Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 21 kwietnia 2016 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Polityka rynku pracy
- Rozdział 3 - Instytucje rynku pracy
- Rozdział 4 - Publiczne służby zatrudnienia
- Rozdział 5 - Ochotnicze Hufce Pracy
- Rozdział 6 - Agencje zatrudnienia
- Rozdział 7 - Instytucje szkoleniowe
- Rozdział 8 - Dialog społeczny i partnerstwo na rynku pracy
- Rozdział 9 - Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy oraz formy udzielanego wsparcia
- Rozdział 10 - Usługi rynku pracy
- Rozdział 11 - Instrumenty rynku pracy
- Rozdział 11a
- Rozdział 11b - Pożyczki na utworzenie stanowiska pracy oraz pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej
- Rozdział 12 - Świadczenia przysługujące rolnikom zwalnianym z pracy
- Rozdział 12a - Program Aktywizacja i Integracja
- Rozdział 13
- Rozdział 13a - Programy specjalne
- Rozdział 13b - Programy regionalne
- Rozdział 13c - Zlecanie działań aktywizacyjnych
- Rozdział 13d - Dodatkowe instrumenty adresowane do bezrobotnych do 30 roku życia
- Rozdział 14 - Instrumenty dotyczące rozwoju zasobów ludzkich
- Rozdział 15 - Świadczenia dla bezrobotnych
- Rozdział 16 - Podejmowanie pracy za granicą u pracodawców zagranicznych oraz wykonywanie pracy przez cudzoziemców w Rzeczypospolitej Polskiej
- Rozdział 17 - Pracownicy publicznych służb zatrudnienia
- Rozdział 18 - Fundusz Pracy
- Rozdział 19 - Nadzór i kontrola
- Rozdział 20 - Odpowiedzialność za wykroczenia przeciwko przepisom ustawy
- Rozdział 21 - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 22 - Przepisy przejściowe
- Rozdział 23 - Przepisy końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych
innych ustaw ,
2)
ustawą z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz niektórych innych ustaw ,
3)
ustawą z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach
dialogu społecznego ,
4)
ustawą z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych
ustaw ,
5)
ustawą z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu socjalnym oraz niektórych
innych ustaw ,
6)
ustawą z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy o niektórych formach popierania
budownictwa mieszkaniowego oraz niektórych innych ustaw ,
7)
ustawą z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw ,
8)
ustawą z dnia 25 września 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem
innowacyjności ,
9)
ustawą z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy ,
10)
ustawą z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach
handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw ,
11)
ustawą z dnia 16 grudnia 2015 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji
ustawy budżetowej na rok 2016
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 19 kwietnia 2016 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 24 ust. 5 i 7 i art. 40 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy o systemie
oświaty oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
Art. 24.
„5. W roku szkolnym 2014/2015 egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie, w tym
egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie przeprowadzany dla osób odbywających
praktyczną naukę zawodu dorosłych, o której mowa w art. 53a ust. 2 pkt 1 ustawy, o
której mowa w art. 3, i egzamin eksternistyczny potwierdzający kwalifikacje w zawodzie,
jest przeprowadzany na warunkach i w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie
art. 22 ust. 2 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy.
”
„
7.
Czynności podjęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w związku z organizowaniem
i przeprowadzaniem sprawdzianu, egzaminu gimnazjalnego, egzaminu maturalnego, egzaminu
potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie, w tym egzaminu potwierdzającego kwalifikacje
w zawodzie przeprowadzanego dla osób odbywających praktyczną naukę zawodu dorosłych,
o której mowa w art. 53a ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 3, i egzaminu eksternistycznego
potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie, pozostają w mocy.
”
„
Art. 40.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 marca 2015 r., z wyjątkiem:
1)
art. 26 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 31, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2015 r.;
3)
art. 1 pkt 2 lit. a-c, pkt 6, pkt 7 lit. b, pkt 11 lit. c, pkt 13 lit. c, pkt 15 lit.
c, pkt 16 lit. a i d w zakresie art. 16 ust. 13 ustawy zmienianej w art. 1, pkt 25,
26, pkt 37 w zakresie art. 34 ust. 2b ustawy zmienianej w art. 1, pkt 38 lit. e w
zakresie art. 35 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, pkt 39, 40, 41, pkt 42 lit. a
tiret pierwsze, pkt 45, 47, 48, pkt 51 lit. b i d, pkt 58, pkt 60 w zakresie art.
89 ustawy zmienianej w art. 1 i pkt 66 oraz art. 6 pkt 4, które wchodzą w życie z
dniem 1 września 2015 r.;
4)
art. 1 pkt 38 lit. a, b i d w zakresie art. 35 ust. 2b ustawy zmienianej w art. 1,
które wchodzą w życie z dniem 1 października 2015 r.;
5)
art. 1 pkt 13 lit. a i b w zakresie art. 9c ust. 2 pkt 12 ustawy zmienianej w art.
1, pkt 14 w zakresie art. 9d ustawy zmienianej w art. 1 i pkt 28 lit. c w zakresie
art. 22ae ust. 8 ustawy zmienianej w art. 1, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia
2016 r.
”
;
2)
art. 26 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz niektórych innych
ustaw , który stanowi:
„
Art. 26.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 2-7, art. 2, art. 3 pkt 1 lit. b, art. 4 pkt 1 i 4, art. 5 pkt 1 i 4, art.
7 pkt 1 i 4, art. 9 pkt 1 i 4, art. 10 pkt 1 lit. b, art. 11 pkt 1 i 4, art. 13 pkt
1 lit. b, art. 14 pkt 1 i 4, art. 16 pkt 1 i 3, art. 17 pkt 1 i 4, art. 20 pkt 1 i
5, art. 24 i art. 25, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
2)
(uchylony)
3)
art. 6 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.
”
;
3)
art. 90 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach
dialogu społecznego , który stanowi:
„
Art. 90.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
4)
art. 36 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych
innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 36.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 6, który
wchodzi w życie z dniem 1 marca 2016 r.
”
;
5)
art. 5 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu socjalnym
oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
6)
art. 12 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy o niektórych formach popierania
budownictwa mieszkaniowego oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 12.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
11, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2015 r.
”
;
7)
odnośników nr 1 i nr 2 oraz art. 21 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom
ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia:
1)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie
wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 60);
2)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie
ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę
międzynarodową (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 96).
2) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca
2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego
odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego
w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 31).
”
„
Art. 21.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
27 w zakresie art. 69c-69h, art. 69j, art. 69l i art. 69m, pkt 72 oraz art. 11 pkt
4 i 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
”
;
8)
art. 15 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze
wspieraniem innowacyjności , który stanowi:
„
Art. 15.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 6, który wchodzi
w życie z dniem 1 października 2016 r.
”
;
9)
art. 2 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia
i instytucjach rynku pracy , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
10)
odnośnika nr 1 oraz art. 56 i art. 57 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach
zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych
ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa uzupełnia wdrożenie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie
zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych .
”
„
Art. 56.
Do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 57.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 50, art. 51 i
art. 54, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.
”
;
11)
art. 23 ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji
ustawy budżetowej na rok 2016 , który stanowi:
„
Art. 23.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich: - dyrektywy 68/360/EWG z dnia 15 października 1968 r. o zniesieniu restrykcji dotyczących przemieszczania się oraz pobytu we Wspólnocie pracowników z państw członkowskich oraz ich rodzin (Dz. Urz. EWG L 257 z 19.10.1968), - dyrektywy 90/364/EWG z dnia 28 lipca 1990 r. o prawie pobytu (Dz. Urz. EWG L 180 z 13.07.1990), - dyrektywy 90/365/EWG z dnia 28 lipca 1990 r. o prawie pobytu pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek, którzy zakończyli działalność zawodową (Dz. Urz. EWG L 180 z 13.07.1990), - dyrektywy 93/96/WE z dnia 29 października 1993 r. o prawie pobytu studentów (Dz. Urz. EWG L 317 z 18.12.1993), - dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz. Urz. WE L 180 z 19.07.2000, str. 22; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 20, t. 1, str. 23), - dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. Urz. WE L 303 z 02.12.2000, str. 16; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 4, str. 79), - dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/54/WE z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz. Urz. UE L 204 z 26.07.2006, str. 23). Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne.
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa określa zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków
bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej.
2.
Zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz
aktywizacji zawodowej są realizowane przez instytucje rynku pracy działające w celu:
1)
pełnego i produktywnego zatrudnienia;
2)
rozwoju zasobów ludzkich;
3)
osiągnięcia wysokiej jakości pracy;
4)
wzmacniania integracji oraz solidarności społecznej;
5)
zwiększania mobilności na rynku pracy.
3.
Ustawa ma zastosowanie do:
1)
obywateli polskich poszukujących i podejmujących zatrudnienie lub inną pracę zarobkową
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zatrudnienie lub inną pracę zarobkową
za granicą u pracodawców zagranicznych;
2)
cudzoziemców zamierzających wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej:
a)
obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej,
b)
obywateli państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii Europejskiej,
c)
obywateli państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy
mogą korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umów zawartych przez te państwa
ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi,
d)
posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy,
e)
posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt stały,
f)
posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej,
g)
posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w
związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127, art. 151 ust. 1 lub 2 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia
2013 r. o cudzoziemcach ,
h)
posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w
związku z okolicznościami, o których mowa w art. 144, art. 159 ust. 1, art. 160, art. 161, art. 176, art. 186 ust. 1 pkt 1, 2,
4 i 5 lub art. 187 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,
ha) 3)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie
ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1066), która weszła w życie z dniem 1 stycznia
2016 r. posiadających zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 ust. 1 albo art. 126 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, albo wizę wydaną w celu wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
i)
posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zgodę na pobyt ze względów humanitarnych
lub zgodę na pobyt tolerowany,
j)
korzystających w Rzeczypospolitej Polskiej z ochrony czasowej,
k4)W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1607), która weszła w życie z dniem 13 listopada 2015 r.)
ubiegających się w Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie ochrony międzynarodowej
i małżonków, w imieniu których występują z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej,
którzy posiadają zaświadczenie wydane na podstawie art. 35 ustawy z dnia 13 czerwca
2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
(Dz. U. z 2012 r. poz. 680, z 2013 r. poz. 1650, z 2014 r. poz. 1004 oraz z 2015 r.
poz. 1607),
l)
którym udzielono ochrony uzupełniającej w Rzeczypospolitej Polskiej;
3)
cudzoziemców - członków rodzin cudzoziemców, o których mowa w pkt 2 lit. a-c;
4)
cudzoziemców - członków rodzin obywateli polskich, którzy uzyskali zezwolenie na pobyt
czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo po złożeniu wniosku o udzielenie
zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta
długoterminowego Unii Europejskiej przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o
cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza
złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii
Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia
na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej posiadali zezwolenie na pobyt czasowy;
5)
cudzoziemców zamierzających wykonywać pracę lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, niewymienionych w pkt 2-4.
4.
Na zasadach określonych w ustawie zasiłki i inne świadczenia z tytułu bezrobocia przysługują
osobom, o których mowa w ust. 3 pkt 1, 2 lit. a-g, i, j, I oraz pkt 3 i 4.
5.
Na zasadach określonych w ustawie osobom, o których mowa w ust. 3 pkt 2 lit. ha, przysługują
zasiłki, o których mowa w rozdziale 15.
6.
Na zasadach określonych w ustawie osoby, o których mowa w ust. 3 pkt 2 lit. h oraz
ha, mogą korzystać z usług rynku pracy z wyłączeniem prawa do świadczeń określonych
w art. 41-42a.
Art. 2.
1.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
akademickim biurze karier - oznacza to jednostkę działającą na rzecz aktywizacji zawodowej
studentów i absolwentów szkoły wyższej, prowadzoną przez szkołę wyższą lub organizację
studencką, do której zadań należy w szczególności:
a)
dostarczanie studentom i absolwentom szkoły wyższej informacji o rynku pracy i możliwościach
podnoszenia kwalifikacji zawodowych,
b)
zbieranie, klasyfikowanie i udostępnianie ofert pracy, staży i praktyk zawodowych,
c)
prowadzenie bazy danych studentów i absolwentów uczelni zainteresowanych znalezieniem
pracy,
d)
pomoc pracodawcom w pozyskiwaniu odpowiednich kandydatów na wolne miejsca pracy oraz
staże zawodowe,
e)
pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy;
2)
bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g,
lit. i, j, I oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio
przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust.
3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową
do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie
lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną,
zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu
pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub
przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły
lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną
we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy
oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli:
a)
ukończyła 18 lat,
b)
nie osiągnęła wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 24 ust. 1a i 1b oraz w art.
27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 748, 1240, 1302 i 1311),
c)
nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej,
renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia
za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia
pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego,
zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego,
zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego,
ca) nie nabyła prawa do emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, przyznanej
przez zagraniczny organ emerytalny lub rentowy, w wysokości co najmniej najniższej
emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, o których mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,
d)
nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej,
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny , o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega
ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub
domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha
przeliczeniowe,
e)
nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów
specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej,
obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości
przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych
ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku
rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy
jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie,
f)
nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej 5)Obecnie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, na podstawie
art. 68 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności
gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. poz. 97), która
weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r.; który wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r. albo po złożeniu wniosku o wpis:
-
-zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej 5)Obecnie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, na podstawie art. 68 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. poz. 97), która weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r.; który wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r. wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo
-
-nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej 5)Obecnie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, na podstawie art. 68 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. poz. 97), która weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r.; który wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r., dnia podjęcia działalności gospodarczej,
g)
nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z
wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru
elektronicznego,
h)
nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego
wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych
przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych,
i)
nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego,
j)
nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego,
specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego
wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego
okresu jego pobierania,
k)
nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art.
