Obwieszczenie Ministra Energiiz dnia 10 lutego 2017 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie
wymagań jakościowych dla biokomponentów, metod badań jakości biokomponentów oraz sposobu
pobierania próbek biokomponentów 1)Minister Energii kieruje działem administracji rządowej - energia, na podstawie §
1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie
szczegółowego zakresu działania Ministra Energii (Dz. U. poz. 2087).
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Rozporządzenie Minstra Gospodarki z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie wymagań jakościowych dla biokomponentów, metod badań jakości biokomponentów oraz sposobu pobierania próbek biokomponentów
- Załącznik nr 1 - Wymagania jakościowe dla bioetanolu
- Załącznik nr 2 - Wymagania jakościowe dla estru metylowego
- Załącznik nr 2a - Wymagania jakościowe dla biowęglowodorów ciekłych przeznaczonych do wytwarzania paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych stosowanych do silników o zapłonie iskrowym
- Załącznik nr 2b - Wymagania jakościowe dla biowęglowodorów ciekłych przeznaczonych do wytwarzania paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych stosowanych do silników o zapłonie samoczynnym
- Załącznik nr 3 - Metody badań jakości biokomponentów
- Załącznik nr 4 - Sposób pobierania próbek biokomponentów
- Załącznik - Załącznik nr 27)
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych
innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie wymagań jakościowych
dla biokomponentów, metod badań jakości biokomponentów oraz sposobu pobierania próbek
biokomponentów , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 14 maja 2015 r. zmieniającym rozporządzenie
w sprawie wymagań jakościowych dla biokomponentów, metod badań jakości biokomponentów
oraz sposobu pobierania próbek biokomponentów .
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity rozporządzenia nie
obejmuje odnośnika nr 2 oraz § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 14 maja 2015 r. zmieniającego rozporządzenie
w sprawie wymagań jakościowych dla biokomponentów, metod badań jakości biokomponentów
oraz sposobu pobierania próbek biokomponentów , które stanowią:
„
2) Niniejsze rozporządzenie zostało notyfikowane Komisji Europejskiej w dniu 17 grudnia
2014 r. pod numerem 2014/0639/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania
krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych , które wdraża dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą
procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad
dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego .
”
„
§ 2.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
1)
Minister Energii kieruje działem administracji rządowej - energia, na podstawie §
1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie
szczegółowego zakresu działania Ministra Energii (Dz. U. poz. 2087).
Załącznik - Rozporządzenie Minstra Gospodarki z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie wymagań jakościowych dla biokomponentów, metod badań jakości biokomponentów oraz sposobu pobierania próbek biokomponentów1)Obecnie działem administracji rządowej - energia kieruje Minister Energii, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Energii (Dz. U. poz. 2087).
Na podstawie art. 22 ust. 63)Art. 22 ust. 6 zmieniony przez art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o zmianie
ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.
266), która weszła w życie z dniem 17 marca 2016 r.; zgodnie z art. 33 ustawy z dnia
11 lutego 2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych
innych ustaw dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 22 ust. 6
ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U.
z 2017 r. poz. 285) zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych
na podstawie art. 22 ust. 6 tej ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 lutego
2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych
ustaw. ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych zarządza się, co następuje:
§ 1.
Określa się:
1)
wymagania jakościowe dla biokomponentów:
a)
bioetanolu, stanowiące załącznik nr 1 do rozporządzenia,
b)
estru metylowego, stanowiące załącznik nr 2 do rozporządzenia,
c4)Dodana przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 14 maja 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wymagań jakościowych dla biokomponentów, metod badań jakości biokomponentów oraz sposobu pobierania próbek biokomponentów (Dz. U. poz. 780), które weszło w życie z dniem 26 czerwca 2015 r.)
biowęglowodorów ciekłych przeznaczonych do wytwarzania paliw ciekłych lub biopaliw
ciekłych stosowanych do silników z zapłonem iskrowym, stanowiące załącznik nr 2a do
rozporządzenia,
d4)Dodana przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 14 maja 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wymagań jakościowych dla biokomponentów, metod badań jakości biokomponentów oraz sposobu pobierania próbek biokomponentów (Dz. U. poz. 780), które weszło w życie z dniem 26 czerwca 2015 r.)
biowęglowodorów ciekłych przeznaczonych do wytwarzania paliw ciekłych lub biopaliw
ciekłych stosowanych do silników z zapłonem samoczynnym, stanowiące załącznik nr 2b
do rozporządzenia;
2)
metody badań jakości biokomponentów, stanowiące załącznik nr 3 do rozporządzenia;
3)
sposób pobierania próbek biokomponentów, stanowiący załącznik nr 4 do rozporządzenia.
§ 2.
Wymagań jakościowych dla biokomponentów określonych w rozporządzeniu nie stosuje się
do biokomponentów, o których mowa w § 1 pkt 1, wyprodukowanych lub wprowadzonych do
obrotu w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej,
w Turcji lub wyprodukowanych w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o
Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zgodnie
z przepisami obowiązującymi w tych państwach, pod warunkiem że przepisy te zapewniają
ochronę zdrowia oraz życia ludzi i zwierząt, środowiska, a także interesu konsumentów
w stopniu odpowiadającym przepisom niniejszego rozporządzenia.
§ 3.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia5)Rozporządzenie zostało ogłoszone w dniu 28 grudnia 2010 r..6)Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy
z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wymagań jakościowych dla biokomponentów oraz
metod badań jakości biokomponentów (Dz. U. poz. 1845), które utraciło moc z dniem
wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 39 ustawy z dnia 25 sierpnia
2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. poz. 1199).
1)
Obecnie działem administracji rządowej - energia kieruje Minister Energii, na podstawie
§ 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2015 r. w
sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Energii (Dz. U. poz. 2087).
2)
Niniejsze rozporządzenie zostało notyfikowane Komisji Europejskiej w dniu 25 sierpnia
2010 r., pod numerem 2010/0588/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia
23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji
norm i aktów prawnych (Dz. U. poz. 2039 oraz z 2004 r. poz. 597), które wdraża postanowienia
dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej
procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz. Urz.
WE L 204 z 21.07.1998, str. 37, z późn. zm. ‒ Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13,
t. 20, str. 337).
3)
Art. 22 ust. 6 zmieniony przez art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o zmianie
ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.
266), która weszła w życie z dniem 17 marca 2016 r.; zgodnie z art. 33 ustawy z dnia
11 lutego 2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych
innych ustaw dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 22 ust. 6
ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U.
z 2017 r. poz. 285) zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych
na podstawie art. 22 ust. 6 tej ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 lutego
2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych
ustaw.
4)
Dodana przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 14 maja 2015 r. zmieniającego
rozporządzenie w sprawie wymagań jakościowych dla biokomponentów, metod badań jakości
biokomponentów oraz sposobu pobierania próbek biokomponentów (Dz. U. poz. 780), które
weszło w życie z dniem 26 czerwca 2015 r.
5)
Rozporządzenie zostało ogłoszone w dniu 28 grudnia 2010 r.
6)
Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy
z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wymagań jakościowych dla biokomponentów oraz
metod badań jakości biokomponentów (Dz. U. poz. 1845), które utraciło moc z dniem
wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 39 ustawy z dnia 25 sierpnia
2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. poz. 1199).
Załącznik nr 1 - Wymagania jakościowe dla bioetanolu7)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.
1)
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
7)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.
Załącznik nr 2 - Wymagania jakościowe dla estru metylowego7)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
7)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.
