Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 12 kwietnia 2019 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o rzeczach znalezionych
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rzeczach znalezionych
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Obowiązki i prawa znalazcy oraz przechowującego
- Rozdział 3 - Postępowanie w sprawach odbierania zawiadomień o znalezieniu rzeczy, przyjmowania i przechowania rzeczy znalezionych oraz poszukiwania osób uprawnionych do ich odbioru
- Rozdział 4 - Postępowanie z rzeczami o wartości historycznej, naukowej lub artystycznej
- Rozdział 5 - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 6 - Przepis przejściowy i przepisy końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rzeczach znalezionych , z uwzględnieniem zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o rzeczach znalezionych oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 12 kwietnia 2019 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 26 i art. 27 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rzeczach znalezionych , które stanowią:
„
Art. 26.
W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 169 dodaje się § 3 w brzmieniu:
„
§ 3.
Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się do rzeczy wpisanej do krajowego rejestru utraconych
dóbr kultury.
”
;
2)
w art. 170 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu:
„
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się do rzeczy wpisanej do krajowego rejestru utraconych dóbr
kultury.
”
;
3)
w art. 174 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu:
„
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się do rzeczy wpisanej do krajowego rejestru utraconych dóbr
kultury.
”
;
4)
uchyla się art. 183-186;
5)
art. 187 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 187.
§ 1.
Rzecz znaleziona, która nie zostanie przez osobę uprawnioną odebrana w ciągu roku
od dnia doręczenia jej wezwania do odbioru, a w przypadku niemożności wezwania - w
ciągu dwóch lat od dnia jej znalezienia, staje się własnością znalazcy, jeżeli uczynił
on zadość swoim obowiązkom. Jeżeli jednak rzecz została oddana staroście, znalazca
staje się jej właścicielem, jeżeli rzecz odebrał w wyznaczonym przez starostę terminie.
§ 2.
Rzecz znaleziona będąca zabytkiem lub materiałem archiwalnym po upływie terminu do
jej odebrania przez osobę uprawnioną staje się własnością Skarbu Państwa. Inne rzeczy
znalezione stają się własnością powiatu po upływie terminu do ich odbioru przez znalazcę.
§ 3.
Z chwilą nabycia własności rzeczy przez znalazcę, powiat albo Skarb Państwa wygasają
obciążające ją ograniczone prawa rzeczowe.
”
;
6)
uchyla się art. 188;
7)
art. 189 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 189.
Jeżeli rzecz znaleziono w takich okolicznościach, że poszukiwanie właściciela byłoby
oczywiście bezcelowe, staje się ona przedmiotem współwłasności w częściach ułamkowych
znalazcy i właściciela nieruchomości, na której rzecz została znaleziona, jeżeli jednak
rzecz ta jest zabytkiem lub materiałem archiwalnym, staje się ona własnością Skarbu
Państwa, a znalazca jest obowiązany wydać ją niezwłocznie właściwemu staroście.
”
;
8)
w art. 223 dodaje się § 4 w brzmieniu:
„
4.
Roszczenie właściciela, o którym mowa w art. 222 § 1, nie ulega przedawnieniu, jeżeli
dotyczy rzeczy wpisanej do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury.
”
.
Art. 27.
W ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Ochronę materiałów archiwalnych wchodzących w skład narodowego zasobu archiwalnego
regulują przepisy ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach , z uwzględnieniem przepisów rozdziału 2a.
”
;
2)
po rozdziale 2 dodaje się rozdział 2a w brzmieniu:
„
Rozdział 2a
Krajowy rejestr utraconych dóbr kultury
Art. 24a.
1.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego prowadzi krajowy
rejestr utraconych dóbr kultury.
2.
Do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury wpisuje się rzeczy ruchome będące:
1)
zabytkami wpisanymi do rejestru,
2)
muzealiami, o których mowa w art. 21 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach ,
3)
materiałami bibliotecznymi, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach , należącymi do narodowego zasobu bibliotecznego,
4)
materiałami archiwalnymi, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach
- utraconymi przez właściciela w wyniku popełnienia czynu zabronionego, określonego
w art. 278 § 1 i 3, art. 279 § 1, art. 280-283 albo art. 284 § 1-3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny .
3.
Wpisu do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury dokonuje się na wniosek Policji,
prokuratora, wojewódzkiego konserwatora zabytków, Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych,
właściciela rzeczy, o której mowa w ust. 2, lub osoby kierującej jednostką organizacyjną,
w zbiorach albo zasobach której rzecz się znajdowała.
4.
Wniosek, o którym mowa w ust. 3, składa się na urzędowym formularzu.
5.
Stroną postępowania o wpis do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury jest właściciel
rzeczy lub jednostka organizacyjna, w zbiorach albo zasobie której rzecz się znajdowała.
6.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, załącza się:
1)
kopię zawiadomienia o przestępstwie wraz z dowodem złożenia go organowi ścigania albo
odpis protokołu z przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie lub postanowienie
o wszczęciu śledztwa albo dochodzenia, w przypadku gdy wniosek składa właściciel utraconej
rzeczy lub osoba kierująca jednostką organizacyjną, w zbiorach albo zasobie której
rzecz się znajdowała;
2)
zdjęcie utraconej rzeczy, w przypadku gdy jest ona zabytkiem lub muzealium, o których
mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, w formie pliku cyfrowego.
Art. 24b.
1.
Wpisu utraconej rzeczy do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury dokonuje się
na podstawie decyzji o wpisie do rejestru utraconych dóbr kultury wydanej przez ministra
właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Decyzja podlega natychmiastowemu
wykonaniu.
2.
Wpis do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury polega na wprowadzeniu do niego
danych umożliwiających identyfikację utraconej rzeczy zawartych w decyzji, o której
mowa w ust. 1, niezwłocznie po jej wydaniu.
3.
Dokonanie wpisu do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury nie jest uzależnione
od ustalenia popełnienia czynu zabronionego, o którym mowa w art. 24a ust. 2, prawomocnym
wyrokiem skazującym.
4.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze decyzji,
odmawia wpisu do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury, w przypadku gdy dane
dotyczące utraconej rzeczy zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 24a ust. 3, nie
pozwalają na jej identyfikację.
Art. 24c.
1.
Krajowy rejestr utraconych dóbr kultury, prowadzony w systemie teleinformatycznym,
jest jawny.
2.
Odpisy z krajowego rejestru utraconych dóbr kultury wydawane są na wniosek każdego,
kto tego zażąda.
3.
Dane będące podstawą wpisu do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury udostępnia
się wyłącznie organom władzy publicznej oraz właścicielowi utraconej rzeczy lub jednostce
organizacyjnej, w zbiorach albo zasobie której rzecz się znajdowała, a innym osobom
tylko za zgodą właściciela utraconej rzeczy lub jednostki organizacyjnej, w zbiorach
albo zasobie której rzecz się znajdowała.
Art. 24d.
Od dnia dokonania wpisu w krajowym rejestrze utraconych dóbr kultury nikt nie może
zasłaniać się nieznajomością danych ujawnionych w tym rejestrze.
Art. 24e.
1.
Wykreślenie wpisu z krajowego rejestru utraconych dóbr kultury następuje na podstawie
decyzji ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
2.
Wykreślenie wpisu z krajowego rejestru utraconych dóbr kultury następuje na wniosek
podmiotów wskazanych w art. 24a ust. 3 albo z urzędu, w przypadku gdy:
1)
właściciel odzyskał posiadanie utraconej rzeczy;
2)
dane będące podstawą wpisu okazały się nieprawdziwe.
3.
W przypadku określonym w ust. 2 pkt 2, skutki prawne dokonania wpisu w krajowym rejestrze
utraconych dóbr kultury zostają zniesione z mocą wsteczną.
Art. 24f.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy sposób prowadzenia krajowego rejestru utraconych dóbr
kultury, w tym zakres danych objętych wpisem, zasady wydawania odpisów oraz wzór formularza
wniosku o wpis, uwzględniając prowadzenie krajowego rejestru utraconych dóbr kultury
w systemie teleinformatycznym, konieczność zapewnienia przejrzystości i kompletności
zapisu informacji znajdujących się w krajowym rejestrze utraconych dóbr kultury, zmian
i wykreśleń wpisów oraz sprawność postępowania rejestracyjnego.