70 ust. 6,
l)
nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego,
z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników,
m)
nie pobiera na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów zasiłku
dla opiekuna;
2a)
(uchylony)
3)
bezrobotnym do 25 roku życia - oznacza to bezrobotnego, który do dnia zastosowania
wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy nie ukończył 25 roku życia;
4)
bezrobotnym powyżej 50 roku życia - oznacza to bezrobotnego, który w dniu zastosowania
wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy ukończył co najmniej 50 rok życia;
5)
bezrobotnym długotrwale - oznacza to bezrobotnego pozostającego w rejestrze powiatowego
urzędu pracy łącznie przez okres ponad 12 miesięcy w okresie ostatnich 2 lat, z wyłączeniem
okresów odbywania stażu i przygotowania zawodowego dorosłych;
6)
bezrobotnym bez kwalifikacji zawodowych - oznacza to bezrobotnego nieposiadającego
kwalifikacji do wykonywania jakiegokolwiek zawodu poświadczonych dyplomem, świadectwem
lub innym dokumentem uprawniającym do wykonywania zawodu;
7)
cudzoziemcu - oznacza to osobę nieposiadającą obywatelstwa polskiego;
8)
członku rodziny - oznacza to:
a)
osobę pozostającą z obywatelem polskim lub cudzoziemcem, o którym mowa w art. 1 ust.
3 pkt 2, w związku małżeńskim uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej,
b)
zstępnego, obywatela polskiego lub cudzoziemca, w wieku do 21 lat lub pozostającego
na jego utrzymaniu;
9)
dodatku aktywizacyjnym - oznacza to kwotę wypłaconą osobie, która będąc bezrobotnym
posiadającym prawo do zasiłku, podjęła samodzielnie lub w wyniku skierowania przez
powiatowy urząd pracy zatrudnienie lub inną pracę zarobkową;
9a)
doświadczeniu zawodowym - oznacza to doświadczenie uzyskane w trakcie zatrudnienia,
wykonywania innej pracy zarobkowej lub prowadzenia działalności gospodarczej przez
okres co najmniej 6 miesięcy;
9aa)
działaniach aktywizacyjnych - oznacza to pakiet działań mających na celu podjęcie
i utrzymanie przez bezrobotnego odpowiedniej pracy lub działalności gospodarczej;
9b)
EURES - oznacza to europejskie służby zatrudnienia państw, o których mowa w art. 1
ust. 3 pkt 2 lit. a-c, realizujące działania obejmujące w szczególności pośrednictwo
pracy wraz z doradztwem w zakresie mobilności na rynku pracy;
10)
(uchylony)
10a)
indywidualnym planie działania - oznacza to plan działań obejmujący podstawowe usługi
rynku pracy wspierane instrumentami rynku pracy w celu zatrudnienia bezrobotnego lub
poszukującego pracy;
11)
innej pracy zarobkowej - oznacza to wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie
umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo
w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych
lub spółdzielni usług rolniczych;
12)
koszcie szkolenia - oznacza to:
a)
uprzednio uzgodnioną należność przysługującą instytucji szkoleniowej,
b)
koszt ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków w przypadku osób nieposiadających
prawa do stypendium oraz osób posiadających prawo do stypendium, o którym mowa w art.
41 ust. 3b,
c)
koszty przejazdu, a w przypadku gdy szkolenie odbywa się w miejscowości innej niż
miejsce zamieszkania, także koszty zakwaterowania i wyżywienia,
d)
koszty badań lekarskich i psychologicznych wymaganych w przepisach odrębnych,
e)
koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych
uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych
do wykonywania danego zawodu;
12a)
minimalnym wynagrodzeniu za pracę - oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za
pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy
ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę ;
13)
nielegalnym zatrudnieniu lub nielegalnej innej pracy zarobkowej - oznacza to:
a)
zatrudnienie przez pracodawcę osoby bez potwierdzenia na piśmie w wymaganym terminie
rodzaju zawartej umowy i jej warunków,
b)
niezgłoszenie osoby zatrudnionej lub wykonującej inną pracę zarobkową do ubezpieczenia
społecznego,
c)
podjęcie przez bezrobotnego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności
bez powiadomienia o tym właściwego powiatowego urzędu pracy;
d)
(uchylona)
e)
(uchylona)
f)
(uchylona)
14)
nielegalnym wykonywaniu pracy przez cudzoziemca - oznacza to wykonywanie pracy przez
cudzoziemca, który nie jest uprawniony do wykonywania pracy w rozumieniu art. 87 ust.
1 lub nie posiada zezwolenia na pracę, nie będąc zwolnionym na podstawie przepisów
szczególnych z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, lub którego podstawa pobytu
nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub
na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z zastrzeżeniem art. 88f
ust. 1a-1c, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku niż
określone w zezwoleniu na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114, art. 126, art. 127 lub art. 142 ust. 3, z zastrzeżeniem art. 119 i art.
135 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
15)
(uchylony)
16)
odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają
ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje
lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu
zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas
dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza
3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości
co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu
pracy;
16a)
ofercie pracy - oznacza to wolne od wymagań naruszających zasadę równego traktowania
w zatrudnieniu, w rozumieniu przepisów prawa pracy, zgłoszenie przez pracodawcę do
powiatowego urzędu pracy co najmniej jednego wolnego miejsca zatrudnienia lub innej
pracy zarobkowej w określonym zawodzie lub specjalności w celu uzyskania pomocy w
znalezieniu odpowiedniego pracownika;
17)
organach zatrudnienia - oznacza to ministra właściwego do spraw pracy oraz wojewodów,
marszałków województw i starostów;
18)
organizacji pozarządowej - oznacza to niebędące jednostkami sektora finansów publicznych
w rozumieniu przepisów o finansach publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia
zysku osoby prawne lub jednostki nieposiadające osobowości prawnej, utworzone na podstawie
przepisów ustaw, w tym fundacje i stowarzyszenia, z wyjątkiem partii politycznych
i utworzonych przez nie fundacji;
19)
osobie samotnie wychowującej dzieci - oznacza to osobę samotnie wychowującą co najmniej
jedno dziecko w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych;
20)
osobie współpracującej - oznacza to osobę współpracującą z osobami prowadzącymi pozarolniczą
działalność oraz zleceniobiorcami w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych;
21)
osobie zależnej - oznacza to osobę wymagającą ze względu na stan zdrowia lub wiek
stałej opieki, połączoną więzami rodzinnymi lub powinowactwem z osobą objętą usługami
lub instrumentami rynku pracy lub pozostającą z nią we wspólnym gospodarstwie domowym;
21a)
partnerstwie transgranicznym EURES - oznacza to działania sieci EURES w regionach
przygranicznych Rzeczypospolitej Polskiej, realizowane przez służby zatrudnienia oraz
inne podmioty z państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, uprawnione
do realizacji działań sieci EURES;
21b)
podmiocie powierzającym wykonywanie pracy przez cudzoziemca - oznacza to jednostkę
organizacyjną, chociażby nie posiadała osobowości prawnej lub osobę fizyczną, która
na podstawie umowy lub innego stosunku prawnego powierza wykonywanie pracy cudzoziemcowi;
22)
poszukującym pracy - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1-3, lub
cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, poszukujących zatrudnienia, innej
pracy zarobkowej lub innej formy pomocy określonej w ustawie, zarejestrowanych w powiatowym
urzędzie pracy;
22a)
powierzeniu cudzoziemcowi nielegalnego wykonywania pracy - oznacza to powierzenie
wykonywania pracy cudzoziemcowi, który nie jest uprawniony do wykonywania pracy w
rozumieniu art. 87 ust. 1 lub nie posiada zezwolenia na pracę, nie będąc zwolnionym
na podstawie przepisów szczególnych z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, lub
którego podstawa pobytu nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który wykonuje pracę
na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z
zastrzeżeniem art. 88f ust. 1a-1c, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub
na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114, art. 126, art. 127 lub art. 142 ust. 3, z zastrzeżeniem art. 119 i art.
135 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub bez zawarcia umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej w wymaganej formie;
23)
pozarolniczej działalności - oznacza to pozarolniczą działalność w rozumieniu przepisów
o systemie ubezpieczeń społecznych;
23a)
pracach społecznie użytecznych - oznacza to prace wykonywane przez bezrobotnych bez
prawa do zasiłku na skutek skierowania przez starostę, organizowane przez gminę w
jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, organizacjach lub instytucjach statutowo
zajmujących się pomocą charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej;
24)
przychodach - oznacza to przychody z innego tytułu niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa,
działalność gospodarcza, zasiłek lub inne świadczenie wypłacane z Funduszu Pracy,
podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych;
25)
pracodawcy - oznacza to jednostkę organizacyjną, chociażby nie posiadała osobowości
prawnej, a także osobę fizyczną, jeżeli zatrudniają one co najmniej jednego pracownika;
26)
pracach interwencyjnych - oznacza to zatrudnienie bezrobotnego przez pracodawcę, które
nastąpiło w wyniku umowy zawartej ze starostą i ma na celu wsparcie bezrobotnych;
26a)
projektach współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego - oznacza to projekty
realizowane przez powiatowe urzędy pracy na podstawie umowy zawartej pomiędzy zarządem
województwa a ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego, prefinansowane w
całości ze środków Funduszu Pracy przeznaczonych w roku budżetowym na realizację przez
samorządy powiatowe programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia
i aktywizacji zawodowej;
27)
pożyczce szkoleniowej - oznacza to pożyczkę udzieloną z Funduszu Pracy na sfinansowanie
kosztów szkolenia podejmowanego bez skierowania powiatowego urzędu pracy na to szkolenie;
27a)
praktycznej nauce zawodu dorosłych - oznacza to formę przygotowania zawodowego dorosłych
umożliwiającą uzyskanie:
a)
świadectwa czeladniczego,
b)
świadectw potwierdzających kwalifikacje w zawodzie,
c)
dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminów potwierdzających
wszystkie kwalifikacje wyodrębnione w danym zawodzie przez osoby posiadające:
-
-wykształcenie zasadnicze zawodowe albo
-
-zdany egzamin eksternistyczny z zakresu wymagań określonych w podstawie programowej kształcenia ogólnego dla zasadniczej szkoły zawodowej, albo
-
-wykształcenie średnie;
27b)
programach specjalnych - oznacza to zespół działań mających na celu dostosowanie posiadanych
lub zdobycie nowych kwalifikacji i umiejętności zawodowych oraz wsparcie zagrożonych
likwidacją lub istniejących i tworzonych miejsc pracy;
27c)
projektach pilotażowych - oznacza to przedsięwzięcia inicjowane i realizowane przez
publiczne służby zatrudnienia samodzielnie lub we współpracy z innymi instytucjami
rynku pracy, polegające na wdrażaniu nowych metod, narzędzi i sposobów pomocy bezrobotnym,
poszukującym pracy lub pracodawcom w celu przygotowywania rozwiązań o charakterze
systemowym;
28)
przeciętnym wynagrodzeniu - oznacza to przeciętne wynagrodzenie w poprzednim kwartale,
od pierwszego dnia następnego miesiąca po ogłoszeniu przez Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, na
podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych;
29)
przyczynach dotyczących zakładu pracy - oznacza to:
a)
rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników,
zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków
pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy , w przypadku rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u
pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników,
b)
rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy,
jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych,
produkcyjnych albo technologicznych,
c)
wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w przypadku śmierci pracodawcy
lub gdy odrębne przepisy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego
w wyniku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania
przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy,
d)
rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika na podstawie art. 55 § 11ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy z uwagi na ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika;
29a)
przygotowaniu zawodowym dorosłych - oznacza to instrument aktywizacji w formie praktycznej
nauki zawodu dorosłych lub przyuczenia do pracy dorosłych, realizowany bez nawiązania
stosunku pracy z pracodawcą, według programu obejmującego nabywanie umiejętności praktycznych
i wiedzy teoretycznej, zakończonego egzaminem;
29b)
przyuczeniu do pracy dorosłych - oznacza to formę przygotowania zawodowego dorosłych,
umożliwiającą uzyskanie wybranych umiejętności lub kwalifikacji zawodowych potwierdzonych
zaświadczeniem lub świadectwem;
30)
(uchylony)
31)
(uchylony)
32)
robotach publicznych - oznacza to zatrudnienie bezrobotnego w okresie nie dłuższym
niż 12 miesięcy przy wykonywaniu prac organizowanych przez powiaty - z wyłączeniem
prac organizowanych w urzędach pracy - gminy, organizacje pozarządowe statutowo zajmujące
się problematyką ochrony środowiska, kultury, oświaty, kultury fizycznej i turystyki,
opieki zdrowotnej, bezrobocia oraz pomocy społecznej, a także spółki wodne i ich związki,
jeżeli prace te są finansowane lub dofinansowane ze środków samorządu terytorialnego,
budżetu państwa, funduszy celowych, organizacji pozarządowych, spółek wodnych i ich
związków;
33)
(uchylony)
34)
stażu - oznacza to nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania
pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązania stosunku pracy z pracodawcą;
35)
stypendium - oznacza to kwotę wypłacaną z Funduszu Pracy bezrobotnemu lub innej uprawnionej
osobie w okresie odbywania szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, studiów
podyplomowych, stażu oraz w okresie nauki w szkole ponadgimnazjalnej albo w szkole
wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych;
36)
staroście - oznacza to starostę powiatu lub prezydenta miasta na prawach powiatu,
sprawującego zwierzchnictwo nad powiatowym urzędem pracy;
36a)
specyficznych elementach wspierających zatrudnienie - oznacza to finansowanie z Funduszu
Pracy racjonalnych wydatków innych niż usługi i instrumenty rynku pracy, niezbędnych
do realizacji działań dostosowanych do indywidualnych potrzeb uczestników programu
specjalnego, adekwatnych do uwarunkowań lokalnego rynku pracy;
37)
szkoleniu - oznacza to pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie
lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych
do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia;
38)
składkach na ubezpieczenia społeczne - oznacza to składki na ubezpieczenia emerytalne,
rentowe i wypadkowe, finansowane z własnych środków płatnika tych składek;
39)
(uchylony)
40)
wykonywaniu pracy przez cudzoziemca - oznacza to zatrudnienie, wykonywanie innej pracy
zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do
rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym lub są
spółkami kapitałowymi w organizacji;
41)
zasiłku - oznacza to zasiłek dla bezrobotnych;
42)
(uchylony)
43)
zatrudnieniu - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku
służbowego oraz umowy o pracę nakładczą;
43a)
zezwoleniu na pracę - oznacza to decyzję właściwego organu, uprawniającą cudzoziemca
do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na warunkach określonych
w ustawie oraz w tej decyzji;
44)
zwolnieniu monitorowanym - oznacza to rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego
z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w związku z którym są świadczone usługi rynku
pracy dla pracowników będących w okresie wypowiedzenia stosunku pracy lub stosunku
służbowego, a także zagrożonych wypowiedzeniem;
45)
żołnierzach rezerwy - oznacza to osoby zwolnione z zawodowej służby wojskowej Sił
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym status żołnierza rezerwy przysługuje
przez okres 36 miesięcy od dnia zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej.