Załącznik nr 2a - Wymagania jakościowe dla biowęglowodorów ciekłych przeznaczonych do wytwarzania paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych stosowanych do silników o zapłonie iskrowym8)Dodany przez § 1 pkt 3 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
8)
Dodany przez § 1 pkt 3 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.
Załącznik nr 2b - Wymagania jakościowe dla biowęglowodorów ciekłych przeznaczonych do wytwarzania paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych stosowanych do silników o zapłonie samoczynnym8)Dodany przez § 1 pkt 3 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
8)
Dodany przez § 1 pkt 3 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.
Załącznik nr 3 - Metody badań jakości biokomponentów
I.
Metody badań jakości bioetanolu, w zakresie poszczególnych parametrów tego biokomponentu.
19)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Zawartość etanolu i alkoholi wyższych nasyconych oznacza się metodą chromatografii
gazowej, polegającą na wprowadzeniu porcji próbki do chromatografu gazowego (GC),
wydzieleniu etanolu i alkoholi wyższych z pozostałych składników, wykryciu ich przy
pomocy detektora płomieniowo-jonizacyjnego (FID) i określeniu ich zawartości w odniesieniu
do wewnętrznego wzorca na podstawie współczynnika odpowiedzi.
1.1.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury i
jej wyposażenie, sposób obliczenia, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania
z badania określa norma PN-EN 15721.
29)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Zawartość mono alkoholi wyższych nasyconych (C3 - C5) oznacza się metodą chromatografii
gazowej, polegającą na wprowadzeniu porcji próbki do chromatografu gazowego (GC),
wydzieleniu mono alkoholi wyższych nasyconych (C3 - C5) z pozostałych składników,
wykryciu ich przy pomocy detektora płomieniowo--jonizacyjnego (FID) i określeniu ich
zawartości w odniesieniu do wewnętrznego wzorca na podstawie współczynnika odpowiedzi.
2.1.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury i
jej wyposażenie, sposób obliczenia, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania
z badania określa norma PN-EN 15721.
3.
Zawartość metanolu oznacza się metodą chromatografii gazowej, polegającą na wprowadzeniu
porcji próbki do chromatografu gazowego (GC), wydzieleniu metanolu z pozostałych składników,
wykryciu go przy pomocy detektora płomieniowo-jonizacyjnego (FID) i określeniu jego
zawartości w odniesieniu do wewnętrznego wzorca na podstawie współczynnika odpowiedzi.
3.1.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury i
jej wyposażenie, sposób obliczenia, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania
z badania określa norma PN-EN 15721.
410)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. a tiret drugie rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Zawartość wody oznacza się metodą:
1)
miareczkowania kulometrycznego Karla Fischera, polegającą na wprowadzeniu zważonej
próbki do naczynia do miareczkowania aparatu kulometrycznego Karla Fischera, w którym
jod do reakcji Karla Fischera wydziela się elektrolitycznie na anodzie, proporcjonalnie
do ilości wody zawartej w próbce, albo
2)
miareczkowania potencjometrycznego Karla Fishera, polegającą na wprowadzeniu zważonej
próbki do naczynia do miareczkowania aparatu potencjometrycznego Karla Fischera, w
którym obecna woda jest miareczkowana z zastosowaniem odczynnika Karla Fishera.
4.1.
W przypadku oznaczania zawartości wody w sposób określony w pkt 4 ppkt 1, gdy cała
woda zostaje odmiareczkowana, nadmiar jodu wykrywany jest przez czujnik elektrometrycznego
punktu końcowego i miareczkowanie zostaje przerwane. Ze stechiometrii reakcji wynika,
że jeden mol jodu reaguje z jednym molem wody, stąd ilość wody jest proporcjonalna
do całkowitego ładunku, zgodnie z prawem Faradaya.
4.2.
W przypadku oznaczania zawartości wody w sposób określony w pkt 4 ppkt 1, sposób wykonania
oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, przygotowanie próbki
i aparatury, test kontrolny aparatury, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzję
metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 15489.
4.3.
W przypadku oznaczania zawartości wody w sposób określony w pkt 4 ppkt 2 jod do reakcji
jest wprowadzany w obecności ditlenku siarki, metanolu i odpowiedniej zasady azotowej.
Na podstawie stechiometrii reakcji jeden mol jodu reaguje z jednym molem wody.
4.4.
W przypadku oznaczania zawartości wody w sposób określony w pkt 4 ppkt 2, sposób wykonania
oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, przygotowanie próbki
i aparatury, test kontrolny aparatury, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzję
metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 15692.
5.
Zawartość nieorganicznych chlorków oznacza się metodą:
1)
potencjometryczną, polegającą na odparowaniu odważonej ilości próbki w łaźni wodnej,
rozpuszczeniu suchej pozostałości w dejonizowanej wodzie i określeniu zawartości nieorganicznych
chlorków w drodze miareczkowania potencjometrycznego, albo 2) chromatografii jonowej,
polegającą na odparowaniu próbki w łaźni wodnej, rozpuszczeniu suchej pozostałości
w wodzie i określeniu zawartości chlorków przez porównanie na chromatografie powierzchni
pików badanej próbki ze standardową krzywą kalibracji.
5.1.
W przypadku wykonania oznaczenia w sposób określony w pkt 5 ppkt 1 sposób wykonania
oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury i jej przygotowanie,
kalibrację, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie
sprawozdania z badania określa norma PN-EN 15484.
5.2.
W przypadku wykonania oznaczenia w sposób określony w pkt 5 ppkt 2 sposób wykonania
oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, przygotowanie roztworu kalibracyjnego
i aparatury, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie
sprawozdania z badania określa norma PN-EN 15492.
611)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Zawartość miedzi oznacza się metodą:
1)
atomowej spektrometrii absorpcyjnej z atomizacją elektrotermiczną w piecu grafitowym,
polegającą na wprowadzaniu porcji próbki na powierzchnię wewnętrzną lub półeczkę kuwety
oraz ogrzewaniu kuwety zgodnie z odpowiednim programem temperaturowym, albo
2)
optycznej spektrometrii emisyjnej indukcyjnie sprzężonej plazmy, polegającą na wprowadzeniu
próbki do komory mgielnej spektrometru emisyjnego indukcyjnie sprzężonej plazmy.
6.1.
W przypadku oznaczania zawartości miedzi w sposób określony w pkt 6 ppkt 1, ilość
światła zaabsorbowanego przez atomy miedzi w czasie ostatniego etapu programu jest
mierzona w określonych jednostkach czasu, a zintegrowana absorbancja Aj, wytworzona
przez miedź zawarta w próbce jest porównywana z krzywą wzorcową wyznaczoną na podstawie
sygnałów roztworów wzorcowych miedzi w etanolu.
6.2.
W przypadku oznaczania zawartości miedzi w sposób określony w pkt 6 ppkt 1, sposób
wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, przygotowanie
roztworu do próby ślepej i roztworów wzorcowych, sposób obliczenia i podawania wyników,
precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 15488.
6.3.
W przypadku oznaczania zawartości miedzi w sposób określony w pkt 6 ppkt 2 zawartość
miedzi oznacza się poprzez porównanie emisji pierwiastka w próbce analitycznej z emisją
w roztworach wzorcowych przy tej samej długości fali.
6.4.
W przypadku oznaczania zawartości miedzi w sposób określony w pkt 6 ppkt 2 sposób
wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, przygotowanie
roztworu do próby ślepej i roztworów wzorcowych, sposób obliczenia i podawania wyników,
precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 15837.
