Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 15 września 2017 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie zwierząt
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Zwierzęta domowe
- Rozdział 3 - Zwierzęta gospodarskie
- Rozdział 4 - Zwierzęta wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych
- Rozdział 5
- Rozdział 6 - Zwierzęta wolno żyjące (dzikie)
- Rozdział 7 - Transport zwierząt
- Rozdział 8 - Zabiegi na zwierzętach
- Rozdział 9
- Rozdział 10 - Ubój, uśmiercanie i ograniczenie populacji zwierząt
- Rozdział 10a - Nadzór nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt
- Rozdział 11 - Przepisy karne
- Rozdział 12 - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt K 52/13 ,
2)
ustawą z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych
lub edukacyjnych ,
3)
ustawą z dnia 23 września 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia zwalczania
chorób zakaźnych zwierząt ,
4)
ustawą z dnia 15 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie zwierząt ,
5)
ustawą z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji
Skarbowej ,
6)
ustawą z dnia 14 grudnia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 14 września 2017 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
odnośnika nr 2 oraz art. 84 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do
celów naukowych lub edukacyjnych , które stanowią:
„
2) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/63/UE z dnia 22 września 2010 r. w
sprawie ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych .
”
„
Art. 84.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
2)
art. 12 i art. 15 ustawy z dnia 23 września 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu
ułatwienia zwalczania chorób zakaźnych zwierząt , które stanowią:
„
Art. 12.
Do popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy czynów polegających
na niestosowaniu się do nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których mowa w art. 44
ust. 1 pkt 1, 4, 5, 7, 8, pkt 10 lit. c i pkt 11-16 oraz ust. 1a pkt 1 i 3-5, art.
45 ust. 1 pkt 5-10, art. 46 ust. 3 pkt 5-9 oraz art. 57e ust. 4 ustawy zmienianej
w art. 3, stosuje się przepisy dotychczasowe, a orzeczenia wydane na podstawie tych
przepisów podlegają wykonaniu.
”
„
Art. 15.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
3)
art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 15 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie zwierząt , które stanowią:
„
Art. 2.
Dotychczasowe uchwały wydane na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy zmienianej w art.
1 zachowują moc na okres, na jaki zostały wydane, i mogą być zmieniane na podstawie
art. 11a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
4)
art. 260 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej
Administracji Skarbowej , który stanowi:
„
Art. 260.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,
art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt
68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160
ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.
190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;
2)
art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;
2a)
art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;
3)
art. 4 pkt 12, art. 163 pkt 3, art. 168, art. 172 pkt 6 oraz art. 192 ust. 1-4, które
wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;
4)
art. 149a, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.
”
;
5)
art. 369 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo
oświatowe , który stanowi:
„
Art. 369.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1, art. 116-219, art. 314, art. 326-336, art. 347, art. 348, art. 358 i art.
359, które wchodzą w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia;
2)
art. 4 pkt 9, 12, 14 lit. a, art. 15 pkt 26, pkt 29 lit. a w zakresie art. 22 ust.
1 pkt 3a, pkt 48, 49, pkt 54 w zakresie art. 36a ust. 14 i pkt 114 w zakresie art.
71d, art. 66 pkt 1, art. 80, art. 111 pkt 2, art. 113 pkt 2, art. 115, art. 220-223,
art. 225-313, art. 315-325, art. 349-357 i art. 360-368, które wchodzą w życie po
upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
3)
art. 15 pkt 118 lit. f i h oraz pkt 123 lit. m, które wchodzą w życie z dniem 1 lutego
2017 r.;
4)
art. 15 pkt 31, pkt 32 w zakresie art. 22ac ust. 1, art. 22ae ust. 2, art. 22ak ust.
1 i art. 85b ust. 2 i 5, pkt 33-43, pkt 44 w zakresie art. 22ar i art. 22at ust. 1
pkt 1, pkt 46, 47 i 120, art. 105 i art. 337-346, które wchodzą w życie z dniem 15
lutego 2017 r.;
5)
art. 4 pkt 5, 10 i 11, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.;
6)
art. 224, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r.;
7)
art. 66 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt1)Przepisy niniejszej ustawy: 1) wdrażają postanowienia: a) dyrektywy Rady 93/119/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania (Dz. Urz. WE L 340 z 31.12.1993, str. 21, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 15, str. 421, z późn. zm.), b) dyrektywy Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. dotyczącej ochrony zwierząt gospodarskich (Dz. Urz. WE L 221 z 08.08.1998, str. 23, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 23, str. 316, z późn. zm.), c) dyrektywy Rady 99/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony kur niosek (Dz. Urz. WE L 203 z 03.08.1999, str. 53, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 26, str. 225, z późn. zm.), d) dyrektywy Rady 2007/43/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie ustanowienia minimalnych zasad dotyczących ochrony kurcząt utrzymywanych z przeznaczeniem na produkcję mięsa (Dz. Urz. UE L 182 z 12.07.2007, str. 19), e) dyrektywy Rady 2008/119/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony cieląt (Dz. Urz. UE L 10 z 15.01.2009, str. 7), f) dyrektywy Rady 2008/120/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony świń (Dz. Urz. UE L 47 z 18.02.2009, str. 5); 2) wykonują postanowienia rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz. Urz. UE L 3 z 05.01.2005, str. 1).
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek
jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę.
2.
W sprawach nieuregulowanych w ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy
dotyczące rzeczy.
3.
Organy administracji publicznej podejmują działania na rzecz ochrony zwierząt, współdziałając
w tym zakresie z odpowiednimi instytucjami i organizacjami krajowymi i międzynarodowymi.
Art. 2.
12)W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych (Dz. U. poz. 266), która weszła w życie z dniem 27 maja 2015 r..
Ustawa reguluje postępowanie ze zwierzętami kręgowymi, w tym zwierzętami kręgowymi
wykorzystywanymi w celach naukowych lub edukacyjnych w zakresie nieuregulowanym w
ustawie z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych
lub edukacyjnych .
Art. 3.
W celu realizacji przepisów ustawy Inspekcja Weterynaryjna oraz inne właściwe organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego współdziałają
z samorządem lekarsko-weterynaryjnym oraz z innymi instytucjami i organizacjami społecznymi,
których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.
Art. 3a.
Do postępowań w sprawach:
1)
o których mowa w art. 10, art. 13 oraz art. 24a,
2)
dotyczących uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie
art. 10, art. 13 lub art. 24a oraz w sprawach wznowienia postępowania zakończonego
wydaniem takiej decyzji
- nie stosuje się przepisów art. 11 ust. 3-9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz przepisu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej .
Art. 4.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
(uchylony)
2)
„humanitarnym traktowaniu zwierząt” - rozumie się przez to traktowanie uwzględniające
potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę;
3)
„konieczności bezzwłocznego uśmiercenia” - rozumie się przez to obiektywny stan rzeczy
stwierdzony, w miarę możliwości, przez lekarza weterynarii, polegający na tym, że
zwierzę może dalej żyć jedynie cierpiąc i znosząc ból, a moralnym obowiązkiem człowieka
staje się skrócenie cierpień zwierzęcia;
4)
„menażerii objazdowej” - rozumie się przez to przedsiębiorcę wykonującego działalność
w zakresie organizowania obwoźnych wystaw zwierząt;
5)
(uchylony)
6)
„ogłuszaniu zwierzęcia” - rozumie się przez to metodę profesjonalnego całkowitego
wyłączenia świadomości zwierzęcia, trwającego aż do jego śmierci;
7)
„okrutnych metodach w chowie lub hodowli zwierząt” - rozumie się przez to działania
lub zaniechania człowieka prowadzące w sposób oczywisty do zmian patologicznych w
organizmie zwierzęcia (somatycznych lub psychicznych), zwłaszcza w postaci skutków
znoszenia dotkliwego bólu, przymuszania do określonego zachowania się (uległości)
głodem, pragnieniem, działaniem prądu elektrycznego (z wyjątkiem używania pastuchów
elektrycznych, treserów oraz urządzeń elektrycznych służących do przepędu zwierząt)
bądź innymi zabiegami tego rodzaju, w szczególności karmienie i pojenie zwierząt przemocą;
8)
„okrutnym traktowaniu” - rozumie się przez to wymienione w ustawie przypadki znęcania
się nad zwierzętami oraz inne postępowanie właściciela bądź innej osoby, prowadzące
do skutków porównywalnych ze skutkami znęcania się;
9)
„pielęgnacji” - rozumie się przez to wszystkie aspekty relacji pomiędzy człowiekiem
a zwierzęciem, w szczególności uruchamiane przez człowieka zasoby materialne i niematerialne,
aby uzyskać i utrzymać u zwierzęcia stan fizyczny i psychiczny, w którym najlepiej
ono znosi warunki bytowania narzucone przez człowieka;
10)
„przeciążaniu zwierząt” - rozumie się przez to zmuszanie do nadmiernego wysiłku energetycznego,
nieodpowiadającego możliwościom kondycyjnym zwierzęcia ze względu na jego stan fizyczny
i zdrowotny;
11)
„rażącym zaniedbaniu” - rozumie się przez to drastyczne odstępstwo od określonych
w ustawie norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymywania zwierzęcia
w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej
ciasnocie;
12)
„szczególnym okrucieństwie” - rozumie się przez to przedsiębranie przez sprawcę działań
charakteryzujących się drastycznością form i metod, a zwłaszcza działanie w sposób
wyszukany lub powolny, obliczony z premedytacją na zwiększenie rozmiaru cierpień i
czasu ich trwania;
13)
„ubojni” - rozumie się przez to każdy zakład pozostający pod państwową kontrolą sanitarną
i weterynaryjną, przeznaczony do wykonywania uboju zwierząt;
14)
„uwięzi” - rozumie się przez to wszelkie urządzenia mechaniczne krępujące swobodę
ruchów zwierzęcia, w zakresie możliwości przemieszczania się ponad ustalony zakres,
jak też niektóre urządzenia do kierowania ruchami zwierzęcia w sposób zamierzony przez
człowieka;
15)
„właściwych warunkach bytowania” - rozumie się przez to zapewnienie zwierzęciu możliwości
egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku;
16)
„zwierzętach bezdomnych” - rozumie się przez to zwierzęta domowe lub gospodarskie,
które uciekły, zabłąkały się lub zostały porzucone przez człowieka, a nie ma możliwości
ustalenia ich właściciela lub innej osoby, pod której opieką trwale dotąd pozostawały;
17)
„zwierzętach domowych” - rozumie się przez to zwierzęta tradycyjnie przebywające wraz
z człowiekiem w jego domu lub innym odpowiednim pomieszczeniu, utrzymywane przez człowieka
w charakterze jego towarzysza;
18)
„zwierzętach gospodarskich” - rozumie się przez to zwierzęta gospodarskie w rozumieniu
przepisów o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich;
194)W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
„zwierzętach laboratoryjnych” - rozumie się przez to zwierzęta laboratoryjne w rozumieniu
art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych
do celów naukowych lub edukacyjnych;
205)W brzmieniu ustalonym przez art. 34 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948), która weszła w życie z dniem 1 marca 2017 r. )
„zwierzętach wykorzystywanych do celów specjalnych” - rozumie się przez to zwierzęta,
których profesjonalna tresura oraz używanie odbywa się na podstawie odrębnych przepisów,
regulujących szczegółowe zasady działania jednostek Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej, Agencji Wywiadu, Policji, Straży Granicznej i innych formacji podległych
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, Krajowej Administracji Skarbowej, ratownictwa
oraz regulujących zasady szkolenia i wykorzystania psów - przewodników osób ociemniałych;
21)
„zwierzętach wolno żyjących (dzikich)” - rozumie się przez to zwierzęta nieudomowione
żyjące w warunkach niezależnych od człowieka;
22)
(uchylony)
23)
(uchylony)
24)
„kurczętach brojlerach” - rozumie się przez to ptaki z gatunku Gallus gallus utrzymywane
w celu pozyskania mięsa;
25)
„schronisku dla zwierząt” - rozumie się przez to miejsce przeznaczone do opieki nad
zwierzętami domowymi spełniające warunki określone w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób
zakaźnych zwierząt .
Art. 5.
Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania.
Art. 6.
1.
Zabrania się zabijania zwierząt, z wyjątkiem:
1)
uboju i uśmiercania zwierząt gospodarskich oraz uśmiercania dzikich ptaków i ssaków
utrzymywanych przez człowieka w celu pozyskania mięsa i skór,
2)
połowu ryb zgodnie z przepisami o rybołówstwie i rybactwie śródlądowym,
3)
konieczności bezzwłocznego uśmiercenia,
4)
działań niezbędnych do usunięcia poważnego zagrożenia sanitarnego ludzi lub zwierząt,
4a6)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 września 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia zwalczania chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. poz. 1605), która weszła w życie z dniem 18 października 2016 r. )
zabicia lub poddania ubojowi zwierząt gospodarskich z nakazu powiatowego lekarza weterynarii,
o którym mowa w art. 33b ust. 1,
5)
usuwania osobników bezpośrednio zagrażających ludziom lub innym zwierzętom, jeżeli
nie jest możliwy inny sposób usunięcia zagrożenia,
6)
polowań, odstrzałów i ograniczania populacji zwierząt łownych,
7)
usypiania ślepych miotów,
8)
czynności podlegających zakazom w stosunku do gatunków chronionych, określonym w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody wykonywanych na podstawie właściwych zezwoleń,
9)
uśmiercania zwierząt gatunków obcych zagrażających gatunkom rodzimym lub siedliskom
przyrodniczym w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
- prowadzonych zgodnie z art. 33 oraz przepisami odrębnymi.
1a.
Zabrania się znęcania nad zwierzętami.
2.
Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie
do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności:
18)W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
umyślne zranienie lub okaleczenie zwierzęcia, niestanowiące dozwolonego prawem zabiegu
lub procedury w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych
do celów naukowych lub edukacyjnych, w tym znakowanie zwierząt stałocieplnych przez wypalanie lub wymrażanie, a także
wszelkie zabiegi mające na celu zmianę wyglądu zwierzęcia i wykonywane w celu innym
niż ratowanie jego zdrowia lub życia, a w szczególności przycinanie psom uszu i ogonów
(kopiowanie);
1a)
znakowanie zwierząt stałocieplnych przez wypalanie lub wymrażanie;
2)
(uchylony)
3)
używanie do pracy albo w celach sportowych lub rozrywkowych zwierząt chorych, a także
zbyt młodych lub starych oraz zmuszanie ich do czynności, których wykonywanie może
spowodować ból;
4)
bicie zwierząt przedmiotami twardymi i ostrymi lub zaopatrzonymi w urządzenia obliczone
na sprawianie specjalnego bólu, bicie po głowie, dolnej części brzucha, dolnych częściach
kończyn;
5)
przeciążanie zwierząt pociągowych i jucznych ładunkami w oczywisty sposób nieodpowiadającymi
ich sile i kondycji lub stanowi dróg lub zmuszanie takich zwierząt do zbyt szybkiego
biegu;
6)
transport zwierząt, w tym zwierząt hodowlanych, rzeźnych i przewożonych na targowiska,
przenoszenie lub przepędzanie zwierząt w sposób powodujący ich zbędne cierpienie i
stres;
7)
używanie uprzęży, pęt, stelaży, więzów lub innych urządzeń zmuszających zwierzę do
przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenia ciała albo
śmierć;
8)
dokonywanie na zwierzętach zabiegów i operacji chirurgicznych przez osoby nieposiadające
wymaganych uprawnień bądź niezgodnie z zasadami sztuki lekarsko-weterynaryjnej, bez
zachowania koniecznej ostrożności i oględności oraz w sposób sprawiający ból, któremu
można było zapobiec;
9)
złośliwe straszenie lub drażnienie zwierząt;
10)
utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich
w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach
uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji;
11)
porzucanie zwierzęcia, a w szczególności psa lub kota, przez właściciela bądź przez
inną osobę, pod której opieką zwierzę pozostaje;
12)
stosowanie okrutnych metod w chowie lub hodowli zwierząt;
13)
(uchylony)
14)
(uchylony)
15)
organizowanie walk zwierząt;
16)
obcowanie płciowe ze zwierzęciem (zoofilia);
17)
wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych,
które zagrażają jego zdrowiu lub życiu;
18)
transport żywych ryb lub ich przetrzymywanie w celu sprzedaży bez dostatecznej ilości
wody uniemożliwiającej oddychanie;
19)
utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający
poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku.
Art. 7.
1.
Zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi
lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego
ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane:
1)
schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub
2)
gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli
jest to zwierzę gospodarskie, lub
3)
ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane
do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach
zoologicznych.
1a.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji
od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela
organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.
1b.
Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu
zwierzę ma być przekazane.
1c.
W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b, lub wystąpienia innych okoliczności
uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1, zwierzę
może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej
nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą
opiekę.
2.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
2a.
Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje prawo wniesienia odwołania do samorządowego
kolegium odwoławczego w terminie 3 dni od daty doręczenia decyzji. Samorządowe kolegium
odwoławcze rozpoznaje odwołanie w terminie 7 dni.
3.
W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego
właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny
lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania
jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta
(burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.
4.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego
leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna.
5.
Do należności z tytułu kosztów określonych w ust. 4 stosuje się przepisy o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
6.
Odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3
przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone.
Art. 8.
1.
(uchylony)
2.
Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania uwzględni problematykę ochrony zwierząt
w podstawie programowej kształcenia ogólnego.
3.
Zarząd województwa przygotowuje i wykonuje program upowszechniania znajomości przepisów
ustawy wśród rolników przez wojewódzkie ośrodki doradztwa rolniczego.
4.
(uchylony)
5.
Zadania samorządu województwa, o których mowa w art. 13 ust. 1, art. 22 ust. 1, art.
22a i art. 33a ust. 2, są zadaniami z zakresu administracji rządowej.
Rozdział 2
Zwierzęta domowe
Art. 9.
1.
Kto utrzymuje zwierzę domowe, ma obowiązek zapewnić mu pomieszczenie chroniące je
przed zimnem, upałami i opadami atmosferycznymi, z dostępem do światła dziennego,
umożliwiające swobodną zmianę pozycji ciała, odpowiednią karmę i stały dostęp do wody.
2.
Zabrania się trzymania zwierząt domowych na uwięzi w sposób stały dłużej niż 12 godzin
w ciągu doby lub powodujący u nich uszkodzenie ciała lub cierpienie oraz niezapewniający
możliwości niezbędnego ruchu. Długość uwięzi nie może być krótsza niż 3 m.
Art. 9a.
Osoba, która napotka porzuconego psa lub kota, w szczególności pozostawionego na uwięzi,
ma obowiązek powiadomić o tym najbliższe schronisko dla zwierząt, straż gminną lub
Policję.
Art. 10.
1.
Prowadzenie hodowli lub utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną wymaga zezwolenia
wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na planowane
miejsce prowadzenia hodowli lub utrzymywania psa na wniosek osoby zamierzającej prowadzić
taką hodowlę lub utrzymywać takiego psa.
2.
Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wydaje się, a wydane cofa się, jeżeli pies
będzie lub jest utrzymywany w warunkach i w sposób, które stanowią zagrożenie dla
ludzi lub zwierząt.
2a.
Organem właściwym w sprawie cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest wójt
(burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce prowadzenia hodowli lub
utrzymywania psa.
2b.
W razie zmiany miejsca prowadzenia hodowli lub utrzymywania psa właściwy organ dokonuje
zmiany zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.
2c.
Rozstrzygnięcia w sprawie wydania zezwolenia oraz cofnięcia zezwolenia, o którym mowa
w ust. 1, są podejmowane w formie decyzji administracyjnej.
3.
Minister właściwy do spraw administracji publicznej, po zasięgnięciu opinii Związku
Kynologicznego w Polsce, ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz ras psów uznawanych
za agresywne, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i zwierząt.
Art. 10a.
1.
Zabrania się:
1)
wprowadzania do obrotu zwierząt domowych na targowiskach, targach i giełdach;
2)
prowadzenia targowisk, targów i giełd ze sprzedażą zwierząt domowych;
3)
wprowadzania do obrotu psów i kotów poza miejscami ich chowu lub hodowli.
2.
Zabrania się rozmnażania psów i kotów w celach handlowych.
3.
Zabrania się puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego
identyfikację właściciela lub opiekuna.
4.
Zakaz, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy terenu prywatnego, jeżeli teren ten jest
ogrodzony w sposób uniemożliwiający psu wyjście.
5.
Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie dotyczy podmiotów prowadzących schroniska
dla zwierząt oraz organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest
ochrona zwierząt.
6.
Zakaz, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy hodowli zwierząt zarejestrowanych w ogólnokrajowych
organizacjach społecznych, których statutowym celem jest działalność związana z hodowlą
rasowych psów i kotów.
Art. 10b.
1.
Zabrania się nabywania:
1)
zwierząt domowych na targowiskach, targach i giełdach;
2)
psów i kotów poza miejscami ich chowu lub hodowli.
2.
Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dotyczy nabycia psów i kotów od podmiotów
prowadzących schroniska dla zwierząt oraz organizacji społecznych, których statutowym
celem działania jest ochrona zwierząt.
Art. 11.
19)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie zwierząt (Dz. U. poz. 2102), która weszła w życie z dniem 6 stycznia 2017 r. .
Zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich
wyłapywanie należy do zadań własnych gmin.
2.
Minister właściwy do spraw administracji publicznej w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zasady i warunki wyłapywania
bezdomnych zwierząt.
3.
Zabrania się odławiania zwierząt bezdomnych bez zapewnienia im miejsca w schronisku
dla zwierząt, chyba że zwierzę stwarza poważne zagrożenie dla ludzi lub innych zwierząt.
Odławianie bezdomnych zwierząt odbywa się wyłącznie na podstawie uchwały rady gminy,
o której mowa w art. 11a.
4.
Organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, mogą
zapewniać bezdomnym zwierzętom opiekę i w tym celu prowadzić schroniska dla zwierząt,
w porozumieniu z właściwymi organami samorządu terytorialnego.
Art. 11a.
1.
Rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze
uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz
zapobiegania bezdomności zwierząt.
2.
Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności:10)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy,
o której mowa w odnośniku 9.
1)
zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt;
2)
opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie;
3)
odławianie bezdomnych zwierząt;
4)
obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt;
5)
poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt;
6)
usypianie ślepych miotów;
7)
wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich;
8)
zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem
zwierząt.
3.
Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan znakowania zwierząt w gminie.
3a11)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan sterylizacji lub kastracji zwierząt
w gminie, przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod
których opieką zwierzęta pozostają.
4.
Realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi
prowadzącemu schronisko dla zwierząt.
5.
Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych
na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu
ponosi gmina.
6.
Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, przygotowuje wójt (burmistrz, prezydent
miasta).
7.
Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta) najpóźniej
do dnia 1 lutego przekazuje do zaopiniowania:
1)
właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii;
2)
organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt,
działającym na obszarze gminy;
3)
dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy.
8.
Podmioty, o których mowa w ust. 7, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu programu,
o którym mowa w ust. 1, wydają opinie o projekcie. Niewydanie opinii w tym terminie
uznaje się za akceptację przesłanego programu.
Rozdział 3
Zwierzęta gospodarskie
Art. 12.
1.
Kto utrzymuje zwierzęta gospodarskie jest obowiązany do zapewnienia im opieki i właściwych
warunków bytowania.
2.
Warunki chowu lub hodowli zwierząt nie mogą powodować urazów i uszkodzeń ciała lub
innych cierpień.
3.
(uchylony)
3a.
(uchylony)
4.
Zabrania się tuczu gęsi i kaczek na stłuszczone wątroby.
4a.
Z zastrzeżeniem ust. 4b zabrania się utrzymywania cieląt:
1)
powyżej 8 tygodnia życia w pojedynczych boksach;
2)
na uwięzi, z wyjątkiem pory karmienia, a w czasie jej trwania nie dłużej niż jedną
godzinę.
4b.
Przepis ust. 4a pkt 1 nie dotyczy gospodarstw rolnych, w których jednocześnie utrzymywane
jest mniej niż 6 cieląt.
5.
Obsada zwierząt ponad ustalone normy powierzchni dla danego gatunku, wieku i stanu
fizjologicznego jest zabroniona.
6.
Zabrania się importu zwierząt i produktów zwierzęcych uzyskanych w wyniku chowu lub
hodowli z naruszeniem przepisów niniejszej ustawy.
6a.
Utrzymujący zwierzęta gospodarskie przechowuje przez okres 3 lat dokumentację weterynaryjną
dotyczącą przebiegu leczenia, przeprowadzonych zabiegów weterynaryjnych oraz padłych
zwierząt.