2.
Nie stanowi przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego:
1)
wykonywanie przez wolontariuszy świadczeń odpowiadających świadczeniu pracy na zasadach
określonych w przepisach o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, jeżeli
wolontariusz przedstawi właściwemu powiatowemu urzędowi pracy porozumienie z korzystającym;
2)
odbywanie praktyki absolwenckiej na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich , jeżeli praktykant przedstawi właściwemu powiatowemu urzędowi pracy umowę o praktykę
absolwencką.
3.
Koszty badań lekarskich lub psychologicznych mających na celu:
1)
stwierdzenie zdolności bezrobotnego do wykonywania pracy, uczestnictwa w szkoleniu
lub przygotowaniu zawodowym dorosłych, odbywania stażu, wykonywania prac społecznie
użytecznych,
2)
określenie szczególnych predyspozycji psychofizycznych wymaganych do wykonywania zawodu
- przeprowadzanych na wniosek powiatowego urzędu pracy, są finansowane z Funduszu
Pracy.
Art. 2a.
Przepisy ustawy chronią przestrzeganie zasady równego traktowania w dostępie i korzystaniu
z usług rynku pracy oraz instrumentów rynku pracy bez względu na płeć, rasę, pochodzenie
etniczne, narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub
orientację seksualną.
Art. 2b.
Do postępowań o naruszenie zasady równego traktowania stosuje się przepisy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej
w zakresie równego traktowania .
Rozdział 2
Polityka rynku pracy
Art. 3.
1.
Zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz
aktywizacji zawodowej są realizowane na podstawie uchwalanego przez Radę Ministrów
Krajowego Planu Działań na Rzecz Zatrudnienia, zawierającego zasady realizacji Europejskiej
Strategii Zatrudnienia, zwanego dalej „Krajowym Planem Działań”, oraz w oparciu o
inicjatywy samorządu gminy, powiatu, województwa i partnerów społecznych.
2.
Projekt Krajowego Planu Działań przygotowuje minister właściwy do spraw pracy przy
współudziale w szczególności: ministra właściwego do spraw gospodarki, ministra właściwego
do spraw oświaty i wychowania, ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego,
ministra właściwego do spraw rozwoju wsi oraz ministra właściwego do spraw rozwoju
regionalnego.
3.
Krajowy Plan Działań określa w szczególności:
1)
cele i kierunki działań zgodne z priorytetami polityki państwa w dziedzinie rynku
pracy;
2)
przewidywaną wysokość środków finansowych, w tym Funduszu Pracy oraz budżetu państwa,
na dofinansowanie działań wynikających z Krajowego Planu Działań;
3)
wskaźniki efektywności Krajowego Planu Działań.
47)W brzmieniu ustalonym przez art. 70 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. poz. 1240), która weszła w życie z dniem 11 września 2015 r..
Samorząd województwa na podstawie Krajowego Planu Działań, uwzględniając strategie
rozwoju województwa, w tym w zakresie polityki społecznej, o których mowa w przepisach
o samorządzie województwa i przepisach o pomocy społecznej, przygotowuje corocznie
regionalny plan działań na rzecz zatrudnienia, określający priorytetowe grupy bezrobotnych
i osób wymagających wsparcia - po zasięgnięciu opinii powiatów wchodzących w skład
województwa oraz wojewódzkiej rady dialogu społecznego, o której mowa w ustawie z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach
dialogu społecznego , zwanej dalej „ustawą o Radzie Dialogu Społecznego”.
5.
Rada Ministrów w ramach Krajowego Planu Działań może przyjąć rządowe programy promocji
zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu, mające na celu aktywizację zawodową bezrobotnych.
6.
(uchylony)
Art. 4.
1.
Minister właściwy do spraw pracy realizuje zadania na rzecz rynku pracy przez:
1)
przygotowywanie i koordynację realizacji Krajowego Planu Działań;
2)
koordynację publicznych służb zatrudnienia, w szczególności przez:
a)
realizowanie zadań wynikających z funkcji dysponenta Funduszu Pracy,
b)
określanie instrumentów stymulujących rozwój kształcenia ustawicznego rozumianego
jako kształcenie w szkołach dla dorosłych, a także uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy
ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w odniesieniu do bezrobotnych, poszukujących
pracy, pracowników i pracodawców,
c)
tworzenie, rekomendowanie i upowszechnianie narzędzi, metod i zasobów informacyjnych
na potrzeby poradnictwa zawodowego, pośrednictwa pracy, organizacji szkoleń, przygotowania
zawodowego dorosłych lub innych form pomocy określonej w ustawie,
d)
realizowanie zadań wynikających z prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami,
o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w szczególności działań wynikających
z udziału w sieci EURES, w tym koordynowanie sieci EURES na terenie Rzeczypospolitej
Polskiej poprzez udzielanie akredytacji do prowadzenia pośrednictwa pracy sieci EURES,
zwanej dalej „akredytacją”, przygotowanie, zatwierdzanie, monitorowanie i ocenę realizacji
planów działań sieci EURES oraz sprawozdań z ich realizacji, a także koordynowanie
partnerstw transgranicznych EURES na terenie działania tych partnerstw,
e)
reprezentowanie publicznych służb zatrudnienia wobec publicznych służb zatrudnienia
innych państw,
f)
realizowanie postanowień i koordynowanie działań wynikających z umów międzynarodowych
i innych porozumień zawartych z partnerami zagranicznymi w zakresie przepływu pracowników,
g)
upowszechnianie dobrych praktyk w zakresie zlecania działań aktywizacyjnych, o których
mowa w art. 66d;
3)
(uchylony)
4)
zapewnianie jednolitości stosowania prawa, w szczególności przez udzielanie wyjaśnień
dotyczących stosowania przepisów ustawy;
5)
sporządzanie i przedkładanie Radzie Ministrów, okresowych sprawozdań z realizacji
Krajowego Planu Działań;
6)
planowanie i realizowanie we współpracy z ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego
zadań w zakresie promocji zatrudnienia, w tym przeciwdziałania bezrobociu, łagodzenia
skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej bezrobotnych, realizowanych przez instytucje
rynku pracy wynikających z programów operacyjnych współfinansowanych ze środków Europejskiego
Funduszu Społecznego, w zakresie należącym do kompetencji ministra właściwego do spraw
pracy;
7)
dążenie do uzyskania wysokiego poziomu i rozwoju zasobów ludzkich, w szczególności
przez:
a)
prowadzenie badań i analiz rynku pracy oraz upowszechnianie ich wyników, w tym prowadzenie
corocznej analizy dotyczącej oceny funkcjonowania urzędów pracy w celu poprawy efektywności
ich działania,
b)
ustalanie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy,
c)
koordynowanie opracowywania i rekomendowanie standardów kwalifikacji zawodowych dla
zawodów występujących w klasyfikacji zawodów i specjalności,
d)
koordynowanie opracowywania i rekomendowanie modułowych programów szkoleń zawodowych
dla potrzeb rynku pracy,
e)
prowadzenie i udostępnianie internetowych baz danych z zakresu rynku pracy, w szczególności
dotyczących ofert pracy, instytucji szkoleniowych, klasyfikacji zawodów i specjalności,
standardów kwalifikacji zawodowych, modułowych programów szkolenia zawodowego,
f)
inicjowanie, realizowanie i koordynowanie projektów pilotażowych,
g)
upowszechnianie informacji o możliwościach i zakresie pomocy określonej w ustawie
oraz pomocy świadczonej przez publiczne służby zatrudnienia,
h)
realizację zadań związanych z Krajowym Funduszem Szkoleniowym, o którym mowa w art.
69a ust. 1, zwanym dalej „KFS”, w szczególności ustalanie, w porozumieniu z Radą Rynku
Pracy, priorytetów, wzoru podziału środków KFS i planu ich wydatkowania,
i)
podejmowanie decyzji w sprawie priorytetów wydatkowania środków z rezerwy KFS lub
o przeznaczeniu rezerwy KFS, w przypadku gdy Rada Rynku Pracy nie ustali tych priorytetów
lub nie zdecyduje o przeznaczeniu rezerwy KFS w terminie do dnia 30 czerwca danego
roku;
8)
wprowadzanie i rozwijanie w publicznych służbach zatrudnienia systemów teleinformatycznych
zapewniających spójny system obsługi rynku pracy oraz prowadzenie i udostępnianie
internetowej bazy ofert pracy.
11.
Minister właściwy do spraw pracy publikuje corocznie na stronie internetowej urzędu
obsługującego ministra:
1)
katalog podstawowych form aktywizacji zawodowej, rozumianych jako usługi i instrumenty
rynku pracy finansowane ze środków Funduszu Pracy, dla których w danym roku będą określone
wskaźniki, o których mowa w pkt 2 lit. b i c;
2)
informację, uzyskaną na podstawie badań statystycznych prowadzonych wspólnie przez
ministra właściwego do spraw pracy i Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego zgodnie
z przepisami o statystyce publicznej, o:
a)
wydatkach Funduszu Pracy poniesionych na finansowanie przez samorządy powiatowe podstawowych
form aktywizacji zawodowej,
b)
wskaźnikach efektywności zatrudnieniowej podstawowych form aktywizacji zawodowej,
rozumianej jako udział procentowy liczby osób, które w trakcie lub po zakończeniu
udziału w podstawowych formach aktywizacji zawodowej zostały wykazane jako zatrudnione,
w stosunku do liczby osób, które zakończyły udział w podstawowych formach aktywizacji
zawodowej,
c)
wskaźnikach efektywności kosztowej podstawowych form aktywizacji zawodowej, rozumianej
jako stosunek kwoty wydatków Funduszu Pracy poniesionych przez samorządy powiatowe
na finansowanie podstawowych form aktywizacji zawodowej do liczby osób, które w trakcie
lub po zakończeniu udziału w podstawowych formach aktywizacji zawodowej zostały wykazane
jako zatrudnione;
3)
inne opracowania przedstawiające efekty działań urzędów pracy w aktualnej sytuacji
na rynku pracy.
1a.
Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego realizuje zadania z zakresu
koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których mowa w art. 1 ust.
3 pkt 2 lit. a-c, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych, w szczególności przez:
1)
pełnienie funkcji instytucji łącznikowej;
2)
prowadzenie punktu kontaktowego, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września
2009 r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji
systemów zabezpieczenia społecznego , służącego do wymiany danych w ramach Systemu Elektronicznej Wymiany Informacji dotyczących
Zabezpieczenia Społecznego w zakresie świadczeń dla bezrobotnych.
1b.
Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego może przetwarzać dane osobowe,
jeżeli jest to niezbędne do prowadzenia punktu kontaktowego, o którym mowa w ust.
1a pkt 2, w tym do realizacji praw lub obowiązków wynikających z przepisów o koordynacji
systemów zabezpieczenia społecznego.
2.
Minister właściwy do spraw pracy, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji,
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób postępowania w zakresie ogłaszania opisu minimalnych wymagań dla systemu teleinformatycznego
lub oprogramowania stosowanego w publicznych służbach zatrudnienia zawierającego strukturę,
wymaganą minimalną funkcjonalność, wymagania standaryzujące w zakresie bezpieczeństwa,
wydajności i rozwoju systemu oraz zakres komunikacji między elementami struktury systemu,
w tym zestawienie struktur dokumentów elektronicznych, formatów danych oraz protokołów
komunikacyjnych i szyfrujących, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności
podmiotów realizujących zadania publiczne ,
2)
sposób postępowania w zakresie stwierdzania zgodności oprogramowania z opisem minimalnych
wymagań oraz ogłaszania terminu dostosowania oprogramowania,
3)
sposób postępowania w zakresie ogłaszania opisu wymagań określających minimalny zakres
informacji o rynku pracy udostępnianej przez publiczne służby zatrudnienia oraz standardów
obowiązujących w zakresie prezentacji tej informacji na stronach internetowych publicznych
służb zatrudnienia
- mając na uwadze zapewnienie spójności systemów teleinformatycznych stosowanych w
publicznych służbach zatrudnienia, w szczególności w zakresie jednorodności zakresu
i rodzaju danych, która umożliwi ich scalanie w zbiór centralny, a także zachowanie
zgodności z minimalnymi wymaganiami i sposobem stwierdzania zgodności oprogramowania,
określonymi na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.
