Ustawaz dnia 31 lipca 2019 r.o wsparciu finansowym armatorów śródlądowych, Funduszu Żeglugi Śródlądowej i Funduszu
Rezerwowym 1)Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji, ustawę z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności
cywilnoprawnych, ustawę z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej oraz uchyla
się ustawę z dnia 28 października 2002 r. o Funduszu Żeglugi Śródlądowej i Funduszu
Rezerwowym.
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Wsparcie finansowe armatorów śródlądowych
- Rozdział 3 - Fundusz Żeglugi Śródlądowej
- Rozdział 4 - Fundusz Rezerwowy
- Rozdział 5 - Rada Żeglugi Śródlądowej
- Rozdział 6 - Administracyjne kary pieniężne
- Rozdział 7 - Zmiany w przepisach, przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa reguluje:
1)
zasady udzielania wsparcia finansowego armatorom śródlądowym;
2)
funkcjonowanie Funduszu Żeglugi Śródlądowej;
3)
funkcjonowanie Funduszu Rezerwowego.
Art. 2.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
armator - właściciela statku lub osobę, która uzyskała od właściciela tytuł prawny
do władania statkiem we własnym imieniu;
2)
efekt ekologiczny - efekt uzyskany przez armatora w wyniku:
a)
zakupu statku jako ekologicznej formy transportu w celu wspomagania ekologicznych
form transportu,
b)
modernizacji lub remontu statku w celu ochrony środowiska w żegludze śródlądowej,
polegający na ograniczeniu negatywnego lub potencjalnie negatywnego oddziaływania
statku na środowisko, osiągnięty co najmniej przez:
-
-zmniejszenie emisji zanieczyszczeń powstających w wyniku użytkowania statku lub
-
-zmniejszenie ryzyka powstania awarii lub poważnej awarii w wyniku użytkowania statku, lub
-
-zwiększenie udziału energii wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii wykorzystywanej na statku, lub
-
-zwiększenie udziału wykorzystania paliw alternatywnych do napędu statku;
3)
pozytywny efekt ekonomiczny - efekt uzyskany przez armatora w wyniku zakupu, modernizacji
lub remontu statku, polegający na:
a)
wzroście ilości ładunków lub liczby pasażerów przewożonych śródlądowymi drogami wodnymi
przez statek lub
b)
zmniejszeniu średniego zużycia paliwa przez statek, lub
c)
wzroście dopuszczalnej liczby pasażerów statku, lub
d)
zwiększeniu nośności statku, lub
e)
zwiększeniu wydajności statku w zakresie prowadzonych prac utrzymaniowych lub modernizacyjnych
śródlądowych dróg wodnych;
4)
statek - statek w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, b oraz f ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej .
Rozdział 2
Wsparcie finansowe armatorów śródlądowych
Art. 3.
1.
Na wniosek armatora udziela się kredytu preferencyjnego na współfinansowanie zakupu,
modernizacji lub remontu statku.
2.
Wysokość oprocentowania kredytu preferencyjnego wynosi 0,4 stopy redyskonta weksli
określanej przez Narodowy Bank Polski.
Art. 4.
1.
O udzielenie kredytu preferencyjnego może ubiegać się armator:
1)
wykonujący działalność gospodarczą zarejestrowaną w Rzeczypospolitej Polskiej, polegającą
na:
a)
przewozie ładunków,
b)
wykonywaniu prac utrzymaniowo-modernizacyjnych na śródlądowych drogach wodnych,
c)
przewozie pasażerów na statkach przeznaczonych lub używanych do przewozu więcej niż
12 pasażerów;
2)
nieposiadający zaległości z tytułu:
a)
podatków stanowiących dochód budżetu państwa,
b)
składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne,
c)
opłat i kar pieniężnych stanowiących przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska
i Gospodarki Wodnej;
3)
posiadający zdolność kredytową w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe ;
4)
który przeznaczy kredyt preferencyjny na współfinansowanie zakupu, modernizacji lub
remontu statku, innego niż mały statek;
5)
który wykaże planowany efekt ekologiczny lub planowany pozytywny efekt ekonomiczny;
6)
który nie naruszył obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 - w przypadku wnioskowania
o kolejny kredyt preferencyjny.
2.
Mały statek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, jest to statek, którego długość kadłuba
jest mniejsza niż 20 m. Do małych statków nie zalicza się, niezależnie od ich wymiarów,
statków dopuszczonych do przewozu więcej niż 12 pasażerów, promów oraz statków przystosowanych
do prowadzenia zestawów holowanych, pchanych lub sprzężonych, o ile takie zestawy
nie składają się z małych statków.
3.
Bank Gospodarstwa Krajowego, zwany dalej „BGK”, udziela kredytu preferencyjnego w
sposób i na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe.
4.
BGK udziela kredytu preferencyjnego w przypadku spełnienia warunków przewidzianych
w ustawie oraz otrzymania pozytywnej opinii do wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego.
Art. 5.
Wprzypadku armatorów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c, ogólna kwota kredytów
preferencyjnych, które mogą zostać im udzielone w danym roku, nie może przekroczyć
30% kwoty środków przeznaczonych na kredyty preferencyjne w planie finansowym Funduszu
Żeglugi Śródlądowej.
Art. 6.
1.
Opinię do wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego wydaje się z uwzględnieniem
następujących kryteriów:
1)
rodzaju działalności gospodarczej wykonywanej przez armatora, mając na względzie potrzebę
zapewnienia wsparcia dla przewozu ładunków;
2)
efektów ekologicznych lub pozytywnych efektów ekonomicznych planowanych do osiągnięcia
przez armatora, mając na względzie przewidywaną możliwość ich osiągnięcia oraz ich
wielkość.
2.
Ocena kryteriów, o których mowa w ust. 1, jest dokonywana na podstawie analizy porównawczej
wniosków o udzielenie kredytu preferencyjnego, które wpłynęły w okresie 12 miesięcy
przed dniem złożenia wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego.
3.
W przypadku braku wniosków, o których mowa w ust. 2, wydając opinię do wniosku o udzielenie
kredytu preferencyjnego, ocenia się przewidywaną możliwość osiągnięcia planowanego
efektu ekologicznego lub planowanego pozytywnego efektu ekonomicznego.
4.
Negatywną opinię do wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego wydaje się, w przypadku
gdy na podstawie analizy przesłanek, o których mowa w ust. 1 albo 3, nie jest zasadne
przyznanie armatorowi kredytu preferencyjnego.
5.
Negatywną opinię do wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego wydaje się również
w przypadku, gdy armator nie spełnia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art.
4 ust. 1 pkt 1 i 4-6.
Art. 7.
1.