711)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Całkowitą kwasowość (wyrażoną jako zawartość kwasu octowego) oznacza się metodą miareczkowania
kolorymetrycznego, polegającą na zmieszaniu próbki z taką samą porcją wody niezawierającą
ditlenku węgla i zmiareczkowaniu roztworem wodorotlenku potasu w obecności fenoloftaleiny
do momentu zobojętnienia związków o charakterze kwaśnym.
7.1.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, aparaturę, sposób obliczenia
i podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badań określa
norma PN-EN 15491.
8.
Wygląd sprawdza się metodą wizualną, polegającą na ocenie koloru oraz przezroczystości,
przez porównanie z próbką wody na tle białym oraz czarnym.
8.1.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowaną aparaturę, sposób interpretacji i podawania
wyników, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 15769.
912)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. a tiret czwarte rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Zawartość fosforu oznacza się metodą:
1)
spektrometryczną, polegającą na odparowaniu próbki, rozpuszczeniu suchej pozostałości
w wodzie i dodaniu kwaśnego roztworu zawierającego jony molibdenu i antymonu w celu
uzyskania kompleksu antymonowo-fosforowo-molibdenowego, albo
2)
optycznej spektrometrii emisyjnej indukcyjnie sprzężonej plazmy, polegającą na wprowadzeniu
próbki do komory mgielnej spektrometru emisyjnego indukcyjnie sprzężonej plazmy.
9.1.
W przypadku oznaczania zawartości fosforu w sposób określony w pkt 9 ppkt 1, kompleks
jest poddawany działaniu kwasu askorbinowego w celu uzyskania kompleksu molibdenowego
o mocnej niebieskiej barwie. Zawartość fosforu uzyskuje się poprzez pomiar absorbancji
kompleksu przy długości fali równej 880 nm.
9.2.
W przypadku oznaczania zawartości fosforu w sposób określony w pkt 9 ppkt 1, sposób
wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, aparaturę, kalibrację, sposób
obliczenia i podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania
z badań określa norma PN-EN 15487.
9.3.
W przypadku oznaczania zawartości fosforu w sposób określony w pkt 9 ppkt 2 zawartość
fosforu oznacza się poprzez porównanie emisji pierwiastka w próbce analitycznej z
emisją w roztworach wzorcowych przy tej samej długości fali.
9.4.
W przypadku oznaczania zawartości fosforu w sposób określony w pkt 9 ppkt 2, sposób
wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, przygotowanie
roztworu do próby ślepej i roztworów wzorcowych, sposób obliczenia i podawania wyników,
precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 15837.
1012)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. a tiret czwarte rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Zawartość suchej pozostałości po odparowaniu oznacza się metodą grawimetryczną, polegającą
na zważeniu pozostałości po odparowaniu alkoholu w łaźni wodnej i osuszeniu w suszarce.
10.1.
Sposób wykonania oznaczenia, rodzaj aparatury i wyposażenie, sposób obliczenia oraz
podawania wyników, a także precyzję metody określa norma PN-EN 15691.
1112)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. a tiret czwarte rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Zawartość siarki oznacza się metodą:
1)
rentgenowskiej spektroskopii fluorescencyjnej z dyspersją fali, polegającą na poddaniu
badanej próbki, znajdującej się w kuwecie pomiarowej, działaniu pierwotnego promieniowania
o określonej długości fali, pochodzącego z lampy rentgenowskiej, albo
2)
fluorescencji UV, polegającą na wykorzystaniu zjawiska fluorescencji ditlenku siarki
wzbudzonego promieniowaniem ultrafioletowym, powstałego uprzednio na skutek spalenia
badanej próbki w określonych warunkach, albo
3)
optycznej spektrometrii emisyjnej indukcyjnie sprzężonej plazmy, polegającą na wprowadzeniu
próbki do komory mgielnej spektrometru emisyjnego indukcyjnie sprzężonej plazmy.
11.1.
W przypadku oznaczania zawartości siarki w sposób określony w pkt 11 ppkt 1, należy
wyznaczyć zawartość siarki na podstawie krzywej kalibracji określonej dla odpowiedniego
zakresu pomiarowego.
11.2.
W przypadku oznaczania zawartości siarki w sposób określony w pkt 11 ppkt 1, sposób
wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, przygotowanie
roztworów kalibracyjnych, procedurę kalibracji, sposób podawania wyników, precyzję
metody, a także sposób sporządzania sprawozdania z badania określa norma PN-EN 15485.
11.3.
W przypadku oznaczania zawartości siarki w sposób określony w pkt 11 ppkt 2, sposób
wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, kalibrację i weryfikację aparatury,
sposób obliczenia i podawania wyników, precyzję metody, a także sposób sporządzania
sprawozdania z badania określa norma PN-EN 15486.
11.4.
W przypadku oznaczania zawartości siarki w sposób określony w pkt 11 ppkt 3 zawartość
siarki oznacza się poprzez porównanie emisji pierwiastka w próbce analitycznej z emisją
w roztworach wzorcowych przy tej samej długości fali.
11.5.
W przypadku oznaczania zawartości siarki w sposób określony w pkt 11 ppkt 3, sposób
wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, przygotowanie
roztworu do próby ślepej i roztworów wzorcowych, sposób obliczenia i podawania wyników,
precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 15837.
1213)Dodany przez § 1 pkt 4 lit. a tiret piąte rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Przewodność elektryczną oznacza się na podstawie pomiaru przewodnictwa elektrycznego
za pomocą konduktometru z zastosowaniem naczynka pomiarowego, w temperaturze próbki
(25±0,1)°C.
12.1.
Sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury, precyzję metody, a także
sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 15938. 13.13)Dodany przez § 1 pkt 4 lit. a tiret piąte rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku
4. Zawartość siarczanów określa się metodą chromatografii jonowej, polegającą na odparowaniu
próbki w łaźni wodnej, rozpuszczeniu suchej pozostałości w wodzie i określeniu zawartości
jonów siarczanowych przez porównanie na chromatografie powierzchni pików badanej próbki
z krzywą wzorcową.
13.1.
Sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury, precyzję metody, a także
sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 15492.
1413)Dodany przez § 1 pkt 4 lit. a tiret piąte rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
W przypadkach spornych należy stosować metodę badania wskazaną w normie
PN-EN 15376.
II.
Metody badań jakości estru metylowego, w zakresie poszczególnych parametrów tego biokomponentu.
1.
Zawartość estru metylowego kwasów tłuszczowych oznacza się metodą chromatografii gazowej
z użyciem wzorca wewnętrznego, polegającą na rozdziale mieszaniny na poszczególne
składniki w fazie gazowej.
1.1.
Warunki chromatograficzne powinny być tak dobrane, aby były dobrze widoczne piki estrów
metylowych kwasu lignocerowego (C24) i nerwonowego (C24:1). Integracja powinna być tak przeprowadzona, aby były uwzględnione piki, począwszy
od estru metylowego kwasu mirystynowego (C14) do piku estru metylowego kwasu nerwonowego
(C24:1).
1.2.
Zawartość estru metylowego kwasów tłuszczowych oblicza się na podstawie całkowitej
powierzchni pików estrów metylowych od C14 do C24:1 oraz powierzchni piku odpowiadającego estrowi metylowemu kwasu heptadekanowego i
wyraża się jako ułamek masowy określony w procentach.
1.3.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, przygotowanie
próbki, sposób podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania
z badania określa norma PN-EN 14103.
2.
Gęstość estru metylowego w temperaturze 15°C oznacza się:
1)
metodą z areometrem, polegającą na pomiarze gęstości badanej próbki o określonej temperaturze,
za pomocą areometru zanurzonego w próbce znajdującej się w cylindrze, albo
2)
metodą oscylacyjną, wprowadzając próbkę (o objętości około 1 ml) do celi pomiarowej
gęstościomierza oscylacyjnego, termostatowanej w celu utrzymania temperatury odniesienia
15°C.