3.
Publiczne służby zatrudnienia używają oprogramowania, które jest zgodne z wymaganiami
określonymi przez ministra właściwego do spraw pracy w przepisach wydanych na podstawie
ust. 2.
4.
Minister właściwy do spraw pracy może tworzyć rejestry centralne zawierające dane
dotyczące rynku pracy, instytucji rynku pracy, projektów, udzielonej pomocy i świadczeń,
a także dane dotyczące poszukujących pracy, bezrobotnych, pracodawców i ofert pracy,
gromadzone przez publiczne służby zatrudnienia na podstawie przepisów ustawy, oraz
może przetwarzać te dane na zasadach określonych w przepisach o ochronie danych osobowych.
5.
Publiczne służby zatrudnienia przekazują dane do rejestrów centralnych utworzonych
na podstawie ust. 4 oraz mogą z nich korzystać w zakresie niezbędnym do realizacji
zadań określonych w ustawie, wykorzystując oprogramowanie, o którym mowa w ust. 3,
lub narzędzia określone w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. c.
6.
Dane z rejestru utworzonego na podstawie ust. 4 mogą być udostępniane w trybie i na
zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne innym podmiotom realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo
na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, w zakresie niezbędnym
do realizacji tych zadań. Dostęp do danych osobowych jest nadzorowany i rejestrowany
zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych.
7.
Minister właściwy do spraw pracy w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych:
1)
określa - na podstawie oceny ryzyka powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym
bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
- sektory działalności na poziomie sekcji, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności
(PKD), o szczególnym natężeniu powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym
bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
przygotowuje - na podstawie informacji przekazanych przez Straż Graniczną i Państwową
Inspekcję Pracy - i przekazuje Komisji Europejskiej:
a)
co roku, do dnia 30 czerwca - informacje o liczbie przeprowadzonych w poprzednim roku
kontroli w zakresie powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym bez ważnego
dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz procentowym
udziale podmiotów powierzających wykonywanie pracy tym cudzoziemcom w każdym sektorze,
o którym mowa w pkt 1,
b)
co trzy lata - sprawozdania z realizacji ustawy określającej skutki powierzania wykonywania
pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
8.
Ministrowie właściwi do spraw odpowiednio: budownictwa,gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej 8)Obecnie budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,
na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 1a i art. 9a ustawy z dnia 4 września 1997 r.
o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 812, 1255, 1269 i 1960 oraz
z 2016 r. poz. 34, 64, 65 i 266), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r., finansów publicznych, gospodarki, nauki, rolnictwa, rozwoju regionalnego, rybołówstwa,
transportu, turystyki, zabezpieczenia społecznego, spraw zagranicznych oraz zdrowia
są obowiązani do współpracy z ministrami, o których mowa w ust. 7, przy ocenie ryzyka
i określaniu sektorów działalności o szczególnym natężeniu powierzania wykonywania
pracy cudzoziemcom przebywającym bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 5.
Minister właściwy do spraw pracy pełni funkcję koordynatora publicznych służb zatrudnienia.
Rozdział 3
Instytucje rynku pracy
Art. 6.
1.
Instytucjami rynku pracy realizującymi zadania określone w ustawie są:
1)
publiczne służby zatrudnienia;
2)
Ochotnicze Hufce Pracy;
3)
agencje zatrudnienia;
4)
instytucje szkoleniowe;
5)
instytucje dialogu społecznego;
6)
instytucje partnerstwa lokalnego.
2.
Publiczne służby zatrudnienia tworzą organy zatrudnienia wraz z powiatowymi i wojewódzkimi
urzędami pracy, urzędem obsługującym ministra właściwego do spraw pracy oraz urzędami
wojewódzkimi, realizującymi zadania określone ustawą.
3.
Ochotnicze Hufce Pracy są państwową jednostką wyspecjalizowaną w działaniach na rzecz
młodzieży, w szczególności młodzieży zagrożonej wykluczeniem społecznym, oraz bezrobotnych
do 25 roku życia.
4.
Agencjami zatrudnienia są podmioty wpisane do rejestru podmiotów prowadzących agencje
zatrudnienia, świadczące usługi w zakresie pośrednictwa pracy, pośrednictwa do pracy
za granicą u pracodawców zagranicznych, poradnictwa zawodowego, doradztwa personalnego
lub pracy tymczasowej.
5.
Instytucjami szkoleniowymi są publiczne i niepubliczne podmioty prowadzące na podstawie
odrębnych przepisów edukację pozaszkolną.
6.
Instytucjami dialogu społecznego na rynku pracy są:
1)
związki zawodowe lub organizacje związków zawodowych,
2)
organizacje pracodawców,
3)
organizacje bezrobotnych,
4)
organizacje pozarządowe
- jeżeli wśród zadań statutowych znajduje się realizacja zadań w zakresie promocji
zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej.
7.
Instytucją partnerstwa lokalnego jest grupa instytucji realizujących na podstawie
umowy przedsięwzięcia i projekty na rzecz rynku pracy.
8.
(uchylony)
9.
Publiczne służby zatrudnienia współpracują z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych
w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.
Art. 7.
(uchylony)
Rozdział 4
Publiczne służby zatrudnienia
Art. 8.
1.
Do zadań samorządu województwa w zakresie polityki rynku pracy należy:
1)
określanie i koordynowanie regionalnej polityki rynku pracy i rozwoju zasobów ludzkich
w odniesieniu do krajowej polityki rynku pracy przez przygotowanie i realizację regionalnego
planu działań na rzecz zatrudnienia;
2)
podział posiadanych środków Funduszu Pracy, z uwzględnieniem kierunków i priorytetów
określonych w regionalnym planie działań na rzecz zatrudnienia, na działania na rzecz
promocji zatrudnienia, rozwoju zasobów ludzkich i aktywizacji bezrobotnych;
2a)
realizacja zadań związanych z KFS, w szczególności podział środków KFS pomiędzy powiatowe
urzędy pracy, z uwzględnieniem priorytetów określonych przez ministra właściwego do
spraw pracy, w porozumieniu z Radą Rynku Pracy;
3)
opracowywanie badań i analiz rynku pracy, w tym prowadzenie monitoringu zawodów deficytowych
i nadwyżkowych oraz badanie zapotrzebowania na pracę w celu podniesienia efektywności
prowadzonych działań na rzecz wzrostu i promocji zatrudnienia;
4)
współdziałanie z wojewódzką radą rynku pracy w określaniu i realizacji regionalnej
polityki rynku pracy i rozwoju zasobów ludzkich;
5)
(uchylony)
6)
programowanie i wykonywanie zadań realizowanych przy współfinansowaniu Europejskiego
Funduszu Społecznego przez:
a)
(uchylona)
b)
wykonywanie zadań wynikających z programów, o których mowa w przepisach o Narodowym
Planie Rozwoju, w przepisach o zasadach prowadzenia polityki rozwoju lub w przepisach
o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie
finansowej 2014-2020,
c)
inicjowanie i realizowanie badań i analiz wykorzystywanych w działaniach realizowanych
przez urzędy pracy;
6a)
koordynowanie na terenie województwa realizacji programów aktywizacji zawodowej finansowanych
z rezerwy Funduszu Pracy pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw pracy;
6b)
inicjowanie i realizowanie projektów pilotażowych;
7)
inicjowanie i realizowanie przedsięwzięć mających na celu rozwiązanie lub złagodzenie
problemów związanych z planowanymi zwolnieniami grup pracowników z przyczyn dotyczących
zakładu pracy;
7a)
inicjowanie programów regionalnych i ich realizowanie, w porozumieniu z powiatowymi
urzędami pracy;
7b)
zlecanie działań aktywizacyjnych;
8)
realizowanie zadań wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, oraz państw, z którymi Rzeczpospolita
Polska zawarła dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym, w zakresie
świadczeń dla bezrobotnych, w szczególności:
a)
pełnienie funkcji instytucji właściwej,
b)
przyjmowanie i rozpatrywanie wniosków bezrobotnych o wydanie odpowiednich dokumentów
w sprawach świadczeń z tytułu bezrobocia,
c)
wydawanie decyzji w sprawach wymienionych w art. 8a;
9)
realizowanie zadań wynikających z prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami,
o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w szczególności przez:
a)
wspieranie i realizację działań sieci EURES, w tym koordynowanie realizacji tych działań
przez urzędy pracy na terenie województwa, we współpracy z ministrem właściwym do
spraw pracy, samorządami powiatowymi oraz innymi podmiotami uprawnionymi do realizacji
działań sieci EURES,
b)
realizowanie zadań związanych z udziałem w partnerstwach transgranicznych EURES, na
terenie działania tych partnerstw;
10)
realizowanie zadań związanych z międzynarodowym przepływem pracowników, wynikających
z odrębnych przepisów, umów międzynarodowych i innych porozumień zawartych z partnerami
zagranicznymi;
11)
świadczenie poradnictwa zawodowego oraz jego koordynowanie w publicznych służbach
zatrudnienia na terenie województwa;
12)
opracowywanie, gromadzenie, aktualizowanie i upowszechnianie informacji zawodowych
na terenie województwa;
12a)
współpraca z ministrem właściwym do spraw pracy w zakresie opracowywania, gromadzenia
i aktualizowania informacji zawodowych o charakterze ogólnokrajowym;
13)
współpraca na terenie województwa z powiatowymi urzędami pracy w zakresie organizacji
szkoleń, przygotowania zawodowego dorosłych i staży, w szczególności przez:
a)
badanie popytu na kwalifikacje i umiejętności zawodowe na wojewódzkim rynku pracy
i upowszechnianie wyników tych badań,
b)
prowadzenie rejestru instytucji szkoleniowych i analiz ich oferty szkoleniowej oraz
udostępnianie informacji o tej ofercie,
c)
wspieranie metodyczne działań powiatowych urzędów pracy w zakresie organizacji szkoleń,
przygotowania zawodowego dorosłych i staży,
d)
prowadzenie analiz skuteczności oddziaływania na rynek pracy szkoleń, przygotowania
zawodowego dorosłych i staży oraz upowszechnianie wyników tych analiz,
e)
prowadzenie dialogu społecznego w zakresie polityki zatrudnienia i kształcenia ustawicznego,
f)
popularyzację idei uczenia się przez całe życie i upowszechnianie dobrych praktyk
w zakresie organizacji szkoleń, przygotowania zawodowego dorosłych i staży;
14)
organizowanie, prowadzenie i finansowanie szkoleń pracowników wojewódzkich i powiatowych
urzędów pracy;
15)
coroczne określanie i ogłaszanie w wojewódzkim dzienniku urzędowym, w terminie do
dnia 30 kwietnia, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiej rady rynku pracy, na podstawie
klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy, o której mowa w art.
4 ust. 1 pkt 7 lit. b, oraz klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego określonej
w przepisach o systemie oświaty, wykazu zawodów, w których za przygotowanie zawodowe
młodocianych pracowników może być dokonywana refundacja, o której mowa w art. 12 ust.
6, przy uwzględnieniu zapotrzebowania na kwalifikacje i umiejętności na rynku pracy;
16)
współdziałanie z właściwymi organami oświatowymi, szkołami i szkołami wyższymi w harmonizowaniu
kształcenia i szkolenia zawodowego z potrzebami rynku pracy;
16a)
współpraca ze szkołami wyższymi w zakresie wsparcia studentów, absolwentów i doktorantów
szkół wyższych w wejściu na rynek pracy;
17)
prowadzenie rejestru agencji zatrudnienia oraz wydawanie certyfikatów o dokonaniu
wpisu do rejestru agencji zatrudnienia;
17a)
przetwarzanie informacji o bezrobotnych i poszukujących pracy korzystających z pomocy
określonej w ustawie;
18)
współpraca z ministrem właściwym do spraw pracy w zakresie tworzenia rejestrów centralnych
na podstawie art. 4 ust. 4;
19)
udzielanie informacji o możliwościach i zakresie pomocy określonej w ustawie i świadczonej przez publiczne służby zatrudnienia.
1a.
Projekty pilotażowe, o których mowa w ust. 1 pkt 6b, mogą być realizowane na wniosek
marszałka województwa po przedłożeniu informacji charakteryzujących projekt pilotażowy
ministrowi właściwemu do spraw pracy i uzyskaniu jego zgody na realizację projektu
pilotażowego.
1b.
Na wniosek marszałka województwa minister właściwy do spraw pracy może przyznać na
realizację projektu pilotażowego środki z rezerwy dysponenta Funduszu Pracy.
1c.
Informacje o bezrobotnych i poszukujących pracy są udostępniane publicznym służbom
zatrudnienia lub innym podmiotom realizującym zadania na podstawie ustawy lub odrębnych
przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, w zakresie
niezbędnym do prawidłowej realizacji tych zadań.
1d.
Informacje, o których mowa w ust. 1c, są udostępniane w trybie i na zasadach określonych
w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne, na podstawie wniosku złożonego w szczególności w formie dokumentu elektronicznego
lub z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych, jeżeli wojewódzki urząd pracy oraz
podmioty, o których mowa w ust. 1c, spełniają łącznie następujące warunki:
1)
posiadają możliwość identyfikacji osoby uzyskującej informacje w systemie oraz zakresu,
daty i celu ich uzyskania;
2)
posiadają zabezpieczenia uniemożliwiające wykorzystanie informacji niezgodnie z celem
ich uzyskania;
3)
zapewniają, że dostęp do danych osobowych jest nadzorowany i rejestrowany zgodnie
z przepisami o ochronie danych osobowych.
2.
W postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 8 lit. b i
c, organem wyższego stopnia jest minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.
2a.
Samorząd województwa wymienia dane w zakresie świadczeń dla bezrobotnych w ramach
Systemu Elektronicznej Wymiany Informacji dotyczących Zabezpieczenia Społecznego,
o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września
2009 r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji
systemów zabezpieczenia społecznego, za pośrednictwem punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2.