7.
Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagania i
sposób postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których
normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej obowiązujących w tym
zakresie, mając na względzie zapewnienie tym zwierzętom właściwych warunków bytowania
i opieki oraz wpływ tych warunków na zdrowie i dobrostan zwierząt.
8.
Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, minimalne
warunki utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż wymienione w ust.
7, mając na względzie zapewnienie tym zwierzętom właściwych warunków bytowania.
Art. 12a.
1.
Posiadacz kurnika, w którym są utrzymywane kurczęta brojlery, zwany dalej „posiadaczem
kurnika”, sprawuje samodzielnie opiekę nad kurczętami brojlerami lub zapewnia sprawowanie
tej opieki przez osoby, które:
1)
odbyły szkolenie w zakresie przepisów dotyczących ochrony kurcząt brojlerów lub
2)
sprawowały opiekę nad kurczętami brojlerami nieprzerwanie od dnia 30 czerwca 2009 r.
do dnia 30 czerwca 2010 r., lub
3)
ukończyły szkolenie w zakresie warunków utrzymywania zwierząt gospodarskich, które
zostało przeprowadzone w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 czerwca 2010 r.,
i mają zaświadczenie potwierdzające ukończenie takiego szkolenia, lub
412)W brzmieniu ustalonym przez art. 27 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 60), która weszła w życie z dniem 1 września 2017 r.)
są absolwentami szkół prowadzących kształcenie w zawodach ujętych w klasyfikacji zawodów
szkolnictwa zawodowego, o której mowa w art. 46 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe , związanych z chowem lub hodowlą zwierząt, lub
5)
są absolwentami szkół wyższych na kierunku weterynaria, zootechnika lub rolnictwo
- zwane dalej „opiekunami”.
2.
Posiadacz kurnika może powierzyć opiekę nad kurczętami brojlerami również osobie prawnej
albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli podmioty
te zapewnią, że opiekę nad kurczętami brojlerami będą sprawować osoby spełniające
warunki określone w ust. 1.
Art. 12b.
1.
Szkolenie, o którym mowa w art. 12a ust. 1 pkt 1, jest przeprowadzane przez podmiot,
który został upoważniony do prowadzenia takiego szkolenia, w drodze decyzji, przez
wojewódzkiego lekarza weterynarii właściwego ze względu na siedzibę tego podmiotu,
a w przypadku osób fizycznych - właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub
miejsce wykonywania działalności gospodarczej.
2.
Wojewódzki lekarz weterynarii, na wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 1, wydaje
upoważnienie do prowadzenia szkolenia, jeżeli podmiot spełnia warunki kadrowe, organizacyjne
i techniczne określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 pkt 1 oraz przedstawi:
1)
szczegółowy program szkolenia zawierający następujące zagadnienia:
a)
wymagania i sposób postępowania przy utrzymywaniu kurcząt brojlerów,
b)
fizjologię zwierząt, ich potrzeby w zakresie karmienia, pojenia oraz zachowanie zwierząt
i pojęcie stresu,
c)
praktyczne aspekty obchodzenia się z kurczętami brojlerami podczas ich wyłapywania,
załadunku i transportu,
d)
zasady opieki nad kurczętami brojlerami oraz procedury uśmiercania lub uboju w nagłych
przypadkach,
e)
profilaktyczne środki bezpieczeństwa biologicznego;
2)
plan realizacji (harmonogram) szkolenia;
3)
listę osób, które będą prowadziły szkolenie.
3.
Podmioty upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w art. 12a ust. 1 pkt
1, wydają zaświadczenia o jego ukończeniu osobom, które uczestniczyły we wszystkich
zajęciach objętych programem szkolenia, co zostało potwierdzone na liście obecności.
4.
Wojewódzki lekarz weterynarii przeprowadza kontrole podmiotu upoważnionego do prowadzenia
szkolenia, o którym mowa w art. 12a ust. 1 pkt 1, w zakresie spełniania wymagań kadrowych,
organizacyjnych i technicznych umożliwiających przeprowadzenie tego szkolenia i prowadzenia
tego szkolenia zgodnie z jego szczegółowym programem.
5.
Wojewódzki lekarz weterynarii może cofnąć, w drodze decyzji, upoważnienie, o którym
mowa w ust. 2, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzi, że podmiot nie
spełnia warunków kadrowych, organizacyjnych i technicznych umożliwiających prowadzenie
szkolenia, o którym mowa w art. 12a ust. 1 pkt 1, lub prowadzi to szkolenie niezgodnie
z jego szczegółowym programem.
6.
Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:
1)
warunki kadrowe, organizacyjne i techniczne, jakie powinien spełniać podmiot upoważniony
do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w art. 12a ust. 1 pkt 1, mając na względzie
zapewnienie właściwego poziomu prowadzenia tego szkolenia;
2)
wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, mając na względzie ujednolicenie dokumentów
potwierdzających odbycie szkolenia, o którym mowa w art. 12a ust. 1 pkt 1.
Art. 12c.
Posiadacz kurnika lub opiekunowie przekazują osobom wykonującym czynności związane
z utrzymywaniem kurcząt brojlerów informacje i instrukcje dotyczące ich utrzymywania,
wyłapywania, załadunku i uśmiercania.
Art. 12d.
Posiadacz kurnika lub opiekunowie mogą zwiększyć obsadę kurcząt brojlerów w kurniku,
w którym są utrzymywane te kurczęta, jeżeli:
1)
są spełnione wymagania dotyczące zwiększenia obsady kurcząt brojlerów w kurniku, określone
w przepisach wydanych na podstawie art. 12 ust. 7;
2)
powiadomią o takim zamiarze powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu
na lokalizację kurnika, w którym są utrzymywane kurczęta brojlery, co najmniej 15
dni przed umieszczeniem stada w tym kurniku, podając planowany poziom obsady.
Art. 12e.
Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania
poziomu obsady kurcząt brojlerów w kurniku, w którym są utrzymywane te kurczęta, mając
na względzie ujednolicenie sposobu obliczania łącznej masy żywych kurcząt brojlerów
w przeliczeniu na 1 m2 dostępnej im powierzchni użytkowej.
Art. 12f.
1.
Posiadacz kurnika lub opiekunowie prowadzą dla każdego kurnika, w którym są utrzymywane
kurczęta brojlery, dokumentację zawierającą:
1)
informacje o:
a)
liczbie wprowadzonych kurcząt brojlerów,
b)
powierzchni użytkowej,
c)
liczbie padłych kurcząt brojlerów stwierdzonej podczas każdej kontroli i przyczynach
ich śmierci,
d)
liczbie kurcząt brojlerów uśmierconych i przyczynach ich uśmiercenia,
e)
liczbie kurcząt brojlerów pozostałych w stadzie po sprzedaży lub po uśmierceniu;
2)
nazwę mieszańca kurcząt brojlerów, jeżeli jest znana.
2.
Dokumentacja, o której mowa w ust. 1, jest przechowywana przez 3 lata od dnia umieszczenia
kurcząt brojlerów w kurniku, w którym są one utrzymywane, i udostępniana powiatowemu
lekarzowi weterynarii.
3.
Posiadacz kurnika lub opiekunowie zaopatrują wysyłane do ubojni kurczęta brojlery,
pochodzące z kurnika o zwiększonej obsadzie, w informację zawierającą:
1)
nazwę mieszańca kurcząt brojlerów, jeżeli jest znana;
2)
wskaźnik śmiertelności dziennej, który oblicza się dzieląc liczbę kurcząt brojlerów
padłych w kurniku tego samego dnia, w tym uśmierconych z powodu choroby lub z innych
przyczyn, przez liczbę kurcząt brojlerów znajdujących się w kurniku w tym dniu, i
mnożąc otrzymaną wartość przez 100;
3)
skumulowany wskaźnik śmiertelności dziennej, będący sumą wskaźników śmiertelności
dziennej.
Art. 12g.
1.
Podmiot prowadzący ubojnię gromadzi, pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii w
rozumieniu przepisów o kontroli weterynaryjnej w handlu, dane dotyczące gospodarstwa,
z którego pochodzą kurczęta brojlery, kurnika, w którym są utrzymywane kurczęta brojlery,
i liczby kurcząt brojlerów padłych podczas transportu do ubojni oraz dane i informacje,
o których mowa w art. 12f ust. 3 pkt 2 i 3.