Wniosek o udzielenie kredytu preferencyjnego zawiera:
1)
dane identyfikujące armatora;
2)
wnioskowaną wysokość kredytu preferencyjnego;
3)
proponowany sposób i terminy wypłaty kredytu preferencyjnego;
4)
opis przeznaczenia kredytu preferencyjnego oraz planowanego efektu ekologicznego lub
planowanego pozytywnego efektu ekonomicznego;
5)
łączne koszty i strukturę kosztów przedsięwzięcia;
6)
strukturę finansowania z podziałem na źródła;
7)
termin oraz harmonogram realizacji przedsięwzięcia;
8)
źródła spłaty kredytu preferencyjnego;
9)
proponowany sposób spłaty kredytu preferencyjnego, w tym proponowany okres karencji;
10)
proponowane formy zabezpieczenia spłaty kredytu preferencyjnego.
2.
Armator załącza do wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego dokumenty potwierdzające
spełnienie warunków, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1-5.
Art. 8.
1.
Kredyt preferencyjny udzielony armatorowi, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit.
a:
1)
na zakup lub remont statku może być częściowo umorzony do wysokości:
a)
10% wykorzystanej kwoty kredytu preferencyjnego - w przypadku kredytu udzielonego
na zakup lub remont statku młodszego niż 5 lat,
b)
5% wykorzystanej kwoty kredytu preferencyjnego - w przypadku kredytu udzielonego na
zakup lub remont statku w wieku od 5 do 15 lat,
2)
na modernizację statku może być częściowo umorzony do wysokości 25% wykorzystanej
kwoty kredytu preferencyjnego
- jednak do wysokości nie większej niż część kredytu pozostająca do spłaty.
2.
Wiek statku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ustala się na dzień wystąpienia armatora
z wnioskiem o umorzenie części kredytu preferencyjnego, a liczy od daty jego budowy.
Art. 9.
1.
O umorzenie części kredytu preferencyjnego może ubiegać się armator, który:
1)
na dzień złożenia wniosku o umorzenie części kredytu preferencyjnego prowadzi działalność,
o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a;
2)
złoży wniosek o umorzenie części kredytu preferencyjnego w okresie obowiązywania umowy
kredytu preferencyjnego;
3)
terminowo wykonuje obowiązki wynikające z umowy kredytu preferencyjnego;
4)
wykorzystał kredyt preferencyjny zgodnie z przeznaczeniem określonym w umowie kredytu
preferencyjnego;
5)
nie posiada zaległości z tytułu:
a)
podatków stanowiących dochód budżetu państwa,
b)
składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne,
c)
opłat i kar pieniężnych stanowiących przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska
i Gospodarki Wodnej.
2.
BGK umarza część kredytu preferencyjnego w przypadku spełnienia warunków przewidzianych
w ustawie oraz otrzymania pozytywnej opinii do wniosku o umorzenie części kredytu
preferencyjnego.
Art. 10.
1.
Opinię do wniosku o umorzenie części kredytu preferencyjnego wydaje się z uwzględnieniem
następujących kryteriów:
1)
okresu wykonywanej działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, mając
na względzie wspieranie armatorów prowadzących taką działalność stale lub przez dłuższy
okres;
2)
minimalnej liczby członków załogi statku, którego dotyczy kredyt preferencyjny, mając
na względzie potrzebę utrzymania lub zwiększenia poziomu zatrudnienia w żegludze śródlądowej.
2.
Ocena kryteriów, o których mowa w ust. 1, jest dokonywana na podstawie analizy porównawczej
wniosków o umorzenie części kredytu preferencyjnego, które wpłynęły w okresie 12 miesięcy
przed dniem złożenia wniosku o umorzenie części kredytu preferencyjnego.
3.
W przypadku braku wniosków, o których mowa w ust. 2, wydając opinię do wniosku o umorzenie
części kredytu preferencyjnego, ocenia się tylko spełnienie warunków, o których mowa
w art. 9 ust. 1 pkt 1 i 4.
4.
Negatywną opinię do wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego wydaje się, w przypadku
gdy na podstawie analizy przesłanek, o których mowa w ust. 1, nie jest zasadne przyznanie
armatorowi umorzenia części kredytu preferencyjnego.
5.
Negatywną opinię do wniosku o umorzenie kredytu preferencyjnego wydaje się również
w przypadku, gdy armator nie spełnia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art.
9 ust. 1 pkt 1 i 4.
Art. 11.
1.
Wniosek o umorzenie części kredytu preferencyjnego zawiera:
1)
dane identyfikujące armatora;
2)
numer i datę zawartej umowy kredytu preferencyjnego;
3)
zakres oraz proponowaną wysokość umorzenia kredytu preferencyjnego;
4)
okres wykonywanej działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a;
5)
opis wykorzystania kredytu preferencyjnego.
2.
Armator załącza do wniosku o umorzenie części kredytu preferencyjnego dokumenty potwierdzające
wiek statku oraz spełnienie warunków, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1, 4 i 5.
Art. 12.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wykaz
wymaganych dokumentów, które załącza się do:
1)
wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego,
2)
wniosku o umorzenie części kredytu preferencyjnego
- mając na uwadze potrzebę uzyskania niezbędnych informacji do rozpatrzenia tych wniosków.
Art. 13.
1.
W okresie obowiązywania umowy kredytu preferencyjnego armator nie może zbyć statku,
na którego zakup, modernizację lub remont uzyskał kredyt preferencyjny, z wyjątkiem
przypadku gdy:
1)
dokonał spłaty zobowiązań wynikających z umowy kredytu preferencyjnego albo
2)
uzyskał zgodę BGK na przeniesienie zobowiązań wynikających z umowy kredytu preferencyjnego
na nabywcę statku, który spełnia warunki do udzielenia kredytu preferencyjnego, oraz
pozytywną opinię do wniosku o zgodę na zbycie statku.
2.
Armator we wniosku o zgodę na zbycie statku przedstawia opis wykorzystania kredytu
preferencyjnego oraz załącza do tego wniosku dokumenty potwierdzające wykorzystanie
kredytu preferencyjnego zgodnie z przeznaczeniem określonym w umowie kredytu preferencyjnego.
3.
BGK po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie przekazuje go wraz
z załączonymi dokumentami do organu wydającego opinię.
4.
Pozytywną opinię do wniosku o zgodę na zbycie statku wydaję się w przypadku wykorzystania
kredytu preferencyjnego zgodnie z przeznaczeniem określonym w umowie kredytu preferencyjnego.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, do nabywcy statku stosuje się odpowiednio
art. 4, art. 6 i art. 7.
Art. 14.
Wprzypadku zbycia statku w okresie obowiązywania umowy kredytu preferencyjnego z naruszeniem
obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2, armator jest obowiązany do:
1)
spłaty zobowiązań wynikających z umowy kredytu preferencyjnego;
2)
zwrotu pomocy de minimis otrzymanej ze środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej w wyniku uzyskania kredytu preferencyjnego
i umorzenia części kredytu preferencyjnego.
Art. 15.
1.
