr 575/2013, informacji niezbędnych do realizacji ich zadań;
7)
udzielenie Europejskiej Radzie do spraw Ryzyka Systemowego, Europejskiemu Urzędowi
Nadzoru Bankowego lub Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych
informacji niezbędnych do realizacji ich zadań, jeżeli obowiązek taki wynika z przepisów
dotyczących utworzenia i działalności tych podmiotów;
8)
udzielenie informacji klientowi banku, na jego wniosek, na potrzeby wszczętego lub
planowanego postępowania cywilnego przeciwko bankowi, którego upadłość ogłoszono lub
którego likwidacja jest prowadzona zgodnie z art. 147;
9)
udzielenie Radzie Funduszu Wsparcia Kredytobiorców informacji, o której mowa w art. 16a ust. 5 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o wsparciu kredytobiorców, którzy
zaciągnęli kredyt mieszkaniowy i znajdują się w trudnej sytuacji finansowej .
5.
Udostępnianie informacji stanowiących tajemnicę zawodową, obejmujących swym zakresem
tajemnicę bankową, jest możliwe wyłącznie w trybie i na zasadach określonych dla udostępniania
informacji stanowiących tajemnicę bankową.
6.
Udzielenie właściwym władzom nadzorczym państwa niebędącego państwem członkowskim
informacji stanowiących tajemnicę zawodową właściwych władz nadzorczych państwa członkowskiego
może nastąpić jedynie wówczas, gdy zapewniona będzie ochrona tych informacji co najmniej
równoważna określonej w niniejszym artykule.
7.
Uzyskane od właściwych władz nadzorczych informacje stanowiące tajemnicę zawodową
tych władz mogą być udzielane jedynie po uzyskaniu zgody tych władz i dla celów określonych
tą zgodą.
8.
Zgoda, o której mowa w ust. 7, nie jest wymagana jeżeli informacje uzyskane od właściwych
władz nadzorczych państwa członkowskiego są przekazywane właściwym władzom nadzorczym
innych państw członkowskich lub udzielenie informacji jest niezbędne dla celów wykonywania
nadzoru bankowego.
9.
Osoby inne niż wymienione w ust. 1, które zapoznały się z informacjami stanowiącymi
tajemnicę zawodową, w szczególności w przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i
ust. 7 i 8, obowiązane są do zachowania tajemnicy zawodowej, o ile z przepisów odrębnych
nie wynika obowiązek dalszego udzielania tych informacji.
10.
Przepisy ust. 1-9 stosuje się również do informacji zawartych w dokumentacji przejętej
przez Urząd Komisji Nadzoru Finansowego w wyniku realizacji porozumienia zawartego
na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym .
Art. 10b.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego podaje do publicznej wiadomości, bez zbędnej zwłoki, informację
o nałożeniu prawomocnej sankcji administracyjnej, w tym o rodzaju i charakterze naruszenia
przepisów prawa, wraz ze wskazaniem imienia i nazwiska osoby lub nazwy (firmy) podmiotu,
na które nałożono sankcję.
1a.
Komisja Nadzoru Finansowego może podać do publicznej wiadomości informację o nałożeniu
sankcji administracyjnej przed uprawomocnieniem się decyzji nakładającej tę sankcję,
w tym o rodzaju i charakterze naruszenia przepisów prawa, wraz ze wskazaniem:
1)
imienia i nazwiska osoby lub nazwy (firmy) podmiotu,
2)
że decyzja nakładająca sankcję nie jest prawomocna,
3)
czy strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy albo skargę do sądu administracyjnego
- mając na uwadze cele, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1 i 1a, są zamieszczane na stronie internetowej
Komisji Nadzoru Finansowego na okres 5 lat, licząc od dnia jej zamieszczenia, z tym
że wskazanie imienia i nazwiska osoby, na którą nałożono sankcję, jest zamieszczane
na okres nie dłuższy niż rok.
3.
W informacjach, o których mowa w ust. 1 i 1a, Komisja Nadzoru Finansowego nie podaje
imienia i nazwiska osoby fizycznej, w przypadku gdy opublikowanie tych danych:
1)
byłoby środkiem niewspółmiernym do wagi dokonanego naruszenia;
2)
stanowiłoby zagrożenie dla stabilności rynków finansowych;
3)
zagroziłoby prowadzonemu postępowaniu karnemu lub postępowaniu w sprawach o przestępstwa
skarbowe;
4)
wyrządziłoby niewspółmierną szkodę tej osobie.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego informacje
o zastosowanych sankcjach administracyjnych.
Art. 11.
1.
Do określonych w ustawie decyzji Prezesa Narodowego Banku Polskiego w przedmiocie
udzielenia zgody stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.
2.
Decyzje Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie:
1)
wyrażenia oceny,
2)
zezwolenia,
3)
zgody,
4)
nakazania bankowi zmiany lub rozwiązania umowy,
4a)
zakazania wykonywania prawa głosu z akcji banku krajowego lub wykonywania uprawnień
podmiotu dominującego,
5)
nakazania sprzedaży akcji w oznaczonym terminie,
6)
odmowy przesłania właściwym władzom nadzorczym państwa goszczącego zawiadomienia,
7)
odmowy powiadomienia właściwych władz nadzorczych państwa goszczącego,
8)
zakazania instytucji finansowej prowadzenia działalności na terenie państwa goszczącego,
9)
nakazania bankowi wstrzymania wypłat z zysku,
10)
nakazania wstrzymania tworzenia nowych jednostek organizacyjnych banku, oddziału banku
zagranicznego lub oddziału instytucji kredytowej,
11)
zawieszenia w czynnościach członków zarządu banku lub instytucji finansowej,
12)
ograniczenia zakresu działalności banku, oddziału banku zagranicznego lub oddziału
instytucji kredytowej,
13)
nałożenia kary finansowej na bank, oddział banku zagranicznego, oddział instytucji
kredytowej lub instytucję finansową,
14)
likwidacji banku lub oddziału banku zagranicznego,
15)
określenia zakresu uprawnień likwidatora lub innej osoby wyznaczonej przez właściwe
władze nadzorcze państwa członkowskiego do przeprowadzenia likwidacji instytucji kredytowej,
16)
odwołania członka zarządu lub rady nadzorczej banku,
17)
nałożenia na członków zarządu banku lub instytucji finansowej oraz na władze oddziału
instytucji kredytowej kary pieniężnej,
18)
zakazania udzielania lub ograniczenia udzielania kredytów i pożyczek pieniężnych akcjonariuszom
(członkom) oraz członkom zarządu, rady nadzorczej i pracownikom banku,
19)
żądania zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia,
20)
(uchylony)
20a)
zalecenia bankowi przestrzegania dodatkowych wymogów w zakresie płynności zgodnie
z art. 138 ust. 1 pkt 1a,
21)
zalecenia bankowi utrzymywania dodatkowego wymogu w zakresie funduszy własnych zgodnie
z art. 138 ust. 1 pkt 2a,
22)
ustanowienia i odwołania kuratora,
23)
ustanowienia zarządu komisarycznego,
24)
przejęcia banku przez inny bank za zgodą banku przejmującego,
25)
wystąpienia do Rady Ministrów o likwidację banku państwowego,
26)
odwołania likwidatora banku wyznaczonego przez bank,
27)
zawieszenia działalności banku,
28)
uznania oddziału instytucji kredytowej za istotny
- mają moc ostatecznych decyzji administracyjnych i podlegają natychmiastowemu wykonaniu.
3.
O ile ustawa nie stanowi inaczej, termin wydania określonych w niej opinii wynosi
30 dni.
Art. 11a.
Do postępowań przed Komisją Nadzoru Finansowego, prowadzonych na podstawie przepisów
rozdziału 12 części AA nie stosuje się przepisów art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 11b.
1.
Doręczanie pism w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów rozdziału 12 części AA może następować za pomocą środków komunikacji elektronicznej
w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą
elektroniczną na adres poczty elektronicznej podany uprzednio Komisji Nadzoru Finansowego przez
bank. Do tych postępowań przepisu art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
2.
Bank, podejmując działalność, przekazuje w terminie 14 dni Komisji Nadzoru Finansowego
adres poczty elektronicznej do doręczeń w postępowaniach, o których mowa w ust. 1 zdanie pierwsze, a także zapewnia sobie możliwość identyfikacji pod adresem
elektronicznej skrzynki podawczej w systemie teleinformatycznym Komisji Nadzoru Finansowego
oraz podpisywania urzędowych poświadczeń odbioru w sposób wskazany w art. 20a ustawy
z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania
publiczne .
3.
Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o zmianie adresu poczty elektronicznej,
o którym mowa w ust. 1. W razie niezawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego o zmianie
adresu poczty elektronicznej doręczenie pisma pod wcześniej podany adres poczty elektronicznej
ma skutek prawny. Do postępowań, o których mowa w ust. 1 zdanie pierwsze, przepisu art. 41 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
4.
W przypadku ustanowienia pełnomocnika pełnomocnictwo powinno określać adres poczty
elektronicznej do doręczeń. W przypadku braku wyznaczenia adresu poczty elektronicznej
do doręczeń w pełnomocnictwie doręczenie pisma pod adres poczty elektronicznej banku,
który ustanowił pełnomocnika, ma skutek prawny. W przypadku zmiany adresu poczty elektronicznej
określonego w pełnomocnictwie przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.
5.
W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób, o którym
mowa w art. 46 § 4 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, doręczenie uważa się za dokonane po upływie 2 dni roboczych, licząc od dnia wysłania
zawiadomienia, o którym mowa w art. 46 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Rozdział 2
Tworzenie i organizacja banków oraz oddziałów i przedstawicielstw banków
Art. 12.
Banki mogą być tworzone jako banki państwowe, banki spółdzielcze lub banki w formie
spółek akcyjnych.
Art. 13.
1.
Założycielami banku w formie spółki akcyjnej mogą być osoby prawne i osoby fizyczne,
z tym że założycieli nie może być mniej niż 3.
2.
Założycielami banku spółdzielczego mogą być tylko osoby fizyczne w liczbie wymaganej
dla założenia spółdzielni, określonej ustawą - Prawo spółdzielcze.
3.
Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do banku, którego założycielem jest Skarb Państwa,
bank krajowy, instytucja kredytowa, bank zagraniczny, krajowy lub zagraniczny zakład
ubezpieczeń, krajowy lub zagraniczny zakład reasekuracji lub międzynarodowa instytucja
finansowa.
Art. 13a.
Zarząd banku działa i wykonuje swoje funkcje w siedzibie określonej w statucie banku.
Art. 13b.
Komisja Nadzoru Finansowego gromadzi informacje publikowane przez banki zgodnie z
art. 435 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 575/2013 i wykorzystuje je do analizy porównawczej
praktyk zapewniających różnorodność w składzie organów banku. Zgromadzone informacje
oraz wyniki dokonanych analiz Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu
Urzędowi Nadzoru Bankowego.
A. Banki państwowe
Art. 14.
1.
Bank państwowy może być utworzony przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia. W
tym samym trybie następuje likwidacja banku państwowego.
1a.
Utworzenie albo likwidacja banku państwowego wymaga zasięgnięcia opinii Komisji Nadzoru
Finansowego, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 147 ust. 1 pkt 2.
2.
Rozporządzenie Rady Ministrów o utworzeniu banku państwowego określa nazwę, siedzibę,
przedmiot i zakres działania banku, jego fundusze statutowe, w tym środki wydzielone
z majątku Skarbu Państwa, które stają się majątkiem banku.
3.
Bank państwowy nie podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego.
Art. 14a.
Bank państwowy nie jest przedsiębiorstwem państwowym, państwową jednostką organizacyjną
ani jednostką sektora finansów publicznych w rozumieniu odrębnych przepisów.
Art. 15.
1.
Organami banku państwowego są rada nadzorcza i zarząd.
2.
Członkowie zarządów lub rad nadzorczych nie mogą zajmować się działalnością konkurencyjną.
W szczególności nie mogą być członkami zarządu lub rady nadzorczej innego banku, chyba
że bank państwowy jest akcjonariuszem tego banku.
Art. 16.
1.
Radę nadzorczą powołuje się na okres 3 lat spośród osób posiadających odpowiednie
kwalifikacje z zakresu finansów. Przewodniczącego rady nadzorczej powołuje i odwołuje
Prezes Rady Ministrów.
2.
Członkowie rady nadzorczej są powoływani przez Prezesa Rady Ministrów spośród osób
niebędących członkami zarządu tego banku. Odwołanie członków rady nadzorczej następuje
w takim samym trybie, w jakim zostali powołani.
Art. 17.
1.
Prezesa zarządu banku państwowego powołuje i odwołuje rada nadzorcza.
2.
Pozostałych członków zarządu banku powołuje i odwołuje rada nadzorcza, na wniosek
prezesa zarządu banku.
3.
Powołanie prezesa zarządu oraz jednego członka zarządu następuje za zgodą Komisji
Nadzoru Finansowego. Przepisy art. 22b stosuje się odpowiednio.
Art. 18.
1.
Rada nadzorcza sprawuje nadzór nad działalnością banku państwowego, zatwierdza przedstawione
przez Zarząd sprawozdanie finansowe oraz podział zysku i sposób pokrycia strat, a
także przyjmuje sprawozdania z działalności banku, udziela zarządowi banku zaleceń
oraz może zawieszać w czynnościach członków zarządu banku.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 1, zarząd banku rozpatruje sprawy dotyczące działalności banku
oraz podejmuje w tych sprawach uchwały, których wykonanie zapewnia prezes zarządu
banku.
3.
Rada nadzorcza uchyla uchwałę zarządu banku w razie stwierdzenia jej niezgodności
z przepisami prawa lub statutem banku.
4.
Prezes zarządu banku państwowego reprezentuje bank, przewodniczy zarządowi banku oraz
organizuje działalność banku.
5.
Szczegółowy zakres działania rady nadzorczej i zarządu oraz osoby uprawnione do reprezentowania
banku określa statut banku państwowego.
Art. 195)W brzmieniu ustalonym przez art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 284), która weszła w życie z dniem 29 lutego 2020 r..
Statut bankowi państwowemu nadaje, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw
aktywów państwowych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych,
po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, mając na uwadze potrzebę sprawnej
realizacji zadań przez bank państwowy.
B. Banki spółdzielcze
Art. 20.
1.
Bankiem spółdzielczym jest bank w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach
zrzeszających.
2.
Statut banku spółdzielczego pod rygorem nieważności powinien być sporządzony w formie
aktu notarialnego.
Art. 20a.
1.
Do banku spółdzielczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 22-22b i art. 22d, z
tym że w przypadku banku spółdzielczego zrzeszonego w banku zrzeszającym:
1)
członkiem zarządu, o którym mowa w art. 22a ust. 4, jest prezes zarządu;
2)
przepisu art. 22a ust. 6 pkt 1 nie stosuje się;
3)
przepis art. 22b stosuje się wyłącznie do powołania prezesa zarządu.
2.
Na wniosek banku spółdzielczego zrzeszonego w banku zrzeszającym Komisja Nadzoru Finansowego
może wyrazić zgodę na wyodrębnienie stanowiska członka zarządu, o którym mowa w art.
22a ust. 4. Przepis art. 22b stosuje się odpowiednio.
C. Banki w formie spółek akcyjnych
Art. 21.
Do utworzenia i działalności banku w formie spółki akcyjnej stosuje się przepisy Kodeksu spółek handlowych, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.
Art. 22.
1.
Funkcję organu nadzoru pełni w banku rada nadzorcza składająca się co najmniej z pięciu
osób fizycznych.
2.
Członków rady nadzorczej banku powołuje i odwołuje walne zgromadzenie, uwzględniając
ocenę spełniania wymogów, o których mowa w art. 22aa.
3.
Bank niezwłocznie po powołaniu rady nadzorczej i dokonaniu zmiany jej składu przekazuje
Komisji Nadzoru Finansowego informację o składzie rady nadzorczej i zmianie jej składu
oraz wynikającą z oceny, o której mowa w ust. 2, informację o spełnieniu przez członków
rady nadzorczej, których dotyczy informacja, wymogów określonych w art. 22aa.
Art. 22a.
1.
Zarząd banku składa się co najmniej z trzech osób fizycznych powoływanych i odwoływanych
przez radę nadzorczą, z zastrzeżeniem art. 22b. Rada nadzorcza, powołując lub odwołując
członków zarządu banku, uwzględnia ocenę spełniania wymogów, o których mowa w art.
22aa.
2.
Rada nadzorcza niezwłocznie po powołaniu zarządu i po dokonaniu zmiany jego składu
przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego informację o składzie zarządu i zmianie jego
składu oraz wynikającą z oceny, o której mowa w ust. 1, informację o spełnieniu przez
członków zarządu wymogów, o których mowa w art. 22aa. Rada nadzorcza informuje Komisję
Nadzoru Finansowego także o zatwierdzeniu i zmianie wewnętrznego podziału kompetencji
w zarządzie banku.
3.
Prezes zarządu kieruje pracami zarządu. Prezesowi zarządu podlega komórka audytu wewnętrznego.
4.
W zarządzie banku wyodrębnia się stanowisko członka zarządu nadzorującego lub stanowiska
członków zarządu nadzorujących zarządzanie ryzykiem istotnym w działalności banku.
5.
Zarząd banku ustala, a rada nadzorcza zatwierdza wewnętrzny podział kompetencji w
zarządzie banku.
6.
W ramach wewnętrznego podziału kompetencji w zarządzie banku:
1)
nie mogą być łączone funkcje prezesa zarządu oraz członka zarządu, o którym mowa w
ust. 4;
2)
prezesowi zarządu banku nie może być powierzony nadzór nad obszarem działalności banku
stwarzającym ryzyko istotne w działalności banku;
3)
członkowi zarządu banku, o którym mowa w ust. 4, nie może być powierzony nadzór nad
obszarem działalności banku stwarzającym ryzyko, którym zarządzanie nadzoruje;
4)
poza kompetencjami, o których mowa w ust. 3 i 4, należy przyporządkować kompetencje
w zakresie nadzoru nad:
a)
ryzykiem braku zgodności działalności banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi
i standardami rynkowymi,
b)
obszarem rachunkowości i sprawozdawczości finansowej, w tym kontroli finansowej.
Art. 22aa.
1.
Członkowie zarządu i rady nadzorczej banku powinni mieć wiedzę, umiejętności i doświadczenie,
odpowiednie do pełnionych przez nich funkcji i powierzonych im obowiązków, oraz dawać
rękojmię należytego wykonywania tych obowiązków. Rękojmia, o której mowa w zdaniu
poprzedzającym, odnosi się w szczególności do reputacji, uczciwości i rzetelności
danej osoby oraz zdolności do prowadzenia spraw banku w sposób ostrożny i stabilny.
2.
Liczba funkcji członka zarządu lub rady nadzorczej pełnionych jednocześnie przez członka
zarządu lub rady nadzorczej banku powinna być uzależniona od indywidualnych okoliczności
oraz charakteru, skali i stopnia złożoności działalności banku.
3.
Członek zarządu lub rady nadzorczej banku istotnego może pełnić jednocześnie nie więcej
niż:
1)
jedną funkcję członka zarządu i dwie funkcje członka rady nadzorczej albo
2)
cztery funkcje członka rady nadzorczej.
4.
Za jedną funkcję, o której mowa w ust. 3, uznaje się:
1)
funkcje członka zarządu lub rady nadzorczej pełnione w podmiotach należących do tej
samej grupy kapitałowej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości ;
2)
funkcje członka zarządu lub rady nadzorczej pełnione w:
a)
podmiotach objętych tym samym instytucjonalnym systemem ochrony spełniającym warunki,
o których mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia nr 575/2013, lub
b)
podmiotach, w których bank posiada znaczny pakiet akcji, o którym mowa w art. 4 ust.
1 pkt 36 rozporządzenia nr 575/2013.
5.
Przepisu ust. 3 nie stosuje się do funkcji pełnionych przez członka zarządu lub rady
nadzorczej banku w podmiotach nieprowadzących działalności gospodarczej, jak również
do reprezentantów Skarbu Państwa.
6.
Na wniosek rady nadzorczej Komisja Nadzoru Finansowego, biorąc pod uwagę w szczególności
zakres, skalę i złożoność działalności prowadzonej przez bank, może wyrazić zgodę
na pełnienie przez członka zarządu lub rady nadzorczej banku istotnego jednej dodatkowej
funkcji członka rady nadzorczej ponad ograniczenia przewidziane w ust. 3 i 4, jeżeli
nie zagrozi to należytemu wykonywaniu przez członka zarządu lub rady nadzorczej powierzonych
mu obowiązków w banku. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru
Bankowego o wydanych zgodach.
7.
Członkowie zarządu i rady nadzorczej banku są obowiązani pełnić swoje funkcje w sposób
uczciwy i rzetelny oraz kierować się niezależnością osądu, aby zapewnić skuteczną
ocenę i weryfikację podejmowania i wykonania decyzji związanych z bieżącym zarządzaniem
bankiem.
8.
Bank jest obowiązany zapewnić środki niezbędne do przygotowania członków zarządu i
rady nadzorczej banku do pełnienia przez nich funkcji i środki niezbędne do ich szkolenia.
9.
Przy wyborze kandydatów na członków zarządu lub rady nadzorczej banku właściwy organ
banku uwzględnia cechy i kompetencje istotne z punktu widzenia potrzeby zapewnienia
prawidłowości realizacji zadań przez zarząd lub radę nadzorczą.
10.
W celu zapewnienia ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem, bank identyfikuje
inne niż wymienione w ust. 1 kluczowe funkcje w banku, z którymi związany jest zakres
obowiązków, uprawnień i odpowiedzialności umożliwiający wywieranie znaczącego wpływu
na kierowanie bankiem. Bank zapewnia, że osoby pełniące te funkcje spełniają odpowiednio
wymagania określone w ust. 1.
11.
Bank żąda od kandydata na członka zarządu lub rady nadzorczej oraz od osoby ubiegającej
się o pełnienie innej kluczowej funkcji w banku przedłożenia:
1)
dokumentów lub oświadczeń dotyczących:
a)
zmiany imienia, nazwiska lub obywatelstwa,
b)
sytuacji materialnej i stanu majątku;
2)
informacji niezbędnych do oceny spełniania warunków określonych w ust. 1, dotyczących:
a)
adresu zamieszkania lub pobytu,
b)
wykształcenia, zawodu, umiejętności i doświadczenia zawodowego, w tym dotychczasowego
przebiegu pracy zawodowej, ukończonych szkoleń zawodowych, miejsca i stanowiska pracy
oraz funkcji pełnionych w organach podmiotów sektora finansowego,
c)
postępowań karnych i postępowań w sprawach o przestępstwa skarbowe prowadzonych przeciwko
kandydatowi na członka zarządu lub rady nadzorczej lub osobie ubiegającej się o pełnienie
innej kluczowej funkcji w banku,
d)
nałożonych sankcji administracyjnych,
e)
sankcji administracyjnych nałożonych na inne podmioty w związku z zakresem odpowiedzialności
kandydata na członka zarządu lub rady nadzorczej lub osoby ubiegającej się o pełnienie
innej kluczowej funkcji w banku,
f)
postępowań sądowych, które mogą mieć negatywny wpływ na reputację kandydata na członka
zarządu lub rady nadzorczej lub osoby ubiegającej się o pełnienie innej kluczowej
funkcji w banku, oraz postępowań administracyjnych, dyscyplinarnych lub egzekucyjnych,
w których występował lub występuje jako strona,
g)
znajomości języka polskiego oraz języków obcych,
h)
sposobu działania w życiu, środowisku i kontaktach zawodowych oraz sposobu zachowania
się wobec osób pokrzywdzonych przez jego działania.
12.
Dane osobowe, o których mowa w ust. 11, przechowuje się nie dłużej niż przez okres
25 lat.
Art. 22b.
1.
Powołanie prezesa zarządu banku i członka zarządu banku, o którym mowa w art. 22a
ust. 4, a także powierzenie funkcji członka zarządu banku, o którym mowa w tym przepisie,
powołanemu członkowi zarządu następuje za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego. Z wnioskiem
o wyrażenie zgody występuje rada nadzorcza.
2.
Rada nadzorcza banku, wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, przekazuje informacje
i oświadczenia osób wskazanych w tym przepisie, odnoszące się do okresu ostatnich
5 lat, dotyczące:
1)
identyfikacji tych osób;
2)
wiedzy, umiejętności i doświadczenia tych osób, a w szczególności wykształcenia, przebiegu
pracy zawodowej i ukończonych szkoleń zawodowych;
3)
funkcji pełnionych w organach innych podmiotów;
4)
karalności tych osób, prowadzonych przeciwko nim postępowań karnych i postępowań w
sprawach o przestępstwa skarbowe;
5)
sankcji administracyjnych nałożonych na te osoby lub inne podmioty w związku z zakresem
odpowiedzialności tych osób;
6)
postępowań sądowych, które mogą mieć negatywny wpływ na sytuację finansową tych osób,
oraz postępowań administracyjnych, dyscyplinarnych lub egzekucyjnych, w których te
osoby występowały lub występują jako strona;
7)
znajomości języka polskiego;
8)
innych okoliczności mogących mieć wpływ na ocenę spełniania przez te osoby wymogów
określonych w art. 22aa.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli
osoba, której dotyczy wniosek o wyrażenie zgody:
1)
nie spełnia wymogów określonych w art. 22aa;
2)
była karana za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe, z wyłączeniem przestępstw
ściganych z oskarżenia prywatnego;
3)
nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w art. 138 ust. 4a - w przypadku osoby pełniącej
funkcję członka zarządu banku;
4)
nie posiada udowodnionej znajomości języka polskiego.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego odstąpi, w drodze decyzji wydanej na wniosek rady nadzorczej
banku, od wymogu udowodnionej znajomości języka polskiego, o którym mowa w ust. 3
pkt 4, jeżeli nie jest to niezbędne ze względów nadzoru ostrożnościowego, biorąc w
szczególności pod uwagę poziom dopuszczalnego ryzyka lub zakres działalności banku.
5.
(uchylony)
6.
Jeżeli nie zachodzą przesłanki określone w ust. 3, przepisu ust. 1 nie stosuje się
do powołania na kolejną kadencję osób wymienionych w ust. 1 oraz do powołania w skład
pierwszego zarządu banku osób zatwierdzonych w zezwoleniu na utworzenie tego banku.
7.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, może określać termin, do którego powinno nastąpić
powołanie lub powierzenie funkcji, o którym mowa w ust. 1. W przypadku niedotrzymania
tego terminu decyzja wygasa. Przepisu art. 162 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
Art. 22c.
1.
Protokół z walnego zgromadzenia sporządzany jest zgodnie z art. 421 Kodeksu spółek handlowych oraz powinien zawierać:
1)
treść wniosków zgłaszanych w trakcie walnego zgromadzenia;
2)
imię i nazwisko osoby zgłaszającej wniosek;
3)
imię i nazwisko lub firmę osoby, w imieniu której został zgłoszony wniosek;
4)
rozstrzygnięcie w sprawie wniosku.
2.
Protokół, o którym mowa w ust. 1, powinien być przekazany Komisji Nadzoru Finansowego
w terminie 14 dni od dnia zakończenia walnego zgromadzenia.
Art. 22d.
1.
W przypadku gdy członek rady nadzorczej lub zarządu banku nie spełnia wymogów określonych
w art. 22aa, Komisja Nadzoru Finansowego może wystąpić do właściwego organu banku
z wnioskiem o jego odwołanie.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego może zawiesić w czynnościach członka rady nadzorczej lub
zarządu banku, o których mowa w ust. 1, do czasu podjęcia przez właściwy organ banku
uchwały w sprawie wniosku o jego odwołanie.
3.
Rada nadzorcza może delegować członka rady nadzorczej, na okres nie dłuższy niż trzy
miesiące, do czasowego wykonywania czynności członka zarządu, który został zawieszony.
Art. 23.
(uchylony)
Art. 24.
(uchylony)
Art. 25.
1.
Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio, nabyć albo objąć akcje lub prawa
z akcji banku krajowego w liczbie zapewniającej osiągnięcie albo przekroczenie odpowiednio
10%, 20%, jednej trzeciej, 50% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu lub udziału
w kapitale zakładowym, jest obowiązany każdorazowo zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego
o zamiarze ich nabycia albo objęcia. Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio,
stać się podmiotem dominującym banku krajowego w sposób inny niż przez nabycie albo
objęcie akcji lub praw z akcji banku krajowego w liczbie zapewniającej większość ogólnej
liczby głosów na walnym zgromadzeniu, obowiązany jest każdorazowo zawiadomić o tym
zamiarze Komisję Nadzoru Finansowego.
1a.
Bank, którego akcje zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, przekazuje
Komisji Nadzoru Finansowego informację o akcjonariuszach posiadających akcje lub prawa
z akcji w wysokości, o której mowa w ust. 1, zawierającą imiona i nazwiska albo nazwy
tych akcjonariuszy oraz liczbę akcji lub praw z akcji, co najmniej raz na 12 miesięcy.
2.
Za pośrednio stającego się podmiotem dominującym banku krajowego albo pośrednio nabywającego
lub obejmującego akcje lub prawa z akcji banku krajowego uważa się podmiot dominujący
w stosunku do podmiotu, który bezpośrednio staje się podmiotem dominującym banku krajowego
albo nabywa lub obejmuje akcje lub prawa z akcji banku krajowego bezpośrednio, jak
również podmiot, który podejmuje działania powodujące, że stanie się on podmiotem
dominującym w stosunku do podmiotu, który jest podmiotem dominującym banku krajowego
albo posiada akcje lub prawa z akcji banku krajowego.
3.
W przypadku gdy podmiot, który zamierza:
1)
bezpośrednio nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji banku krajowego lub stać się
podmiotem dominującym banku krajowego, jest podmiotem zależnym, zawiadomienie składa
tylko ten podmiot łącznie z jego pierwotnym podmiotem dominującym;
2)
pośrednio nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji banku krajowego lub stać się podmiotem
dominującym banku krajowego, jest podmiotem zależnym, zawiadomienie składa tylko jego
pierwotny podmiot dominujący.
4.
Obowiązek zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także:
1)
zastawnika i użytkownika akcji, jeżeli zgodnie z art. 340 § 1 Kodeksu spółek handlowych są oni uprawnieni do wykonywania prawa głosu z akcji;
2)
podmiotu, który uzyskał prawo głosu na walnym zgromadzeniu na poziomach określonych
w ust. 1 w wyniku zdarzeń innych niż objęcie lub nabycie akcji lub praw z akcji banku
krajowego, w szczególności w wyniku zmiany statutu lub w następstwie wygaśnięcia uprzywilejowania
lub ograniczenia akcji co do prawa głosu, a także nabycia akcji lub praw z akcji banku
krajowego w liczbie zapewniającej osiągnięcie albo przekroczenie poziomów określonych
w ust. 1 w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu lub udziału w kapitale zakładowym
w wyniku dziedziczenia.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4, obowiązek złożenia zawiadomienia powstaje przed
przystąpieniem do wykonywania prawa głosu z akcji albo wykonywania uprawnień podmiotu
dominującego wobec banku krajowego. Przepisy art. 25a-25n stosuje się odpowiednio.
6.
Do podmiotów, o których mowa w ust. 4, przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
7.
Przepisy ust. 1-6 i 9 stosuje się odpowiednio w przypadku, w którym dwa lub więcej
podmiotów działa w porozumieniu, którego przedmiotem jest wykonywanie prawa głosu
z akcji na poziomach określonych w ust. 1 lub wykonywanie uprawnień podmiotu dominującego
banku krajowego.
8.
W przypadku działania w porozumieniu, o którym mowa w ust. 7, zawiadomienie składają
wszystkie strony porozumienia łącznie.
9.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy nabycie albo objęcie akcji banku
krajowego dokonywane jest przez bank krajowy, instytucję kredytową, dom maklerski
lub firmę inwestycyjną mającą siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego,
w wykonaniu umowy o gwarancję emisji, o której mowa w art. 14a ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania
instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych , jeżeli:
1)
prawa z akcji nie są wykonywane w celu ingerencji w zarządzanie bankiem krajowym oraz
2)
akcje banku krajowego zostaną zbyte w ciągu roku od dnia ich nabycia albo objęcia.
Art. 25a.
1.
Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, przekazuje wraz
z zawiadomieniem informację o posiadanych bezpośrednio lub pośrednio akcjach lub prawach
z akcji banku krajowego, o którym mowa w art. 25 ust. 1, jak również o podmiotach
dominujących tego podmiotu i zawartych przez ten podmiot porozumieniach oraz o pozostawaniu
przez ten podmiot w stanach faktycznych lub prawnych pozwalających innym podmiotom
na wykonywanie praw z akcji banku krajowego lub wykonywanie uprawnień podmiotu dominującego
banku krajowego.
2.
Podmiot, o którym mowa w ust. 1, wskazuje w zawiadomieniu sposób realizacji zamiaru,
którego dotyczy zawiadomienie oraz przedkłada dowody wskazujące na istnienie zamiaru
objętego zawiadomieniem, w szczególności stosowną umowę lub porozumienie, a w przypadku
gdy zamiar ma zostać zrealizowany na rynku regulowanym - stosowne oświadczenie w tym
zakresie.
3.
W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie jest:
1)
zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, instytucją kredytową, firmą inwestycyjną,
spółką zarządzającą lub zarządzającym z UE, którzy uzyskali zezwolenie na wykonywanie
działalności na terytorium państwa członkowskiego, lub
2)
podmiotem dominującym lub podmiotem pozostającym w podobnym stosunku do zakładu ubezpieczeń,
zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej, spółki zarządzającej
lub zarządzającego z UE, którzy uzyskali zezwolenie na wykonywanie działalności na
terytorium państwa członkowskiego
- zawiadomienie zawiera odpowiednią informację w tym zakresie, wskazującą w szczególności
nazwę i siedzibę zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej,
firmy inwestycyjnej, spółki zarządzającej lub zarządzającego z UE, o których mowa
w pkt 2; jeżeli nie zachodzą okoliczności wymienione w pkt 1 i 2, zawiadomienie zawiera
stosowne oświadczenie w tym zakresie.
Art. 25b.
1.
Podmiot, składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, przedstawia wraz
z zawiadomieniem informacje dotyczące:
1)
identyfikacji podmiotu składającego zawiadomienie, osób zarządzających jego działalnością
oraz osób przewidzianych do objęcia funkcji członków zarządu banku krajowego - o ile
podmiot składający zawiadomienie planuje zmiany w tym zakresie;
2)
identyfikacji banku krajowego, o którym mowa w art. 25 ust. 1;
3)
działalności zawodowej, gospodarczej lub statutowej podmiotu składającego zawiadomienie
i osób, o których mowa w pkt 1, a w szczególności przedmiotu tej działalności, zakresu
i miejsca jej prowadzenia oraz dotychczasowego jej przebiegu, a także wykształcenia
posiadanego przez podmiot składający zawiadomienie, będący osobą fizyczną, i osób,
o których mowa w pkt 1;
4)
grupy, do której należy podmiot składający zawiadomienie, a w szczególności jej struktury,
należących do niej podmiotów, prawnych i faktycznych powiązań kapitałowych, finansowych
i osobowych z innymi podmiotami;
5)
sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu składającego zawiadomienie;
6)
skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, postępowań warunkowo umorzonych
oraz zakończonych ukaraniem postępowań dyscyplinarnych, jak również innych zakończonych
postępowań administracyjnych i cywilnych, dotyczących podmiotu składającego zawiadomienie
lub osób, o których mowa w pkt 1, mogących mieć wpływ na ocenę podmiotu składającego
zawiadomienie w świetle kryteriów określonych w art. 25h ust. 2;
7)
toczących się postępowań karnych o przestępstwo umyślne - z wyłączeniem przestępstw
ściganych z oskarżenia prywatnego - lub postępowań w sprawie o przestępstwo skarbowe,
jak również innych toczących się postępowań administracyjnych, dyscyplinarnych i cywilnych,
mogących mieć wpływ na ocenę podmiotu składającego zawiadomienie w świetle kryteriów
określonych w art. 25h ust. 2, a prowadzonych przeciwko podmiotowi składającemu zawiadomienie
lub osobom, o których mowa w pkt 1, lub postępowań związanych z działalnością tego
podmiotu lub tych osób;
8)
działań zmierzających do nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji w liczbie zapewniającej
osiągnięcie lub przekroczenie poziomów określonych w art. 25 ust. 1 albo stania się
podmiotem dominującym banku krajowego, a w szczególności docelowego udziału w ogólnej
liczbie głosów na walnym zgromadzeniu banku krajowego, związanych z tym udziałem uprawnień,
sposobu i źródeł finansowania nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji, zawartych
w związku z tymi działaniami umów oraz działania w porozumieniu z innymi podmiotami;
9)
zamiarów podmiotu składającego zawiadomienie w odniesieniu do przyszłej działalności
banku krajowego, w szczególności w zakresie planów marketingowych, operacyjnych, finansowych
oraz dotyczących organizacji i zarządzania, z uwzględnieniem zobowiązań, o których
mowa w art. 25h ust. 3.
2.
Informacje w zakresie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, a także informacje
w zakresie określonym w ust. 1 pkt 6 i 7, nie są wymagane w odniesieniu do podmiotu
składającego zawiadomienie i osób zarządzających jego działalnością, jeżeli podmiot
składający zawiadomienie jest bankiem krajowym, instytucją kredytową, zakładem ubezpieczeń,
zakładem reasekuracji, domem maklerskim, firmą inwestycyjną, spółką zarządzającą lub
zarządzającym z UE, którzy uzyskali zezwolenie na wykonywanie działalności w państwie
członkowskim, o ile okoliczność ta zostanie wykazana w zawiadomieniu.
3.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,
dokumenty, które należy załączyć do zawiadomienia w celu przedstawienia informacji
określonych w ust. 1, mając na względzie zapewnienie proporcjonalności wymaganych
informacji w zależności od zamierzonego wpływu podmiotu składającego zawiadomienie
na zarządzanie bankiem krajowym.
Art. 25c.
1.
Zawiadomienie i załączane dokumenty powinny być sporządzone w języku polskim lub przetłumaczone
na język polski. Tłumaczenie powinno być sporządzone przez tłumacza przysięgłego lub
właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Dokumenty urzędowe przed tłumaczeniem powinny być zalegalizowane przez konsula Rzeczypospolitej
Polskiej. Obowiązku legalizacji nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której
Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.
Art. 25d.
W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy prawo kraju właściwego nie przewiduje
sporządzania wymaganych dokumentów podmiot składający zawiadomienie lub osoba, której
sprawa dotyczy, może, w miejsce tych dokumentów, złożyć stosowne oświadczenie, zawierające
wymagane informacje.
Art. 25e.
1.
Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, mający miejsce zamieszkania
lub siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązany jest ustanowić na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń w toku postępowania
w przedmiocie zawiadomienia.
2.
W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, pisma w toku postępowania
pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, z wyłączeniem decyzji kończącej
postępowanie w przedmiocie zawiadomienia. O skutku, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym,
Komisja Nadzoru Finansowego informuje pisemnie podmiot składający zawiadomienie.
Art. 25f.
W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1,
jest podmiotem, o którym mowa w art. 25a ust. 3 pkt 1 lub 2, Komisja Nadzoru Finansowego
występuje na piśmie do właściwych władz nadzorczych o przekazanie informacji w zakresie
określonym w art. 25h ust. 2, w celu ustalenia, czy zachodzi przesłanka, o której
mowa w art. 25h ust. 1 pkt 3.
Art. 25g.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia, nie później
jednak niż w terminie 2 dni roboczych, potwierdza w formie pisemnej jego otrzymanie.
2.
W przypadku stwierdzenia braków w zawiadomieniu lub gdy nie zostały załączone do niego
wymagane informacje lub dokumenty, Komisja Nadzoru Finansowego wzywa podmiot składający
zawiadomienie do uzupełnienia tych braków w wyznaczonym terminie.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie po otrzymaniu informacji lub dokumentów stanowiących
uzupełnienie zawiadomienia, nie później jednak niż w terminie 2 dni roboczych, potwierdza
w formie pisemnej ich otrzymanie.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego, wraz z potwierdzeniem otrzymania zawiadomienia i wszystkich
wymaganych informacji i dokumentów, informuje podmiot składający zawiadomienie o dacie
upływu terminu na doręczenie decyzji w przedmiocie sprzeciwu, o której mowa w art.
25h ust. 1.
5.
Komisja Nadzoru Finansowego może, przed upływem 50. dnia roboczego terminu na doręczenie
decyzji w przedmiocie sprzeciwu, pisemnie wezwać podmiot składający zawiadomienie
do przekazania dodatkowych niezbędnych informacji lub dokumentów w terminie 20 dni
roboczych od dnia otrzymania wezwania, a w przypadku gdy:
1)
miejsce zamieszkania lub siedziba podmiotu składającego zawiadomienie znajduje się
w państwie niebędącym państwem członkowskim lub nadzór nad nim sprawują władze nadzorcze
państwa niebędącego państwem członkowskim lub
2)
podmiot składający zawiadomienie nie jest podmiotem podlegającym nadzorowi ubezpieczeniowemu,
nadzorowi nad rynkiem kapitałowym lub nadzorowi bankowemu sprawowanemu przez władze
nadzorcze państwa członkowskiego
- w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 20 i nie dłuższym niż 30 dni roboczych
od dnia otrzymania wezwania, wskazując zakres żądanych informacji lub dokumentów.
6.
W przypadku wezwania, o którym mowa w ust. 5, następuje zawieszenie biegu terminu
na doręczenie decyzji w przedmiocie sprzeciwu, od dnia wysłania wezwania do dnia otrzymania
informacji lub dokumentów, nie dłużej jednak niż do upływu terminu na przekazanie
informacji lub dokumentów.
7.
Komisja Nadzoru Finansowego w formie pisemnej potwierdza otrzymanie informacji lub
dokumentów, o których mowa w ust. 5, w terminie nie dłuższym niż 2 dni robocze od
dnia ich otrzymania.
8.
W przypadku kolejnych wezwań Komisji Nadzoru Finansowego do przekazania dodatkowych
informacji lub dokumentów nie stosuje się terminów przekazania informacji lub dokumentów,
o których mowa w ust. 5. Wezwania te nie powodują zawieszenia biegu terminu na doręczenie
decyzji w przedmiocie sprzeciwu.
Art. 25h.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego zgłasza, w drodze decyzji, sprzeciw co do nabycia albo
objęcia akcji lub praw z akcji lub co do stania się podmiotem dominującym banku krajowego,
jeżeli:
1)
podmiot składający zawiadomienie nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków w zawiadomieniu
lub załączanych do zawiadomienia dokumentów i informacji;
2)
podmiot składający zawiadomienie nie przekazał w terminie dodatkowych informacji lub
dokumentów żądanych przez Komisję Nadzoru Finansowego;
3)
uzasadnione jest to potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem krajowym,
z uwagi na możliwy wpływ podmiotu składającego zawiadomienie na bank krajowy lub z
uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu składającego zawiadomienie.
2.
W ramach oceny istnienia przesłanki, o której mowa w ust. 1 pkt 3, Komisja Nadzoru
Finansowego bada, czy podmiot składający zawiadomienie wykazał, że:
1)
daje rękojmię wykonywania swoich praw i obowiązków w sposób należycie zabezpieczający
interesy klientów banku krajowego oraz zapewniający bezpieczeństwo środków gromadzonych
w banku krajowym;
2)
osoby przewidziane do objęcia w banku stanowisk członków rady nadzorczej i zarządu
spełniają wymogi określone w art. 22aa;
3)
jest w dobrej kondycji finansowej, w szczególności w odniesieniu do aktualnego zakresu
prowadzonej działalności, jak również wpływu realizacji planów inwestycyjnych na przyszłą
sytuację finansową podmiotu składającego zawiadomienie i przyszłą sytuację finansową
banku krajowego;
4)
zapewni przestrzeganie przez bank krajowy wymogów ostrożnościowych wynikających z
przepisów prawa, w tym wymogów w zakresie funduszy własnych, norm płynności, kontroli
wewnętrznej, zarządzania ryzykiem, a w szczególności to, że struktura grupy, której
bank stanie się częścią, będzie umożliwiać sprawowanie efektywnego nadzoru oraz skuteczną
wymianę informacji pomiędzy właściwymi władzami nadzorczymi i ustalenie zakresów właściwości
tych władz;
5)
środki finansowe związane z nabyciem albo objęciem akcji lub praw z akcji lub podjęciem
innych działań zmierzających do stania się podmiotem dominującym, powodujących, że
bank krajowy stanie się podmiotem zależnym, nie pochodzą z nielegalnych lub nieujawnionych
źródeł oraz nie mają związku z finansowaniem terroryzmu ani w związku z zamierzonym
nabyciem albo objęciem akcji lub praw z akcji lub podjęciem innych działań zmierzających
do stania się podmiotem dominującym nie zachodzi zwiększone ryzyko popełnienia przestępstwa,
a także wystąpienia innych działań, związanych z wprowadzaniem do obrotu środków finansowych
pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł lub finansowaniem terroryzmu.
3.
Dokonując oceny, o której mowa w ust. 1 pkt 3, Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia
w szczególności złożone w związku z postępowaniem zobowiązania podmiotu dotyczące
banku krajowego lub ostrożnego i stabilnego nim zarządzania.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego może, w terminie określonym w art. 25i ust. 1, wydać decyzję
o stwierdzeniu braku podstaw do zgłoszenia sprzeciwu, jeżeli stwierdzi, że nie zachodzą
okoliczności wskazane w ust. 1.
5.
Wydając decyzję, o której mowa w ust. 4, Komisja Nadzoru Finansowego może ustalić
termin nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji albo uzyskania uprawnień podmiotu
dominującego banku krajowego.
6.
Termin, o którym mowa w ust. 5, może być wydłużony z urzędu lub na wniosek podmiotu
składającego zawiadomienie.
Art. 25i.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego doręcza decyzję w przedmiocie sprzeciwu, o którym mowa
w art. 25h ust. 1, w terminie 60 dni roboczych od dnia otrzymania zawiadomienia i
wszystkich wymaganych informacji i dokumentów, nie później niż w terminie 2 dni roboczych
od dnia jej wydania.
2.
Terminy przewidziane dla doręczenia decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie sprzeciwu
uważa się za zachowane, jeżeli przed ich upływem decyzja została nadana w placówce
pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe .
Art. 25j.
Podmiot składający zawiadomienie może zrealizować zamiar objęty zawiadomieniem, jeżeli
Komisja Nadzoru Finansowego nie doręczy decyzji w przedmiocie sprzeciwu w terminie
60 dni roboczych, o którym mowa w art. 25i ust. 1, albo jeżeli przed upływem tego
terminu Komisja Nadzoru Finansowego wyda decyzję o stwierdzeniu braku podstaw do zgłoszenia
sprzeciwu.
Art. 25k.
W przypadku uchylenia przez sąd administracyjny decyzji w przedmiocie sprzeciwu termin,
o którym mowa w art. 25i ust. 1, biegnie od dnia, w którym Komisji Nadzoru Finansowego
doręczono prawomocny wyrok sądu administracyjnego.
Art. 25l.
1.
W przypadku nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji:
1)
z naruszeniem przepisu art. 25 ust. 1 albo
2)
pomimo zgłoszenia przez Komisję Nadzoru Finansowego sprzeciwu, o którym mowa w art.
25h ust. 1, albo
3)
przed upływem terminu uprawniającego Komisję Nadzoru Finansowego do zgłoszenia sprzeciwu,
o którym mowa w art. 25h ust. 1, albo
4)
po wyznaczonym przez Komisję Nadzoru Finansowego terminie na nabycie albo objęcie
akcji lub praw z akcji, o którym mowa w art. 25h ust. 5
- z akcji tych nie może być wykonywane prawo głosu, z zastrzeżeniem art. 25m.
2.
W przypadku wykonywania uprawnień podmiotu dominującego banku krajowego:
1)
z naruszeniem przepisu art. 25 ust. 1 albo
2)
w przypadku zgłoszenia przez Komisję Nadzoru Finansowego sprzeciwu, o którym mowa
w art. 25h ust. 1, albo
3)
przed upływem terminu uprawniającego Komisję Nadzoru Finansowego do zgłoszenia sprzeciwu,
o którym mowa w art. 25h ust. 1, albo
4)
uzyskanych po upływie terminu, o którym mowa w art. 25h ust. 5
- członkowie zarządu banku krajowego powołani przez podmiot dominujący lub będący
członkami zarządu, prokurentami lub osobami pełniącymi kierownicze funkcje w podmiocie
dominującym nie mogą uczestniczyć w czynnościach z zakresu reprezentacji banku krajowego;
w przypadku gdy nie można ustalić, którzy członkowie zarządu zostali powołani przez
podmiot dominujący, powołanie zarządu jest bezskuteczne od dnia uzyskania przez ten
podmiot uprawnień podmiotu dominującego banku krajowego, z zastrzeżeniem art. 25m.
3.
Uchwały walnego zgromadzenia banku krajowego podjęte z naruszeniem przepisu ust. 1
są nieważne, chyba że spełniają wymogi kworum oraz większości głosów oddanych bez
uwzględnienia głosów nieważnych. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, prawo wytoczenia
powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały walnego zgromadzenia przysługuje również
Komisji Nadzoru Finansowego. Przepis art. 425 Kodeksu spółek handlowych stosuje się odpowiednio.
4.
Czynności z zakresu reprezentacji banku krajowego podejmowane z udziałem członków
zarządu z naruszeniem przepisu ust. 2 są nieważne. Przepis art. 58 § 3 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze
decyzji, nakazać zbycie akcji banku krajowego w wyznaczonym terminie.
6.
Jeżeli akcje zostaną nabyte lub objęte z naruszeniem przepisu ust. 1 albo nie zostaną
zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 5, Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć
na akcjonariusza banku krajowego będącego osobą fizyczną karę pieniężną do wysokości
20 000 000 zł, a na akcjonariusza będącego osobą prawną karę pieniężną do wysokości
10% przychodu wykazanego w ostatnim zatwierdzonym sprawozdaniu finansowym, a w przypadku
braku takiego sprawozdania - karę finansową w wysokości do 10% prognozowanego przychodu
określonego na podstawie sytuacji ekonomiczno-finansowej akcjonariusza. W przypadku
gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej przez akcjonariusza albo straty,
której akcjonariusz uniknął w wyniku naruszenia, karę pieniężną można ustalić w wysokości
do dwukrotności korzyści albo straty. Komisja Nadzoru Finansowego może także ustanowić
w banku krajowym zarząd komisaryczny albo uchylić zezwolenie na utworzenie banku i
podjąć decyzję o likwidacji banku. Przepisy art. 145, art. 147 ust. 3 i art. 153-156
stosuje się odpowiednio.
7.
Komisja Nadzoru Finansowego, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust.
6, uwzględnia w szczególności zakres i wagę naruszenia, uprzednie naruszenia przepisów
ustawy przez akcjonariusza oraz jego sytuację finansową.
8.
W przypadku gdy akcjonariusz jest podmiotem zależnym, za przychód, o którym mowa w
ust. 6, przyjmuje się przychód za poprzedni rok obrotowy wynikający ze skonsolidowanego
sprawozdania finansowego podmiotu dominującego na najwyższym poziomie konsolidacji.
Art. 25m.
W przypadku gdy wymagają tego interesy klientów banku krajowego, a wnioskodawca wykaże,
że nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 25h ust. 1 pkt 3, Komisja Nadzoru
Finansowego może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, wydanej
na wniosek akcjonariusza lub podmiotu dominującego banku krajowego, uchylić zakazy,
o których mowa w art. 25l ust. 1 lub 2. Do wniosku wnioskodawca dołącza informacje,
o których mowa w art. 25b ust. 1.
Art. 25n.
1.
Jeżeli jest to uzasadnione potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem krajowym,
z uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu, w tym założyciela banku krajowego,
który uzyskał bezpośrednio lub pośrednio prawo wykonywania głosu na walnym zgromadzeniu
na poziomach określonych w art. 25 ust. 1 albo stał się bezpośrednio lub pośrednio
podmiotem dominującym banku krajowego, lub z uwagi na możliwy wpływ tego podmiotu
na bank, a w szczególności w przypadku stwierdzenia, że podmiot ten nie dochowuje
zobowiązań, o których mowa w art. 25h ust. 3, lub zobowiązań, o których mowa w art.
30 ust. 1b, Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, zakazać wykonywania
prawa głosu z akcji banku krajowego posiadanych przez ten podmiot lub wykonywania
uprawnień podmiotu dominującego przysługujących temu podmiotowi. Dokonując oceny,
czy zachodzi przesłanka do wydania tego zakazu, przepisy art. 25h ust. 2 i 3 oraz
art. 30 ust. 1b stosuje się odpowiednio.
2.
Uchwała walnego zgromadzenia banku krajowego jest nieważna, jeżeli przy jej podejmowaniu
wykonano prawo głosu z akcji, w stosunku do których Komisja Nadzoru Finansowego wydała
decyzję, o której mowa w ust. 1, chyba że uchwała spełnia wymogi kworum oraz większości
głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych. Prawo wytoczenia powództwa o
stwierdzenie nieważności uchwały przysługuje również Komisji Nadzoru Finansowego.