2.
Urzędowy lekarz weterynarii po przeprowadzeniu kontroli, o której mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli
w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez
ludzi , i na podstawie wyników badania poubojowego, określa poziom dobrostanu kurcząt brojlerów,
w tym częstotliwość występowania przypadków kontaktowego zapalenia skóry, zarobaczenia
i chorób ogólnoustrojowych w kurniku, w którym są utrzymywane kurczęta brojlery, lub
w gospodarstwie, z którego pochodziły kurczęta brojlery poddane ubojowi.
3.
W przypadku gdy wyniki badania poubojowego lub dane i informacje, o których mowa w
art. 12f ust. 3 pkt 2 i 3, wskazują na niski poziom dobrostanu, urzędowy lekarz weterynarii
przekazuje informacje zawierające wyniki badania poubojowego posiadaczowi kurnika
lub opiekunom oraz powiatowemu lekarzowi weterynarii, właściwemu ze względu na lokalizację
kurnika, w którym są utrzymywane kurczęta brojlery.
4.
Posiadacz kurnika lub opiekunowie podejmują, pod nadzorem powiatowego lekarza weterynarii
właściwego ze względu na lokalizację kurnika, działania mające na celu poprawę dobrostanu
kurcząt brojlerów.
Art. 12h.
1.
Powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza kontrole gospodarstw, w których są utrzymywane
kurczęta brojlery, w sposób określony w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności
z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu
zwierząt .
2.
Powiatowy lekarz weterynarii, za pośrednictwem wojewódzkiego lekarza weterynarii,
przekazuje Głównemu Lekarzowi Weterynarii informacje o:
1)
wynikach kontroli, o których mowa w ust. 1;
2)
wynikach badań poubojowych, o których mowa w art. 12g ust. 2, i podjętych działaniach
mających na celu poprawę dobrostanu kurcząt brojlerów.
Art. 12i.
1.
Główny Lekarz Weterynarii przekazuje Komisji Europejskiej:
1)
sprawozdanie z monitorowania wybranych stad kurcząt brojlerów poddanych ubojowi w
okresie 12 miesięcy;
2)
coroczne sprawozdanie z kontroli przeprowadzonych w gospodarstwach, w których są utrzymywane
kurczęta brojlery, wraz z wykazem podjętych działań mających na celu poprawę dobrostanu
tych kurcząt.
2.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest przekazywane do dnia 30 czerwca następnego
roku.
Art. 12j.
Przepisów art. 12a-12i nie stosuje się do:
1)
gospodarstw, w których liczba utrzymywanych kurcząt brojlerów jest mniejsza niż 500
sztuk;
2)
gospodarstw utrzymujących wyłącznie stada hodowlane;
3)
stad hodowlanych w gospodarstwach utrzymujących zarówno stada hodowlane, jak i stada
produkcyjne;
4)
zakładów wylęgu drobiu;
5)
kurcząt utrzymywanych w systemie ekstensywnego chowu ściółkowego z dostępem do wolnego
wybiegu, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 r. wprowadzającym szczegółowe
przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1243/2007 w sprawie niektórych
norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego w załączniku V, w lit. b-e;
6)
kurcząt utrzymywanych zgodnie z metodami produkcji ekologicznej w sposób określony
w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji
ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającym rozporządzenie (EWG)
nr 2092/91 oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia.
Art. 13.
1.
Wprowadzenie dotychczas niestosowanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej technologii
chowu zwierząt wymaga uzyskania zezwolenia marszałka województwa stwierdzającego,
że technologia spełnia wymogi określone ustawą.
2.
Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej 13)Obecnie minister właściwy do spraw rolnictwa, na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt
17 i art. 22 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz.
U. z 2017 r. poz. 888, 1086 i 1566), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. określi, w drodze rozporządzenia, warunki, tryb i sposób wydawania zezwolenia, o
którym mowa w ust. 1.
Art. 14.
1.
Sposób i warunki używania zwierząt do pracy nie mogą stwarzać nieuzasadnionego zagrożenia
dla ich życia i zdrowia ani zadawać im cierpienia.
2.
Zabrania się w szczególności:
1)
przeciążania zwierząt;
2)
używania do pracy zwierząt chorych lub niedożywionych;
3)
używania uprzęży, wędzideł, rzędów wierzchowych, juków, podków, pojazdów lub narzędzi
mogących, ze względu na zły stan techniczny lub niewłaściwą konstrukcję, spowodować
obrażenia ciała lub śmierć zwierzęcia;
4)
używania do popędzania zwierząt przedmiotów lub narzędzi, które mogą spowodować okaleczenie
zwierzęcia;
5)
zmuszania do wyczerpującego kłusu lub galopu zwierząt ciągnących ładunek;
6)
używania do zrywki drewna koni poniżej piątego roku życia.
3.
Osoba wykorzystująca zwierzęta do pracy ma obowiązek zapewnić im, w ciągu każdej doby,
wypoczynek dla regeneracji sił, właściwy dla danego gatunku.
Rozdział 4
Zwierzęta wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych
Art. 15.
1.
Warunki występów, treningów i tresury oraz metody postępowania ze zwierzętami wykorzystywanymi
do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych nie mogą
zagrażać ich życiu i zdrowiu ani powodować cierpienia.
2.
Warunki występów zwierząt, o których mowa w ust. 1, muszą być określone w przygotowanym
przez organizatora występu scenariuszu lub odpowiednim programie zatwierdzonym przez
Głównego Lekarza Weterynarii albo wskazaną przez niego osobę.
3.
Zabrania się stosowania wobec zwierząt farmakologicznych i mechanicznych metod i środków
dopingujących.
4.
Zwierzęta, o których mowa w ust. 1, powinny mieć zapewniony właściwy wypoczynek. Zabrania
się w szczególności wykorzystywania tych zwierząt bezpośrednio po transporcie, bez
regeneracji wypoczynkowo-ruchowej.
5.
Zwierzętom, o których mowa w ust. 1, należy zapewnić opiekę lekarsko-weterynaryjną.
6.
(uchylony)
Art. 16.
Zabrania się wykorzystywania zwierząt w widowiskach i sportach noszących znamiona
okrucieństwa, w szczególności zabrania się organizowania walk z udziałem byków, psów,
kogutów.
Art. 17.
1.
Do tresury i pokazów dla celów widowiskowo-rozrywkowych mogą być wykorzystywane tylko
zwierzęta urodzone i wychowane w niewoli i tylko takie, którym mogą być zapewnione
warunki egzystencji stosowne do potrzeb danego gatunku.
2.
Tresura zwierząt do celów widowiskowo-rozrywkowych i obronnych nie może być prowadzona
w sposób powodujący ich cierpienie.
3.
Nie wolno prowadzić tresury zwierząt wyłącznie w celu zwiększenia ich agresywności.
4.
Zabrania się zmuszania zwierząt do wykonywania czynności, które powodują ból lub są
sprzeczne z ich naturą.
5.
Zabrania się działalności menażerii objazdowych.
6.
Zabrania się propagowania lub upowszechniania drastycznych scen zabijania, zadawania
cierpienia lub innej przemocy, ze strony człowieka, której ofiarami są zwierzęta,
chyba że sceny te mają na celu napiętnowanie okrutnego zachowania wobec zwierząt.
7.
Do zwierząt, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 9.
8.
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury 14)Obecnie minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, na podstawie
art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 9 i art. 14 ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 13. określi, w drodze rozporządzenia, minimalne warunki utrzymywania poszczególnych gatunków
zwierząt wykorzystywanych do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych
i specjalnych, mając na względzie zapewnienie im właściwej opieki.
9.
(uchylony)
Art. 18.
1.
Zwierzęta wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych
i specjalnych mogą być przetrzymywane, hodowane i prezentowane jedynie w stadninach,
cyrkach lub bazach cyrkowych oraz w miejscach przeznaczonych dla zwierząt wykorzystywanych
do celów specjalnych, pod nadzorem Inspekcji Weterynaryjnej.
2.
Przetrzymywanie, hodowla lub prezentacja zwierząt, o których mowa w ust. 1, musi być
wykonywana w sposób gwarantujący bezpieczeństwo ludzi i zwierząt.
Rozdział 5
(uchylony)
Rozdział 6
Zwierzęta wolno żyjące (dzikie)
Art. 21.