Armatorom refinansuje się zakup następujących kategorii składników wyposażenia statku:
1)
środków ratunkowych,
2)
oznakowania nawigacyjnego,
3)
środków sygnałowych,
4)
środków łączności radiotelefonicznej,
5)
urządzeń nawigacyjnych,
6)
urządzeń wykorzystujących nowe technologie na statkach
- jeżeli w danym roku kalendarzowym przewidziano środki przeznaczone na ten cel w
planie finansowym Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
2.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej zamieszcza w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu go obsługującego informacje o wysokości środków
przeznaczonych w danym roku kalendarzowym w planie finansowym Funduszu Żeglugi Śródlądowej
na refinansowanie zakupu składników wyposażenia statku oraz o ich wyczerpaniu.
3.
Maksymalna liczba refinansowanych w okresie 3 kolejnych lat kalendarzowych składników
wyposażenia statku przypadających na jeden statek nie może przekroczyć:
1)
10 - w przypadku składników wchodzących w skład kategorii środków ratunkowych, o której
mowa w ust. 1 pkt 1;
2)
3 - w przypadku składników wchodzących w skład każdej z kategorii, o których mowa
w ust. 1 pkt 2-6.
4.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej, po zasięgnięciu opinii Rady Żeglugi
Śródlądowej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy wykaz składników wyposażenia
statku, których zakup jest refinansowany, oraz ich liczbę przypadającą na jeden statek
dla poszczególnych składników, spośród kategorii składników wyposażenia statku, o
których mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę dostosowania statków do obowiązujących
wymagań w zakresie bezpieczeństwa żeglugi.
Art. 16.
1.
BGK refinansuje zakup składnika wyposażenia statku w wysokości 50% jego ceny zapłaconej
przez armatora.
2.
O refinansowanie zakupu składnika wyposażenia statku może się ubiegać armator, który:
1)
złoży wniosek o refinansowanie zakupu składnika wyposażenia statku w roku, w którym
zakupił ten składnik;
2)
nie posiada zaległości z tytułu:
a)
podatków stanowiących dochód budżetu państwa,
b)
składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne,
c)
opłat i kar pieniężnych stanowiących przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska
i Gospodarki Wodnej.
Art. 17.
1.
Wniosek o refinansowanie zakupu składników wyposażenia statku zawiera:
1)
dane identyfikujące armatora;
2)
określenie składnika wyposażenia statku, którego zakup będzie refinansowany, i dane
go identyfikujące;
3)
nazwę i numer rejestracyjny statku, na którym znajduje się zakupiony składnik wyposażenia
statku;
4)
numer rachunku bankowego wnioskodawcy albo rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,
której członkiem jest armator, na które mają zostać przekazane środki z tytułu refinansowania.
2.
Do wniosku o refinansowanie zakupu składnika wyposażenia statku załącza się:
1)
dokumenty potwierdzające jego zakup i cenę;
2)
zaświadczenie wydane przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego o niezaleganiu
w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa, sporządzone nie wcześniej niż 30
dni przed dniem złożenia wniosku;
3)
zaświadczenie wydane przez właściwy oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, że armator
nie zalega z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, sporządzone nie
wcześniej niż 30 dni przed dniem złożenia wniosku;
4)
oświadczenie armatora, że nie posiada zaległości z tytułu opłat i kar pieniężnych
stanowiących przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej;
5)
kopię dokumentu bezpieczeństwa statku, na którym znajduje się składnik wyposażenia
statku objęty wnioskiem o refinansowanie.
Art. 18.
1.
Armator, któremu refinansowano zakup składnika wyposażenia statku, jest obowiązany
do posiadania tego składnika na statku wskazanym we wniosku, o którym mowa w art.
17 ust. 1, przez okres 3 lat od dnia refinansowania, z wyjątkiem przypadku:
1)
przekazania tego składnika do naprawy - przez okres niezbędny do jego naprawy i ponownego
umieszczenia na statku;
2)
trwałego uszkodzenia tego składnika uniemożliwiającego jego dalszą eksploatację;
3)
utraty tego składnika wskutek okoliczności, za które armator nie ponosi odpowiedzialności;
4)
zbycia statku, na którym zgodnie z wnioskiem, o którym mowa w art. 17 ust. 1, znajduje
się ten składnik;
5)
zwrotu refinansowania.
2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, armator jest obowiązany w terminie
7 dni od dnia usunięcia ze statku składnika wyposażenia statku przedstawić dyrektorowi
urzędu żeglugi śródlądowej oświadczenie o usunięciu ze statku tego składnika, w którym
wskazuje przyczynę usunięcia, a także dokument potwierdzający zdarzenie, o którym
mowa w ust. 1 pkt 1-3.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, po zakończeniu naprawy składnika wyposażenia
statku, armator jest obowiązany w terminie 7 dni od dnia zakończenia naprawy powiadomić
o tym dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej.
4.
Jeżeli w terminie 3 lat od dnia refinansowania zakupu składnika wyposażenia statku
nastąpi zbycie statku, na którym znajduje się ten składnik, armator jest obowiązany
do:
1)
poinformowania dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej o zbyciu oraz o składniku wyposażenia
statku, którego zakup refinansowano i który znajdował się na tym statku, oraz
2)
zwrotu otrzymanego refinansowania zakupu składnika wyposażenia statku
- w terminie 14 dni od dnia zbycia statku.
Art. 19.
1.
BGK rozpatruje:
1)
wnioski o udzielenie kredytu preferencyjnego i umorzenie części kredytu preferencyjnego
w terminie 30 dni od dnia ich otrzymania,
2)
wnioski o refinansowanie zakupu składnika wyposażenia statku w terminie 14 dni od
dnia ich otrzymania
- według kolejności ich wpływu.
2.
W przypadku gdy wniosek o udzielenie kredytu preferencyjnego, umorzenie części kredytu
preferencyjnego lub refinansowanie zakupu składnika wyposażenia statku nie spełnia
wymagań określonych w ustawie, BGK wzywa armatora do usunięcia braków tego wniosku
w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych
braków spowoduje pozostawienie tego wniosku bez rozpatrzenia.
3.
Jeżeli armator:
1)
nie usunie w wyznaczonym terminie braków wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego,
umorzenie części kredytu preferencyjnego albo refinansowanie zakupu składnika wyposażenia
statku, BGK pozostawia wniosek bez rozpatrzenia;
2)
usunie w wyznaczonym terminie braki wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego,
umorzenie części kredytu preferencyjnego albo refinansowanie zakupu składnika wyposażenia
statku, termin na rozpatrzenie wniosku rozpoczyna bieg od dnia złożenia w BGK poprawionego
wniosku lub kompletu wymaganych dokumentów.
4.
BGK po otrzymaniu:
1)
wniosku o udzielenie kredytu preferencyjnego niezwłocznie przekazuje go wraz z dokumentami
potwierdzającymi spełnienie warunków, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, 4 i 5,
2)
wniosku o umorzenie części kredytu preferencyjnego niezwłocznie przekazuje go wraz
z dokumentem potwierdzającym wiek statku oraz dokumentami potwierdzającymi spełnienie
warunków, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i 4
- do organu wydającego odpowiednio opinię, o której mowa w art. 6 ust. 1 oraz art.