2.1.
W przypadku oznaczania gęstości w temperaturze 15°C, w sposób określony w pkt 2 ppkt
1, należy odczytać wskazanie na podziałce areometru, zanotować temperaturę badanej
próbki i przeliczyć wynik pomiaru przy użyciu wzoru określonego w załączniku C do
normy PN-EN 14214, aby odnieść go do temperatury 15°C.
2.2.
W przypadku oznaczania gęstości w temperaturze 15°C, w sposób określony w pkt 2 ppkt
1, sposób wykonania oznaczenia, rodzaj aparatury oraz jej przygotowanie i kontrolę,
przygotowanie próbki, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzję metody, a także
sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN ISO 3675.
2.3.
W przypadku oznaczania gęstości w temperaturze 15°C, w sposób określony w pkt 2 ppkt
2, sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury i jej przygotowanie,
przygotowanie próbki, kalibrację aparatury, sposób obliczenia i podawania wyników,
precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN ISO
12185.
3.
Lepkość estru metylowego w temperaturze 40°C oznacza się metodą polegającą na pomiarze
czasu przepływu określonej objętości badanej próbki, pod wpływem sił grawitacyjnych,
przez wzorcowany, szklany lepkościomierz kapilarny w powtarzalnych warunkach, w określonej
i precyzyjnie utrzymywanej, stałej i ściśle kontrolowanej temperaturze.
3.1.
Lepkość w temperaturze 40°C oblicza się, mnożąc zmierzony czas przepływu stałej objętości
cieczy, pomiędzy kreskami zbiornika pomiarowego, przez stałą lepkościomierza.
3.2.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury i
jej wzorcowanie, sposób obliczenia i podawania wyników, a także sporządzanie sprawozdania
z badania określa norma PN-EN ISO 3104.
3.3.
Precyzję metody oznaczania lepkości w temperaturze 40°C określa załącznik A do normy
PN-EN 14214.
4.
Temperaturę zapłonu estru metylowego oznacza się:
1)
szybką metodą równowagową, w tyglu zamkniętym, polegającą na umieszczeniu badanej
próbki w tyglu i podgrzewaniu j ej do chwili zaobserwowania zapłonu par na powierzchni
badanej próbki, albo
2)
metodą zamkniętego tygla Pensky'ego-Martensa, polegającą na umieszczeniu badanej próbki
w tyglu i podgrzewaniu, przy ciągłym mieszaniu, do chwili, gdy wprowadzone przez otwór
w pokrywie tygla źródło zapłonu spowoduje zapłon par na powierzchni badanej próbki.
4.1.
W przypadku oznaczania temperatury zapłonu w sposób określony w pkt 4 ppkt 1, do badania
należy użyć 2 ml badanej próbki i zastosować przyrząd pomiarowy wyposażony w urządzenie
rejestrujące temperaturę.
4.2.
W przypadku oznaczania temperatury zapłonu w sposób określony w pkt 4 ppkt 1, najniższą
temperaturę, w której następuje zapłon par na powierzchni badanej próbki, przyjmuje
się jako temperaturę zapłonu w warunkach otoczenia.
4.3.
W przypadku oznaczania temperatury zapłonu w sposób określony w pkt 4 ppkt 1, zmierzoną
temperaturę zapłonu badanej próbki w warunkach otoczenia, koryguje się do normalnego
ciśnienia atmosferycznego.
4.4.
W przypadku oznaczania temperatury zapłonu w sposób określony w pkt 4 ppkt 1:
1)
sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury i
jej przygotowanie, sposób obliczenia i podawania wyników, a także sporządzanie sprawozdania
z badania określa norma PN-EN ISO 3679;
2)
precyzję metody określa załącznik A do normy PN-EN 14214.
4.5.
W przypadku oznaczania temperatury zapłonu w sposób określony w pkt 4 ppkt 2, najniższą
temperaturę, w której przyłożenie źródła zapłonu spowoduje zapłon par badanej próbki
i szerzenie się płomienia ponad powierzchnią cieczy, przyjmuje się jako temperaturę
zapłonu w warunkach otoczenia.
4.6.
W przypadku oznaczania temperatury zapłonu w sposób określony w pkt 4 ppkt 2, zmierzoną
temperaturę zapłonu badanej próbki w warunkach otoczenia, koryguje się do normalnego
ciśnienia atmosferycznego.
4.7.
W przypadku oznaczania temperatury zapłonu w sposób określony w pkt 4 ppkt 2, należy
stosować procedurę A, oraz używać aparatury do określania temperatury zapłonu wyposażonej
w odpowiednie urządzenie wykrywające (termiczne lub jonizacyjne).
4.8.
W przypadku oznaczania temperatury zapłonu w sposób określony w pkt 4 ppkt 2:
1)
sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury i
jej przygotowanie, postępowanie z próbką, sposób obliczenia i podawania wyników, a
także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN ISO 2719;
2)
precyzję metody określa załącznik A do normy PN-EN 14214.
514)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Zawartość siarki oznacza się metodą:
1)
rentgenowskiej spektrometrii fluorescencyjnej z dyspersją fali, polegającą na poddaniu
badanej próbki, znajdującej się w kuwecie pomiarowej, działaniu pierwotnego promieniowania
o określonej długości fali, pochodzącego z lampy rentgenowskiej, albo
2)
fluorescencji w nadfiolecie, polegającą na wykorzystaniu zjawiska fluorescencji ditlenku
siarki wzbudzonego promieniowaniem ultrafioletowym, powstałego uprzednio na skutek
spalenia badanej próbki w określonych warunkach, albo
3)
spektrometrii fluoroscencji rentgenowskiej z dyspersją energii, polegającą na umieszczeniu
w strumieniu wzbudzającego promieniowania lampy rentgenowskiej próbki analitycznej
znajdującej się w kuwecie dostosowanej do okna przepuszczającego promieniowanie rentgenowskie.
5.1.
W przypadku oznaczania zawartości siarki w sposób określony w pkt 5 ppkt 1, należy
wyznaczyć zawartość siarki na podstawie mierzonych szybkości zliczeń rentgenowskiego
promieniowania fluorescencyjnego linii S-K oraz promieniowania tła, korzystając z
krzywej wzorcowania.
5.2.
W przypadku oznaczania zawartości siarki w sposób określony w pkt 5 ppkt 1:
1)
sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury i jej przygotowanie,
sposób obliczenia i podawania wyników określa norma PN-EN-ISO 20884;
2)
precyzję metody określa załącznik A do normy PN-EN 14214.
5.3.
W przypadku oznaczania zawartości siarki w sposób określony w pkt 5 ppkt 2, miarą
zawartości siarki w badanej próbce jest intensywność fluorescencyjnego promieniowania
ultrafioletowego.
5.4.
W przypadku oznaczania zawartości siarki w sposób określony w pkt 5 ppkt 2:
1)
sposób wykonania oznaczenia, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, stosowane odczynniki,
sposób obliczenia i podawania wyników określa norma PN-EN ISO 20846;
2)
precyzję metody określa załącznik A do normy PN-EN 14214.
5.5.
W przypadku oznaczania zawartości siarki w sposób, o którym mowa w pkt 5 ppkt 3, mierzy
się intensywność linii K-L2,3 promieniowania rentgenowskiego charakterystycznego siarki i porównuje skumulowaną
liczbę zliczeń z wartościami krzywej wzorcowej uzyskanej dla roztworów wzorcowych
o zawartości siarki obejmujący badany zakres stężeń.