”
;
3)
w art. 32 uchyla się ust. 9.
”
;
2)
art. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o rzeczach znalezionych , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
a)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 128, poz. 840, z
1999 r. Nr 64, poz. 729 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz.
1027 i Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, z 2003 r. Nr 111, poz. 1061,
Nr 121, poz. 1142, Nr 179, poz. 1750, Nr 199, poz. 1935 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r.
Nr 25, poz. 219, Nr 69, poz. 626, Nr 93, poz. 889 i Nr 243, poz. 2426, z 2005 r. Nr
86, poz. 732, Nr 90, poz. 757, Nr 132, poz. 1109, Nr 163, poz. 1363, Nr 178, poz.
1479 i Nr 180, poz. 1493, z 2006 r. Nr 190, poz. 1409, Nr 218, poz. 1592 i Nr 226,
poz. 1648, z 2007 r. Nr 89, poz. 589, Nr 123, poz. 850, Nr 124, poz. 859 i Nr 192,
poz. 1378, z 2008 r. Nr 90, poz. 560, Nr 122, poz. 782, Nr 171, poz. 1056, Nr 173,
poz. 1080 i Nr 214, poz. 1344, z 2009 r. Nr 62, poz. 504, Nr 63, poz. 533, Nr 166,
poz. 1317, Nr 168, poz. 1323, Nr 190, poz. 1474, Nr 201, poz. 1540 i Nr 206, poz.
1589, z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 40, poz. 227 i 229, Nr 98, poz. 625 i 626, Nr 125,
poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 152, poz. 1018 i 1021, Nr 182, poz. 1228, Nr 225, poz.
1474 i Nr 240, poz. 1602, z 2011 r. Nr 17, poz. 78, Nr 24, poz. 130, Nr 39, poz. 202,
Nr 48, poz. 245, Nr 72, poz. 381, Nr 94, poz. 549, Nr 117, poz. 678, Nr 133, poz.
767, Nr 160, poz. 964, Nr 191, poz. 1135, Nr 217, poz. 1280, Nr 233, poz. 1381 i Nr
240, poz. 1431, z 2012 r. poz. 611, z 2013 r. poz. 849, 905, 1036 i 1247, z 2014 r.
poz. 538 oraz z 2015 r. poz. 396.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rzeczach znalezionych
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa:
1)
obowiązki i prawa znalazcy oraz przechowującego;
2)
postępowanie w sprawach odbierania zawiadomień o znalezieniu rzeczy, przyjmowania
i przechowania rzeczy znalezionych oraz poszukiwania osób uprawnionych do ich odbioru;
3)
postępowanie z rzeczami o wartości historycznej, naukowej lub artystycznej.
Art. 2.
Przepisy o rzeczach znalezionych stosuje się odpowiednio do rzeczy porzuconych bez
zamiaru wyzbycia się własności, jak również do zwierząt, które zabłąkały się lub uciekły.
Art. 3.
Przepisów ustawy nie stosuje się do zabytków archeologicznych.
Rozdział 2
Obowiązki i prawa znalazcy oraz przechowującego
Art. 4.
1.
Kto znalazł rzecz i zna osobę uprawnioną do jej odbioru oraz jej miejsce pobytu, niezwłocznie
zawiadamia ją o znalezieniu rzeczy i wzywa do jej odbioru.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się do osoby, której rzecz została oddana na przechowanie zgodnie
z przepisami ustawy (przechowujący).
Art. 5.
1.
Kto znalazł rzecz i nie zna osoby uprawnionej do jej odbioru lub nie zna jej miejsca
pobytu, niezwłocznie zawiadamia o znalezieniu rzeczy starostę właściwego ze względu
na miejsce zamieszkania znalazcy lub miejsce znalezienia rzeczy (właściwy starosta).
2.
Kto znalazł rzecz w cudzym pomieszczeniu niezwłocznie zawiadamia o tym osobę zajmującą
pomieszczenie i na żądanie tej osoby oddaje jej rzecz na przechowanie. Jeżeli osoba
zajmująca pomieszczenie nie zna osoby uprawnionej do odbioru rzeczy lub nie zna miejsca
jej pobytu, niezwłocznie zawiadamia o znalezieniu rzeczy właściwego starostę.