2b.
Właściwość miejscowa marszałka województwa nie ulega zmianie w przypadku zmiany przez
bezrobotnego miejsca zamieszkania przed zakończeniem postępowania administracyjnego
dotyczącego spraw, o których mowa w ust. 1 pkt 8 lit. c, i niezarejestrowania się
przez niego w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania.
3.
Zadania, o których mowa w ust. 1, są realizowane przez wojewódzki urząd pracy będący
jednostką organizacyjną samorządu województwa.
4.
(uchylony)
5.
Marszałek województwa może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora wojewódzkiego urzędu
pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu
marszałka województwa spraw, w tym wydawania decyzji i postanowień w trybie przepisów
o postępowaniu administracyjnym. W zakresie zadań wynikających z programów współfinansowanych
z Funduszu Pracy w imieniu marszałka województwa zadania wykonuje dyrektor wojewódzkiego
urzędu pracy.
6.
Marszałek województwa powołuje dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy wyłonionego w
drodze konkursu spośród osób posiadających wykształcenie wyższe oraz co najmniej 3-letni
staż pracy w publicznych służbach zatrudnienia lub co najmniej 5-letni staż pracy
w innych instytucjach rynku pracy. Marszałek województwa odwołuje dyrektora wojewódzkiego
urzędu pracy po uzyskaniu opinii wojewódzkiej rady rynku pracy. Opinia wojewódzkiej
rady rynku pracy nie jest wymagana w przypadkach, o których mowa w art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, oraz w przypadku odwołania dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy na jego wniosek.
7.
Wicedyrektorów wojewódzkich urzędów pracy powołuje i odwołuje dyrektor wojewódzkiego
urzędu pracy.
8.
W ramach wojewódzkiego urzędu pracy funkcjonuje co najmniej jedno centrum informacji
i planowania kariery zawodowej, będące wyspecjalizowaną komórką organizacyjną, która
w szczególności:
1)
wspomaga powiatowe urzędy pracy w prowadzeniu poradnictwa zawodowego przez świadczenie
wyspecjalizowanych usług w zakresie planowania kariery zawodowej na rzecz bezrobotnych
i poszukujących pracy, w tym świadczy usługę poradnictwa na odległość z wykorzystaniem
systemów teleinformatycznych;
2)
we współpracy z powiatowymi urzędami pracy opracowuje, aktualizuje i upowszechnia
informacje zawodowe, w szczególności w powiatowych urzędach pracy na terenie województwa;
2a)
we współpracy z akademickimi biurami karier opracowuje, aktualizuje i upowszechnia
informacje zawodowe, w szczególności w akademickich biurach karier i powiatowych urzędach
pracy na terenie województwa;
3)
(uchylony)
4)
(uchylony)
5)
(uchylony)
6)
(uchylony)
7)
świadczy poradnictwo zawodowe na rzecz pracodawców oraz ich pracowników, wspomagając
powiatowe urzędy pracy w tym zakresie;
8)
udziela informacji o możliwościach i zakresie świadczonej pomocy przez urzędy pracy;
9)
w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy opracowuje i aktualizuje informacje
zawodowe oraz inne zasoby informacji pomocne w aktywnym poszukiwaniu pracy o charakterze
ogólnokrajowym;
10)
realizuje działania o charakterze metodyczno-szkoleniowym w zakresie usług rynku pracy
dla pracowników wojewódzkiego i powiatowych urzędów pracy.
8a.
Utworzenie lub likwidacja centrum informacji i planowania kariery zawodowej wymaga
pozytywnej opinii wojewódzkiej rady rynku pracy.
9.
Sejmik województwa co najmniej raz w roku dokonuje oceny sytuacji na rynku pracy i
realizacji zadań w zakresie polityki rynku pracy.
Art. 8a.
1.
W sprawach dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których
mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, oraz państw, z którymi Rzeczpospolita Polska
zawarła dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym, w zakresie świadczeń
dla bezrobotnych, marszałek województwa rozstrzyga, w drodze decyzji, z zastrzeżeniem
art. 9d, o przyznaniu albo odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli
okres ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełniony przez bezrobotnego
w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie, o którym mowa w art. 1
ust. 3 pkt 2 lit. b i c, lub państwie, z którym Rzeczpospolita Polska zawarła dwustronną
umowę międzynarodową o zabezpieczeniu społecznym, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych,
ma wpływ na nabycie, wysokość lub okres pobierania zasiłku, o którym mowa w art. 73
ust. 1 pkt 2 lit. b.
2.
W sprawach dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których
mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych, marszałek
województwa stwierdza zachowanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nabytego w Rzeczypospolitej
Polskiej przez bezrobotnego udającego się do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
lub państwa określonego w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c, w drodze wydania dokumentu,
określonego w przepisach prawa Unii Europejskiej.
3.
W sprawach dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których
mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych, marszałek
województwa rozstrzyga, w drodze decyzji, o odmowie stwierdzenia zachowania prawa
do zasiłku dla bezrobotnych nabytego w Rzeczypospolitej Polskiej przez bezrobotnego
udającego się do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa określonego
w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c.
4.
Marszałek województwa rozstrzyga, w drodze decyzji, w innych sprawach dotyczących
koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których mowa w art. 1 ust.
3 pkt 2 lit. a-c, oraz państw, z którymi Rzeczpospolita Polska zawarła dwustronne
umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych,
jeżeli podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi przepis prawa Unii Europejskiej lub
przepis dwustronnej umowy międzynarodowej o zabezpieczeniu społecznym, w zakresie
świadczeń dla bezrobotnych.
Art. 9.
1.
Do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy:
1)
opracowanie i realizacja programu promocji zatrudnienia oraz aktywizacji lokalnego
rynku pracy stanowiącego część powiatowej strategii rozwiązywania problemów społecznych,
o której mowa w odrębnych przepisach;
2)
pozyskiwanie i gospodarowanie środkami finansowymi na realizację zadań z zakresu aktywizacji
lokalnego rynku pracy;
2a)
udzielanie informacji o możliwościach i zakresie pomocy określonej w ustawie;
3)
udzielanie pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w znalezieniu pracy przez pośrednictwo
pracy i poradnictwo zawodowe;
3a)
udzielanie pomocy pracodawcom w pozyskiwaniu pracowników przez pośrednictwo pracy
i poradnictwo zawodowe;
3b)
kierowanie bezrobotnych do realizatora działań aktywizacyjnych, któremu marszałek
województwa zlecił wykonanie działań aktywizacyjnych;
3c)
realizacja zadań związanych z KFS, w szczególności udzielanie pomocy pracodawcom poprzez
finansowanie kształcenia ustawicznego pracowników i pracodawcy;
4)
rejestrowanie bezrobotnych i poszukujących pracy;
4a)
ustalanie profili pomocy dla bezrobotnych;
5)
(uchylony)
6)
inicjowanie, organizowanie i finansowanie usług i instrumentów rynku pracy;
7)
(uchylony)
8)
(uchylony)
8a)
inicjowanie, organizowanie i finansowanie szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych;
9)
opracowywanie badań, analiz i sprawozdań, w tym prowadzenie monitoringu zawodów deficytowych
i nadwyżkowych, oraz dokonywanie ocen dotyczących rynku pracy na potrzeby powiatowej
rady rynku pracy oraz organów zatrudnienia;
10)
inicjowanie i realizowanie przedsięwzięć mających na celu rozwiązanie lub złagodzenie
problemów związanych z planowanymi zwolnieniami grup pracowników z przyczyn dotyczących
zakładu pracy;
11)
współdziałanie z powiatowymi radami rynku pracy w zakresie promocji zatrudnienia oraz
wykorzystania środków Funduszu Pracy;
12)
współpraca z gminami w zakresie upowszechniania ofert pracy i informacji o usługach
poradnictwa zawodowego, szkoleniach, przygotowaniu zawodowym dorosłych, stażach, organizacji
robót publicznych oraz prac społecznie użytecznych, realizacji Programu Aktywizacja
i Integracja, o którym mowa w art. 62a, oraz zatrudnienia socjalnego na podstawie
przepisów o zatrudnieniu socjalnym;
12a)
współpraca z wojewódzkimi urzędami pracy w zakresie świadczenia podstawowych usług
rynku pracy, w tym w opracowywaniu i aktualizacji informacji zawodowych;
13)
przyznawanie i wypłacanie zasiłków oraz innych świadczeń z tytułu bezrobocia;
14)
wydawanie decyzji o:
a)
uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego,
b)
przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub
pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń
niewynikających z zawartych umów,
c)
obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku, stypendium, innych nienależnie pobranych
świadczeń lub kosztów szkolenia i przygotowania zawodowego dorosłych finansowanych
z Funduszu Pracy,
d)
odroczeniu terminu spłaty, rozłożeniu na raty lub umorzeniu części albo całości nienależnie
pobranego świadczenia udzielonego z Funduszu Pracy, należności z tytułu zwrotu refundacji
lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń
finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w art. 76 ust. 7a;
15)
realizowanie zadań wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego
państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, oraz państw, z którymi Rzeczpospolita
Polska zawarła dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym, w zakresie
świadczeń dla bezrobotnych, w tym realizowanie decyzji, o których mowa w art. 8a;
16)
realizowanie zadań wynikających z prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami,
o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w szczególności przez:
a)
realizowanie działań sieci EURES we współpracy z ministrem właściwym do spraw pracy,
samorządami województw oraz innymi podmiotami uprawnionymi do realizacji działań sieci
EURES,
b)
realizowanie zadań związanych z udziałem w partnerstwach transgranicznych EURES na
terenie działania tych partnerstw;
16a)
realizowanie zadań związanych z międzynarodowym przepływem pracowników, wynikających
z odrębnych przepisów, umów międzynarodowych i innych porozumień zawartych z partnerami
zagranicznymi;
17)
badanie i analizowanie sytuacji na lokalnym rynku pracy w związku z postępowaniem
o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca lub postępowaniem o udzielenie zezwolenia
na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 i art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
17a)
realizowanie zadań związanych z podejmowaniem przez cudzoziemców pracy na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
18)
organizowanie i finansowanie szkoleń pracowników powiatowego urzędu pracy;
19)
opracowywanie i realizowanie indywidualnych planów działania;
20)
realizowanie projektów w zakresie promocji zatrudnienia, w tym przeciwdziałania bezrobociu,
łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej bezrobotnych, wynikających z
programów operacyjnych współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego
i Funduszu Pracy;
20a)
inicjowanie i realizowanie badań i analiz wykorzystywanych w działaniach prowadzonych
przez urzędy pracy;
21)
organizacja i realizowanie programów specjalnych;
21a)
realizowanie programów regionalnych na podstawie porozumienia zawartego z wojewódzkim
urzędem pracy;
22)
przetwarzanie informacji o bezrobotnych, poszukujących pracy i cudzoziemcach zamierzających
wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
23)
współpraca z ministrem właściwym do spraw pracy w zakresie tworzenia rejestrów centralnych
na podstawie art. 4 ust. 4;
24)
inicjowanie i realizowanie projektów pilotażowych.
2.
Zadania, o których mowa w ust. 1, są wykonywane przez powiatowe urzędy pracy wchodzące
w skład powiatowej administracji zespolonej.
2a.
Minister właściwy do spraw pracy przekaże samorządom powiatowym w 2006 r. oraz w 2007 r.
z Funduszu Pracy 7% kwoty środków (limitu) Funduszu Pracy ustalonej na rok poprzedni
na realizację programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia
i aktywizacji zawodowej, o której mowa w art. 109 ust. 2, z wyłączeniem kwot przyznanych
ze środków będących w dyspozycji samorządu województwa oraz z rezerwy dysponenta Funduszu
Pracy, z przeznaczeniem na finansowanie kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia
społeczne pracowników powiatowego urzędu pracy.
2a1.
Minister właściwy do spraw pracy przekazuje samorządom powiatowym do dnia 31 grudnia
2013 r. z Funduszu Pracy 7% kwoty środków (limitu) Funduszu Pracy ustalonej na rok
poprzedni na realizację programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków
bezrobocia i aktywizacji zawodowej, o której mowa w art. 109 ust. 2, z wyłączeniem
kwot przyznanych z rezerwy dysponenta Funduszu Pracy, z przeznaczeniem na finansowanie
kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne pracowników powiatowego
urzędu pracy.
2a29)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Środki, o których mowa w ust. 2a1, na finansowanie kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne pracowników
powiatowego urzędu pracy są przeznaczane w szczególności na zatrudnionych na stanowiskach,
o których mowa w art. 91 ust. 1.
2b.
Kwota środków, o której mowa w ust. 2a1, jest przekazywana samorządom powiatowym w okresach miesięcznych, w wysokości 1/12
kwoty ustalonej na dany rok.
2c.
Przekazane samorządom powiatowym kwoty środków, o których mowa w ust. 2a1, stanowią dochód powiatu, o którym mowa w art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego .
2d.
Starosta może przeznaczyć środki Funduszu Pracy, w ramach kwoty przyznanej na finansowanie
innych fakultatywnych zadań realizowanych przez powiatowe urzędy pracy, na finansowanie
kosztów zarządzania realizowanymi projektami współfinansowanymi z Europejskiego Funduszu
Społecznego, w szczególności na:
1)
pomoc i doradztwo prawne powiatowemu urzędowi pracy w zakresie przygotowania i przeprowadzenia
postępowania o udzielenie zamówienia publicznego bezpośrednio związanego z realizacją
projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy,
2)
zakup lub amortyzację sprzętu oraz zakup materiałów biurowych dla powiatowego urzędu
pracy, niezbędnych i bezpośrednio związanych z realizacją projektów współfinansowanych
z Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy,
3)
koszty wynagrodzeń oraz składek na ubezpieczenia społeczne pracowników nowo zatrudnionych
w powiatowych urzędach pracy do obsługi projektów współfinansowanych z Europejskiego
Funduszu Społecznego
- do wysokości 3% kwoty przyznanej ze środków będących w dyspozycji samorządu województwa
na realizację zadań współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego
i Funduszu Pracy.