Przepis art. 425 Kodeksu spółek handlowych stosuje się odpowiednio.
3.
Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego wydała na podstawie ust. 1 decyzję w przedmiocie
zakazu wykonywania uprawnień podmiotu dominującego, przepisy art. 25l ust. 2 i 4 stosuje
się odpowiednio.
4.
W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może,
w drodze decyzji, nakazać zbycie akcji w wyznaczonym terminie.
5.
Jeżeli akcje nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 4, przepisy art. 25l
ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio.
5a.
Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 25 ust. 1, lub założyciel banku krajowego nabył
lub objął akcje lub prawa z akcji, o których mowa w art. 25 ust. 1, i nie dochowuje
zobowiązania, o którym mowa w art. 25h ust. 3 lub art. 30 ust. 1b, Komisja Nadzoru
Finansowego może, w drodze decyzji, nałożyć na ten podmiot lub założyciela banku krajowego
karę pieniężną do wysokości odpowiadającej wartości tych akcji lub praw z akcji. Wartość
akcji lub praw z akcji ustalana jest na dzień ich nabycia albo objęcia według wartości
godziwej, o której mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.
5b.
Decyzja, o której mowa w ust. 5a, jest natychmiast wykonalna.
5c.
Komisja Nadzoru Finansowego może określić w decyzji, o której mowa w ust. 5a, że kara
pieniężna jest płatna w miesięcznych ratach.
5d.
Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 25 ust. 1, lub założyciel banku krajowego wypełni
zobowiązanie, o którym mowa w art. 25h ust. 3 lub art. 30 ust. 1b, przed upływem terminu
wskazanego w decyzji, o której mowa w ust. 5a, Komisja Nadzoru Finansowego wydaje
decyzję o umorzeniu kary pieniężnej, o której mowa w ust. 5a:
1)
w całości albo
2)
w części odpowiadającej niezapłaconym przyszłym ratom - w przypadku określonym w ust.
5c.
6.
Na wniosek akcjonariusza lub podmiotu dominującego Komisja Nadzoru Finansowego uchyla
decyzję wydaną na podstawie ust. 1, jeżeli ustały okoliczności uzasadniające wydanie
tej decyzji.
7.
Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, o którym mowa w art. 25 ust.
7, do podmiotów będących stronami porozumienia, o którym mowa w tym przepisie.
Art. 25na.
W przypadku zaległej kary pieniężnej, o której mowa w art. 25n ust. 5 lub 5a, Komisja
Nadzoru Finansowego może nakazać bankowi, którego akcjonariuszem jest podmiot, na
który została nałożona kara, przekazanie na poczet zaległej kary wraz z odsetkami
wszelkich płatności dokonywanych przez bank na rzecz tego akcjonariusza, w kwocie
odpowiadającej tej karze wraz z odsetkami.
Art. 25o.
Podmiot, który bezpośrednio lub pośrednio nabył albo objął akcje lub prawa z akcji
banku krajowego, jeżeli stanowią one wraz z akcjami nabytymi albo objętymi wcześniej
pakiet zapewniający osiągnięcie lub przekroczenie progu 5%, 10%, 20%, 25%, jednej
trzeciej, 50%, 66% i 75% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, albo stał się
podmiotem dominującym banku krajowego, jest każdorazowo obowiązany niezwłocznie powiadomić
o tym ten bank. Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o przypadku, o którym
mowa w zdaniu pierwszym, niezwłocznie po uzyskaniu takiej informacji. W przypadku
gdy statut banku krajowego przewiduje uprzywilejowanie lub ograniczenie akcji co do
prawa głosu, powiadomienie powinno również dotyczyć udziału w kapitale zakładowym
w wysokości odpowiadającej wielkościom określonym w zdaniu pierwszym i odpowiadającej
mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń. Przepisy art. 25 ust. 2-7 stosuje
się odpowiednio.
Art. 25p.
1.
Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć pakiet akcji banku krajowego:
1)
uprawniający do wykonywania ponad 10% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu,
2)
w wyniku zbycia którego pozostały w jego posiadaniu pakiet akcji będzie uprawniał
do wykonywania mniej niż 10%, 20%, jednej trzeciej i 50% ogólnej liczby głosów na
walnym zgromadzeniu
- jest obowiązany powiadomić o swoim zamiarze Komisję Nadzoru Finansowego. W przypadku
gdy statut banku krajowego przewiduje uprzywilejowanie lub ograniczenie akcji co do
prawa głosu, powiadomienie powinno również dotyczyć udziału w kapitale zakładowym
w wysokości odpowiadającej wielkościom określonym w zdaniu pierwszym i odpowiadającej
mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń. Podmiot, który stał się bezpośrednio
lub pośrednio podmiotem dominującym banku krajowego w sposób inny niż przez nabycie
albo objęcie akcji lub praw z akcji banku krajowego w liczbie zapewniającej większość
ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, jest obowiązany każdorazowo zawiadomić
Komisję Nadzoru Finansowego o zamiarze podjęcia działań zmierzających do utraty statusu
podmiotu dominującego. Przepisy art. 25 ust. 2-7 stosuje się odpowiednio.
2.
Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o każdym przypadku zbycia akcji lub utraty
statusu podmiotu dominującego, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie po uzyskaniu
takich informacji.
3.
W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 25l ust. 6
i 7 stosuje się odpowiednio.
Art. 25r.
Obowiązki, o których mowa w art. 25o i art. 25p ust. 1, stosuje się odpowiednio w
przypadku nabycia i zbycia obligacji zamiennych na akcje banku krajowego, kwitów depozytowych,
jak również innych papierów wartościowych, z których wynika prawo lub obowiązek nabycia
akcji banku krajowego.
Art. 25s.
Przepisy art. 25-25r stosuje się odpowiednio do banków spółdzielczych będących spółdzielniami
osób prawnych, których statut przewiduje, inną niż określona w art. 36 § 3 zdanie
pierwsze ustawy - Prawo spółdzielcze, zasadę ustalania liczby głosów przysługujących
członkom.
Art. 26.
(uchylony)
Art. 26a.
(uchylony)
Art. 26b.
(uchylony)
Art. 26c.
(uchylony)
Art. 27.
1.
Nabycie lub posiadanie akcji przez podmiot zależny uważa się za nabycie lub posiadanie
akcji przez podmiot dominujący.
2.
Przepisy niniejszej ustawy nie naruszają przepisów rozdziału 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania
instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych.
Art. 28.
1.
Akcje banków, z wyłączeniem akcji zdematerializowanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, są akcjami imiennymi. W okresie roku, licząc od daty wpisania banku do rejestru
przedsiębiorców, zbycie akcji imiennych przez akcjonariuszy wymaga zezwolenia Komisji
Nadzoru Finansowego.
2.
W razie wykluczenia lub wycofania akcji banku z obrotu na rynku regulowanym zgodnie
z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi lub ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów
finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, akcje na okaziciela podlegają zamianie na akcje imienne.
3.
Do akcji banku krajowego objętych przez założyciela w przypadku, o którym mowa w art.
42a, nie stosuje się przepisów art. 336 § 1 i 2 Kodeksu spółek handlowych.
Art. 29.
(uchylony)
D. Postępowanie przy tworzeniu banków
Art. 30.
1.
Utworzenie banku może nastąpić, jeżeli:
1)
zostało zapewnione wyposażenie banku w:
a)
fundusze własne, których wielkość powinna być dostosowana do rodzaju czynności bankowych
przewidzianych do wykonywania i rozmiaru zamierzonej działalności,
b)
pomieszczenia posiadające odpowiednie urządzenia techniczne, należycie zabezpieczające
przechowywane w banku wartości, z uwzględnieniem zakresu i rodzaju prowadzonej działalności
bankowej;
2)
założyciele dają rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem, osoby przewidziane
do objęcia w banku stanowisk członków rady nadzorczej oraz zarządu spełniają wymogi
określone w art. 22aa, a członkowie zarządu, o których mowa w art. 22a ust. 3 i 4,
posiadają udowodnioną znajomość języka polskiego;
3)
(uchylony)
4)
przedstawiony przez założycieli plan działalności banku na okres co najmniej trzyletni
wskazuje, że działalność ta będzie bezpieczna dla środków pieniężnych gromadzonych
w banku.
1a.
Komisja Nadzoru Finansowego odstąpi, w drodze decyzji wydanej na wniosek założycieli,
od wymogu udowodnionej znajomości języka polskiego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2,
jeżeli nie jest to niezbędne ze względów nadzoru ostrożnościowego, biorąc w szczególności
pod uwagę poziom dopuszczalnego ryzyka lub zakres działalności banku.
1b.
Dokonując w postępowaniu w sprawie zezwolenia na utworzenie banku oceny spełniania
przez założycieli wymogu w zakresie rękojmi, o której mowa w ust. 1 pkt 2, Komisja
Nadzoru Finansowego w szczególności uwzględnia kryteria określone w art. 25h ust.
2 oraz złożone w związku z postępowaniem zobowiązania założycieli dotyczące tworzonego
banku lub ostrożnego i stabilnego nim zarządzania.
2.
Część kapitału założycielskiego może być wniesiona w formie wkładów niepieniężnych
w postaci wyposażenia i nieruchomości, jeśli będą one bezpośrednio przydatne w prowadzeniu
działalności bankowej, z tym że kapitał założycielski wnoszony w formie pieniężnej
nie może być niższy od kwoty określonej w art. 32 ust. 1, a wartość wnoszonych wkładów
niepieniężnych nie może przekraczać 15% kapitału założycielskiego.
3.
(uchylony)
4.
Komisja Nadzoru Finansowego może w szczególnie uzasadnionych przypadkach wyrazić zgodę
na przekroczenie limitu, o którym mowa w ust. 2.
5.
Kapitał założycielski banku nie może pochodzić z pożyczki lub kredytu, lub źródeł
nieudokumentowanych.
Art. 30a.
Bank w formie spółki akcyjnej i bank spółdzielczy mogą być utworzone po uzyskaniu
zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.
Art. 31.
1.
Wniosek do Komisji Nadzoru Finansowego o wydanie zezwolenia na utworzenie banku powinien
zawierać:
1)
określenie nazwy i siedziby banku;
2)
określenie czynności bankowych, do których wykonywania bank ma być upoważniony, oraz
dane o przedmiocie i zakresie zamierzonej działalności, w tym określenie czynności,
o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1-7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank zamierza wykonywać zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy;
3)
dane dotyczące:
a)
założycieli i osób przewidzianych do objęcia w banku stanowisk członków zarządu oraz
rady nadzorczej,
b)
kapitału założycielskiego.
2.
Do wniosku załącza się:
1)
projekt statutu banku;
2)
program działalności i plan finansowy banku na okres co najmniej trzyletni;
3)
dokumenty dotyczące założycieli i ich sytuacji finansowej, w tym oświadczenia składane
przez nich w tym zakresie;
3a)
(uchylony)
4)
opinię właściwych władz nadzorczych kraju siedziby wnioskodawcy, jeżeli założycielem
jest bank zagraniczny.
3.
Projekt statutu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, powinien określać w szczególności:
1)
firmę, która powinna zawierać wyodrębniony wyraz „bank” i odróżniać się od nazw innych
banków oraz wskazywać, czy jest to bank państwowy, bank w formie spółki akcyjnej czy
bank spółdzielczy;
2)
siedzibę, przedmiot działania i zakres działalności banku z uwzględnieniem czynności,
o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1-7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank zamierza wykonywać zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy;
3)
organy i ich kompetencje, ze szczególnym uwzględnieniem kompetencji członków zarządu,
o których mowa w art. 22b ust. 1, oraz zasady podejmowania decyzji, podstawową strukturę
organizacyjną banku, zasady składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych,
tryb wydawania regulacji wewnętrznych oraz tryb podejmowania decyzji o zaciągnięciu
zobowiązań lub rozporządzeniu aktywami, których łączna wartość w stosunku do jednego
podmiotu przekracza 5% funduszy własnych;
4)
zasady funkcjonowania systemu zarządzania, w tym systemu kontroli wewnętrznej;
5)
fundusze własne oraz zasady gospodarki finansowej.
4.
Jeżeli z wnioskiem o wydanie zezwolenia na utworzenie banku występuje więcej niż 10
założycieli, są oni obowiązani ustanowić 1-3 pełnomocników, którzy będą ich reprezentować
wobec Komisji Nadzoru Finansowego w okresie poprzedzającym wydanie zezwolenia na utworzenie
banku. Pełnomocnictwo powinno być sporządzone w formie aktu notarialnego.
Art. 31a.
Oświadczenia, o których mowa w art. 22b ust. 2 i art. 31 ust. 2 pkt 3, są składane
pod rygorem odpowiedzialności karnej. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia
w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie
fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych zeznań.
Art. 31b.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy zakres informacji, o których mowa w art. 22a ust. 2,
2)
dokumenty, które należy załączyć do wniosku, o którym mowa w art. 22b ust. 1, w celu
przedstawienia informacji określonych w art. 22b ust. 2,
3)
wykaz dokumentów, o których mowa w art. 31 ust. 2 pkt 3
- kierując się potrzebą zapewnienia Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych
niezbędnych do prawidłowego sprawowania nadzoru, w tym oceny spełniania wymogów ustawowych
przez założycieli i członków organów banku, a także badania sytuacji finansowej założycieli.
Art. 32.
1.
Wnoszony przez założycieli banku kapitał założycielski, z zastrzeżeniem ust. 2, nie
może być niższy od równowartości w złotych 5 000 000 euro przeliczonej według kursu
średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu wydania zezwolenia
na utworzenie banku.
2.
W przypadku banków spółdzielczych, których założyciele wyrazili zamiar zawarcia umowy
zrzeszenia, na podstawie ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, kapitał założycielski nie może być niższy od równowartości w złotych 1 000 000 euro
przeliczonej według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego
w dniu wydania zezwolenia na utworzenie banku.
3.
Kapitał założycielski banku wnoszony w formie pieniężnej musi być wpłacony przez założycieli
w walucie polskiej na rachunek bankowy w banku krajowym, otwarty w celu dokonania
wpłat na kapitał założycielski banku.
4.
Pokrycie pełnej kwoty kapitału założycielskiego banku w formie spółki akcyjnej oraz
banku spółdzielczego powinno być dokonane przed wpisaniem banku do właściwego rejestru.
5.
Wpłata kapitału założycielskiego banku państwowego, jak również wydzielenie z majątku
Skarbu Państwa innych środków na pokrycie kapitału założycielskiego powinno nastąpić
przed złożeniem przez bank państwowy do Komisji Nadzoru Finansowego wniosku o zezwolenie
na rozpoczęcie działalności.
Art. 33.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego:
1)
wzywa założycieli do uzupełnienia wniosku, jeżeli nie odpowiada on wymaganiom określonym
w art. 31, oraz może zażądać uzupełniających danych lub dokumentów dotyczących w szczególności
założycieli i osób przewidzianych do objęcia w banku stanowisk członków zarządu, w
tym informacji o ich sytuacji majątkowej i rodzinnej, jeżeli informacje te są niezbędne
do podjęcia decyzji o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku;
2)
w terminie nieprzekraczającym 3 miesięcy od daty otrzymania wniosku lub jego uzupełnienia
- wydaje decyzję w przedmiocie zezwolenia na utworzenie banku.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego w uzasadnionych przypadkach może przedłużyć do 6 miesięcy
termin wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, informując o tym założycieli
przed upływem terminu 3 miesięcy od daty otrzymania wniosku lub jego uzupełnienia.
Art. 34.
1.
W zezwoleniu na utworzenie banku Komisja Nadzoru Finansowego określa: firmę banku,
jego siedzibę, nazwy (nazwiska) założycieli i obejmowane przez nich akcje, wysokość
kapitału założycielskiego, działalność, do wykonywania której bank jest upoważniony,
oraz warunki, po spełnieniu których Komisja Nadzoru Finansowego zezwoli na rozpoczęcie
przez bank działalności, a także zatwierdza projekt statutu banku oraz skład pierwszego
zarządu banku.
2.
Zmiana statutu banku wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.
2a.
Zezwolenie na zmianę statutu może określać termin, do którego powinna być podjęta
uchwała. W przypadku niepodjęcia uchwały we wskazanym terminie decyzja wygasa. Przepisu
art. 162 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
3.
Do wniosku o wydanie zezwolenia na zmianę statutu banku przepisy art. 33 oraz art.
36 ust. 2a stosuje się odpowiednio.
Art. 35.
Komisja Nadzoru Finansowego może być uczestnikiem w postępowaniu rejestrowym dotyczącym
banku.
Art. 36.
1.
Bank może rozpocząć działalność po uzyskaniu zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.
2.
Z wnioskiem o wydanie zezwolenia na rozpoczęcie przez bank działalności występuje
zarząd banku.
2a.
Do wniosku załącza się:
1)
dokumenty, o których mowa w art. 6 lit. c, f, h oraz i rozporządzenia delegowanego
Komisji (UE) 2017/1943 z dnia 14 lipca 2016 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu
Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych
dotyczących informacji i wymogów w zakresie udzielania zezwoleń firmom inwestycyjnym
(Dz. Urz. UE L 276 z 26.10.2017, str. 4), odpowiadające zakresowi czynności, o których
mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1-7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank zamierza wykonywać zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy;
2)
procedury oraz opis rozwiązań i systemów, o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia
596/2014, w zakresie czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1-7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank zamierza wykonywać zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy.
3.
Zezwolenie na rozpoczęcie przez bank działalności wydaje się po stwierdzeniu, że bank:
1)
jest należycie przygotowany organizacyjnie do rozpoczęcia działalności;
2)
zgromadził w całości kapitał założycielski;
3)
dysponuje odpowiednimi warunkami do przechowywania środków pieniężnych i innych wartości,
z uwzględnieniem zakresu i rodzaju prowadzonej działalności bankowej;
4)
spełnia inne warunki określone w decyzji o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku.
3a.
Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o udzieleniu
zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, dołączając informację o jego treści.
4.
Bank powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny o uzyskaniu wpisu do Krajowego Rejestru
Sądowego.
Art. 37.
Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia na utworzenie banku lub na
zmianę jego statutu, jeżeli nie zostały spełnione wymagania obowiązujące przy tworzeniu
banków lub zamierzona działalność banku naruszałaby przepisy prawa, interesy klientów
albo nie gwarantowałaby bezpieczeństwa gromadzonych w banku środków lub gdy przepisy
prawa obowiązujące w miejscu siedziby lub zamieszkania założyciela lub jego powiązania
z innymi podmiotami mogłyby uniemożliwić skuteczne sprawowanie nadzoru nad bankiem.
Art. 38.
Zezwolenia, o których mowa w art. 34 ust. 1 i w art. 36 ust. 1, tracą moc, jeżeli
w terminie roku od wydania zezwolenia na utworzenie banku nie rozpoczął on działalności.
Art. 39.
1.
Utworzenie za granicą banku przez bank krajowy, jak również utworzenie oddziału banku
krajowego za granicą, z zastrzeżeniem art. 48a-48g, wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru
Finansowego.
2.
Wniosek o utworzenie za granicą banku powinien zawierać:
1)
określenie nazwy, siedziby i formy organizacyjnej banku;
2)
dane dotyczące założycieli i kapitału założycielskiego.
3.
Do wniosku załącza się:
1)
projekt statutu oraz uzasadnienie utworzenia banku za granicą;
2)
program działalności i plan finansowy banku na okres co najmniej trzyletni;
3)
informacje o przepisach prawnych obowiązujących w państwie przyjmującym w zakresie:
a)
zezwoleń na podjęcie działalności przez bank,
b)
przepisów podatkowych dotyczących działalności banków,
c)
przepisów dotyczących transferu dewiz i nadzoru bankowego.
4.
Wniosek o utworzenie oddziału banku za granicą powinien zawierać uzasadnienie utworzenia
oddziału banku za granicą i informacje określone w ust. 3 pkt 3 dotyczące odpowiednio
oddziałów banków.
Art. 40.
1.
Utworzenie oddziału banku zagranicznego w kraju następuje na podstawie zezwolenia
Komisji Nadzoru Finansowego wydanego na wniosek zainteresowanego banku.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać:
1)
firmę i siedzibę banku występującego z wnioskiem oraz charakterystykę jego działalności;
2)
rodzaje czynności bankowych, do których wykonywania ma być upoważniony oddział banku,
oraz siedzibę oddziału;
3)
wielkość funduszy przydzielonych do dyspozycji oddziału;
4)
dane dotyczące co najmniej 2 osób przewidzianych do objęcia w oddziale stanowisk dyrektora
lub jego zastępcy;
5)
w przypadku podmiotów objętych obowiązkowym systemem gwarantowania Bankowego Funduszu
Gwarancyjnego, warunki dostępu do systemu wyliczania, o którym mowa w art. 2 pkt 64 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie
gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji , przez Komisję Nadzoru Finansowego oraz Bankowy Fundusz Gwarancyjny, w szczególności
na wypadek spełnienia warunku gwarancji.
3.
Do wniosku załącza się projekt regulaminu oddziału oraz zobowiązanie występującego
z wnioskiem banku zagranicznego o zaspokajaniu wszelkich roszczeń, jakie mogą powstać
w stosunkach między oddziałem i innymi podmiotami. Przepis art. 31 ust. 2 stosuje
się odpowiednio.
4.
W zezwoleniu na utworzenie oddziału banku zagranicznego w kraju Komisja Nadzoru Finansowego
ustala w szczególności siedzibę oddziału, rodzaj czynności bankowych, do wykonywania
których oddział jest upoważniony, minimalną wysokość funduszy niezbędnych do działalności
oddziału, warunki dostępu do systemu wyliczania przez Komisję Nadzoru Finansowego
oraz Bankowy Fundusz Gwarancyjny, w szczególności na wypadek spełnienia warunku gwarancji,
a także zatwierdza projekt regulaminu oddziału. O wydaniu zezwolenia Komisja Nadzoru
Finansowego powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny.
5.
Oddziały banków zagranicznych podlegają wpisowi do rejestru przedsiębiorców.
6.
Do postępowania przy tworzeniu oddziału banku zagranicznego w kraju stosuje się odpowiednio
przepisy art. 32-38, z tym że informację, o której mowa w art. 36 ust. 3a, Komisja
Nadzoru Finansowego przekazuje również Komisji Europejskiej oraz powołanemu przez
nią Europejskiemu Komitetowi Bankowemu.
7.
Oddział banku zagranicznego działa na podstawie regulaminu nadanego przez bank zagraniczny.
8.
Zmiany regulaminu, o którym mowa w ust. 7, wymagają zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.
9.
Do wniosku o wydanie zezwolenia na zmianę regulaminu przepisy art. 34 ust. 2, 2a i
3 stosuje się odpowiednio.
10.
Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 9, występuje bank zagraniczny.
Art. 40a.
1.
Oddział banku zagranicznego jest obowiązany:
1)
używać firmy banku zagranicznego w języku państwa jego siedziby wraz z przetłumaczonym
na język polski określeniem formy prawnej banku oraz dodaniem wyrazów „oddział w Polsce”;
2)
prowadzić oddzielną rachunkowość w języku polskim, zgodnie z przepisami obowiązującymi
banki krajowe;
3)
działać zgodnie z zatwierdzonym regulaminem;
4)
przechowywać wszelkie dokumenty dotyczące jego działalności w siedzibie oddziału.
1a.
Oddział banku zagranicznego, niebędący podmiotem objętym systemem gwarantowania w
rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie
gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, informuje - w sposób, w jaki są podawane informacje o świadczonych usługach - osoby
korzystające oraz zainteresowane korzystaniem z jego usług o:
1)
swojej sytuacji ekonomiczno-finansowej;
2)
uczestnictwie w systemie gwarantowania i zasadach jego funkcjonowania, w tym o zakresie
podmiotowym i przedmiotowym ochrony przysługującej ze strony tego systemu, wskazując
w szczególności:
a)
kwotę określającą maksymalną wysokość gwarancji,
b)
rodzaje podmiotów, które mogą być uznane za uprawnione do otrzymania świadczenia pieniężnego.
1b.
Oddział banku zagranicznego, o którym mowa w ust. 1a, obowiązany jest poinformować
osoby korzystające oraz zainteresowane korzystaniem z jego usług o braku ochrony gwarancyjnej
w przypadku, gdy:
1)
wierzytelność, powstająca w związku z wykonywaniem czynności bankowych, nie będzie
chroniona przez system gwarantowania;
2)
w związku z wykonywaniem innej czynności niż czynność bankowa, oddział banku zagranicznego
wystawia dokument imienny potwierdzający jego zobowiązanie pieniężne;
3)
w związku z usługami świadczonymi przez oddział banku zagranicznego, w szczególności
polegającymi na pośredniczeniu w zawieraniu umów, powstają lub mogą powstać jakiekolwiek
wierzytelności osoby korzystającej oraz zainteresowanej korzystaniem z jego usług
wobec innego podmiotu, który nie jest objęty systemem gwarantowania.
1c.
Informacje, o których mowa w ust. 1a pkt 2 i ust. 1b pkt 1 i 2, powinny być zawarte
również w umowach między osobami korzystającymi oraz zainteresowanymi korzystaniem
z usług a oddziałem banku zagranicznego.
1d.
Informacje dotyczące trybu i warunków otrzymania świadczenia pieniężnego powinny zostać
udostępnione na wniosek osoby korzystającej oraz zainteresowanej korzystaniem z usług
oddziału banku zagranicznego.
1e.
Wszelkie informacje udostępniane osobom korzystającym oraz zainteresowanym korzystaniem
z usług oddziału banku zagranicznego, stosownie do przepisów ust. 1a-1c, powinny być
podawane w sposób:
1)
w jaki podawane są informacje o świadczonych usługach;
2)
jednoznaczny i zrozumiały.
1f.
Informacje o uczestnictwie w systemie gwarantowania nie mogą być wykorzystywane w
celach reklamowych i powinny być ograniczone wyłącznie do informacji określonych w
ust. 1a i 1b.
1g.
Zakaz określony w ust. 1f stosuje się również do podmiotów niebędących uczestnikami
systemu gwarantowania.
2.
Powołanie dyrektora i jednego z zastępców dyrektora oddziału banku zagranicznego następuje
za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego. Z wnioskiem o wyrażenie zgody występuje bank
zagraniczny. Przepisy art. 22b stosuje się odpowiednio.
Art. 41.
Do oddziałów banków zagranicznych, działających na terenie Rzeczypospolitej, stosuje
się przepisy prawa polskiego.
Art. 42.
1.
Banki zagraniczne i instytucje kredytowe mogą otwierać w Rzeczypospolitej Polskiej
swoje przedstawicielstwa na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego wydanego
na wniosek zainteresowanego banku lub instytucji kredytowej.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać:
1)
określenie firmy i siedziby banku lub instytucji kredytowej oraz charakterystykę działalności
prowadzonej przez bank lub instytucję kredytową występującą z wnioskiem;
2)
określenie siedziby przedstawicielstwa i zakresu jego działania;
3)
informacje o kandydacie przewidzianym na stanowisko przedstawiciela banku lub instytucji
kredytowej.
3.
Do postępowania przy otwarciu przedstawicielstwa banku i instytucji kredytowej stosuje
się odpowiednio przepisy art. 33, art. 37 oraz art. 38.
4.
Zakres działania przedstawicielstwa banku zagranicznego i instytucji kredytowej może
obejmować wyłącznie prowadzenie działalności w zakresie reklamy i promocji banku zagranicznego
lub instytucji kredytowej w zakresie ustalonym w zezwoleniu.
5.
Komisja Nadzoru Finansowego zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej wykaz wydanych,
uchylonych i wygasłych zezwoleń, o których mowa w ust. 1.
6.
Bank zagraniczny i instytucja kredytowa są obowiązane zgłaszać Komisji Nadzoru Finansowego:
1)
wszelkie zmiany stanu faktycznego i prawnego w zakresie danych, o których mowa w ust.
2;
2)
informacje o zaprzestaniu wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności
w formie przedstawicielstwa.
7.
Komisja Nadzoru Finansowego uchyla zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku
gdy:
1)
bank zagraniczny lub instytucja kredytowa rażąco narusza prawo polskie lub nie wykonuje
obowiązku, o którym mowa w ust. 6;
2)
nastąpiło otwarcie likwidacji banku zagranicznego lub instytucji kredytowej lub bank
zagraniczny utracił prawo wykonywania działalności gospodarczej;
3)
działalność przedstawicielstwa banku zagranicznego lub instytucji kredytowej rażąco
wykracza poza zakres ustalony w zezwoleniu;
4)
właściwe władze nadzorcze państwa, w którym bank zagraniczny lub instytucja kredytowa
ma swoją siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu, uchyliły zezwolenie na prowadzenie
działalności bankowej przez ten bank lub instytucję kredytową.
8.
W przypadku zaprzestania przez bank zagraniczny lub instytucję kredytową wykonywania
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności w formie przedstawicielstwa,
zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa. Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze
decyzji, stwierdza wygaśnięcie zezwolenia.
Da. Szczególny sposób tworzenia banków krajowych przez instytucje kredytowe prowadzące
działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział
Art. 42a.
1.
Instytucja kredytowa, prowadząca działalność bankową na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej poprzez oddział, może utworzyć bank krajowy w formie spółki akcyjnej przez
wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego wszystkich składników majątkowych tego oddziału,
przeznaczonych do prowadzenia działalności przez ten oddział, o ile stanowią one przedsiębiorstwo
lub jego zorganizowaną część. Akcje banku krajowego mogą być objęte wyłącznie przez
tę instytucję kredytową.
2.
Do utworzenia banku krajowego przez instytucję kredytową, o którym mowa w ust. 1,
stosuje się, z zastrzeżeniem art. 42b-42e, przepisy dotyczące utworzenia banku w formie
spółki akcyjnej, z wyjątkiem art. 30 ust. 2 i 4 oraz art. 36.
3.
Zgoda, o której mowa w art. 313 § 1-3 Kodeksu spółek handlowych, powinna dotyczyć również przejścia wszystkich składników majątkowych oddziału na
bank krajowy.
Art. 42b.
Oprócz dokumentów, o których mowa w art. 31 ust. 2, do wniosku o wydanie zezwolenia
na utworzenie banku krajowego przez instytucję kredytową, o którym mowa w art. 42a
ust. 1, załącza się:
1)
zweryfikowane przez firmę audytorską:
a)
ustalenie wartości majątku oddziału na określony dzień w miesiącu poprzedzającym złożenie
wniosku o utworzenie banku krajowego, według dotychczasowych zasad rachunkowości przyjętych
przez oddział, bez ujmowania w aktywach dodatkowych składników oraz dokonywania zmian
w zasadach ustalania szacunków wpływających na wycenę aktywów i pasywów,
b)
oświadczenie zawierające informację o stanie księgowym oddziału sporządzoną dla celów
utworzenia banku krajowego na dzień, o którym mowa w lit. a, stwierdzające, że wartość
wkładu niepieniężnego odpowiada wartości bilansowej przedsiębiorstwa lub zorganizowanej
części przedsiębiorstwa oddziału, wycenionych według dotychczasowych zasad rachunkowości
przyjętych przez oddział instytucji kredytowej;
2)
uwierzytelnioną kopię przekazywanego za pośrednictwem właściwych władz nadzorczych
państwa macierzystego zawiadomienia dotyczącego zamiaru zaprzestania działalności
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział;
3)
informację o zezwoleniach, koncesjach oraz ulgach, które zostały przyznane instytucji
kredytowej w związku z utworzeniem lub działalnością oddziału, wraz z uwierzytelnioną
kopią zawiadomienia innego niż Komisja Nadzoru Finansowego organu, który wydał zezwolenie
lub udzielił koncesji, o zamiarze utworzenia banku krajowego i możliwości zgłoszenia
sprzeciwu, o którym mowa w art. 42e ust. 2 pkt 3.
Art. 42c.
1.
Przed wydaniem decyzji w przedmiocie zezwolenia na utworzenie banku krajowego, o którym
mowa w art. 42a ust. 1, w oddziale instytucji kredytowej przeprowadza się czynności
kontrolne. Do czynności tych przepisy art. 133 ust. 2-4, art. 135 i 136 stosuje się
odpowiednio.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia na utworzenie banku krajowego,
o którym mowa w art. 42a ust. 1, jeżeli utworzenie może spowodować poważne szkody
dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów państwa.
Art. 42d.
Zezwolenie na utworzenie banku, o którym mowa w art. 42a ust. 1, traci moc, jeżeli
wpis banku do rejestru przedsiębiorców nie zostanie dokonany w terminie roku od dnia
doręczenia zezwolenia. Komisja Nadzoru Finansowego może określić w zezwoleniu krótszy
termin utraty jego mocy, nie krótszy niż 6 miesięcy, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą
ostrożnego i stabilnego prowadzenia działalności przez tworzony bank.
Art. 42e.
1.
Bank krajowy utworzony przez instytucję kredytową na podstawie art. 42a ust. 1 rozpoczyna
działalność z chwilą wpisania do rejestru przedsiębiorców. Wykreślenie oddziału instytucji
kredytowej z rejestru przedsiębiorców jest dokonywane z urzędu w dniu wpisania banku
krajowego do rejestru przedsiębiorców.
2.
Z chwilą wpisania do rejestru przedsiębiorców bank krajowy, o którym mowa w ust. 1,
wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki instytucji kredytowej związane z działalnością
oddziału. Na bank krajowy przechodzą zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały
przyznane instytucji kredytowej na podstawie przepisów obowiązujących na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej w związku z utworzeniem lub działalnością oddziału, o ile:
1)
zostały ujawnione w informacji, o której mowa w art. 42b pkt 3;
2)
odrębne przepisy lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi nie stanowią
inaczej;
3)
przed wydaniem zezwolenia na utworzenie banku krajowego sprzeciwu nie złożył inny
organ, który wydał zezwolenie lub udzielił koncesji.
3.
Ujawnienie w księgach wieczystych lub innych rejestrach przejścia na bank krajowy
praw ujawnionych w tych księgach lub innych rejestrach następuje na wniosek banku.
4.
Środki pieniężne przekazane przez instytucję kredytową do prowadzenia działalności
oddziału nie stanowią zobowiązań banku krajowego.
5.
W przypadku utworzenia banku krajowego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy
ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości dotyczące zmiany formy prawnej jednostki.
6.
Spółka w organizacji, mająca stać się bankiem, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić
do Komisji Nadzoru Finansowego o wydanie zezwoleń, o których mowa w art. 6a ust. 1
pkt 1 lit. k i art. 6d ust. 1, jeżeli zezwolenia te staną się wymagane z chwilą wpisu
banku do rejestru przedsiębiorców.
Art. 42f.
(uchylony)
E. Przekształcenie banku państwowego w spółkę akcyjną
Art. 43.
Bank państwowy może być przekształcony w bank w formie spółki akcyjnej.
Art. 44.
Rada Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw aktywów państwowych, po zasięgnięciu
opinii Komisji Nadzoru Finansowego, mając na uwadze konieczność ochrony interesów
Skarbu Państwa, w drodze rozporządzenia:6)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 17 pkt 2 ustawy, o której
mowa w odnośniku 5.
1)
przekształca bank państwowy w spółkę akcyjną z udziałem Skarbu Państwa;
2)
określa, w jakim zakresie majątek banku państwowego zostanie wniesiony do spółki akcyjnej
na pokrycie kapitału akcyjnego, w jakim zaś nastąpi zbycie tego majątku tworzonej
spółce akcyjnej z udziałem Skarbu Państwa.
Art. 45.
Przekształcenie banku państwowego w spółkę akcyjną nie powoduje zmian w zakresie zawartych
przez bank umów i uprawnień z tytułu decyzji administracyjnych. Przekształcenie banku
następuje na podstawie bilansu sporządzonego na dzień przekształcenia. Z tym dniem
bank w formie spółki akcyjnej wchodzi we wszystkie prawa i obowiązki przekształcanego
banku państwowego.
Art. 46.
W dniu uzyskania osobowości prawnej przez bank w formie spółki akcyjnej bank państwowy
ulega likwidacji, a jego organy ulegają rozwiązaniu.
Art. 47.
W zakresie nieuregulowanym w ustawie, przy przekształceniu banku państwowego w bank
w formie spółki akcyjnej stosuje się określony w przepisach Kodeksu spółek handlowych tryb postępowania przy zawiązywaniu spółki akcyjnej, z wyłączeniem art. 312 i art.
336.
Art. 48.
(uchylony)
Rozdział 2a
Podejmowanie i prowadzenie działalności przez banki krajowe na terytorium państwa goszczącego oraz przez instytucje kredytowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Art. 48a.
Bank krajowy może prowadzić działalność na terytorium państwa goszczącego poprzez
oddział lub w ramach działalności transgranicznej.
Art. 48b.
Bank krajowy może wykonywać na terytorium państwa goszczącego czynności wynikające
z zezwolenia, o którym mowa w art. 34 ust. 1.
Art. 48c.
1.
Bank krajowy, który zamierza utworzyć oddział na terytorium państwa goszczącego, zawiadamia
o tym w formie pisemnej Komisję Nadzoru Finansowego.
2.
Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać:
1)
nazwę państwa goszczącego, na terytorium którego bank zamierza utworzyć oddział;
2)
nazwę oddziału;
3)
adres oddziału, pod którym możliwe będzie uzyskanie dokumentów dotyczących jego działalności;
4)
program działalności oddziału określający w szczególności czynności, jakie bank zamierza
wykonywać poprzez oddział, oraz opis struktury organizacyjnej oddziału;
5)
nazwiska osób przewidzianych do objęcia w oddziale stanowisk dyrektora oddziału i
jego zastępcy.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego może żądać uzupełnienia zawiadomienia, o którym mowa w
ust. 1, w zakresie określonym w ust. 2 pkt 2-5.
4.
W terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust.
1, lub jego uzupełnienia Komisja Nadzoru Finansowego przesyła zawiadomienie właściwym
władzom nadzorczym państwa goszczącego wraz z informacjami o kwocie funduszy własnych
i wysokości współczynnika wypłacalności banku, który zamierza utworzyć oddział. O
przesłaniu zawiadomienia właściwym władzom nadzorczym Komisja Nadzoru Finansowego
powiadamia zainteresowany bank.
Art. 48d.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego odmawia przesłania zawiadomienia, o którym mowa w art.
48c ust. 1, w przypadku gdy:
1)
nie zostały spełnione wymagania określone w art. 48c ust. 2;
2)
struktura organizacyjna banku lub jego sytuacja finansowa są nieadekwatne do zamierzonej
działalności;
3)
zamierzona działalność naruszałaby przepisy prawa;
4)
zamierzona działalność mogłaby okazać się niekorzystna dla ostrożnego i stabilnego
zarządzania bankiem.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego przesyła zainteresowanemu bankowi decyzję odmowną w terminie
trzech miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia lub jego uzupełnienia.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o każdym
przypadku wydania decyzji odmownej, podając przesłanki jej wydania.
Art. 48e.
O zamiarze dokonania zmiany w zakresie wskazanym w art. 48c ust. 2 pkt 2-5 bank krajowy
powiadamia, w formie pisemnej, Komisję Nadzoru Finansowego i właściwe władze nadzorcze
państwa goszczącego, najpóźniej na miesiąc przed dokonaniem tej zmiany. Przepisy art.
48c ust. 3 i 4 oraz art. 48d stosuje się odpowiednio.
Art. 48f.
1.
Bank krajowy, który zamierza prowadzić działalność transgraniczną, zawiadamia o tym
Komisję Nadzoru Finansowego. Zawiadomienie powinno wskazywać każdorazowo czynności
wynikające z udzielonego bankowi zezwolenia, jakie bank zamierza wykonywać.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego przesyła zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, właściwym
władzom nadzorczym państwa goszczącego w terminie miesiąca od dnia jego otrzymania
i powiadamia o tym zainteresowany bank.
Art. 48g.
Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie powiadamia właściwe władze nadzorcze państwa
goszczącego o utracie przez bank krajowy, prowadzący działalność na jego terytorium,
zezwolenia na jego utworzenie.
Art. 48h.
1.
Instytucja finansowa mająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może
wykonywać na terytorium państwa goszczącego czynności, o których mowa w art. 5 ust.
2 i art. 6 ust. 1 pkt 1-4, 6, 7 i 8, w zakresie określonym w akcie prawnym o jej utworzeniu,
poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej, pod warunkiem że:
1)
jest podmiotem zależnym od co najmniej jednego banku krajowego podlegającego nadzorowi
skonsolidowanemu;
2)
podlega nadzorowi skonsolidowanemu;
3)
faktycznie prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, dysponują prawem do wykonywania co
najmniej 90% głosów w organie stanowiącym danej instytucji finansowej;
5)
bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, spełniają określone w przepisach ustawy
i rozporządzenia nr 575/2013 wymogi dotyczące funduszy własnych, kontroli dużych ekspozycji,
limitów wielkości pakietów akcji, płynności oraz ryzyka rynkowego;
6)
bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji
Nadzoru Finansowego, złożą poręczenie, w którym przyjmą solidarną odpowiedzialność
za zobowiązania zaciągnięte przez daną instytucję finansową.
2.
Spełnienie warunków określonych w ust. 1 podlega weryfikacji przez Komisję Nadzoru
Finansowego.
2a.
W przypadku spełnienia przez instytucję finansową warunków, o których mowa w ust.
1, Komisja Nadzoru Finansowego wydaje tej instytucji finansowej zaświadczenie, że
spełnia te wymogi.
3.
Instytucja finansowa zawiadamia w formie pisemnej Komisję Nadzoru Finansowego o zamiarze
utworzenia oddziału lub prowadzenia działalności transgranicznej na terytorium państwa
goszczącego. Przepisy art. 48c ust. 2-4 i art. 48d-48f stosuje się odpowiednio, z
tym że Komisja Nadzoru Finansowego:
1)
powiadamia właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego o kwocie funduszy własnych
zależnej instytucji finansowej i o wysokości skonsolidowanego współczynnika wypłacalności
dominującego wobec niej banku lub banków, o których mowa w ust. 1 pkt 1;
1a)
dołącza do zawiadomienia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2a;
2)
odmawia przesłania zawiadomienia właściwym władzom nadzorczym także w przypadku, gdy
instytucja finansowa nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 1.
4.
W przypadku gdy instytucja finansowa przestanie spełniać warunki, o których mowa w
ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia o tym właściwe władze nadzorcze. Z
chwilą powiadomienia działalność wykonywana przez tę instytucję na terytorium państwa
goszczącego podlega ustawodawstwu państwa goszczącego.
4a.
Działalność instytucji finansowej mającej siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita
Polska państwa członkowskiego, prowadzona na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej, podlega prawu polskiemu
od chwili otrzymania przez Komisję Nadzoru Finansowego od właściwego organu nadzoru
tego państwa członkowskiego powiadomienia o niespełnianiu przez tę instytucję finansową
warunków określonych w przepisach tego państwa, równoważnych do przewidzianych w ust.
1.
5.
Komisja Nadzoru Finansowego może, wobec instytucji finansowej, o której mowa w ust.
1, na wniosek właściwych władz nadzorczych państwa goszczącego, zastosować środki
określone w art. 138 ust. 3 pkt 1, 2 i 3a oraz w art. 141 lub zakazać działalności
na obszarze państwa goszczącego.
Art. 48i.
Instytucja kredytowa może prowadzić działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej.
Art. 48j.
Instytucja kredytowa może wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czynności
określone w art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 1-4 i 6-8 w zakresie wynikającym
z zezwolenia udzielonego przez właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego.
Art. 48k.
1.
Do działalności instytucji kredytowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosuje
się przepisy prawa polskiego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
2.
Do oddziałów instytucji kredytowych przepisy art. 1-7, art. 9-11, art. 40a ust. 1,
art. 49-70, art. 73-78a, art. 80-95, art. 101-112, art. 112c, art. 112d, art. 124,
art. 124a, art. 133 ust. 3, art. 137, art. 138, art. 139 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 141
i art. 171 ust. 4-7 stosuje się odpowiednio.
3.
W zakresie polityki pieniężnej prowadzonej przez Narodowy Bank Polski, do dnia przystąpienia
Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Gospodarczej i Walutowej, oddziały instytucji kredytowych
mają takie same prawa i obowiązki jak banki krajowe i oddziały banków zagranicznych.
Art. 48l.
1.
Oddział instytucji kredytowej może, z zastrzeżeniem ust. 2, rozpocząć działalność
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej najwcześniej po upływie dwóch miesięcy od
dnia otrzymania przez Komisję Nadzoru Finansowego od właściwych władz nadzorczych
państwa macierzystego następujących informacji:
1)
nazwy i adresu oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod którym możliwe
będzie uzyskanie dokumentów dotyczących jego działalności;
2)
programu działalności określającego w szczególności czynności, jakie instytucja kredytowa
zamierza wykonywać, oraz opisu struktury organizacyjnej oddziału;
3)
nazwisk osób przewidzianych do objęcia stanowisk dyrektora oddziału i jego zastępcy;
4)
wysokości kwoty funduszy własnych instytucji kredytowej i wysokości współczynnika
wypłacalności.
2.
W ciągu dwóch miesięcy od dnia otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1, Komisja
Nadzoru Finansowego może wskazać warunki, które w interesie dobra ogólnego, w szczególności
w celu ochrony dóbr konsumenta, zapewnienia bezpieczeństwa obrotu gospodarczego lub
zapobieżenia naruszeniom prawa, oddział instytucji kredytowej musi spełniać przy prowadzeniu
działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
O zamiarze dokonania zmiany w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3, instytucja
kredytowa zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego najpóźniej w terminie miesiąca przed
dokonaniem takiej zmiany. Zmiany mają charakter wiążący od dnia otrzymania przez Komisję
Nadzoru Finansowego stosownego zawiadomienia od właściwych władz nadzorczych państwa
macierzystego. Przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 48ł.
Instytucja kredytowa może rozpocząć działalność transgraniczną na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej po otrzymaniu przez Komisję Nadzoru Finansowego zawiadomienia od właściwych
władz nadzorczych państwa macierzystego, które określa rodzaje czynności, jakie instytucja
zamierza wykonywać.
Art. 48m.
Oddział instytucji kredytowej prowadzący działalność na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej jest obowiązany do przekazywania Narodowemu Bankowi Polskiemu okresowych
sprawozdań ze swej działalności w zakresie i trybie ustalonym na podstawie art. 23 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim .
Art. 48n.
Do instytucji finansowych mających siedzibę w państwach członkowskich, które spełniają
wymogi określone w art. 48h ust. 1, przepisy art. 48l i 48ł stosuje się odpowiednio.
Art. 48o.
1.
Instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
informuje - w sposób, w jaki są podawane informacje o świadczonych usługach - osoby
korzystające oraz zainteresowane korzystaniem z jej usług o:
1)
swojej sytuacji ekonomiczno-finansowej;
2)
uczestnictwie w systemie gwarantowania i zasadach jego funkcjonowania, w tym o zakresie
podmiotowym i przedmiotowym ochrony przysługującej ze strony tego systemu, wskazując
w szczególności:
a)
kwotę określającą maksymalną wysokość gwarancji,
b)
rodzaje podmiotów, które mogą być uznane za uprawnione do otrzymania świadczenia pieniężnego.
1a.
W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej działa pod różnymi znakami towarowymi, informuje ona osoby zainteresowane
korzystaniem z jej usług oraz korzystające z nich o przysługującym im jednym limicie
gwarancyjnym na środki zgromadzone w tej instytucji.
1b.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 1a, instytucja kredytowa prowadząca
działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przed zawarciem umowy rachunku
przekazuje osobom zainteresowanym korzystaniem z jej usług, a następnie, nie rzadziej
niż raz w roku, osobom korzystającym z jej usług, informacje, w formie arkusza informacyjnego,
o którym mowa w art. 318 ust. 3 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. W przypadku przekazywania informacji przed zawarciem umowy rachunku osoby te potwierdzają
jej otrzymanie.
2.
Instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
obowiązana jest poinformować osobę korzystającą oraz zainteresowaną korzystaniem z
jej usług o braku ochrony gwarancyjnej w przypadku, gdy:
1)
wierzytelność, powstająca w związku z wykonywaniem czynności bankowych, nie będzie
chroniona przez system gwarantowania;
2)
w związku z wykonywaniem innej czynności, niż czynność bankowa, instytucja kredytowa
wystawia dokument imienny potwierdzający jej zobowiązanie pieniężne;
3)
w związku z usługami świadczonymi przez instytucję kredytową, w szczególności polegającymi
na pośredniczeniu w zawieraniu umów, powstają lub mogą powstać jakiekolwiek wierzytelności
osób korzystających oraz zainteresowanych korzystaniem z jej usług wobec innego podmiotu,
który nie jest objęty systemem gwarantowania.
3.
(uchylony)
4.
Informacje dotyczące trybu i warunków otrzymania świadczenia pieniężnego powinny zostać
udostępnione na wniosek osoby korzystającej oraz zainteresowanej korzystaniem z usług
instytucji kredytowej.
4a.
Wyciąg z rachunku bankowego zawiera informację, czy środki na nim zgromadzone są chronione
przez obowiązkowy system gwarantowania depozytów.
5.
Wszelkie informacje udostępniane osobom korzystającym oraz zainteresowanym korzystaniem
z usług instytucji kredytowej, stosownie do przepisów ust. 1-2, powinny być podawane
w sposób:
1)
w jaki podawane są informacje o świadczonych usługach;
2)
jednoznaczny i zrozumiały.
6.
Informacje o uczestnictwie w systemie gwarantowania nie mogą być wykorzystywane w
celach reklamowych i powinny być ograniczone wyłącznie do informacji określonych w
ust. 1 i 2.
7.
Zakaz określony w ust. 6 stosuje się również do podmiotów niebędących uczestnikami
systemu gwarantowania.
Art. 48p.
W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej zamierza dokonać zmian prawnych lub organizacyjnych, których skutkiem będzie
zmiana systemu gwarantowania, pod ochroną którego znajdują się środki gwarantowane
w nim zgromadzone lub ich część, na obowiązkowy system gwarantowania, o którym mowa
w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania
depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, zawiadamia ona Bankowy Fundusz Gwarancyjny co najmniej 6 miesięcy przed planowaną
zmianą.
Rozdział 3
Rachunki bankowe
Art. 49.
1.
Banki mogą prowadzić w szczególności następujące rodzaje rachunków bankowych:
1)
rachunki rozliczeniowe, w tym bieżące i pomocnicze, oraz prowadzone dla nich na zasadach
określonych w rozdziale 3a rachunki VAT;
2)
rachunki lokat terminowych;
3)
rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe, w tym rachunki rodzinne,
oraz rachunki terminowych lokat oszczędnościowych;
4)
rachunki powiernicze.
2.
Rachunki rozliczeniowe oraz rachunki lokat terminowych mogą być prowadzone wyłącznie
dla:
1)
osób prawnych;
2)
jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, o ile posiadają zdolność
prawną;
3)
osób fizycznych prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek, w tym dla osób
będących przedsiębiorcami.
3.
Rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe oraz rachunki terminowych
lokat oszczędnościowych mogą być prowadzone wyłącznie dla:
1)
osób fizycznych;
2)
szkolnych kas oszczędnościowych;
3)
pracowniczych kas zapomogowo-pożyczkowych;
4)
rad rodziców.
4.
Rachunki rodzinne mogą być prowadzone wyłącznie dla osób fizycznych, którym przyznano
niepodlegające egzekucji świadczenia, dodatki, zasiłki oraz inne kwoty, o których
mowa w art. 833 § 6 i 7 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego , z wyjątkiem świadczeń alimentacyjnych, zwane dalej „świadczeniami niepodlegającymi
egzekucji”.
Art. 50.
1.
Posiadacz rachunku bankowego dysponuje swobodnie środkami pieniężnymi zgromadzonymi
na rachunku. W umowie z bankiem mogą być zawarte postanowienia ograniczające swobodę
dysponowania tymi środkami.
1a.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rachunku VAT, o którym mowa w rozdziale 3a.
2.
Bank dokłada szczególnej staranności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przechowywanych
środków pieniężnych.
Art. 51.
Rachunek bankowy, z wyjątkiem rachunku rodzinnego, może być prowadzony dla kilku osób
fizycznych, kilku jednostek samorządu terytorialnego, stron umowy o współpracy w rozumieniu
ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze albo kilku dobrowolnych funduszy emerytalnych będących funduszami zdefiniowanej daty
w rozumieniu ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych zarządzanymi przez jedno powszechne towarzystwo emerytalne - rachunek wspólny.
Art. 51a.
W przypadku rachunku wspólnego prowadzonego dla osób fizycznych, o ile umowa rachunku
bankowego nie stanowi inaczej:
1)
każdy ze współposiadaczy rachunku może dysponować samodzielnie środkami pieniężnymi
zgromadzonymi na rachunku;
2)
każdy ze współposiadaczy rachunku może w każdym czasie wypowiedzieć umowę ze skutkiem
dla pozostałych współposiadaczy.