31)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o rzeczach znalezionych (Dz. U. poz. 1599), która weszła w życie z dniem 5 września 2018 r..
Kto znalazł pieniądze, papiery wartościowe, kosztowności, o których mowa w art. 21
ust. 4, lub rzeczy o wartości historycznej, naukowej lub artystycznej i nie zna osoby
uprawnionej do ich odbioru lub nie zna jej miejsca pobytu, oddaje rzecz niezwłocznie
właściwemu staroście, chyba że znalezione zostały jedynie pieniądze a ich kwota nie
przekracza 100 złotych lub równowartości tej kwoty obliczonej według kursu średniego
ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia znalezienia pieniędzy, a w przypadku
gdy w tym dniu nie ogłoszono takiego kursu, według ostatniego kursu ogłoszonego przed
tym dniem.
4.
Kto znalazł rzecz, której cechy zewnętrzne lub umieszczone na niej znaki szczególne
wskazują, że stanowi ona sprzęt lub ekwipunek wojskowy, oraz w przypadku znalezienia
dokumentu wojskowego, a w szczególności legitymacji, książeczki lub zaświadczenia
wojskowego albo karty powołania, oddaje rzecz lub dokument niezwłocznie właściwemu
staroście.
5.
Kto znalazł rzecz inną niż rzecz, o której mowa w ust. 3 i 4, może ją oddać właściwemu
staroście.
Art. 6.
Kto znalazł rzecz, której posiadanie wymaga pozwolenia, w szczególności broń, amunicję,
materiały wybuchowe albo dowód osobisty lub paszport, niezwłocznie oddaje rzecz najbliższej
jednostce organizacyjnej Policji, a jeżeli oddanie rzeczy wiązałoby się z zagrożeniem
życia lub zdrowia - zawiadamia o miejscu, w którym rzecz się znajduje. Jednostka organizacyjna
Policji niezwłocznie zawiadamia właściwego starostę o znalezieniu rzeczy oraz znalazcy.
Art. 7.
1.
Kto znalazł rzecz w budynku publicznym, innym budynku lub pomieszczeniu otwartym dla
publiczności albo środku transportu publicznego, oddaje rzecz zarządcy budynku, pomieszczenia
albo środka transportu publicznego (właściwy zarządca), który po upływie 3 dni od
dnia otrzymania rzeczy przekazuje ją właściwemu staroście, chyba że w tym terminie
zgłosi się osoba uprawniona do odbioru rzeczy.
2.
Rzecz, której posiadanie wymaga pozwolenia, w szczególności broń, amunicję, materiały
wybuchowe albo dowód osobisty lub paszport, właściwy zarządca niezwłocznie oddaje
najbliższej jednostce organizacyjnej Policji, a jeżeli oddanie rzeczy wiązałoby się
z zagrożeniem życia lub zdrowia - zawiadamia o miejscu, w którym rzecz się znajduje.
Jednostka organizacyjna Policji niezwłocznie zawiadamia właściwego starostę o znalezieniu
rzeczy oraz znalazcy.
Art. 8.
W przypadku gdy przechowanie lub oddanie rzeczy przez znalazcę jest niemożliwe albo
połączone z niebezpieczeństwem pogorszenia się rzeczy, trudnościami lub znacznymi
kosztami, znalazca może ograniczyć się do wskazania osobie uprawnionej do odbioru
rzeczy, właściwemu staroście lub właściwemu zarządcy miejsca, w którym rzecz się znajduje.
Art. 9.
1.
Do przechowania rzeczy przez znalazcę lub przechowującego stosuje się odpowiednio
przepisy tytułu XXVIII księgi trzeciej ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny , zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”, z tym, że przechowanie jest nieodpłatne.
2.
Poniesione przez znalazcę lub przechowującego koszty przechowania oraz utrzymania
rzeczy w należytym stanie, a także koszty poszukiwania osoby uprawnionej do jej odbioru,
obciążają osobę uprawnioną do odbioru rzeczy do wysokości wartości rzeczy w dniu odbioru.