5.6.
W przypadku oznaczania zawartości siarki w sposób, o którym mowa w pkt 5 ppkt 3, sposób
wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, sposób obliczenia i
podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa
norma PN-EN ISO 13032.
7.
Liczbę cetanową oznacza się metodą silnikową, polegającą na porównaniu własności samozapłonowych
oleju napędowego z analogicznymi właściwościami mieszanek paliw wzorcowych o znanych
liczbach cetanowych, przy zastosowaniu silnika badawczego w znormalizowanych warunkach.
7.1.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury i
jej przygotowanie, przygotowanie próbki i aparatury, kalibrację, sposób obliczenia
i podawania wyników, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN
ISO 5165.
7.2.
Precyzję metody określa załącznik A do normy PN-EN 14214.
8.
Zawartość popiołu siarczanowego oznacza się metodą wagową, polegającą na obliczeniu
udziału popiołu siarczanowego, uzyskanego przez spalenie badanej próbki i reakcję
pozostałości po spopieleniu z kwasem siarkowym.
8.1.
Badaną próbkę spala się do chwili, gdy pozostanie tylko popiół i węgiel. Po schłodzeniu
produktów spalania, poddaje się je działaniu kwasu siarkowego i prażeniu w temperaturze
775°C, aż zakończy się utlenianie węgla. Następnie popiół schładza się, ponownie poddaje
działaniu kwasu siarkowego i prażeniu, aż do uzyskania stałej masy.
8.2.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, sposób obliczenia
i podawania wyników, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-ISO
3987.
8.3.
Precyzję metody określa załącznik A do normy PN-EN 14214.
9.
Zawartość wody oznacza się metodą miareczkowania kulometrycznego, polegającą na wprowadzeniu
zważonej próbki do naczynia do miareczkowania aparatu kulometrycznego Karla Fischera,
w którym jod do reakcji Karla Fischera wydziela się elektrolitycznie na anodzie, proporcjonalnie
do ilości wody zawartej w próbce.
9.1.
Gdy cała zawartość wody zostaje odmiareczkowana, nadmiar jodu wykrywa czujnik elektrometrycznego
punktu końcowego i miareczkowanie zostaje przerwane. Ze stechiometrii reakcji wynika,
że jeden mol jodu reaguje z jednym molem wody, stąd ilość wody jest proporcjonalna
do całkowitego ładunku, zgodnie z prawem Faradaya.
9.2.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury i
jej przygotowanie oraz test kontrolny, przygotowanie próbki, sposób obliczenia i podawania
wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma
PN-EN ISO 12937.
10.
Zawartość zanieczyszczeń stałych określa się metodą polegającą na oznaczeniu udziału
masy zanieczyszczeń odfiltrowanych na sączku w odniesieniu do całkowitej masy próbki.
10.1.
Określoną ilość przygotowanej próbki sączy się w temperaturze pokojowej, z zastosowaniem
próżni, przez uprzednio zważony sączek oraz oznacza wagowo udział masy zanieczyszczeń
pozostałych na sączku w odniesieniu do całkowitej masy próbki.
10.2.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury i jej przygotowanie,
przygotowanie próbki, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzję metody, a także
sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 12662.
11.
Działanie korodujące na miedzi określa się porównawczo w stosunku do znormalizowanych
wzorców korozji.
11.1.
Płytkę miedzianą zanurza się w badanej próbce o określonej objętości, a następnie
ogrzewa w ściśle określonych warunkach. Po zakończeniu ogrzewania płytkę miedzianą
wyjmuje się, przemywa i ocenia jej barwę, porównując z wzorcami korozji.
11.2.
Sposób wykonania badania, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, sposób
interpretacji i podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania
z badania określa norma PN-EN ISO 2160. 12.16)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. b tiret trzecie rozporządzenia, o którym
mowa w odnośniku 4. Stabilność oksydacyjną w temperaturze 110°C oznacza się metodą:
1)
polegającą na przepuszczeniu przez badaną próbkę strumienia oczyszczonego powietrza;
lotne związki, uwalniane z próbki w procesie utleniania, przechodzą wraz z powietrzem
do naczynia zawierającego wodę demineralizowaną lub destylowaną, zaopatrzonego w elektrodę
do pomiaru przewodności właściwej, połączoną z jednostką pomiarową wskazującą koniec
okresu indukcyjnego, albo
2)
przyspieszonego utleniania, polegającą na przepuszczeniu przez badaną próbkę strumienia
oczyszczonego powietrza; lotne związki uwalniane z próbki w procesie utleniania, przechodzą
wraz z powietrzem do naczynia zawierającego wodę demineralizowaną lub destylowaną,
zaopatrzonego w elektrodę do pomiaru przewodności właściwej, połączoną z jednostką
pomiarową wskazującą koniec okresu indukcyjnego w chwili, gdy przewodność właściwa
zaczyna gwałtownie wzrastać; przyspieszony wzrost jest spowodowany dysocjacją lotnych
kwasów karboksylowych, które tworzą się w procesie utleniania i zostają zaabsorbowane
w wodzie.
12.1.
W przypadku oznaczania stabilności oksydacyjnej w sposób, o którym mowa w pkt 12 ppkt
1, sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, sposób obliczenia
i podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania
określa norma PN-EN 14112.
12.2.
W przypadku oznaczania stabilności oksydacyjnej w sposób, o którym mowa w pkt 12 ppkt
2, sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, sposób obliczenia
i podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania
określa norma PN-EN 15751.
13.
Liczbę kwasową oznacza się metodą miareczkową, polegającą na rozpuszczeniu badanej
próbki w mieszaninie rozpuszczalników i miareczkowaniu rozcieńczonym roztworem wodorotlenku
potasu, przy zastosowaniu fenoloftaleiny jako wskaźnika do ustalenia punktu końcowego
miareczkowania.
13.1.
Sposób wykonania oznaczenia, odczynniki, rodzaj aparatury, sposób obliczenia i podawania
wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma
PN-EN 14104.
1417)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. b tiret czwarte rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Liczbę jodową oznacza się metodą:
1)
miareczkową, polegającą na rozpuszczeniu badanej próbki w mieszaninie rozpuszczalników,
dodaniu odczynnika Wijsa, a następnie, po określonym czasie, dodaniu do próbki jodku
potasu i wody oraz miareczkowaniu uwolnionego jodu mianowanym roztworem tiosiarczanu
sodu, albo
2)
obliczeniową, polegającą na wykorzystaniu składu estrów metylowych, wyrażonego w ułamku
masowym w procentach, albo
3)
obliczeniową na podstawie danych z chromatografii gazowej, w której jako dane wejściowe
stosuje się wyniki oznaczania chromatografii gazowej dla poszczególnych estrów metylowych
kwasów tłuszczowych.
14.1.
W przypadku oznaczania liczby jodowej w sposób określony w pkt 14 ppkt 1, sposób wykonania
oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, sposób obliczenia i podawania
wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma
PN-EN 14111.
14.2.
W przypadku oznaczania liczby jodowej w sposób określony w pkt 14 ppkt 2, sposób obliczania
liczby jodowej oraz podawania wyniku określa załącznik B do normy PN-EN 14214.
14.3.
W przypadku oznaczania stabilności oksydacyjnej w sposób, o którym mowa w pkt 14 ppkt
3, sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, sposób obliczenia
i podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania
określa norma PN-EN 16300.
15.
Zawartość estru metylowego kwasu linolenowego oznacza się metodą chromatografii gazowej
z użyciem wzorca wewnętrznego, polegającą na rozdziale mieszaniny na poszczególne
składniki w fazie gazowej.