Zwierzęta wolno żyjące stanowią dobro ogólnonarodowe i powinny mieć zapewnione warunki
rozwoju i swobodnego bytu, z wyjątkiem tych, o których mowa w art. 33a ust. 1.
Art. 22.
1.
Pozyskiwanie zwierząt wolno żyjących (dzikich) w celu preparowania ich zwłok wymaga
zezwolenia marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce wykonywania eksponatów.
2.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się, jeżeli zwłoki zwierząt będą preparowane
wyłącznie w celu naukowym, dydaktycznym lub edukacyjnym.
3.
W zezwoleniu ustala się warunki i sposób pozyskiwania zwierząt, o których mowa w ust.
1, po uzyskaniu opinii starosty właściwego ze względu na miejsce pozyskiwania tych
zwierząt.
4.
Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do zwierząt wolno żyjących (dzikich), których pozyskiwanie
regulują odrębne przepisy.
5.
Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wydaje się, a wydane cofa, jeżeli:
1)
zachodzi uzasadniona potrzeba ochrony zasobów genetycznych;
2)
przemawiają za tym względy sanitarne.
Art. 22a.
Pozyskiwanie zwierząt wolno żyjących (dzikich) w celu tworzenia kolekcji spreparowanych
zwłok tych zwierząt wymaga zgody marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce
tworzenia takiej kolekcji.
Art. 23.
(uchylony)
Rozdział 7
Transport zwierząt
Art. 24.
Zasady postępowania w zakresie transportu zwierząt kręgowych są określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt
podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającym dyrektywy 64/432/EWG
i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 , zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1/2005”.
Art. 24a.
Powiatowy lekarz weterynarii wykonuje zadania i uprawnienia właściwej władzy określone
w rozporządzeniu nr 1/2005, w tym:
1)
przeprowadza kontrole;
2)
wydaje, na wniosek, decyzje w sprawach:
a)
zezwoleń, o których mowa w art. 10 i 11 rozporządzenia nr 1/2005,
b)
licencji, o których mowa w art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2005,
c)
świadectw zatwierdzenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 rozporządzenia
nr 1/2005.
Art. 24b.
Powiatowy lekarz weterynarii prowadzi rejestry, o których mowa w art. 13 ust. 3 i
4, art. 18 ust. 3 i art. 19 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 1/2005, oraz przekazuje Głównemu
Lekarzowi Weterynarii, za pośrednictwem wojewódzkiego lekarza weterynarii, informacje
zawarte w tych rejestrach, w tym informacje o każdej zmianie stanu faktycznego lub
prawnego w nich ujawnionego.
Art. 24c.
1.
Szkolenia osób, o których mowa w art. 6 ust. 4 i 5 oraz art. 9 ust. 2 lit. a rozporządzenia
nr 1/2005, prowadzi się po uzyskaniu upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii
właściwego ze względu na miejsce prowadzenia szkolenia.
2.
Powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji, udziela upoważnienia do prowadzenia
szkolenia osób, o których mowa w art. 6 ust. 4 lub 5 lub art. 9 ust. 2 lit. a rozporządzenia
nr 1/2005, jeżeli podmiot zamierzający je prowadzić przedstawi:
1)
program szkolenia uwzględniający zakres określony w załącznikach I, II lub IV do rozporządzenia
nr 1/2005;
2)
plan realizacji szkolenia;
3)
listę osób wyznaczonych do prowadzenia szkolenia.
Art. 24d.
W przypadku szkolenia osób, o których mowa w art. 6 ust. 5 rozporządzenia nr 1/2005,
powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce prowadzenia szkolenia
powołuje komisję egzaminacyjną w celu przeprowadzenia egzaminu kończącego szkolenie.
Art. 24e.
1.
Podmiot upoważniony do prowadzenia szkolenia, niezwłocznie po zakończeniu szkolenia,
albo komisja egzaminacyjna, niezwłocznie po przeprowadzeniu egzaminu kończącego szkolenie,
sporządza protokół, który następnie przekazuje powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu
ze względu na miejsce prowadzenia szkolenia.
2.
Powiatowy lekarz weterynarii, po otrzymaniu protokołu, o którym mowa w ust. 1, wydaje:
1)
zaświadczenia albo
2)
licencje - w przypadku osób, o których mowa w art. 6 ust. 5 rozporządzenia nr 1/2005
- potwierdzające kwalifikacje w zakresie transportu lub obsługi zwierząt.
Art. 24f.
Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi:
1)
tryb powoływania komisji egzaminacyjnej, o której mowa w art. 24d, oraz kwalifikacje
osób wchodzących w jej skład,
2)
sposób przeprowadzania egzaminu kończącego szkolenie osób, o których mowa w art. 6
ust. 5 rozporządzenia nr 1/2005,
3)
zakres informacji zawartych w protokole, o którym mowa w art. 24e ust. 1,
4)
wzory zaświadczeń, o których mowa w art. 24e ust. 2 pkt 1
- mając na względzie zapewnienie uzyskania odpowiednich kwalifikacji w zakresie ochrony
zwierząt w czasie transportu, w tym uzyskanie przez osoby przeszkolone wiedzy i umiejętności
w zakresie, o którym mowa w załącznikach I, II lub IV do rozporządzenia nr 1/2005.
Art. 24g.
Koszty szkolenia ponoszą odpowiednio przewoźnicy, o których mowa w art. 6 ust. 4 rozporządzenia
nr 1/2005, albo operatorzy punktów gromadzenia, o których mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia
nr 1/2005.
Art. 25.
Prowadzący pojazd mechaniczny, który potrącił zwierzę, obowiązany jest, w miarę możliwości,
do zapewnienia mu stosownej pomocy lub zawiadomienia jednej ze służb, o których mowa
w art. 33 ust. 3.
Art. 26.
(uchylony)
Rozdział 8
Zabiegi na zwierzętach
Art. 27.
1.
Zabiegi lekarsko-weterynaryjne na zwierzętach są dopuszczalne dla ratowania ich życia
lub zdrowia oraz dla koniecznego ograniczenia populacji i mogą być przeprowadzane
wyłącznie przez osoby uprawnione.
2.
Zabiegi lekarsko-weterynaryjne i zootechniczne lub inne zabiegi wynikające z technologii
produkcji mogą być wykonywane na zwierzętach wyłącznie przez osoby posiadające kwalifikacje
określone odrębnymi przepisami, z zachowaniem koniecznej ostrożności, w sposób zapewniający
ograniczenie cierpień i stresu zwierzęcia.
3.
Zabiegi powodujące ból wykonuje się w znieczuleniu ogólnym albo miejscowym, z wyjątkiem
tych zabiegów, które według zasad sztuki weterynaryjnej wykonuje się bez znieczulenia.
Rozdział 9
(uchylony)
Rozdział 10
Ubój, uśmiercanie i ograniczenie populacji zwierząt
Art. 33.
1.
(uchylony)
1a.
Uśmiercanie zwierząt może odbywać się wyłącznie w sposób humanitarny polegający na
zadawaniu przy tym minimum cierpienia fizycznego i psychicznego.
1b.
Jeżeli Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska lub regionalny dyrektor ochrony środowiska
wydał zezwolenie na zabicie zwierząt objętych ochroną gatunkową, mogą one być uśmiercone
przy użyciu broni myśliwskiej przez osoby uprawnione do posiadania tej broni.
2.
Jeżeli zachodzą przyczyny, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4, zwierzę może być
uśmiercone bez zgody właściciela na podstawie orzeczenia lekarza weterynarii. Ustalenie
właściciela i uzyskanie jego zgody nie dotyczy zwierząt chorych na choroby podlegające
obowiązkowi zwalczania na podstawie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób
zakaźnych zwierząt.
3.
W przypadku konieczności bezzwłocznego uśmiercenia, w celu zakończenia cierpień zwierzęcia,
potrzebę jego uśmiercenia stwierdza lekarz weterynarii, członek Polskiego Związku
Łowieckiego, inspektor organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest
ochrona zwierząt, funkcjonariusz Policji, straży ochrony kolei, straży gminnej, Straży
Granicznej, pracownik Służby Leśnej lub Służby Parków Narodowych, strażnik Państwowej
Straży Łowieckiej, strażnik łowiecki lub strażnik Państwowej Straży Rybackiej.
3a.