3.
Znalazcy lub przechowującemu przysługuje prawo zatrzymania.
4.
Znalazca przechowujący rzecz, przechowujący lub właściwy zarządca przechowujący rzecz
ulegającą szybkiemu zepsuciu sprzedaje ją niezwłocznie. Suma uzyskana ze sprzedaży
wchodzi w miejsce rzeczy sprzedanej, po potrąceniu kosztów sprzedaży.
Art. 10.
1.
Znalazca przechowujący rzecz, który uczynił zadość swoim obowiązkom, może żądać znaleźnego
w wysokości jednej dziesiątej wartości rzeczy, jeżeli zgłosił swoje roszczenie najpóźniej
w chwili wydania rzeczy osobie uprawnionej do jej odbioru.
2.
W przypadku gdy rzecz nie jest przechowywana przez znalazcę, znalazca może zastrzec
wobec przechowującego, że będzie żądał znaleźnego. W takim przypadku przechowujący
zawiadamia znalazcę o wydaniu rzeczy osobie uprawnionej do jej odbioru oraz o jej
adresie zamieszkania albo siedziby, a znalazca może zgłosić żądanie znaleźnego w terminie
miesiąca od dnia zawiadomienia go o wydaniu rzeczy. Przechowujący informuje o tym
osobę uprawnioną do odbioru rzeczy.
Art. 11.
1.
W przypadku gdy rzecz znaleziona jest zabytkiem lub materiałem archiwalnym i stała
się własnością Skarbu Państwa, znalazcy przysługuje nagroda.
2.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze
rozporządzenia, rodzaje, wysokość, a także warunki i tryb przyznawania nagród, o których
mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę znaczenie znalezionych zabytków lub materiałów archiwalnych
dla dziedzictwa narodowego i uwzględniając ich wartość historyczną, naukową, artystyczną
oraz materialną.
Rozdział 3
Postępowanie w sprawach odbierania zawiadomień o znalezieniu rzeczy, przyjmowania i przechowania rzeczy znalezionych oraz poszukiwania osób uprawnionych do ich odbioru
Art. 12.
1.
Prowadzenie postępowania w sprawach odbierania zawiadomień o znalezieniu rzeczy, przyjmowania
i przechowania rzeczy znalezionych oraz poszukiwania osób uprawnionych do ich odbioru
należy do zadań właściwego starosty, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
2.
Zadanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi zadanie własne powiatu.
3.
W przypadku gdy organem właściwym do przechowania rzeczy ze względu na jej szczególne
właściwości jest jednostka organizacyjna Policji albo Żandarmerii Wojskowej, właściwy
starosta przekazuje rzecz tej jednostce organizacyjnej.
4.
Właściwy starosta może odmówić przyjęcia rzeczy, której szacunkowa wartość nie przekracza
100 złotych, chyba że jest to rzecz o wartości historycznej, naukowej lub artystycznej.
5.
W przypadku odmowy przyjęcia rzeczy przez właściwego starostę znalazca albo właściwy
zarządca może postąpić z rzeczą według swojego uznania.
Art. 13.
1.
Odebranie zawiadomienia o znalezieniu rzeczy oraz przyjęcie rzeczy przez właściwego
starostę stwierdza się w sporządzonym przez niego protokole, który stanowi podstawę
wydania znalazcy poświadczenia przyjęcia zawiadomienia o znalezieniu rzeczy albo znalezieniu
oraz przyjęciu rzeczy. Protokół i poświadczenie sporządza się także w przypadku wskazania
przez znalazcę miejsca, w którym rzecz się znajduje.
2.
W poświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, wskazuje się imię, nazwisko i adres zamieszkania
znalazcy oraz dokładnie określa rzecz, czas i miejsce znalezienia rzeczy. Właściwy
starosta poucza znalazcę o prawie do żądania znaleźnego oraz zasadach nabycia własności
w przypadku bezskutecznego upływu terminu do odbioru rzeczy przez osobę uprawnioną.
Jeżeli znalazca żąda znaleźnego, czyni się o tym wzmiankę w poświadczeniu.
3.