Art. 51b.
1.
Rachunek wspólny dla jednostek samorządu terytorialnego może być prowadzony wyłącznie
w związku ze wspólnym wykonywaniem zadań publicznych, w tym dla realizacji przedsięwzięć
współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej.
2.
Umowa rachunku wspólnego prowadzonego dla jednostek samorządu terytorialnego powinna
określać cel, dla którego rachunek jest prowadzony.
3.
Zasady dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku wspólnym prowadzonym
dla jednostek samorządu terytorialnego oraz zasady wypowiadania umowy tego rachunku
określa umowa rachunku bankowego.
Art. 51c.
1.
Rachunek wspólny dla stron umowy o współpracy może być prowadzony wyłącznie w związku
z wykonywaniem umowy o współpracy oraz udzielonej koncesji, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze.
2.
W przypadku rachunku wspólnego dla stron umowy o współpracy:
1)
uprawnionym do dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku jest wyłącznie
współposiadacz będący operatorem w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze;
2)
współposiadacz rachunku może żądać bieżących informacji o saldzie, okresowych wyciągów
bankowych oraz historii rachunku i subkont.
Art. 52.
1.
Umowa rachunku bankowego jest zawierana na piśmie.
2.
Umowa rachunku bankowego powinna określać w szczególności:
1)
strony umowy;
2)
rodzaj otwieranego rachunku;
3)
walutę rachunku;
4)
czas trwania umowy;
5)
o ile strony zastrzegają oprocentowanie środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku
- wysokość tego oprocentowania i przesłanki dopuszczalności jego zmiany przez bank,
a także terminy wypłaty, postawienia do dyspozycji lub kapitalizacji należnych odsetek;
6)
wysokość prowizji i opłat za czynności związane z wykonywaniem umowy oraz przesłanki
i tryb ich zmiany przez bank;
7)
formy i zakres rozliczeń pieniężnych dokonywanych na polecenie posiadacza rachunku
oraz terminy ich realizacji;
8)
przesłanki i tryb dokonywania zmian umowy;
9)
przesłanki i tryb rozwiązania umowy rachunku bankowego;
10)
zakres odpowiedzialności banku za terminowe i prawidłowe przeprowadzenie rozliczeń
pieniężnych oraz wysokość odszkodowania za przekroczenie terminu realizacji dyspozycji
posiadacza rachunku.
2a.
Umowa rachunku rodzinnego, oprócz elementów określonych w ust. 2, określa również
numery rachunków bankowych jednostek wypłacających świadczenia niepodlegające egzekucji,
z których dokonywane są wpłaty na rachunek rodzinny. Zaświadczenia o numerach tych
rachunków, wydane przez jednostki wypłacające świadczenia niepodlegające egzekucji,
stanowią załączniki do umowy rachunku rodzinnego.
3.
Do obliczania należnych odsetek od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku przyjmuje
się, że rok liczy 365 dni, chyba że umowa stanowi inaczej.
4.
W przypadku umowy rachunku bankowego pełniącego funkcję rachunku płatniczego, o którym
mowa w art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się.
Art. 52a.
1.
Otwarcie i prowadzenie rachunku rodzinnego oraz wypłaty z tego rachunku w banku, w
którym rachunek jest prowadzony, są wolne od jakichkolwiek opłat i prowizji. Bank
nie pobiera opłat i prowizji za wydanie instrumentu płatniczego do rachunku rodzinnego,
jego miesięczne utrzymanie oraz wypłaty z wykorzystaniem tego instrumentu przy użyciu
bankomatów tego banku.
2.
Na rachunek rodzinny mogą być wpłacane wyłącznie środki pieniężne pochodzące ze świadczeń
niepodlegających egzekucji. Wpłaty na rachunek rodzinny mogą być dokonywane wyłącznie
z rachunków bankowych jednostek wypłacających świadczenia niepodlegające egzekucji.
Art. 53.
1.
Bank może wydać posiadaczowi rachunku oszczędnościowego oraz posiadaczowi rachunku
terminowej lokaty oszczędnościowej imienną książeczkę oszczędnościową lub inny imienny
dokument potwierdzający zawarcie umowy. W nazwie dokumentu należy użyć w odpowiednim
przypadku wyrazu „oszczędnościowy”.
2.
Wydanie dokumentu, o którym mowa w ust. 1, zwalnia bank od obowiązku przesyłania posiadaczowi
rachunku bankowego wyciągów z tego rachunku.
3.
W przypadku utraty dokumentu, o którym mowa w ust. 1, podlega on umorzeniu.
4.
Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, określa,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb umarzania dokumentów, o których
mowa w ust. 1, mając na uwadze charakter tych dokumentów oraz słuszne interesy posiadaczy
rachunków.
Art. 54.
1.
Środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych
oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od
liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego
tytułu wykonawczego, w każdym miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie,
do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę , przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy.
2.
Środki pieniężne zgromadzone na rachunku oszczędnościowym, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym
oraz na rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej prowadzonym dla kilku osób fizycznych
są wolne od zajęcia do wysokości określonej w ust. 1, niezależnie od liczby współposiadaczy
takiego rachunku.
Art. 54a7)W brzmieniu ustalonym przez art. 16 ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów (Dz. U. poz. 321), która weszła w życie z dniem 28 lutego 2020 r.; w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 8..
Środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych
oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych pochodzące ze świadczeń, dodatków
i zasiłków, o których mowa w art. 833 § 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, oraz świadczeń, dodatków i innych kwot, o których mowa w art. 31 ust. 1, art. 80 ust. 1 i la, art. 81, art. 83 ust. 1 i 4, art. 84 pkt 2 i
3 i art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie
pieczy zastępczej , oraz środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym
lub domu jednorodzinnego, o których mowa w art. 83 ust. 2 i art. 84 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny
i systemie pieczy zastępczej, w części przysługującej na umieszczone w rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu
dziecka dzieci i osoby, które osiągnęły pełnoletność, przebywając w pieczy zastępczej,
oraz świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób
niezdolnych do samodzielnej egzystencji , oraz dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym
dla emerytów i rencistów , są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego.
Art. 54a8)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070), która weszła w życie z dniem 30 lipca 2020 r.; wejdzie w życie z dniem 30 października 2020 r..
Środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych
oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych pochodzące ze świadczeń, dodatków
i zasiłków, o których mowa w art. 833 § 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego i w art. 10 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , oraz świadczeń, dodatków i innych kwot, o których mowa w art. 31 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 1a, art. 81, art. 83 ust. 1 i 4, art. 84 pkt 2 i
3 i art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie
pieczy zastępczej , oraz środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym
lub domu jednorodzinnego, o których mowa w art. 83 ust. 2 i art. 84 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny
i systemie pieczy zastępczej, w części przysługującej na umieszczone w rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu
dziecka dzieci i osoby, które osiągnęły pełnoletność, przebywając w pieczy zastępczej,
oraz świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób
niezdolnych do samodzielnej egzystencji , oraz dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym
dla emerytów i rencistów , są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego.
Art. 54b.
Środki pieniężne znajdujące się na rachunku będącym przedmiotem blokady rachunku podmiotu
kwalifikowanego w rozumieniu art. 119zg pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa nie podlegają zajęciu na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego
poza wyjątkami określonymi w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym.
Art. 55.
1.
W przypadku śmierci posiadacza rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego
lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej bank jest obowiązany wypłacić z tych
rachunków:
1)
kwotę wydatkowaną na koszty pogrzebu posiadacza rachunku osobie, która przedstawiła
rachunki stwierdzające wysokość poniesionych przez nią kosztów - w wysokości nieprzekraczającej
kosztów urządzenia pogrzebu zgodnie ze zwyczajami przyjętymi w danym środowisku;
2)
kwotę równą wpłatom na rachunki dokonanym przez organ wypłacający świadczenie z ubezpieczenia
lub zabezpieczenia społecznego albo uposażenie w stanie spoczynku, które nie przysługiwały
za okres po śmierci posiadacza rachunku, wskazaną we wniosku organu wypłacającego
to świadczenie lub uposażenie, skierowanym do banku wraz z podaniem numerów rachunków,
na które dokonano wpłat.
2.
Kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 pkt 1 nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku.
3.
Bank jest zwolniony od wypłaty pełnej lub częściowej kwoty, o której mowa w ust. 1
pkt 2, jeżeli przed otrzymaniem wniosku organu wypłacającego świadczenie lub uposażenie
dokonał z tych rachunków wypłat innym uprawnionym osobom, które to wypłaty nie pozwalają
zrealizować wniosku w całości lub części, oraz w terminie 30 dni od otrzymania wniosku
poinformuje o tym ten organ, wraz ze wskazaniem osób, które pobrały wypłaty.
4.
Bank nie odpowiada za szkody wynikające z wykonania czynności, o których mowa w ust.
1 pkt 2 i ust. 3. Odpowiedzialność w tym zakresie ponosi organ wypłacający świadczenie
lub uposażenie, który wystąpił z wnioskiem.
Art. 56.
1.
Posiadacz rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub
rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej może polecić pisemnie bankowi dokonanie
- po swojej śmierci - wypłaty z rachunku wskazanym przez siebie osobom: małżonkowi,
wstępnym, zstępnym lub rodzeństwu określonej kwoty pieniężnej (dyspozycja wkładem
na wypadek śmierci).
2.
Kwota wypłaty, o której mowa w ust. 1, bez względu na liczbę wydanych dyspozycji,
nie może być wyższa niż dwudziestokrotne przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze
przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku, ogłaszane przez Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego za ostatni miesiąc przed śmiercią posiadacza rachunku.
3.
Dyspozycja wkładem na wypadek śmierci może być w każdym czasie przez posiadacza rachunku
zmieniona lub odwołana na piśmie.
4.
Jeżeli posiadacz rachunku wydał więcej niż jedną dyspozycję wkładem na wypadek śmierci,
a łączna suma dyspozycji przekracza limit, o którym mowa w ust. 2, dyspozycja wydana
później ma pierwszeństwo przed dyspozycją wydaną wcześniej.
5.
Kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku.
6.
Osoby, którym na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci wypłacono kwoty z
naruszeniem ust. 4, są zobowiązane do ich zwrotu spadkobiercom posiadacza.
Art. 56a.
1.
Bank jest obowiązany przy zawieraniu umowy rachunku, o którym mowa w art. 56 ust.
1, poinformować w sposób zrozumiały dla posiadacza rachunku o możliwości wydania przez
niego dyspozycji wkładem na wypadek śmierci oraz o treści art. 56.
2.
W przypadku powzięcia przez bank informacji o śmierci posiadacza rachunku, który wydał
dyspozycję wkładem na wypadek śmierci, bank jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić
wskazane przez posiadacza rachunku osoby o możliwości wypłaty określonej kwoty.
Art. 57.
Przepisy art. 55 ust. 1, art. 56 ust. 1, art. 56a i art. 59a nie dotyczą rachunku,
o którym mowa w art. 51.
Art. 58.
Małoletni posiadacz rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego
lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej może po ukończeniu trzynastu lat swobodnie
dysponować środkami pieniężnymi zgromadzonymi na tych rachunkach, o ile nie sprzeciwi
się temu na piśmie jego przedstawiciel ustawowy.
Art. 59.
1.
Na rachunku powierniczym mogą być gromadzone wyłącznie środki pieniężne powierzone
posiadaczowi rachunku - na podstawie odrębnej umowy - przez osobę trzecią.
2.
Stronami umowy rachunku powierniczego są bank i posiadacz rachunku (powiernik).
3.
Umowa, o której mowa w ust. 2, określa warunki, jakie powinny być spełnione, aby środki
pieniężne osób trzecich wpłacone na rachunek mogły być wypłacone posiadaczowi rachunku
lub aby jego dyspozycje w zakresie wykorzystania tych środków mogły być zrealizowane.
3a.
Rachunek powierniczy jest prowadzony w sposób umożliwiający w każdym czasie identyfikację
osób trzecich, które wpłaciły środki pieniężne na ten rachunek, oraz obliczenie ich
udziału w kwocie zgromadzonej na rachunku powierniczym.
4.
W razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko posiadaczowi rachunku powierniczego
- środki znajdujące się na rachunku nie podlegają zajęciu.
5.
W razie ogłoszenia upadłości posiadacza rachunku powierniczego - środki pieniężne
znajdujące się na tym rachunku podlegają wyłączeniu z masy upadłości.
6.
W przypadku śmierci posiadacza rachunku powierniczego zgromadzone na tym rachunku
kwoty nie wchodzą do spadku po posiadaczu rachunku.
7.
Przepisy ust. 3-6 stosuje się w przypadku, gdy powierzenie środków pieniężnych nastąpiło
w wykonaniu umowy, o której mowa w ust. 1, z datą pewną.
Art. 59a.
1.
Umowa rachunku bankowego, którego posiadaczem jest osoba fizyczna, niezawarta w związku
z prowadzeniem działalności gospodarczej, ulega rozwiązaniu z:
1)
dniem śmierci posiadacza rachunku albo
2)
upływem 10 lat od dnia wydania przez posiadacza rachunku ostatniej dyspozycji dotyczącej
tego rachunku, a w przypadku gdy umowa przewiduje prowadzenie więcej niż jednego rachunku
- tych rachunków, chyba że umowa rachunku oszczędnościowego lub rachunku terminowej
lokaty oszczędnościowej była zawarta na czas oznaczony dłuższy niż 10 lat.
2.
Dyspozycją, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie jest postanowienie umowne przewidujące,
w razie braku wypowiedzenia, odnowienie umowy rachunku bankowego zawartej na czas
oznaczony nie dłuższy niż 10 lat. Jeżeli na skutek odnowienia umowa wiązałaby dłużej
niż 10 lat od jej zawarcia, warunkiem odnowienia jest wydanie przez posiadacza rachunku
takiej dyspozycji. Brak dyspozycji skutkuje wygaśnięciem umowy.
3.
Umowa rachunku oszczędnościowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej zawarta
na czas oznaczony dłuższy niż 10 lat może zostać odnowiona, jeżeli posiadacz rachunku
wyda taką dyspozycję. Dyspozycją nie jest postanowienie umowne przewidujące, w razie
braku jej wypowiedzenia, odnowienie umowy. Brak dyspozycji skutkuje wygaśnięciem umowy.
4.
Jeżeli umowa uległa rozwiązaniu na podstawie ust. 1, uważa się ją za wiążącą do chwili
wypłaty przez bank środków pieniężnych osobie posiadającej do nich tytuł prawny, chyba
że stan środków pieniężnych na tym rachunku nie przekracza kwoty minimalnej określonej
w umowie.
5.
Od dnia wygaśnięcia umowy rachunku bankowego na podstawie ust. 2 albo 3, do dnia wypłaty
środków pieniężnych osobie posiadającej do nich tytuł prawny, środki te podlegają
waloryzacji o prognozowany w ustawie budżetowej na dany rok średnioroczny wskaźnik
cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem. Waloryzacji dokonuje się na ostatni dzień
roku kalendarzowego.
6.
Z upływem 5 lat od dnia wydania ostatniej dyspozycji dotyczącej rachunku prowadzonego
na podstawie umowy, o której mowa w ust. 1, bank jest obowiązany wystąpić do ministra
właściwego do spraw informatyzacji o udostępnienie danych z rejestru Powszechnego
Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) umożliwiających ustalenie, czy
posiadacz rachunku żyje. W przypadku gdy umowa przewiduje prowadzenie więcej niż jednego
rachunku, termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym, liczy się od dnia wydania ostatniej
dyspozycji dotyczącej tych rachunków.
7.
Na co najmniej 6 miesięcy przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, bank
jest obowiązany poinformować posiadacza rachunku bankowego o skutkach upływu tego
okresu.
Art. 59b.
Z upływem 3 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy rachunku bankowego, o której mowa w
art. 59a, zawartej na czas oznaczony, w razie braku wcześniejszej dyspozycji wypłaty
środków pieniężnych, bank jest obowiązany wystąpić do ministra właściwego do spraw
informatyzacji o udostępnienie danych z rejestru PESEL umożliwiających ustalenie,
czy posiadacz rachunku żyje.
Art. 59c.
1.
Po śmierci przedsiębiorcy bank nadal prowadzi rachunek bankowy związany z prowadzoną
przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą, jeżeli został ustanowiony zarząd sukcesyjny
w rozumieniu ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej
i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw .
2.
W okresie od ustanowienia do dnia wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego dostęp do środków
pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym, o którym mowa w ust. 1, oraz prawo
do wydawania dyspozycji przysługują zarządcy sukcesyjnemu.
3.
Zarządca sukcesyjny niezwłocznie informuje bank o osobach, które go powołały, a także
o osobach, które uzyskały tytuł prawny do spadku po posiadaczu rachunku, o którym
mowa w ust. 1.
Art. 60.
Jeżeli umowa rachunku bankowego nie stanowi inaczej, ulega ona rozwiązaniu, gdy w
ciągu dwóch lat nie dokonano na rachunku żadnych obrotów, poza dopisywaniem odsetek,
a stan środków pieniężnych na tym rachunku nie przekracza kwoty minimalnej określonej
w tej umowie.
Art. 61.
1.
W razie zgłoszenia bankowi utraty dowodu zawarcia umowy rachunku oszczędnościowego,
czeku lub blankietu czeku, posiadacza rachunku nie obciążają wypłaty gotówkowe, a
także przelewy dokonane na podstawie tych dokumentów w banku prowadzącym rachunek
oszczędnościowy, od chwili otrzymania przez ten bank zgłoszenia.
2.
W przypadkach innych niż określone w ust. 1 zasady obciążania posiadacza rachunku
za dokonane przez bank wypłaty gotówkowe po utracie przez posiadacza rachunku dokumentów,
o których mowa w ust. 1, określa umowa rachunku bankowego.
Art. 62.
Umarzanie utraconych dokumentów zawarcia umowy rachunku oszczędnościowego, rachunku
oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej w
toku prowadzonej egzekucji sądowej lub administracyjnej z rachunku oszczędnościowego,
rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej
określają przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego i przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Rozdział 3a
Rachunek VAT
Art. 62a.
1.
Dla rachunku rozliczeniowego bank prowadzi rachunek VAT.
2.
Rachunek VAT jest prowadzony w walucie polskiej.
3.
Dla rachunków rozliczeniowych prowadzonych dla tego samego posiadacza bank prowadzi
jeden rachunek VAT, niezależnie od liczby prowadzonych dla tego posiadacza rachunków
rozliczeniowych. W przypadku prowadzenia więcej niż jednego rachunku rozliczeniowego
dla tego samego posiadacza bank prowadzi, na wniosek tego posiadacza, więcej niż jeden
rachunek VAT.
4.
W przypadku rachunków rozliczeniowych prowadzonych przez Narodowy Bank Polski dla
tego samego posiadacza Bank ten prowadzi rachunek VAT dla każdego rachunku rozliczeniowego.
Narodowy Bank Polski prowadzi rachunek VAT dla więcej niż jednego rachunku rozliczeniowego
tego samego posiadacza na jego wniosek lub na podstawie przepisów o finansach publicznych.
5.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rachunku rozliczeniowego prowadzonego w innej walucie
niż waluta polska.
6.
Otwarcie i prowadzenie rachunku VAT nie wymaga zawarcia odrębnej umowy.
7.
Otwarcie i prowadzenie rachunku VAT jest wolne od dodatkowych prowizji i opłat dla
banku.
8.
Środki pieniężne zgromadzone na rachunku VAT mogą być, zgodnie z ustaleniami stron,
oprocentowane.
9.
Bank informuje posiadacza rachunku rozliczeniowego o numerze rachunku VAT oraz ustalonych
zasadach i terminach informowania posiadacza rachunku rozliczeniowego o saldzie na
rachunku VAT. Do rachunku VAT nie stosuje się przepisu art. 728 Kodeksu cywilnego.
10.
Bank nie wydaje do rachunku VAT instrumentu płatniczego.
11.
Przepis ust. 1 stosuje się również do rachunku niebędącego rachunkiem rozliczeniowym,
jeżeli bank prowadzi go w ramach gospodarki własnej.
Art. 62b.
1.
Rachunek VAT może być uznany wyłącznie środkami pieniężnymi pochodzącymi z tytułu:
1)
zapłaty kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług, przy użyciu komunikatu
przelewu, o którym mowa w art. 108a ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług , zwanego dalej „komunikatem przelewu”;
2)
wpłaty kwoty podatku od towarów i usług przez podatnika, o którym mowa w art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, na rzecz płatnika, o którym mowa w art. 17a tej ustawy, przy użyciu komunikatu przelewu;
3)
przekazania środków z innego rachunku VAT posiadacza rachunku VAT prowadzonego w tym
samym banku;
4)
zwrotu:
a)
kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług w przypadkach, o których mowa
w art. 29a ust. 10 pkt 1-3 i ust. 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
i usług, wynikającego z wystawionej przez podatnika faktury korygującej,
b)
różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 6a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, przez urząd skarbowy
- przy użyciu komunikatu przelewu.
2.
Rachunek VAT może być obciążony wyłącznie w celu:
1)
dokonania:
a)
płatności kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług z tytułu nabycia
towarów lub usług na rachunek VAT,
b)
zwrotu kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług, w przypadkach, o których
mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1-3 i ust. 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
i usług, wynikającego z wystawionej przez podatnika faktury korygującej, na rachunek VAT
nabywcy towarów lub usług
- przy użyciu komunikatu przelewu;
2)
wpłaty:
a)
na rachunek urzędu skarbowego:
-
-podatku od towarów i usług, w tym podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, dodatkowego zobowiązania podatkowego w tym podatku, a także odsetek za zwłokę w podatku od towarów i usług lub odsetek za zwłokę od dodatkowego zobowiązania podatkowego,
-
-podatku dochodowego od osób prawnych oraz zaliczek na ten podatek, a także odsetek za zwłokę w podatku dochodowym od osób prawnych oraz odsetek od zaliczek na ten podatek,
-
-podatku dochodowego od osób fizycznych oraz zaliczek na ten podatek, a także odsetek za zwłokę w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odsetek od zaliczek na ten podatek,
-
-podatku akcyzowego, przedpłat podatku akcyzowego, wpłat dziennych, a także odsetek za zwłokę w podatku akcyzowym oraz odsetek od przedpłat podatku akcyzowego,
-
-należności celnych oraz odsetek za zwłokę od tych należności,
b)
należności z tytułu składek, o których mowa w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych , oraz należności z tytułu składek, o których mowa w art. 32 tej ustawy, do poboru
których obowiązany jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych;
3)
wpłaty podatku od towarów i usług przez podatnika, o którym mowa w art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, na rzecz płatnika, o którym mowa w art. 17a tej ustawy, przy użyciu komunikatu przelewu;
4)
przekazania przy użyciu komunikatu przelewu kwoty odpowiadającej kwocie podatku od
towarów i usług na rachunek VAT dostawcy towarów lub usługodawcy przez posiadacza
rachunku, który:
a)
otrzymał płatność przy użyciu komunikatu przelewu oraz
b)
nie jest dostawcą towarów lub usługodawcą wskazanym na fakturze, za którą jest dokonywana
płatność;
5)
zwrotu przy użyciu komunikatu przelewu nienależnie otrzymanej płatności na rachunek
VAT posiadacza rachunku, od którego otrzymano tę płatność przy użyciu komunikatu przelewu;
6)
przekazania środków na inny rachunek VAT posiadacza rachunku VAT prowadzony w tym
samym banku przy użyciu komunikatu przelewu, w którym posiadacz w miejsce informacji,
o których mowa w:
a)
art. 108a ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - wskazuje kwotę przekazywanych środków,
b)
art. 108a ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - wpisuje wyrazy „przekazanie własne”,
c)
art. 108a ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - wskazuje numer, za pomocą którego posiadacz jest zidentyfikowany na potrzeby podatku
od towarów i usług;
7)
przekazania środków na rachunek wskazany przez naczelnika urzędu skarbowego w informacji
o postanowieniu, o której mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
8)
przekazania środków na rachunek rozliczeniowy państwowej jednostki budżetowej, w przypadku
gdy rachunek VAT prowadzony jest dla rachunku rozliczeniowego, o którym mowa w art.
196 ust. 1 pkt 2 albo 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych ;
9)
realizacji zajęcia na podstawie administracyjnego tytułu wykonawczego, dotyczącego
egzekucji należności, o których mowa w pkt 2;
10)
przekazania przez bank środków pieniężnych na prowadzony w tym samym banku wyodrębniony
rachunek niebędący rachunkiem rozliczeniowym, służący identyfikacji posiadacza rachunku
VAT (rachunek techniczny) - w przypadku, o którym mowa w art. 62e ust. 3 pkt 2.
3.
Uznanie i obciążenie rachunku VAT jest dokonywane odpowiednio przez obciążenie albo
uznanie rachunku rozliczeniowego posiadacza rachunku VAT prowadzonego w tym samym
banku.
4.
W przypadku naliczenia odsetek od środków zgromadzonych na rachunku VAT bank bez odrębnej
dyspozycji posiadacza rachunku VAT uznaje kwotą tych odsetek rachunek rozliczeniowy,
dla którego jest prowadzony rachunek VAT. W przypadku gdy rachunek VAT jest prowadzony
dla kilku rachunków rozliczeniowych, bank uznaje rachunek rozliczeniowy wskazany przez
posiadacza tych rachunków.
5.
Przepisów ust. 2 pkt 1 i 3-6 nie stosuje się, jeżeli rachunek odbiorcy jest prowadzony
przez instytucję kredytową lub bank zagraniczny, które nie działają na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej w formie oddziału.
Art. 62c.
1.
W celu realizacji przelewu bank w pierwszej kolejności obciąża kwotą podatku od towarów
i usług rachunek VAT nabywcy towarów i usług i uznaje tą kwotą jego rachunek rozliczeniowy
zgodnie z komunikatem przelewu.
2.
W przypadku braku środków na rachunku VAT, w celu realizacji przelewu, bank obciąża
wyłącznie rachunek rozliczeniowy nabywcy towarów i usług kwotą odpowiadającą wartości
sprzedaży brutto wskazanej w komunikacie przelewu.
3.
W przypadku posiadania środków na rachunku VAT w wysokości niewystarczającej na zapłatę
kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług wskazanej w komunikacie przelewu,
w celu realizacji przelewu, bank obciąża rachunek VAT do wysokości salda na tym rachunku
i uznaje tą kwotą rachunek rozliczeniowy nabywcy towarów i usług, na podstawie komunikatu
przelewu.
4.
W przypadku posiadania środków na rachunku rozliczeniowym w wysokości niewystarczającej
na zapłatę kwoty odpowiadającej wartości sprzedaży brutto wskazanej w komunikacie
przelewu bank nie realizuje przelewu.
5.
Po otrzymaniu środków pieniężnych z tytułu kwoty odpowiadającej kwocie podatku od
towarów i usług wskazanej w komunikacie przelewu, bank, który prowadzi rachunek rozliczeniowy,
obciąża ten rachunek rozliczeniowy kwotą odpowiadającą kwocie podatku od towarów i
usług i uznaje tą kwotą rachunek VAT, który jest prowadzony dla tego rachunku.
6.
W przypadku gdy ten sam bank prowadzi rachunek rozliczeniowy dla dostawcy towarów
lub usługodawcy oraz nabywcy towarów i usług, bank wykonuje jednocześnie obowiązki
określone w ust. 1-5.
7.
W przypadku realizacji przelewu w celu, o którym mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2, bank,
który prowadzi rachunek rozliczeniowy podatnika, obciąża kwotą wskazaną w poleceniu
przelewu rachunek VAT podatnika i uznaje tą kwotą jego rachunek rozliczeniowy.
8.
W przypadku posiadania środków na rachunku VAT w wysokości niewystarczającej na realizację
przelewu w celu, o którym mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2, bank obciąża rachunek VAT
do wysokości salda na tym rachunku i uznaje tą kwotą rachunek rozliczeniowy podatnika
na podstawie polecenia przelewu.
9.
W przypadku posiadania środków na rachunku rozliczeniowym w wysokości niewystarczającej
na realizację przelewu w celu, o którym mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2, bank nie realizuje
przelewu.
10.
Bank nie jest obowiązany do sprawdzenia prawidłowości obliczenia kwoty odpowiadającej
kwocie podatku od towarów i usług wskazanej w komunikacie przelewu.
11.
W przypadku gdy płatność za fakturę zostanie dokonana na podstawie komunikatu przelewu
na rachunek odbiorcy, dla którego bank nie prowadzi rachunku VAT, bank dokonuje zwrotu
środków przy użyciu komunikatu przelewu.
12.
W przypadku otrzymania przez bank informacji o postanowieniu, o której mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, bank niezwłocznie obciąża rachunek VAT posiadacza rachunku kwotą wskazaną w tej
informacji i uznaje tą kwotą jego rachunek rozliczeniowy.
13.
W przypadku gdy kwota wskazana w informacji o postanowieniu, o której mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, przewyższa wysokość środków zgromadzonych na rachunku VAT, bank obciąża rachunek
VAT do wysokości salda na tym rachunku i uznaje tą kwotą rachunek rozliczeniowy. W
tym przypadku uznaje się, że obowiązek, o którym mowa w ust. 12, został wykonany w
całości.
Art. 62d.
1.
Środki pieniężne zgromadzone:
1)
na rachunku VAT,
2)
na rachunku rozliczeniowym w wysokości odpowiadającej kwocie podatku od towarów i
usług wskazanej w komunikacie przelewu
- są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego
dotyczącego egzekucji lub zabezpieczenia należności innych niż wymienione w art. 62b
ust. 2 pkt 2.
2.
Wierzytelności z rachunku VAT nie mogą być przedmiotem zabezpieczenia rzeczowego.
Art. 62e.
1.
Przed zamknięciem rachunku rozliczeniowego bank zamyka rachunek VAT, który jest prowadzony
dla tego rachunku rozliczeniowego, jeżeli ten rachunek VAT nie jest prowadzony dla
innego rachunku rozliczeniowego.
2.
Przed zamknięciem rachunku VAT bank uznaje kwotą środków zgromadzonych na rachunku
VAT, na dzień zamknięcia rachunku VAT, wskazany przez posiadacza rachunku VAT jego
inny rachunek VAT, prowadzony w tym samym banku.
3.
W przypadku niewskazania przez posiadacza rachunku VAT innego rachunku VAT prowadzonego
w tym samym banku, bank przed zamknięciem rachunku VAT:
1)
uznaje rachunek rozliczeniowy, dla którego otwarty jest ten rachunek VAT tego posiadacza,
kwotą środków zgromadzonych na rachunku VAT, na dzień zamknięcia rachunku VAT - zgodnie
z informacją o postanowieniu, o której mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, albo
2)
dokonuje przekazania środków pieniężnych, zgromadzonych na rachunku VAT na dzień zamknięcia
tego rachunku, na prowadzony w tym samym banku wyodrębniony rachunek niebędący rachunkiem
rozliczeniowym, służący identyfikacji posiadacza rachunku VAT (rachunek techniczny)
- jeżeli na dzień rozwiązania umowy rachunku rozliczeniowego, dla którego prowadzony
jest ten rachunek VAT, nie posiada informacji o postanowieniu, o której mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Art. 62f.
Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do:
1)
rachunków w systemach płatności prowadzonych przez Narodowy Bank Polski;
2)
rachunków, o których mowa w art. 192 ust. 1, art. 196 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2a, art. 200 ust. 1, art. 202
oraz art. 208 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;
3)
rachunków:
a)
prowadzonych przez Narodowy Bank Polski innych niż określone w pkt 1 i 2,
b)
banków prowadzonych przez inne banki,
c)
banków spółdzielczych prowadzonych przez bank zrzeszający,
d)
spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych prowadzonych przez Krajową Spółdzielczą
Kasę Oszczędnościowo-Kredytową
- które służą wyłącznie rozliczeniom z tytułu wykonania czynności, do których nie
mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Rozdział 4
Rozliczenia pieniężne przeprowadzane za pośrednictwem banków
Art. 63.
1.
Rozliczenia pieniężne mogą być przeprowadzane za pośrednictwem banków, jeżeli przynajmniej
jedna ze stron rozliczenia (dłużnik lub wierzyciel) posiada rachunek bankowy. Rozliczenia
pieniężne przeprowadza się gotówkowo lub bezgotówkowo za pomocą papierowych lub informatycznych
nośników danych.
2.
Rozliczenia gotówkowe przeprowadza się czekiem gotówkowym lub przez wpłatę gotówki
na rachunek wierzyciela.
3.
Rozliczenia bezgotówkowe przeprowadza się w szczególności:
1)
poleceniem przelewu;
2)
poleceniem zapłaty;
3)
czekiem rozrachunkowym;
4)
kartą płatniczą.
Art. 63a.
(uchylony)
Art. 63b.
1.
Czek gotówkowy stanowi dyspozycję wystawcy czeku udzieloną trasatowi obciążenia jego
rachunku kwotą, na którą czek został wystawiony, oraz wypłaty tej kwoty okazicielowi
czeku lub osobie wskazanej na czeku.
2.
Czek gotówkowy może być przedstawiony do zapłaty bezpośrednio u trasata albo w innym
banku. Zapłata czeku gotówkowego przedstawionego do zapłaty w innym banku następuje,
z zastrzeżeniem ust. 3, po uzyskaniu przez ten bank od trasata środków wystarczających
do zapłaty czeku. Szczegółowe warunki przedstawienia czeku gotówkowego do zapłaty
w innym banku określa umowa między tym bankiem i posiadaczem czeku.
3.
Banki mogą zawierać porozumienia, w których - na zasadach wzajemności - określą inny
niż w ust. 2 tryb przedstawienia czeków gotówkowych do zapłaty z rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych.
Art. 63c.
Polecenie przelewu stanowi udzieloną bankowi dyspozycję dłużnika obciążenia jego rachunku
określoną kwotą i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. Bank wykonuje dyspozycję
dłużnika w sposób przewidziany w umowie rachunku bankowego.
Art. 63d.
1.
Polecenie zapłaty stanowi udzieloną bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej
dyspozycję wierzyciela obciążenia określoną kwotą odpowiednio rachunku bankowego dłużnika
lub rachunku dłużnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej i uznania tą
kwotą rachunku wierzyciela. Dyspozycja wierzyciela oznacza równocześnie jego zgodę
na cofnięcie przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową dłużnika obciążenia
rachunku dłużnika i cofnięcie uznania rachunku wierzyciela w przypadku dokonanego
przez dłużnika odwołania polecenia zapłaty, o którym mowa w ust. 6.
2.
Przeprowadzenie rozliczeń poleceniem zapłaty jest dopuszczalne pod warunkiem:
1)
posiadania przez wierzyciela i dłużnika rachunków w bankach lub spółdzielczych kasach
oszczędnościowo-kredytowych, które zawarły porozumienie w sprawie stosowania polecenia
zapłaty, określające w szczególności: zakres odpowiedzialności banków i spółdzielczych
kas oszczędnościowo-kredytowych wykonujących polecenie zapłaty, przyczyny odmowy wykonania
polecenia zapłaty przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową dłużnika,
procedury dochodzenia wzajemnych roszczeń banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych,
wynikających ze skutków odwołania polecenia zapłaty przez dłużnika, wzory jednolitych
formularzy oraz zasady wykonywania przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe
poleceń zapłaty za pomocą informatycznych nośników danych;
2)
udzielenia przez dłużnika wierzycielowi zgody do obciążania rachunku dłużnika w drodze
polecenia zapłaty w umownych terminach zapłaty z tytułu określonych zobowiązań;
3)
zawarcia pomiędzy wierzycielem a prowadzącymi jego rachunek bankiem lub spółdzielczą
kasą oszczędnościowo-kredytową umowy w sprawie stosowania polecenia zapłaty przez
wierzyciela, zawierającej w szczególności: zgodę banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej
na stosowanie polecenia zapłaty przez wierzyciela, zasady składania i realizowania
poleceń zapłaty, zgodę wierzyciela na obciążenie jego rachunku kwotami odwoływanych
poleceń zapłaty wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 7, zwróconymi dłużnikowi w
związku z odwołaniem polecenia zapłaty oraz zakres odpowiedzialności wierzyciela i
banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej;
4)
że maksymalna kwota pojedynczego polecenia zapłaty nie przekracza równowartości, przeliczonej
na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim
dniu kwartału poprzedzającego kwartał, w którym dokonywane jest rozliczenie pieniężne:
a)
1000 euro - w przypadku gdy dłużnikiem jest osoba fizyczna niewykonująca działalności
gospodarczej,
b)
50 000 euro - w przypadku pozostałych dłużników.
3.
Bank, który udzielił wierzycielowi zgody na stosowanie poleceń zapłaty, jest wobec
banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych - stron porozumienia, o którym
mowa w ust. 2 pkt 1, odpowiedzialny za działania wierzyciela związane ze stosowaniem
poleceń zapłaty, w szczególności jest obowiązany do natychmiastowego uznania kwotą
odwołanego polecenia zapłaty rachunku banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej
dłużnika wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 7, również w przypadku braku środków
na rachunku wierzyciela lub wystąpienia innej przyczyny uniemożliwiającej obciążenie
rachunku bankowego wierzyciela.
3a.
Spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, która udzieliła wierzycielowi zgody na
stosowanie poleceń zapłaty, jest wobec banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych
- stron porozumienia, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, odpowiedzialna za działania wierzyciela
związane ze stosowaniem poleceń zapłaty, w szczególności jest obowiązana do natychmiastowego
uznania kwotą odwołanego polecenia zapłaty rachunku banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej
dłużnika wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 7, również w przypadku braku środków
na rachunku wierzyciela lub wystąpienia innej przyczyny uniemożliwiającej obciążenie
rachunku wierzyciela.
4.
Uznanie rachunku bankowego wierzyciela następuje po uzyskaniu przez jego bank lub
spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową od banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej
dłużnika środków wystarczających na pokrycie polecenia zapłaty.
5.
Dłużnikowi przysługuje prawo do cofnięcia w każdym czasie zgody, o której mowa w ust.
2 pkt 2.
6.
Dłużnik może odwołać pojedyncze polecenie zapłaty, w prowadzących jego rachunek banku
lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w terminie:
1)
30 dni kalendarzowych od dnia dokonania obciążenia rachunku bankowego lub rachunku
w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej - w przypadku gdy dłużnikiem jest
osoba fizyczna niewykonująca działalności gospodarczej;
2)
5 dni roboczych od dnia dokonania obciążenia rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej
kasie oszczędnościowo-kredytowej - w przypadku pozostałych dłużników.
7.
Odwołanie polecenia zapłaty przez dłużnika zobowiązuje bank lub spółdzielczą kasę
oszczędnościowo-kredytową dłużnika do natychmiastowego uznania rachunku bankowego
dłużnika lub rachunku dłużnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej kwotą
odwołanego polecenia zapłaty. Uznanie rachunku dłużnika następuje z datą złożenia
odwołania polecenia zapłaty, z obowiązkiem naliczenia - od dnia obciążenia rachunku
dłużnika kwotą odwołanego polecenia zapłaty - odsetek należnych dłużnikowi z tytułu
oprocentowania rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej.
8.
Będący wierzycielami bank lub spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa mogą przeprowadzić
rozliczenia poleceniem zapłaty na warunkach określonych w ustawie, z tym że:
1)
do rozliczeń tych nie stosuje się przepisów ust. 2 pkt 3 i ust. 3;
2)
ten bank lub ta spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa są obowiązani do natychmiastowego
uznania kwotą odwołanego polecenia zapłaty rachunku banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej
dłużnika.
9.
Przepisów ust. 1-8 nie stosuje się do transakcji polecenia zapłaty, do których stosuje się ustawę
z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.
10.
Do transakcji polecenia zapłaty z tytułu zapłaty faktury między wierzycielem i dłużnikiem
będącymi przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 3a.
11.
Zgoda dłużnika, o której mowa w ust. 2 pkt 2, oznacza także zgodę udzieloną przez
dłużnika wierzycielowi na obciążanie, w drodze polecenia zapłaty, rachunku rozliczeniowego
dłużnika.
Art. 63e.
1.
Czek rozrachunkowy stanowi dyspozycję wystawcy czeku udzieloną trasatowi do obciążenia
jego rachunku kwotą, na którą czek został wystawiony, oraz uznania tą kwotą rachunku
posiadacza czeku.
2.
Na wniosek wystawcy czeku bank może potwierdzić czek rozrachunkowy, rezerwując jednocześnie
na rachunku wystawcy odpowiedni fundusz na pokrycie czeku. Bank może potwierdzić również
czek niezupełny.
3.
Czek rozrachunkowy może być przedstawiony do rozrachunku ze skutkami zapłaty bezpośrednio
u trasata lub w banku, w którym posiadacz czeku ma rachunek. Uznanie rachunku posiadacza
czeku sumą czekową, z zastrzeżeniem ust. 4, następuje po uzyskaniu przez bank posiadacza
czeku od trasata środków wystarczających do zapłaty czeku. Szczegółowe warunki przedstawienia
czeku do rozrachunku ze skutkami zapłaty w banku innym niż trasata określa umowa między
tym bankiem i posiadaczem czeku.
4.
Banki mogą zawierać porozumienia, w których - na zasadach wzajemności - określą inny
niż w ust. 3 tryb przedstawienia czeków rozrachunkowych do zapłaty z rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych.
Art. 63f.
1.
Na warunkach określonych w umowach strony mogą stosować w rozliczeniach bezgotówkowych
także karty płatnicze.
2.
Prawa i obowiązki wydawcy i posiadacza karty płatniczej określa odrębna ustawa.
Art. 63g.
(uchylony)
Art. 63h.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,
po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, wzór formularza polecenia
przelewu/wpłaty gotówkowej stosowanego w rozliczeniach pieniężnych przeprowadzanych
za pośrednictwem banku.
Art. 64.
1.
Jeżeli polecenie przeprowadzenia rozliczenia pieniężnego złożone przez posiadacza
rachunku bankowego jest wykonywane przez kilka banków, każdy z tych banków ponosi
wraz z pozostałymi solidarną odpowiedzialność wobec posiadacza rachunku za szkody
spowodowane niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem polecenia.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do usług płatniczych uregulowanych w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.
Art. 65.
Bank dokonujący wypłat z rachunku bankowego jest obowiązany sprawdzić autentyczność
i prawidłowość formalną dokumentu stanowiącego podstawę do wypłaty oraz tożsamość
osoby dającej zlecenie.
Art. 66.
Banki są obowiązane przyjmować wpłaty gotówkowe na rachunki bankowe oraz przeliczać
i sortować banknoty i monety pochodzące z tych wpłat.
Art. 67.
Skarb Państwa lub banki wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi mogą tworzyć izby
rozliczeniowe w formie spółek handlowych w celu wymiany zleceń płatniczych oraz ustalania
wzajemnych wierzytelności wynikających z tych zleceń. Udziałowcem lub akcjonariuszem
izby rozliczeniowej może być Skarb Państwa. Dla zabezpieczenia przeprowadzania rozrachunku
izba rozliczeniowa może tworzyć ze środków banków fundusz gwarancyjny; środki tego
funduszu nie podlegają egzekucji z majątku banku.
Art. 67a.
Środki pieniężne zgromadzone na rachunku rozliczeniowym banku w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności
i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego
do wysokości niezbędnej do wykonania obowiązków, wynikających z uczestnictwa banku
w systemie płatności lub systemie rozrachunku papierów wartościowych, powstałych przed
momentem dokonania zajęcia.
Art. 68.
Prezes Narodowego Banku Polskiego określa, w drodze zarządzenia:
1)
sposób przeprowadzania rozliczeń międzybankowych i rozrachunków międzybankowych, mając
na względzie zapewnienie sprawnego i bezpiecznego dokonywania rozliczeń pieniężnych
oraz funkcjonowania systemów płatności;
2)
sposób i tryb przeliczania, sortowania, pakowania i oznaczania opakowań banknotów
i monet oraz wykonywania czynności związanych z zaopatrywaniem banków w te znaki;
3)
sposób numeracji banków i ich jednostek organizacyjnych;
4)
sposób numeracji rachunków bankowych prowadzonych w bankach;
5)
szczegółowy zakres oraz sposób przekazywania informacji związanych z numeracją banków
i ich jednostek organizacyjnych.
Rozdział 5
Kredyty i pożyczki pieniężne oraz zasady koncentracji zaangażowań
Art. 69.
1.
Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca
zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty
wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty
prowizji od udzielonego kredytu.
2.
Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności:
1)
strony umowy;
2)
kwotę i walutę kredytu;
3)
cel, na który kredyt został udzielony;
4)
zasady i termin spłaty kredytu; 4a) w przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany
do waluty innej niż waluta polska, szczegółowe zasady określania sposobów i terminów
ustalania kursu wymiany walut, na podstawie którego w szczególności wyliczana jest
kwota kredytu, jego transz i rat kapitałowo-odsetkowych oraz zasad przeliczania na
walutę wypłaty albo spłaty kredytu;
5)
wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany;
6)
sposób zabezpieczenia spłaty kredytu;
7)
zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu;
8)
terminy i sposób postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych;
9)
wysokość prowizji, jeżeli umowa ją przewiduje;
10)
warunki dokonywania zmian i rozwiązania umowy.
3.
W przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta
polska, kredytobiorca może dokonywać spłaty rat kapitałowo-odsetkowych oraz dokonać
przedterminowej spłaty pełnej lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio w tej walucie.
W tym przypadku w umowie o kredyt określa się także zasady otwarcia i prowadzenia
rachunku służącego do gromadzenia środków przeznaczonych na spłatę kredytu oraz zasady
dokonywania spłaty za pośrednictwem tego rachunku.
Art. 70.
1.
Bank uzależnia przyznanie kredytu od zdolności kredytowej kredytobiorcy. Przez zdolność
kredytową rozumie się zdolność do spłaty zaciągniętego kredytu wraz z odsetkami w
terminach określonych w umowie. Kredytobiorca jest obowiązany przedłożyć na żądanie
banku dokumenty i informacje niezbędne do dokonania oceny tej zdolności.
2.
Osobie fizycznej, prawnej lub jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
o ile posiada zdolność prawną, które nie mają zdolności kredytowej, bank może udzielić
kredytu pod warunkiem:
1)
ustanowienia szczególnego sposobu zabezpieczenia spłaty kredytu;
2)
przedstawienia niezależnie od zabezpieczenia spłaty kredytu programu naprawy gospodarki
podmiotu, którego realizacja zapewni - według oceny banku - uzyskanie zdolności kredytowej
w określonym czasie, przy czym programem naprawy gospodarki podmiotu, o którym mowa
powyżej, może być w szczególności układ przyjęty w ramach postępowania restrukturyzacyjnego
prowadzonego zgodnie z ustawą z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne .
3.
Kredytobiorca jest obowiązany umożliwić podejmowanie przez bank czynności związanych
z oceną sytuacji finansowej i gospodarczej oraz kontrolę wykorzystania i spłaty kredytu.
4.
Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio przy udzielaniu kredytu nowo utworzonemu przedsiębiorcy,
osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o ile posiada
zdolność prawną.
5.
(uchylony)
6.
(uchylony)
Art. 70a.
1.
Banki i inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów na wniosek osoby
fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o ile
posiada zdolność prawną, ubiegającej się o kredyt przekazują, w formie pisemnej, wyjaśnienie
dotyczące dokonanej przez siebie oceny zdolności kredytowej wnioskującego.
2.
Wyjaśnienie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje informacje na temat czynników, w tym
danych osobowych wnioskującego, które miały wpływ na dokonaną ocenę zdolności kredytowej.
3.
W przypadku przedsiębiorców bank i inna instytucja ustawowo upoważniona do udzielania
kredytów może pobierać opłatę za sporządzenie wyjaśnienia, o którym mowa w ust. 1.
Wysokość opłaty powinna być odpowiednia do wysokości kredytu.
4.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy ubiegającego się o pożyczkę
pieniężną.
Art. 71.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji
Nadzoru Finansowego, może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje ekspozycji wymienionych
w art. 400 ust. 2 i art. 493 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, wobec których nie
stosuje się przepisu art. 395 ust. 1 tego rozporządzenia, kierując się potrzebą odzwierciedlenia
faktycznego obciążenia funduszy własnych banku ryzykiem prowadzonej działalności,
wynikającym z koncentracji ekspozycji.
Art. 72.
(uchylony)
Art. 73.
1.
Banki w celu wspólnego udzielenia kredytu mogą zawrzeć umowę o utworzeniu konsorcjum
bankowego.
2.
W umowie, o której mowa w ust. 1, banki ustalają warunki udzielenia kredytu i jego
zabezpieczenia oraz wyznaczają bank umocowany do zawarcia umowy kredytu.
3.
Banki, o których mowa w ust. 1, ponoszą ryzyko związane z udzielonym kredytem proporcjonalnie
do wysokości wniesionych środków finansowych do wspólnie udzielonego kredytu.
Art. 74.
W czasie obowiązywania umowy kredytu kredytobiorca jest obowiązany przedstawić - na
żądanie banku - informacje i dokumenty niezbędne do oceny jego sytuacji finansowej
i gospodarczej oraz umożliwiające kontrolę wykorzystania i spłaty kredytu.
Art. 75.
1.
W przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w
przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę
przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu, o ile ustawa z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej.
2.
Termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, o ile strony nie określą w umowie dłuższego
terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy - 7 dni.
3.
Wypowiedzenie umowy kredytu z powodu utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej
lub zagrożenia jego upadłością nie może nastąpić, jeżeli bank zgodził się na realizację
przez kredytobiorcę programu naprawczego.
4.
Przepis ust. 3 stosuje się przez cały okres realizacji programu naprawczego, chyba
że bank stwierdzi, iż program naprawczy nie jest w sposób należyty realizowany.
Art. 75a.
1.
O ile umowa kredytu nie stanowi inaczej, termin spłaty kredytu jest terminem zastrzeżonym
na rzecz obu stron.
2.
W przypadku gdy strony ustaliły termin spłaty kredytu dłuższy niż rok, kredytobiorca
może wypowiedzieć umowę z zachowaniem terminu trzymiesięcznego.
Art. 75b.
1.
Wykonanie uprawnienia, o którym mowa w art. 69 ust. 3, nie może wiązać się z poniesieniem
przez kredytobiorcę dodatkowych kosztów.
2.
Bank nie może uzależnić wykonania przez kredytobiorcę uprawnienia, o którym mowa w
art. 69 ust. 3, od wprowadzenia dodatkowych ograniczeń, w szczególności nie może zobowiązać
kredytobiorcy do nabywania waluty przeznaczonej na spłatę rat kredytu, jego całości
lub części, od określonego podmiotu.
3.
Otwarcie i prowadzenie rachunku, o którym mowa w art. 69 ust. 3, jest wolne od opłat
w przypadku, gdy kredytobiorcą jest konsument w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
4.
Przepisy ust. 1-3, art. 69 ust. 2 pkt 4a oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio do umów
pożyczek pieniężnych.
Art. 75c.
1.
Jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu,
bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych.
2.
W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia,
w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację
zadłużenia.
3.
Bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez
zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona
dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy.
4.
Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych
przez bank i kredytobiorcę.
5.
Bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia,
przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej,
dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację.
6.
Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych.
Art. 76.
Zasady oprocentowania kredytu określa umowa kredytu, z tym że w razie stosowania stopy
zmiennej należy:
1)
określić w umowie kredytowej warunki zmiany stopy procentowej kredytu;
2)
powiadomić w sposób określony w umowie kredytobiorcę, poręczyciela oraz, jeżeli umowa
nie stanowi inaczej, inne osoby będące dłużnikami banku z tytułu zabezpieczenia kredytu
o każdej zmianie stopy jego oprocentowania.
Art. 76a.
Bank jest obowiązany niezwłocznie powiadomić, w sposób określony w umowie, osoby będące
dłużnikami banku z tytułu zabezpieczenia kredytu, jeżeli kredytobiorca opóźnia się
z jego spłatą.
Art. 77.
Umowa kredytu może określać, że od kredytu postawionego do dyspozycji kredytobiorcy
i przez niego niewykorzystanego przysługuje bankowi odrębna prowizja.
Art. 77a.
Bank może przyjąć zlecenie udzielenia kredytu osobie trzeciej. Zlecenie powinno być
złożone w formie pisemnej pod rygorem nieważności. W takim przypadku, jeśli umowa
nie stanowi inaczej, dający zlecenie staje się poręczycielem za dług przyszły.
Art. 78.
Do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio przepisy
dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu.
Art. 78a.
Przepisy ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez
bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie.
Art. 79.
1.