10 ust. 1.
Art. 20.
1.
BGK przekazuje ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej, w terminie 14 dni
od dnia:
1)
zawarcia umowy kredytu preferencyjnego, informację o udzielonym kredycie preferencyjnym
zawierającą:
a)
imię i nazwisko oraz adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby armatora, któremu
udzielono kredytu preferencyjnego,
b)
nazwę, rodzaj statku lub numer rejestracyjny statku, którego dotyczy kredyt preferencyjny,
c)
okres obowiązywania umowy kredytu preferencyjnego;
2)
wcześniejszej spłaty kredytu preferencyjnego lub umorzenia części kredytu preferencyjnego,
informację dotyczącą zakończenia okresu obowiązywania umowy kredytu preferencyjnego
zawierającą dane, o których mowa w pkt 1 lit. a i b, oraz datę zakończenia okresu
obowiązywania umowy kredytu preferencyjnego;
3)
refinansowania zakupu składnika wyposażenia statku, informację o refinansowaniu zawierającą:
a)
imię i nazwisko oraz adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby armatora, któremu
refinansowano zakup składnika wyposażenia statku,
b)
wskazanie składnika wyposażenia statku, którego zakup refinansowano, i dane go identyfikujące,
c)
nazwę i numer rejestracyjny statku, na którym znajduje się zakupiony składnik wyposażenia
statku,
d)
datę refinansowania zakupu składnika wyposażenia statku.
2.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej przekazuje dyrektorom urzędów żeglugi
śródlądowej informacje, o których mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania.
3.
Dyrektor właściwego urzędu żeglugi śródlądowej niezwłocznie informuje BGK oraz ministra
właściwego do spraw żeglugi śródlądowej:
1)
o zmianie armatora statku, którego dotyczy umowa kredytu preferencyjnego, dokonanej
w rejestrze administracyjnym polskich statków żeglugi śródlądowej,
2)
o wykreśleniu z rejestru, o którym mowa w pkt 1, statku, którego dotyczy umowa kredytu
preferencyjnego
- jeżeli zmiana lub wykreślenie nastąpiło w okresie obowiązywania umowy kredytu preferencyjnego
dotyczącej tego statku.
4.
Dyrektor właściwego urzędu żeglugi śródlądowej niezwłocznie informuje BGK oraz ministra
właściwego do spraw żeglugi śródlądowej o zbyciu statku, na którym znajdował się składnik
wyposażenia, na którego zakup udzielono refinansowania, jeżeli zbycie nastąpiło przed
upływem okresu 3 lat od dnia udzielenia refinansowania.
Art. 21.
Udzielanie kredytów preferencyjnych, dokonywanie ich umorzeń, a także refinansowanie
zakupu składników wyposażenia statków stanowi pomoc de minimis udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w przepisach Unii Europejskiej dotyczących
pomocy udzielanej w ramach zasady de minimis .
Rozdział 3
Fundusz Żeglugi Śródlądowej
Art. 22.
W BGK jest prowadzony Fundusz Żeglugi Śródlądowej.
Art. 23.
1.
Środki Funduszu Żeglugi Śródlądowej pochodzą z:
1)
dotacji z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej;
2)
odsetek z tytułu oprocentowania środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej oraz odsetek
od lokat bankowych okresowo wolnych środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej;
3)
przychodów z inwestycji okresowo wolnych środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej w papiery
wartościowe emitowane przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski oraz papiery wartościowe
określające świadczenia pieniężne gwarantowane lub poręczane przez Skarb Państwa lub
Narodowy Bank Polski;
4)
odsetek od kredytów preferencyjnych udzielanych ze środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej;
5)
darowizn i zapisów;
6)
wpływów z innych tytułów.
2.
Środki Funduszu Żeglugi Śródlądowej mogą pochodzić także z dotacji celowej z budżetu
państwa w wysokości określonej w ustawie budżetowej, przekazywanej przez ministra
właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.
Art. 24.
1.
Do dnia 10 stycznia każdego roku minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej występuje
do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z wnioskiem o ustalenie
wysokości dotacji przeznaczonej wyłącznie na wspomaganie ekologicznych form transportu
oraz ochronę środowiska w żegludze śródlądowej, udzielanej na rok następny.
2.
Do dnia 20 lutego każdego roku minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej i Narodowy
Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej uzgadniają wysokość dotacji.
3.
Na podstawie umowy zawartej z ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej Narodowy
Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przekazuje corocznie, w terminie 45
dni od dnia ogłoszenia ustawy budżetowej, dotację w uzgodnionej wysokości na rachunek
Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
4.
Umowa określa także rodzaje zadań realizowanych ze środków dotacji i jest zawierana
po ogłoszeniu ustawy budżetowej.
5.
Wysokość uzgodnionej dotacji nie może przekroczyć 1% przychodów Narodowego Funduszu
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, o których mowa w art. 401 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska , osiągniętych w roku poprzedzającym rok uzgodnienia wysokości tej dotacji.
6.
Środki dotacji niewykorzystane w danym roku BGK zwraca na rachunek bankowy Narodowego
Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej do dnia 31 stycznia roku następnego.
Art. 25.
1.
Środki Funduszu Żeglugi Śródlądowej przeznacza się na:
1)
kredyty preferencyjne;
2)
refinansowanie zakupu składników wyposażenia statku;
3)
wynagrodzenie prowizyjne przysługujące BGK z tytułu obsługi Funduszu Żeglugi Śródlądowej;
4)
inne wydatki określone w planie finansowym Funduszu Żeglugi Śródlądowej związane z:
a)
funkcjonowaniem Rady Żeglugi Śródlądowej,
b)
realizacją działań wskazanych w planie promocji żeglugi śródlądowej;
5)
wpłaty na Fundusz Rezerwowy.
2.
Umorzenia części kredytów preferencyjnych następują w ciężar środków Funduszu Żeglugi
Śródlądowej.
3.
Okresowo wolne środki Funduszu Żeglugi Śródlądowej mogą być:
1)
lokowane w innych bankach;
2)
inwestowane w papiery wartościowe, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 3.
4.
Suma okresowo wolnych środków lokowanych w jednym banku lub grupie banków powiązanych
ze sobą kapitałowo lub organizacyjnie nie może przekroczyć 25% wszystkich wolnych
środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
Art. 26.
Nadzór nad gospodarowaniem środkami Funduszu Żeglugi Śródlądowej sprawuje Rada Nadzorcza
BGK.
Art. 27.
1.
BGK wyodrębnia w swoim planie finansowym plan finansowy Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
2.