Złożenie zawiadomienia o znalezieniu rzeczy, zgłoszenie żądania znaleźnego, a także
nabycie własności w przypadku bezskutecznego upływu terminu do odbioru rzeczy przez
osobę uprawnioną znalazca potwierdza w protokole, o którym mowa w ust. 1, własnoręcznym
podpisem.
Art. 14.
Właściwy starosta umieszcza w swojej siedzibie w widocznym miejscu tablicę, na której
zamieszcza informację o godzinach urzędowania komórki organizacyjnej, powołanej do
odbierania zawiadomień o znalezieniu rzeczy, przyjmowania, przechowania tych rzeczy,
poszukiwania osób uprawnionych do ich odbioru oraz udzielania wyjaśnień osobom zgłaszającym
istnienie ich praw.
Art. 15.
1.
W przypadku gdy adres zamieszkania albo siedziby osoby uprawnionej do odbioru rzeczy
nie jest znany, właściwy starosta występuje do organu prowadzącego właściwą ewidencję,
rejestr lub zbiór danych o udzielenie informacji umożliwiających ustalenie tego adresu.
2.
Jeżeli osoba uprawniona do odbioru rzeczy i jej adres zamieszkania albo siedziby zostanie
ustalony, właściwy starosta wzywa niezwłocznie tę osobę do odbioru rzeczy.
3.
W przypadku gdy brak jest możliwości doręczenia osobie uprawnionej wezwania do odbioru
rzeczy lub osoba ta jest nieznana, a szacunkowa wartość rzeczy przekracza 100 złotych,
właściwy starosta dokonuje wezwania na tablicy, o której mowa w art. 14, przez okres
roku, licząc od dnia znalezienia rzeczy, oraz zamieszcza ogłoszenie w Biuletynie Informacji
Publicznej. Jeżeli szacunkowa wartość rzeczy przekracza 5000 złotych, właściwy starosta
zamieszcza również ogłoszenie w dzienniku o zasięgu lokalnym lub ogólnopolskim.
4.
Wezwania, o których mowa w ust. 2 i 3, zawierają termin do odbioru rzeczy oraz pouczenie o skutkach przewidzianych
w art. 187 Kodeksu cywilnego.
Art. 16.
1.
Rzeczy oddane organowi właściwemu do przechowania rzeczy przechowuje się w warunkach
zapewniających ich bezpieczeństwo i trwałość.
2.
Rzeczy, co do których zachodzi niebezpieczeństwo pogorszenia, w szczególności szybkiego
zepsucia lub znacznego obniżenia wartości, w miarę możliwości przechowuje się w warunkach
pozwalających na zachowanie ich w należytym stanie do czasu sprzedaży.
Art. 17.
1.
W przypadku gdy właściwy starosta przyjął na przechowanie rzecz ulegającą szybkiemu
zepsuciu lub której przechowanie byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi
w stosunku do jej wartości rynkowej lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby
znaczne obniżenie jej wartości rynkowej - sprzedaje tę rzecz z wolnej ręki zgodnie
z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji .
2.
W przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie wartości rynkowej rzeczy, której przechowanie
byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi w stosunku do jej szacunkowej
wartości lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie jej szacunkowej
wartości, właściwy starosta występuje do sądu o zarządzenie jej sprzedaży.
3.
Wniosek o zarządzenie przez sąd sprzedaży rzeczy rozpoznaje sąd rejonowy właściwy
ze względu na miejsce przechowania rzeczy, stosując odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym. Sprzedaż rzeczy w drodze licytacji publicznej odbywa
się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o egzekucji z ruchomości.
4.
W przypadku gdy osoba uprawniona do odbioru rzeczy jest znana i znane jest jej miejsce
pobytu albo adres siedziby właściwy starosta zawiadamia tę osobę o planowanej sprzedaży
rzeczy najpóźniej na 2 tygodnie przed jej dokonaniem. W przypadku gdy przechowywana
rzecz jest rzeczą ulegającą szybkiemu zepsuciu właściwy starosta niezwłocznie zawiadamia
osobę uprawnioną do odbioru rzeczy o planowanej sprzedaży.
5.