Bank nie może stosować korzystniejszych warunków, a w szczególności korzystniejszych
stóp oprocentowania niż stosowane przez bank dla danego rodzaju umowy przy prowadzeniu
rachunków bankowych oraz przy udzielaniu kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji
bankowych, poręczeń:
1)
podmiotom dominującym lub zależnym od banku;
2)
podmiotom działającym w tym samym co bank holdingu;
3)
jednostkom zależnym i stowarzyszonym z bankiem w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości;
4)
swoim akcjonariuszom albo członkom;
5)
osobom zatrudnionym w banku, członkom zarządu i członkom rady nadzorczej;
6)
osobom zatrudnionym w podmiocie dominującym, członkom zarządu i członkom rady nadzorczej
podmiotu dominującego;
7)
podmiotom powiązanym kapitałowo lub organizacyjnie z:
a)
akcjonariuszem i członkiem,
b)
członkiem zarządu, rady nadzorczej lub osobą zajmującą stanowisko kierownicze w banku.
2.
Bank ustala w formie regulaminu warunki udzielenia kredytów, pożyczek pieniężnych,
gwarancji bankowych i poręczeń, o których mowa w ust. 1, oraz prowadzi ich osobną
ewidencję.
Art. 79a.
1.
Udzielenie kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia członkowi
zarządu albo rady nadzorczej banku lub osobie zajmującej stanowisko kierownicze w
banku następuje zgodnie z regulaminem uchwalonym przez radę nadzorczą.
2.
Udzielenie kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia członkowi
zarządu albo członkowi rady nadzorczej banku w kwocie łącznego zobowiązania przekraczającej
10 000 euro, obliczonej w złotych według kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy
Bank Polski na dzień udzielenia kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub
poręczenia, wymaga zgody wyrażonej w uchwale zarządu oraz uchwale rady nadzorczej
banku. Uchwały te zapadają bez udziału zainteresowanej osoby, w głosowaniu tajnym,
większością co najmniej 2/3 głosów w obecności co najmniej połowy składu organu.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do udzielenia kredytu, pożyczki pieniężnej,
gwarancji bankowej lub poręczenia podmiotowi powiązanemu kapitałowo lub organizacyjnie
z członkiem zarządu albo rady nadzorczej lub osobą zajmującą stanowisko kierownicze
w banku.
4.
Suma kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń, o których mowa
w ust. 1 i 3, nie może przekroczyć:
1)
w banku w formie spółki akcyjnej i w banku państwowym - 10% kapitału podstawowego
Tier I, o którym mowa w art. 50 rozporządzenia nr 575/2013,
2)
w banku spółdzielczym - 25% kapitału podstawowego Tier I, o którym mowa w art. 50
rozporządzenia nr 575/2013
- przy czym wartość kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń
jest ustalana w sposób, w jaki bank oblicza wartość ekspozycji, o której mowa w art.
395 rozporządzenia nr 575/2013.
5.
Przez osobę zajmującą stanowisko kierownicze w banku rozumie się osobę zatrudnioną
podległą bezpośrednio członkowi zarządu, dyrektora oddziału i jego zastępcę oraz głównego
księgowego.
Art. 79b.
1.
Bank powiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o fakcie udzielenia kredytu, pożyczki
pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia członkowi zarządu albo rady nadzorczej,
osobie zajmującej stanowisko kierownicze w banku, akcjonariuszowi banku i członkowi
banku spółdzielczego oraz podmiotowi powiązanemu z nimi kapitałowo lub organizacyjnie,
jeżeli w pojedynczym przypadku wartość zobowiązania przekracza równowartość 30 000
euro, obliczoną w złotych według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski
na dzień udzielenia kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia.
2.
Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do akcjonariusza posiadającego wyłącznie akcje
dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w ilości uprawniającej do wykonywania nie
więcej niż 5% głosów na walnym zgromadzeniu.
Art. 79c.
Przepisy art. 79a i 79b stosuje się także do innych niż gwarancje bankowe i poręczenia
zobowiązań pozabilansowych udzielanych osobom, o których mowa w art. 79 ust. 1, lub
na ich zlecenie.
Rozdział 6
Gwarancje bankowe, poręczenia i akredytywy
Art. 80.
Banki mogą na zlecenie udzielać i potwierdzać gwarancje bankowe, poręczenia, a także
otwierać i potwierdzać akredytywy.
Art. 81.
1.
Gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku-gwaranta, że po spełnieniu
przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków zapłaty, które
mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu dokumentami, jakie beneficjent
załączy do sporządzonego we wskazanej formie żądania zapłaty, bank ten wykona świadczenie
pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji - bezpośrednio albo za pośrednictwem innego
banku.
2.
Udzielenie i potwierdzenie gwarancji bankowej następuje na piśmie pod rygorem nieważności.
Art. 82.
Przelewu wierzytelności z gwarancji bankowej można dokonać wraz z przeniesieniem wierzytelności
zabezpieczonej gwarancją.
Art. 83.
1.
Bank może potwierdzić zobowiązanie innego banku wynikające z gwarancji bankowej; w
przypadku tym roszczenia z gwarancji można kierować do banku, który jej udzielił,
lub do banku, który ją potwierdził, albo do obu tych banków łącznie, aż do zupełnego
zaspokojenia roszczeń wierzyciela.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio przy potwierdzaniu przez bank zobowiązań wynikających
z poręczenia udzielonego przez inny bank.
Art. 84.
Do gwarancji bankowych i poręczeń udzielanych przez bank stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, z tym że zobowiązanie banku jest zawsze zobowiązaniem pieniężnym.
Art. 85.
1.
Bank, działając na zlecenie klienta, ale we własnym imieniu (bank otwierający akredytywę),
może zobowiązać się pisemnie wobec osoby trzeciej (beneficjenta), że dokona zapłaty
beneficjentowi akredytywy ustalonej kwoty pieniężnej, po spełnieniu przez beneficjenta
wszystkich warunków określonych w akredytywie (akredytywa dokumentowa).
2.
Akredytywa dokumentowa musi w szczególności zawierać: nazwę i adres zleceniodawcy
i beneficjenta, kwotę i walutę akredytywy, termin ważności akredytywy oraz opis dokumentów,
po których przedstawieniu beneficjent jest uprawniony do żądania wypłaty w ramach
akredytywy.
3.
Zobowiązanie banku otwierającego staje się wymagalne z chwilą przedstawienia przez
beneficjenta dokumentów zgodnie z warunkami akredytywy.
4.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do akredytyw zabezpieczających.
Art. 86.
1.
Bank, działając na zlecenie klienta, ale we własnym imieniu (bank otwierający), może
zobowiązać się pisemnie wobec innego banku, że dokona zwrotu kwot wypłaconych beneficjentowi
lub skupi weksle trasowane ciągnione przez beneficjenta na wskazany bank (akredytywa
pieniężna).
2.
Akredytywa pieniężna musi w szczególności zawierać: nazwę i adres osoby upoważnionej
do dokonywania wypłat, kwotę i walutę akredytywy oraz termin jej ważności.
3.
Zobowiązania banku otwierającego stają się wymagalne z chwilą wypłaty dokonanej beneficjentowi
na zasadach określonych w akredytywie, pod warunkiem przedstawienia przez beneficjenta
dokumentu tożsamości.
4.
Jeżeli w akredytywie pieniężnej uzależniono wypłatę od spełnienia przez beneficjenta
innych warunków niż określone w ust. 3, wypłata może nastąpić wyłącznie po łącznym
spełnieniu tych warunków.
Art. 86a.
Przepisy art. 82-86 mają zastosowanie, jeżeli strony umowy nie postanowią inaczej.
Art. 87.
1.
Roszczenia z tytułu gwarancji bankowych, poręczeń udzielanych przez banki oraz akredytyw,
które stały się wymagalne, przedawniają się z upływem 6 lat.
2.
Bieg przedawnienia roszczeń z tytułu gwarancji i akredytyw rozpoczyna się od daty
przedłożenia skutecznego żądania zapłaty i w tym okresie roszczenie jest wymagalne,
choćby zobowiązanie, z którym gwarancja bądź akredytywa była związana, już wygasło.
Art. 88.
(uchylony)
Rozdział 6a
Lokaty strukturyzowane
Art. 88a.
W zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, których przedmiotem
są lokaty strukturyzowane, oraz czynności, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 11 i
12 (usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych), bank, oprócz przepisów niniejszego
rozdziału, stosuje bezpośrednio stosowane przepisy prawa Unii Europejskiej, w zakresie,
w jakim mają one zastosowanie do zawierania umów lokaty strukturyzowanej, pośrednictwa
w zawieraniu umów lokaty strukturyzowanej oraz doradztwa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych.
Art. 88b.
1.
Bank, na pisemne żądanie podmiotu innego niż określony w art. 3 pkt 39b lit. a-m ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi i w zakresie określonym w takim żądaniu, może traktować go jak klienta profesjonalnego,
pod warunkiem że posiada on wiedzę i doświadczenie pozwalające na podejmowanie właściwych
decyzji w zakresie lokat strukturyzowanych, jak również na właściwą ocenę ryzyka związanego
z tymi decyzjami. Bank przed uwzględnieniem żądania jest obowiązany ustalić wiedzę
klienta o zasadach traktowania klientów profesjonalnych przy świadczeniu usług w odniesieniu
do lokat strukturyzowanych, których żądanie dotyczy.
2.
Bank może, zgodnie z art. 45 ust. 3 lit. b rozporządzenia 2017/565, w zakresie usług
w odniesieniu do lokat strukturyzowanych traktować klienta profesjonalnego jak klienta
detalicznego.
3.
Bank może, zgodnie z art. 45 ust. 3 lit. a rozporządzenia 2017/565 i na zasadach określonych
w art. 71 ust. 2-4 tego rozporządzenia, w zakresie usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych
traktować uprawnionego kontrahenta jak klienta detalicznego albo klienta profesjonalnego.
4.
Bank, w zakresie usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, dokonuje podziału
klientów na kategorie, zaliczając ich odpowiednio do kategorii klientów detalicznych,
klientów profesjonalnych lub uprawnionych kontrahentów.
Art. 88c.
1.
Bank, świadcząc usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, jest obowiązany działać
w sposób rzetelny i profesjonalny, zgodnie z zasadami uczciwego obrotu oraz zgodnie
z najlepiej pojętymi interesami jego klientów. Bank jest obowiązany stosować rozwiązania
i procedury zapewniające niezwłoczne, uczciwe i należyte wykonywanie usług w odniesieniu
do lokat strukturyzowanych.
2.
Informacje kierowane przez bank do klientów lub potencjalnych klientów, w tym informacje
upowszechniane przez bank w celu reklamy lub promocji usług w odniesieniu do lokat
strukturyzowanych, powinny być rzetelne, nie mogą budzić wątpliwości i wprowadzać
w błąd. Informacje upowszechniane w celu reklamy lub promocji usług w odniesieniu
do lokat strukturyzowanych świadczonych przez bank są oznaczane, w sposób niebudzący
wątpliwości, jako informacje upowszechniane w tych celach. Uznaje się, że upowszechnianie
informacji w sposób rzetelny, niebudzący wątpliwości i niewprowadzający w błąd jest
zachowane w przypadku spełnienia przez bank warunków, o których mowa w art. 44 rozporządzenia
2017/565.
3.
Treść i forma informacji, o których mowa w ust. 2, są prezentowane w taki sposób,
aby klient lub potencjalny klient, do którego jest kierowana informacja lub który
może się z taką informacją zapoznać, mógł zrozumieć charakter danej usługi oraz ryzyko
z nią związane, a także podjąć świadomą decyzję.
4.
Bank przekazuje, z uwzględnieniem art. 45-51 i art. 61 rozporządzenia 2017/565, w
odpowiednim czasie adekwatne i odpowiednie informacje dotyczące:
1)
banku oraz usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych świadczonych przez ten bank;
2)
kosztów i opłat związanych ze świadczeniem usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych
świadczonych przez ten bank.
5.
W przypadku wykonywania czynności, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, bank, zgodnie
z art. 52 rozporządzenia 2017/565, przekazuje również informację o:
1)
zależnym lub niezależnym charakterze wykonywanej czynności;
2)
zakresie lokat strukturyzowanych będących przedmiotem analizy na potrzeby udzielenia
rekomendacji, w szczególności informację, w jakim stopniu zakres analizy dotyczy lokat
strukturyzowanych oferowanych przez podmioty pozostające w bliskich powiązaniach z
bankiem lub przez podmioty, które pozostają z nim w takich stosunkach prawnych, osobistych
lub majątkowych, które mogłyby stwarzać ryzyko naruszenia niezależnego charakteru
wykonywanej czynności;
3)
częstotliwości dokonywania okresowej oceny odpowiedniości lokat strukturyzowanych,
jeżeli bank zobowiązał się do dokonywania takiej oceny.
6.
W przypadku gdy czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, jest wykonywana w
sposób niezależny, bank, z uwzględnieniem art. 53 rozporządzenia 2017/565:
1)
jest obowiązany objąć zakresem analizy wystarczający rodzaj dostępnych lokat strukturyzowanych
i ich liczbę w sposób odpowiednio zróżnicowany w celu zapewnienia, że rekomendacja
jest adekwatna i we właściwy sposób realizuje cele inwestycyjne;
2)
nie może objąć zakresem analizy wyłącznie lokat strukturyzowanych oferowanych przez
podmioty pozostające w bliskich powiązaniach z bankiem lub przez podmioty, które pozostają
z nim w takich stosunkach prawnych, osobistych lub majątkowych, które mogłyby stwarzać
ryzyko naruszenia niezależnego charakteru wykonywanej czynności.
7.
Przepisów ust. 2-5 nie stosuje się, w przypadku gdy usługi w odniesieniu do lokat
strukturyzowanych są elementem innych usług uregulowanych w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, ustawie z dnia 23 marca 2017 r. o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami
kredytu hipotecznego i agentami lub w odrębnych przepisach określających obowiązki informacyjne wobec klientów lub
potencjalnych klientów.
Art. 88d.
1.
Bank, w związku ze świadczeniem usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, nie
może przyjmować ani przekazywać jakichkolwiek świadczeń pieniężnych, w tym opłat i
prowizji, ani jakichkolwiek świadczeń niepieniężnych, z wyłączeniem:
1)
świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych przyjmowanych od klienta lub od osoby działającej
w jego imieniu oraz świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych przekazywanych klientowi
lub osobie działającej w jego imieniu;
2)
świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych przyjmowanych lub przekazywanych osobie trzeciej,
które są niezbędne do wykonywania danej usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych
na rzecz klienta, w szczególności:
a)
kosztów z tytułu przechowywania środków pieniężnych powierzonych przez klienta,
b)
opłat na rzecz organu nadzoru,
c)
podatków, należności publicznoprawnych oraz innych opłat, których obowiązek zapłaty
wynika z przepisów prawa,
d)
opłat związanych z wymianą walutową;
3)
świadczeń pieniężnych i świadczeń niepieniężnych innych niż określone w pkt 1 i 2,
jeżeli:
a)
są one przyjmowane albo przekazywane w celu poprawienia jakości danej usługi w odniesieniu
do lokat strukturyzowanych świadczonej przez bank na rzecz klienta,
b)
ich przyjęcie lub przekazanie nie ma negatywnego wpływu na działanie przez bank w
sposób rzetelny i profesjonalny, zgodnie z zasadami uczciwego obrotu oraz zgodnie
z najlepiej pojętymi interesami jego klienta,
c)
informacja o świadczeniach, w tym o ich istocie i wysokości, a w przypadku gdy wysokość
takich świadczeń nie może zostać oszacowana - o sposobie ustalania ich wysokości,
została przekazana klientowi lub potencjalnemu klientowi w sposób rzetelny, dokładny
i zrozumiały przed rozpoczęciem świadczenia danej usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych,
przy czym warunek ten uznaje się za spełniony również w przypadku przekazania klientowi
lub potencjalnemu klientowi informacji sporządzonej w formie ujednoliconej.
2.
W przypadku wykonywania czynności, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, w sposób
niezależny, bank nie może przyjmować świadczeń pieniężnych ani świadczeń niepieniężnych
od podmiotu trzeciego w związku z wykonywaniem tej czynności.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do drobnych świadczeń niepieniężnych przyjmowanych
przez bank, jeżeli:
1)
świadczenia te mogą poprawić jakość wykonywanej na rzecz klienta czynności, o której
mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12;
2)
łączna wielkość i charakter tych świadczeń nie wpływałyby negatywnie na przestrzeganie
przez bank obowiązku działania zgodnie z najlepiej pojętymi interesami klienta;
3)
informacja o świadczeniach, w tym o ich istocie i wysokości, a w przypadku gdy wysokość
takich świadczeń nie może zostać oszacowana - o sposobie ustalania ich wysokości,
została przekazana klientowi lub potencjalnemu klientowi w sposób rzetelny, dokładny
i zrozumiały przed rozpoczęciem wykonywania czynności, o której mowa w art. 5 ust.
2 pkt 12, przy czym świadczenia te mogą być opisane w sposób ogólny.
4.
Bank informuje klienta o zmianach w zakresie informacji przekazanych zgodnie z ust.
1 pkt 3 lit. c i ust. 3 pkt 3, jeżeli zmiany te mają związek z usługami w odniesieniu
do lokat strukturyzowanych świadczonymi na rzecz klienta.
Art. 88e.
1.
Bank świadczący usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych zapewnia, aby sposób
wynagradzania osób zaangażowanych oraz oceny pracy świadczonej przez te osoby na rzecz
banku nie powodował ich działania w sposób nierzetelny i nieprofesjonalny, niezgodnie
z najlepiej pojętymi interesami jego klientów. W tym celu bank opracowuje, wdraża
oraz stosuje politykę wynagrodzeń i praktyki, stosując odpowiednio przepis art. 27
rozporządzenia 2017/565.
2.
W przypadku wykonywania czynności, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, sposób wynagradzania
oraz oceny pracy nie mogą zachęcać do udzielania rekomendacji mających za przedmiot
daną lokatę strukturyzowaną, w przypadku gdy inna lokata strukturyzowana byłaby bardziej
adekwatna i lepiej realizowała cele klienta.
3.
Sposób wynagradzania, o którym mowa w ust. 1 i 2, dotyczy przyznawania wynagrodzenia
w postaci jakichkolwiek korzyści pieniężnych lub niepieniężnych przekazywanych przez
bank bezpośrednio lub pośrednio osobom zaangażowanym przy świadczeniu usług na rzecz
klientów.
Art. 88f.
1.
W przypadku gdy:
1)
usługa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych ma być świadczona w ramach jednej
umowy łącznie z inną usługą, bank informuje klienta przed zawarciem umowy, czy jest
możliwe oddzielne zawarcie umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych
oraz umowy o świadczenie innych usług, a jeżeli jest to możliwe, przekazuje klientowi
odrębne zestawienie kosztów i opłat związanych z poszczególnymi umowami;
2)
zawarcie umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych jest
warunkiem zawarcia umowy o świadczenie innej usługi albo zawarcie umowy o świadczenie
innej usługi jest warunkiem zawarcia umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat
strukturyzowanych, bank informuje klienta przed zawarciem umowy, czy jest możliwe
zawarcie wyłącznie jednej z tych umów, a jeżeli jest to możliwe, przekazuje klientowi
odrębne zestawienie kosztów i opłat związanych z poszczególnymi umowami.
2.
W przypadku gdy ryzyko wynikające z:
1)
zawarcia z klientem detalicznym umowy, w ramach której usługa w odniesieniu do lokat
strukturyzowanych ma być świadczona łącznie z inną usługą, może różnić się od ryzyka
wynikającego z zawarcia oddzielnej umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat
strukturyzowanych, bank informuje o tym klienta i przedstawia opis ryzyka wynikającego
z poszczególnych usług świadczonych w ramach umowy oraz sposób, w jaki jednoczesne
występowanie tych usług zmienia poziom ryzyka;
2)
zawarcia z klientem detalicznym umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat
strukturyzowanych, jako warunku zawarcia umowy o świadczenie innej usługi, albo zawarcia
z klientem detalicznym umowy o świadczenie innej usługi, jako warunku zawarcia umowy
o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, może różnić się od
ryzyka wynikającego z zawarcia umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych
bez takich warunków, bank informuje o tym klienta i przedstawia opis ryzyka wynikającego
z poszczególnych usług oraz sposób, w jaki jednoczesne występowanie tych usług zmienia
poziom ryzyka.
Art. 88g.
1.
Bank wykonujący czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, uzyskuje od klienta
lub potencjalnego klienta adekwatne informacje dotyczące jego:
1)
wiedzy i doświadczenia w zakresie inwestowania na rynku finansowym;
2)
sytuacji finansowej, w tym zdolności do ponoszenia strat;
3)
celów inwestycyjnych, w tym poziomu akceptowanego ryzyka.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1, są uzyskiwane od klienta lub potencjalnego klienta
w celu umożliwienia udzielania przez bank rekomendacji, które są dla niego odpowiednie
ze względu na jego osobistą sytuację lub potrzeby inwestycyjne, w szczególności zdolność
do ponoszenia strat oraz poziom akceptowanego ryzyka.
3.
Bank wykonujący czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, przekazuje klientowi
detalicznemu, na trwałym nośniku, raport zawierający potwierdzenie odpowiedniości
rekomendacji z wyjaśnieniem przyczyn, dla których rekomendacja jest dla niego odpowiednia.
4.
Bank, stosując odpowiednio przepisy art. 54 i art. 55 rozporządzenia 2017/565, na
podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, dokonuje oceny odpowiedniości lokaty
strukturyzowanej oraz sporządza raport, o którym mowa w ust. 3.
Art. 88h.
1.
Bank świadczący usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, których konstrukcja
utrudnia klientowi lub potencjalnemu klientowi zrozumienie ryzyka związanego ze stopą
zwrotu lub zrozumienie kosztów rozwiązania umowy lokaty strukturyzowanej przed terminem,
uzyskuje od klienta lub potencjalnego klienta adekwatne informacje dotyczące jego
wiedzy i doświadczenia w zakresie inwestowania na rynku finansowym, w celu oceny,
czy usługa ta jest dla niego odpowiednia. W przypadkach, o których mowa w art. 88f
ust. 1, ocenie podlega, czy umowa zawierana w okolicznościach określonych w art. 88f
ust. 1 jest dla klienta lub potencjalnego klienta odpowiednia.
2.
W przypadku gdy na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, bank stwierdzi,
że usługa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych nie jest odpowiednia dla klienta
lub potencjalnego klienta, niezwłocznie informuje o tym klienta lub potencjalnego
klienta.
3.
W przypadku gdy klient lub potencjalny klient nie przedstawi informacji, o których
mowa w ust. 1, albo przedstawi informacje niewystarczające, bank informuje go, że
brak tych informacji uniemożliwia mu dokonanie oceny, czy usługa w odniesieniu do
lokat strukturyzowanych jest odpowiednia dla tego klienta lub potencjalnego klienta.
4.
Bank uzyskuje informacje, o których mowa w ust. 1, dokonuje oceny odpowiedniości usługi
w odniesieniu do lokat strukturyzowanych oraz przechowuje informacje dotyczące przeprowadzonej
oceny, stosując odpowiednio przepisy art. 55 i art. 56 rozporządzenia 2017/565.
5.
Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do banku świadczącego usługi w odniesieniu do lokat
strukturyzowanych, w przypadku gdy:
1)
umowa jest zawierana z inicjatywy klienta lub potencjalnego klienta oraz
2)
klient lub potencjalny klient został poinformowany przez bank, że zawarcie umowy nie
jest związane z obowiązkiem, o którym mowa w ust. 1, oraz że nie będzie on korzystał
z ochrony, jaką zapewniałoby mu wykonanie przez bank takiego obowiązku, oraz
3)
bank spełnia wymogi związane z zarządzaniem konfliktami interesów.
6.
Jeżeli do zawarcia umowy dochodzi w wyniku skierowania do klienta lub potencjalnego
klienta zindywidualizowanych informacji o banku, lokacie strukturyzowanej lub usłudze
w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, przyjmuje się, że nie została ona zawarta
w sposób określony w ust. 5 pkt 1.
Art. 88i.
1.
Bank, który, świadcząc na rzecz klienta usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych,
korzysta z pośrednictwa innego banku, instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej lub
zagranicznej firmy inwestycyjnej, może dokonywać oceny, o której mowa w art. 88g i
art. 88h, na podstawie informacji dotyczących klienta lub potencjalnego klienta, otrzymywanych
od tych podmiotów, oraz uznać za prawidłową ocenę dokonaną przez te podmioty.
2.
Bank, który pośredniczy w świadczeniu usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych
przez inny bank, instytucję kredytową, firmę inwestycyjną lub zagraniczną firmę inwestycyjną
i przekazuje im informacje dotyczące klienta lub potencjalnego klienta, zapewnia kompletność
i rzetelność tych informacji oraz prawidłowość oceny dokonanej zgodnie z art. 88g
i art. 88h.
Art. 88j.
1.
Przy świadczeniu usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych bank jest obowiązany
przekazywać klientowi detalicznemu lub klientowi profesjonalnemu, na trwałym nośniku,
regularne sprawozdania związane z wykonywaniem umowy o świadczenie usług w odniesieniu
do lokat strukturyzowanych, uwzględniające rodzaj i złożoność lokat strukturyzowanych
będących przedmiotem świadczonej usługi, charakter świadczonej usługi w odniesieniu
do lokat strukturyzowanych oraz koszty związane z tymi usługami świadczonymi na rzecz
klienta.
2.
W przypadku gdy bank, wykonując czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, na
rzecz klienta detalicznego, udzielił mu rekomendacji i zobowiązał się w ramach umowy
do przeprowadzania okresowej oceny jej odpowiedniości, jest obowiązany przekazywać
klientowi regularnie ocenę tej rekomendacji, wskazując, czy jest ona nadal odpowiednia
dla tego klienta.
Art. 88k.
1.
Bank jest obowiązany utrzymywać organizację przedsiębiorstwa w sposób zapewniający:
1)
odpowiednią liczbę osób świadczących pracę na jego rzecz, wymaganą do prawidłowego
świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, oraz
2)
posiadanie przez osoby, o których mowa w pkt 1, odpowiedniej wiedzy, kompetencji i
doświadczenia w zakresie powierzonych obowiązków oraz utrzymywanie i doskonalenie
przez te osoby takiej wiedzy i takich kompetencji.
2.
Bank opracowuje, wdraża i stosuje procedury oraz inne regulacje wewnętrzne w zakresie
niezbędnym do prawidłowego świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych.
W przypadku świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych dla klientów
detalicznych bank opracowuje, wdraża i stosuje regulaminy świadczenia usług w odniesieniu
do lokat strukturyzowanych.
3.
W przypadku gdy konstrukcja lokaty strukturyzowanej uniemożliwia uregulowanie praw
i obowiązków związanych ze świadczeniem usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych
w sposób jednolity dla wszystkich klientów, na rzecz których świadczone są takie usługi,
wymogu opracowania regulaminu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się.
4.
Przy wykonywaniu obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, bank uwzględnia zakres,
skalę i złożoność prowadzonej działalności w zakresie lokat strukturyzowanych.
5.
Bank opracowuje, wdraża i stosuje politykę w zakresie świadczenia usług w odniesieniu
do lokat strukturyzowanych, uwzględniającą charakterystykę oraz potrzeby klientów
lub potencjalnych klientów oraz akceptowany przez klientów lub potencjalnych klientów
poziom ryzyka.
6.
Bank:
1)
nagrywa rozmowy telefoniczne prowadzone z klientami w związku ze świadczonymi usługami
w odniesieniu do lokat strukturyzowanych;
2)
sporządza protokoły, notatki lub nagrania rozmów przeprowadzonych w bezpośredniej
obecności klienta lub potencjalnego klienta w związku ze świadczonymi usługami w odniesieniu
do lokat strukturyzowanych.
6a.
Bank rejestruje, przechowuje i archiwizuje dokumenty, nagrania rozmów telefonicznych,
korespondencję elektroniczną oraz inne informacje sporządzane, przekazane lub otrzymywane
w związku ze świadczonymi usługami w odniesieniu do lokat strukturyzowanych.
6b.
Obowiązki określone w ust. 6 i 6a bank wykonuje, stosując odpowiednio przepisy art.
72-76 rozporządzenia 2017/565.
6c.
Bank oznacza datę i dokładny czas sporządzenia, przekazania lub otrzymania informacji,
o których mowa w ust. 6 i 6a, w przypadku gdy dane te nie są zawarte w ich treści.
7.
Z zastrzeżeniem art. 73 i art. 76 ust. 11 rozporządzenia 2017/565, obowiązek przechowywania
i archiwizowania, o którym mowa w ust. 6a, wygasa z upływem 5 lat, licząc od pierwszego
dnia roku następującego po roku, w którym dokumenty lub nośniki informacji zostały
sporządzone lub otrzymane, a w przypadku regulaminów, procedur oraz innych regulacji
wewnętrznych - z upływem 5 lat, licząc od pierwszego dnia roku następującego po roku,
w którym przestały one obowiązywać. Komisja Nadzoru Finansowego może zażądać od banku
przechowywania i archiwizowania takich danych lub dokumentów po upływie tego terminu,
nie dłużej jednak niż przez 7 lat, licząc od pierwszego dnia roku następującego po
roku, w którym zostały one sporządzone lub otrzymane, lub przestały obowiązywać.
8.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 6 i 6a, obejmuje również nagrywanie rozmów telefonicznych
i zapisywanie korespondencji elektronicznej związanych z czynnościami, które mogłyby
skutkować świadczeniem jednej z usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, nawet
jeżeli w wyniku prowadzenia tych rozmów lub korespondencji nie dochodziłoby do świadczenia
usługi. Obowiązek nagrywania rozmów telefonicznych i zapisywania korespondencji elektronicznej
obejmuje urządzenia banku oraz, pod warunkiem zatwierdzenia do używania przez bank
prywatnych urządzeń osób zatrudnionych w banku - także takie prywatne urządzenia.
9.
Bank informuje klientów lub potencjalnych klientów o nagrywaniu rozmów telefonicznych
lub zapisywaniu prowadzonej korespondencji elektronicznej, w wyniku których dochodziłoby
lub mogłoby dojść do świadczenia usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych,
przed rozpoczęciem takiego nagrania lub zapisu. Bank może poinformować jednokrotnie
klienta lub potencjalnego klienta wskazując, że będzie nagrywał lub zapisywał przyszłe
rozmowy lub korespondencję. Bank nie może prowadzić rozmów telefonicznych lub korespondencji
elektronicznej, jeżeli nie poinformował klienta lub potencjalnego klienta o nagrywaniu
rozmów lub zapisywaniu korespondencji.
10.
Bank podejmuje działania zapobiegające prowadzeniu przez osoby zatrudnione w banku
rozmów telefonicznych lub korespondencji elektronicznej z wykorzystaniem zatwierdzonych
do używania przez bank prywatnych urządzeń tych osób, jeżeli nie jest w stanie nagrywać
tych rozmów lub zapisywać prowadzonej korespondencji.
Art. 88l.
1.
Bank jest obowiązany zatrudniać osoby posiadające odpowiednią wiedzę i kompetencje
w zakresie:
1)
przekazywania klientom lub potencjalnym klientom informacji o usługach w odniesieniu
do lokat strukturyzowanych;
2)
wykonywania czynności, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12.
2.
Bank zapewnia utrzymywanie i doskonalenie przez osoby, o których mowa w ust. 1, wiedzy
i kompetencji niezbędnych do należytego wykonywania powierzonych obowiązków.
3.
Ustanowiony w banku system wynagradzania osób świadczących pracę na jego rzecz, uczestniczących
w świadczeniu usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, w szczególności obsługujących
klienta lub potencjalnego klienta, powinien wspierać wykonanie obowiązków, o których
mowa w art. 88c ust. 1, oraz być środkiem ograniczającym ryzyko wystąpienia konfliktu
interesów.
Art. 88m.
1.
Przy opracowywaniu, wdrażaniu i stosowaniu rozwiązań technicznych i organizacyjnych
w zakresie świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych bank uwzględnia
zasady określone w art. 21 rozporządzenia 2017/565.
2.
Bank opracowuje, wdraża i stosuje politykę w celu zapewnienia zgodności działalności
banku z przepisami prawa regulującymi świadczenie usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych
oraz adekwatne i skuteczne rozwiązania techniczne i organizacyjne w tym zakresie,
w tym zasady regulujące zawieranie transakcji przez osoby zaangażowane.
3.
Bank wykonuje obowiązek, o którym mowa w ust. 2, stosując odpowiednio przepisy art.
22, art. 25, art. 26, art. 28 i art. 29 rozporządzenia 2017/565.
4.
Bank opracowuje, wdraża i stosuje odpowiednie środki oraz procedury zarządzania konfliktami
interesów w rozumieniu art. 33 rozporządzenia 2017/565, z uwzględnieniem art. 34 i
art. 35 tego rozporządzenia.
5.
Bank, który opracowuje lokatę strukturyzowaną, opracowuje, wdraża, stosuje oraz poddaje
przeglądowi rozwiązania związane z procesem opracowywania lokaty strukturyzowanej
zapewniające, że lokata strukturyzowana oraz strategia dystrybucji tej lokaty będą
odpowiednie dla grupy docelowej.
6.
Przez grupę docelową, o której mowa w ust. 5, rozumie się określoną grupę osób, do
których kierowana jest bezpośrednio lub za pośrednictwem innych podmiotów propozycja
zawarcia umowy lokaty strukturyzowanej, z których potrzebami, cechami lub celami lokata
strukturyzowana jest zgodna.
7.
Przez strategię dystrybucji, o której mowa w ust. 5, rozumie się zamierzony sposób,
w jaki może zostać zawarta umowa lokaty strukturyzowanej z osobą należącą do grupy
docelowej.
8.
Rozwiązania, o których mowa w ust. 5, obejmują w szczególności:
1)
określenie grupy docelowej lokaty strukturyzowanej z uwzględnieniem podziału klientów
na kategorie zgodnie z art. 88b ust. 4;
2)
identyfikację istotnych ryzyk związanych z potencjalnym zawarciem umowy lokaty strukturyzowanej
przez grupę docelową w celu dokonania oceny, czy lokata strukturyzowana byłaby odpowiednia
dla tej grupy docelowej;
3)
określenie strategii dystrybucji lokaty strukturyzowanej, w przypadku gdy rekomendowanie,
oferowanie, zawieranie lub umożliwianie zawarcia umowy lokaty strukturyzowanej będzie
wykonywane zarówno przez bank samodzielnie, jak i przez uprawnione do takich czynności
podmioty, przy czym strategia dystrybucji powinna być odpowiednia dla określonej grupy
docelowej;
4)
sprawdzenie przed opracowaniem lokaty strukturyzowanej, czy lokata strukturyzowana
pozostaje zgodna z potrzebami określonej grupy docelowej oraz czy zamierzona strategia
dystrybucji tej lokaty jest odpowiednia dla tej grupy docelowej;
5)
regularny przegląd, dokonywany z uwzględnieniem zdarzeń, które mogłyby wpłynąć na
powstanie ryzyk dla grupy docelowej, czy lokata strukturyzowana pozostaje zgodna z
potrzebami określonej grupy docelowej oraz czy zamierzona strategia dystrybucji tej
lokaty jest odpowiednia dla tej grupy docelowej.
9.
Bank, który rekomenduje, oferuje albo w inny sposób umożliwia otwarcie lokaty strukturyzowanej
przez osoby należące do grupy docelowej, opracowuje, wdraża, stosuje oraz poddaje
przeglądowi rozwiązania związane z procesem wykonywania tych czynności zapewniające,
że lokata strukturyzowana oraz strategia dystrybucji będą odpowiednie dla grupy docelowej.
10.
Rozwiązania, o których mowa w ust. 9, obejmują w szczególności:
1)
określenie grupy docelowej lokaty strukturyzowanej, także w przypadku gdy podmiot
opracowujący lokatę strukturyzowaną nie określił grupy docelowej lokaty strukturyzowanej;
2)
określenie strategii dystrybucji lokaty strukturyzowanej odpowiedniej dla określonej
grupy docelowej;
3)
regularny przegląd, dokonywany z uwzględnieniem zdarzeń, które mogłyby wpłynąć na
powstanie ryzyk dla grupy docelowej, czy lokata strukturyzowana pozostaje zgodna z
potrzebami określonej grupy docelowej oraz czy zamierzona strategia dystrybucji tej
lokaty jest odpowiednia dla tej grupy docelowej.
11.
W przypadku zamiaru dokonania istotnych zmian cech lokaty strukturyzowanej, grupy
docelowej lub strategii dystrybucji lokaty strukturyzowanej, bank jest obowiązany
dokonać oceny planowanych zmian. Przepisy ust. 5 i 8 stosuje się odpowiednio.
12.
W przypadku gdy strategia dystrybucji lokaty strukturyzowanej przewiduje wykorzystanie
uprawnionych podmiotów trzecich, bank, który opracowuje lokatę strukturyzowaną, udostępnia
tym podmiotom informacje dotyczące tej lokaty strukturyzowanej, sposobu określenia
grupy docelowej oraz strategii dystrybucji tej lokaty strukturyzowanej.
13.
Bank, który rekomenduje, oferuje, zawiera lub umożliwia zawarcie umowy lokaty strukturyzowanej,
uzyskuje od banku, który opracowuje lokatę strukturyzowaną, informacje o rozwiązaniach
określonych w ust. 8 oraz inne informacje pozwalające na zrozumienie cech lokaty strukturyzowanej
oraz określonej grupy docelowej.
14.
Bank, który rekomenduje, oferuje, zawiera lub umożliwia zawarcie umowy lokaty strukturyzowanej,
nie jest obowiązany do ponownego określenia grupy docelowej oraz strategii dystrybucji,
jeżeli określił grupę docelową lub strategię dystrybucji w związku z opracowaniem
lokaty strukturyzowanej.
Art. 88n.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb i warunki postępowania banków świadczących usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych
w zakresie:
a)
traktowania klientów jak klientów profesjonalnych lub klientów detalicznych zgodnie
z art. 88b ust. 1 i 2,
b)
świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, w tym w zakresie świadczenia
usług na rzecz kategorii klientów, o których mowa w art. 88b ust. 4,
c)
przyjmowania lub przekazywania jakichkolwiek świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych
w związku z prowadzeniem usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych,
d)
przekazywania sprawozdań, o których mowa w art. 88j ust. 1, w tym treści tych sprawozdań
oraz terminów ich przekazywania klientowi,
e)
opracowywania, rekomendowania, oferowania, zawierania lub umożliwiania zawarcia umowy
lokaty strukturyzowanej,
2)
szczegółowe kryteria w zakresie spełniania przez osoby, o których mowa w art. 88k
ust. 1, wymogów posiadania odpowiedniej wiedzy, kompetencji i doświadczenia,
3)
szczegółowe kryteria w zakresie spełniania przez osoby, o których mowa w art. 88l
ust. 1, wymogów posiadania odpowiedniej wiedzy i kompetencji,
4)
tryb i warunki postępowania banków świadczących usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych
przy dokonywaniu oceny oraz weryfikacji spełniania przez osoby, o których mowa w pkt
2 i 3, stosowanych wobec nich odpowiednich wymogów w zakresie posiadania odpowiedniej
wiedzy, kompetencji i doświadczenia, oraz tryb i warunki postępowania w zakresie utrzymywania
i doskonalenia wiedzy i kompetencji tych osób
- w odniesieniu do wykonywania przez banki świadczące usługi w odniesieniu do lokat
strukturyzowanych czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt
11 i 12, przy zapewnieniu należytej staranności oraz ochrony klienta, z uwzględnieniem
konieczności zapewnienia profesjonalnego, rzetelnego, bezpiecznego i sprawnego świadczenia
tych usług przez banki oraz z uwzględnieniem wytycznych w zakresie zasad uznawania
posiadania odpowiedniej wiedzy i kompetencji przez osoby wykonujące usługi maklerskie,
wydanych przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych.
Rozdział 7
Emisja bankowych papierów wartościowych
Art. 89.
1.
Banki mogą emitować bankowe papiery wartościowe na warunkach podawanych do publicznej
wiadomości.
2.
Bank informuje Komisję Nadzoru Finansowego o zamierzonym programie emisji papierów
wartościowych na 30 dni przed terminem emisji, wskazując warunki i wartość programu
emisji.
3.
(uchylony)
Art. 90.
1.
Bankowy papier wartościowy służy gromadzeniu przez banki środków pieniężnych w złotych
lub w innej walucie wymienialnej i zawiera w nazwie wyrazy „bankowy papier wartościowy”,
a jego treść obejmuje:
1)
wartość nominalną;
2)
zobowiązanie banku do:
a)
naliczenia określonego oprocentowania według ustalonej stopy procentowej,
b)
dokonania wypłaty oznaczonej kwoty osobie uprawnionej, w określonych terminach; osoba
uprawniona nie może żądać od banku wykupu papieru przed upływem terminu, o ile treść
papieru nie stanowi inaczej;
3)
oznaczenie posiadacza papieru wartościowego, jeżeli jest to papier imienny, lub adnotację,
że jest to papier wartościowy na okaziciela;
4)
zasady przenoszenia praw wynikających z papieru wartościowego;
5)
numer papieru wartościowego i datę emisji;
6)
podpisy osób upoważnionych do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych
banku.
2.
Podpisy, o których mowa w ust. 1 pkt 6, mogą być odtwarzane mechanicznie.
3.
W treści bankowego papieru wartościowego, jak również w podanej przez emitenta do
publicznej wiadomości informacji o warunkach emisji, nie mogą być zamieszczane porównania
z warunkami emisji papierów wartościowych innych emitentów.
4.
Banki mogą emitować bankowe papiery wartościowe, niemające formy dokumentu, które
są rejestrowane w depozycie prowadzonym przez bank emitujący te papiery, Krajowy Depozyt
Papierów Wartościowych S.A., spółkę, której Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych
S.A. przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, lub firmę inwestycyjną. 5. Jeżeli bankowy papier wartościowy nie ma formy dokumentu,
wszystkie dane określone w ust. 1 powinny być zamieszczone w treści świadectwa depozytowego
albo innego dokumentu wydanego przez bank osobie uprawnionej. 6. Prawa z bankowych
papierów wartościowych niemających formy dokumentu powstają z chwilą zapisania ich
po raz pierwszy na rachunku bankowych papierów wartościowych i przysługują posiadaczowi
tego rachunku. 7. Przeniesienie praw z bankowego papieru wartościowego emitowanego
niemającego formy dokumentu następuje z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu na rachunku
bankowych papierów wartościowych w wyniku zawarcia umowy. Pożytki z bankowych papierów
wartościowych uzyskane przed dokonaniem zapisu przypadają nabywcy, chyba że umowa
stanowi inaczej. 8. Bankowe papiery wartościowe w formie zdematerializowanej mogą
być również rejestrowane, na podstawie umowy zawartej przez bank z Krajowym Depozytem
Papierów Wartościowych S.A. albo spółką, której Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych
S.A. przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, w depozycie papierów wartościowych prowadzonym zgodnie z przepisami tej ustawy.
W takim przypadku do powstawania oraz przenoszenia praw z bankowych papierów wartościowych
stosuje się przepisy tej ustawy dotyczące praw ze zdematerializowanych papierów wartościowych.
Art. 91.
Bank nie może udzielać kredytu lub pożyczki pieniężnej na kupno bankowych papierów
wartościowych emitowanych przez siebie.
Art. 92.
(uchylony)
Rozdział 8
Szczególne obowiązki i uprawnienia banków
Art. 92a.
1.
Bank może zawrzeć z towarzystwem funduszy inwestycyjnych tworzącym fundusz sekurytyzacyjny
albo z funduszem sekurytyzacyjnym: 1) umowę przelewu wierzytelności; 2) umowę o subpartycypację.
2. Umowa, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie może zwiększać ryzyka niewypłacalności
lub pogarszać płynności banku. 3. Bank może także przenieść w drodze umowy wierzytelności
na, niebędącą towarzystwem funduszy inwestycyjnych tworzącym fundusz sekurytyzacyjny
albo funduszem sekurytyzacyjnym, spółkę kapitałową (podmiot emisyjny) w celu emisji
przez ten podmiot papierów wartościowych, których zabezpieczenie stanowią sekurytyzowane
wierzytelności. 4. Podmiot emisyjny, na rzecz którego nastąpiło przeniesienie wierzytelności,
nie może być powiązany kapitałowo lub organizacyjnie z bankiem przenoszącym wierzytelności,
a przedmiotem jego działalności może być wyłącznie nabywanie wierzytelności i emisja
papierów wartościowych, o której mowa w ust. 3, a także wykonywanie czynności z tym
związanych. 5. (uchylony) 6. (uchylony)
Art. 92b.
1.
Bank prowadzi rejestr wierzytelności, wymienionych w umowie, o której mowa w art.
92a ust. 1 pkt 2.
2.
Wierzytelności, o których mowa w ust. 1, podlegają wpisowi do rejestru z chwilą, w
której zobowiązanie wynikające z umowy, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 2, stało
się skuteczne.
3.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,
sposób prowadzenia oraz wzór rejestru wierzytelności wymienionych w umowie, o której
mowa w art. 92a ust. 1 pkt 2, uwzględniając zakres danych wynikających z tej umowy
oraz konieczność zapewnienia Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych niezbędnych
do prawidłowego sprawowania nadzoru.
Art. 92ba.
1.
Bank jest obowiązany udzielić posiadaczowi rachunku bankowego, będącemu osobą fizyczną,
osobie, która uzyskała tytuł prawny do spadku po posiadaczu rachunku, oraz zarządcy
sukcesyjnemu, zbiorczej informacji o:
1)
rachunkach bankowych posiadacza, w tym rachunkach wspólnych - bez wskazania danych
współposiadacza;
2)
umowach rachunku bankowego posiadacza rozwiązanych albo wygasłych z przyczyn, o których
mowa w art. 59a ust. 1-3;
3)
rachunkach posiadacza rachunku bankowego prowadzonych w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,
w tym rachunkach wspólnych - bez wskazania danych współposiadacza;
4)
umowach rachunków posiadacza rachunku bankowego prowadzonych w spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej rozwiązanych albo wygasłych z przyczyn, o których mowa
w art. 13a ust. 1-3 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych .
2.
W zbiorczej informacji wskazuje się podmiot, który prowadzi albo prowadził rachunek,
numery rachunków wynikające z umowy rachunku oraz informację, czy rachunki są nadal
prowadzone.
3.
Bank jest obowiązany udzielić dostawcy, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1-3 i 9 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, informacji
o:
1)
rachunkach bankowych posiadacza, w tym rachunkach wspólnych - bez wskazania danych
współposiadacza;
2)
rachunkach posiadacza rachunku bankowego prowadzonych w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,
w tym rachunkach wspólnych - bez wskazania danych współposiadacza.
4.
W informacji, o której mowa w ust. 3, wskazuje się podmiot, który prowadzi rachunki.
Art. 92bb.
1.
Banki są obowiązane prowadzić centralną informację o rachunkach, zwaną dalej „Centralną
informacją”. Banki mogą utworzyć w tym celu spółkę handlową.
2.
Centralną informację może prowadzić izba rozliczeniowa, o której mowa w art. 67.
Art. 92bc.
1.
Zbiorczą informację oraz informację, o której mowa w art. 92ba ust. 3, bank jest obowiązany
pozyskać z Centralnej informacji niezwłocznie po otrzymaniu pisemnego żądania od osoby,
o której mowa w art. 92ba ust. 1, i zweryfikowaniu jej tytułu prawnego lub od dostawcy,
o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1-3 i 9 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej. Zbiorczą informację
oraz informację, o której mowa w art. 92ba ust. 3, bank jest obowiązany dostarczyć
osobie, która wystąpiła z żądaniem, lub dostawcy, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1-3 i 9 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, niezwłocznie
po jej pozyskaniu z Centralnej informacji.
2.
Zbiorcza informacja oraz informacja, o której mowa w art. 92ba ust. 3, może być dostarczona
odpłatnie, przy czym opłata nie może być wyższa niż koszt wygenerowania takiej informacji.
Art. 92bd.
1.
Bank prowadzący rachunek bankowy jest obowiązany nieodpłatnie udzielić informacji,
o których mowa w art. 92ba ust. 1 i 3, Centralnej informacji. Bank spółdzielczy może
udzielić informacji za pośrednictwem banku zrzeszającego.
2.
Informacji, o których mowa w art. 92ba ust. 1 i 3, bank udziela niezwłocznie, ale
nie później niż w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania zapytania od Centralnej
informacji.
Art. 92c.
(uchylony)
Art. 92d.
Bank może zawrzeć umowę o kredytowy instrument pochodny lub inną umowę niż wymieniona
w art. 92a ust. 1 i 3, na podstawie których następuje przeniesienie całości lub części
ryzyka związanego z wierzytelnościami tego banku.
Art. 93.
1.
W celu zabezpieczenia wierzytelności, które wynikają z czynności bankowych, bank może
żądać zabezpieczenia przewidzianego w Kodeksie cywilnym i prawie wekslowym oraz zwyczajami przyjętymi w obrocie krajowym i zagranicznym.
2.
Bank może potrącić ze swego długu wierzytelność, której termin wymagalności jeszcze
nie nadszedł, jeżeli podmiot będący dłużnikiem został postawiony w stan likwidacji,
oraz we wszystkich tych przypadkach, gdy służy bankowi prawo ściągnięcia swych wierzytelności
przed nadejściem terminu płatności. Potrącenie nie może być dokonane w zakresie, w
jakim wierzytelność z rachunku bankowego została zajęta jako przedmiot egzekucji należności
z tytułu zobowiązań podatkowych.
Art. 93a.
1.
W umowie zawartej ze spółkami tworzącymi podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów
o podatku dochodowym od osób prawnych, reprezentowanymi przez spółkę dominującą w
tej grupie, bank może określić wysokość skonsolidowanego oprocentowania dla środków
zgromadzonych na rachunkach bankowych tych spółek oraz udzielonych im kredytów i pożyczek
pieniężnych.
2.
Skonsolidowane oprocentowanie, o którym mowa w ust. 1, obliczane jest od kwoty, którą
stanowi różnica pomiędzy sumą stanów na rachunkach bankowych spółek tworzących podatkową
grupę kapitałową a sumą wierzytelności z tytułu udzielonych tym spółkom kredytów i
pożyczek pieniężnych.
3.
O ile umowa, o której mowa w ust. 1, nie stanowi inaczej, środki pieniężne zgromadzone
na rachunkach bankowych oraz kredyty i pożyczki pieniężne, dla których określone zostało
skonsolidowane oprocentowanie, nie są oprocentowane.
Art. 94.
(uchylony)
Art. 95.
1.
Księgi rachunkowe banków i sporządzone na ich podstawie wyciągi oraz inne oświadczenia
podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków
majątkowych banków i opatrzone pieczęcią banku, jak również sporządzone w ten sposób
pokwitowania odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych w odniesieniu
do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych oraz ustanowionych na rzecz
banku zabezpieczeń i mogą stanowić podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych.
1a.
Moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa w ust. 1, nie obowiązuje w odniesieniu
do dokumentów wymienionych w tym przepisie w postępowaniu cywilnym.
2.
Czynność bankowa lub czynność zabezpieczająca wierzytelność banku stwierdzona dokumentem,
o którym mowa w ust. 1, ma datę pewną od daty tego dokumentu.
3.
Dokumenty, o których mowa w ust. 1, są podstawą wpisu hipoteki do księgi wieczystej
nieruchomości stanowiącej własność dłużnika banku lub innej osoby ustanawiającej hipotekę
na rzecz banku w celu zabezpieczenia wierzytelności dłużnika banku. Jeżeli nieruchomość
nie posiada księgi wieczystej, zabezpieczenie może być dokonane przez złożenie tych
dokumentów do zbioru dokumentów.
4.
Do ustanowienia hipoteki, o której mowa w ust. 3, jest wymagane złożenie przez właściciela
nieruchomości oświadczenia o ustanowieniu hipoteki na rzecz banku z zachowaniem formy
pisemnej pod rygorem nieważności.
5.
Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do ujawnienia w księdze wieczystej zmiany
treści hipoteki oraz do dokonania wpisu hipoteki obciążającej użytkowanie wieczyste,
spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz wierzytelność hipoteczną.
6.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do przeniesienia hipoteki w związku ze zbyciem
wierzytelności bankowej.
Art. 96.
(uchylony)
Art. 97.
(uchylony)
Art. 98.
(uchylony)
Art. 99.
(uchylony)
Art. 99a.
(uchylony)
Art. 100.
(uchylony)
Art. 101.
1.
Zabezpieczenie wierzytelności banku może być dokonane w drodze przeniesienia na bank
przez dłużnika lub osobę trzecią, do czasu spłaty zadłużenia wraz z należnymi odsetkami
i prowizją, prawa własności rzeczy ruchomej lub papierów wartościowych.
2.
W przypadku gdy przeniesiona została własność rzeczy określonej co do gatunku lub
zbioru rzeczy, dłużnik lub osoba trzecia obowiązani są wyodrębnić i oznaczyć rzecz
lub zbiór rzeczy oraz - jeżeli umowa nie stanowi inaczej - prowadzić ewidencję zmian
w zakresie przedmiotu przewłaszczenia.
Art. 102.
1.