Plan finansowy Funduszu Żeglugi Śródlądowej określa w szczególności:
1)
przewidywane źródła, terminy i wielkości zasilenia Funduszu Żeglugi Śródlądowej;
2)
przewidywane wydatki wynikające z planu promocji żeglugi śródlądowej;
3)
przewidywane kwoty środków przeznaczonych na kredyty preferencyjne;
4)
przewidywaną kwotę umorzeń kredytów preferencyjnych;
5)
maksymalną wysokość wynagrodzenia prowizyjnego przysługującego BGK z tytułu obsługi
Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
3.
Plan finansowy Funduszu Żeglugi Śródlądowej może określać kwotę środków przeznaczoną
na refinansowanie zakupu składników wyposażenia statku.
4.
Plan finansowy Funduszu Żeglugi Śródlądowej stanowi podstawę dokonywania wypłat ze
środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
Art. 28.
1.
BGK, nie później niż do dnia 15 czerwca roku poprzedzającego rok, w którym plan finansowy
Funduszu Żeglugi Śródlądowej ma obowiązywać, przedstawia projekt tego planu do uzgodnienia:
1)
ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej;
2)
ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych - w zakresie finansowym.
2.
Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje do dnia 31 lipca roku poprzedzającego
rok, w którym plan finansowy Funduszu Żeglugi Śródlądowej ma obowiązywać.
Art. 29.
BGK:
1)
sporządza dla Funduszu Żeglugi Śródlądowej odrębny bilans oraz rachunek zysków i strat,
stanowiące załączniki do sprawozdania finansowego banku;
2)
składa ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej oraz ministrowi właściwemu
do spraw finansów publicznych, w terminie do końca miesiąca następującego po każdym
kwartale, sprawozdanie z realizacji planu finansowego Funduszu Żeglugi Śródlądowej;
3)
składa ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej oraz ministrowi właściwemu
do spraw finansów publicznych do dnia 30 kwietnia sprawozdanie z realizacji planu
finansowego Funduszu Żeglugi Śródlądowej za poprzedni rok.
Art. 30.
1.
BGK przysługuje:
1)
wynagrodzenie prowizyjne z tytułu obsługi Funduszu Żeglugi Śródlądowej;
2)
prowizja w maksymalnej wysokości do 1% kwoty udzielonego kredytu preferencyjnego pobierana
od kredytobiorcy.
2.
Wynagrodzenie prowizyjne przysługuje w wysokości iloczynu współczynnika prowizji w
maksymalnej wysokości do 1,06 oraz kosztów faktycznie poniesionych przez BGK w wyniku
podjętych koniecznych czynności do obsługi Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
3.
Wynagrodzenie prowizyjne przysługuje do wysokości maksymalnego wynagrodzenia prowizyjnego
określonego w planie finansowym Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
4.
BGK ustala wysokość miesięcznego wynagrodzenia prowizyjnego i pobiera je ze środków
Funduszu Żeglugi Śródlądowej.
5.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wysokość współczynnika prowizji, o którym mowa w ust. 2, oraz sposób i terminy pobierania
przez BGK wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu obsługi Funduszu Żeglugi Śródlądowej
- mając na względzie potrzebę zapewnienia sprawnej i terminowej obsługi Funduszu Żeglugi
Śródlądowej oraz właściwą organizację i sposób gospodarowania środkami tego funduszu;
2)
wysokość prowizji, o której mowa w ust. 1 pkt 2 - mając na względzie potrzebę zapewnienia
zwrotu kosztów związanych z procesem udzielania kredytów preferencyjnych.
Art. 31.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej zawiera z BGK umowę w sprawie obsługi
Funduszu Żeglugi Śródlądowej określającą w szczególności:
1)
szczegółowe zasady dokonywania wypłat ze środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej;
2)
zakres danych wymaganych do przygotowania planu finansowego Funduszu Żeglugi Śródlądowej
oraz tryb ich przekazywania do BGK.
Rozdział 4
Fundusz Rezerwowy
Art. 32.
1.
W BGK jest prowadzony Fundusz Rezerwowy.
2.
Mechanizm Funduszu Rezerwowego jest uruchamiany w przypadkach przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 718/1999 z dnia 29 marca 1999 r. w sprawie polityki w
zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej w celu wspierania żeglugi śródlądowej , zwanym dalej „rozporządzeniem 718/1999”.
3.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłasza, w drodze obwieszczenia, w
Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” informację o uruchomieniu
mechanizmu Funduszu Rezerwowego wraz z datą jego uruchomienia.
Art. 33.
Fundusz Rezerwowy składa się z trzech odrębnych rachunków dla:
1)
statków do przewozów ładunków suchych;
2)
zbiornikowców;
3)
pchaczy.
Art. 34.
1.
Środki Funduszu Rezerwowego pochodzą:
1)
ze składek specjalnych, o których mowa w rozporządzeniu 718/1999, zwanych dalej „składkami
specjalnymi”;
2)
z wpłat z Funduszu Żeglugi Śródlądowej;
3)
z innych źródeł.
2.
W przypadku braku środków finansowych wystarczających do realizacji zadań wynikających
z planu finansowego Funduszu Rezerwowego BGK dokonuje wypłaty środków finansowych
z Funduszu Żeglugi Śródlądowej w wysokościach i terminach określonych w jego planie
finansowym na Fundusz Rezerwowy.
Art. 35.
1.
Obowiązek uiszczenia składek specjalnych powstaje z dniem uruchomienia mechanizmu
Funduszu Rezerwowego.
2.
Wpłaty do Funduszu Rezerwowego z tytułu składek specjalnych dokonuje się przed zarejestrowaniem
statku nowo wybudowanego lub sprowadzonego spoza państw członkowskich Unii Europejskiej.
3.
Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, w uzgodnieniu z BGK, informuje armatorów o sposobie
dokonywania wpłat do Funduszu Rezerwowego.
4.
Składki specjalne określone w euro podlegają przeliczeniu na złote według średniego
kursu Narodowego Banku Polskiego obowiązującego w dniu poprzedzającym dzień wpłaty
składki specjalnej.
5.
Maksymalne stawki jednostkowe w zależności od rodzaju statku określa rozporządzenie Komisji (WE) nr 181/2008 z dnia 28 lutego 2008 r. ustanawiające pewne
środki w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 718/1999 w sprawie polityki w
zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej, w celu wspierania żeglugi śródlądowej .
Art. 36.
Środki z Funduszu Rezerwowego są uruchamiane na zasadach i warunkach określonych w
rozporządzeniu 718/1999. O możliwości uruchomienia wypłat ze środków Funduszu Rezerwowego
minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej informuje BGK.
Art. 37.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wysokości stawek jednostkowych do obliczania składki specjalnej do Funduszu Rezerwowego,
w zależności od rodzaju statku, jego nośności lub mocy napędowej, mając na względzie
potrzebę utrzymania zdolności przewozowej floty statków;
2)
szczegółowy tryb postępowania przy dokonywaniu wypłat z Funduszu Rezerwowego na ulepszenia
strukturalne, o których mowa w rozporządzeniu 718/1999, mając na względzie zapewnienie
sprawnej i terminowej obsługi wypłat na ulepszenia strukturalne.