15.1.
Warunki chromatograficzne powinny być tak dobrane, aby były dobrze widoczne piki estrów
metylowych kwasu lignocerowego (C24) i nerwonowego (C24:1). Integracja powinna być tak przeprowadzona, aby były uwzględnione piki, począwszy
od estru metylowego kwasu mirystynowego (C14) do piku estru metylowego kwasu nerwonowego (C24:1).
15.2.
Zawartość estru metylowego kwasu linolenowego oblicza się na podstawie całkowitej
powierzchni pików estrów metylowych od C14 do C24:1 oraz powierzchni piku odpowiadającego estrowi metylowemu kwasu heptadekanowego i
wyraża się jako ułamek masowy określony w procentach.
15.3.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, przygotowanie
próbki, sposób podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania
z badania określa norma PN-EN 14103.
16.
Zawartość metanolu oznacza się metodą polegającą na ogrzewaniu próbki w temperaturze
80°C w hermetycznie zamkniętej fiolce, a następnie po osiągnięciu stanu równowagi,
nastrzykiwaniu określonej części fazy gazowej do chromatografu, gdzie metanol jest
wykrywany z użyciem detektora płomieniowo-jonizacyjnego, a jego ilość jest określana
w odniesieniu do wzorca zewnętrznego.
16.1.
Metanol może być także oznaczany poprzez dodanie wzorca wewnętrznego do próbki, a
następnie określany z użyciem współczynnika kalibracji wewnętrznej.
16.2.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i roztwory wzorcowe, rodzaj aparatury,
precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 14110.
17.
Zawartość monoacylogliceroli, diacylogliceroli, triacylogliceroli oraz ogólnego glicerolu
oznacza się metodą polegającą na analizie pochodnych silanowych metodą chromatografii
gazowej na krótkiej kolumnie kapilarnej z cienkowarstwowym filmem, z zastosowaniem
bezpośredniego dozowania na kolumnę oraz detektora płomieniowo-jonizacyjnego.
17.1.
Po przeprowadzeniu kalibracji analizę ilościową wykonuje się metodą wzorca wewnętrznego,
a całkowitą (ogólną) zawartość glicerolu oblicza się na podstawie uzyskanych wyników.
17.2.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, sposób podawania
wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma
PN-EN 14105.
18.
Zawartość wolnego glicerolu oznacza się metodą polegającą na:
1)
analizie pochodnych silanowych metodą chromatografii gazowej na krótkiej kolumnie
kapilarnej z cienkowarstwowym filmem, z zastosowaniem bezpośredniego dozowania na
kolumnę oraz detektora płomieniowo-jonizacyjnego, albo
2)
dodaniu, do badanej próbki, etanolu, wody, heksanu i wzorca wewnętrznego, co spowoduje
utworzenie dwóch faz i ilościowe przeniesienie wolnego glicerolu do fazy dolnej, której
analiza, metodą chromatografii gazowej, pozwala na ilościowe oznaczenie stężenia wolnego
glicerolu.
18.1.
W przypadku oznaczania zawartości wolnego glicerolu w sposób określony w pkt 18 ppkt
1, po przeprowadzeniu kalibracji, analizę ilościową wolnego glicerolu wykonuje się
metodą wzorca wewnętrznego.
18.2.
W przypadku oznaczania zawartości wolnego glicerolu w sposób określony w pkt 18 ppkt
1, sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, sposób podawania
wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma
PN-EN 14105.
18.3.
W przypadku oznaczania zawartości wolnego glicerolu w sposób określony w pkt 18 ppkt
2, sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, sposób podawania
wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma
PN-EN 14106.
19.
Zawartość sodu oznacza się:
1)
bezpośrednio metodą atomowej spektrometrii absorpcyjnej przy długości fali równej
589,0 nm, rozpuszczając uprzednio badaną próbkę w roztworze ksylenu, albo
2)
metodą optycznej emisyjnej analizy spektralnej z plazmą wzbudzoną indukcyjnie, rozcieńczając
uprzednio badaną próbkę frakcją naftową.
19.1.
W przypadku oznaczania zawartości sodu w sposób określony w pkt 19 ppkt 1, stosowane
roztwory wzorcowe sporządza się z organicznego związku sodu w postaci soli, rozpuszczonego
w mieszaninie ksylenu i oleju do rozcieńczeń.
19.2.
W przypadku oznaczania zawartości sodu w sposób określony w pkt 19 ppkt 1, sposób
wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, sposób podawania wyników,
a także precyzję metody i sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN
14108.
19.3.
W przypadku oznaczania zawartości sodu w sposób określony w pkt 19 ppkt 2, zawartość
sodu określa się przez porównanie intensywności emisji atomowej roztworu wzorcowego
i próbki przy określonych długościach fal.
19.4.
W przypadku oznaczania zawartości sodu w sposób określony w pkt 19 ppkt 2, sposób
wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i roztwory wzorcowe, rodzaj aparatury i
jej przygotowanie, sposób obliczania i podawania wyników, precyzję metody, a także
sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 14538.
20.
Zawartość potasu oznacza się:
1)
bezpośrednio metodą atomowej spektrometrii absorpcyjnej przy długości fali równej
766,5 nm, rozpuszczając uprzednio badaną próbkę w roztworze ksylenu i stabilizatora,
albo
2)
metodą optycznej emisyjnej analizy spektralnej z plazmą wzbudzoną indukcyjnie, rozcieńczając
uprzednio badaną próbkę frakcją naftową.
20.1.
W przypadku oznaczania zawartości potasu w sposób określony w pkt 20 ppkt 1, stosowane
roztwory wzorcowe sporządza się z organicznego związku potasu w postaci soli, rozpuszczonego
w mieszaninie ksylenu i stabilizatora.
20.2.
W przypadku oznaczania zawartości potasu w sposób określony w pkt 20 ppkt 1, sposób
wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, sposób podawania wyników,
precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 14109.
20.3.
W przypadku oznaczania zawartości potasu w sposób określony w pkt 20 ppkt 2, zawartość
potasu określa się przez porównanie intensywności emisji atomowej roztworu wzorcowego
i próbki przy określonych długościach fal.
20.4.
W przypadku oznaczania zawartości potasu w sposób określony w pkt 20 ppkt 2, sposób
wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i roztwory wzorcowe, rodzaj aparatury i
jej przygotowanie, sposób obliczania i podawania wyników, precyzję metody, a także
sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 14538.
20.5.
Precyzję oznaczania łącznej zawartości sodu i potasu, w przypadku oznaczania zawartości
sodu zgodnie z normą PN-EN 14108 oraz potasu zgodnie z normą PN-EN 14109, określa
załącznik A do normy PN-EN 14214.
21.
Zawartość wapnia i magnezu oznacza się metodą optycznej emisyjnej analizy spektralnej
z plazmą wzbudzoną indukcyjnie, rozcieńczając uprzednio badaną próbkę frakcją naftową.
21.1.
Zawartość wapnia i magnezu określa się przez porównanie intensywności emisji atomowej
roztworu wzorcowego i próbki przy określonych długościach fal.
21.2.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i roztwory wzorcowe, rodzaj aparatury
i jej przygotowanie, sposób obliczania i podawania wyników, precyzję, a także sporządzanie
sprawozdania z badania określa norma PN-EN 14538.
2218)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. b tiret piąte rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Zawartość fosforu oznacza się metodą:
1)
polegającą na rozpuszczeniu badanej próbki w ksylenie i wprowadzeniu, w formie aerozolu,
wraz z roztworami wzorcowymi przygotowanymi z organicznego związku fosforu, do plazmy
argonowej sprzężonej indukcyjnie, albo
2)
optycznej spektometrii emisyjnej plazmy wzbudzonej indukcyjnie, polegającą na przepuszczeniu
przez spektrometr próbki rozpuszczonej w nafcie.