W celu zabezpieczenia wierzytelności banku dłużnik lub osoba trzecia może przenieść
określoną kwotę w złotych lub w innej walucie wymienialnej na własność banku. Bank
jest zobowiązany do zwrotu tej kwoty po uzyskaniu spłaty zadłużenia wraz z należnymi
odsetkami i prowizją.
2.
Bank nie ma obowiązku zwrotu części kwoty przyjętej na własność, równej niespłaconej
sumie zadłużenia wobec banku, odsetek i prowizji oraz innych kosztów poniesionych
przez bank w związku z odzyskaniem wierzytelności.
3.
Bank może wypłacić dłużnikowi lub osobie trzeciej, o których mowa w ust. 1, wynagrodzenie
za okres korzystania z przejętej kwoty.
Art. 103.
(uchylony)
Art. 104.
1.
Bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności
bankowe, są obowiązane zachować tajemnicę bankową, która obejmuje wszystkie informacje
dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i
realizacji umowy, na podstawie której bank tę czynność wykonuje.
2.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przypadków, w których:
1)
bez ujawnienia informacji objętej tajemnicą bankową - ze względu na istotę i charakter
czynności bankowej lub obowiązujące przepisy - nie jest możliwe należyte wykonanie
umowy, na podstawie której jest wykonywana ta czynność bankowa lub należyte wykonanie
czynności pozostających w związku z zawarciem i wykonaniem tej umowy;
2)
następuje ujawnienie informacji objętych tajemnicą bankową przedsiębiorcom lub przedsiębiorcom
zagranicznym:
a)
którym bank, zgodnie z art. 6a ust. 1 i art. 6b-6d, powierzył wykonywanie, stale lub
okresowo, czynności związanych z działalnością bankową,
b)
którym powierzono wykonywanie czynności zgodnie z art. 6a ust. 7,
c)
którym powierzono wykonywanie czynności zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie
gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji
- w zakresie niezbędnym do należytego wykonywania tych czynności;
3)
następuje udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową adwokatom lub radcom prawnym
w związku ze świadczeniem przez nich pomocy prawnej na rzecz banku;
4)
udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia i wykonywania
umów sprzedaży wierzytelności zaklasyfikowanych zgodnie z odrębnymi przepisami do
kategorii straconych;
5)
udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia i wykonania
umów, o których mowa w art. 92a ust. 1, oraz związanych z nimi umów:
a)
o nadanie oceny inwestycyjnej (rating) sekurytyzowanym wierzytelnościom,
b)
ubezpieczenia od ryzyka niewypłacalności dłużników sekurytyzowanych wierzytelności;
6)
udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia i wykonania
umów, o których mowa w art. 92a ust. 3 i art. 92d, oraz związanych z nimi umów o:
a)
nadanie oceny inwestycyjnej (rating) sekurytyzowanym wierzytelnościom,
b)
obsługę sekurytyzowanych wierzytelności,
c)
organizację i przeprowadzenie emisji papierów wartościowych,
d)
ubezpieczenie od ryzyka niewypłacalności dłużników sekurytyzowanych wierzytelności;
7)
udzielenie informacji innym bankom, instytucjom kredytowym lub instytucjom finansowym
należącym do tego samego holdingu finansowego jest niezbędne do należytego wykonywania,
określonych w przepisach prawa, obowiązków w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy
oraz finansowaniu terroryzmu;
7a)
udzielenie informacji podmiotowi wiodącemu w konglomeracie finansowym lub podmiotom
regulowanym w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy o nadzorze uzupełniającym, wchodzącym
w skład konglomeratu finansowego, jest niezbędne do należytego wykonywania określonych
w przepisach prawa obowiązków w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu
terroryzmu;
8)
ujawnienie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do wykonywania umów
odwróconego kredytu hipotecznego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 października 2014 r. o odwróconym kredycie hipotecznym ;
9)
udzielenie informacji objętej tajemnicą bankową przez zrzeszony bank spółdzielczy
bankowi zrzeszającemu jest niezbędne do wykonywania czynności kontroli wewnętrznej
oraz czynności określonych w art. 19 ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i
bankach zrzeszających;
10)
udzielenie informacji objętej tajemnicą bankową przez bank będący uczestnikiem systemu
ochrony, o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się
i bankach zrzeszających, właściwemu organowi systemu ochrony lub innemu uczestnikowi tego systemu jest niezbędne
do:
a)
kontroli ryzyka utraty płynności oraz ryzyka niewypłacalności uczestnika systemu ochrony
i jest dokonywane na podstawie i w granicach określonych w ustawie o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających oraz w umowie systemu ochrony,
b)
wykonywania czynności kontroli wewnętrznej,
c)
podjęcia przez właściwy organ systemu ochrony lub wskazanego przez niego uczestnika
systemu ochrony działań niezbędnych do zapewnienia uczestnikowi objętemu obowiązkiem
tajemnicy bankowej ochrony przed niewypłacalnością lub utratą płynności na zasadach
określonych w ustawie o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających oraz w umowie systemu ochrony;
11)
udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do przeprowadzenia
przymusowej restrukturyzacji, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania
depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji;
12)
ujawnienie informacji objętych tajemnicą bankową następuje na rzecz Bankowego Funduszu
Gwarancyjnego, ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jednostki zarządzającej
systemem ochrony, o której mowa w art. 22d ust. 1 pkt 2 ustawy o funkcjonowaniu banków
spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, lub banku zrzeszającego
i jest niezbędne do zawarcia lub wykonywania umów o ustanowienie zabezpieczenia finansowego
na wierzytelnościach kredytowych, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych .
3.
Banku nie obowiązuje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4a, zachowanie tajemnicy bankowej wobec
osoby, której dotyczą informacje objęte tajemnicą. Osobom trzecim informacje te mogą
być ujawnione, z zastrzeżeniem art. 105, art. 106a i art. 106b, wyłącznie gdy osoba,
której informacje te dotyczą, na piśmie upoważni bank do przekazania określonych informacji
wskazanej przez siebie osobie lub jednostce organizacyjnej. Upoważnienie może być
także wyrażone w postaci elektronicznej. W takim przypadku bank obowiązany jest do
utrwalenia wyrażonego w ten sposób upoważnienia na informatycznym nośniku danych w
rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne.
4.
Bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności
bankowe, są obowiązane zachować w tajemnicy informacje dotyczące udzielania Policji
informacji na zasadach określonych w art. 20 ust. 4-10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz dotyczące zawiadomienia, o którym mowa w art. 20 ust. 13 tej ustawy. Zachowanie
tajemnicy obowiązuje wobec stron umowy, innych osób, których dotyczą informacje, oraz
osób trzecich.
4a.
Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do informacji udzielonych organom Krajowej
Administracji Skarbowej na zasadach określonych w art. 127a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz do zawiadomienia, o którym mowa w art. 127a ust. 12 tej ustawy.
5.
Podmioty, oraz osoby w nich zatrudnione, którym, zgodnie z przepisem ust. 2 pkt 1,
2 oraz pkt 4-6, udzielono lub ujawniono informacje objęte tajemnicą bankową, mogą
wykorzystać te informacje wyłącznie w celu zawarcia i wykonania umów, o których mowa
w ust. 2 pkt 1, 2 oraz 4-6.
6.
Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do adwokatów i radców prawnych, którym udzielono
informacji objętych tajemnicą bankową w związku ze świadczeniem przez nich pomocy
prawnej na rzecz banku.
Art. 105.
1.
Bank ma obowiązek udzielenia informacji stanowiących tajemnicę bankową wyłącznie:
1)
innym bankom i instytucjom kredytowym w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne
w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz nabywaniem i zbywaniem wierzytelności;
1a)
na zasadzie wzajemności - innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów
- o wierzytelnościach oraz o obrotach i stanach rachunków bankowych w zakresie, w
jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych,
gwarancji bankowych i poręczeń;
1b)
innym bankom, instytucjom kredytowym lub instytucjom finansowym, w zakresie niezbędnym
dla:
a)
wykonywania obowiązujących je przepisów dotyczących nadzoru skonsolidowanego, w tym
w szczególności dla sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, obejmujących
także bank,
b)
zarządzania ryzykiem dużych zaangażowań,
c)
stosowania metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w przepisach
części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013;
1c)
instytucjom, o których mowa w ust. 4, w zakresie niezbędnym do stosowania metod wewnętrznych
oraz innych metod i modeli, o których mowa w przepisach części trzeciej rozporządzenia
nr 575/2013;
1d)
innym bankom, spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym, Krajowej Spółdzielczej
Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej oraz izbie rozliczeniowej, o której mowa w art. 67,
albo spółce handlowej, o której mowa w art. 92bb ust. 1, w zakresie niezbędnym do
udzielania zbiorczej informacji, o której mowa w art. 92ba ust. 1, lub zbiorczej informacji,
o której mowa w art. 105c;
1e)
innym bankom, spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym oraz izbie rozliczeniowej,
o której mowa w art. 67, albo spółce handlowej, o której mowa w art. 92bb ust. 1,
w zakresie niezbędnym do udzielania informacji, o której mowa w art. 92ba ust. 3;
1f)
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz izbie rozliczeniowej, o której mowa
w art. 67, w zakresie niezbędnym do wykonywania odpowiednio zadań i obowiązków, o
których mowa w dziale IIIB ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;
1g)
dostawcom świadczącym usługę inicjowania transakcji płatniczej, o których mowa w art. 2 pkt 4d ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, w zakresie niezbędnym do świadczenia usługi inicjowania transakcji płatniczej;
1h)
dostawcom świadczącym usługę dostępu do informacji o rachunku, o których mowa w art. 2 pkt 4e ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, w zakresie niezbędnym do świadczenia usługi dostępu do informacji o rachunku;
1i)
dostawcom usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, w zakresie niezbędnym do wykonania obowiązków określonych w art. 143a ust. 1 pkt
2, art. 143b ust. 2 i art. 143c ust. 2 i 5 tej ustawy;
1j)
zakładom ubezpieczeń, zakładom reasekuracji, dominującym podmiotom ubezpieczeniowym,
dominującym podmiotom nieregulowanym lub mieszanym dominującym podmiotom ubezpieczeniowym
w zakresie niezbędnym do wykonywania obowiązujących te podmioty przepisów dotyczących
nadzoru nad grupą, o których mowa w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej , oraz w zakresie niezbędnym do wykonywania obowiązujących te podmioty przepisów dotyczących
nadzoru uzupełniającego sprawowanego na podstawie ustawy o nadzorze uzupełniającym;
2)
na żądanie:
a)
Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie nadzoru sprawowanego na podstawie niniejszej
ustawy i ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, pracowników Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie, o którym mowa w art.
139 ust. 1 pkt 2, oraz osób upoważnionych uchwałą Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie
określonym w tym upoważnieniu,
b)
sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem o przestępstwo lub przestępstwo
skarbowe:
-
-przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy zawartej z bankiem, w zakresie informacji dotyczących tej osoby fizycznej,
-
-popełnione w związku z działaniem osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, w zakresie informacji dotyczących tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej,
-
-określone w art. 165a lub art. 299 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny , zwanej dalej „Kodeksem karnym”,
-
-w zakresie zawarcia z osobą fizyczną, prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej umowy o wykonywanie czynności bankowych, w celu weryfikacji zawarcia takich umów i czasu ich obowiązywania,
c)
sądu lub prokuratora w związku z wykonaniem wniosku o udzielenie pomocy prawnej, pochodzącego
z państwa obcego, które na mocy ratyfikowanej umowy międzynarodowej wiążącej Rzeczpospolitą
Polską ma prawo występować o udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową,
d)
sądu w związku z prowadzonym postępowaniem spadkowym lub o podział majątku między
małżonkami albo prowadzoną przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy sprawą
o alimenty lub o rentę o charakterze alimentacyjnym,
da)10)Dodana przez art. 3 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 288 i 875), która weszła w życie
z dniem 1 lipca 2020 r. sądu w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawach własności intelektualnej, jeżeli
jest to niezbędne do określenia źródła lub zakresu naruszenia praw własności intelektualnej,
w zakresie, o którym mowa w art. 479115 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego,
e)
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, naczelnika urzędu celno-skarbowego albo naczelnika
urzędu skarbowego na zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej:
-
-w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy zawartej z bankiem,
-
-w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe popełnione w zakresie działalności osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, która jest posiadaczem rachunku,
-
-jeżeli jest to konieczne do skutecznego zapobieżenia przestępstwom lub przestępstwom skarbowym, ich wykrycia albo ustalenia ich sprawców i uzyskania dowodów ich popełnienia, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo ich równowartości - w zakresie, o którym mowa w art. 127a ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej,
-
-w związku z wszczętą kontrolą celno-skarbową, kontrolą podatkową albo toczącym się postępowaniem podatkowym albo czynnościami audytowymi, o których mowa w art. 99a pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej,
-
-w związku z prowadzonymi czynnościami analitycznymi, o których mowa w art. 49a ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej,
f)
Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania
kontrolnego określonego w ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli ,
g)
(uchylona)
h)
Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie określonym ustawą z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania
depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji oraz upoważnionych pracowników Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie określonym
upoważnieniem,
i)
biegłego rewidenta upoważnionego do badania sprawozdań finansowych banku na podstawie
zawartej z bankiem umowy,
j)
(uchylona)
k)
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu,
Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii
Wojskowej, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa i ich posiadających
pisemne upoważnienie funkcjonariuszy lub żołnierzy w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia
postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych,
l)
Policji, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom, ich
wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji
przedmiotów i innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich równowartości,
na zasadach i w trybie określonych w art. 20 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,
la) Żandarmerii Wojskowej, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom,
ich wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji
przedmiotów i innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich równowartości,
na zasadach i w trybie określonych w art. 40b ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach
porządkowych ,
ł)
komornika sądowego w zakresie rachunków bankowych lub pełnomocnictw do dysponowania
rachunkami bankowymi, liczby tych rachunków lub pełnomocnictw, obrotów i stanów tych
rachunków, z podaniem wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio ich
nadawców i odbiorców, w zakresie niezbędnym do prawidłowego prowadzenia postępowania
egzekucyjnego, postępowania zabezpieczającego oraz wykonywania innych czynności wynikających
z jego ustawowych zadań,
ła) Ministra Sprawiedliwości w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań organu do
spraw informacji zgodnie z art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 655/2014 z dnia 15
maja 2014 r. ustanawiającego procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku
bankowym w celu ułatwienia transgranicznego dochodzenia wierzytelności w sprawach
cywilnych i handlowych ,
m)
wydawców instrumentów płatniczych niebędących bankami, w zakresie określonym ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,
ma) płatnika w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, w zakresie określonym w art. 143b oraz art. 143c ust. 6 tej ustawy,
n)
Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych
zadań,
o)
koordynatora w związku z wykonywaniem przez niego nadzoru uzupełniającego nad konglomeratem
finansowym w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym,
p)
Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, w trybie i na zasadach określonych w art. 23 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym ,
q)
właściwej władzy nadzorczej, jeżeli jest to niezbędne dla wykonywania przez tę władzę
nadzoru skonsolidowanego nad bankiem, przy czym w przypadku właściwej władzy nadzorczej
z państwa niebędącego państwem członkowskim - jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego zawarła
z tą władzą porozumienie, o którym mowa w art. 141f ust. 3,
r)
Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów:
-
-w zakresie określonym ustawą z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej ,
-
-w związku z toczącym się postępowaniem przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów ,
-
-w związku z toczącym się przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów postępowaniem prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwemu wykorzystywaniu przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi ,
-
-w związku z toczącym się postępowaniem przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych ,
s)
prokuratora, Policji i innych organów uprawnionych do prowadzenia postępowania przygotowawczego
w sprawach o przestępstwa lub czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia -
w zakresie określonym w art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ,
t)
(uchylona)
u)
podmiotu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, w zakresie niezbędnym do zapewnienia prawidłowej realizacji wypłat środków gwarantowanych,
v)
administracyjnego organu egzekucyjnego oraz centralnego biura łącznikowego, o którym
mowa w art. 9 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków,
należności celnych i innych należności pieniężnych , w zakresie:
-
-posiadanych przez dany podmiot:
-
-- rachunków bankowych lub pełnomocnictw do dysponowania rachunkami bankowymi, liczby tych rachunków lub pełnomocnictw, obrotów i stanów tych rachunków, z podaniem wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio ich nadawców i odbiorców,
-
-- rachunków pieniężnych, rachunków papierów wartościowych lub posiadanych pełnomocnictw do dysponowania takimi rachunkami, liczby tych rachunków, a także obrotów i stanów tych rachunków,
-
-zawartych przez dany podmiot umów:
-
-- kredytowych lub umów pożyczki, z podaniem wysokości zobowiązań wynikających z tych kredytów lub pożyczek, celów, na jakie zostały udzielone, i sposobu zabezpieczenia ich spłaty,
-
-- depozytowych,
-
-- udostępniania skrytek sejfowych, - nabytych przez dany podmiot, za pośrednictwem banków, akcji Skarbu Państwa lub obligacji Skarbu Państwa, a także obrotu tymi papierami wartościowymi,
-
-obrotu przez dany podmiot wydawanymi przez banki certyfikatami depozytowymi lub innymi papierami wartościowymi
-
-w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, postępowaniem zabezpieczającym oraz wykonywaniem innych czynności wynikających z ustawowych zadań tych organów.
-
-
w)
(uchylona)
wa) Rzecznika Finansowego, o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty
rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym w zakresie niezbędnym do realizacji przez niego ustawowych zadań;
x)
Komisji Nadzoru Finansowego w przypadku otrzymania wniosku o przekazanie informacji
niezbędnych do prawidłowego wykonywania zadań w zakresie sprawowanego nadzoru nad
rynkiem kapitałowym oraz w sprawach związanych z wykonywaniem tego nadzoru, pochodzącego
od organu nadzoru nad rynkiem kapitałowym z siedzibą w państwie członkowskim, albo
od organu nadzoru nad rynkiem kapitałowym z siedzibą w innym państwie, jeżeli Komisja
Nadzoru Finansowego zawarła z tym organem porozumienie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym ,
y)
lustratorów związków rewizyjnych zrzeszających banki spółdzielcze na podstawie umowy
zawartej z bankiem spółdzielczym,
z)
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w trybie i na zasadach określonych w art. 34a ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz
Agencji Wywiadu ,
za)
Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia
przestępstwom lub wykrycia ich sprawców i uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji
przedmiotów i innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich równowartości,
na zasadach i w trybie określonych w art. 11p ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru
przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych ,
zb)
marszałka województwa w zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych zadań, o których
mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych
usługach turystycznych w związku z turystycznym rachunkiem powierniczym posiadanym przez organizatorów turystyki
lub przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych;
zc11)Dodana przez art. 2 ustawy z dnia 17 września 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1639), która weszła w życie z dniem 1 października 2020 r.)
Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w zakresie niezbędnym do wykonywania przez
ten Fundusz zadań związanych z dokonywaniem wypłat z Turystycznego Funduszu Zwrotów
lub Turystycznego Funduszu Pomocowego, o których mowa odpowiednio w art. 15ka i art. 15kc ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ;
3)
Narodowemu Bankowi Polskiemu, w związku z wykonywaniem kontroli oraz zbieraniem danych
niezbędnych do sporządzania bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji inwestycyjnej,
a także innym bankom uprawnionym do pośredniczenia w dokonywaniu przez rezydentów
przekazów pieniężnych za granicę oraz rozliczeń w kraju z nierezydentami, w zakresie
określonym w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe .
2.
Zakres oraz zasady udzielania informacji przez banki organom podatkowym, organom Krajowej
Administracji Skarbowej oraz powiernikowi i jego zastępcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych , regulują odrębne ustawy.
2a.
Banki, na pisemne żądanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, są obowiązane do sporządzania
i przekazywania informacji dotyczących numerów rachunków bankowych płatników składek
oraz przekazywania danych umożliwiających identyfikację posiadaczy tych rachunków.
2b.
Banki, na pisemne żądanie organu wypłacającego świadczenie z ubezpieczenia społecznego
lub zaopatrzenia emerytalnego albo uposażenie w stanie spoczynku, są obowiązane do
sporządzania i przekazywania danych umożliwiających identyfikację współposiadacza
(współposiadaczy) rachunku wspólnego, na który zostały przekazane świadczenia lub
uposażenia za okres po śmierci świadczeniobiorcy.
3.
Banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów, organy państwowe
i osoby, którym ujawniono wiadomości stanowiące tajemnicę bankową, są obowiązane wykorzystać
te wiadomości wyłącznie w granicach upoważnienia określonego w ust. 1.
4.
Banki mogą, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć instytucje upoważnione
do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania:
1)
bankom - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje
te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz w związku ze stosowaniem
metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w części trzeciej rozporządzenia
nr 575/2013;
2)
innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów - informacji stanowiących
tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem
kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń;
3)
instytucjom kredytowym - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie niezbędnym
do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim;
4)
instytucjom pożyczkowym i podmiotom, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - na zasadzie wzajemności, informacji stanowiących odpowiednio tajemnicę bankową
oraz informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których
mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której mowa w
art. 9 tej ustawy, i analizy ryzyka kredytowego;
5)
jednostce zarządzającej systemem ochrony lub bankowi zrzeszającemu - informacji stanowiących
tajemnicę bankową w zakresie, w jakim są one niezbędne dla realizacji jej zadań określonych
w art. 19 ust. 2, art. 22i ust. 1 i 3-5 oraz art. 22v ust. 2 ustawy o funkcjonowaniu
banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających.
4a.
Instytucje utworzone na podstawie ust. 4 mogą udostępniać, z zastrzeżeniem ust. 4a1 i 4a2, biurom informacji gospodarczej działającym na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie
danych gospodarczych dane w drodze teletransmisji.
4a1.
Udostępnianie danych na podstawie ust. 4a może nastąpić, jeżeli wierzyciel występujący
o udostępnienie tych danych uzyskał pisemne upoważnienie osoby, której dotyczą te
dane. Upoważnienie określa zakres danych przeznaczonych do udostępnienia.
4a2.
Sposób udostępniania danych określa umowa o współpracy między instytucją utworzoną
na podstawie ust. 4 a biurem informacji gospodarczej. Umowa zawiera wzór upoważnienia,
o którym mowa w ust. 4a1.
4b.
Banki mogą udostępniać biurom, o których mowa w ust. 4a, dane o zobowiązaniach powstałych
z tytułu umów związanych z dokonywaniem czynności bankowych, jeżeli umowy te zawierają
klauzule informujące o możliwości przekazania danych do tych biur.
4c.
Klauzule, o których mowa w ust. 4b, zawierają informacje o warunkach, na jakich banki
przekazują dane, o których mowa w art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy, o której
mowa w ust. 4a.
4d.
Instytucje, utworzone zgodnie z ust. 4, mogą udostępniać instytucjom finansowym, będącym
podmiotami zależnymi od banków, informacje o zobowiązaniach powstałych z tytułu umów
związanych z wykonywaniem czynności bankowych, jeżeli umowy te zawierają klauzule
informujące o możliwości przekazania danych do tych instytucji finansowych.
4e.
Instytucje utworzone na podstawie ust. 4 mogą udostępniać instytucjom pożyczkowym i podmiotom, o których mowa w art.
59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, informacje stanowiące tajemnicę bankową pod warunkiem wyrażenia pisemnej zgody na
przekazanie tych informacji przez osobę, której one dotyczą.
4f.
Zgoda konsumenta może być także wyrażona w postaci elektronicznej. W takim przypadku
instytucja pożyczkowa lub podmiot, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, obowiązane są do utrwalania wyrażonej w ten sposób zgody na informatycznym nośniku
danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne.
4g.
Przed udostępnieniem informacji na podstawie ust. 4e instytucje utworzone na podstawie
ust. 4 sprawdzają, czy konsument wyraził zgodę na udostępnienie tych informacji, w
formie, o której mowa w ust. 4e lub 4f.
4h.
Wymianie pomiędzy instytucjami utworzonymi na podstawie ust. 4 a instytucjami pożyczkowymi i podmiotami, o których mowa w art. 59d ustawy
z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, podlegają dane umożliwiające identyfikację konsumenta, w tym jego dane teleadresowe,
oraz dane dotyczące zobowiązania konsumenta.
4i.
Banki i instytucje, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i 3, obowiązane są do informowania
instytucji utworzonych na podstawie ust. 4 o całkowitej spłacie zobowiązań, ich wygaśnięciu,
stwierdzeniu nieistnienia zobowiązania, korekcie jego wysokości oraz o nowo powstałych
zobowiązaniach i ich aktualizacji, w terminie 7 dni od wystąpienia okoliczności uzasadniających
przekazanie informacji. Instytucja utworzona na podstawie ust. 4 obowiązana jest wprowadzić
informacje, o których mowa w zdaniu poprzedzającym, do zbioru, w którym są one przetwarzane,
w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia ich otrzymania.
5.
Bank ponosi odpowiedzialność za szkody wynikające z ujawnienia tajemnicy bankowej
i wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem.
6.
Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę wynikającą z ujawnienia tajemnicy bankowej
przez osoby i instytucje upoważnione przez ustawę do żądania od banków udzielania
informacji stanowiących tajemnicę bankową.
7.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji
Nadzoru Finansowego, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych podlegających
wymianie, o których mowa w ust. 4h, uwzględniając właściwą ochronę praw osób, których
informacje dotyczą, oraz zapewnienie możliwości dokonania oceny zdolności kredytowej
konsumenta i analizy ryzyka kredytowego.
Art. 105a.
1.
Przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów,
instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, a także instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4, informacji stanowiących
tajemnicę bankową i informacji udostępnionych przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty,
o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art.
104, art. 105 i art. 106-106d, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka
kredytowego.
1a.
Banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów, instytucje pożyczkowe
oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, a także instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4, mogą w celu oceny zdolności
kredytowej i analizy ryzyka kredytowego podejmować decyzje, opierając się wyłącznie
na zautomatyzowanym przetwarzaniu, w tym profilowaniu, danych osobowych - również
stanowiących tajemnicę bankową - pod warunkiem zapewnienia osobie, której dotyczy
decyzja podejmowana w sposób zautomatyzowany, prawa do otrzymania stosownych wyjaśnień
co do podstaw podjętej decyzji, do uzyskania interwencji ludzkiej w celu podjęcia
ponownej decyzji oraz do wyrażenia własnego stanowiska.
1b.
Decyzje, o których mowa w ust. 1a, mogą być podejmowane wyłącznie w oparciu o dane
niezbędne z uwagi na cel i rodzaj kredytu, w szczególności w oparciu o następujące
kategorie danych:
1)
dane dotyczące osoby fizycznej:
a)
imię (imiona) i nazwisko,
b)
nazwisko rodowe,
c)
imiona rodziców,
d)
datę i miejsce urodzenia,
e)
wiek,
f)
płeć,
g)
obywatelstwo,
h)
stan cywilny,
i)
serię i numer dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,
j)
numer PESEL, o ile został nadany,
k)
numer identyfikacji podatkowej, o ile został nadany,
l)
adres zamieszkania, adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy, aktualny adres
pobytu czasowego inny niż adres zamieszkania lub zameldowania, adres do korespondencji,
m)
tytuł prawny do zajmowanego lokalu,
n)
miejsce pracy,
o)
zawód,
p)
wykształcenie,
q)
formę zatrudnienia,
r)
sytuację finansową, w tym dochody i wydatki,
s)
osoby pozostające na utrzymaniu,
t)
ustrój majątkowy małżonków;
2)
dane dotyczące zobowiązania:
a)
źródło zobowiązania,
b)
kwotę i walutę,
c)
numer i stan rachunku prowadzonego w banku lub innej instytucji ustawowo upoważnionej
do udzielania kredytów, nazwę i adres siedziby lub oddziału banku lub innej instytucji
ustawowo upoważnionej do udzielania kredytów,
d)
datę powstania zobowiązania,
e)
warunki spłaty zobowiązania,
f)
ustanowione zabezpieczenia prawne,
g)
przebieg realizacji zobowiązania,
h)
stan zadłużenia z tytułu zobowiązania,
i)
datę wygaśnięcia zobowiązania,
j)
przyczyny niewykonania zobowiązania lub dopuszczenia się zwłoki, o której mowa w ust.
3,
k)
przyczyny wygaśnięcia zobowiązania.
1c.
Decyzje, o których mowa w ust. 1a, nie mogą być podejmowane w oparciu o dane, o których
mowa w art. 9 rozporządzenia 2016/679.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 3, instytucje, o których mowa w ust. 1, mogą przetwarzać informacje
stanowiące tajemnicę bankową oraz informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe
oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie dotyczącym osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z
umowy zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów,
instytucją pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, pod warunkiem uzyskania pisemnej zgody osoby, której informacje te dotyczą, z zastrzeżeniem
ust. 2a. Zgoda ta może być w każdym czasie odwołana.
2a.
Zgoda osoby może być także wyrażona w postaci elektronicznej. W takim przypadku banki,
instytucje oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, obowiązane są do utrwalania wyrażonej
w ten sposób zgody na informatycznym nośniku danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne.
3.
Banki, instytucje oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą przetwarzać informacje
stanowiące tajemnicę bankową i informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe
oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej
z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucją
pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, bez zgody osoby, której informacje dotyczą, gdy osoba ta nie wykonała zobowiązania
lub dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni w spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy
zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucją
pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, a po zaistnieniu tych okoliczności upłynęło co najmniej 30 dni od poinformowania
tej osoby przez bank, inną instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów,
instytucję pożyczkową albo podmiot, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, o zamiarze przetwarzania dotyczących jej tych informacji, bez jej zgody.
4.
Banki oraz instytucje, o których mowa w art. 105 ust. 4, mogą przetwarzać stanowiące
tajemnicę bankową informacje dotyczące osoby fizycznej po wygaśnięciu zobowiązania
wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów bez zgody osoby, której informacje dotyczą, do
celów stosowania metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w części
trzeciej rozporządzenia nr 575/2013.
5.
Przetwarzanie informacji stanowiących tajemnicę bankową w przypadkach, o których mowa
w ust. 3, może być wykonywane przez okres nie dłuższy niż 5 lat od dnia wygaśnięcia
zobowiązania, a w przypadku, o którym mowa w ust. 4, przez okres 12 lat od dnia wygaśnięcia
zobowiązania.
6.
Zakres przetwarzanych informacji, o których mowa w ust. 3 i 4, może obejmować dane
dotyczące osoby fizycznej lub dane dotyczące zobowiązania.
7.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii właściwych
nadzorów, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres przetwarzanych informacji,
o których mowa w ust. 6, oraz tryb ich usuwania, uwzględniając właściwą ochronę praw
osób, których informacje dotyczą, oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa środków
zgromadzonych w bankach i innych instytucjach ustawowo upoważnionych do udzielania
kredytów.
Art. 105b.
Podmioty, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. a-h, k-ł, p, s oraz v, w granicach
uprawnień wynikających z tych przepisów, a także gmina, po uzyskaniu informacji, o
której mowa w art. 111c, z której wynika, że posiadacz rachunku zmarł, są uprawnione
do uzyskania zbiorczej informacji, o której mowa w art. 92ba ust. 1, w dowolnym banku.
Art. 105c.
Podmiot, o którym mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. ła, w granicach uprawnień wynikających
z tego przepisu, jest uprawniony do uzyskania z Centralnej informacji zbiorczej informacji,
o której mowa w art. 92ba ust. 1, z tym że zbiorcza informacja może dotyczyć także
rachunków posiadacza niebędącego osobą fizyczną.
Art. 106.
1.
Bank jest obowiązany przeciwdziałać wykorzystywaniu swojej działalności dla celów
mających związek z przestępstwem, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego.
2.
Tryb postępowania banku w razie zaistnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1,
określa odrębna ustawa.
3.
(uchylony)
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
Art. 106a.
1.
W razie zaistnienia uzasadnionego podejrzenia, że działalność banku jest wykorzystywana
w celu ukrycia działań przestępczych lub dla celów mających związek z przestępstwem
skarbowym lub innym przestępstwem niż przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego - bank zawiadamia o tym prokuratora, Policję albo inny właściwy organ uprawniony
do prowadzenia postępowania przygotowawczego.
2.
Prokurator, Policja albo inny właściwy organ uprawniony do prowadzenia postępowania
przygotowawczego, który otrzymał zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może żądać
uzupełnienia informacji, także w toku czynności podejmowanych na podstawie art. 307 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego .
3.
W przypadku powzięcia uzasadnionego podejrzenia, że zgromadzone na rachunku bankowym
środki, w całości lub w części pochodzą lub mają związek z przestępstwem skarbowym
lub przestępstwem innym niż przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, bank jest uprawniony do dokonania blokady środków na tym rachunku. Blokada może
nastąpić wyłącznie do wysokości zgromadzonych na rachunku środków, co do których zachodzi
takie podejrzenie.
3a.
W przypadku uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, lub wykorzystywania działalności banku w celu ukrycia działań przestępczych lub
dla celów mających związek z przestępstwem lub przestępstwem skarbowym prokurator
może, w drodze postanowienia, wstrzymać określoną transakcję lub dokonać blokady środków
na rachunku bankowym na czas oznaczony, nie dłuższy niż 6 miesięcy, również pomimo
braku zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1. W postanowieniu określa się zakres, sposób
i termin wstrzymania transakcji lub blokady środków na rachunku.
4.
Blokada środków na rachunku, dokonana w okolicznościach, o których mowa w ust. 3,
nie może trwać dłużej niż 72 godziny.
5.
Niezwłocznie po dokonaniu blokady, o której mowa w ust. 3, bank zawiadamia prokuratora.
6.
W terminie określonym w ust. 4, prokurator wydaje postanowienie o wszczęciu lub odmowie
wszczęcia postępowania, o którym niezwłocznie zawiadamia właściwy bank. Terminu określonego
w art. 307 § 1 Kodeksu postępowania karnego nie stosuje się. W razie wszczęcia postępowania prokurator może, w drodze postanowienia,
wstrzymać określoną transakcję lub dokonać blokady środków na rachunku na czas oznaczony,
nie dłuższy niż 3 miesiące od otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 5. W
postanowieniu określa się zakres, sposób i termin wstrzymania transakcji lub blokady
środków na rachunku.
7.
Na postanowienie prokuratora w przedmiocie stosowania blokady środków na rachunku
przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy.
8.
Wstrzymanie transakcji lub blokada środków na rachunku upada, jeżeli przed upływem
3 miesięcy od wydania postanowienia, o którym mowa w ust. 3a, lub otrzymania zawiadomienia,
o którym mowa w ust. 5, nie zostanie wydane postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym
lub postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych.
9.
W kwestiach dotyczących blokady środków na rachunku, nieuregulowanych w ustawie, stosuje
się przepisy Kodeksu postępowania karnego.
10.
Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę, która może wyniknąć z wykonania w dobrej
wierze obowiązków określonych w ust. 3-5. W takim przypadku, jeżeli okoliczności,
o których mowa w ust. 3-5, nie miały związku z przestępstwem lub ukrywaniem działań
przestępczych, o których mowa w ust. 1, odpowiedzialność za szkodę wynikłą z dokonania
blokady środków na rachunku ponosi Skarb Państwa.
11.
(uchylony)
Art. 106b.
1.
Poza przypadkami określonymi w art. 105 i art. 106a, prokurator prowadzący postępowanie
o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe może żądać od banku, osób zatrudnionych w
banku oraz osób, za pośrednictwem których bank wykonuje czynności bankowe, udzielenia
informacji stanowiących tajemnicę bankową jedynie na podstawie postanowienia wydanego
na jego wniosek przez właściwy miejscowo sąd okręgowy.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać:
1)
numer lub sygnaturę sprawy;
2)
opis przestępstwa wraz z kwalifikacją prawną, którego dotyczy postępowanie przygotowawcze;
3)
okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji;
4)
wskazanie osoby lub jednostki organizacyjnej, której dotyczą informacje;
5)
podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych;
6)
rodzaj i zakres informacji.
3.
Po rozpatrzeniu wniosku sąd, w drodze postanowienia, wyraża zgodę na udostępnienie
informacji, określając ich rodzaj i zakres, osobę lub jednostkę organizacyjną, których
dotyczą, oraz podmiot zobowiązany do ich udostępnienia, albo odmawia udzielenia zgody
na udostępnienie informacji.
4.
Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 3, przysługuje zażalenie prokuratorowi
wnioskującemu o wydanie postanowienia.
5.
Uprawniony przez sąd prokurator pisemnie informuje podmiot zobowiązany do udostępnienia
informacji o treści postanowienia sądu, osobie lub jednostce, której mają dotyczyć
informacje, rodzaju i zakresie tych informacji.
Art. 106c.
Prokurator prowadzący postępowanie, w przypadkach określonych w art. 105 ust. 1 pkt
2 lit. b i c, może - na podstawie postanowienia wydanego na jego wniosek przez właściwy
miejscowo sąd okręgowy - żądać udzielenia informacji stanowiących tajemnicę bankową
od podmiotów, którym bank ujawnił informacje stanowiące tajemnicę bankową. Przepisy
art. 106b ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.
Art. 106d.
1.
Banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów, izby rozliczeniowe
utworzone na podstawie art. 67, instytucje utworzone na mocy art. 105 ust. 4, instytucje
pożyczkowe, podmioty, których podstawowa działalność polega na udostępnianiu składników
majątkowych na podstawie umowy leasingu, oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, mogą przetwarzać i wzajemnie udostępniać informacje, w tym informacje objęte tajemnicą
bankową, w przypadkach:
1)
uzasadnionych podejrzeń, o których mowa w art. 106a ust. 3;
2)
uzasadnionych podejrzeń popełnienia przestępstw dokonywanych na szkodę banków, innych
instytucji ustawowo upoważnionych do udzielania kredytów, instytucji kredytowych,
instytucji finansowych, instytucji pożyczkowych oraz podmiotów, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, i ich klientów, w celu i zakresie niezbędnym do zapobiegania tym przestępstwom;
3)
wykonywania obowiązków w zakresie określonym w przepisach o przeciwdziałaniu praniu
pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.
2.
Podmioty określone w ust. 1 mogą przetwarzać i wzajemnie udostępniać informacje, w
tym informacje objęte tajemnicą bankową oraz informacje dotyczące wyroków skazujących,
w przypadkach przestępstw dokonywanych na szkodę banków, innych instytucji ustawowo
upoważnionych do udzielania kredytów, instytucji kredytowych, instytucji finansowych,
instytucji pożyczkowych oraz podmiotów, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, i ich klientów, w celu i zakresie niezbędnym do zapobiegania tym przestępstwom.
Art. 106e.
Do przetwarzania danych osobowych przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione
do udzielania kredytów oraz instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4, instytucje
pożyczkowe, podmioty, których podstawowa działalność polega na udostępnianiu składników
majątkowych na podstawie umowy leasingu, oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, przepisu art. 15 rozporządzenia 2016/679 nie stosuje się w zakresie, w jakim jest
to niezbędne dla prawidłowej realizacji zadań dotyczących przeciwdziałania praniu
pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, zgodnie z art. 106, oraz zapobiegania przestępstwom,
zgodnie z art. 106a i art. 106d.
Art. 107.
Pracownik banku, który wbrew swoim obowiązkom nie zawiadamia o okolicznościach wymienionych
w art. 106 ust. 1, ponosi odpowiedzialność porządkową, co nie wyłącza odpowiedzialności
karnej, jeżeli czyn wypełnia znamiona przestępstwa.
Art. 108.
Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę, która może wyniknąć z wykonania w dobrej
wierze obowiązków określonych w art. 106 ust. 1. W takim przypadku, jeżeli okoliczności,
o których mowa w art. 106 ust. 1, nie miały związku z przestępstwem lub ukrywaniem
działań przestępczych, odpowiedzialność za szkodę wynikłą ze wstrzymania czynności
bankowych ponosi Skarb Państwa.
Art. 109.
1.
Bank w zakresie swojej działalności może wydawać ogólne warunki umów lub regulaminy
określające:
1)
warunki otwierania i prowadzenia rachunków bankowych;
2)
rodzaje udzielanych kredytów oraz warunki umów kredytu i umów pożyczki;
3)
warunki udostępniania skrytek sejfowych;
4)
warunki wykonywania innych czynności usługowych banku.
2.
Postanowienia ogólnych warunków umów oraz regulaminów, o których mowa w ust. 1, są
dla stron wiążące, o ile strony w umowie nie ustalą odmiennie swych praw i obowiązków.
3.
Osoba ze szczególnymi potrzebami, o której mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami , ma prawo otrzymania ogólnych warunków umów oraz regulaminów w formach, takich jak
nagranie audio, nagranie wizualne treści w polskim języku migowym, wydruk w alfabecie
Braille’a lub wydruk z wielkością czcionki wygodną do czytania, w terminie 7 dni od
zgłoszenia takiej potrzeby.
4.
Treść ogólnych warunków umów oraz regulaminów udostępnia się odpowiednio w formach
dostępnych dla osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, w tym przez system bankowości elektronicznej.
Art. 110.
Bank może pobierać przewidziane w umowie prowizje i opłaty z tytułu wykonywanych czynności
bankowych oraz opłaty za wykonywanie innych czynności, w tym także opłaty za przygotowanie,
sporządzenie i przekazanie informacji stanowiących tajemnicę bankową uprawnionym przez
ustawę osobom, organom i instytucjom, z wyłączeniem przypadków, gdy udzielenie informacji
następuje na żądanie:
1)
sądu lub prokuratora w toku postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo
skarbowe;
2)
prokuratora w sprawach dotyczących wykorzystywania działalności banków do celów mających
związek z przestępstwem, o którym mowa w art. 299 Kodeksu karnego;
3)
osób upoważnionych uchwałą Komisji Nadzoru Finansowego oraz inspektora nadzoru bankowego;
4)
organu Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie uregulowanym w odrębnych ustawach;
5)
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawach dotyczących numerów rachunków bankowych
płatników składek oraz danych umożliwiających identyfikację posiadaczy tych rachunków;
6)
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu,
Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii
Wojskowej, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa w związku
z postępowaniami sprawdzającymi prowadzonymi na podstawie przepisów o ochronie informacji
niejawnych;
7)
prokuratora, Policji i innych organów uprawnionych do prowadzenia postępowania przygotowawczego
w sprawach o przestępstwa lub czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia -
w zakresie informacji przekazywanych na potrzeby tych postępowań.
8)
(uchylony)
Art. 111.
1.
Bank obowiązany jest ogłaszać w miejscu wykonywania czynności, w sposób ogólnie dostępny:
1)
stosowane stawki oprocentowania środków na rachunkach bankowych, kredytów i pożyczek;
2)
stosowane stawki prowizji i wysokość pobieranych opłat;
3)
terminy kapitalizacji odsetek;
4)
stosowane kursy walutowe;
5)
bilans ze sprawozdaniem z badania za ostatni okres podlegający badaniu;
6)
skład zarządu i rady nadzorczej banku;
7)
(uchylony)
8)
nazwiska osób upoważnionych do zaciągania zobowiązań w imieniu banku albo jednostki
organizacyjnej banku.
9)
(uchylony)
2.
Banki spółdzielcze są obowiązane oprócz informacji, o których mowa w ust. 1, podać
także obszar swojego działania oraz bank zrzeszający.
3.
Osoba ze szczególnymi potrzebami, o której mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, ma prawo otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, w formach takich jak
nagranie audio, nagranie wizualne treści w polskim języku migowym, wydruk w alfabecie
Braille’a lub wydruk z wielkością czcionki wygodną do czytania, w terminie 7 dni od
zgłoszenia takiej potrzeby.
Art. 111a.
1.
Bank podaje w sprawozdaniu z działalności jednostki, o którym mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, dodatkowo:
1)
informacje o jego działalności w podziale na poszczególne państwa członkowskie i państwa
trzecie, w których posiada podmioty zależne, na zasadzie skonsolidowanej w rozumieniu
art. 4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia nr 575/2013 za dany rok obrotowy;
2)
informację o stopie zwrotu z aktywów obliczonej jako iloraz zysku netto i sumy bilansowej;
3)
informację o zawarciu umowy, o której mowa w art. 141t ust. 1, stronach umowy, jej
przedmiocie oraz kosztach, o ile działa w jednym z holdingów, o których mowa w art.
141f ust. 1, albo o braku takiej umowy.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zawierają:
1)
nazwę, charakter i lokalizację geograficzną działalności;
2)
obrót w danym roku wykazywany w sprawozdaniu finansowym;
3)
liczbę pracowników w przeliczeniu na pełne etaty;
4)
zysk lub stratę przed opodatkowaniem;
5)
podatek dochodowy;
6)
otrzymane finansowe wsparcie pochodzące ze środków publicznych, w szczególności na
podstawie ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o udzielaniu przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom
finansowym .
3.
Informacje, o których mowa w ust. 2, podlegają badaniu przez biegłego rewidenta.
4.
Bank jest obowiązany ogłaszać, w sposób ogólnie dostępny, opis systemu zarządzania,
w tym systemu zarządzania ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej oraz polityki wynagrodzeń,
informację o powołaniu komitetu do spraw wynagrodzeń, a także informację o spełnianiu
przez członków rady nadzorczej i zarządu wymogów określonych w art. 22aa.
5.
Bank prowadzący stronę internetową jest obowiązany ogłaszać na niej informacje, o
których mowa w ust. 1 i 4.
6.
Komisja Nadzoru Finansowego może, w uzasadnionych przypadkach, nakazać bankowi zwiększenie
częstotliwości ogłaszania oraz stosowanie określonych środków przekazu i miejsc ogłaszania
informacji, o których mowa w art. 431-455 rozporządzenia nr 575/2013, a także wyznaczyć
bankowi terminy, w jakich będzie obowiązany ogłaszać te informacje.
7.
Komisja Nadzoru Finansowego może nakazać podmiotowi dominującemu banku krajowego coroczne
ogłaszanie, w sposób ogólnie dostępny, wskazany przez Komisję, w pełnej formie lub
przez zamieszczenie odniesień do równoważnych informacji, opisu struktury prawnej
oraz struktury zarządzania i struktury organizacyjnej grupy, w szczególności:
1)
informacji o istnieniu bliskich powiązań między podmiotami wchodzącymi w skład grupy;
2)
opisu systemu zarządzania podmiotów wchodzących w skład grupy, w tym systemu zarządzania
ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej oraz polityki wynagrodzeń.
Art. 111b.
1.
Bank obowiązany jest ogłaszać w sposób ogólnie dostępny informacje o przedsiębiorcach
lub przedsiębiorcach zagranicznych, o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7, o ile przy
wykonywaniu na rzecz jednostki organizacyjnej banku albo innego przedsiębiorcy lub
przedsiębiorcy zagranicznego czynności, o których mowa w tych przepisach, uzyskują
dostęp do informacji chronionych tajemnicą bankową.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1, bank obowiązany jest również udostępnić nieodpłatnie,
na żądanie zainteresowanej osoby, w miejscu wykonywania czynności, o którym mowa w
art. 111 ust. 1.
Art. 111c.
W przypadku rozwiązania albo wygaśnięcia umowy rachunku bankowego z przyczyn, o których
mowa w art. 59a ust. 1-3, bank jest obowiązany pisemnie poinformować gminę ostatniego
miejsca zamieszkania posiadacza rachunku bankowego o:
1)
dacie powzięcia przez bank informacji o śmierci posiadacza rachunku bankowego,
2)
dacie wydania przez posiadacza rachunku bankowego ostatniej dyspozycji dotyczącej
tego rachunku, a w przypadku gdy umowa przewidywała prowadzenie więcej niż jednego
rachunku - tych rachunków,
3)
wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku, a w przypadku gdy umowa przewidywała
prowadzenie więcej niż jednego rachunku - na rachunkach,
4)
kwotach i tytułach wypłat dokonanych z rachunku, a w przypadku gdy umowa przewidywała
prowadzenie więcej niż jednego rachunku - z rachunków,
5)
możliwości nabycia przez nią prawa do środków pieniężnych, o których mowa w pkt 3,
zgodnie z art. 935 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny
- wskazując źródło i podstawę ustaleń.
Art. 112.
Sprawy sporne wynikające ze stosunków między Narodowym Bankiem Polskim a innymi bankami
na tle:
1)
rezerwy obowiązkowej,
2)
rozrachunków międzybankowych,
3)
obrotu papierami wartościowymi
- rozpoznaje Sąd Wojewódzki 13)Obecnie Sąd Okręgowy na podstawie art. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o zmianie
ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. poz. 1064), która weszła w życie
z dniem 1 stycznia 1999 r. w Warszawie - Sąd Gospodarczy.
Art. 112a.
(uchylony)
Art. 112b.
Banki mogą przetwarzać dla celów prowadzonej działalności bankowej informacje zawarte
w dokumentach tożsamości osób fizycznych.
Art. 112c.
1.
Banki prowadzą system teleinformatyczny obsługujący zajęcie wierzytelności z rachunku
bankowego.
2.
System teleinformatyczny, o którym mowa w ust. 1, może być prowadzony przez izbę rozliczeniową,
o której mowa w art. 67, lub instytucję, o której mowa w art. 105 ust. 4.
Art. 112d.
1.
Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego dłużnika, bank wykonuje za pośrednictwem
systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 112c.
2.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące identyfikacji banku w systemie teleinformatycznym,
o którym mowa w art. 112c, sposób posługiwania się podpisem elektronicznym na potrzeby
autoryzacji treści przesyłanych w tym systemie oraz wymagania w zakresie doręczania
korespondencji za jego pośrednictwem, mając na względzie bezpieczeństwo posługiwania
się dokumentami w postaci elektronicznej oraz sprawne zajęcie wierzytelności z rachunku
bankowego.
Rozdział 9
Zrzeszanie, łączenie się i podział banków
Art. 113.
(uchylony)
Art. 114.
(uchylony)
Art. 115.
(uchylony)
Art. 116.
(uchylony)
Art. 117.
(uchylony)
Art. 118.
(uchylony)
Art. 119.
(uchylony)
Art. 120.
(uchylony)
Art. 121.
1.
Banki mogą zrzeszać się w bankowe izby gospodarcze.
2.
Do bankowych izb gospodarczych mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o izbach gospodarczych .
Art. 122.
1.
Banki mogą na podstawie umowy zrzeszać się z innymi bankami.
2.
Prawa i obowiązki uczestników zrzeszenia określa umowa.
3.
Utworzenie zrzeszenia podlega zgłoszeniu Komisji Nadzoru Finansowego, której przekazywana
jest także umowa zrzeszenia.
Art. 123.
1.
Prezesi zarządów banków tworzą radę zrzeszenia.
2.
Zakres i tryb działania rady zrzeszonych banków oraz wykonywania jej uchwał określa
umowa.
Art. 124.
1.
Bank może połączyć się tylko z innym bankiem albo instytucją kredytową, po uzyskaniu
zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli
połączenie prowadziłoby do naruszenia przepisów prawa, interesów klientów banku biorącego
udział w połączeniu lub zagrażałoby bezpieczeństwu środków gromadzonych w tym banku.
3.
W przypadku gdy przejmującym jest bank krajowy połączenie może być dokonane wyłącznie
przez przeniesienie całego majątku banku przejmowanego albo przejmowanej instytucji
kredytowej na bank przejmujący, za udziały albo akcje, które bank przejmujący wydaje
członkom albo akcjonariuszom banku przejmowanego albo przejmowanej instytucji kredytowej.
Udziałów albo akcji nie wydaje się w przypadku, o którym mowa w art. 514 Kodeksu spółek handlowych.
Art. 124a.
Nabycie przedsiębiorstwa bankowego lub jego zorganizowanej części przez bank wymaga
zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.
Art. 124b.
Banki spółdzielcze nie podlegają podziałowi, o którym mowa w przepisach części I tytułu
I działu XI ustawy - Prawo spółdzielcze.
Art. 124c.
1.
Banki w formie spółki akcyjnej podlegają podziałowi jedynie w sposób określony w art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych z zastrzeżeniem, że przeniesienie części majątku banku dzielonego nastąpi na spółkę
akcyjną będącą bankiem krajowym lub instytucją kredytową.
2.
Podział banku, o którym mowa w ust. 1, wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.
Komisja Nadzoru Finansowego odmawia zezwolenia, jeżeli podział może okazać się niekorzystny
dla ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem dzielonym lub bankami, na które zostaje
przeniesiony majątek banku dzielonego lub jeżeli podział może spowodować poważne szkody
dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów Państwa.
Art. 124d.
1.
W przypadku łączenia się banków, przejęcia banku lub nabycia przedsiębiorstwa banku,
bank informuje podmiot, o którym mowa w art. 20 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie
gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, o połączeniu, przejęciu lub nabyciu co najmniej na miesiąc przed planowanym połączeniem,
przejęciem lub nabyciem. Komisja Nadzoru Finansowego może wyznaczyć krótszy termin
powiadomienia w celu ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub stabilności finansowej.
2.