Art. 38.
Nadzór nad gospodarowaniem środkami Funduszu Rezerwowego sprawuje Rada Nadzorcza BGK.
Art. 39.
1.
W przypadku uruchomienia mechanizmu Funduszu Rezerwowego, BGK wyodrębnia w swoim planie
finansowym plan finansowy tego Funduszu.
2.
Plan finansowy Funduszu Rezerwowego określa w szczególności:
1)
przewidywane źródła i wysokość zasilenia Funduszu Rezerwowego;
2)
przeznaczenie środków Funduszu Rezerwowego, w tym maksymalną wysokość wynagrodzenia
prowizyjnego przysługującego BGK z tytułu obsługi Funduszu rezerwowego.
3.
Plan finansowy Funduszu Rezerwowego stanowi podstawę dokonywania wypłat ze środków
Funduszu Rezerwowego.
Art. 40.
1.
W przypadku uruchomienia mechanizmu Funduszu Rezerwowego BGK przedstawia niezwłocznie
projekt planu finansowego Funduszu Rezerwowego do uzgodnienia:
1)
ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej;
2)
ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych - w zakresie finansowym.
2.
Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1, jest dokonywane bez zbędnej zwłoki.
3.
Do przygotowania i uzgodnienia planu finansowego Funduszu Rezerwowego w kolejnych
latach po uruchomieniu jego mechanizmu stosuje się odpowiednio art. 28.
Art. 41.
BGK:
1)
sporządza dla Funduszu Rezerwowego odrębny bilans oraz rachunek zysków i strat, stanowiące
załącznik do sprawozdania finansowego banku,
2)
składa ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej oraz ministrowi właściwemu
do spraw finansów publicznych, w terminie do końca miesiąca następującego po każdym
kwartale, sprawozdanie z realizacji planu finansowego Funduszu Rezerwowego,
3)
składa ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej oraz ministrowi właściwemu
do spraw finansów publicznych, do dnia 30 kwietnia, sprawozdanie z realizacji planu
finansowego Funduszu Rezerwowego za poprzedni rok
- w przypadku uruchomienia mechanizmu Funduszu Rezerwowego.
Art. 42.
1.
BGK przysługuje wynagrodzenie prowizyjne ze środków Funduszu Rezerwowego z tytułu
jego obsługi.
2.
Wynagrodzenie prowizyjne przysługuje w wysokości iloczynu współczynnika prowizji w
maksymalnej wysokości do 1,06 oraz kosztów faktycznie poniesionych przez BGK w wyniku
podjętych koniecznych czynności do obsługi Funduszu Rezerwowego.
3.
Wynagrodzenia prowizyjne przysługuje do wysokości maksymalnego wynagrodzenia prowizyjnego
określonego w planie finansowym Funduszu Rezerwowego.
4.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wysokość
współczynnika prowizji, o którym mowa w ust. 2, oraz sposób i terminy pobierania przez
BGK wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu obsługi Funduszu Rezerwowego - mając na względzie
potrzebę zapewnienia sprawnej i terminowej obsługi Funduszu Rezerwowego oraz właściwą
organizację i sposób gospodarowania środkami tego funduszu.
Art. 43.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej zawiera z BGK umowę w sprawie obsługi
Funduszu Rezerwowego, określającą w szczególności:
1)
szczegółowe zasady dokonywania wypłat ze środków Funduszu Rezerwowego;
2)
zakres danych wymaganych do przygotowania planu finansowego Funduszu Rezerwowego oraz
tryb ich przekazywania do BGK.
Rozdział 5
Rada Żeglugi Śródlądowej
Art. 44.
1.
Przy ministrze właściwym do spraw żeglugi śródlądowej działa Rada Żeglugi Śródlądowej
jako organ opiniodawczo-doradczy.
2.
Do zadań Rady Żeglugi Śródlądowej należy:
1)
wydawanie opinii:
a)
do wniosków o udzielenie kredytu preferencyjnego,
b)
do wniosków o częściowe umorzenie kredytu preferencyjnego,
c)
do wniosków o udzielenie zgody na zbycie statku,
d)
w sprawach wskazanych przez ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej;
2)
opracowanie planu promocji żeglugi śródlądowej wraz z kosztorysem jego wykonania.
3.
Obsługę Rady Żeglugi Śródlądowej zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego do
spraw żeglugi śródlądowej.
4.
Członkom Rady Żeglugi Śródlądowej nie przysługuje wynagrodzenie z tytułu uczestniczenia
w Radzie Żeglugi Śródlądowej.
5.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze zarządzenia, regulamin
Rady Żeglugi Śródlądowej określający jej organizację, tryb pracy oraz częstotliwość
odbywania posiedzeń.
Art. 45.
1.
Rada Żeglugi Śródlądowej wydaje opinie, o których mowa w art. 44 ust. 2 pkt 1, i opracowuje
plan, o którym mowa w art. 44 ust. 2 pkt 2, na posiedzeniach lub w drodze korespondencyjnego
uzgodnienia stanowisk.
2.
Rada Żeglugi Śródlądowej wydaje opinie, o których mowa w art. 44 ust. 2 pkt 1, w terminie
15 dni od dnia wpływu wniosku, o którym mowa w art. 44 ust. 2 pkt 1 lit. a-c, albo
wskazania sprawy przez ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.
3.
Jeżeli Rada Żeglugi Śródlądowej nie wyda w terminie, o którym mowa w ust. 2, opinii
do wniosku, o którym mowa w art. 44 ust. 2 pkt 1 lit. a-c, opinię wydaje minister
właściwy do spraw żeglugi śródlądowej. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej
wydaje opinię w terminie 10 dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w ust. 2, i
niezwłocznie przekazuje ją BGK oraz Radzie Żeglugi Śródlądowej.
4.
Negatywna opinia do wniosków, o których mowa w art. 44 ust. 2 pkt 1 lit. a-c, zawiera
uzasadnienie.
Art. 46.
1.
Rada Żeglugi Śródlądowej opracowuje roczny plan promocji żeglugi śródlądowej, który
określa działania mające na celu wspieranie i rozwój sektora żeglugi śródlądowej,
w tym działania promocyjne, informacyjne lub edukacyjne dotyczące transportu wodnego
śródlądowego.
2.
Plan promocji żeglugi śródlądowej zawiera wykaz działań:
1)
polegających na opracowywaniu dokumentów, analiz i ekspertyz z zakresu sektora transportu
wodnego śródlądowego;
2)
informacyjnych, promocyjnych i edukacyjnych polegających na:
a)
organizowaniu konferencji, spotkań i warsztatów o tematyce żeglugi śródlądowej,
b)
przygotowaniu i przeprowadzeniu kampanii medialnych na cele, o których mowa w ust.
1,
c)
przygotowaniu i produkcji materiałów dydaktycznych o tematyce żeglugi śródlądowej.