3.
Utworzenie, likwidacja lub zmiana obszaru działania powiatowego urzędu pracy wymaga
zgody ministra właściwego do spraw pracy.
4.
(uchylony)
5.
Starosta powołuje dyrektora powiatowego urzędu pracy wyłonionego w drodze konkursu
spośród osób posiadających wykształcenie wyższe oraz co najmniej 3-letni staż pracy
w publicznych służbach zatrudnienia lub co najmniej 5-letni staż pracy w innych instytucjach
rynku pracy. Starosta odwołuje dyrektora powiatowego urzędu pracy po uzyskaniu opinii
powiatowej rady rynku pracy. Opinia powiatowej rady rynku pracy nie jest wymagana
w przypadkach, o których mowa w art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, oraz w przypadku odwołania dyrektora powiatowego urzędu pracy na jego wniosek.
5a.
Dyrektora powiatowego urzędu pracy, o którym mowa w art. 9a, wyłonionego w drodze
konkursu spośród osób spełniających warunki określone w ust. 5 powołują i odwołują
w porozumieniu właściwi starostowie i prezydenci miast na prawach powiatu. Organ właściwy
do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy ustalają w porozumieniu właściwi starostowie
i prezydenci miast na prawach powiatu.
6.
Zastępców dyrektora powiatowego urzędu pracy powołuje i odwołuje dyrektor powiatowego
urzędu pracy.
7.
Starosta może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub
na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu starosty spraw,
w tym do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu
administracyjnym.
Art. 9a.
1.
Powiatowy urząd pracy realizujący zadania, o których mowa w art. 9 ust. 1, obejmujący
obszarem swojego działania kilka powiatów, jest współfinansowany z budżetów tych powiatów.
2.
Powiat, którego jednostką organizacyjną jest powiatowy urząd pracy, o którym mowa
w ust. 1, zwany dalej „powiatem prowadzącym”, otrzymuje dotacje celowe na wydatki
bieżące z budżetów innych powiatów, których zadania realizuje, zwanych dalej „powiatami
dotującymi”.
3.
Powiaty dotujące oraz powiaty prowadzące zawierają dwustronne porozumienia określające
wysokość, terminy i zasady przekazywania dotacji celowej na współfinansowanie kosztów
funkcjonowania powiatowego urzędu pracy z uwzględnieniem zmniejszenia dotacji o kwotę
refundacji ze środków Funduszu Pracy, o której mowa w art. 9 ust. 2d, na realizację
przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu
Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego.
4.
W przypadku niezawarcia porozumienia, o którym mowa w ust. 3, wysokość roszczenia
przysługującego powiatowi prowadzącemu jest ustalana jako udział w całości poniesionych
kosztów, w tym inwestycji i zakupów inwestycyjnych, równy ilorazowi liczby mieszkańców
z terenu powiatu dotującego do łącznej liczby mieszkańców z całego obszaru działania
powiatowego urzędu pracy według stanu na koniec roku poprzedzającego rok budżetowy,
w którym koszty zostały poniesione - pomniejszony o kwotę refundacji, o której mowa
w art. 9 ust. 2d, na realizację przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych
ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu
dotującego.
Art. 9b.
1.
W ramach powiatowych urzędów pracy wyodrębnia się centra aktywizacji zawodowej, będące
wyspecjalizowanymi komórkami organizacyjnymi powiatowego urzędu pracy, które realizują
zadania w zakresie usług rynku pracy oraz instrumentów rynku pracy.
2.
W ramach powiatowych urzędów pracy we współpracy z samorządem gminnym mogą być tworzone
i prowadzone lokalne punkty informacyjno-konsultacyjne, które na terenie gminy realizują
w szczególności zadania w zakresie udzielania osobom zainteresowanym oraz pracodawcom
informacji o możliwościach i zakresie udzielenia pomocy określonej w ustawie oraz
rejestrowania bezrobotnych i poszukujących pracy. Zadania te są realizowane przede
wszystkim przy wykorzystaniu systemów teleinformatycznych umożliwiających dostęp do
rejestrów publicznych prowadzonych w powiatowych urzędach pracy.
Art. 9c.
1.
Projekty pilotażowe, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 24, mogą być realizowane na
wniosek starosty, po przedłożeniu informacji charakteryzujących projekt ministrowi
właściwemu do spraw pracy i uzyskaniu zgody tego ministra na realizację projektu pilotażowego.
2.
Na wniosek starosty minister właściwy do spraw pracy może przyznać na realizację projektu
pilotażowego środki z rezerwy dysponenta Funduszu Pracy.
Art. 9d.
1.
W przypadku gdy bezrobotny spełnia warunki do nabycia zasiłku określone w art. 71,
a okresy jego ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnione w
innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie, o którym mowa w art. 1
ust. 3 pkt 2 lit. b i c, mogą mieć wpływ jedynie na wysokość lub okres pobierania
zasiłku, o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, starosta wydaje decyzję na podstawie
art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, z uwzględnieniem jedynie okresów wymienionych w art.
71 ust. 1 i 2.
2.
Po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta niezwłocznie przekazuje sprawę
do marszałka województwa w celu ustalenia, czy okresy ubezpieczenia, zatrudnienia
lub pracy na własny rachunek spełnione przez bezrobotnego w innym państwie członkowskim
Unii Europejskiej lub państwie, o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c, mają
wpływ na wysokość lub okres pobierania zasiłku, o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt
2 lit. b.
3.
W przypadku ustalenia, że okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek
spełnione przez bezrobotnego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie,
o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c, mają wpływ na wysokość lub okres pobierania
zasiłku, o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, marszałek województwa wydaje
decyzję na podstawie art. 8a ust. 1.
4.
Wydanie przez marszałka województwa decyzji, o której mowa w ust. 3, oznacza uchylenie
decyzji wydanej na mocy ust. 1, przy czym świadczenia wypłacone na podstawie decyzji,
o której mowa w ust. 1, zalicza się na poczet świadczeń wynikających z decyzji, o
której mowa w ust. 3.
5.
W przypadku ustalenia, że okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek
spełnione przez bezrobotnego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie,
o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c, nie mają wpływu na wysokość lub okres
pobierania zasiłku, o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, marszałek województwa
umarza prowadzone postępowanie administracyjne.
Art. 10.
1.
Do zadań wojewody w zakresie polityki rynku pracy należy sprawowanie nadzoru nad realizacją
zadań wykonywanych przez marszałka województwa lub starostę, wojewódzkie lub powiatowe
urzędy pracy, oraz inne podmioty, zwane dalej „jednostkami kontrolowanymi”, w szczególności
w zakresie:
1)
sposobu prowadzenia przez urzędy pracy usług rynku pracy, o których mowa w art. 35;
1a)
realizowania przez podmioty, którym udzielono akredytacji, zobowiązań wynikających
z ustawy oraz umowy akredytacyjnej;
2)
spełniania wymogów kwalifikacyjnych określonych dla dyrektorów i pracowników urzędów
pracy;
3)
przestrzegania zasad i trybu wydatkowania środków Funduszu Pracy;
4)
prawidłowości zlecania realizacji zadań i usług rynku pracy lub zlecania działań aktywizacyjnych;
5)
kontroli realizacji innych zadań, wynikających z ustawy, wykonywanych przez samorząd
terytorialny lub inne podmioty.
2.
Do zadań wojewody należy również:
1)
organizowanie i finansowanie szkoleń pracowników urzędu wojewódzkiego oraz wojewódzkich
i powiatowych urzędów pracy;
2)
(uchylony)
3)
wydawanie zezwoleń na pracę cudzoziemców;
4)
realizacja zadań organu wyższego stopnia w postępowaniu administracyjnym w sprawach
dotyczących świadczeń z tytułu bezrobocia.
3.
Wojewoda, po zasięgnięciu opinii marszałka województwa oraz wojewódzkiej rady rynku
pracy, ustala kryteria wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców.
4.
W kryteriach, o których mowa w ust. 3, wojewoda:
1)
określa wykaz zawodów i rodzajów pracy, w stosunku do których wydanie zezwolenia na
pracę nie wymaga uwzględnienia informacji starosty, kierując się sytuacją na lokalnym
rynku pracy, w szczególności liczbą zarejestrowanych bezrobotnych i poszukujących
pracy w poszczególnych zawodach w stosunku do liczby ofert zgłoszonych do powiatowych
urzędów pracy;
2)
określa przypadki, w których zezwolenie na pracę może być wydane na okres krótszy
niż określony we wniosku, biorąc pod uwagę w szczególności poprzednie okresy pobytu
i pracy cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej, charakter lub rodzaj pracy wykonywanej
przez cudzoziemca oraz znaczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy przez cudzoziemca
dla gospodarki.
5.
Kryteria, o których mowa w ust. 3, nie mogą zawierać wymagań dyskryminujących ze względu
na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, narodowość, pochodzenie etniczne, orientację
seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne, ani ze względu na przynależność
związkową lub do organizacji pracodawców.
5a.
Wykaz zawodów i rodzajów pracy, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, stosuje się odpowiednio
w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 i art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
6.
Kryteria, o których mowa w ust. 3, podlegają ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym.
7.
W postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających
z ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:
1)
organem właściwym jest starosta;
2)
organem wyższego stopnia jest wojewoda.
Rozdział 5
Ochotnicze Hufce Pracy
Art. 11.
1.
Ochotnicze Hufce Pracy są państwową jednostką budżetową.
2.
Nadzór nad Ochotniczymi Hufcami Pracy sprawuje minister właściwy do spraw pracy.
3.
W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw pracy w szczególności
akceptuje roczne plany pracy i sprawozdania z wykonania planu pracy Ochotniczych Hufców
Pracy za rok poprzedni.
Art. 12.
1.
Ochotnicze Hufce Pracy wykonują zadania państwa w zakresie zatrudnienia oraz przeciwdziałania
marginalizacji i wykluczeniu społecznemu młodzieży, a także zadania w zakresie jej
kształcenia i wychowania.
2.
W zakresie kształcenia i wychowania młodzieży Ochotnicze Hufce Pracy w szczególności
prowadzą działania mające na celu:
1)
umożliwienie młodzieży, która nie ukończyła szkoły podstawowej lub gimnazjum albo
nie kontynuuje nauki po ukończeniu tych szkół, zdobycie kwalifikacji zawodowych oraz
uzupełnienie wykształcenia podstawowego lub gimnazjalnego;
2)
umożliwienie młodzieży uzupełniania ponadgimnazjalnego wykształcenia ogólnego i zawodowego.
3.
Ochotnicze Hufce Pracy w zakresie, o którym mowa w ust. 2, organizują rekrutacje młodzieży
do Ochotniczych Hufców Pracy, prowadzą działalność edukacyjno-szkoleniową oraz w porozumieniu
z kuratorami oświaty i organami prowadzącymi szkoły kierują uczestników Ochotniczych
Hufców Pracy do szkół i placówek, o których mowa w przepisach o systemie oświaty.
4.
Młodzież objęta opieką Ochotniczych Hufców Pracy, która ukończyła 15 lat najpóźniej
w dniu rozpoczęcia zajęć dydaktyczno-wychowawczych, jeżeli:
1)
ma opóźnienie w cyklu kształcenia i nie rokuje ukończenia szkoły podstawowej lub gimnazjum
dla dzieci i młodzieży albo
2)
ma uwarunkowania psychofizyczne lub trudną sytuację życiową ograniczającą możliwość
nauki w szkole
- może uczęszczać do szkół dla dorosłych.
4a.
Ochotnicze Hufce Pracy mogą prowadzić szkolenia także dla osób powyżej 18 roku życia
w ośrodkach, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 4.
5.
W zakresie zatrudnienia oraz przeciwdziałania marginalizacji i wykluczeniu społecznemu
młodzieży Ochotnicze Hufce Pracy, w szczególności:
1)
prowadzą pośrednictwo pracy oraz organizują zatrudnianie dla:
a)
młodzieży w wieku powyżej 15 lat, która nie ukończyła szkoły podstawowej lub gimnazjum
albo nie kontynuuje nauki po ukończeniu tych szkół,
b)
bezrobotnych do 25 roku życia,
c)
uczniów i studentów;
2)
prowadzą poradnictwo zawodowe dla młodzieży oraz mobilne centra informacji zawodowej;
3)
inicjują międzynarodową współpracę i wymianę młodzieży;
4)
(uchylony)
5)
refundują koszty poniesione przez pracodawcę na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia
społeczne młodocianych pracowników, zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu
przygotowania zawodowego.
6.
Ochotnicze Hufce Pracy mogą dokonywać zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę
na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników zatrudnionych
na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego z uwzględnieniem wykazu
zawodów, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 15, do wysokości najniższych stawek, określonych
w odrębnych przepisach obowiązujących w okresie, za który jest dokonywana refundacja
na podstawie umowy zawartej z pracodawcą lub organizacją zrzeszającą pracodawców.
6a.
Refundacja, o której mowa w ust. 6, stanowi pomoc udzielaną zgodnie z warunkami dopuszczalności
pomocy de minimis .
7.
Ochotnicze Hufce Pracy współpracują w szczególności z jednostkami administracji rządowej,
z publicznymi służbami zatrudnienia i innymi instytucjami rynku pracy oraz jednostkami
samorządu terytorialnego.
7a.