22.1.
W przypadku oznaczania zawartości fosforu w sposób, o którym mowa w pkt 22 ppkt 1,
oznacza się przez porównanie emisji tego pierwiastka w roztworze badanej próbki z
emisją wzorców przy tej samej długości fali.
22.2.
W przypadku oznaczania zawartości fosforu w sposób, o którym mowa w pkt 22 ppkt 1,
sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, sposób obliczenia
i podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania
określa norma PN-EN 14107.
22.3.
W przypadku oznaczania zawartości fosforu w sposób, o którym mowa w pkt 22 ppkt 2,
zawartość fosforu oznacza się poprzez porównanie z roztworem wzorcowym.
22.4.
W przypadku oznaczania zawartości fosforu w sposób, o którym mowa w pkt 22 ppkt 2,
sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, sposób obliczenia
i podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania z badania
określa norma PN-EN 16294.
2319)Dodany przez § 1 pkt 4 lit. b tiret szóste rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Zawartość estrów metylowych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (>4 wiązania podwójne)
oznacza się metodą chromatografii gazowej z wykorzystaniem wzorca wewnętrznego estru
metylowego C23:0.
23.1.
Sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury, precyzję metody, a także
sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 15779.
2419)Dodany przez § 1 pkt 4 lit. b tiret szóste rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Temperaturę zablokowania zimnego filtru (CFPP) oznacza się metodą:
1)
polegającą na zasysaniu badanej próbki przez znormalizowany filtr do pipety w warunkach
kontrolowanego podciśnienia i w temperaturze obniżanej co 1°C, do chwili zatrzymania
lub spowolnienia przepływu, tak że czas napełniania pipety przekroczy 60 sekund lub
paliwo nie spływa całkowicie do naczynia pomiarowego, albo
2)
polegającą na zasysaniu badanej próbki przez znormalizowany filtr siatkowy do pipety
w warunkach kontrolowanego podciśnienia 2kPa i w temperaturze obniżanej co 1°C z liniowym
przebiegiem chłodzenia łaźni, do chwili zatrzymania lub spowolnienia przepływu, tak
że czas napełniania pipety przekroczy 60 sekund lub paliwo nie spływa całkowicie do
naczynia pomiarowego.
24.1.
W przypadku oznaczania temperatury zablokowania zimnego filtru w sposób określony
w pkt 24 ppkt 1 sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury, przygotowanie
próbki, sposób podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania
z badania określa norma PN-EN 116.
24.2.
W przypadku oznaczania temperatury zablokowania zimnego filtru w sposób określony
w pkt 24 ppkt 2 sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury, przygotowanie
próbki, sposób podawania wyników, precyzję metody, a także sporządzanie sprawozdania
z badania określa norma PN-EN 16329.
2519)Dodany przez § 1 pkt 4 lit. b tiret szóste rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Temperaturę mętnienia oznacza się metodą polegającą na pomiarze temperatury badanej
próbki oziębianej z określoną szybkością w łaźni oziębiającej i obserwacji wyglądu
tej próbki.
25.1.
Temperaturę, w której obserwuje się zmętnienie przy dnie badanej próbki, przyjmuje
się jako temperaturę mętnienia tej próbki.
25.2.
Sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury, precyzję metody, a także
sporządzanie sprawozdania z badania określa norma PN-EN 23015.
2619)Dodany przez § 1 pkt 4 lit. b tiret szóste rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
W przypadkach spornych należy stosować metodę badania wskazaną w normie PN-EN 14214.
IIa20)Dodany przez § 1 pkt 4 lit. c rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Metody badań jakości biowęglowodorów ciekłych przeznaczonych do wytwarzania paliw
ciekłych lub biopaliw ciekłych stosowanych do silników z zapłonem iskrowym.
1.
Zawartość siarki, okres indukcyjny, zawartość żywic obecnych, działanie korodujące
na miedzi, skład frakcyjny oraz zawartość benzenu oznacza się metodami badań tych
parametrów dla benzyn silnikowych określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki
z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie metod badania jakości paliw ciekłych (Dz. U. z 2017 r.
poz. 247).
2.
Zawartość zanieczyszczeń określa się metodą grawimetryczną poprzez przefiltrowanie
znanej objętości paliwa przez uprzednio zważony filtr membranowy.
2.1.
Masa zanieczyszczenia cząsteczkowego jest określona poprzez wzrost masy filtra membranowego
względem filtra kontrolnego.
2.2.
Sposób wykonania badania, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, sposób
pobierania i przygotowania próbek, sposób przygotowania aparatury, sposób wykonania
oznaczenia, obliczenia i podawanie wyników, precyzję, a także sporządzanie protokołu
z badania określa norma ASTM D 5452.
3.
Całkowitą zawartość chlorowców oznacza się metodą mikrokulometrii oksydacyjnej, polegającą
na wstrzykiwaniu próbki do ogrzewanej strefy rury pirolizera, w której jest odparowywana.
Produkty spalania wraz z chlorowcowodorami są przepuszczane w formie rozproszonej
przez płuczkę z kwasem siarkowym, wprowadzane do naczynka kulometrycznego i miareczkowane
generowanymi elektrolitycznie jonami srebra.
3.1.
Wskazania mikrokulometru sprawdza się z zastosowaniem ciekłych związków organicznych.
3.2.
Sposób wykonania badania, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, sposób
pobierania i przygotowania próbek, sposób przygotowania aparatury, sposób wykonania
oznaczenia, obliczenia i podawanie wyników, precyzję, a także sporządzanie protokołu
z badania określa norma PN-EN 14077.
4.
Zawartość fosforu oznacza się poprzez spalenie materii organicznej w próbce w obecności
tlenku cynku. Pozostałość rozpuszcza się w kwasie siarkowym i poddaje się reakcji
z molibdenianem amonu i siarczanem hydrazyny.
4.1.
Absorbancja kompleksu błękitu molibdenowego jest proporcjonalna do zawartości fosforu
w próbce i jest mierzona w około 820 nm w kuwecie o długości 5 cm.
4.2.
Sposób wykonania badania, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, sposób
pobierania i przygotowania próbek, sposób przygotowania aparatury, sposób wykonania
oznaczenia, obliczenia i podawanie wyników, precyzję, a także sporządzanie protokołu
z badania określa norma ASTM D 3231.
IIb20)Dodany przez § 1 pkt 4 lit. c rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4..
Metody badań jakości biowęglowodorów ciekłych przeznaczonych do wytwarzania paliw
ciekłych lub biopaliw ciekłych stosowanych do silników z zapłonem samoczynnym.
1.
Gęstość, zawartość siarki, zawartość wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych,
temperaturę zapłonu, zawartość zanieczyszczeń, działanie korodujące na miedzi oraz
skład frakcyjny (95% V/V destyluje do temperatury) oznacza się metodami badań tych
parametrów dla oleju napędowego określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z
dnia 25 marca 2010 r. w sprawie metod badania jakości paliw ciekłych.
2.
Liczbę kwasową oznacza się metodą badania tego parametru dla estru metylowego stanowiące
samoistne paliwo określoną w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 22 kwietnia 2010 r. w sprawie metod badania
jakości biopaliw ciekłych (Dz. U. poz. 520)21).
3.
Liczbę bromową oznacza się metodą elektrometryczną polegającą na rozpuszczeniu określonej
ilości badanej próbki w rozpuszczalniku w temperaturze 0°C do 5°C i miareczkowaniu
roztworem bromku-bromianu.