W przypadku gdy środki, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, zgromadzone w banku powstałym w wyniku zdarzenia, o którym mowa w ust. 1, przekraczają
wartość określoną w art. 24 ust. 1 tej ustawy, mogą być wypłacone w terminie 3 miesięcy
od dnia powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w kwocie przekraczającej wartość środków
gwarantowanych, bez utraty naliczonych odsetek oraz ponoszenia opłat z tego tytułu.
Art. 125.
(uchylony)
Rozdział 10
Fundusze własne, kapitał wewnętrzny i gospodarka finansowa banków
Art. 126.
Banki są obowiązane posiadać fundusze własne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 118 rozporządzenia
nr 575/2013, dostosowane do rozmiaru prowadzonej działalności.
Art. 127.
1.
Instrumenty kapitałowe i pożyczki podporządkowane kwalifikuje się jako instrumenty
dodatkowe w Tier I, o których mowa w art. 52 rozporządzenia nr 575/2013, oraz instrumenty
w Tier II, o których mowa w art. 63 rozporządzenia nr 575/2013, po uzyskaniu zgody
Komisji Nadzoru Finansowego.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego udziela zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli są spełnione
warunki, o których mowa w:
1)
art. 52 rozporządzenia nr 575/2013 - w odniesieniu do instrumentów dodatkowych w Tier
I;
2)
art. 63 rozporządzenia nr 575/2013 - w odniesieniu do instrumentów w Tier II.
Art. 128.
1.
Bank jest obowiązany utrzymywać sumę funduszy własnych na poziomie nie niższym niż
wyższa z następujących wartości:
1)
wartość wynikająca ze spełnienia wymogów w zakresie funduszy własnych, o których mowa
w art. 92 rozporządzenia nr 575/2013;
2)
oszacowana przez bank kwota, niezbędna do pokrycia wszystkich zidentyfikowanych, istotnych
rodzajów ryzyka występujących w działalności banku oraz zmian otoczenia gospodarczego,
uwzględniająca przewidywany poziom ryzyka (kapitał wewnętrzny).
1a.
Bank opracowuje i wdraża strategie i procedury szacowania i stałego utrzymywania kapitału
wewnętrznego.
1b.
Strategie i procedury, o których mowa w ust. 1a, powinny być skuteczne, kompleksowe
i adekwatne do charakteru, skali i złożoności działalności banku.
2.
Bank dokonuje regularnych przeglądów strategii i procedur, o których mowa w ust. 1a.
2a.
Bank przeciwdziała ryzyku nadmiernej dźwigni w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 94 rozporządzenia
nr 575/2013, uwzględniając potencjalny wzrost tego ryzyka spowodowany obniżeniem funduszy
własnych w związku z oczekiwanymi lub zrealizowanymi stratami.
3.
(uchylony)
3a.
Komisja Nadzoru Finansowego, uwzględniając charakter, skalę i złożoność działalności
banku, monitoruje spełnianie przez bank wymogów w zakresie wykorzystania ratingów
kredytowych przy przeprowadzaniu oceny wiarygodności kredytowej podmiotu lub instrumentu
finansowego, o których mowa w art. 5a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 z dnia 16
września 2009 r. w sprawie agencji ratingowych .
3b.
Bank, który uzyskał zezwolenie na stosowanie metody wewnętrznej, przekazuje Komisji
Nadzoru Finansowego i Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego, co najmniej raz w
roku, wyniki obliczeń wymogów w zakresie funduszy własnych na podstawie stosowanej
metody wewnętrznej, wraz z objaśnieniem tej metody.
3c.
Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze konsultacji z Europejskim Urzędem Nadzoru
Bankowego, opracować portfele odniesienia, dla których bank będzie obowiązany obliczać
hipotetyczne wymogi w zakresie funduszy własnych, stosując metodę wewnętrzną, na którą
uzyskał zezwolenie. W odniesieniu do wyników obliczeń przepis ust. 3b stosuje się
odpowiednio.
3d.
Bank przekazuje informacje, o których mowa w ust. 3b i 3c, zgodnie z wzorem opracowanym
przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, przyjętym przez Komisję Europejską w drodze
wykonawczego standardu technicznego na podstawie art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24
listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego
Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji
2009/78/WE , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1093/2010”. Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego
opracuje portfele, o których mowa w ust. 3c, bank przekazuje jednocześnie wyniki obliczeń,
o których mowa w ust. 3b i 3c.
3e.
Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 3b i 3c, Komisja Nadzoru Finansowego
monitoruje wartości wymogów w zakresie funduszy własnych, obliczonych przez banki
z zastosowaniem metod wewnętrznych. Co najmniej raz w roku Komisja Nadzoru Finansowego
dokonuje oceny jakości tych metod z uwzględnieniem metod:
1)
których zastosowanie skutkuje znaczącymi różnicami w wymogach w zakresie funduszy
własnych w odniesieniu do takiej samej ekspozycji;
2)
w przypadku których rozbieżność jest wyjątkowo duża lub mała, a także w przypadku
których obserwuje się znaczące i systematyczne niedoszacowanie wymogów w zakresie
funduszy własnych.
3f.
Jeżeli z oceny, o której mowa w ust. 3e, wynikają znaczące różnice pomiędzy wynikami
obliczeń wymogów w zakresie funduszy własnych, przekazanymi przez dany bank zgodnie
z ust. 3b i 3c, a wynikami grupy banków charakteryzujących się podobnym profilem ryzyka
portfela w zakresie ryzyka kredytowego lub grupy banków charakteryzujących się podobnym
poziomem ryzyka bazowego portfela w zakresie ryzyka rynkowego lub gdy metody wewnętrzne
stosowane przez ten bank wykazują niewiele cech wspólnych z metodami wewnętrznymi
stosowanymi przez grupę banków charakteryzujących się podobnym profilem ryzyka portfela
w zakresie ryzyka kredytowego lub grupę banków charakteryzujących się podobnym poziomem
ryzyka bazowego portfela w zakresie ryzyka rynkowego, co prowadzi do znacznej rozbieżności
wyników, Komisja Nadzoru Finansowego bada przyczyny takiej sytuacji, a jeżeli jest
możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że metoda stosowana przez bank prowadzi do niedoszacowania
wymogów w zakresie funduszy własnych, niewynikającego z różnic w ryzyku związanym
z ekspozycjami lub transakcjami w portfelu odniesienia, Komisja może zastosować środek,
o którym mowa w art. 138d ust. 1, oraz zalecić bankowi weryfikację stosowanej metody
wewnętrznej i wprowadzenie w niej zmian.
3g.
Przepisów ust. 3b-3f nie stosuje się do metody zaawansowanego pomiaru, o której mowa
w art. 312 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013.
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
6.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy sposób szacowania kapitału wewnętrznego i dokonywania przez bank przeglądów
strategii i procedur, o których mowa w ust. 1a, uwzględniając potrzebę zapewnienia
należytego podejścia do podejmowanego ryzyka w zakresie prowadzonej działalności,
adekwatności strategii i procedur szacowania kapitału wewnętrznego do charakteru,
skali i złożoności działalności banku, w tym dostosowania do nowych rodzajów ryzyka,
znaczących zmian w strategii i planach działania oraz środowisku zewnętrznym, w którym
działa bank.
6a.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji
Nadzoru Finansowego, może określić, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób traktowania przez banki znacznych pakietów akcji podmiotów spoza sektora finansowego,
o których mowa w art. 89 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013,
1a)
kryteria surowsze niż wymienione w art. 125 ust. 2 i art. 126 ust. 2 rozporządzenia
nr 575/2013, ustanowione na potrzeby określania wag ryzyka ekspozycji zabezpieczonych
hipotekami, zgodnie z art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013,
2)
wyższą wagę ryzyka dla ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach,
o której mowa w art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013,
2a)
wyższą wartość minimalną wskazanej w art. 164 ust. 4 rozporządzenia nr 575/2013 średniej
wartości straty z tytułu niewykonania zobowiązania ważonej ekspozycją,
2b)
poziom istotności przeterminowanego zobowiązania kredytowego, o którym mowa w art.
178 ust. 2 lit. d rozporządzenia nr 575/2013,
2c)
dłuższy okres wskazany na potrzeby określania zwłoki w wykonaniu zobowiązań kredytowych
przez dłużnika, zgodnie z art. 178 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 575/2013,
2d)
wyższy poziom współczynnika alfa określonego na potrzeby stosowania modelu wewnętrznego
w zakresie obliczania ekwiwalentu bilansowego transakcji pozabilansowych, o którym
mowa w art. 284 ust. 4 rozporządzenia nr 575/2013,
3)
podejścia lub wymogi w zakresie funduszy własnych, o których mowa w art. 327 ust.
2 rozporządzenia nr 575/2013,
4)
limit wartości ekspozycji wobec klienta lub grupy powiązanych klientów niższy niż
150 000 000 euro, o którym mowa w art. 395 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013,
5)
wyższy wymóg dotyczący pokrycia płynności, o którym mowa w art. 412 ust. 5 zdanie
drugie rozporządzenia nr 575/2013
- w zakresie odnoszącym się do działalności banków, uwzględniając konieczność utrzymywania
przez banki odpowiedniego poziomu funduszy własnych i płynności oraz potrzebę zapewnienia
stabilności, bezpieczeństwa i prawidłowego funkcjonowania rynku finansowego.
7.
W przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 1, bank jest obowiązany niezwłocznie
powiadomić Komisję Nadzoru Finansowego.
8.
(uchylony)
9.
(uchylony)
10.
(uchylony)
Art. 128a.
Bank jest obowiązany udzielić na żądanie Komisji Nadzoru Finansowego informacji dotyczących
struktury funduszy własnych, o których mowa w art. 126, oraz spełnienia wymogów i
norm określonych w art. 128 i przepisach rozporządzenia nr 575/2013.
Art. 128b14)W brzmieniu ustalonym przez art. 41 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. poz. 1086), która weszła w życie z dniem 24 czerwca 2020 r..
1.
W przypadku gdy koszty obsługi i ryzyko wypłat gwarancji lub poręczeń nie będą obciążały
wyniku finansowego banku państwowego, może on powierzyć innej instytucji finansowej,
w drodze umowy, dokonywanie oceny zdolności do spłaty zobowiązania i analizy ryzyka
wypłaty zobowiązania w przypadku udzielania poręczeń lub gwarancji na podstawie przepisów
ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb
Państwa oraz niektóre osoby prawne lub innych ustaw określających zasady udzielania poręczeń i gwarancji przez bank
państwowy.
2.
W przypadku gdy koszty obsługi i ryzyko wypłat gwarancji lub poręczeń będą obciążały
wynik finansowy banku państwowego, Komisja Nadzoru Finansowego może, na jego wniosek,
wydać zezwolenie na powierzenie innemu bankowi dokonywania oceny zdolności do spłaty
zobowiązania i analizy ryzyka wypłaty zobowiązania w razie:
1)
udzielenia bankowi przez bank państwowy gwarancji lub poręczeń portfela kredytów rozumianego
jako zbiór pojedynczych kredytów, udzielonych przez ten bank, dla którego łączną kwotę
limitu gwarancji lub poręczeń na określony czas ustala umowa między tym bankiem a
bankiem państwowym;
2)
udzielenia poręczenia lub gwarancji portfela innych zobowiązań rozumianego jako zbiór
pojedynczych umów cywilnoprawnych, dla którego łączną kwotę limitu poręczeń lub gwarancji
określa umowa między tym bankiem a bankiem państwowym.
Art. 128c.
Bank jest obowiązany zgłosić do Komisji Nadzoru Finansowego z 30-dniowym wyprzedzeniem
zamiar nabycia pakietu akcji lub udziałów, którego wartość będzie przekraczała 5%
funduszy własnych banku.
Art. 128d.
(uchylony)
Art. 129.
1.
Banki prowadzą samodzielnie gospodarkę finansową na podstawie planu finansowego w
sposób zapewniający pokrycie z uzyskanych przychodów kosztów działalności oraz zobowiązań.
2.
Tworzenie z odpisów z zysku netto funduszy oraz ich przeznaczenie, a także zasady
pokrywania strat określa statut banku.
3.
Przeznaczenie do podziału między akcjonariuszy kwoty przekraczającej zysk za ostatni
rok obrotowy, pomniejszony o niepokryte straty, akcje własne oraz o kwoty, które nie
mogą być przeznaczone na wypłatę dywidendy, wymaga zgody Komisji Nadzoru Finansowego.
Art. 130.
1.
Banki mogą tworzyć w ciężar kosztów rezerwę na ryzyko ogólne, służącą pokryciu niezidentyfikowanego
ryzyka związanego z prowadzeniem działalności bankowej. Banki tworzą i rozwiązują
tę rezerwę na podstawie oceny tego ryzyka, uwzględniającej w szczególności wielkość
należności oraz udzielonych zobowiązań pozabilansowych.
2.
Wielkość rocznego odpisu na rezerwę na ryzyko ogólne, o której mowa w ust. 1, wynosi:
1)
co najwyżej 1,5% niespłaconej kwoty kredytów i pożyczek pieniężnych pomniejszonej
o kwotę kredytów i pożyczek pieniężnych, zaklasyfikowanych zgodnie z odrębnymi przepisami
do kategorii straconych według stanu na koniec poprzedniego roku obrotowego;
2)
nie więcej niż kwota odpisu dokonanego w bieżącym roku obrotowym z zysku za rok poprzedni
na fundusz ogólnego ryzyka, o którym mowa w art. 26 ust. 1 lit. f rozporządzenia nr
575/2013.
3.
Odpis, o którym mowa w ust. 2, może być dokonywany nie częściej niż raz w miesiącu
w równych kwotach. Do czasu dokonania odpisu na fundusz ogólnego ryzyka w bieżącym
roku obrotowym podstawą wyznaczania kwot mogą być przewidywania lub propozycje tego
odpisu zawarte w planie finansowym.
4.
Bank rozwiązuje rezerwę na ryzyko ogólne, jeżeli w ocenie banku ustały okoliczności
uzasadniające dalsze jej utrzymywanie.
Art. 130a.
1.
Uchwała o warunkowym podwyższeniu kapitału zakładowego banku może zostać podjęta w
celu dokonania konwersji zobowiązań banku z instrumentów finansowych, które przewidują
konwersję zobowiązania na akcje w przypadku zdarzenia powiązanego z sytuacją finansową,
wypłacalnością, pozycją kapitałową lub poziomem funduszy własnych banku (instrumenty
przymusowo zamienne), na kapitał zakładowy.
2.
Konwersja zobowiązań z instrumentów przymusowo zamiennych na akcje banku następuje
w chwili wystąpienia zdarzeń wskazanych w warunkach emisji jako podstawa konwersji.
3.
Niezwłocznie po stwierdzeniu wystąpienia zdarzeń wskazanych w warunkach emisji jako
podstawa konwersji zarząd banku zgłasza do sądu rejestrowego objęcie akcji w wyniku
konwersji zobowiązań z instrumentów przymusowo zamiennych.
Rozdział 11
Nadzór bankowy
Art. 131.
1.
Działalność banków, oddziałów i przedstawicielstw banków zagranicznych, oddziałów
i przedstawicielstw instytucji kredytowych podlega nadzorowi bankowemu sprawowanemu
przez Komisję Nadzoru Finansowego w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej
ustawie i w ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym.
2.
Nadzór nad działalnością oddziału lub przedstawicielstwa banku zagranicznego w kraju
oraz oddziału lub przedstawicielstwa banku krajowego za granicą, w tym zakres i tryb
dokonywania czynności kontrolnych, może być wykonywany w zakresie uzgodnionym w porozumieniu
Komisji Nadzoru Finansowego z właściwymi władzami nadzorczymi.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego może, stosownie do postanowień porozumienia, o którym
mowa w ust. 2, udzielić informacji dotyczących banku organowi nadzoru bankowego innego
kraju, jeżeli:
1)
wskutek tego nie zostanie naruszony interes gospodarczy Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
zapewnione jest wykorzystanie udzielonych informacji tylko na potrzeby nadzoru bankowego;
3)
zagwarantowane jest, że przekazywanie udzielonych informacji poza organ nadzoru bankowego
możliwe jest wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji Nadzoru Finansowego.
3a.
Jeżeli właściwa władza nadzorcza odmawia zawarcia porozumienia, o którym mowa w ust.
2, albo pomimo jego zawarcia nie stosuje się do jego postanowień, w tym nie udziela
w wyznaczonym terminie informacji, o których udzielenie wnioskowała Komisja Nadzoru
Finansowego, lub odmawia udzielenia takich informacji, Komisja Nadzoru Finansowego
może powiadomić o tym Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
6.
(uchylony)
7.
(uchylony)
Art. 131a.
1.
Banki są obowiązane do wnoszenia wpłat z tytułu nadzoru bankowego, stanowiących iloczyn
sumy aktywów bilansowych banków i stawki nieprzekraczającej 0,024%.
1a.
Wpłaty wnoszone przez bank będący uczestnikiem systemu ochrony, o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się
i bankach zrzeszających, wynoszą 80% kwot, do których uiszczenia byłby on obowiązany w przypadku nieuczestniczenia
w takim systemie.
1b.
Z wpłat, o których mowa w ust. 1, pokrywa się także 16,5% wartości kosztów, o których
mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym.
2.
Należności z tytułu wpłat na finansowanie kosztów nadzoru, o których mowa w ust. 1,
podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
3.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, terminy uiszczania, wysokość
i sposób obliczania wpłat, o których mowa w ust. 1, oraz sposób pokrywania z wpłat,
o których mowa w ust. 1, kosztów nadzoru bankowego i udziału w kosztach, o których
mowa w ust. 1b, mając na względzie zapewnienie skuteczności sprawowanego nadzoru.
4.
(uchylony)
Art. 132.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może wystąpić do Komisji Nadzoru
Finansowego o podjęcie czynności lub środków w ramach nadzoru, o których mowa w art.
133 i art. 138.
Art. 133.
1.
Celem nadzoru jest zapewnienie:
1)
bezpieczeństwa środków pieniężnych gromadzonych na rachunkach bankowych;
2)
zgodności działalności banków z przepisami ustawy, rozporządzenia nr 575/2013, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim, statutem oraz decyzją o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku;
3)
zgodności działalności prowadzonej przez banki zgodnie z art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi z przepisami tej ustawy, niniejszej ustawy, rozporządzenia 596/2014, aktami delegowanymi
wydanymi na podstawie tego rozporządzenia oraz ze statutem.
1a.
Przy wykonywaniu swoich zadań Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia wytyczne i zalecenia
Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. W przypadku nieuwzględnienia wytycznych lub
zaleceń Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego Komisja Nadzoru Finansowego podaje
powody ich nieuwzględnienia.
2.
Czynności podejmowane w ramach nadzoru bankowego polegają w szczególności na:
1)
dokonywaniu oceny sytuacji finansowej banków, w tym badaniu wypłacalności, jakości
aktywów, płynności płatniczej, wyniku finansowego banków;
2)
badaniu jakości systemu zarządzania bankiem, w szczególności systemu zarządzania ryzykiem
oraz systemu kontroli wewnętrznej;
3)
badaniu zgodności udzielanych kredytów, pożyczek pieniężnych, akredytyw, gwarancji
bankowych i poręczeń oraz emitowanych bankowych papierów wartościowych z obowiązującymi
w tym zakresie przepisami;
4)
badaniu zabezpieczenia i terminowości spłaty kredytów i pożyczek pieniężnych;
5)
badaniu przestrzegania limitów, o których mowa w art. 79a, oraz limitów, o których
mowa w art. 395 rozporządzenia nr 575/2013, oraz ocenie procesu identyfikacji, monitorowania
i kontroli koncentracji ekspozycji, w tym dużych ekspozycji;
6)
badaniu przestrzegania przez bank, określonych przez Komisję Nadzoru Finansowego norm
dopuszczalnego ryzyka w działalności banków, zarządzania ryzykiem prowadzonej działalności,
w tym dostosowania do rodzaju i skali działalności banku procesu identyfikacji i monitorowania
ryzyka oraz sprawozdawania o ryzyku;
7)
dokonywaniu oceny szacowania, utrzymywania i przeglądu kapitału wewnętrznego;
8)
badaniu wykonywania przez banki obowiązków, o których mowa w art. 56a, art. 59a, art.
59b, art. 92ba-92bd i art. 111c.
2a.
Czynności, o których mowa w ust. 2, mogą być wykonywane także w sposób określony w
art. 138c ust. 2 pkt 3.
3.
Czynności kontrolne podejmowane przez pracowników Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego
są wykonywane po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia wydanego
przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego.
3a.
Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, z zastrzeżeniem art. 26 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego oraz osoby wykonujące czynności nadzoru bankowego nie
ponoszą odpowiedzialności za szkodę wynikłą ze zgodnego z przepisami ustaw działania
lub zaniechania, które pozostaje w związku ze sprawowanym przez Komisję Nadzoru Finansowego
nadzorem nad działalnością banków, oddziałów i przedstawicielstw banków zagranicznych
oraz oddziałów instytucji kredytowych.
Art. 133a.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego co najmniej raz w roku przeprowadza badanie i ocenę nadzorczą
banku albo przegląd i weryfikację wyników poprzedniego badania i oceny nadzorczej.
2.
Badanie i ocena nadzorcza obejmuje identyfikację wielkości i charakteru ryzyka, na
jakie narażony jest bank, ocenę jakości procesu zarządzania ryzykiem, ocenę poziomu
kapitału pokrywającego ryzyko wynikające z działalności banku oraz zarządzania bankiem,
w tym zgodności działalności banku z przepisami ustawy, rozporządzenia nr 575/2013,
ustawy o Narodowym Banku Polskim, ze statutem i decyzjami o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku i rozpoczęcie przez
niego działalności oraz ocenę działań podjętych przez bank w następstwie zastosowania
środków, o których mowa w art. 138, art. 138c oraz art. 141.
3.
W badaniu i ocenie nadzorczej Komisja Nadzoru Finansowego bierze pod uwagę ryzyko
systemowe, jakie może stwarzać bank oraz wyniki identyfikacji, oceny i monitorowania
ryzyka systemowego powstającego w systemie finansowym lub jego otoczeniu, a także
działania na rzecz wyeliminowania lub ograniczenia tego ryzyka z wykorzystaniem instrumentów
makroostrożnościowych, wprowadzone przez Komitet Stabilności Finansowej zgodnie z
ustawą o nadzorze makroostrożnościowym.
4.
W badaniu i ocenie nadzorczej Komisja Nadzoru Finansowego bierze pod uwagę wyniki
testów warunków skrajnych, w tym testów, o których mowa w art. 133b, oraz testów warunków
skrajnych przeprowadzonych zgodnie z art. 177 rozporządzenia nr 575/2013 przez bank
stosujący metodę wewnętrznych ratingów lub metodę modeli wewnętrznych, o których mowa
odpowiednio w art. 143 ust. 1 i art. 363 rozporządzenia nr 575/2013.
5.
Komisja Nadzoru Finansowego informuje bank o wyniku badania i oceny nadzorczej i w
razie potrzeby podejmuje niezbędne środki zgodnie z art. 138, art. 138c, art. 138d
i art. 141.
6.
W przypadku gdy badanie i ocena nadzorcza wykaże, że bank może stwarzać ryzyko systemowe
zgodnie z art. 23 rozporządzenia nr 1093/2010, Komisja Nadzoru Finansowego informuje
o tym Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz Komitet Stabilności Finansowej.
7.
Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego informacje
dotyczące funkcjonowania procedur badania i oceny nadzorczej.
8.
W przypadku gdy banki o podobnym profilu ryzyka, w szczególności o podobnej specyfice
działalności lub podobnej lokalizacji geograficznej ekspozycji, są lub mogą być narażone
na podobne ryzyko lub stwarzają podobne ryzyko dla systemu finansowego, Komisja Nadzoru
Finansowego może, w odniesieniu do takich banków, przeprowadzić badanie i ocenę nadzorczą
w podobny lub taki sam sposób. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd
Nadzoru Bankowego o takich przypadkach.
9.
Komisja Nadzoru Finansowego przyjmuje zgłoszenia naruszeń lub potencjalnych naruszeń
przepisów ustawy oraz rozporządzenia nr 575/2013.
10.
Informacje uzyskane w trybie, o którym mowa w ust. 9, w tym informacje, które mogłyby
umożliwić identyfikację osoby dokonującej zgłoszenia oraz osoby, której zarzuca się
naruszenie, a także informacja o dokonaniu zgłoszenia mogą być ujawnione tylko:
1)
w zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz w dokumentach przekazywanych
w uzupełnieniu takiego zawiadomienia;
2)
na żądanie sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub
postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe.
Art. 133b.
Komisja Nadzoru Finansowego co najmniej raz w roku przeprowadza w nadzorowanych bankach
testy warunków skrajnych.
Art. 133c.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego raz w roku opracowuje program oceny nadzorczej. W uzasadnionych
przypadkach Komisja Nadzoru Finansowego może dokonać aktualizacji tego programu.
2.
Program oceny nadzorczej, o którym mowa w ust. 1, obejmuje banki:
1)
w odniesieniu do których wyniki badania i oceny nadzorczej, o którym mowa w art. 133a,
w tym wyniki testów warunków skrajnych, wskazują na istnienie znaczącego ryzyka pogorszenia
ich sytuacji finansowej lub na naruszenie przepisów regulujących ich funkcjonowanie;
2)
które stwarzają ryzyko systemowe;
3)
inne - w uzasadnionych przypadkach.
Art. 133d.
Komisja Nadzoru Finansowego co najmniej raz na trzy lata, w toku badania i oceny nadzorczej
banku, dokonuje przeglądu spełniania przez bank wymogów dotyczących metod wewnętrznych.
Art. 133e.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji
Nadzoru Finansowego, określi, w drodze rozporządzenia, kryteria i sposób przeprowadzania
badania i oceny nadzorczej, o którym mowa w art. 133a, uwzględniając konieczność zapewnienia
realizacji celów programu oceny nadzorczej oraz badania i oceny nadzorczej, a także
sprawnego jego przebiegu.
Art. 134.
1.
Badanie sprawozdań finansowych banku, a także oddziału banku zagranicznego, może być
zlecone tylko biegłym rewidentom, którzy spełniają wymogi określone w ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze
publicznym.
2.
Banki obowiązane są przekazywać do Komisji Nadzoru Finansowego zbadane jednostkowe
i skonsolidowane sprawozdania finansowe wraz ze sprawozdaniem z badania w ciągu 15
dni od dnia ich zatwierdzenia oraz z odpisem uchwały bądź postanowienia organu zatwierdzającego
o zatwierdzeniu sprawozdania finansowego.
Art. 135.
1.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w przeprowadzonym badaniu na zlecenie banku,
Komisja Nadzoru Finansowego może zobowiązać bank do zlecenia wskazanemu biegłemu rewidentowi
zbadania prawidłowości i rzetelności wszystkich sprawozdań finansowych sporządzanych
przez bank, kontroli ksiąg rachunkowych, analizy portfela kredytowego oraz dokonania
innych czynności określonych w art. 133 ust. 2. Jeżeli w wyniku przeprowadzonych badań
stwierdzono nieprawidłowości, koszty badania ponosi bank.
2.
Zlecenie badania określonego w ust. 1 może zostać udzielone także bezpośrednio przez
Komisję Nadzoru Finansowego. Koszty badania ponosi wówczas Komisja, z zastrzeżeniem
ust. 3.
3.
Jeżeli w wyniku badania zleconego przez Komisję Nadzoru Finansowego stwierdzono nieprawidłowości,
koszty badania ponosi bank.
415)W tym brzmieniu obowiązuje do dnia, o którym mowa w odnośniku 16..
Uwzględniając potrzebę zachowania szczególnych środków bezpieczeństwa, przy wyborze
biegłego rewidenta do badania sprawozdania finansowego banku określonego w ust. 2, przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych nie stosuje się.
416)Wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r. na podstawie art. 109 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. poz. 2020)..
Uwzględniając potrzebę zachowania szczególnych środków bezpieczeństwa, przy wyborze
biegłego rewidenta do badania sprawozdania finansowego banku określonego w ust. 2, przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych nie stosuje się.
Art. 136.
1.
Biegły rewident przeprowadzający badanie sprawozdań finansowych banku oraz badanie,
o którym mowa w art. 134 i art. 135, jest obowiązany niezwłocznie powiadomić Komisję
Nadzoru Finansowego oraz radę nadzorczą i zarząd banku o ujawnionych faktach wskazujących
na:
1)
popełnienie przestępstwa;
2)
naruszenie przepisów regulujących działalność banku;
3)
naruszenie zasad dobrej praktyki bankowej lub inne zagrożenie interesów klientów banku;
4)
istnienie przesłanek do wyrażenia opinii z zastrzeżeniami do sprawozdania finansowego
banku, wyrażenia opinii negatywnej lub odmowy wyrażenia opinii.
1a.
Biegły rewident może odstąpić od powiadomienia rady nadzorczej i zarządu, o którym
mowa w ust. 1, jeżeli przemawiają za tym ważne powody.
2.
Przy wykonywaniu przez biegłych rewidentów czynności, o których mowa w art. 135 ust.
2, stosuje się do nich odpowiednio przepisy dotyczące pracowników nadzoru bankowego
wykonujących te czynności.
3.
Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do biegłych rewidentów badających sprawozdania
finansowe podmiotów posiadających bliskie powiązania z bankiem.
Art. 137.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego:
1)
(uchylony)
1a)
(uchylony)
2)
(uchylony)
3)
(uchylony)
4)
(uchylony)
5)
może wydawać rekomendacje dotyczące dobrych praktyk ostrożnego i stabilnego zarządzania
bankami.
2.
W przypadku gdy rekomendacje, o których mowa w ust. 1 pkt 5, odnoszą się do spraw
mogących dotyczyć nadzoru makroostrożnościowego, o którym mowa w ustawie o nadzorze
makroostrożnościowym, Komisja Nadzoru Finansowego wydaje takie rekomendacje po zasięgnięciu
opinii Komitetu Stabilności Finansowej.
Art. 137a.
Dla potrzeb sprawdzenia przestrzegania przez banki norm i limitów określonych ustawą,
wielkości wyrażone w walutach obcych w rozumieniu przepisów prawa dewizowego przelicza
się na złote, a wielkości indeksowane do walut wymienialnych wyznacza się - według
kursów średnich ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski na dzień dokonywania sprawdzenia.
Art. 138.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego może w ramach nadzoru zalecić bankowi w szczególności:
1)
podjęcie środków koniecznych do przywrócenia płynności płatniczej lub osiągnięcia
i przestrzegania innych norm dopuszczalnego ryzyka w działalności banku;
1a)
przestrzeganie dodatkowych wymogów w zakresie płynności, biorąc pod uwagę model biznesowy
banku, stosowane przez bank zasady, procedury i mechanizmy w zakresie zarządzania
ryzykiem płynności, wynik badania i oceny nadzorczej albo przeglądu i weryfikacji,
o których mowa w art. 133a, oraz systemowe ryzyko płynności stwarzane przez bank;
2)
zwiększenie funduszy własnych;
2a)
przestrzeganie dodatkowego wymogu w zakresie funduszy własnych ponad wartość wynikającą
z wymogów obliczonych zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu
nr 575/2013, w szczególności w przypadku:
a)
negatywnych ustaleń dokonanych w wyniku czynności podejmowanych w ramach nadzoru bankowego,
w tym odnoszących się do funkcjonowania systemu zarządzania ryzykiem i systemu kontroli
wewnętrznej lub identyfikacji, monitorowania i kontroli koncentracji ekspozycji, w
tym dużych ekspozycji,
b)
stwierdzenia niedostosowania kapitału wewnętrznego do skali ryzyka występującego w
działalności banku oraz istotnych nieprawidłowości w zarządzaniu ryzykiem,
c)
stwierdzenia, że bank stwarza ryzyko systemowe;
3)
zaniechanie określonych form reklamy;
4)
opracowanie i stosowanie procedur, które zapewnią utrzymywanie, bieżące szacowanie
i przegląd kapitału wewnętrznego oraz funkcjonowanie systemu zarządzania bankiem;
5)
zastosowanie szczególnych zasad tworzenia rezerw na ryzyko związane z działalnością
banków lub odpisów z tytułu utraty wartości aktywów, lub szczególnego traktowania
aktywów przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych;
6)
ograniczenie ryzyka występującego w działalności banku;
7)
ograniczenie wysokości zmiennego składnika wynagrodzenia osób objętych polityką wynagrodzeń,
jako odsetka przychodów netto, w przypadku gdy jego wysokość utrudnia spełnianie wymogów
w zakresie funduszy własnych;
8)
wypełnianie dodatkowych obowiązków sprawozdawczych lub zwiększenie ich częstotliwości,
w tym sprawozdawczości w zakresie funduszy własnych i płynności;
9)
ujawnianie dodatkowych informacji;
10)
przestrzeganie art. 92ba-92bd oraz art. 111c.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego może nakazać bankowi wstrzymanie wypłat z zysku lub wstrzymanie
tworzenia nowych jednostek organizacyjnych do czasu przywrócenia płynności płatniczej
lub osiągnięcia innych norm dopuszczalnego ryzyka w działalności banku.
3.
W razie stwierdzenia, że bank nie realizuje zaleceń określonych w ust. 1 lub nakazów
określonych w ust. 2, a także gdy działalność banku jest wykonywana z naruszeniem
przepisów niniejszej ustawy, przepisów innych ustaw regulujących działalność banku
lub zasady jego organizacji oraz przepisów wydanych na ich podstawie, a także przepisów
rozporządzenia nr 575/2013 i innych bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii
Europejskiej regulujących działalność banku lub zasady jego organizacji, lub z naruszeniem
statutu albo stwarza zagrożenie dla interesów posiadaczy rachunków bankowych lub uczestników
obrotu instrumentami finansowymi, Komisja Nadzoru Finansowego, po uprzednim upomnieniu
na piśmie, może:
1)
wystąpić do właściwego organu banku z wnioskiem o odwołanie prezesa, wiceprezesa lub
innego członka zarządu banku bezpośrednio odpowiedzialnego za stwierdzone nieprawidłowości;
przepis art. 22d stosuje się odpowiednio;
2)
zawiesić w czynnościach członków zarządu, o których mowa w pkt 1, do czasu podjęcia
uchwały w sprawie wniosku o ich odwołanie przez radę nadzorczą na najbliższym posiedzeniu;
zawieszenie w czynnościach polega na wyłączeniu z podejmowania decyzji za bank w zakresie
jego praw i obowiązków majątkowych;
3)
ograniczyć zakres działalności banku lub jego jednostek organizacyjnych;
3a)
nałożyć na bank karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu wykazanego w ostatnim
zbadanym sprawozdaniu finansowym, a w przypadku braku takiego sprawozdania - karę
pieniężną w wysokości do 10% prognozowanego przychodu określonego na podstawie sytuacji
ekonomiczno-finansowej banku; przepisy art. 141 ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio;
4)
uchylić zezwolenie na utworzenie banku i podjąć decyzję o likwidacji banku; art. 147
ust. 3 i art. 153-156 stosuje się odpowiednio.
3a.
Decyzja Komisji Nadzoru Finansowego o ograniczeniu zakresu działalności banku może
zawierać warunki i terminy.
3b.
W przypadku gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej przez bank albo
straty, której bank uniknął w wyniku naruszenia, karę pieniężną, o której mowa w ust.
3 pkt 3a, można ustalić w wysokości do dwukrotności kwoty korzyści albo straty.
3c.
Komisja Nadzoru Finansowego, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust.
3 pkt 3a i ust. 3b, uwzględnia w szczególności wagę naruszenia oraz czas jego trwania,
przyczyny naruszenia, sytuację finansową banku, na który nakładana jest kara, oraz
uprzednie naruszenia przez bank przepisów, o których mowa w ust. 3.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego może także zawiesić w czynnościach członka zarządu w przypadku:
1)
przedstawienia mu zarzutów w postępowaniu karnym lub w postępowaniu w sprawie o przestępstwo
skarbowe;
2)
spowodowania znacznych strat majątkowych banku.
Postanowienia ust. 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio.
4a.
Członek zarządu jest obowiązany poinformować Komisję Nadzoru Finansowego o postawieniu
mu zarzutów w postępowaniu karnym, z wyłączeniem zarzutów dotyczących przestępstwa
ściganego z oskarżenia prywatnego, lub w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe,
w terminie 30 dni od dnia postawienia zarzutów.
5.
Komisja Nadzoru Finansowego odwołuje członka zarządu banku w przypadku prawomocnego
skazania go za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe, z wyłączeniem przestępstw
ściganych z oskarżenia prywatnego, a także w przypadku niedopełnienia przez niego
obowiązku, o którym mowa w ust. 4a.
6.
Ograniczenie zakresu działalności banku lub uchylenie zezwolenia na utworzenie banku
może również nastąpić w razie stwierdzenia, że bank:
1)
przestał spełniać warunki ustalone w zezwoleniu;
2)
uzyskał zezwolenie na podstawie fałszywych dokumentów, nieprawdziwych oświadczeń lub
wskutek innych działań sprzecznych z prawem;
3)
przez okres dłuższy niż 6 miesięcy nie prowadzi działalności bankowej;
4)
stał się podmiotem zależnym od osób, wobec których nie jest możliwe skuteczne wykonywanie
przez Komisję Nadzoru Finansowego nadzoru nad bankiem ze względu na przepisy prawa
obowiązujące w miejscu ich zamieszkania lub siedziby, lub ze względu na powiązania
tych osób z innymi podmiotami;
5)
nie wypełnia obowiązków określonych w rozdziale 11b.
6a.
Komisja Nadzoru Finansowego uchyla zezwolenie na utworzenie oddziału banku zagranicznego,
jeśli właściwe władze nadzorcze kraju, w którym bank zagraniczny ma swoją siedzibę
lub miejsce sprawowania zarządu, uchyliły zezwolenie na prowadzenie działalności bankowej
przez ten bank.
6b.
Przed uchyleniem zezwolenia na utworzenie oddziału banku zagranicznego Komisja Nadzoru
Finansowego zasięgnie opinii właściwych władz nadzorczych kraju, w którym bank zagraniczny
ma swoją siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu, jeżeli porozumienie, o którym mowa
w art. 131 ust. 2, przewiduje zasięgnięcie opinii. W razie konieczności natychmiastowego
uchylenia zezwolenia Komisja Nadzoru Finansowego może odstąpić od zasięgnięcia opinii.
6c.
O uchyleniu zezwolenia, o którym mowa w ust. 6a, Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia
właściwe władze nadzorcze banku zagranicznego.
6d.
O uchyleniu zezwolenia na utworzenie banku krajowego Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie
powiadamia właściwe władze nadzorcze państwa, w którym działa oddział tego banku.
7.
Środki podejmowane w ramach nadzoru nie mogą naruszać umów zawartych przez bank, z
wyłączeniem umów:
1)
o których mowa w art. 92a ust. 1 i 3 oraz w art. 92d;
2)
zawartych przez bank krajowy z podmiotami działającymi w tym samym holdingu oraz umów
zawartych przez bank krajowy z podmiotami, z którymi posiada bliskie powiązania, oraz
umów, o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7.
7a.
W przypadku stwierdzenia, że bank, z naruszeniem art. 88a-88m oraz przepisów wydanych
na podstawie art. 88n, wykonuje czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, których
przedmiotem są lokaty strukturyzowane, lub że bank, z naruszeniem art. 88a-88m oraz
przepisów wydanych na podstawie art. 88n, wykonuje czynności, o których mowa w art.
5 ust. 2 pkt 11 lub 12, Komisja Nadzoru Finansowego, zamiast zastosowania środków,
o których mowa w ust. 3, może:
1)
nakazać bankowi zaprzestanie działań skutkujących powstaniem naruszeń i niepodejmowanie
tych działań w przyszłości lub nałożyć na bank karę pieniężną do wysokości 20 750
000 zł albo do wysokości kwoty stanowiącej równowartość 10% całkowitego rocznego przychodu
wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym, jeżeli przekracza ona 20 750
000 zł, albo - gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej w wyniku naruszenia
- nałożyć na bank karę pieniężną do wysokości dwukrotności kwoty osiągniętej korzyści;
2)
nakazać osobom odpowiedzialnym za zaistniałe naruszenie zaprzestanie działań skutkujących
powstaniem naruszeń lub nałożyć na te osoby karę pieniężną do wysokości 20 750 000
zł;
3)
zawiesić w czynnościach członka zarządu banku odpowiedzialnego za stwierdzone naruszenie
na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy;
4)
wystąpić do właściwego organu banku z wnioskiem o odwołanie członka zarządu banku
- w przypadku rażących i uporczywych naruszeń przepisów, o których mowa w ust. 1,
przy czym przepis art. 22d stosuje się odpowiednio;
5)
ograniczyć zakres działalności banku lub jego jednostek organizacyjnych;
6)
uchylić zezwolenie na utworzenie banku i podjąć decyzję o likwidacji banku, przy czym
przepisy art. 147 ust. 3 i art. 153-156 stosuje się odpowiednio.
7b.
W przypadku naruszenia przez bank art. 88m ust. 4-14 oraz przepisów wydanych na podstawie
art. 88n pkt 1 lit. e Komisja Nadzoru Finansowego może także zakazać wykonywania przez
bank czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, których przedmiotem są lokaty
strukturyzowane, lub zakazać wykonywania przez bank czynności, o których mowa w art.
5 ust. 2 pkt 11 i 12.
7c.
Decyzje, o których mowa w ust. 7a i 7b, Komisja Nadzoru Finansowego podaje do publicznej wiadomości. Przepis
art. 176h ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi stosuje się odpowiednio.
7d.
W przypadku gdy bank jest podmiotem dominującym, który sporządza skonsolidowane sprawozdanie
finansowe, lub podmiotem zależnym od podmiotu dominującego, który sporządza skonsolidowane
sprawozdanie finansowe, całkowity roczny przychód, o którym mowa w ust. 7a pkt 1,
stanowi kwota całkowitego skonsolidowanego rocznego przychodu podmiotu dominującego
ujawniona w ostatnim zbadanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym.
7e.
Równowartość w złotych kwoty w walucie obcej oblicza się według średniego kursu tej
waluty ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu bilansowym, na który zostało
sporządzone ostatnie zbadane sprawozdanie finansowe, o którym mowa w ust. 7a pkt 1
lub ust. 7d.
8.
Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując decyzje, o których mowa w ust. 3, 3a i 7a,
uwzględnia:
1)
wagę i okres naruszenia;
2)
stopień przyczynienia się i odpowiedzialność podmiotów lub osób;
3)
stosunek wysokości kary finansowej do skali działalności podmiotów mierzonej wielkością
przychodów, zysku lub majątku;
4)
korzyści osiągnięte przez podmiot lub osobę w wyniku naruszenia;
5)
szkody wyrządzone osobom trzecim w wyniku naruszenia;
6)
poprzednie naruszenia, ich zakres i częstotliwość;
7)
skutki naruszenia dla stabilności finansowej i rynku finansowego;
8)
współpracę podmiotu lub osoby z Komisją Nadzoru Finansowego.
Art. 138a.
(uchylony)
Art. 138b.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego
decyzję o zastosowaniu środka, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a lub 2a, współpracuje
z właściwymi władzami nadzorczymi sprawującymi nadzór nad podmiotami działającymi
w tym samym co bank holdingu, dążąc do osiągnięcia wspólnego stanowiska zarówno co
do rozstrzygnięcia, jak i oceny jego przesłanek.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, w terminie 4 miesięcy
od dnia dostarczenia właściwym władzom nadzorczym sprawującym nadzór nad podmiotami
działającymi w tym samym co bank holdingu propozycji stanowiska zawierającego ocenę
ryzyka holdingu.
3.
W przypadku braku wspólnego stanowiska Komisja Nadzoru Finansowego może zasięgnąć
opinii Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. Komisja Nadzoru Finansowego zasięga
opinii Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego także na wniosek właściwych władz nadzorczych,
o których mowa w ust. 2.
4.
Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 2, Komisja Nadzoru Finansowego oraz właściwe
władze nadzorcze nie osiągną porozumienia, Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując
decyzję, o której mowa w ust. 1, bierze pod uwagę opinie wyrażone przez te władze
oraz uzasadnia istotne odstępstwa od opinii właściwych władz nadzorczych, otrzymanych
w terminie, o którym mowa w ust. 2.
5.
W przypadku zasięgnięcia opinii, o której mowa w ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego,
wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, bierze pod uwagę tę opinię oraz uzasadnia
istotne odstępstwa od tej opinii. W decyzji Komisja Nadzoru Finansowego może określić
warunki i terminy zastosowania środka, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a lub
2a.
5a.
Jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, właściwa władza nadzorcza skieruje
sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego zgodnie z art. 19 rozporządzenia
nr 1093/2010, Komisja Nadzoru Finansowego zawiesza postępowanie do czasu wydania przez
Europejski Urząd Nadzoru Bankowego decyzji zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia.
6.
W przypadku gdy właściwa władza nadzorcza sprawująca nadzór skonsolidowany nad bankiem
krajowym działającym w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2-5,
zwraca się do Komisji Nadzoru Finansowego o opinię w sprawie zastosowania środka,
o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a lub 2a, przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.
7.
Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje raz w roku oceny przesłanek oraz skutków wydania
decyzji, o której mowa w ust. 1. Przesłanki oraz skutki decyzji wydanej w przypadku
braku wspólnego stanowiska mogą być poddane ocenie także, jeżeli wystąpi o to właściwa
władza nadzorcza.
Art. 138c.
1.
W przypadku negatywnych ustaleń dokonanych w wyniku czynności, o których mowa w art.
133a ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może objąć banki zwiększonym nadzorem.
2.
Nadzór, o którym mowa w ust. 1, obejmuje:
1)
zwiększenie częstotliwości lub zakresu czynności podejmowanych w ramach nadzoru bankowego,
o których mowa w art. 133 ust. 2, w tym przeprowadzanie dodatkowych przeglądów planów
operacyjnych, strategicznych lub biznesowych banku;
2)
nałożenie na bank dodatkowych obowiązków informacyjnych dotyczących przestrzegania
przepisów ustawy lub rozporządzenia nr 575/2013;
3)
delegowanie pracowników Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego do bieżącego wykonywania
w banku czynności, o których mowa w art. 133 ust. 2.
3.
Czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 3, są wykonywane na podstawie upoważnienia
Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, określającego w szczególności ich zakres,
tryb wykonywania oraz okres, na jaki delegacja jest ustanawiana.
4.
Pracownikom Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, o których mowa w ust. 2 pkt 3, przysługuje
prawo uczestniczenia w posiedzeniach organów banku oraz prawo do uzyskiwania informacji
niezbędnych do wykonywania ich zadań.
Art. 138d.
1.
Jeżeli w ramach przeglądu, o którym mowa w art. 133d, zostaną stwierdzone istotne
nieprawidłowości w identyfikacji przez bank ryzyka z zastosowaniem metody wewnętrznej,
Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, nakazuje bankowi przyjęcie wyższych
mnożników niż przyjęte w stosowanej metodzie wewnętrznej, nakłada dodatkowy wymóg
w zakresie funduszy własnych lub podejmuje inne działania zmierzające do przywrócenia
zgodności stosowanej metody z przepisami rozporządzenia nr 575/2013.
2.
Jeżeli w odniesieniu do metody wewnętrznej dotyczącej ryzyka rynkowego liczne przekroczenia,
o których mowa w art. 366 rozporządzenia nr 575/2013, wskazują, że metoda ta nie jest
wystarczająco dokładna, Komisja Nadzoru Finansowego uchyla zezwolenie na stosowanie
metody wewnętrznej lub nakazuje bankowi jej niezwłoczną zmianę.
3.
W przypadku gdy bank przestał spełniać wymogi dotyczące metody wewnętrznej, na stosowanie
której uzyskał zezwolenie, informuje o tym Komisję Nadzoru Finansowego. Jeżeli naruszenie
wymogów rozporządzenia nr 575/2013 jest istotne, bank przedstawia Komisji Nadzoru
Finansowego plan przywrócenia w odpowiednim czasie zgodności z tymi wymogami wraz
ze wskazaniem terminu realizacji tego planu. Jeżeli w ocenie Komisji Nadzoru Finansowego
realizacja planu przedstawionego przez bank nie przywróci pełnej zgodności z wymogami
rozporządzenia nr 575/2013 lub jeżeli wskazany termin realizacji planu jest nieodpowiedni,
Komisja może wyznaczyć bankowi termin jego uzupełnienia albo opracowania nowego planu.
4.
W przypadku gdy bank nie przywróci w terminie określonym w planie, o którym mowa w
ust. 3, zgodności z wymogami rozporządzenia nr 575/2013, a brak zgodności z tymi wymogami
stanowi ich istotne naruszenie, Komisja Nadzoru Finansowego uchyla zezwolenie na stosowanie
danej metody wewnętrznej lub ogranicza zakres udzielonego zezwolenia do obszarów,
w których spełniane są te wymogi, lub w których zgodność może zostać osiągnięta w
odpowiednim terminie.
5.
Komisja Nadzoru Finansowego współpracuje z właściwą władzą nadzorczą, która udzieliła
bankowi zezwolenia na stosowanie metody wewnętrznej w zakresie podejmowania przez
tę władzę działań, o których mowa w ust. 1-4.
Art. 139.
1.
Banki oraz oddziały i przedstawicielstwa banków zagranicznych w kraju są obowiązane:
1)
zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego o podjęciu i zaprzestaniu działalności; dotyczy
to również podjęcia i zaprzestania działalności przez oddział banku krajowego w kraju;
2)
umożliwić upoważnionym osobom wykonywanie czynności określonych w art. 133 ust. 2,
a w szczególności udostępnić do wglądu księgi, bilanse, rejestry, plany, sprawozdania
i inne dokumenty oraz umożliwić, na pisemne żądanie, sporządzenie kopii tych dokumentów
i innych nośników informacji, jak również udzielać wyjaśnień żądanych przez te osoby;
3)
niezwłocznie zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego o środkach, jakie zostaną podjęte
w celu usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w ramach nadzoru, oraz stosować się
do wydanych decyzji i zaleceń.
2.
Przy wykonywaniu nadzoru nad działalnością oddziału banku zagranicznego przepisy art.
138 stosuje się odpowiednio.
Art. 140.
Bank krajowy, którego oddział lub przedstawicielstwo zostało otwarte za granicą, jest
obowiązany zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego o podjęciu i zaprzestaniu działalności
przez oddział lub przedstawicielstwo.
Art. 140a.
1.
Przed wydaniem zezwolenia na utworzenie banku krajowego Komisja Nadzoru Finansowego
zasięga opinii władz nadzorczych państwa członkowskiego, gdy bank ten będzie:
1)
podmiotem zależnym od:
a)
instytucji kredytowej,
b)
podmiotu dominującego wobec instytucji kredytowej,
c)
zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały
odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim,
d)
podmiotu dominującego wobec zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji lub firmy inwestycyjnej,
które uzyskały odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim;
2)
kontrolowany przez te same osoby fizyczne lub prawne, które kontrolują instytucję
kredytową, zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji lub firmę inwestycyjną, które uzyskały
odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego zasięga opinii właściwych władz nadzorczych, dokonując
oceny osób zaangażowanych w zarządzanie innym podmiotem tej samej grupy w rozumieniu
art. 3 pkt 7 ustawy o nadzorze uzupełniającym. Komisja Nadzoru Finansowego i inne
polskie właściwe władze nadzorcze przekazują sobie nawzajem oraz innym właściwym władzom
nadzorczym wszelkie informacje niezbędne dla udzielenia zezwolenia i celów bieżącego
wykonywania nadzoru.
Art. 140b.
(uchylony)
Art. 140c.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o każdym
przypadku utraty mocy lub uchylenia zezwolenia na utworzenie banku krajowego lub oddziału
banku zagranicznego.
2.
W informacji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego podaje powody utraty
mocy lub uchylenia zezwolenia na utworzenie banku krajowego lub oddziału banku zagranicznego.
Art. 140d.
1.
W przypadku gdy bank nie udostępnia usługi podstawowego rachunku płatniczego, o której
mowa w art. 59ia ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć na ten bank karę pieniężną w wysokości
do 1 000 000 zł, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu go do spełnienia tego obowiązku
w terminie wyznaczonym przez Komisję Nadzoru Finansowego.
2.
W przypadku gdy bank nie umożliwia przenoszenia rachunków płatniczych, o którym mowa
w art. 59ii ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć na ten bank karę pieniężną w wysokości
do 1 000 000 zł, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu go do spełnienia tego obowiązku
w terminie wyznaczonym przez Komisję Nadzoru Finansowego.
3.
Ustalając wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja Nadzoru Finansowego
uwzględnia wagę, czas trwania i przyczyny naruszenia obowiązku określonego w art. 59ia ust. 1 lub art. 59ii ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, rozmiar prowadzonej przez bank działalności oraz jego sytuację finansową.
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
Art. 141.
1.
W przypadku niewykonywania zaleceń dotyczących prowadzenia działalności z naruszeniem
przepisów, o których mowa w art. 138 ust. 3, statutu, odmowy udzielenia wyjaśnień,
informacji, o których mowa w art. 139, lub w przypadku niewykonania obowiązków określonych
w rozdziale 11b, Komisja Nadzoru Finansowego może nakładać na członków zarządu banku
kary pieniężne do wysokości 20 000 000 zł.