Na podstawie upoważnienia ministra właściwego do spraw pracy Ochotnicze Hufce Pracy
mogą prowadzić, z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych, działania mające na
celu upowszechnianie informacji o rynku pracy i ofertach pracy, możliwościach i zakresie
pomocy określonej w ustawie.
8.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki
i tryb refundowania pracodawcom ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych
młodocianym pracownikom oraz składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanych wynagrodzeń,
w szczególności elementy wniosku o zawarcie umowy o refundację, terminy składania
i kryteria rozpatrywania wniosku, podmioty uprawnione do zawarcia umowy o refundację,
elementy umowy o refundację i wniosku o zwrot poniesionych kosztów przez pracodawcę,
mając na względzie zapewnienie młodocianym pracownikom właściwych warunków odbywania
przygotowania zawodowego oraz konieczność zapewnienia zgodności udzielania pomocy
z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .
Art. 13.
Współdziałanie Ochotniczych Hufców Pracy z jednostkami samorządu terytorialnego odbywa
się na warunkach określonych w zawieranych umowach lub porozumieniach, określających
cele, zadania do realizacji na rzecz młodzieży oraz wzajemne zobowiązania organizacyjne
i finansowe w tym zakresie.
Art. 14.
1.
Zadania, o których mowa w art. 12 ust. 1, 2 i 7a, są realizowane przez Komendanta
Głównego Ochotniczych Hufców Pracy, w szczególności przy pomocy:
1)
Komendy Głównej Ochotniczych Hufców Pracy;
2)
wojewódzkich komendantów Ochotniczych Hufców Pracy;
3)
dyrektorów centrów kształcenia i wychowania;
4)
dyrektorów ośrodków szkolenia zawodowego.
2.
Komendanta Głównego Ochotniczych Hufców Pracy powołuje i odwołuje minister właściwy
do spraw pracy.
Art. 15.
(uchylony)
Art. 16.
Minister właściwy do spraw pracy określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zadania
i organizację Ochotniczych Hufców Pracy, mając na względzie zapewnienie efektywności
i skuteczności realizacji zadań przez Ochotnicze Hufce Pracy.
Art. 17.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób organizacji uzupełnienia wykształcenia
ogólnego młodzieży w Ochotniczych Hufcach Pracy oraz zdobywania przez nią kwalifikacji
zawodowych, mając na względzie szczególne potrzeby w tym zakresie młodzieży rekrutowanej
do Ochotniczych Hufców Pracy.
Rozdział 6
Agencje zatrudnienia
Art. 18.
1.
Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług:
1)
pośrednictwa pracy, polegających w szczególności na:
a)
udzielaniu pomocy osobom w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej
oraz pracodawcom w pozyskaniu pracowników o poszukiwanych kwalifikacjach zawodowych,
b)
pozyskiwaniu i upowszechnianiu ofert pracy,
c)
udzielaniu pracodawcom informacji o kandydatach do pracy, w związku ze zgłoszoną ofertą
pracy,
d)
informowaniu kandydatów do pracy oraz pracodawców o aktualnej sytuacji i przewidywanych
zmianach na lokalnym rynku pracy,
e)
inicjowaniu i organizowaniu kontaktów osób poszukujących odpowiedniego zatrudnienia
lub innej pracy zarobkowej z pracodawcami,
f)
kierowaniu osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, o którym mowa w art.
85 ust. 2,
2)
doradztwa personalnego, polegających w szczególności na:
a)
prowadzeniu analizy zatrudnienia u pracodawców, określaniu kwalifikacji pracowników
i ich predyspozycji oraz innych cech niezbędnych do wykonywania określonej pracy,
b)
wskazywaniu źródeł i metod pozyskania kandydatów na określone stanowiska pracy,
c)
weryfikacji kandydatów pod względem oczekiwanych kwalifikacji i predyspozycji,
3)
poradnictwa zawodowego, polegających w szczególności na:
a)
udzielaniu pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia,
b)
udzielaniu informacji niezbędnych do podejmowania decyzji zawodowych w szczególności
o zawodach, rynku pracy oraz możliwościach szkolenia i kształcenia,
c)
inicjowaniu, organizowaniu i prowadzeniu grupowych porad zawodowych, zajęć aktywizujących
w zakresie pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy,
d)
udzielaniu pracodawcom pomocy w doborze kandydatów do pracy, w szczególności na udzielaniu
informacji i doradztwie w tym zakresie,
4)
pracy tymczasowej, polegających na zatrudnianiu pracowników tymczasowych i kierowaniu
tych pracowników oraz osób niebędących pracownikami do wykonywania pracy tymczasowej
na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy użytkownika, na zasadach określonych w przepisach
o zatrudnianiu pracowników tymczasowych
- jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej , zwanej dalej „ustawą o swobodzie działalności gospodarczej”, i wymaga wpisu do rejestru
podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, zwanego dalej „rejestrem”.
2.
Wpisowi do rejestru podlega również wykonywanie usług, o których mowa w ust. 1 pkt
1-3, przez jednostki samorządu terytorialnego, szkoły wyższe, stowarzyszenia, fundacje,
organizacje społeczne i zawodowe oraz inne organizacje, których statutowym celem jest
świadczenie tych usług.
Art. 18a.
Agencja zatrudnienia prowadzi działalność polegającą na świadczeniu jednej, kilku
lub wszystkich usług, o których mowa w art. 18 ust. 1.
Art. 18b.
(uchylony)
Art. 18c.
1.
Nie wymaga wpisu do rejestru świadczenie usług, o których mowa w art. 18 ust. 1, przez:
1)
Ochotnicze Hufce Pracy;
2)
centra integracji społecznej oraz kluby integracji społecznej, o których mowa w przepisach
o zatrudnieniu socjalnym;
3)
wyspecjalizowane organy wojskowe, o których mowa w przepisach o służbie wojskowej
żołnierzy zawodowych, wykonujące te usługi dla żołnierzy zawodowych zwalnianych i
zwolnionych z zawodowej służby wojskowej;
4)
przedsiębiorców zagranicznych posiadających uprawnienia i prowadzących zgodnie z prawem
działalność w zakresie pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego
lub pracy tymczasowej na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, państw
Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii Europejskiej oraz państw
niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy mogą korzystać
ze swobody świadczenia usług na podstawie umów zawartych przez te państwa ze Wspólnotą
Europejską i jej państwami członkowskimi i zamierzających świadczyć te same usługi
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - korzystających ze swobody świadczenia usług,
o której mowa w art. 49 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
2.
Nie wymaga wpisu do rejestru:
1)
działalność w zakresie kierowania za granicę do pracodawców zagranicznych własnych
pracowników, jeżeli wynika to z umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita
Polska;
2)
działalność w zakresie kierowania za granicę do zatrudnienia polegającego na czasowym
przyjęciu do rodziny w zamian za określone świadczenia w celu doskonalenia umiejętności
językowych lub zawodowych na okres do 2 lat; przepisy art. 19d i art. 85 ust. 2 stosuje
się odpowiednio;
3)
działalność, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f, prowadzona przez organy
określone w przepisach o systemie oświaty, kierujące nauczycieli do pracy za granicą
w środowiskach polonijnych;
4)
gromadzenie w postaci dokumentu elektronicznego i udostępnianie informacji o wolnych
i poszukiwanych miejscach pracy za pośrednictwem systemów teleinformatycznych;
5)
pomoc instytucji szkoleniowych udzielana nieodpłatnie uczestnikom lub absolwentom
szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych, polegająca na informowaniu o sytuacji
na rynku pracy i zapotrzebowaniu na kwalifikacje;
6)
działalność w zakresie organizowania praktycznej nauki zawodu, o której mowa w przepisach
o systemie oświaty;
7)
działalność w zakresie kierowania osób do podmiotów w celu nabywania umiejętności
praktycznych, w szczególności odbycia praktyki absolwenckiej, praktyki lub stażu zawodowego,
niebędących zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową; przepisy art. 19d oraz - w przypadku
kierowania za granicę do podmiotów zagranicznych - przepisy art. 85 ust. 2 stosuje
się odpowiednio.
Art. 18d.
1.
Rejestr prowadzi marszałek województwa właściwy dla siedziby podmiotu ubiegającego
się o wpis.
2.
Rejestr jest jawny i może być prowadzony w formie dokumentu elektronicznego.
Art. 18e.
1.
Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru na podstawie pisemnego wniosku o
wpis do rejestru, złożonego przez podmiot zamierzający prowadzić agencję zatrudnienia,
zawierającego następujące dane:
1)
oznaczenie podmiotu ubiegającego się o wpis do rejestru;
2)
adres zamieszkania lub siedziby podmiotu oraz adresy, pod którymi będzie prowadzona
działalność, wraz z nazwą gminy i województwa oraz numerem telefonu;
3)
oznaczenie formy prawnej prowadzonej działalności;
4)
numer identyfikacji podatkowej NIP;
5)
numer wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo informację
o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej - w przypadku
przedsiębiorcy;
6)
adres poczty elektronicznej, o ile podmiot taki adres posiada.
2.
Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, podmiot:
1)
składa oświadczenie następującej treści:
„
Oświadczam, że:
1)
dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru są kompletne i zgodne z prawdą;
2)
znane mi są i spełniam warunki prowadzenia agencji zatrudnienia odpowiednio w zakresie
pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego lub pracy tymczasowej
- określone w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
”
;
2)
przedstawia do wglądu dowód dokonania opłaty, o której mowa w art. 18k ust. 1, lub
składa jego kopię.
3.
Oświadczenie powinno również zawierać:
1)
oznaczenie podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia oraz adres zamieszkania lub
siedziby;
2)
oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;
3)
podpis osoby uprawnionej do reprezentowania podmiotu, ze wskazaniem imienia i nazwiska
oraz pełnionej funkcji.
Art. 18f.
Wniosek o wpis do rejestru może być złożony w postaci elektronicznej. Wniosek składany
w postaci elektronicznej zawiera dane w ustalonym formacie elektronicznym, zawarte
we wzorze wniosku, o którym mowa w art. 19k, oraz powinien być opatrzony:
1)
bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego
certyfikatu, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym , albo
2)
podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.
Art. 18g.
1.
Wpisowi do rejestru podlegają dane, o których mowa w art. 18e ust. 1, oraz data dokonania
wpisu, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby podmiotu.
2.
Wpisem do rejestru jest również wykreślenie albo zmiana wpisu.
Art. 18h.
1.
Przed dokonaniem wpisu do rejestru marszałek województwa może:
1)
dokonać sprawdzenia faktów podanych we wniosku lub oświadczeniu, o których mowa w
art. 18e,
2)
wezwać podmiot do dostarczenia, w wyznaczonym terminie:
a)
dokumentów potwierdzających dane, o których mowa w art. 18e ust. 1 pkt 1 i 3,
b)
zaświadczenia albo oświadczenia potwierdzającego dane, o których mowa w art. 18e ust.
1 pkt 4 i 5, oraz
c)
dokumentów poświadczających, że spełnia on warunki określone w art. 19
- w celu stwierdzenia, czy podmiot spełnia warunki prowadzenia działalności agencji
zatrudnienia.
2.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 w pkt 2 lit. b, składa się pod rygorem odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do
zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej
za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych zeznań.
3.
Do zaświadczeń i oświadczeń, o których mowa w ust. 1, przepis art. 18f stosuje się
odpowiednio.
Art. 18i.
1.
Marszałek województwa wydaje certyfikat o dokonaniu wpisu podmiotu do rejestru, uprawniający
do świadczenia usług, o których mowa w art. 18 ust. 1, zwany dalej „certyfikatem”.
2.
Certyfikat powinien zawierać następujące dane:
1)
nazwę podmiotu;
2)
adres siedziby podmiotu;
3)
numer w rejestrze;
4)
datę dokonania wpisu do rejestru;
5)
datę dokonania pierwszego wpisu do rejestru w przypadku wydania certyfikatu z powodu
zmiany oznaczenia podmiotu lub adresu siedziby podmiotu.
Art. 18j.
111)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Marszałek województwa dokonuje zmiany wpisu oraz wydaje uwzględniający te zmiany certyfikat
w przypadku otrzymania informacji o zmianie danych, o której mowa w art. 19e ust.
1 pkt 1, w zakresie zmiany oznaczenia podmiotu oraz adresu siedziby podmiotu.
2.
Zmiana miejsca zamieszkania lub siedziby podmiotu podlega wpisowi do rejestru prowadzonego
przez marszałka województwa, który będzie właściwy po zmianie. W razie niewłaściwego
przekazania informacji o zmianie, marszałek województwa przekazuje niezwłocznie akta
ewidencyjne do marszałka województwa właściwego ze względu na nowe miejsce zamieszkania
lub siedzibę.
Art. 18k.
1.
Wydanie certyfikatu podlega opłacie w wysokości 200 zł, stanowiącej dochód samorządu
województwa, właściwego ze względu na siedzibę podmiotu.
2.
Opłata, o której mowa w ust. 1, nie podlega zwrotowi w razie wydania przez marszałka
województwa odmowy wpisu podmiotu do rejestru w przypadkach, o których mowa w art.
18l.
3.
Wydanie certyfikatu w przypadkach, o których mowa w art. 18j, jest zwolnione z opłaty,
o której mowa w ust. 1.
Art. 18l.
Marszałek województwa odmawia, w drodze decyzji, wpisu podmiotu do rejestru, w przypadku
gdy:
1)
podmiot nie spełnia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 19;
212)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
podmiot wykreślono z rejestru w przypadkach, o których mowa w art. 18m ust. 1 pkt
3 i 5-8, w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku o wpis;
3)
wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej
objętej wpisem;
413)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
podmiot został założony i jest prowadzony przez osobę fizyczną, która poprzednio dopuściła
się naruszenia przepisów niniejszej ustawy, skutkującego wykreśleniem z rejestru podmiotu
prowadzonego przez tę osobę, w przypadkach, o których mowa w art. 18m ust. 1 pkt 3
i 5-8, w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku o wpis.