3.1.
Punkt końcowy miareczkowania jest wskazany przez nagłą zmianę potencjału elektrometrycznego
na aparaturze.
3.2.
Sposób wykonania badania, rodzaj aparatury, sposób wykonania oznaczenia, obliczenia
i podawanie wyników, precyzję, a także sporządzanie protokołu z badania określa norma
ISO 3839.
4.
Całkowitą zawartość chlorowców oznacza się metodą mikrokulometrii oksydacyjnej, polegającą
na wstrzykiwaniu próbki do ogrzewanej strefy rury pirolizera, w której jest odparowywana.
Produkty spalania wraz z chlorowcowodorami są przepuszczane w formie rozproszonej
przez płuczkę z kwasem siarkowym, wprowadzane do naczynka kulometrycznego i miareczkowane
generowanymi elektrolitycznie jonami srebra.
4.1.
Wskazania mikrokulometru sprawdza się z zastosowaniem ciekłych związków organicznych.
4.2.
Sposób wykonania badania, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, sposób
pobierania i przygotowania próbek, sposób przygotowania aparatury, sposób wykonania
oznaczenia, obliczenia i podawanie wyników, precyzję, a także sporządzanie protokołu
z badania określa norma PN-EN 14077.
5.
Zawartość krzemu oznacza się metodą optycznej spektrometrii emisyjnej ze wzbudzaniem
w plazmie indukowanej, polegającą na wprowadzeniu do spektrometru roztworu wzorcowego
z wewnętrznym wzorcem oraz badanej próbki z wewnętrznym wzorcem i porównaniu uzyskanych
wyników do wzorca wewnętrznego.
5.1.
Sposób wykonania badania, rodzaj aparatury, sposób wykonania oznaczenia, obliczenia
i podawanie wyników, precyzję, a także sporządzanie protokołu badania określa norma
ASTM D 7111.
6.
Zawartość fosforu, sodu, potasu, cynku i miedzi oznacza się metodą optycznej spektrometrii
emisyjnej ze wzbudzaniem w plazmie indukowanej polegającą na rozpuszczeniu określonej
ilości próbki w rozpuszczalniku organicznym i wprowadzeniu tego roztworu do spektrometru.
6.1.
Zawartość pierwiastków oblicza się poprzez porównanie do stężeń wzorcowych.
6.2.
Sposób wykonania badania, rodzaj aparatury, sposób wykonania oznaczenia, obliczenia
i podawanie wyników, precyzję, a także sporządzanie protokołu badania określa norma
PN-EN 16476.
III.
Procedurę postępowania w sprawach dotyczących precyzji metody badania oraz interpretacji
wyników badań określa norma PN-EN ISO 4259.
9)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze rozporządzenia, o którym
mowa w odnośniku 4.
10)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. a tiret drugie rozporządzenia, o którym
mowa w odnośniku 4.
11)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie rozporządzenia, o którym
mowa w odnośniku 4.
12)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. a tiret czwarte rozporządzenia, o którym
mowa w odnośniku 4.
13)
Dodany przez § 1 pkt 4 lit. a tiret piąte rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku
4.
14)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia, o którym
mowa w odnośniku 4.
15)
Przez § 1 pkt 4 lit. b tiret drugie rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.
16)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. b tiret trzecie rozporządzenia, o którym
mowa w odnośniku 4.
17)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. b tiret czwarte rozporządzenia, o którym
mowa w odnośniku 4.
18)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. b tiret piąte rozporządzenia, o którym
mowa w odnośniku 4.
19)
Dodany przez § 1 pkt 4 lit. b tiret szóste rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku
4.
20)
Dodany przez § 1 pkt 4 lit. c rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.
Załącznik nr 4 - Sposób pobierania próbek biokomponentów
1.
Próbki pobiera się ręcznie ze zbiornika lub z opakowania jednostkowego, gdy ich zawartość
znajduje się w spoczynku.
2.
Próbki ze zbiornika należy pobierać w kolejności od lustra cieczy do jego dna, aby
uniknąć zaburzeń w niższych poziomach cieczy.
3.
Próbki z opakowania jednostkowego należy pobierać z wybranego poziomu cieczy lub jako
próbkę reprezentatywną przekrojową.
4.
Próbki pobiera się przy użyciu odpowiednich przyrządów do pobierania próbek.
4.1.
Rodzaje przyrządów do pobierania próbek:
1)
bioetanolu, określa norma PN-A 79527 lub norma PN-EN ISO 3170;
2)
estru metylowego określa norma PN-EN ISO 3170;
322)Dodany przez § 1 pkt 5 lit. a rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.)
biowęglowodorów ciekłych określa norma PN-ISO 3170 lub PN-ISO 3171.
5.
Próbki pobiera się do odpowiednich pojemników.
5.1.
Pojemniki przeznaczone na próbki:
1)
bioetanolu powinny być wykonane ze szkła lub z tworzyw sztucznych;
2)
estru metylowego powinny być wykonane ze stali nierdzewnej lub z tworzyw sztucznych,
chemicznie obojętnych;
323)Dodany przez § 1 pkt 5 lit. b rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.)
biowęglowodorów ciekłych powinny być metalowe lub szklane, wykonane z materiału niezawierającego
ołowiu.
5.2.
Pojemniki przeznaczone na próbki powinny:
1)
mieć pojemność 5 litrów oraz być wyposażone w uszczelki dławikowe lub mieć połączenia
szczelne, zdolne do wytrzymania wewnętrznych ciśnień, powstających podczas normalnej
ich eksploatacji;
2)
mieć zamocowanie, umożliwiające ich zaplombowanie.
5.3.
W przypadku pobierania próbek bioetanolu, pojemniki przeznaczone na próbki powinny
być schłodzone. Na ściankach naczyń nie może być kondensatu pary wodnej.
5.4.
Pojemniki przeznaczone na próbki nie mogą być zabezpieczane przed korozją środkami
wytworzonymi na bazie produktu naftowego.
5.5.
Zamknięcie pojemników przeznaczonych na próbki składa się z nakrętki z dopasowaną
podkładką odporną na działanie pobieranego biokomponentu. Podkładki te nie mogą być
wykonane z korka lub gumy.
6.
Przyrządy do pobierania próbek oraz pojemniki przeznaczone na próbki powinny być wykonane
z materiałów chemicznie obojętnych dla pobieranego biokomponentu.
7.
Pojemnik przeznaczony na próbkę należy:
1)
napełnić maksymalnie 4 litrami biokomponentu;
2)
po napełnieniu biokomponentem natychmiast zamknąć, stosując zamknięcie zapewniające
niezmienność parametrów jakościowych próbki.
8.
Szczelność zamkniętego pojemnika przeznaczonego na próbkę należy sprawdzić, odwracając
go do góry dnem i trzymając w tej pozycji przez 30 sekund. Jeżeli zaobserwuje się
wyciek biokomponentu, należy wymienić zamknięcie pojemnika na nowe i ponownie sprawdzić
jego szczelność.
8.1.
W przypadku gdy wyciek biokomponentu nie ustaje, należy ponownie pobrać próbkę, używając
nowego pojemnika wraz z nowym zamknięciem i ponownie przeprowadzić ocenę szczelności
pojemnika i zamknięcia.
9.
Sposób postępowania przy pobieraniu próbek, postępowanie z próbkami oraz wymagania
dotyczące bezpieczeństwa w tym zakresie, określa norma PN-EN ISO 3170.
22)
Dodany przez § 1 pkt 5 lit. a rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.
23)
Dodany przez § 1 pkt 5 lit. b rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.