Suma uzyskana ze sprzedaży wchodzi w miejsce rzeczy sprzedanej, po potrąceniu kosztów
sprzedaży.
Art. 18.
1.
Właściwy starosta informuje osobę uprawnioną do odbioru rzeczy o kosztach przechowania
oraz utrzymania rzeczy w należytym stanie, a także o kosztach poszukiwania osoby uprawnionej
do odbioru rzeczy.
2.
Właściwy starosta wydaje rzecz osobie uprawnionej do odbioru rzeczy po uiszczeniu
przez nią kosztów, o których mowa w ust. 1.
3.
O wydaniu rzeczy osobie uprawnionej do jej odbioru oraz o jej adresie zamieszkania
albo siedziby właściwy starosta niezwłocznie zawiadamia znalazcę, który zażądał znaleźnego.
Zawiadomienie wysyła się na adres zamieszkania wskazany w wydanym znalazcy poświadczeniu.
Art. 19.
1.
W przypadku gdy rzecz znaleziona nie została odebrana przez osobę uprawnioną do jej
odbioru, w terminie określonym w art. 187 Kodeksu cywilnego, właściwy starosta zawiadamia o tym znalazcę oraz wzywa go do odbioru rzeczy w terminie,
nie krótszym niż 2 tygodnie, z pouczeniem, że w przypadku nieodebrania rzeczy w tym
terminie jej właścicielem stanie się powiat. Przepisy art. 18 ust. 1 i 2 stosuje się
odpowiednio.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zabytków oraz materiałów archiwalnych.
3.
Właściwy starosta wydaje znalazcy, który odebrał rzecz, zaświadczenie stwierdzające
upływ terminów przechowania rzeczy oraz zawierające informację o wydaniu rzeczy. W
zaświadczeniu zamieszcza się informację o treści ust. 1.
Art. 20.
1.
W przypadku znalezienia rzeczy, której cechy zewnętrzne lub umieszczone na niej znaki
szczególne wskazują, że stanowi ona sprzęt lub ekwipunek wojskowy, oraz w przypadku
znalezienia dokumentu wojskowego, a w szczególności legitymacji, książeczki lub zaświadczenia
wojskowego albo karty powołania, właściwy starosta niezwłocznie oddaje rzecz lub dokument
najbliższej jednostce organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej.
2.
Wydanie rzeczy, której posiadanie wymaga pozwolenia, może nastąpić dopiero po przedłożeniu
przez osobę uprawnioną do odbioru rzeczy ważnego pozwolenia.
Art. 21.
1.
W przypadku znalezienia pieniędzy, właściwy starosta sporządza ich opis zawierający
liczbę banknotów lub monet, a także ich waluty i nominały. Po sporządzeniu opisu właściwy
starosta wpłaca znalezione pieniądze na rachunek bankowy sum depozytowych.
2.
W przypadku znalezienia papierów wartościowych, właściwy starosta sporządza ich opis
zawierający liczbę i rodzaj dokumentów ze wskazaniem ich wartości, numeru serii lub
innego właściwego oznaczenia, oznaczenie emitenta lub wystawcy dokumentu oraz osoby
uprawnionej według jego treści.
3.
W przypadku znalezienia papieru wartościowego lub innego dokumentu, którego posiadanie
legitymuje do świadczenia, właściwy starosta niezwłocznie zawiadamia emitenta lub
wystawcę dokumentu, podając dokładne oznaczenie tego dokumentu.
4.
W przypadku znalezienia złota, platyny, srebra, w tym monet, wyrobów użytkowych ze
złota, platyny lub srebra, kamieni szlachetnych, pereł oraz koralu, właściwy starosta
sporządza ich szczegółowy opis.
5.
Rzeczy znalezione, o których mowa w ust. 2-4, przechowuje się zabezpieczone w kasie
pancernej, w skrytce sejfowej lub niezwłocznie oddaje na przechowanie bankowi.
Rozdział 4
Postępowanie z rzeczami o wartości historycznej, naukowej lub artystycznej
Art. 22.
W przypadku przypuszczenia, że rzecz znaleziona stanowi rzecz o wartości historycznej,
naukowej lub artystycznej, właściwy starosta w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości
o znalezieniu rzeczy zawiadamia właściwego miejscowo wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Art. 23.