3.
Rada Żeglugi Śródlądowej opracowuje i przekazuje plan promocji żeglugi śródlądowej
wraz z kosztorysem jego wykonania ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej
do dnia 31 marca roku poprzedzającego rok, w którym ten plan ma być realizowany.
4.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej zatwierdza plan promocji żeglugi śródlądowej
wraz z kosztorysem jego wykonania i przekazuje go do BGK w celu ujęcia w planie finansowym
Funduszu Żeglugi Śródlądowej do dnia 30 kwietnia roku poprzedzającego rok, w którym
ten plan ma być realizowany.
5.
Jeżeli minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej nie zatwierdzi w terminie określonym
w ust. 4 planu promocji żeglugi śródlądowej wraz z kosztorysem jego wykonania, plan
ten nie podlega realizacji.
6.
Działania określone w planie promocji żeglugi śródlądowej realizuje minister właściwy
do spraw żeglugi śródlądowej.
7.
BGK, na wniosek ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej, dokonuje wypłat
ze środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej z tytułu realizacji działań, o których mowa
w ust. 2.
Art. 47.
1.
W skład Rady Żeglugi Śródlądowej wchodzi jej Sekretarz i nie więcej niż 13 osób spośród
osób wskazanych przez:
1)
ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej;
2)
ministra właściwego do spraw transportu;
3)
ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego;
4)
ministra właściwego do spraw finansów publicznych;
5)
ministra właściwego do spraw środowiska;
6)
ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej;
7)
armatorów i ich związki;
8)
organizacje, których statutowym zadaniem jest działanie na rzecz rozwoju żeglugi śródlądowej
i śródlądowych dróg wodnych;
9)
ośrodki naukowe zajmujące się żeglugą śródlądową;
10)
samorządy województw.
2.
Sekretarzem Rady Żeglugi Śródlądowej jest osoba zatrudniona w urzędzie obsługującym
ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej.
3.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej powołuje i odwołuje Sekretarza i członków
Rady Żeglugi Śródlądowej, w tym Przewodniczącego.
4.
Członkostwo w Radzie Żeglugi Śródlądowej wygasa z powodu:
1)
odwołania;
2)
rezygnacji złożonej na piśmie ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej;
3)
śmierci.
Art. 48.
1.
Do wydatków związanych z funkcjonowaniem Rady Żeglugi Śródlądowej zalicza się wydatki
poniesione na:
1)
przejazd członków Rady Żeglugi Śródlądowej w celu udziału w jej posiedzeniach;
2)
organizację posiedzeń Rady Żeglugi Śródlądowej poza jej siedzibą, w tym:
a)
najem pomieszczeń, w których odbywają się posiedzenia,
b)
zapewnienie wyposażenia niezbędnego do organizacji posiedzeń,
c)
zapewnienie wyżywienia i noclegów członkom Rady Żeglugi Śródlądowej.
2.
Członkom Rady Żeglugi Śródlądowej przysługuje zwrot kosztów przejazdów w celu udziału
w jej posiedzeniach w wysokości ustalonej odpowiednio zgodnie z przepisami o należnościach
przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce
sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.
Art. 49.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
warunki i tryb rozliczania wydatków, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1, biorąc
pod uwagę racjonalność ponoszonych kosztów przejazdu.
Rozdział 6
Administracyjne kary pieniężne
Art. 50.
1.
Armator, który narusza obowiązek, o którym mowa w art. 18 ust. 1, podlega karze pieniężnej
w wysokości do 50 000 zł.
2.
Armator, który narusza obowiązek:
1)
o którym mowa w art. 18 ust. 2, lub
2)
o którym mowa w art. 18 ust. 3, lub
3)
o którym mowa w art. 18 ust. 4 pkt 1
- podlega karze pieniężnej do 1000 zł.
Art. 51.
Kary pieniężne nakłada w drodze decyzji dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej.
Art. 52.
Wymierzając kary pieniężne, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej bierze pod uwagę wartość
refinansowania zakupu składnika wyposażenia statku, którego dotyczy naruszony obowiązek.
Przepisy art. 189d pkt 2-6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się.
Rozdział 7
Zmiany w przepisach, przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe
Art. 53.
W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 2 w § 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie:
„
7)
należności pieniężne z tytułu składek specjalnych do Funduszu Rezerwowego;
”
.
Art. 54.
W ustawie z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych w art. 9 uchyla się pkt 9b.
Art. 55.
W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 9:
a)
w ust. 2:
-
-uchyla się pkt 10,
-
-po pkt 10 dodaje się pkt 10a w brzmieniu:„
10a)
kontrola posiadania na statku składników wyposażenia statku, których zakup refinansowano ze środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej;”,
b)
w ust. 2h wyrazy „w ust. 2 pkt 1, 2, 4-8 i 10” zastępuje się wyrazami „w ust. 2 pkt 1, 2, 4-8 i 10a”,
c)
w ust. 2i wyrazy „w ust. 2 pkt 1, 2, 4-8 i 10” zastępuje się wyrazami „w ust. 2 pkt 1, 2, 4-8 i 10a”;
2)
w art. 10:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Zadania, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 2, 3-8, 10a i 11, wykonują uprawnieni
do przeprowadzenia inspekcji pracownicy urzędów żeglugi śródlądowej, zwani dalej „inspektorami”.
”
,
b)
w ust. 5 w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu:
„
6)
kontroli posiadania na statku składników wyposażenia statku, których zakup refinansowano
ze środków Funduszu Żeglugi Śródlądowej - w przypadku udzielenia armatorowi refinansowania.
”
;
3)
w art. 21 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Kierownik statku, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany prowadzić dzienniki i posiadać
dokumenty wynikające z przepisów ustawy oraz wymagane umowami międzynarodowymi.
”
;
4)
w art. 58:
a)
pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
wykonuje przewóz ładunków niezgodnie z dokumentami przewozowymi,
”
,
b)
w pkt 7 wyrazy „w art. 9 ust. 2 pkt 2, 4-8 i 10” zastępuje się wyrazami „w art. 9 ust. 2 pkt 2, 4-8 i 10a”.
Art. 56.
1.
Składki, o których mowa w art. 13 ustawy uchylanej w art. 67, wpłacone za rok 2019,
BGK zwraca armatorowi, który dokonał ich wpłaty, na wniosek, w którym wskazuje się
rachunek bankowy albo rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której
armator jest członkiem, do zwrotu środków złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia
w życie ustawy.
2.
Zwrot składek jest dokonywany w terminie 7 dni od dnia wpływu wniosku, o którym mowa
w ust. 1, do BGK.
3.
Roszczenie o zwrot wpłaconej za rok 2019 składki, o której mowa w art. 13 ustawy uchylanej
w art. 67, wygasa w przypadku niezłożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w terminie
6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 57.
1.