1a.
Komisja Nadzoru Finansowego, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust.
1, uwzględnia w stosownych przypadkach w szczególności:
1)
wagę naruszenia i czas jego trwania;
2)
stopień przyczynienia się członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane naruszenie
do powstania naruszenia;
3)
sytuację finansową członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane naruszenie;
4)
skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez członka zarządu banku odpowiedzialnego
za dane naruszenie, o ile można te korzyści lub straty ustalić;
5)
straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można je ustalić;
6)
gotowość członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane naruszenie do współpracy z
Komisją Nadzoru Finansowego;
7)
uprzednie naruszenia przepisów prawa regulujących funkcjonowanie rynku finansowego
popełnione przez członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane naruszenie;
8)
potencjalne skutki systemowe naruszenia.
2.
Kara nie może być nałożona, jeżeli od uzyskania przez nadzór bankowy wiadomości o
czynie określonym w ust. 1 upłynęło więcej niż 6 miesięcy albo od popełnienia tego
czynu upłynęło więcej niż 2 lata.
3.
Wymierzenie kary pieniężnej nie stanowi przeszkody do zastosowania innych środków
przewidzianych w niniejszym rozdziale.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego odprowadza kwoty wyegzekwowane z tytułu kar pieniężnych
na rzecz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
5.
Kara, o której mowa w ust. 1, podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
Rozdział 11a
Nadzór nad oddziałami instytucji kredytowych
Art. 141a.
1.
W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej narusza przepisy
ustawy lub rozporządzenia nr 575/2013 albo w przypadku gdy istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo
ich naruszenia, Komisja Nadzoru Finansowego zawiadamia właściwe władze nadzorcze państwa
macierzystego.
2.
W przypadku uznania, że właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego w sytuacji
określonej w ust. 1 nie podjęły odpowiednich środków, Komisja Nadzoru Finansowego
może skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego oraz zwrócić się do
niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010.
2a.
W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej poprzez oddział nie przestrzega przepisów działów II lub III ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, Komisja Nadzoru Finansowego:
1)
wzywa, w formie pisemnej, tę instytucję do przestrzegania tych przepisów i wyznacza
jej odpowiedni termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości;
2)
po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w pkt 1, może odpowiednio zastosować
środki, o których mowa w art. 138 ust. 3 pkt 1, 3 i 3a, zawiadamiając właściwe dla
tej instytucji władze nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego o stwierdzonych
nieprawidłowościach i podjętych środkach.
3.
W uzasadnionych przypadkach, przed podjęciem działań, o których mowa w ust. 1 i 2,
Komisja Nadzoru Finansowego, mając na względzie potrzebę ochrony stabilności systemu
finansowego, interesów deponentów, inwestorów i innych podmiotów, którym świadczone
są usługi, może, bez konieczności uprzedniego pisemnego upomnienia, zastosować środki
zgodnie z art. 138, do czasu podjęcia odpowiednich środków, w tym środków reorganizacyjnych
równoważnych do środków określonych w rozdziale 12, przez właściwe władze nadzorcze
państwa macierzystego. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie informuje Komisję
Europejską, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz właściwe organy pozostałych zainteresowanych
państw członkowskich o zastosowaniu tych środków.
3a.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia
właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego o zastosowanych wobec oddziału instytucji
kredytowej środkach nadzorczych.
4.
Do decyzji Komisji Nadzoru Finansowego wydanych w trybie ust. 2, 2a i 3 przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
5.
Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, o których mowa w ust. 2, 2a i 3, instytucja
kredytowa może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia jej
doręczenia.
6.
W przypadku gdy oddział instytucji kredytowej nie wypełnia obowiązków wynikających
z art. 48l ust. 2 oraz art. 48m, Komisja Nadzoru Finansowego może zastosować środki
zgodnie z art. 138 ust. 3 pkt 1-3a i ust. 3b.
7.
W interesie dobra ogólnego, o którym mowa w art. 48l ust. 2, Komisja Nadzoru Finansowego
może wobec oddziału instytucji kredytowej zastosować odpowiednio środki zgodnie z
art. 138 i art. 141.
8.
W celu zapewnienia równych warunków działania banków krajowych i oddziałów instytucji
kredytowych, w interesie dobra ogólnego, o którym mowa w art. 48l ust. 2, Komisja
Nadzoru Finansowego, wydając rekomendacje, o których mowa w art. 137, może określić,
w jakim zakresie rekomendacje te dotyczą również oddziałów instytucji kredytowych.
9.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, zastosowanie środków zgodnie z art. 138 nie może
prowadzić do preferencyjnego traktowania wierzycieli instytucji kredytowej, o której
mowa w ust. 1, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w stosunku do wierzycieli tej
instytucji z innych państw członkowskich.
10.
Środki podjęte zgodnie z ust. 3 mają zastosowanie do czasu podjęcia przez organy administracyjne
lub sądowe państwa macierzystego środków reorganizacyjnych równoważnych do środków
określonych w rozdziale 12.
11.
Komisja Nadzoru Finansowego zaprzestaje stosowania środków zgodnie z ust. 3, w przypadku
gdy uzna, że ustały przesłanki ich zastosowania określone w ust. 1 i 2.
12.
W przypadku gdy właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego lub innego zainteresowanego
państwa członkowskiego zgłoszą sprzeciw wobec środków podjętych przez Komisję Nadzoru
Finansowego zgodnie z ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego może skierować sprawę do
Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art.
19 rozporządzenia nr 1093/2010.
13.
Komisja Nadzoru Finansowego może zgłosić sprzeciw wobec środków równoważnych do środków,
o których mowa w art. 138, podjętych przez właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego
w stosunku do oddziału banku krajowego. W przypadku zgłoszenia sprzeciwu Komisja Nadzoru
Finansowego może również skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego
i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010.
14.
Komisja Nadzoru Finansowego może zgłosić sprzeciw wobec środków równoważnych do środków,
o których mowa w art. 138, podjętych przez właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego
w stosunku do oddziału instytucji kredytowej prowadzącej działalność w tym państwie,
które mają wpływ na prowadzoną przez tę instytucję działalność na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej. W przypadku zgłoszenia
sprzeciwu Komisja Nadzoru Finansowego może również skierować sprawę do Europejskiego
Urzędu Nadzoru Bankowego i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia
nr 1093/2010.
Art. 141b.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego po otrzymaniu od właściwych władz nadzorczych państwa
goszczącego informacji, iż bank krajowy wykonujący czynności na jego terytorium poprzez
oddział lub w ramach działalności transgranicznej narusza obowiązujące w państwie
goszczącym przepisy prawa, może zastosować w stosunku do banku środki przewidziane
w art. 138 ust. 3.
2.
Do decyzji Komisji Nadzoru Finansowego wydanych na podstawie ust. 1 przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
3.
Decyzję Komisji Nadzoru Finansowego, wydaną na podstawie ust. 1, bank krajowy może
zaskarżyć do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia jej doręczenia.
4.
W przypadku gdy właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego poinformują Komisję
Nadzoru Finansowego, że bank krajowy wykonujący czynności na jego terytorium poprzez
oddział lub w ramach działalności transgranicznej nie przestrzega przepisów prawa
państwa goszczącego lub rozporządzenia nr 575/2013 lub istnieje prawdopodobieństwo,
że nie będzie przestrzegać tych przepisów, Komisja Nadzoru Finansowego podejmuje wobec
banku krajowego odpowiednie środki w ramach nadzoru prowadzące do usunięcia nieprawidłowości
przez ten bank. Komisja Nadzoru Finansowego informuje właściwe władze nadzorcze państwa
goszczącego o podjętych środkach.
Art. 141c.
1.
Nadzór nad działalnością instytucji kredytowej prowadzącej działalność na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej
sprawują, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 1, właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego.
2. (uchylony) 3. Nadzór nad działalnością banku krajowego, prowadzącego działalność
na terytorium państwa goszczącego poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej,
sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego.
Art. 141d.
1.
Pracownicy Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego wykonują czynności kontrolne w oddziałach
instytucji kredytowych w zakresie określonym w art. 42c ust. 1, a w pozostałym zakresie
- na podstawie upoważnienia, o którym mowa w ust. 2.
2.
Właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego mogą przeprowadzać czynności kontrolne
w oddziale, o którym mowa w ust. 1, we własnym zakresie lub poprzez osoby przez nie
upoważnione, po uprzednim zawiadomieniu Komisji Nadzoru Finansowego o terminie i zakresie
przeprowadzanej kontroli.
Art. 141e.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego i właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego instytucji
kredytowej prowadzącej działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez
oddział lub w ramach działalności transgranicznej przekazują sobie wzajemnie informacje
niezbędne do monitorowania płynności i wypłacalności tych instytucji, a także informacje
dotyczące w szczególności:
1)
zarządzania i struktury własności instytucji kredytowych;
2)
zasad gwarantowania depozytów;
3)
koncentracji zaangażowań;
4)
zasad rachunkowości;
5)
stosowanych procedur administracyjnych;
6)
systemu kontroli wewnętrznej;
7)
trybu i zasad przeprowadzania czynności kontrolnych;
8)
środków podjętych w ramach nadzoru.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego i właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego, na którego
terytorium bank krajowy prowadzi działalność, przekazują sobie wzajemnie informacje,
o których mowa w ust. 1.
3.
Wzajemne przekazywanie informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, może odbywać się także
na podstawie porozumienia zawartego przez Komisję Nadzoru Finansowego z właściwymi
władzami nadzorczymi.
4.
Na żądanie właściwych władz nadzorczych państwa goszczącego, na którego terytorium
bank krajowy prowadzi działalność poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej,
Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje informacje o sposobie uwzględnienia przekazanych
przez te władze informacji dotyczących tego banku.
5.
W przypadku gdy właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego poinformują Komisję
Nadzoru Finansowego, że nie zastosowała odpowiednich środków wobec banku krajowego,
oraz podejmą odpowiednie środki w ramach nadzoru, Komisja może skierować sprawę do
Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art.
19 rozporządzenia nr 1093/2010, jeżeli nie zgadza się z podjętymi przez te władze
środkami.
6.
Komisja Nadzoru Finansowego może wystąpić do właściwych władz nadzorczych państwa
macierzystego instytucji kredytowej, prowadzącej działalność na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej, o udzielenie informacji
o sposobie uwzględnienia przekazanych przez Komisję Nadzoru Finansowego informacji
dotyczących tej instytucji kredytowej.
7.
W przypadku gdy po otrzymaniu informacji, o których mowa w ust. 6, Komisja Nadzoru
Finansowego uzna, że właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego nie zastosowały
odpowiednich środków, podejmuje środki w ramach nadzoru w celu ochrony stabilności
systemu finansowego, interesów deponentów, inwestorów i innych klientów, po poinformowaniu
właściwych władz nadzorczych państwa macierzystego oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru
Bankowego.
Rozdział 11b
Nadzór skonsolidowany
Art. 141f.
1.
Nadzorowi skonsolidowanemu podlega bank krajowy, który działa w holdingu:
1)
bankowym krajowym;
2)
bankowym zagranicznym;
3)
finansowym;
4)
mieszanym;
5)
hybrydowym.
2.
Sprawowanie nad bankiem nadzoru skonsolidowanego nie wyłącza stosowania odpowiednich
przepisów ustawy regulujących działalność banku jako podmiotu podlegającego nadzorowi
indywidualnemu.
2a.
W przypadku udziałów kapitałowych lub powiązań kapitałowych innych niż określone w
art. 18 ust. 1 i 4 rozporządzenia nr 575/2013, banki przeprowadzają konsolidację metodą
praw własności.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego może zawierać z właściwymi władzami nadzorczymi innych
państw porozumienia określające zakres i tryb współpracy przy wykonywaniu nadzoru
skonsolidowanego nad bankami działającymi w holdingach, o których mowa w ust. 1, nadzoru
nad istotnymi oddziałami banków krajowych i istotnymi oddziałami instytucji kredytowych
oraz określające zakres i tryb działania kolegiów, o których mowa w ust. 18. Komisja
Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o zawarciu oraz o
treści takich porozumień. Przepisy art. 131 ust. 3 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
3a.
W celu zapewnienia skuteczności nadzoru skonsolidowanego, Komisja Nadzoru Finansowego
może na mocy porozumień, o których mowa w ust. 3, oraz z uwzględnieniem art. 28 rozporządzenia
nr 1093/2010, delegować swoje zadania właściwej władzy nadzorczej innego państwa albo
przyjmować zadania właściwej władzy nadzorczej innego państwa, tak aby władza nadzorcza
sprawująca nadzór nad podmiotem dominującym mogła skutecznie wykonywać zadania z zakresu
nadzoru skonsolidowanego nad podmiotem zależnym. Porozumienia takie powinny określać
w szczególności:
1)
zakres delegowanych zadań;
2)
zakres stosowania do delegowanych zadań przepisów prawa polskiego oraz prawa państwa
członkowskiego;
3)
obowiązek właściwej władzy nadzorczej innego państwa do informowania Komisji Nadzoru
Finansowego o podejmowanych działaniach nadzorczych oraz o ich skutkach;
4)
warunki i tryb zmiany zakresu oraz odwołania delegowania zadań.
3b.
Odwołanie delegowania zadań następuje w szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego,
wskutek której podmiot wskazany w porozumieniu, o którym mowa w ust. 3a, przestaje
być podmiotem zależnym podmiotu dominującego, nad którym nadzór sprawuje właściwa
władza nadzorcza.
3c.
Porozumienia, o których mowa w ust. 3a, mogą także określać zasady wspólnego wykonywania
zadań przez Komisję Nadzoru Finansowego i właściwą władzę nadzorczą.
3d.
Na podstawie porozumień, o których mowa w ust. 3a, Komisja Nadzoru Finansowego może
przyjmować jedynie takie zadania właściwej władzy nadzorczej, jakie odpowiadają celom
i zadaniom nadzoru określonym w ustawie.
3e.
Przed zawarciem porozumienia, o którym mowa w ust. 3a, Komisja Nadzoru Finansowego
przekazuje podmiotowi zależnemu, o którym mowa w tym porozumieniu, informacje o:
1)
zamiarze zawarcia porozumienia,
2)
projektowanej treści porozumienia,
3)
kompetencjach właściwej władzy nadzorczej w zakresie zadań, które zostaną tej władzy
delegowane,
4)
procedurach odwoławczych od rozstrzygnięć właściwej władzy nadzorczej
- umożliwiając temu podmiotowi zależnemu wyrażenie stanowiska.
3f.
Komisja Nadzoru Finansowego zamieszcza porozumienie, o którym mowa w ust. 3a, na swojej
stronie internetowej niezwłocznie po jego zawarciu, ze wskazaniem podmiotu, o którym
mowa w tym porozumieniu.
3g.
Jeżeli właściwa władza nadzorcza odmawia zawarcia porozumienia, o którym mowa w ust.
3, albo pomimo jego zawarcia nie stosuje się do jego postanowień, w tym nie udziela
w wyznaczonym terminie informacji, o których udzielenie wnioskowała Komisja Nadzoru
Finansowego, lub odmawia udzielenia takich informacji, Komisja Nadzoru Finansowego
może powiadomić o tym Europejski Urząd Nadzoru Bankowego. Komisja Nadzoru Finansowego
może także powiadomić Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o nieudzieleniu przez właściwą
władzę nadzorczą informacji o procedurach odwoławczych, o których mowa w ust. 3e pkt
4.
3h.
Jeżeli wykonanie decyzji lub innego rozstrzygnięcia właściwej władzy nadzorczej mogłoby
zagrażać ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu bankiem, Komisja Nadzoru Finansowego
może wypowiedzieć porozumienie, o którym mowa w ust. 3a, i zawiesza wykonanie decyzji
lub innego rozstrzygnięcia.
4.
W przypadku braku porozumienia, o którym mowa w ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego
i właściwe władze nadzorcze nad instytucjami kredytowymi w ramach współpracy przekazują
sobie w szczególności informacje niezbędne do wykonywania nadzoru skonsolidowanego,
nadzoru nad istotnymi oddziałami banków krajowych i istotnymi oddziałami instytucji
kredytowych oraz podejmują działania określone w art. 138 ust. 1 pkt 2a i art. 138b,
z zachowaniem warunków określonych w art. 131 ust. 3 pkt 2 i 3.
5.
W przypadku gdy bank krajowy wchodzi w skład konglomeratu finansowego, którego podmiotem
dominującym jest dominujący podmiot nieregulowany w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym,
stosuje się przepisy ustawy o nadzorze uzupełniającym.
6.
Komisja Nadzoru Finansowego sprawuje nadzór skonsolidowany nad bankiem krajowym działającym
w holdingu, w przypadku gdy:
1)
bank krajowy jest podmiotem zależnym innego banku krajowego;
2)
bank krajowy jest podmiotem zależnym instytucji finansowej albo dominującego podmiotu
nieregulowanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym;
3)
podmiotem dominującym wobec banku krajowego i instytucji kredytowej jest ta sama instytucja
finansowa albo dominujący podmiot nieregulowany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o
nadzorze uzupełniającym, o ile ta instytucja finansowa albo ten dominujący podmiot
nieregulowany ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
podmiotami dominującymi wobec banku krajowego i instytucji kredytowej są dominujące
podmioty nieregulowane w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym
lub instytucje finansowe z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w
innych państwach członkowskich, w których wydano zezwolenie na działanie tych instytucji
kredytowych, o ile bank krajowy ma większą sumę bilansową od każdej z tych instytucji
kredytowych;
5)
podmiotem dominującym wobec banku oraz instytucji kredytowej jest dominujący podmiot
nieregulowany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym lub instytucja
finansowa z siedzibą na terytorium państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita
Polska oraz państwa członkowskiego, w którym uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności
którakolwiek z instytucji kredytowych będących podmiotem zależnym tej samej instytucji
finansowej, o ile bank krajowy ma większą sumę bilansową od każdej z tych instytucji
kredytowych.
7.
W szczególnych przypadkach Komisja Nadzoru Finansowego może w drodze porozumienia
uzgodnić z właściwymi władzami nadzorczymi, że kryteriów, o których mowa w ust. 6
pkt 3-5, nie stosuje się, jeżeli są one niewłaściwe z uwagi na specyfikę banku, instytucji
kredytowej lub względną istotność ich działalności w Rzeczypospolitej Polskiej albo
innych państwach członkowskich.
8.
W przypadku, o którym mowa w ust. 7, właściwe władze nadzorcze uzgadniają, która z
władz sprawuje nadzór skonsolidowany.
9.
W celu dokonania uzgodnienia, o którym mowa w ust. 8, właściwe władze nadzorcze mogą
zasięgnąć opinii unijnej instytucji dominującej, unijnej dominującej finansowej spółki
holdingowej, unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej
w rozumieniu odpowiednio art. 4 ust. 1 pkt 29, 31 i 33 rozporządzenia nr 575/2013
albo instytucji kredytowej lub banku o najwyższej sumie bilansowej.
10.
Komisja Nadzoru Finansowego informuje Komisję Europejską oraz Europejski Urząd Nadzoru
Bankowego o sprawowaniu przez siebie nadzoru skonsolidowanego w wyniku ustaleń, o
których mowa w ust. 8.
11.
Komisja Nadzoru Finansowego informuje unijną instytucję dominującą, unijną dominującą
finansową spółkę holdingową, unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności
mieszanej w rozumieniu odpowiednio art. 4 ust. 1 pkt 29, 31 i 33 rozporządzenia nr
575/2013 albo bank o najwyższej sumie bilansowej o sprawowaniu przez siebie nadzoru
skonsolidowanego.
11a.
Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje zainteresowanym właściwym władzom nadzorczym
oraz Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego dane dotyczące struktury prawnej oraz
struktury zarządzania i struktury organizacyjnej holdingu, nad którym sprawuje nadzór
skonsolidowany, w tym:
1)
informacje o istnieniu bliskich powiązań między podmiotami wchodzącymi w skład holdingu;
2)
opis systemu zarządzania podmiotów wchodzących w skład holdingu, w tym systemu zarządzania
ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej oraz polityki wynagrodzeń.
11b.
W przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej, w tym określonej w art. 18 rozporządzenia
nr 1093/2010, lub wystąpienia niekorzystnych zmian na rynkach, potencjalnie zagrażających
płynności na rynku i stabilności systemu finansowego państwa członkowskiego, w którym
podmioty należące do tego samego holdingu co bank uzyskały zezwolenie na prowadzenie
działalności, lub państwa członkowskiego, w którym prowadzą działalność istotne oddziały
banku, Komisja Nadzoru Finansowego, sprawując nadzór skonsolidowany, zawiadamia o
tym niezwłocznie Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, Europejską Radę do spraw Ryzyka
Systemowego, Komitet Stabilności Finansowej i Narodowy Bank Polski oraz przekazuje
im informacje niezbędne do realizacji ich zadań.
11c.
W przypadku gdy Narodowy Bank Polski uzyska informacje o wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej,
o której mowa w ust. 11b, zawiadamia o tym niezwłocznie Komisję Nadzoru Finansowego,
inne właściwe władze nadzorcze, które sprawują nadzór skonsolidowany nad podmiotami
należącymi do holdingu, oraz Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.
11d.
Jeżeli do prawidłowego wykonywania nadzoru skonsolidowanego przez Komisję Nadzoru
Finansowego niezbędne są informacje o wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej, o której
mowa w ust. 11b, będące w posiadaniu innej właściwej władzy nadzorczej, Komisja zwraca
się bezpośrednio do tej władzy o ich udostępnienie.
12.
Komisja Nadzoru Finansowego informuje właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego
lub właściwe władze nadzorcze sprawujące nadzór skonsolidowany nad instytucją kredytową
o woli podjęcia współpracy w zakresie nadzoru nad istotnym oddziałem tej instytucji
kredytowej.
13.
Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania przez właściwe władze nadzorcze informacji,
o której mowa w ust. 12, Komisja Nadzoru Finansowego oraz właściwe władze nadzorcze
nie osiągną porozumienia, Komisja Nadzoru Finansowego, biorąc pod uwagę opinię wyrażoną
przez właściwe władze nadzorcze, wydaje w ciągu kolejnych 2 miesięcy decyzję w przedmiocie
uznania oddziału instytucji kredytowej za istotny, jeżeli jego działalność na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej jest znacząca, w szczególności gdy spełnia on co najmniej
jedną z następujących przesłanek:
1)
udział w ogólnej wartości wkładów pieniężnych jest wyższy niż 2%;
2)
liczba klientów oddziału jest znacząca w skali czynności bankowych wykonywanych przez
ten oddział;
3)
zawieszenie albo zakończenie działalności macierzystej instytucji kredytowej może
stanowić zagrożenie dla stabilności systemu finansowego lub dla bezpieczeństwa funkcjonowania
systemów płatności, rozliczeń i rozrachunku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
14.
Wydając decyzję, o której mowa w ust. 13, Komisja Nadzoru Finansowego bierze pod uwagę
opinię właściwej władzy nadzorczej oraz uzasadnia istotne odstępstwa od tej opinii
otrzymanej w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania informacji, o której mowa w ust.
12.
15.
Decyzję, o której mowa w ust. 13, otrzymuje instytucja kredytowa prowadząca działalność
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez istotny oddział, istotny oddział instytucji
kredytowej oraz właściwe władze nadzorcze zainteresowanych państw członkowskich.
16.
Decyzja, o której mowa w ust. 13, nie wpływa na prawa i obowiązki właściwych władz
nadzorczych w stosunku do tego oddziału.
16a.
Jeżeli przed upływem terminu 2 miesięcy od dnia otrzymania przez właściwe władze nadzorcze
informacji, o której mowa w ust. 12, właściwa władza nadzorcza skieruje sprawę do
Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010,
Komisja Nadzoru Finansowego zawiesza postępowanie do czasu wydania przez Europejski
Urząd Nadzoru Bankowego decyzji zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia.
17.
W przypadku otrzymania informacji o działaniu istotnego oddziału banku krajowego na
terytorium państwa goszczącego, w szczególności oddziału, którego:
1)
udział w ogólnej wartości wkładów pieniężnych w państwie goszczącym tego oddziału
jest wyższy niż 2% lub
2)
liczba klientów oddziału jest znacząca w skali czynności bankowych wykonywanych przez
ten oddział, lub
3)
zawieszenie albo zakończenie działalności banku krajowego może stanowić zagrożenie
dla stabilności systemu finansowego lub dla bezpieczeństwa funkcjonowania systemów
płatności, rozliczeń i rozrachunku w państwie goszczącym
- Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie, nie później niż w terminie 2 miesięcy
od dnia otrzymania informacji o działaniu tego oddziału, podejmuje współpracę z właściwymi
władzami nadzorczymi z tego państwa zgodnie z ust. 18, przekazując w szczególności
informacje niezbędne do wykonywania nadzoru przez właściwe władze nadzorcze, z zachowaniem
warunków określonych w art. 131 ust. 3 pkt 2 i 3.
18.
W celu wykonywania nadzoru skonsolidowanego nad bankami działającymi w holdingach,
o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego ustanawia kolegia właściwych
władz nadzorczych, zwane dalej „kolegiami”, i im przewodniczy, zapewniając współpracę
z właściwymi władzami nadzorczymi z państw trzecich, właściwymi władzami nadzorczymi
z państw goszczących istotny oddział banku krajowego oraz z bankami centralnymi, w
przypadku gdy jest to niezbędne do realizacji przez nie zadań przewidzianych prawem,
w celu należytej współpracy i wymiany informacji, o których mowa w ust. 17.
19.
W przedmiocie uczestnictwa oraz działania właściwej władzy nadzorczej w kolegium,
a także w przedmiocie zakresu i trybu funkcjonowania kolegiów rozstrzyga Komisja Nadzoru
Finansowego po przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanymi właściwymi władzami
nadzoru. Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia członków kolegium o terminach posiedzeń,
głównych zagadnieniach będących przedmiotem spotkań, działaniach, które należy przeanalizować
lub podjąć, oraz o zastosowanych środkach nadzorczych.
20.
Komisja Nadzoru Finansowego, planując i koordynując działania w celu podjęcia decyzji
w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego, uwzględnia zasadność działania właściwych
władz nadzorczych, w tym środki nadzoru oraz praktykę ich stosowania, a także jego
ewentualny wpływ na stabilność systemów finansowych w zainteresowanych państwach członkowskich.
21.
Z zastrzeżeniem obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej, Komisja Nadzoru Finansowego
informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o działaniach kolegium, w szczególności
o sytuacjach nadzwyczajnych, oraz przekazuje mu informacje, które są szczególnie istotne
dla konwergencji praktyk nadzorczych.
Art. 141g.
1.
Banki krajowe działające w holdingach, o których mowa w art. 141f ust. 1, są obowiązane
przekazać Komisji Nadzoru Finansowego niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie
30 dni od dnia zatwierdzenia:
1)
przez walne zgromadzenie, własne skonsolidowane sprawozdanie finansowe wraz ze sprawozdaniem
z badania;
2)
sprawozdania finansowe podmiotów zależnych od banku oraz sprawozdania finansowe podmiotów,
z którymi bank posiada bliskie powiązania, które nie zostały ujęte w skonsolidowanym
sprawozdaniu finansowym sporządzonym przez bank; sprawozdania finansowe powinny być
przekazane wraz ze sprawozdaniem z badania.
2.
Banki krajowe działające w holdingach, o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2-5,
są obowiązane ponadto przekazać Komisji Nadzoru Finansowego niezwłocznie, lecz nie
później niż w terminie 90 dni od dnia zatwierdzenia, skonsolidowane sprawozdanie finansowe
pierwotnego podmiotu dominującego w holdingu lub sprawozdanie finansowe sporządzone
na najwyższym szczeblu konsolidacji.
3.
Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, sporządzone w języku obcym, bank przekazuje
wraz z ich tłumaczeniem na język polski dokonanym przez tłumacza przysięgłego.
4.
Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w odniesieniu do podmiotów, które zgodnie z przepisami
o rachunkowości nie są zobowiązane do sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
5.
Komisja Nadzoru Finansowego, na uzasadniony wniosek banku, może zwolnić bank z obowiązków
określonych w ust. 1-3 lub ograniczyć ich zakres.
6.
Sprawozdania dla potrzeb związanych z wykonywaniem nadzoru skonsolidowanego sporządza
się, stosując odpowiednio przepisy o rachunkowości.
7.
Jeżeli w holdingach, o których mowa w art. 141f ust. 1, działają przedsiębiorstwa
pomocniczych usług bankowych, dane zawarte w sprawozdaniach tych przedsiębiorstw włącza
się do skonsolidowanego sprawozdania finansowego sporządzanego przez podmiot dominujący.
Art. 141h.
1.
W celu sprawdzenia uzyskanych informacji inspektorzy nadzoru bankowego oraz osoby
upoważnione przez Komisję Nadzoru Finansowego mogą, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, dokonywać czynności kontrolnych w podmiotach działających w holdingach, o których
mowa w art. 141f ust. 1, oraz przedsiębiorstwach pomocniczych usług bankowych świadczących
usługi na rzecz przedsiębiorstw działających w tych holdingach. Przepis art. 139 ust.
1 pkt 2 stosuje się odpowiednio.
2.
(uchylony)
3.
Komisja Nadzoru Finansowego może żądać od:
1)
banku dominującego w holdingu bankowym krajowym lub
2)
mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podmiotu dominującego w
jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 3-5
- zlecenia wskazanemu przez Komisję biegłemu rewidentowi zbadania sytuacji finansowej
podmiotów zależnych lub podmiotów posiadających bliskie powiązania z bankiem krajowym
działającym w holdingu, w przypadku gdy w ocenie Komisji istnieją wątpliwości co do
rzetelności zatwierdzonych sprawozdań lub gdy konieczne jest zbadanie związku gospodarczego
z innym podmiotem. Koszt zleconego badania ponosi odpowiednio bank lub podmiot dominujący
w holdingu, z zastrzeżeniem ust. 4.
4.
Jeżeli w wyniku badania zleconego przez Komisję Nadzoru Finansowego nie stwierdzono
wątpliwości, o których mowa w ust. 3, koszt badania ponosi Komisja.
Art. 141i.
1.
Bank krajowy będący podmiotem dominującym w holdingu bankowym krajowym oraz mający
siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podmiot dominujący w holdingu finansowym,
holdingu o działalności mieszanej lub holdingu hybrydowym są obowiązane zapewniać
właściwe funkcjonowanie wewnętrznej kontroli danych i informacji wymaganych w związku
ze sprawowaniem nadzoru skonsolidowanego, a także udzielać, na żądanie Komisji Nadzoru
Finansowego lub osób upoważnionych przez Komisję Nadzoru Finansowego, wszelkich informacji
i wyjaśnień dotyczących swojej działalności oraz działalności podmiotów wchodzących
w skład tego holdingu.
2.
Osoby wchodzące w skład zarządu podmiotu dominującego w holdingu finansowym powinny
dawać rękojmię stabilnego i ostrożnego zarządzania tym podmiotem.
3.
Bank krajowy działający w holdingu mieszanym obowiązany jest posiadać odpowiednie
mechanizmy kontroli wewnętrznej i procesy zarządzania ryzykiem, obejmujące procedury
sprawozdawcze i księgowe w celu identyfikacji, mierzenia, monitorowania i kontrolowania
transakcji banku z podmiotem dominującym w holdingu oraz podmiotami zależnymi w holdingu.
4.
Bank krajowy, o którym mowa w ust. 3, ustala politykę identyfikacji znaczących transakcji
w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym z podmiotami, o których mowa w ust.
3. Bank jest obowiązany informować Komisję Nadzoru Finansowego o każdej takiej transakcji,
z wyłączeniem transakcji dotyczących ekspozycji w rozumieniu art. 389 rozporządzenia
nr 575/2013.
Art. 141j.
(uchylony)
Art. 141k.
1.
Podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działający w jednym
z holdingów, o którym mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2 i 3, a w którym podmiot dominujący
ma siedzibę na terytorium państwa członkowskiego, przekazuje na żądanie podmiotu dominującego
informacje niezbędne do sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
2.
Podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działający w jednym
z holdingów, o którym mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2-5, który nie jest nadzorowany
przez polskie władze nadzorcze, ma obowiązek udzielić wszelkich informacji na żądanie
właściwych władz nadzorczych odpowiedzialnych za sprawowanie nadzoru nad działającą
w holdingu instytucją kredytową lub finansową oraz obowiązany jest umożliwić tym władzom
weryfikację udzielonych informacji.
3.
W przypadku gdy bank krajowy działa w holdingu bankowym zagranicznym lub w holdingu
finansowym, którego podmiot dominujący ma siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie,
a brak jest porozumienia, o którym mowa w art. 141f ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego
sprawdza, czy bank krajowy podlega nadzorowi skonsolidowanemu odpowiedniemu do zasad
określonych w niniejszym rozdziale.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego przeprowadza czynności, o których mowa w ust. 5, z urzędu
lub na wniosek podmiotu dominującego w holdingu lub na wniosek podmiotu regulowanego,
w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy o nadzorze uzupełniającym, który posiada zezwolenie
na prowadzenie działalności w państwie członkowskim.
5.
W przypadku gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania sprawdzającego okaże się, że
bank krajowy, o którym mowa w art. 141f ust. 3, nie podlega nadzorowi skonsolidowanemu
odpowiedniemu do zasad określonych w niniejszym rozdziale, stosuje się przepisy niniejszego
rozdziału.
Art. 141l.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego prowadzi wykazy holdingów:
1)
bankowych krajowych;
2)
bankowych zagranicznych, w których działa bank krajowy;
3)
finansowych, w których działa bank krajowy;
4)
hybrydowych.
2.
Zgłoszenie holdingu do właściwego wykazu i aktualizację zgłoszenia składa do Komisji
Nadzoru Finansowego:
1)
bank krajowy, jeżeli jest podmiotem dominującym w holdingu lub jeżeli pierwotny podmiot
dominujący w holdingu, w którym działa bank krajowy, ma siedzibę za granicą;
2)
podmiot dominujący w stosunku do banku krajowego, jeżeli jest pierwotnym podmiotem
dominującym w holdingu, w którym działa bank krajowy, i ma siedzibę na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,
sposób prowadzenia wykazu holdingów, tryb i terminy składania oraz aktualizacji zgłoszeń
holdingów, a także wzór zgłoszenia holdingu, mając na względzie zapewnienie Komisji
Nadzoru Finansowego dostępu do danych niezbędnych do prawidłowego sprawowania nadzoru
oraz zapewnienie przejrzystości działania i stabilności rynku finansowego.
4.
O zmianach w wykazach, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego informuje
właściwe władze nadzorcze państw członkowskich.
Rozdział 12
Plany naprawy oraz wczesna interwencja, likwidacja i upadłość banku
A. Plany naprawy
Art. 141m.
1.
Bank krajowy, który nie działa w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust.
1, oraz podmioty, o których mowa w art. 77 ust. 7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, opracowują plany naprawy określające działania na wypadek znaczącego pogorszenia
sytuacji finansowej banku w razie zagrożenia stabilności finansowej, trudnej sytuacji
makroekonomicznej lub innych zdarzeń mających negatywny wpływ na rynek finansowy lub
bank.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nakazać opracowanie planu naprawy
bankowi, który działa w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1, lub
istotnemu oddziałowi instytucji kredytowej.
3.
Plan naprawy obejmuje:
1)
czynności służące utrzymaniu lub przywróceniu wypłacalności banku lub możliwości osiągania
zysku przez bank;
2)
poziomy wskaźników ilościowych lub jakościowych określających sytuację finansową banku,
które można skutecznie monitorować i po osiągnięciu których mogą być podjęte działania
określone w planie naprawy;
3)
działania mające na celu ograniczenie ryzyka i dźwigni finansowej, o której mowa w
art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia nr 575/2013, bez uwzględnienia możliwości uzyskania
nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego;
4)
zasady polityki informacyjnej banku w okresie wykonywania planu naprawy.
4.
Bank aktualizuje plan naprawy co najmniej raz w roku oraz po istotnej zmianie struktury
organizacyjnej lub prawnej, sytuacji finansowej lub po wystąpieniu innego zdarzenia
wpływającego na przyjęte w planie naprawy założenia i wykonanie tego planu. Komisja
Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, zatwierdza aktualizację planu naprawy. Do wniosku
o zatwierdzenie aktualizacji planu naprawy przepisy art. 141p ust. 1-4 stosuje się
odpowiednio.
5.
Bank sporządza plan naprawy w terminie określonym w decyzji, o której mowa w art.
36 ust. 1, nie później jednak niż w terminie roku od dnia otrzymania zezwolenia na
rozpoczęcie działalności.
Art. 141n.
1.
Bank będący pierwotnym podmiotem dominującym w holdingu bankowym krajowym, bank działający
w holdingu mieszanym, którego pierwotny podmiot dominujący ma siedzibę na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, lub bank działający w holdingu, którego podmiot dominujący
ma siedzibę poza państwem członkowskim, sporządza grupowy plan naprawy na poziomie
holdingu. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nakazać bankowi sporządzenie
planu naprawy albo grupowego planu naprawy, z uwzględnieniem podmiotów z siedzibą
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, działających w tym samym holdingu co bank.
2.
Bank, o którym mowa w ust. 1, występuje do Komisji Nadzoru Finansowego z wnioskiem
o zatwierdzenie grupowego planu naprawy. Do wniosku bank dołącza opinie o przeszkodach
do podjęcia działań naprawczych na poziomie holdingu oraz poszczególnych podmiotów
objętych planem naprawy, a także o istotnych przeszkodach niezwłocznego przekazania
środków między podmiotami nadzorowanymi w holdingu, w celu dokapitalizowania tych
podmiotów lub spłaty ich zobowiązań.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, zatwierdza plan, o którym mowa w ust.
1, biorąc pod uwagę plany naprawy podmiotów działających w tym samym co bank holdingu,
o ile obowiązujące je przepisy nakazują sporządzanie takich planów naprawy, a także
ocenę właściwych władz nadzorczych oraz umowę, o której mowa w art. 141t.
4.
Grupowy plan naprawy obejmuje elementy określone w art. 141m ust. 3 dotyczące holdingu.
5.
Do grupowego planu naprawy przepisy art. 141m ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio.
6.
Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje grupowy plan naprawy:
1)
właściwym władzom nadzorczym podmiotów działających w holdingu;
2)
właściwym władzom nadzorczym istotnych oddziałów banku w zakresie dotyczącym tych
oddziałów;
3)
Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu;
4)
organom do spraw przymusowej restrukturyzacji właściwym dla podmiotów działających
w holdingu;
5)
ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych.
Art. 141o.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić zgody na sporządzenie grupowego planu naprawy
banków należących do systemu ochrony, o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się
i bankach zrzeszających, lub zrzeszenia zintegrowanego, o którym mowa w art. 22o ust. 1 tej ustawy, przez
jednostkę zarządzającą, o której mowa w art. 22d ust. 1 pkt 2 tej ustawy, albo bank
zrzeszający, o którym mowa w art. 22d ust. 1 pkt 1 albo w art. 22o ust. 1 tej ustawy,
w przypadku banków spełniających wymogi określone w art. 113 ust. 7 rozporządzenia
nr 575/2013 lub trwale powiązanych z organem centralnym, o którym mowa w art. 10 ust.
1 tego rozporządzenia, na ich wniosek. W imieniu banków trwale powiązanych z organem
centralnym wniosek składa sporządzający plan organ centralny.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących ochrony informacji, banki, o których mowa w
ust. 1, na żądanie podmiotu sporządzającego i aktualizującego grupowy plan naprawy,
przekazują informacje niezbędne do sporządzenia i aktualizacji tego planu. Komisja
Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nakazać bankowi, który odmówił przekazania
informacji, sporządzenie albo aktualizację własnego planu naprawy.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o udzieleniu
zgody na sporządzenie grupowego planu naprawy, o którym mowa w ust. 1.
Art. 141p.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, ograniczyć zakres podmiotowy lub
przedmiotowy planu naprawy, o którym mowa w art. 141m ust. 1 i 2, art. 141n ust. 1
oraz art. 141o ust. 1.
2.
Podejmując decyzję, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia:
1)
wpływ upadłości banku na podmioty określone w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym lub na gospodarkę narodową;
2)
charakter działalności banku oraz zakres i stopień jej złożoności, strukturę własnościową,
formę prawną, profil ryzyka, wielkość lub powiązania z podmiotami innymi niż określone
w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym;
3)
przynależność do systemu ochrony lub do systemów, o których mowa w art. 113 ust. 7
rozporządzenia nr 575/2013, lub trwałe powiązanie z organem centralnym, o którym mowa
w art. 10 ust. 1 tego rozporządzenia;
4)
świadczenie usług inwestycyjnych lub prowadzenie działalności inwestycyjnej w rozumieniu
ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.
3.
W celu ustalenia okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz w art. 141t ust.
2 pkt 5, Komisja Nadzoru Finansowego może zasięgnąć opinii Komitetu Stabilności Finansowej
oraz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
4.
W przypadku zmiany okoliczności, o których mowa w ust. 2, Komisja Nadzoru Finansowego
może zmienić albo uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1.
5.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres planu naprawy oraz grupowego planu naprawy, o których mowa w art.
141m ust. 1 i 2, art. 141n ust. 1 oraz w art. 141o ust. 1, mając na uwadze charakter
działalności banku oraz zakres i stopień jej złożoności, strukturę własnościową, formę
prawną, profil ryzyka, wielkość lub powiązania z podmiotami innymi niż określone w
art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym.
Art. 141q.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, zatwierdza plan naprawy oraz grupowy
plan naprawy, o którym mowa w art. 141m ust. 1 i 4 oraz art. 141n ust. 1, w terminie
6 miesięcy od dnia złożenia przez bank wniosku o jego zatwierdzenie, biorąc pod uwagę
dostosowanie struktury kapitałowej i struktury finansowania banku do struktury organizacyjnej
i profilu ryzyka banku, jak również wyniki ostatniego badania i oceny nadzorczej,
o których mowa w art. 133a, oraz:
1)
wymogi, o których mowa w art. 141m ust. 1 i 3;
2)
skuteczność planu naprawy w zakresie poprawy sytuacji finansowej banku, w tym jego
wypłacalności oraz możliwości osiągania zysku;
3)
w przypadku zagrożenia sytuacji finansowej banku możliwość podjęcia niezwłocznie działań
przewidzianych w planie naprawy, w sposób ograniczający negatywne skutki dla systemu
finansowego.
2.
Do wniosku bank dołącza uchwałę organu nadzoru banku w sprawie zatwierdzenia planu
naprawy.
3.
W przypadku gdy plan naprawy obejmuje istotne oddziały banku krajowego, Komisja Nadzoru
Finansowego zatwierdza ten plan po zasięgnięciu opinii właściwych władz nadzorczych
państw goszczących dla tych oddziałów o ich sytuacji finansowej.
4.
Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego występuje
do Bankowego Funduszu Gwarancyjnego o opinię w sprawie przewidywanego wpływu wykonania
planu naprawy na przymusową restrukturyzację, o której mowa w dziale III w rozdziale 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, w terminie 14 dni. Termin ten nie jest wliczany do terminu, o którym mowa w ust.
1.
5.
W przypadku stwierdzenia, że plan naprawy uniemożliwia skuteczne przeprowadzenie postępowania
przymusowej restrukturyzacji, Bankowy Fundusz Gwarancyjny niezwłocznie informuje o
tym Komisję Nadzoru Finansowego.
6.
Jeżeli plan naprawy nie spełnia przesłanek wydania decyzji, o której mowa w ust. 1,
Komisja Nadzoru Finansowego wzywa bank do uzupełnienia lub zmiany planu naprawy, w
terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Termin ten nie jest wliczany do terminu,
o którym mowa w ust. 1. Na wniosek banku Komisja Nadzoru Finansowego może przedłużyć
ten termin o miesiąc.
7.
W przypadku gdy bank nie dokona zmiany planu naprawy lub jego uzupełnienia albo pomimo
ich dokonania plan naprawy nie spełnia przesłanek wydania decyzji, o której mowa w
ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, odmawia zatwierdzenia planu
naprawy i wzywa bank do przedstawienia nowego planu naprawy.
8.
Jeżeli bank nie podejmie działań, o których mowa w ust. 7, lub Komisja Nadzoru Finansowego
uzna je za niewystarczające, Komisja Nadzoru Finansowego może zalecić bankowi podjęcie
środków, o których mowa w art. 138 ust. 1.
9.
Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje zatwierdzony plan naprawy Bankowemu Funduszowi
Gwarancyjnemu.
10.
W przypadku odmowy zatwierdzenia grupowego planu naprawy Komisja Nadzoru Finansowego
może, w drodze decyzji, cofnąć zgodę, o której mowa w art. 141o ust. 1.
Art. 141r.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego
decyzję, o której mowa w art. 141q ust. 1, współpracuje z właściwymi władzami nadzorczymi
sprawującymi nadzór nad podmiotami działającymi w tym samym holdingu co bank, dążąc
do osiągnięcia wspólnego stanowiska zarówno co do rozstrzygnięcia, jak i oceny jego
przesłanek. Przepisy art. 138b ust. 1-4, ust. 5 zdanie pierwsze oraz ust. 5a-7 stosuje
się odpowiednio.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego współpracuje z właściwymi władzami nadzorczymi sprawującymi
nadzór skonsolidowany nad podmiotami działającymi w tym samym holdingu co bank, dążąc
do osiągnięcia wspólnego stanowiska zarówno co do rozstrzygnięcia, jak i oceny jego
przesłanek w sprawie zatwierdzenia przez te władze grupowego planu naprawy.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego może skierować wniosek do Europejskiego Urzędu Nadzoru
Bankowego o udzielenie wsparcia w osiągnięciu porozumienia z właściwą władzą nadzorczą
zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 1093/2010 oraz o podjęcie wiążącej mediacji w
przypadku braku porozumienia z właściwymi władzami nadzorczymi w sprawie wydania decyzji,
o których mowa w ust. 2 oraz art. 141n ust. 1 i 3.
Art. 141s.
1.
Bank może podjąć działania określone w planie naprawy pomimo nieosiągnięcia poziomów
wskaźników, o których mowa w art. 141m ust. 3 pkt 2. W takim przypadku zarząd banku
podejmuje uchwałę o podjęciu takich działań i niezwłocznie przekazuje ją wraz z uzasadnieniem
Komisji Nadzoru Finansowego.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić zgody na odstąpienie od podjęcia działania
określonego w planie naprawy pomimo osiągnięcia przez bank poziomów wskaźników, o
których mowa w art. 141m ust. 3 pkt 2, o ile nie wpłynie to negatywnie na ostrożne
i stabilne zarządzanie bankiem. Zgodę wydaje się na wniosek banku. Do wniosku bank
dołącza uchwałę zarządu o odstąpieniu od podjęcia takiego działania, wraz z uzasadnieniem.
Art. 141t.
1.
Bank działający w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1, może, za
zgodą Komisji Nadzoru Finansowego, zawrzeć umowę wsparcia finansowego z innymi podmiotami
podlegającymi nadzorowi skonsolidowanemu działającymi w tym samym holdingu oraz podmiotami
blisko powiązanymi. Wsparcie jest udzielane na zasadzie wzajemności określonej w umowie,
w szczególności przez udzielenie pożyczki, gwarancji lub zabezpieczenia spłaty kredytów
i pożyczek albo wykonania zobowiązań.
2.
Wsparcie finansowe może być udzielone, jeżeli:
1)
bank otrzymujący wsparcie spełnił przesłanki wydania decyzji, o których mowa w art.
142, art. 144 lub art. 145;
2)
w znaczący sposób wpłynie na poprawę sytuacji finansowej banku otrzymującego wsparcie;
3)
pozwoli utrzymać lub przywrócić stabilność finansową na poziomie holdingu i leży w
interesie podmiotu udzielającego wsparcia;
4)
bank otrzymujący wsparcie jest zdolny do jego spłaty wraz z odsetkami w umownych terminach
spłaty;
5)
nie zagraża płynności ani wypłacalności podmiotu udzielającego wsparcia;
6)
nie stwarza zagrożenia dla stabilności krajowego systemu finansowego;
7)
bank udzielający wsparcia spełnia wymagania określone w art. 92, art. 412 i art. 460
rozporządzenia nr 575/2013, a także zalecenia i nakazy, o których mowa w art. 138
ust. 1 pkt 2 i 4-6, a udzielenie wsparcia finansowego nie spowoduje ich naruszenia;
8)
udzielenie wsparcia nie zagraża wykonywaniu zaleceń, o których mowa w art. 95 ust. 4 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, w stosunku do banku udzielającego wsparcia.
3.
Umowa, o której mowa w ust. 1, określa zasady obliczania opłat i prowizji z tytułu
czynności wykonywanych w ramach udzielanego wsparcia, w tym zasady określania tych
opłat i prowizji w chwili udzielania wsparcia finansowego, uwzględniające wszelkie
bezpośrednie lub pośrednie korzyści, jakie strony mogą odnieść w wyniku udzielenia
wsparcia finansowego.
4.
Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących ochrony informacji, bank ubiegający się o wsparcie
przekazuje na żądanie podmiotu udzielającego wsparcia informacje niezbędne do zawarcia
i wykonania umowy oraz ustalenia opłat i prowizji.
5.
Powierzenie wykonania umowy, o której mowa w ust. 1, osobie trzeciej jest nieważne.
Art. 141u.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, może udzielić zgody na zawarcie umowy,
o której mowa w art. 141t ust. 1, na wniosek banku.
2.
Do wniosku bank dołącza projekt umowy oraz uchwały walnych zgromadzeń banków właściwych
w sprawie zgody na zawarcie umowy, podjęte w każdym z banków większością 3/4 głosów.
Uchwały mogą zawierać warunki i terminy udzielenia wsparcia.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić zgody na zawarcie umowy, jeżeli zapewnione
jest spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 141t, i żadna ze stron umowy nie
spełnia przesłanek podjęcia działań, o których mowa w art. 142 ust. 1. Zmiany w umowie
wymagają uprzedniej zgody Komisji Nadzoru Finansowego.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie przekazuje wniosek władzom nadzorczym właściwym
dla podmiotów będących stronami umowy.
5.
Komisja Nadzoru Finansowego, udzielając w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego
zgody, o której mowa w ust. 1, współpracuje z właściwymi władzami nadzorczymi sprawującymi
nadzór nad podmiotami działającymi w tym samym holdingu co bank, dążąc do osiągnięcia
wspólnego stanowiska zarówno co do rozstrzygnięcia, jak i oceny jego przesłanek. Przepisy
art. 138b ust. 1-4, ust. 5 zdanie pierwsze oraz ust. 5a-7 stosuje się odpowiednio.
6.
Komisja Nadzoru Finansowego może, w terminie 2 dni od powzięcia wiadomości o decyzji
właściwej władzy nadzorczej o odmowie albo ograniczeniu udzielenia wsparcia finansowego
bankowi, skierować wniosek do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego o udzielenie
wsparcia w osiągnięciu porozumienia z właściwą władzą nadzorczą zgodnie z art. 31
rozporządzenia nr 1093/2010 oraz o podjęcie wiążącej mediacji.
7.
Po zawarciu umowy, o której mowa w ust. 1, bank przesyła jej kopię Komisji Nadzoru
Finansowego. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje ją Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.
8.
Zarząd banku, który zawarł umowę, o której mowa w ust. 1, co najmniej raz w roku składa
walnemu zgromadzeniu sprawozdanie z wykonania umowy, wraz ze sprawozdaniem z działalności.
Art. 141v.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, może udzielić zgody na udzielenie przez
bank wsparcia w wykonaniu umowy, o której mowa w art. 141t ust. 1, na wniosek banku
udzielającego wsparcia.
2.
Do wniosku bank dołącza uchwałę zarządu o udzieleniu wsparcia finansowego wraz z uzasadnieniem
wskazującym cel udzielanego wsparcia, sposób spełnienia przesłanek określonych w art.
141t, wpływ udzielenia wsparcia na bank udzielający oraz skutki nieudzielenia wsparcia
dla sytuacji finansowej na poziomie holdingu, a także uchwałę zarządu banku otrzymującego
wsparcie w sprawie zgody na przyjęcie wsparcia finansowego.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego udziela zgody, o której mowa w ust. 1, w terminie 5 dni
roboczych od dnia otrzymania wniosku, informacji oraz analiz, o których mowa w ust.
2, z zastrzeżeniem ust. 4.
4.
W przypadku stwierdzenia braków we wniosku lub dołączonych do niego dokumentach Komisja
Nadzoru Finansowego wzywa bank do uzupełnienia tych braków w wyznaczonym terminie.
5.
Komisja Nadzoru Finansowego może ograniczyć zakres wsparcia finansowego. Zgoda może
być udzielona pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu.
6.
Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego nie udzieli zgody w terminie, o którym mowa w ust.
3, wsparcie finansowe może zostać udzielone na warunkach określonych we wniosku i
dołączonych do niego dokumentach.