Gdy bezzwłoczne uśmiercenie zwierzęcia jest niezbędne do realizacji zadań związanych
z ochroną przyrody na obszarze parku narodowego, potrzebę uśmiercenia zwierzęcia stanowiącego
zagrożenie stwierdza w decyzji administracyjnej dyrektor parku narodowego, na którego
obszarze znajduje się to zwierzę. Uprawnionymi do wykonania decyzji są upoważnieni
przez dyrektora parku narodowego pracownicy wchodzący w skład Służby Parków Narodowych.
4.
W razie konieczności bezzwłocznego uśmiercenia, czynność tę dokonuje się przez:
1)
podanie środka usypiającego - przez lekarza weterynarii;
2)
zastrzelenie zwierzęcia wolno żyjącego (dzikiego) - przez osobę uprawnioną do użycia
broni palnej.
Art. 33a.
1.
W przypadku gdy zwierzęta stanowią nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub
gospodarki człowieka, w tym gospodarki łowieckiej, dopuszcza się podjęcie działań
mających na celu ograniczenie populacji tych zwierząt.
2.
Sejmik województwa, po zasięgnięciu opinii regionalnej rady ochrony przyrody, organizacji
społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, oraz Polskiego
Związku Łowieckiego, określi, w drodze uchwały, miejsce, warunki, czas i sposoby ograniczenia
populacji zwierząt, o których mowa w ust. 1.
3.
Dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego może podjąć działania zapobiegające wałęsaniu
się psów na terenie obwodu poprzez:
1)
pouczenie właściciela psa o obowiązku sprawowania kontroli nad zwierzęciem;
2)
odłowienie psa i dostarczenie go właścicielowi, a jeżeli ustalenie tej osoby nie jest
możliwe dostarczenie do schroniska dla zwierząt; odłowienie i dostarczenie psa odbywa
się na koszt właściciela.
Art. 33b15)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6..
1.
Jeżeli na skutek stosowania nakazów, zakazów i ograniczeń wydanych na podstawie przepisów
o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, z uwagi na
wzrost liczby lub masy lub wiek zwierząt utrzymywanych w gospodarstwie nie jest możliwe
spełnianie przy utrzymywaniu tych zwierząt warunków lub wymagań określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 12 ust. 7 lub 8, powiatowy lekarz weterynarii może, w drodze
decyzji, nakazać zabicie lub ubój tych zwierząt.
2.
Za zwierzęta gospodarskie zabite lub poddane ubojowi z nakazu powiatowego lekarza
weterynarii, o którym mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie ze środków budżetu
państwa przeznaczonych na zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt.
3.
Do odszkodowania, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 49 ust. 2-4, 7, 8 i 10-12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt
oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt oraz przepisy wydane na podstawie art. 49 ust. 13 tej ustawy.
Art. 34.
116)Uznany za niezgodny z Konstytucją z dniem 12 grudnia 2014 r. w zakresie, w jakim nie zezwala na poddawanie zwierząt ubojowi w ubojni (rzeźni) według szczególnych metod wymaganych przez obrzędy religijne, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt K 52/13 (Dz. U. poz. 1794)..
Zwierzę kręgowe w ubojni może zostać uśmiercone tylko po uprzednim pozbawieniu świadomości
przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje.
2.
W ubojni wyodrębnia się pomieszczenie do przetrzymywania zwierząt oraz pomieszczenie
do ogłuszania i wykrwawiania zwierząt.
3.
W uboju domowym zwierzęta kopytne mogą być uśmiercane tylko po uprzednim ich pozbawieniu
świadomości przez przyuczonego ubojowca.
4.
Zabrania się:
1)
uśmiercania zwierząt w okresie stanowiącym 10% czasu trwania ciąży dla danego gatunku,
bezpośrednio poprzedzającym planowany termin porodu, oraz 48 godzin po porodzie, z
wyjątkiem:
a17)W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
uśmiercania zwierząt w przypadkach określonych w ustawie z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych
lub edukacyjnych,
b)
konieczności bezzwłocznego uśmiercenia,
c18)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.)
wydania przez powiatowego lekarza weterynarii decyzji nakazującej zabicie lub ubój
zwierząt na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 4, art. 48b ust. 1 i 3 oraz art. 57e ust. 4 ustawy z dnia 11 marca
2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt;
2)
uboju lub uśmiercania zwierząt kręgowych przy udziale dzieci lub w ich obecności;
3)
wytrzewiania (patroszenia), oparzania, zdejmowania skóry, wędzenia i oddzielania części
zwierząt stałocieplnych, przed ustaniem odruchów oddechowych i mięśniowych.
5.
(uchylony)
6.
Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:
1)
kwalifikacje osób uprawnionych do zawodowego uboju,
2)
warunki wyładunku, przemieszczania, przetrzymywania, unieruchamiania w celu dokonania
uboju lub uśmiercenia zwierząt,
3)
warunki i metody uboju i uśmiercania zwierząt stosownie do gatunku
- mając na względzie zapewnienie humanitarnego traktowania zwierząt podczas ich uboju
lub uśmiercania.
Rozdział 10a
Nadzór nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt
Art. 34a.
1.
Inspekcja Weterynaryjna sprawuje nadzór nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt.
2.
W zakresie wykonywania nadzoru, o którym mowa w ust. 1, pracownicy Inspekcji Weterynaryjnej
oraz osoby wyznaczone przez organy tej Inspekcji posiadają uprawnienia określone w
ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej .
3.
Organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, mogą
współdziałać z Inspekcją Weterynaryjną w sprawowaniu nadzoru, o którym mowa w ust.
1.
4.
(uchylony)
5.
Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
Rozdział 11
Przepisy karne
Art. 35.
119)Utracił moc z dniem 12 grudnia 2014 r. w zakresie, w jakim przewiduje odpowiedzialność karną za poddawanie zwierząt ubojowi w ubojni (rzeźni) według szczególnych metod wymaganych przez obrzędy religijne, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, o którym mowa w odnośniku 16..
Kto zabija, uśmierca zwierzę albo dokonuje uboju zwierzęcia z naruszeniem przepisów
art. 6 ust. 1, art. 33 lub art. 34 ust. 1-4
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
1a.
Tej samej karze podlega ten, kto znęca się nad zwierzęciem.
2.
Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 1a działa ze szczególnym okrucieństwem
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
3.
W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, 1a lub 2 sąd orzeka przepadek
zwierzęcia, jeżeli sprawca jest jego właścicielem.
3a.
W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1 lub 1a sąd może orzec, a w razie
skazania za przestępstwo określone w ust. 2 sąd orzeka tytułem środka karnego zakaz
posiadania zwierząt od roku do lat 10; zakaz orzeka się w latach.
419)Utracił moc z dniem 12 grudnia 2014 r. w zakresie, w jakim przewiduje odpowiedzialność karną za poddawanie zwierząt ubojowi w ubojni (rzeźni) według szczególnych metod wymaganych przez obrzędy religijne, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, o którym mowa w odnośniku 16..
W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, 1a lub 2, sąd może orzec wobec
sprawcy zakaz wykonywania określonego zawodu, prowadzenia określonej działalności
lub wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem
zwierząt lub oddziaływaniem na nie, a także może orzec przepadek narzędzi lub przedmiotów
służących do popełnienia przestępstwa oraz przedmiotów pochodzących z przestępstwa.
5.
W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, 1a lub 2, sąd może orzec nawiązkę
w wysokości od 500 zł do 100 000 zł na cel związany z ochroną zwierząt, wskazany przez
sąd.
Art. 36.
(uchylony)
Art. 37.
1.
Kto narusza nakazy albo zakazy określone w art. 9, art. 10a ust. 1-3, art. 11 ust.
3, art. 12 ust. 1-6, art. 13 ust. 1, art. 14, art. 15 ust. 1-5, art. 16, art. 17 ust.
1-7, art. 18, art. 22 ust. 1, art. 22a, art. 25 lub art. 27
podlega karze aresztu albo grzywny.
2.
Usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo do czynu określonego w ust. 1 jest karalne.
3.
W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek narzędzi
lub przedmiotów służących do popełnienia wykroczenia oraz przedmiotów z niego pochodzących,
jak również można orzec przepadek zwierzęcia.
4.
W razie popełnienia wykroczenia, o którym mowa w ust. 1, można orzec nawiązkę w wysokości
do 1000 zł na cel związany z ochroną zwierząt.
Art. 37a.
1.