Wnioski o udzielenie kredytów preferencyjnych, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt
1 ustawy uchylanej w art. 67, które nie zostały rozpatrzone przed dniem wejścia w
życie ustawy, BGK zwraca wnioskodawcom.
2.
Kredyty preferencyjne, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy uchylanej w art.
67, udzielone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i niespłacone do tego
dnia umarza się na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
Art. 58.
1.
Rada do Spraw Promocji Żeglugi Śródlądowej, o której mowa w art. 19 ust. 1 ustawy
uchylanej w art. 67, staje się Radą Żeglugi Śródlądowej, o której mowa w art. 44 ust.
1.
2.
Członkowie Rady do Spraw Promocji Żeglugi Śródlądowej powołani na podstawie art. 19
ust. 3 ustawy uchylanej w art. 67 stają się członkami Rady Żeglugi Śródlądowej, o
której mowa w art. 44 ust. 1, z tym że członek Rady do Spraw Promocji Żeglugi Śródlądowej
powołany jako przedstawiciel ogólnokrajowych przedstawicielstw związków zawodowych
pracowników żeglugi śródlądowej staje się członkiem Rady Żeglugi Śródlądowej jako
przedstawiciel organizacji, których statutowym zadaniem jest działanie na rzecz rozwoju
żeglugi śródlądowej i śródlądowych dróg wodnych.
Art. 59.
1.
W terminie 21 dni od dnia wejścia w życie ustawy BGK przedstawia opracowany na podstawie
danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej projekt
planu finansowego Funduszu Żeglugi Śródlądowej na rok 2020 do uzgodnienia:
1)
ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej;
2)
ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych - w zakresie finansowym.
2.
Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje w terminie 14 dni od dnia przedstawienia
projektu planu finansowego na 2020 rok.
Art. 60.
1.
W terminie 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy Rada Żeglugi Śródlądowej opracowuje
i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej plan promocji żeglugi
śródlądowej na rok 2020.
2.
W terminie 14 dni od dnia otrzymania planu promocji żeglugi śródlądowej na rok 2020
minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej zatwierdza go i przekazuje do BGK.
Przepis art. 46 ust. 5 stosuje się odpowiednio.
3.
W terminie 14 dni od dnia otrzymania planu promocji żeglugi śródlądowej na rok 2020
BGK opracowuje projekt zmiany planu finansowego Funduszu Żeglugi Śródlądowej na rok
2020 i przedstawia go do uzgodnienia:
1)
ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej;
2)
ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych - w zakresie finansowym.
4.
Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 3, dokonuje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania
projektu planu finansowego na rok 2020.
Art. 61.
Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej występuje do BGK w celu:
1)
rozwiązania umowy zawartej na podstawie art. 11 ust. 4 ustawy uchylanej w art. 67;
2)
zawarcia umów, o których mowa w art. 31 i art. 43.
Art. 62.
1.
Środki z dotacji, o której mowa w art. 6 ust. 3 ustawy uchylanej w art. 67, przyznanej
na rok 2019 stają się środkami Funduszu Żeglugi Śródlądowej, o którym mowa w art.
22.
2.
Środki z dotacji, o której mowa w art. 6 ust. 3 ustawy uchylanej w art. 67, niewykorzystane
do dnia 31 grudnia 2019 r., BGK zwraca na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony
Środowiska i Gospodarki Wodnej do dnia 31 stycznia 2020 r.
Art. 63.
1.
W terminie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy minister właściwy do spraw żeglugi
śródlądowej występuje do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej
z wnioskiem o ustalenie wysokości dotacji, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1, udzielanej
na rok 2020.
2.
W terminie 14 dni od dnia wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, minister
właściwy do spraw żeglugi śródlądowej i Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki
Wodnej uzgadniają wysokość dotacji, o której mowa w ust. 1.
Art. 64.
1.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy Fundusz Żeglugi Śródlądowej, o którym mowa
w art. 5 ustawy uchylanej w art. 67, staje się Funduszem Żeglugi Śródlądowej, o którym
mowa w art. 22.
2.
Aktywa i pasywa Funduszu Żeglugi Śródlądowej, o którym mowa w art. 5 ustawy uchylanej
w art. 67, stają się aktywami i pasywami Funduszu Żeglugi Śródlądowej, o którym mowa
w art. 22.
3.
Plan finansowy na 2019 r. Funduszu Żeglugi Śródlądowej, o którym mowa w art. 5 ustawy
uchylanej w art. 67, staje się planem finansowym na 2019 r. Funduszu Żeglugi Śródlądowej,
o którym mowa w art. 22.
Art. 65.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy Fundusz Rezerwowy, o którym mowa w art.
5 ustawy uchylanej w art. 67, staje się Funduszem Rezerwowym, o którym mowa w art.
32.
Art. 66.
1.
W latach 2019-2028 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym
ustawy wynosi 16,1 mln zł, przy czym:
1)
w 2019 r. - 0 zł;
2)
w 2020 r. - 0 zł;
3)
w 2021 r. - 0 zł;
4)
w 2022 r. - 2,3 mln zł;
5)
w 2023 r. - 2,3 mln zł;
6)
w 2024 r. - 2,3 mln zł;
7)
w 2025 r. - 2,3 mln zł;
8)
w 2026 r. - 2,3 mln zł;
9)
w 2027 r. - 2,3 mln zł;
10)
w 2028 r. - 2,3 mln zł.
2.
W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy
maksymalnego limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, zostanie zastosowany mechanizm
korygujący, polegający na:
1)
zmniejszeniu liczby lub wstrzymaniu udzielania kredytów preferencyjnych w zależności
od środków przeznaczonych na ten cel;
2)
wstrzymaniu realizacji planu promocji.
3.
Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o których mowa w
ust. 1, oraz wdrożenia mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 2, jest minister
właściwy do spraw żeglugi śródlądowej.
Art. 67.
Traci moc ustawa z dnia 28 października 2002 r. o Funduszu Żeglugi Śródlądowej i Funduszu Rezerwowym .
Art. 68.
Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 61,
który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.
1)
Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji, ustawę z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności
cywilnoprawnych, ustawę z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej oraz uchyla
się ustawę z dnia 28 października 2002 r. o Funduszu Żeglugi Śródlądowej i Funduszu
Rezerwowym.
2)
Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 718/1999 z dnia 29 marca
1999 r. w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej w
celu wspierania żeglugi śródlądowej (Dz. Urz. WE L 90 z 02.04.1999, str. 1 - Dz. Urz.
UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 7, t. 4, str. 271 oraz Dz. Urz. UE L 163 z 29.05.2014,
str. 15).
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r.
poz. 2243 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 326, 730, 875, 1074, 1358, 1495, 1501, 1520,
1622, 1649, 1667, 1696 i 1751.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r.
poz. 1403, 1495, 1501, 1527, 1579, 1680, 1712 i 1815.
5)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 163 z 29.05.2014,
str. 15.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r.
poz. 1495, 1501, 1553, 1579, 1655 i 1798.