7.
O zamiarze udzielenia wsparcia finansowego bank powiadamia:
1)
właściwą władzę nadzorczą sprawującą nadzór skonsolidowany nad holdingiem, w którym
działa bank;
2)
właściwą władzę nadzorczą banku otrzymującego wsparcie;
3)
Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.
8.
Do powiadomienia, o którym mowa w ust. 7, bank dołącza kopie uchwał, o których mowa
w ust. 2, oraz projekt umowy, o którym mowa w art. 141u ust. 2.
9.
Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje kopię zgody, o której mowa w ust. 1:
1)
właściwej władzy nadzorczej sprawującej nadzór nad bankiem otrzymującym wsparcie;
2)
Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego;
3)
kolegium i kolegium przymusowej restrukturyzacji właściwym dla banku udzielającego
wsparcia;
4)
Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.
Art. 141w.
Podmioty należące do jednego z holdingów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 10-11c,
objęte nadzorem skonsolidowanym, podają do publicznej wiadomości, w szczególności
na swojej stronie internetowej, informację o zawarciu umowy dotyczącej wsparcia finansowego
w ramach holdingu zgodnie z art. 141t, stronach umowy, jej przedmiocie oraz ponoszonych
kosztach, a także aktualizują te informacje w okresach rocznych. Podaniu do publicznej
wiadomości i aktualizacji podlega także informacja o niezawarciu takiej umowy.
Art. 141x.
Bank ogłasza w sposób ogólnie dostępny, zgodnie z art. 431-434 rozporządzenia nr 575/2013,
informację, czy jest stroną umowy dotyczącej wsparcia finansowego w ramach grupy.
W przypadku gdy bank jest stroną takiej umowy, ogłasza w sposób ogólnie dostępny również
opis ogólnych warunków umowy oraz wskazuje podmioty powiązane będące stronami umowy.
Informacje te podlegają aktualizacji nie rzadziej niż raz do roku.
AA. Wczesna interwencja
Art. 142.
1.
W razie naruszenia przez bank lub wystąpienia niebezpieczeństwa naruszenia:
1)
art. 92 rozporządzenia nr 575/2013 z uwzględnieniem dodatkowego wymogu w zakresie
funduszy własnych ponad wartość wynikającą z wymogów obliczonych zgodnie ze szczegółowymi
zasadami określonymi w rozporządzeniu nr 575/2013, o którym mowa w art. 138 ust. 1
pkt 2a,
2)
art. 4 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/61 z dnia 10 października
2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wymogu pokrycia wypływów netto dla instytucji kredytowych z uwzględnieniem
wyższego wymogu dotyczącego pokrycia płynności, o którym mowa w art. 128 ust. 6a pkt
5, oraz obowiązku przestrzegania dodatkowych wymogów w zakresie płynności, o którym
mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a,
3)
nadzorczych miar płynności, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art.
128 ust. 6a pkt 5, obowiązku przestrzegania dodatkowych wymogów w zakresie płynności,
o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a, a także przepisów art. 412, art. 429 i art.
460 rozporządzenia nr 575/2013 lub przepisów działu IV rozdziału 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,
4)
art. 3-7, art. 14-17 i art. 24-26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz
zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str.
84)
- zarząd banku niezwłocznie zawiadamia o tym Komisję Nadzoru Finansowego i Bankowy
Fundusz Gwarancyjny oraz zapewnia wdrożenie planu naprawy.
2.
Zarząd banku niezwłocznie zawiadamia o naruszeniach, o których mowa w ust. 1, Komisję
Nadzoru Finansowego i Bankowy Fundusz Gwarancyjny oraz zapewnia wdrożenie planu naprawy
w przypadku istotnie pogarszającej się sytuacji finansowej banku, w tym powstania
straty bilansowej bądź groźby jej wystąpienia albo powstania niebezpieczeństwa niewypłacalności
lub utraty płynności, pogarszającej się płynności i wypłacalności, rosnącego poziomu
dźwigni, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia nr 575/2013, rosnącej
liczby zagrożonych pożyczek lub kredytów albo koncentracji ekspozycji.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji:
1)
wystąpić do zarządu banku z żądaniem wdrożenia planu naprawy, w tym podjęcia działań
określonych w planie naprawy lub aktualizacji tego planu, jeżeli przesłanki jego wdrożenia
są odmienne od przesłanek przyjętych przy opracowywaniu planu naprawy, albo z żądaniem
podjęcia w określonym czasie działań przewidzianych w zaktualizowanym planie, w celu
spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 1, lub poprawy sytuacji finansowej;
2)
zakazać udzielania lub ograniczyć udzielanie kredytów i pożyczek pieniężnych akcjonariuszom
(członkom) oraz członkom zarządu, rady nadzorczej i pracownikom banku;
3)
nakazać obniżenie lub wstrzymanie wypłaty niektórych zmiennych składników wynagrodzeń
osób zajmujących stanowiska kierownicze w banku;
4)
wystąpić do zarządu banku z żądaniem zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia
w celu rozpatrzenia sytuacji banku, podjęcia decyzji o pokryciu straty bilansowej
lub podjęcia innych uchwał, w tym o zwiększeniu funduszy własnych;
5)
wystąpić do banku z żądaniem odwołania jednego lub kilku członków zarządu banku lub
osób zajmujących stanowiska kierownicze, jeżeli osoby te nie dają rękojmi ostrożnego
i stabilnego zarządzania bankiem;
6)
nakazać, z uwzględnieniem planu naprawy, sporządzenie oraz realizację planu restrukturyzacji
zobowiązań wobec niektórych lub wszystkich wierzycieli;
7)
nakazać wprowadzenie zmian w strategii biznesowej banku;
8)
nakazać wprowadzenie zmian w statucie banku lub jego strukturze organizacyjnej.
4.
Przy ocenie sytuacji finansowej banku Komisja Nadzoru Finansowego może brać pod uwagę
zachowywanie przez bank wymogu w zakresie funduszy własnych, określonego w ust. 1
pkt 1 powiększonego o 1,5 punktu procentowego oraz rosnący poziom dźwigni, o której
mowa w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia nr 575/2013, rosnącą liczbę zagrożonych
pożyczek lub kredytów albo koncentrację ekspozycji.
5.
Decyzja, o której mowa w ust. 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
6.
Komisja Nadzoru Finansowego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3, może określić
w jej treści warunki lub terminy.
7.
W okresie realizacji planu naprawy zysk osiągany przez bank jest przeznaczany w pierwszej
kolejności na pokrycie strat, a następnie na zwiększenie funduszy własnych banku.
8.
W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie
powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny.
Art. 142a.
1.
W przypadku, o którym mowa w art. 142 ust. 3 pkt 4, zarząd banku powinien zwołać nadzwyczajne
walne zgromadzenie w ciągu 14 dni od dnia otrzymania decyzji, a po bezskutecznym upływie
tego terminu nadzwyczajne walne zgromadzenie może być zwołane przez Komisję Nadzoru
Finansowego. W takim przypadku Komisja Nadzoru Finansowego określa porządek zgromadzenia.
2.
Koszty zwołania i odbycia walnego zgromadzenia obciążają bank.
3.
Przerwy w walnym zgromadzeniu nie mogą trwać łącznie dłużej niż 14 dni.
Art. 143.
(uchylony)
Art. 144.
1.
W przypadku, o którym mowa w art. 138 ust. 3, w związku z wystąpieniem okoliczności
wskazanych w art. 142 ust. 1, w celu poprawy sytuacji banku lub zapewnienia efektywności wdrażanego
planu naprawy, Komisja Nadzoru Finansowego może, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 6 ustawy
z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania
depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, wydać decyzję o ustanowieniu kuratora w banku.
1a.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego określa w decyzji
szczegółowy zakres zadań kuratora.
2.
Kuratorowi przysługuje prawo uczestniczenia w posiedzeniach organów banku oraz prawo
do uzyskiwania wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania jego funkcji.
3.
Kuratorowi przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu wobec uchwał i decyzji zarządu i
rady nadzorczej banku. Oświadczenie o zamiarze wniesienia sprzeciwu zgłoszone na posiedzeniu
rady nadzorczej lub zarządu wstrzymuje wykonanie uchwały lub decyzji.
3a.
Sprzeciw, o którym mowa w ust. 3, kurator wnosi do właściwego sądu gospodarczego w
terminie 14 dni od daty powzięcia uchwały lub decyzji zarządu lub rady nadzorczej.
3b.
W przypadku braku wniesienia sprzeciwu do sądu w terminie, o którym mowa w ust. 3a,
lub w przypadku oświadczenia kuratora, że nie będzie zgłaszał sprzeciwu, uchwała lub
decyzja, o której mowa w ust. 3, może zostać wykonana.
4.
Kurator może zaskarżyć uchwałę walnego zgromadzenia akcjonariuszy lub uchwałę walnego
zgromadzenia banku spółdzielczego, które naruszają interes banku, odpowiednio zgodnie
z art. 422 § 1 Kodeksu spółek handlowych albo art. 42 § 3 ustawy - Prawo spółdzielcze.
4a.
Za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego kurator może zwołać nadzwyczajne walne zgromadzenie.
4b.
Koszty zwołania i odbycia walnego zgromadzenia obciążają bank.
4c.
Przerwy w walnym zgromadzeniu nie mogą trwać łącznie dłużej niż 14 dni.
5.
Od decyzji o ustanowieniu kuratora bank może wnieść skargę do sądu administracyjnego
w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania
decyzji. Przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
6.
Funkcję kuratora może pełnić osoba posiadająca kwalifikacje i doświadczenie zawodowe
w zakresie organizacji i zasad działalności banku, a także dająca rękojmię ochrony
interesów banku, w którym kurator ma być ustanowiony. Kuratorem może być również osoba
prawna.
7.
Kurator składa Komisji Nadzoru Finansowego kwartalne sprawozdania ze swojej działalności
zawierające ocenę sytuacji finansowej banku lub realizacji przez zarząd banku planu
naprawy.
8.
Wynagrodzenie kuratora ustala Komisja Nadzoru Finansowego, z tym że nie może ono być
wyższe niż wynagrodzenie prezesa banku, w którym ustanowiono kuratora. Koszty związane
z wykonywaniem funkcji kuratora obciążają koszty działalności banku.
8a.
Komisja Nadzoru Finansowego podaje do publicznej wiadomości informację o ustanowieniu
kuratora poprzez jej zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie
internetowej.
8b.
Jeżeli powołano kuratora z przyczyn innych niż określone w art. 144 ust. 1, kurator
jest powoływany na okres nie dłuższy niż rok. Okres ten może zostać przedłużony, jeżeli
nie ustały przesłanki jego powołania. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje decyzję
akcjonariuszom banku.
9.
Komisja Nadzoru Finansowego może odwołać kuratora w przypadku jego rezygnacji lub
niewłaściwego wykonywania funkcji.
10.
Osobie fizycznej pełniącej funkcję kuratora przysługuje prawo do urlopu wypoczynkowego
w wysokości 26 dni na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy , w terminach uzgodnionych z Komisją Nadzoru Finansowego.
11.
Okres pełnienia funkcji kuratora przez osobę fizyczną jest wliczany do okresu pracy,
od którego zależą uprawnienia pracownicze. Do osób tych mają zastosowanie przepisy
o ubezpieczeniach społecznych i ubezpieczeniu zdrowotnym, o ile osoby te nie są objęte
tymi ubezpieczeniami z innych tytułów.
Art. 145.
1.
Jeżeli na skutek wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 142 ust. 2 zastosowanie
środków, o których mowa w art. 138 ust. 3, nie przyczyniło się do poprawy sytuacji
banku albo w celu zapewnienia efektywności wdrażanego planu naprawy, albo w przypadku
gdy realizacja tego planu okaże się nieskuteczna, Komisja Nadzoru Finansowego może
wydać decyzję o ustanowieniu zarządu komisarycznego. Ustanowienie zarządu komisarycznego
nie wpływa na organizację i sposób działania banku jako osoby prawnej, z wyjątkiem
zmian przewidzianych ustawą.
1a.
Komisja Nadzoru Finansowego może uzależnić dokonywanie określonych czynności przez
zarząd komisaryczny od uzyskania jej zgody.
2.
Na zarząd komisaryczny przechodzi prawo podejmowania uchwał i decyzji we wszystkich
sprawach zastrzeżonych w ustawie i statucie do właściwości władz i organów banku,
z zastrzeżeniem ust. 1a. Z dniem ustanowienia zarządu komisarycznego rada nadzorcza,
z zastrzeżeniem ust. 4, zostaje zawieszona, członkowie zarządu banku zostają odwołani
z mocy prawa, a ustanowione wcześniej prokury i pełnomocnictwa wygasają. Na czas trwania
zarządu komisarycznego kompetencje innych organów banku zostają zawieszone.
2a.
Zarząd komisaryczny może dokonać zamknięcia ksiąg rachunkowych banku i sporządzić
sprawozdanie finansowe banku na dzień wyznaczony przez Komisję Nadzoru Finansowego
oraz podjąć uchwałę o pokryciu straty za okres kończący się w tym dniu oraz straty
za lata ubiegłe.
3.
(uchylony)
4.
Od decyzji, o której mowa w ust. 1, rada nadzorcza może wnieść skargę do sądu administracyjnego
w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania
decyzji. Przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
5.
Zarząd komisaryczny opracowuje plan naprawy określony w art. 141m, kieruje jego wykonaniem
oraz, nie rzadziej niż co 3 miesiące, informuje Komisję Nadzoru Finansowego i radę
nadzorczą o stanie realizacji tego planu.
6.
Ustanowienie zarządu komisarycznego podlega zgłoszeniu do rejestru właściwego dla
banku.
7.
Przepisy art. 144 ust. 8a i 9 stosuje się odpowiednio.
Art. 146.
1.
Członkowi zarządu komisarycznego, w przypadku złożenia wniosku zgodnie z art. 174 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, udziela się urlopu bezpłatnego na okres pełnienia tej funkcji.
2.
Okres urlopu bezpłatnego, o którym mowa w ust. 1, jest wliczany do okresu pracy, od
którego zależą uprawnienia pracownicze.
3.
Wynagrodzenie członków zarządu komisarycznego ustala Komisja Nadzoru Finansowego,
z tym że nie może ono być wyższe niż wynagrodzenie członków dotychczasowego zarządu.
Koszty działalności zarządu komisarycznego obciążają bank.
Art. 146a.
1.
Przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art.
145 ust. 1, wobec banku będącego podmiotem dominującym w holdingu Komisja Nadzoru
Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o planowanym rozstrzygnięciu
oraz wnioskuje do właściwych władz nadzorczych sprawujących nadzór nad podmiotami
działającymi w tym samym holdingu o opinie w zakresie planowanego rozstrzygnięcia.
W postępowaniach prowadzonych w sprawach, o których mowa w art. 141v ust. 1 i 5, art. 142 ust. 3, art. 142a ust. 1, art. 144 ust. 1, art. 145
ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może odstąpić od stosowania art. 10 § 1 Kodeksu
postępowania administracyjnego, także w przypadkach gdy zastosowanie tego przepisu mogłoby uniemożliwić lub znacznie
utrudnić osiągnięcie celów wczesnej interwencji. Uzasadnienie decyzji może zostać
doręczone w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W przypadku gdy uzasadnienie
doręczane jest po doręczeniu decyzji, termin na złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie
sprawy biegnie od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego może wydać decyzję, o której mowa w art. 142 ust. 3, art.
144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1, w terminie 3 dni od dnia doręczenia właściwym władzom
nadzorczym wniosku, o którym mowa w ust. 1.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego, wydając decyzję, o której mowa w art. 142 ust. 3, art.
144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1, uwzględnia opinie właściwych władz nadzorczych otrzymane
w terminie określonym w ust. 2.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje decyzję, o której mowa w art. 142 ust. 3, art.
144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1, właściwym władzom nadzorczym oraz Europejskiemu Urzędowi
Nadzoru Bankowego.
5.
Przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art.
145 ust. 1, wobec banku będącego podmiotem zależnym w holdingu Komisja Nadzoru Finansowego
informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o planowanym rozstrzygnięciu oraz wnioskuje
do właściwej władzy nadzorczej sprawującej nadzór skonsolidowany nad podmiotem dominującym
w tym holdingu o opinię w zakresie planowanego rozstrzygnięcia. Przepisy ust. 2-4
stosuje się odpowiednio.
6.
W przypadku gdy właściwa władza nadzorcza sprawująca nadzór nad podmiotem zależnym
działającym w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2-5, albo
właściwa władza nadzorcza sprawująca nadzór skonsolidowany nad podmiotem dominującym
działającym w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2-5 (podmiot
wnioskujący), przed wydaniem decyzji dotyczącej zastosowania środka podobnego do określonego
w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1 zwraca się do Komisji Nadzoru
Finansowego o opinię w zakresie planowanego rozstrzygnięcia, Komisja Nadzoru Finansowego
przekazuje opinię o potencjalnym wpływie planowanego rozstrzygnięcia na podmioty rynku
finansowego w Polsce, w terminie 3 dni od dnia otrzymania wniosku o taką opinię.
7.
W przypadku otrzymania przez Komisję Nadzoru Finansowego wniosku, o którym mowa w
ust. 6, Komisja Nadzoru Finansowego bada zasadność podjęcia środków, o których mowa
w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1, wobec podmiotów, nad którymi
sprawuje nadzór w ramach holdingu, którego wniosek dotyczy. W przypadku uznania za
niezbędne podjęcia takich środków Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie, nie później
jednak niż w terminie 3 dni od dnia otrzymania wniosku, zawiadamia o tym podmiot wnioskujący
oraz przystępuje do konsultacji z podmiotem wnioskującym mających na celu osiągnięcie
porozumienia w zakresie koordynacji środków wczesnej interwencji.
8.
Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio, jeżeli w odpowiedzi na zawiadomienia, o których
mowa w ust. 1 lub 5, podmiot wnioskujący wskaże na konieczność podjęcia środków wczesnej
interwencji w ramach tego samego holdingu, którego dotyczyło zgłoszenie.
9.
W przypadku nieosiągnięcia porozumienia w ramach konsultacji, o których mowa w ust.
7 i 8, po upływie 5 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, 5 i 6, Komisja
Nadzoru Finansowego może wydać decyzje, o których mowa w art. 142 ust. 3, art. 144
ust. 1 lub art. 145 ust. 1, wobec podmiotu, nad którym sprawuje nadzór, z holdingu,
którego dotyczyły konsultacje.
10.
W przypadkach, o których mowa w ust. 7 i 8, Komisja Nadzoru Finansowego może złożyć
do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego wniosek o podjęcie czynności, o których
mowa w art. 31 lit. c rozporządzenia nr 1093/2010.
11.
Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego uzna za niezasadną decyzję podmiotu wnioskującego,
o której mowa w ust. 6, lub nie jest możliwe osiągnięcie porozumienia w zakresie koordynacji
środków wczesnej interwencji, może przed upływem terminu określonego w ust. 9 skierować
sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego celem uzyskania pomocy w osiągnięciu
porozumienia. W takim przypadku Komisja Nadzoru Finansowego wstrzymuje się od podjęcia
decyzji, o których mowa w ust. 9.
12.
Wytyczne Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego wydane w związku ze skierowaniem sprawy
na podstawie ust. 11 są wiążące dla Komisji Nadzoru Finansowego.
AB. Przejęcie banku
Art. 146b.
1.
W razie obniżenia sumy funduszy własnych banku poniżej poziomu określonego w art.
128 ust. 1 albo powstania niebezpieczeństwa obniżenia tej sumy poniżej poziomu określonego
w art. 128 ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może podjąć decyzję o przejęciu banku
przez inny bank za zgodą banku przejmującego, jeżeli nie zagrozi to bezpieczeństwu
środków gromadzonych na rachunkach w banku przejmującym, obniżeniem funduszy własnych
banku przejmującego poniżej poziomu określonego zgodnie z art. 128 ust. 1, ani nie
stworzy takiego niebezpieczeństwa, oraz nie zagrozi to spełnianiu wymogu, o którym
mowa w art. 55 ust. 4 ustawy o nadzorze makroostrożnościowym, przez bank przejmujący.
Decyzja może zawierać warunki i terminy przejęcia banku przez inny bank.
2.
W przypadku gdy jest to konieczne ze względu na sytuację banku przejmowanego, Komisja
Nadzoru Finansowego może udzielić zezwolenia na przejęcie mimo czasowego niespełniania
przez bank przejmujący wymogu, o którym mowa w art. 55 ust. 4 ustawy o nadzorze makroostrożnościowym.
3.
Wobec banku spółdzielczego Komisja Nadzoru Finansowego może także wydać decyzję, o
której mowa w ust. 1, jeżeli bank spółdzielczy nie spełnia obowiązku zrzeszania się,
zgodnie z art. 16 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach
zrzeszających.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny o wszczęciu postępowania
w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1.
5.
Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust.
3.
Art. 146c.
1.
Z dniem określonym w decyzji, o której mowa w art. 146b ust. 1:
1)
zarząd banku albo zarząd komisaryczny przejmowanego banku ulegają rozwiązaniu, a kompetencje
innych organów banku, z zastrzeżeniem art. 147 ust. 3, zostają zawieszone;
2)
bank przejmujący obejmuje zarząd majątkiem banku przejętego;
3)
wygasają prokury i pełnomocnictwa udzielone przez przejęty bank.
2.
Bank przejmujący dwukrotnie ogłasza w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim, w Monitorze
Sądowym i Gospodarczym oraz na swojej stronie internetowej decyzję o przejęciu banku
oraz wzywa wierzycieli tego banku do zgłoszenia roszczeń w terminie miesiąca od dnia
ostatniego ogłoszenia. Obowiązek ten nie dotyczy wierzycieli z tytułu rachunków bankowych.
W przypadku banków spółdzielczych wystarczające jest ogłoszenie w piśmie lokalnym,
Monitorze Spółdzielczym oraz na stronie internetowej banku przejmującego.
Art. 146d.
1.
Z dniem przejęcia bank przejmujący wchodzi we wszystkie prawa i obowiązki banku przejmowanego.
2.
Bank przejmujący sporządza sprawozdanie finansowe banku przejmowanego na dzień poprzedzający
dzień przejęcia.
3.
Sprawozdanie finansowe, o którym mowa w ust. 2, powinno być zbadane przez biegłego
rewidenta.
4.
Bank przejmujący zgłasza do właściwego rejestru sądowego przejęcie banku wraz z wnioskiem
o wykreślenie z rejestru banku przejmowanego oraz sprawozdaniem finansowym banku przejmowanego
zbadanym przez biegłego rewidenta.
Art. 146e.
Fundusze własne banku przejętego przeznacza się na pokrycie strat bilansowych tego
banku.
Art. 146f.
1.
Po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli banku przejętego bank przejmujący dokonuje
wypłat akcjonariuszom banku przejętego z jego pozostałego majątku proporcjonalnie
do wysokości posiadanego uprzednio kapitału, a w przypadku banku spółdzielczego -
wypowiada członkostwo członkom banku przejętego, skutkujące przyznaniem prawa do wypłaty
członkom banku przejętego wartości ich udziałów proporcjonalnie do wysokości funduszu
udziałowego przejmowanego banku, ustalonego na dzień przejęcia albo wydaje akcjonariuszom
tego banku akcje własne. Bank przejmujący dokonuje wypłaty w okresie 6 miesięcy od
dnia rejestracji przejęcia we właściwym rejestrze sądowym.
2.
Wydanie akcji własnych następuje po ustalonej cenie emisyjnej, nie wyższej jednak
niż wartość księgowa akcji. Wartość prawa do funduszu udziałowego jest ustalana przy
uwzględnieniu ostatniego zatwierdzonego bilansu banku przejmującego.
3.
W przypadku gdy przejęcie banku jest przyczyną szkody, której naprawienie dochodzone
jest na zasadach ogólnych, poszkodowany nie może żądać naprawienia poniesionej szkody
poprzez zapłatę kwoty wyższej niż różnica między kwotą, która zostałaby uzyskana w
przypadku wydania przez sąd postanowienia o ogłoszeniu upadłości banku, a kwotą uzyskaną
w wyniku zaspokojenia wierzytelności albo wartością akcji albo udziałów ustaloną zgodnie
z ust. 1. Ustalenia różnicy kwot, o której mowa w zdaniu poprzednim, dokonuje się
przy założeniu, że w dniu przejęcia, określonym w decyzji, o której mowa w art. 146b
ust. 1, sąd wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości banku.
Art. 146g.
Bank przejmujący może żądać zmiany treści zobowiązania zaciągniętego przez czynność
prawną banku przejętego w okresie roku przed przejęciem, jeżeli w wyniku tej czynności
druga strona uzyskała korzyść na warunkach korzystniejszych od stosowanych wówczas
przez bank przejęty. Powództwo rozpoznaje właściwy miejscowo sąd okręgowy sąd gospodarczy.
B. Likwidacja banku
Art. 147.
1.
Jeżeli po upływie 6 miesięcy od dnia nadzwyczajnego walnego zgromadzenia zwołanego
w trybie określonym w art. 142a ust. 1 strata przekraczać będzie połowę funduszy własnych,
Komisja Nadzoru Finansowego może wydać decyzję o:
1)
uchyleniu zezwolenia na utworzenie banku i jego likwidacji;
2)
wystąpieniu do Rady Ministrów o likwidację banku - w przypadku banku państwowego.
2.
Decyzję o likwidacji banku Komisja Nadzoru Finansowego może wydać również w terminie
innym niż określony w ust. 1, jeżeli wystąpiły okoliczności grożące niewypłacalnością
banku lub obniżeniem sumy funduszy własnych banku w takim stopniu, że nie byłyby spełnione
wymagania obowiązujące przy tworzeniu banku.
3.
Od decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, rada nadzorcza może wnieść skargę do sądu
administracyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie
wstrzymuje wykonania decyzji, jednakże przed rozpatrzeniem skargi nie może być rozpoczęte
upłynnianie majątku banku w likwidacji ani przejęcie majątku banku przez bank przejmujący.
Przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
Art. 148.
(uchylony)
Art. 149.
(uchylony)
Art. 150.
(uchylony)
Art. 151.
(uchylony)
Art. 152.
(uchylony)
Art. 153.
1.
Zarząd nad majątkiem likwidowanego banku obejmuje powołany przez Komisję Nadzoru Finansowego
likwidator, na którego przechodzą uprawnienia zastrzeżone w ustawie i statucie dla
organów banku. Likwidator reprezentuje bank w likwidacji w sądzie i poza sądem.
2.
Z dniem przejęcia zarządu majątkiem likwidowanego banku przez likwidatora:
1)
zarząd banku ulega rozwiązaniu, a mandaty jego członków ulegają wygaśnięciu z mocy
prawa;
2)
kompetencje rady nadzorczej, z zastrzeżeniem art. 147 ust. 3, zostają zawieszone.
Art. 154.
Likwidacja banku jest prowadzona zgodnie z zasadami obowiązującymi przy likwidacji
spółek handlowych, spółdzielni lub stosownie do przepisów, o których mowa w art. 14,
z tym że:
1)
w okresie likwidacji nie wypłaca się dywidendy ani oprocentowania udziałów;
2)
bilans otwarcia likwidacji, program likwidacji oraz rachunek z przeprowadzonej likwidacji
podlegają zatwierdzeniu przez Komisję Nadzoru Finansowego;
3)
likwidator, nie rzadziej niż raz na miesiąc, składa Komisji Nadzoru Finansowego i
wierzycielom sprawozdania z przebiegu likwidacji;
4)
podział pomiędzy akcjonariuszy (członków) majątku pozostałego po zaspokojeniu i zabezpieczeniu
wierzycieli nie może nastąpić przed upływem roku od daty ostatniego ogłoszenia o otwarciu
likwidacji.
Art. 155.
1.
Likwidatorowi przysługuje prawo żądania zmiany treści zobowiązania, o którym mowa
w art. 146g. Może on potrącić z wierzytelności likwidowanego banku dług wynikający
z rachunku bankowego także wtedy, gdy terminy jego spłaty jeszcze nie nastąpiły.
2.
Po zakończeniu likwidacji likwidator sporządza sprawozdanie likwidacyjne i składa
je Komisji Nadzoru Finansowego oraz sądowi rejestrowemu z wnioskiem o wykreślenie
banku z rejestru.
Art. 156.
Szczegółowe warunki i tryb przejęcia lub likwidacji banku oraz powołanie likwidatora
określa decyzja, o której mowa w art. 147 ust. 1.
Art. 156a.
1.
Walne zgromadzenie może podjąć decyzję o dobrowolnej likwidacji banku z przyczyn innych
niż określone w art. 147. Przed rozpoczęciem dobrowolnej likwidacji bank jest obowiązany
poinformować o podjętej decyzji Komisję Nadzoru Finansowego oraz przedstawić jej do
zatwierdzenia program likwidacji. Przepis art. 154 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
2.
Dobrowolna likwidacja banku nie wyłącza możliwości podjęcia przez Komisję Nadzoru
Finansowego działań, o których mowa w art. 142-145, art. 147 i art. 157.
Art. 157.
Komisja Nadzoru Finansowego może podjąć decyzję o odwołaniu likwidatora wyznaczonego
przez bank, jeżeli prowadzi on likwidację banku w sposób zagrażający bezpieczeństwu
środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Komisja Nadzoru Finansowego
powołuje wówczas nowego likwidatora.
Art. 157a.
W razie podjęcia wobec oddziału banku krajowego, posiadającego oddział na terytorium
innego państwa członkowskiego, działań, o których mowa w art. 142-145, art. 147 i
art. 157, Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia niezwłocznie właściwe władze nadzorcze
państwa goszczącego.
Art. 157b.
W razie podjęcia wobec oddziału banku zagranicznego działań, o których mowa w art.
142-145, art. 147 i art. 157, Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie powiadamia
właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego, na którego terytorium znajduje się
inny oddział tego banku.
Art. 157c.
1.
W przypadku podjęcia przez właściwe władze nadzorcze państwa członkowskiego działań
mających na celu likwidację instytucji kredytowej prowadzącej działalność na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, Komisja Nadzoru Finansowego uzna środki podejmowane przez
te władze, na zasadzie wzajemności.
2.
Przepis ust. 1 nie wyłącza uprawnień Komisji Nadzoru Finansowego w stosunku do oddziału
instytucji kredytowej w przypadkach, o których mowa w art. 141a. Przepis art. 141a
ust. 3a stosuje się odpowiednio.
Art. 157d.
1.
Likwidator lub inna osoba wyznaczona przez właściwe władze nadzorcze państwa członkowskiego
do przeprowadzenia likwidacji instytucji kredytowej, zamierzająca wykonywać czynności
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w stosunku do oddziału tej instytucji, jest
obowiązana przedstawić Komisji Nadzoru Finansowego uwierzytelniony odpis orzeczenia
lub decyzji o jego ustanowieniu wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski.
2.
Osoby, o których mowa w ust. 1, są uprawnione do podejmowania czynności wyłącznie
w zakresie określonym w akcie o ich powołaniu. W przypadku gdy akt taki nie zawiera
postanowień szczególnych w tym zakresie, Komisja Nadzoru Finansowego każdorazowo określa,
w drodze decyzji, zakres czynności, jakie będzie podejmować ona na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej. W każdym przypadku osoba ta jest obowiązana ujawnić we właściwych rejestrach
prowadzonych dla oddziału instytucji kredytowych fakt wszczęcia likwidacji i jej skutki.
Art. 157e.
Skutki wszczęcia środków reorganizacyjnych w stosunku do oddziału instytucji kredytowej
lub jej likwidacji są oceniane zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie macierzystym,
pod warunkiem obowiązywania zasady wzajemności, z następującymi zastrzeżeniami:
1)
umowy o pracę i stosunki pracy podlegają prawu państwa członkowskiego, któremu poddana
została umowa;
2)
umowy przyznające prawo do nabycia lub korzystania z nieruchomości podlegają ocenie
według prawa państwa członkowskiego, w którym nieruchomość jest położona, z tym że
również to prawo przesądza o uznaniu danej rzeczy za nieruchomość;
3)
prawa dotyczące nieruchomości, statków morskich lub powietrznych podlegają prawu państwa
członkowskiego, w którym prowadzony jest właściwy rejestr.
Art. 157f.
1.
Jeżeli bank jest zagrożony upadłością, Komisja Nadzoru Finansowego informuje o tym
niezwłocznie Bankowy Fundusz Gwarancyjny, wskazując przesłanki takiej oceny.
2.
Bank jest zagrożony upadłością, jeżeli spełniona jest przynajmniej jedna przesłanka,
o której mowa w art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.
3.
Zarząd banku, zarząd komisaryczny albo likwidator niezwłocznie zawiadamia Komisję
Nadzoru Finansowego o spełnieniu przesłanek, o których mowa w ust. 1.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie przekazuje Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu
otrzymane od organów nadzoru innych państw informacje o zagrożeniu upadłością podmiotów
grupy, do której należy bank.
C. Upadłość banku
Art. 158.
1.
Jeżeli według bilansu sporządzonego na koniec okresu sprawozdawczego aktywa banku
nie wystarczają na zaspokojenie jego zobowiązań, zarząd banku, zarząd komisaryczny
lub likwidator powiadamiają o tym niezwłocznie Komisję Nadzoru Finansowego, która
wydaje decyzję o zawieszeniu działalności banku i ustanowieniu zarządu komisarycznego,
o ile nie został on ustanowiony wcześniej, oraz jednocześnie podejmuje decyzję o jego
przejęciu przez inny bank, za zgodą banku przejmującego, albo występuje do właściwego
sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości.
2.
Jeżeli z powodów związanych bezpośrednio z sytuacją finansową banku nie reguluje on
swoich zobowiązań w zakresie wypłaty środków, o których mowa w art. 2 pkt 68 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie
gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, wobec deponentów w rozumieniu art. 2 pkt 3 tej ustawy, Komisja Nadzoru Finansowego,
w terminie 5 dni roboczych od dnia stwierdzenia tej okoliczności, wydaje decyzję o
zawieszeniu działalności banku i ustanowieniu zarządu komisarycznego, o ile nie został
on ustanowiony wcześniej, oraz jednocześnie podejmuje decyzję o jego przejęciu przez
inny bank, za zgodą banku przejmującego, albo występuje do właściwego sądu z wnioskiem
o ogłoszenie upadłości.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego nie podejmuje decyzji, o których mowa w ust. 1 albo 2,
jeżeli Bankowy Fundusz Gwarancyjny wydał decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji.
3a.
W przypadku banku spółdzielczego powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może być złożone
także przez bank zrzeszający, który zawarł umowę zrzeszeniową z bankiem zrzeszonym,
lub jednostkę zarządzającą systemem ochrony, którego uczestnikiem jest ten bank spółdzielczy.
3b.
Podejmując decyzje o przejęciu banku przez inny bank, o których mowa w ust. 1 i 2,
Komisja Nadzoru Finansowego, w przypadku gdy wartość przejmowanych praw majątkowych
jest niższa niż wartość przejmowanych zobowiązań banku, uwzględnia deklarację udzielenia
wsparcia w formach, o których mowa w art. 268a ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.
4.
Decyzje, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może wydać także z urzędu,
jeżeli nie nastąpi powiadomienie, o którym mowa w ust. 1.
5.
Decyzje o zawieszeniu działalności banku i ustanowieniu zarządu komisarycznego oraz
o przejęciu banku przez inny bank, o których mowa w ust. 1 i 2, są podawane do publicznej
wiadomości przez ogłoszenie w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim i w Monitorze Sądowym
i Gospodarczym. O podjętych decyzjach Komisja Nadzoru Finansowego zawiadamia Bankowy
Fundusz Gwarancyjny.
6.
Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, nie podlegają zaskarżeniu.
7.
Komisja Nadzoru Finansowego zgodnie z art. 146 ust. 3 ustala wysokość wynagrodzenia,
które przysługuje zarządowi komisarycznemu. Do kosztów działalności zarządu komisarycznego
przepis art. 146 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
8.
Przepisy ust. 1-3, 4 i 5 stosuje się odpowiednio do oddziału banku zagranicznego,
który przystąpił do polskiego systemu gwarantowania, z tym że:
1)
powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, obowiązany jest dokonać dyrektor oddziału;
2)
w stosunku do oddziału nie podejmuje się decyzji o przejęciu przez inny bank za zgodą
banku przejmującego.
9.
Przepisy art. 146c-146f stosuje się odpowiednio.
Art. 158a.
1.
W przypadku udzielenia przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny wsparcia, o którym mowa w
art. 268a ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie
gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, instrumenty kapitałowe oraz pożyczki podporządkowane przejmowanego banku, o których
mowa w art. 127 ust. 1, podlegają umorzeniu do wysokości strat przejmowanego banku,
zidentyfikowanych na dzień sporządzenia sprawozdania finansowego, o którym mowa w
art. 146d ust. 2, i niepokrytych dotychczas przez fundusze własne.
2.
Umorzenie, o którym mowa w ust. 1, następuje w zakresie, w jakim jest ono niezbędne
w celu zapewnienia zgodności warunków udzielenia wsparcia z zasadami pomocy państwa
obowiązującymi w Unii Europejskiej.
3.
Umorzenie, o którym mowa w ust. 1, następuje z dniem przejęcia.
4.
Umorzenie, o którym mowa w ust. 1, następuje w kolejności odwrotnej do kolejności
zaspokajania należności, o której mowa w art. 440 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe .
5.
Umorzeniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają zobowiązania z tytułu kapitału i należnych
odsetek.
6.
Jeżeli nie jest konieczne całkowite umorzenie instrumentów kapitałowych lub zobowiązań
podporządkowanych, podlegają one umorzeniu proporcjonalnie w zakresie, w jakim jest
ono niezbędne w celu zapewnienia zgodności warunków udzielenia wsparcia z zasadami
pomocy państwa obowiązującymi w Unii Europejskiej.
7.
Jeżeli instrumenty kapitałowe lub zobowiązania podporządkowane podlegają częściowemu
umorzeniu, warunki umowne w pozostałym zakresie nie ulegają zmianie, z wyłączeniem
podstawy naliczania odsetek z tytułu instrumentu kapitałowego lub pożyczki podporządkowanej.
8.
W przypadku przejęcia banku na podstawie art. 158 ust. 1 i 2 oraz udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 268a ustawy z dnia
10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów
oraz przymusowej restrukturyzacji, wartość i zakres umorzenia, o którym mowa w ust. 1, wskazywana jest w sprawozdaniu
finansowym sporządzonym na dzień poprzedzający dzień przejęcia.
9.
Bank przejmujący ogłasza na swojej stronie internetowej oraz stronie internetowej
banku przejmowanego informację o umorzeniu, o którym mowa w ust. 1.
Art. 159.
1.
W okresie zawieszenia działalności bank:
1)
nie reguluje swoich zobowiązań, z wyjątkiem związanych z ponoszeniem uzasadnionych
kosztów bieżącej działalności, i nie prowadzi działalności bankowej poza windykacją
należności oraz wykonaniem poleceń przelewu na rachunki organów podatkowych z tytułu
należności, o których mowa w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;
2)
nie wypłaca środków pochodzących z nadwyżki bilansowej ani oprocentowania wkładów.
2.
W okresie zawieszenia w stosunku do banku nie może zostać wszczęte postępowanie egzekucyjne,
a wszczęte wcześniej ulega zawieszeniu. Zawieszeniu ulega również egzekucja z rachunków
bankowych prowadzonych przez ten bank.
3.
Warunki i zakres działalności banku w okresie zawieszenia działalności określają decyzje,
o których mowa w art. 158 ust. 1 i 2.
Art. 160.
(uchylony)
Art. 161.
(uchylony)
Art. 162.
(uchylony)
Art. 163.
(uchylony)
Art. 164.
(uchylony)
Art. 165.
(uchylony)
Art. 166.
(uchylony)
Art. 167.
(uchylony)
Art. 168.
(uchylony)
Art. 169.
W związku z likwidacją w trybie art. 138 i art. 147, upadłością banku albo ustanowieniem
zarządu komisarycznego wygasają prawa członków zarządu i rady nadzorczej banku dotyczące
wypłaty odpraw pieniężnych i wynagrodzeń za okres po rozwiązaniu stosunku pracy.
Rozdział 13
Odpowiedzialność cywilna i karna
Art. 170.
1.
Wykonywanie czynności bankowych bez zezwolenia nie stanowi podstawy do pobierania
oprocentowania, prowizji, opłat ani innego wynagrodzenia.
2.
Kto otrzymał oprocentowanie, prowizję, opłatę lub inne wynagrodzenie za czynności,
o których mowa w ust. 1, jest zobowiązany do ich zwrotu.
Art. 171.
1.
Kto bez zezwolenia prowadzi działalność polegającą na gromadzeniu środków pieniężnych
innych osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości
prawnej, w celu udzielania kredytów, pożyczek pieniężnych lub obciążania ryzykiem
tych środków w inny sposób, podlega grzywnie do 10 000 000 złotych i karze pozbawienia
wolności do lat 5.
2.
Tej samej karze podlega, kto, prowadząc działalność zarobkową wbrew warunkom określonym
w ustawie, używa w nazwie jednostki organizacyjnej niebędącej bankiem lub do określenia
jej działalności lub reklamy wyrazów „bank” lub „kasa”.
3.
Tej samej karze podlega także ten, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 lub
2 działając w imieniu lub w interesie osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej
osobowości prawnej.
4.
Kto, będąc obowiązany do podania uprawnionym organom informacji dotyczących banku
i klientów banku w zakresie ustalonym w ustawie, podaje nieprawdziwe lub zataja prawdziwe
dane, podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 3.
5.
Kto, będąc obowiązany do zachowania tajemnicy bankowej, ujawnia lub wykorzystuje informacje
stanowiące tajemnicę bankową, niezgodnie z upoważnieniem określonym w ustawie, podlega
grzywnie do 1 000 000 złotych i karze pozbawienia wolności do lat 3.
6.
Kto, będąc odpowiedzialnym za zapewnienie właściwego funkcjonowania wewnętrznej kontroli
danych i informacji wymaganych w związku ze sprawowaniem nadzoru skonsolidowanego
lub za udzielanie informacji i wyjaśnień na żądanie Komisji Nadzoru Finansowego, nie
wykonuje ciążącego na nim obowiązku albo wykonuje go nierzetelnie lub nieterminowo,
podlega grzywnie do 1 000 000 zł lub karze pozbawienia wolności do lat 3.
7.
Kto, będąc odpowiedzialnym za sporządzenie lub przedstawienie Komisji Nadzoru Finansowego
skonsolidowanego sprawozdania finansowego lub innych sprawozdań związanych z nadzorem
skonsolidowanym, nie wykonuje ciążącego na nim obowiązku albo wykonuje go nierzetelnie
lub nieterminowo, podlega grzywnie do 500 000 zł lub karze pozbawienia wolności do
lat 2.
8.
Kto, będąc do tego obowiązanym, nie przekazuje do instytucji utworzonej na podstawie
art. 105 ust. 4 informacji o całkowitym wykonaniu zobowiązania albo jego wygaśnięciu,
stwierdzeniu nieistnienia zobowiązania albo korekcie jego wysokości oraz o nowo powstałych
zobowiązaniach w terminie 7 dni od wystąpienia zdarzenia uzasadniającego przekazanie
informacji, podlega grzywnie do 30 000 złotych.
Rozdział 13a
Wskaźniki w zakresie funduszy własnych banków
Art. 171a.
1.
Wartości procentowe, o których mowa w art. 467 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013,
dla banków wynoszą 100%.
2.
Wartości procentowe, o których mowa w art. 468 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013,
dla banków wynoszą:
1)
60% - do dnia 31 grudnia 2015 r.;
2)
40% - od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;
3)
20% - od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 4, na potrzeby stosowania art. 468 ust. 4, art. 469 ust. 1 lit.
a i c, art. 474 lit. a oraz art. 476 lit. a rozporządzenia nr 575/2013 wartości procentowe,
o których mowa w art. 478 ust. 1 tego rozporządzenia, dla banków wynoszą:
1)
40% - do dnia 31 grudnia 2015 r.;
2)
60% - od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;
3)
80% - od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.
4.
Na potrzeby stosowania art. 469 ust. 1 lit. a oraz art. 474 lit. a rozporządzenia
nr 575/2013 wartości procentowe, o których mowa w art. 478 ust. 1 tego rozporządzenia,
dla banków wynoszą 100% dla pozycji, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. g oraz art.
56 lit. b i e tego rozporządzenia.
5.
Na potrzeby stosowania art. 469 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 575/2013 wartości
procentowe, o których mowa w art. 478 ust. 2 tego rozporządzenia, dla banków wynoszą:
1)
10% - do dnia 31 grudnia 2015 r.;
2)
20% - od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;
3)
30% - od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.;
4)
40% - od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.;
5)
50% - od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r.;
6)
60% - od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.;
7)
70% - od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.;
8)
80% - od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r.;
9)
90% - od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.
6.
Wartości procentowe, o których mowa w art. 479 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013,
dla banków wynoszą:
1)
60% - do dnia 31 grudnia 2015 r.;
2)
40% - od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;
3)
20% - od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.
7.
Współczynnik, o którym mowa w art. 480 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013, dla banków
wynosi 1.
8.
Wartości procentowe, o których mowa w art. 481 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013,
dla banków wynoszą:
1)
60% - do dnia 31 grudnia 2015 r.;
2)
40% - od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;
3)
20% - od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.
9.
Wartości procentowe, o których mowa w art. 486 ust. 5 rozporządzenia nr 575/2013,
dla banków wynoszą:
1)
70% - do dnia 31 grudnia 2015 r.;
2)
60% - od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;
3)
50% - od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.;
4)
40% - od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.;
5)
30% - od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r.;
6)
20% - od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.;
7)
10% - od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.
Rozdział 14
Przepisy przejściowe, zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe
Art. 172.
1.
(pominięty)
2.
(pominięty)
3.
(pominięty)
Art. 173.
(pominięty)
Art. 174.
(pominięty)
Art. 175.
(pominięty)
Art. 176.
Postępowanie naprawcze, likwidacyjne i upadłościowe wszczęte przed dniem wejścia w
życie ustawy toczy się od tego dnia według przepisów ustawy.
Art. 177.
1.
Banki działające w dniu wejścia w życie ustawy są bankami w rozumieniu tej ustawy
oraz zachowują uprawnienia i obowiązki w zakresie, w jakim nie są z nią sprzeczne.
2.
Banki z udziałem kapitału zagranicznego, działające w dniu wejścia w życie ustawy,
stają się bankami z udziałem osób zagranicznych.
3.
Wpłacony w walutach obcych kapitał akcyjny banków utworzonych przez osoby zagraniczne
lub z udziałem osób zagranicznych zostaje przeliczony na złote, według kursu średniego
ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w dniu wejścia w życie ustawy.
Art. 178.
1.
Bank, który rozpoczął działalność przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa
w art. 193, i nie posiada zezwolenia Prezesa Narodowego Banku Polskiego na utworzenie
banku, jest upoważniony do wykonywania czynności bankowych ustalonych w statucie w
zakresie, w jakim nie sprzeciwiają się temu przepisy ustawy.
1a.
Bank, o którym mowa w ust. 1, może wykonywać na terytorium państwa goszczącego czynności
bankowe ustalone w statucie w zakresie, w jakim nie sprzeciwiają się temu przepisy
ustawy.
2.
W stosunku do banku, o którym mowa w ust. 1, zamiast przewidzianego w art. 138 ust.
3 pkt 4 i w ust. 6 uchylenia zezwolenia na utworzenie banku stosuje się decyzję o
zakazie wykonywania niektórych lub wszystkich czynności bankowych.
Art. 179.
Przewidziane w ustawie ograniczenia dotyczące nabywania oraz wnoszenia udziałów i
wkładów do innej osoby prawnej, w tym nabywania przez banki akcji i zamiany wierzytelności
na składniki w majątku dłużnika, nie obowiązują w toku postępowania określonego w
ustawie z dnia 3 lutego 1993 r. o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków
oraz o zmianie niektórych ustaw .
Art. 180.
(pominięty)
Art. 181.
Do umów zawartych przez banki, w tym do gwarancji bankowych i poręczeń udzielonych
przed wejściem w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem
art. 146g.
Art. 182.
(pominięty)
Art. 183.
1.
Dowody na okaziciela wystawione w związku z umowami na wkłady oszczędnościowe zawartymi
przed wejściem w życie ustawy zachowują moc do czasu wygaśnięcia tych umów, chyba
że strony postanowią wcześniej przekształcić je w umowy rachunku oszczędnościowego,
o których mowa w art. 50 ust. 2.
2.
Umowy, w związku z którymi przed dniem 1 stycznia 1998 r. wydano dowody na okaziciela,
które nie zostały przekształcone w myśl ust. 1, wygasają z dniem 1 stycznia 2006 r.,
z tym że środki pieniężne należne z tytułu tych umów zwracane są posiadaczom tych
dowodów z oprocentowaniem, od dnia 1 stycznia 2006 r. w wysokości oprocentowania środków
pieniężnych gromadzonych na rachunkach oszczędnościowych prowadzonych w banku na podstawie
umów zawartych na czas nieoznaczony.
Art. 184.
(uchylony)
Art. 185.
(uchylony)
Art. 186.
(pominięty)
Art. 187.
(pominięty)
Art. 188.
(pominięty)
Art. 189.
(pominięty)
Art. 190.
(pominięty)
Art. 191.
(pominięty)
Art. 192.
(pominięty)
Art. 193.
Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe , z wyjątkiem przepisów art. 121 ust. 2 i 3.
Art. 194.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw
Wspólnot Europejskich: 1) dyrektywy 97/5/WE z dnia 27 stycznia 1997 r. w sprawie transgranicznych
przelewów bankowych (Dz. Urz. WE L 43 z 14.02.1997); 2) dyrektywy 98/26/EWG z dnia
19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku
papierów wartościowych (Dz. Urz. WE L 166 z 11.06.1998); 3) dyrektywy 1999/93/WE z
dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych
(Dz. Urz. WE L 13 z 19.01.2000); 4) dyrektywy 2000/12/WE z dnia 10 marca 2000 r. odnoszącej
się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (Dz. Urz.
WE L 126 z 26.05.2000); 5) dyrektywy 2000/28/WE z dnia 18 września 2000 r. zmieniającej
dyrektywę 2000/12/WE odnoszącą się do podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej
przez instytucje kredytowe (Dz. Urz. WE L 275 z 27.10.2000); 6) dyrektywy 2000/46/WE
z dnia 18 września 2000 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez
instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością
(Dz. Urz. WE L 275 z 27.10.2000); 7) dyrektywy 2001/24/WE z dnia 4 kwietnia 2001 r.
w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (Dz. Urz. WE L 125 z 05.05.2001).
Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej
ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej
- dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie
specjalne.
2)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 171 z 29.06.2016,
str. 1, Dz. Urz. UE L 175 z 30.06.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 287 z 21.10.2016,
str. 320.
3)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 174 z 01.07.2011,
str. 1, Dz. Urz. UE L 105 z 08.04.2014, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 153 z 22.05.2014,
str. 1.
4)
Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018,
str. 2.
5)
W brzmieniu ustalonym przez art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2020 r. o zmianie
ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.
284), która weszła w życie z dniem 29 lutego 2020 r.
6)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 17 pkt 2 ustawy, o której
mowa w odnośniku 5.
7)
W brzmieniu ustalonym przez art. 16 ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym
rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów (Dz. U. poz. 321), która weszła
w życie z dniem 28 lutego 2020 r.; w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany,
o której mowa w odnośniku 8.
8)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.
2070), która weszła w życie z dniem 30 lipca 2020 r.; wejdzie w życie z dniem 30 października
2020 r.
9)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r.
poz. 1622, 1649, 2020 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 284, 374, 568, 695 i 1175.
10)
Dodana przez art. 3 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 288 i 875), która weszła w życie
z dniem 1 lipca 2020 r.
11)
Dodana przez art. 2 ustawy z dnia 17 września 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych
rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19,
innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. poz. 1639), która weszła w życie z dniem 1 października 2020 r.
12)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2020 r. poz. 567, 568, 695,
875, 1086, 1106, 1422, 1423, 1478, 1493 i 1639.
13)
Obecnie Sąd Okręgowy na podstawie art. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o zmianie
ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. poz. 1064), która weszła w życie
z dniem 1 stycznia 1999 r.
14)
W brzmieniu ustalonym przez art. 41 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do
oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami
COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem
COVID-19 (Dz. U. poz. 1086), która weszła w życie z dniem 24 czerwca 2020 r.
15)
W tym brzmieniu obowiązuje do dnia, o którym mowa w odnośniku 16.
16)
Wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r. na podstawie art. 109 ustawy z dnia 11
września 2019 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo zamówień publicznych (Dz.
U. poz. 2020).
17)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1993 r.
poz. 29, 127 i 646, z 1994 r. poz. 369 i 591, z 1995 r. poz. 18 i 654, z 1996 r. poz.
61, 357, 406, 496 i 703 oraz z 1997 r. poz. 117, 119, 449, 554, 769, 770 i 926.