1.
W terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 22, wojewódzki
konserwator zabytków dokonuje w siedzibie właściwego starosty albo w miejscu znalezienia
oględzin rzeczy znalezionej i stwierdza, czy jest ona zabytkiem lub materiałem archiwalnym.
2.
W przypadku gdy w trakcie oględzin, o których mowa w ust. 1, okaże się, że rzecz znaleziona
może być materiałem archiwalnym, wojewódzki konserwator zabytków zasięga opinii dyrektora
właściwego archiwum państwowego.
3.
W przypadkach innych niż określone w ust. 2, wojewódzki konserwator zabytków może
zasięgnąć opinii rzeczoznawcy, muzeum właściwego ze względu na rodzaj rzeczy znalezionej
albo biblioteki.
4.
W przypadkach określonych w ust. 2 i 3, wojewódzki konserwator zabytków stwierdza,
czy rzecz znaleziona jest zabytkiem lub materiałem archiwalnym w terminie 3 dni od
dnia otrzymania opinii.
Art. 24.
W przypadku gdy rzecz znaleziona jest zabytkiem lub materiałem archiwalnym, wojewódzki
konserwator zabytków, w drodze decyzji, oddaje ją na przechowanie właściwemu ze względu
na rodzaj rzeczy znalezionej muzeum państwowemu albo samorządowemu, bibliotece, dla
której organizatorem jest minister, kierownik urzędu centralnego albo jednostka samorządu
terytorialnego, albo archiwum państwowemu.
Art. 25.
1.
W przypadku gdy rzecz znaleziona jest zabytkiem i stała się własnością Skarbu Państwa,
muzeum albo biblioteka, którym rzecz została oddana na przechowanie, występują do
właściwego starosty o przeniesienie własności tej rzeczy, w drodze umowy.
2.
W przypadku gdy rzecz znaleziona jest materiałem archiwalnym i stała się własnością
Skarbu Państwa, wchodzi do zasobu archiwalnego tego archiwum państwowego, któremu
została oddana na przechowanie.
Rozdział 5
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 26.
(pominięty)4)Zamieszczony w obwieszczeniu.
Art. 27.
(pominięty)4)Zamieszczony w obwieszczeniu.
Rozdział 6
Przepis przejściowy i przepisy końcowe
Art. 28.
Przepisy rozdziału 2a ustawy zmienianej w art. 27 stosuje się do rzeczy ruchomych
utraconych w wyniku czynu zabronionego popełnionego po dniu wejścia w życie niniejszej
ustawy.
Art. 29.
1.
Maksymalny limit wydatków budżetu państwa na lata 2015-2024 wyniesie 9 182 756 zł,
z tym że w roku:
1)
2015 - 972 720 zł;
2)
2016 - 792 765 zł;
3)
2017 - 820 511 zł;
4)
2018 - 849 229 zł;
5)
2019 - 878 952 zł;
6)
2020 - 909 716 zł;
7)
2021 - 940 646 zł;
8)
2022 - 972 628 zł;
9)
2023 - 1 005 698 zł;
10)
2024 - 1 039 891 zł.
2.
W przypadku zagrożenia przekroczenia limitów wydatków, o których mowa w ust. 1, na
dany rok budżetowy, zostanie zastosowany mechanizm korygujący polegający na ograniczeniu
kosztów rzeczowych związanych z realizacją zadań związanych z prowadzeniem krajowego
rejestru utraconych dóbr kultury.
3.
Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest
minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
4.
Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitów wydatków, o których mowa
w ust. 1, jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
Art. 30.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia5)Ustawa została ogłoszona w dniu 20 marca 2015 r..
1)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy
o rzeczach znalezionych (Dz. U. poz. 1599), która weszła w życie z dniem 5 września
2018 r.
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r.
poz. 1356, 1499, 1629, 2192, 2193 i 2432.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r.
poz. 1467, 1499, 1544, 1629, 1637, 1693, 2385 i 2432 oraz z 2019 r. poz. 55 i 60.
4)
Zamieszczony w obwieszczeniu.
5)
Ustawa została ogłoszona w dniu 20 marca 2015 r.