Kto prowadzi hodowlę lub utrzymuje psa rasy uznawanej za agresywną bez wymaganego
zezwolenia,
podlega karze aresztu lub grzywny.
2.
W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek zwierzęcia.
Art. 37b.
1.
Kto, będąc przewoźnikiem w rozumieniu art. 2 lit. x rozporządzenia nr 1/2005:
1)
transportuje zwierzęta bez dokumentów, o których mowa w art. 4, art. 10 i art. 11
rozporządzenia nr 1/2005, lub
2)
transportuje zwierzęta bez licencji, o której mowa w art. 17 ust. 2 rozporządzenia
nr 1/2005, lub
3)
transportuje zwierzęta bez świadectw zatwierdzenia, o których mowa w art. 18 ust.
1 albo art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2005, lub
4)
nie zapewnia transportowanym zwierzętom warunków, o których mowa w załączniku I do
rozporządzenia nr 1/2005, lub
5)
nie wypełnia obowiązku określonego w art. 6 ust. 4 i 6 rozporządzenia nr 1/2005,
podlega karze aresztu lub grzywny.
2.
Kto, będąc:
1)
opiekunem w rozumieniu art. 2 lit. k rozporządzenia nr 1/2005, nie wypełnia obowiązków
określonych w art. 8 tego rozporządzenia,
2)
operatorem punktu gromadzenia zwierząt, nie wypełnia obowiązków określonych w art.
9 rozporządzenia nr 1/2005,
podlega karze aresztu lub grzywny.
Art. 37c.
(uchylony)
Art. 37d.
1.
Kto:
1)
będąc posiadaczem kurnika nie zapewnia sprawowania opieki nad kurczętami brojlerami
przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12a ust. 1,
2)
zwiększa obsadę kurcząt brojlerów wbrew wymaganiom określonym w art. 12d,
3)
nie prowadzi dokumentacji, o której mowa w art. 12f ust. 1, lub prowadzi ją niezgodnie
z tym przepisem,
4)
nie przechowuje lub nie udostępnia dokumentacji, o której mowa w art. 12f ust. 1,
zgodnie z przepisem art. 12f ust. 2,
5)
nie zaopatruje wysyłanych do ubojni kurcząt brojlerów pochodzących z kurnika o zwiększonej
obsadzie w informacje, o których mowa w art. 12f ust. 3
- podlega karze grzywny.
2.
Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Art. 37e.
1.
Kto narusza zakazy określone w art. 10b ust. 1 podlega karze grzywny.
2.
Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Art. 38.
1.
Sąd przekazuje zawiadomienie o wydanym prawomocnym orzeczeniu o przepadku zwierzęcia
organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, biorącej
udział w postępowaniu lub innej organizacji o takim samym statutowym celu działania.
2.
Organizacja społeczna, o której mowa w ust. 1, po otrzymaniu zawiadomienia jest obowiązana
powiadomić niezwłocznie powiatowego lekarza weterynarii o wejściu w posiadanie zwierzęcia.
3.
Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, powiatowy lekarz weterynarii
niezwłocznie przeprowadza badanie zwierzęcia.
420)W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Organizacja społeczna, o której mowa w ust. 2, przekazuje zwierzę nieodpłatnie:
1)
schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe, lub
2)
gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli
jest to zwierzę gospodarskie, lub
3)
ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę laboratoryjne
lub zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych
lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.
5.
Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 4, następuje za zgodą podmiotu, któremu
zwierzę ma być przekazane.
6.
W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 5, lub wystąpienia innych okoliczności
uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 4, zwierzę
może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej
nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą
opiekę.
7.
Z przekazania zwierzęcia sporządza się protokół, który zawiera:
1)
datę przekazania zwierzęcia;
2)
nazwę, siedzibę i adres organizacji społecznej przekazującej zwierzę;
3)
nazwę i siedzibę osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej albo imię, nazwisko,
miejsce zamieszkania i adres osoby fizycznej, której zwierzę jest przekazywane;
4)
określenie gatunku, wieku i płci zwierzęcia;
5)
informację o stanie zdrowia zwierzęcia.
8.
Koszty wykonania orzeczenia o przepadku zwierzęcia ponosi skazany.
Art. 39.
W sprawach o przestępstwa określone w art. 35 ust. 1, 1a lub 2 oraz wykroczenia określone
w art. 37, a także w postępowaniu w sprawach nieletnich o czyn karalny określony w
art. 35 ust. 1, 1a lub 2, prawa pokrzywdzonego może wykonywać organizacja społeczna,
której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.
Art. 40.
Organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, mogą
współdziałać z właściwymi instytucjami państwowymi i samorządowymi w ujawnianiu oraz
ściganiu przestępstw i wykroczeń określonych w ustawie.
Rozdział 12
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 41.
(pominięty)
Art. 42.
(pominięty)
Art. 43.
Traci moc rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o ochronie zwierząt .
Art. 44.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia21)Ustawa została ogłoszona w dniu 23 września 1997 r., z tym że przepis art. 12 ust. 4 oraz art. 34 ust. 3 w zakresie wykonywania uboju
przez przyuczonego ubojowca wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.
1)
Przepisy niniejszej ustawy: 1) wdrażają postanowienia: a) dyrektywy Rady 93/119/WE
z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania (Dz.
Urz. WE L 340 z 31.12.1993, str. 21, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,
rozdz. 3, t. 15, str. 421, z późn. zm.), b) dyrektywy Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca
1998 r. dotyczącej ochrony zwierząt gospodarskich (Dz. Urz. WE L 221 z 08.08.1998,
str. 23, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 23, str.
316, z późn. zm.), c) dyrektywy Rady 99/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającej
minimalne normy ochrony kur niosek (Dz. Urz. WE L 203 z 03.08.1999, str. 53, z późn.
zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 26, str. 225, z późn. zm.),
d) dyrektywy Rady 2007/43/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie ustanowienia minimalnych
zasad dotyczących ochrony kurcząt utrzymywanych z przeznaczeniem na produkcję mięsa
(Dz. Urz. UE L 182 z 12.07.2007, str. 19), e) dyrektywy Rady 2008/119/WE z dnia 18
grudnia 2008 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony cieląt (Dz. Urz. UE L 10 z
15.01.2009, str. 7), f) dyrektywy Rady 2008/120/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiającej
minimalne normy ochrony świń (Dz. Urz. UE L 47 z 18.02.2009, str. 5); 2) wykonują
postanowienia rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie
ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego
dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz. Urz. UE
L 3 z 05.01.2005, str. 1).
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r.
o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych (Dz. U. poz.
266), która weszła w życie z dniem 27 maja 2015 r.
3)
Przez art. 73 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
5)
W brzmieniu ustalonym przez art. 34 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy
wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948), która
weszła w życie z dniem 1 marca 2017 r.
6)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 września 2016 r. o zmianie niektórych ustaw
w celu ułatwienia zwalczania chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. poz. 1605), która weszła
w życie z dniem 18 października 2016 r.
7)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r.
poz. 2249 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 60, 132, 1074, 1566 i 1595.
8)
W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 2016 r. o zmianie
ustawy o ochronie zwierząt (Dz. U. poz. 2102), która weszła w życie z dniem 6 stycznia
2017 r.
10)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy,
o której mowa w odnośniku 9.
11)
Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 27 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Przepisy wprowadzające
ustawę - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 60), która weszła w życie z dniem
1 września 2017 r.
13)
Obecnie minister właściwy do spraw rolnictwa, na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt
17 i art. 22 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz.
U. z 2017 r. poz. 888, 1086 i 1566), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.
14)
Obecnie minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, na podstawie
art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 9 i art. 14 ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 13.
15)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
16)
Uznany za niezgodny z Konstytucją z dniem 12 grudnia 2014 r. w zakresie, w jakim nie
zezwala na poddawanie zwierząt ubojowi w ubojni (rzeźni) według szczególnych metod
wymaganych przez obrzędy religijne, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego
z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt K 52/13 (Dz. U. poz. 1794).
17)
W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
18)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
19)
Utracił moc z dniem 12 grudnia 2014 r. w zakresie, w jakim przewiduje odpowiedzialność
karną za poddawanie zwierząt ubojowi w ubojni (rzeźni) według szczególnych metod wymaganych
przez obrzędy religijne, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, o którym mowa
w odnośniku 16.
20)
W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
21)
Ustawa została ogłoszona w dniu 23 września 1997 r.