Art. 18m.
1.
Marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku:
1)
pisemnego wniosku podmiotu;
2)
postawienia przedsiębiorcy w stan likwidacji lub ogłoszenia upadłości;
3)
wydania decyzji, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;
4)
nieprowadzenia agencji zatrudnienia, w zakresie pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego,
poradnictwa zawodowego i pracy tymczasowej, w okresie dwóch kolejnych lat, stwierdzonego
na podstawie informacji, o której mowa w art. 19f;
5)
naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art.
19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d oraz art. 85 ust. 2-5;
6)
nieusunięcia przez podmiot, w wyznaczonym terminie, naruszeń warunków prowadzenia
agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1, art. 19e, art. 19g i art. 19h;
714)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
złożenia przez podmiot oświadczenia, o którym mowa w art. 18e ust. 2 pkt 1 i ust.
3, lub przekazania informacji, o których mowa w art. 19e ust. 1 pkt 1, niezgodnych
ze stanem faktycznym;
8)
niezgodności danych w rejestrze ze stanem faktycznym po uprzednim wezwaniu podmiotu
do złożenia wyjaśnień w tej sprawie w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania;
9)
powierzania, na podstawie przepisów o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, wykonywania
pracy cudzoziemcom przebywającym bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przepis art. 18f stosuje się odpowiednio.
Art. 18n.
1.
W przypadku wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru, wpis następuje, gdy decyzja
stanie się ostateczna.
2.
Dla podmiotu wpisanego do rejestru marszałek województwa prowadzi akta ewidencyjne,
obejmujące w szczególności dokumenty stanowiące podstawę wpisu.
3.
W postępowaniu administracyjnym w sprawach dotyczących wpisu do rejestru agencji zatrudnienia
organem wyższego stopnia jest samorządowe kolegium odwoławcze.
Art. 18o.
Marszałek województwa sprawuje kontrolę w zakresie przestrzegania warunków prowadzenia
agencji zatrudnienia, o których mowa w art. 19, art. 19e i art. 19f.
Art. 18p.
1.
Marszałek województwa przekazuje w formie dokumentu elektronicznego ministrowi właściwemu
do spraw pracy zbiorczą informację z województwa dotyczącą informacji, o których mowa
w art. 19f, w terminie do dnia 31 marca.
2.
Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna również zawierać dane o liczbie:
1)
podmiotów posiadających wpis do rejestru na koniec okresu sprawozdawczego, z uwzględnieniem
podmiotów prowadzących działalność w zakresie świadczonych usług: pośrednictwa pracy,
w tym kierujących do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, doradztwa personalnego,
poradnictwa zawodowego i pracy tymczasowej;
2)
decyzji o wykreśleniu podmiotu z rejestru, w tym z powodu nieprzestrzegania warunków
prowadzenia agencji zatrudnienia;
3)
decyzji o odmowie wpisu do rejestru;
4)
przeprowadzonych kontroli, w tym liczbę stwierdzonych przypadków nieprzestrzegania
warunków prowadzenia agencji zatrudnienia;
5)
przedsiębiorców zagranicznych składających zawiadomienie, o którym mowa w art. 19i,
z podaniem państwa pochodzenia oraz rodzaju świadczonych usług.
Art. 18r.
Minister właściwy do spraw pracy przetwarza dane o agencjach zatrudnienia przekazane
w formie dokumentu elektronicznego przez marszałków województw.
Art. 19.
Podmiot zamierzający wykonywać usługi lub świadczący usługi, o których mowa w art.
18 ust. 1, powinien spełniać następujące warunki:
1)
nie posiadać zaległości z tytułu podatków, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie
zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,
o ile był obowiązany do ich opłacania;
2)
być niekaranym za przestępstwa lub wykroczenia, o których mowa w art. 121-121b;
3)
być podmiotem, w stosunku do którego nie została otwarta likwidacja lub nie ogłoszono
jego upadłości.
Art. 19a.
(uchylony)
Art. 19b.
Agencja zatrudnienia jest obowiązana do przetwarzania posiadanych danych osobowych
zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych.
Art. 19c.
Agencja zatrudnienia oraz podmioty, o których mowa w art. 18c, nie mogą dyskryminować
ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, pochodzenie etniczne,
narodowość, orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie ani ze względu
na przynależność związkową osób, dla których poszukują zatrudnienia lub innej pracy
zarobkowej.
Art. 19d.
1.
Agencja zatrudnienia oraz podmioty, o których mowa w art. 18c:
1)
nie mogą pobierać kwot innych niż określone w art. 85 ust. 2 pkt 7 od osób, dla których
poszukują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub którym udzielają pomocy w wyborze
odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia;
2)
przed skierowaniem osoby do pracy za granicą albo pracy tymczasowej, do podmiotu działającego
poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, są obowiązane do przekazania jej na piśmie
informacji o kosztach, opłatach i innych należnościach, w tym określonych w art. 85
ust. 2 pkt 7, związanych z kierowaniem do pracy oraz podjęciem i wykonywaniem pracy
za granicą.
2.
Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do osób kierowanych za granicę w celu
nabywania umiejętności praktycznych, w formie odbycia praktyki absolwenckiej, praktyki
lub stażu zawodowego - niebędących zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową.
Art. 19e.
1.
Agencja zatrudnienia ma obowiązek informowania marszałka województwa o:
1)
każdej zmianie danych, o których mowa w art. 18e ust. 1 pkt 1 i 2, w terminie 14 dni
od dnia ich powstania, przy czym art. 18e ust. 3 stosuje się odpowiednio;
2)
zaprzestaniu działalności;
3)
zawieszeniu albo wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, o których mowa
w przepisach o swobodzie działalności gospodarczej, w terminie 14 dni od dnia zawieszenia
albo wznowienia wykonywania tej działalności.
2.
Do informacji, o których mowa w ust. 1, przepis art. 18f stosuje się odpowiednio.
Art. 19f.
1.
Agencja zatrudnienia ma obowiązek przedstawiania marszałkowi województwa informacji
o działalności agencji zatrudnienia - w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku,
za rok poprzedni - zawierającej w szczególności liczbę:
1)
osób, które podjęły pracę za pośrednictwem agencji zatrudnienia według grup elementarnych
zawodów zgodnie z obowiązującą klasyfikacją zawodów i specjalności dla potrzeb rynku
pracy, z podaniem państw zatrudnienia;
2)
pracodawców oraz osób korzystających z usług doradztwa personalnego i poradnictwa
zawodowego;
3)
osób skierowanych przez agencję zatrudnienia do wykonywania pracy tymczasowej.
2.
Do informacji, o których mowa w ust. 1, przepis art. 18f stosuje się odpowiednio.
Art. 19g.
W dokumentach, ogłoszeniach i ofertach agencja zatrudnienia jest obowiązana umieszczać
numer wpisu do rejestru, a ogłaszane oferty pracy do wykonywania pracy tymczasowej
oznacza się jako „oferty pracy tymczasowej”.
Art. 19ga.
Agencja zatrudnienia oraz podmioty, o których mowa w art. 18c, są obowiązane do niezwłocznego
zwrócenia osobie, na rzecz której świadczą lub świadczyły usługi z zakresu działalności
agencji zatrudnienia, na jej pisemny wniosek, złożonych przez nią oryginałów dokumentów,
w szczególności dokumentów potwierdzających posiadane wykształcenie, kwalifikacje
oraz doświadczenie zawodowe.
Art. 19h.
Agencja zatrudnienia ma obowiązek współpracować z organami zatrudnienia w zakresie
realizacji polityki rynku pracy.
Art. 19i.
1.
Przedsiębiorca zagraniczny, o którym mowa w art. 18c ust. 1 pkt 4, przed rozpoczęciem
działalności w zakresie pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego
lub pracy tymczasowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej składa marszałkowi województwa
właściwemu dla miejsca świadczenia usług zawiadomienie, zawierające następujące dane:
1)
nazwę państwa pochodzenia przedsiębiorcy;
2)
oznaczenie przedsiębiorcy oraz jego siedzibę;
3)
przybliżone miejsce i termin wykonywania usług oraz rodzaj świadczonych usług na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może być złożone w formie elektronicznej.
3.
W przypadku gdy niemożliwe jest określenie podstawowego miejsca wykonywania usługi
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przedsiębiorca zagraniczny składa zawiadomienie,
o którym mowa w ust. 1, do marszałka województwa mazowieckiego.
Art. 19j.
W sprawach nieuregulowanych przepisami niniejszego rozdziału w zakresie działalności
gospodarczej, o której mowa w art. 18, w tym przeprowadzania kontroli działalności
gospodarczej przedsiębiorcy, stosuje się przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
Art. 19k.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o
wpis do rejestru, wzór certyfikatu, a także wzory formularzy składanych informacji,
mając na względzie tworzenie warunków do rozwoju agencji zatrudnienia.
Rozdział 7
Instytucje szkoleniowe
Art. 20.
1.
Instytucja szkoleniowa oferująca szkolenia dla bezrobotnych i poszukujących pracy
może uzyskać zlecenie finansowane ze środków publicznych na prowadzenie tych szkoleń
po wpisie do rejestru instytucji szkoleniowych prowadzonego przez wojewódzki urząd
pracy właściwy ze względu na siedzibę instytucji szkoleniowej.
1a.
Rejestr instytucji szkoleniowych jest jawny i może być prowadzony w formie elektronicznej.
2.
(uchylony)
3.
Instytucja szkoleniowa może ubiegać się o wpis do rejestru instytucji szkoleniowych
po złożeniu wniosku o wpis wraz z informacją o:
1)
tematyce prowadzonych szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych;
2)
kadrze dydaktycznej;
3)
bazie lokalowej, jej wyposażeniu i środkach dydaktycznych;
4)
metodach oceny jakości szkoleń;
5)
liczbie bezrobotnych i poszukujących pracy objętych szkoleniami i przygotowaniem zawodowym
dorosłych w okresie ostatniego roku;
6)
pomocy udzielonej nieodpłatnie uczestnikom i absolwentom szkolenia lub przygotowania
zawodowego dorosłych, polegającej na informowaniu o sytuacji na rynku pracy i zapotrzebowaniu
na kwalifikacje.
4.
Wojewódzki urząd pracy zawiadamia w postaci papierowej lub elektronicznej instytucję
szkoleniową o dokonanym wpisie do rejestru instytucji szkoleniowych oraz przekazuje
tę informację ministrowi właściwemu do spraw pracy.
5.
Wpis do rejestru instytucji szkoleniowych jest bezpłatny.
6.
Wojewódzki urząd pracy wykreśla instytucję szkoleniową z rejestru instytucji szkoleniowych:
1)
na wniosek instytucji szkoleniowej;
2)
w przypadku stwierdzenia prawomocnym wyrokiem naruszenia przepisów ustawy;
3)
w przypadku zakończenia działalności przez instytucję szkoleniową;
4)
w przypadku niepowiadomienia wojewódzkiego urzędu pracy o kontynuowaniu działalności
szkoleniowej w kolejnym roku kalendarzowym.
7.
Instytucja szkoleniowa ma obowiązek informować wojewódzki urząd pracy o zmianie siedziby,
otwarciu i likwidacji oddziałów lub filii oraz o kontynuowaniu działalności szkoleniowej
w kolejnym roku kalendarzowym.
8.
Minister właściwy do spraw pracy przetwarza informacje o instytucjach szkoleniowych
wpisanych do rejestru instytucji szkoleniowych przekazane przez wojewódzkie urzędy
pracy.
9.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, tryb dokonywania
i wykreślania wpisu w rejestrze instytucji szkoleniowych oraz uaktualniania danych
w rejestrze, wzór wniosku o wpis oraz wymagane dokumenty, mając na względzie efektywne
wydatkowanie środków publicznych na szkolenia dla bezrobotnych i poszukujących pracy
oraz zasadę wzajemności w stosunku do podmiotów z państw członkowskich Unii Europejskiej
zamierzających uzyskać zlecenie finansowane ze środków publicznych na prowadzenie
szkoleń.
Rozdział 8
Dialog społeczny i partnerstwo na rynku pracy
Art. 21.
Polityka rynku pracy realizowana przez władze publiczne opiera się na dialogu i współpracy
z partnerami społecznymi, w szczególności w ramach:
1)
działalności rad rynku pracy;
2)
partnerstwa lokalnego;
3)
uzupełniania i rozszerzania oferty usług publicznych służb zatrudnienia przez partnerów
społecznych i agencje zatrudnienia.
Art. 22.
1.
Rada Rynku Pracy jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do spraw
pracy w sprawach polityki rynku pracy oraz organem stanowiącym w zakresie ustalania
priorytetów wydatkowania środków z rezerwy KFS, o której mowa w art. 109 ust. 2e.
2.
Wojewódzkie rady rynku pracy są organami opiniodawczo-doradczymi marszałka województwa
w sprawach polityki rynku pracy.
3.
Powiatowe rady rynku pracy są organami opiniodawczo-doradczymi starosty w sprawach
polityki rynku pracy.
4.
Do zakresu działania Rady Rynku Pracy należy w szczególności:
1)
inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do pełnego i produktywnego zatrudnienia i
rozwoju zasobów ludzkich;
2)
opiniowanie projektu Krajowego Planu Działań oraz okresowych sprawozdań z jego realizacji;
3)
opiniowanie przedłożonych przez ministra właściwego do spraw pracy priorytetów, wzoru
podziału środków KFS i planu ich wydatkowania;
4)
ustalanie w układzie branżowym i regionalnym dodatkowych priorytetów wydatkowania
środków z rezerwy KFS oraz decydowanie o przeznaczeniu tych środków zgodnie z przyjętymi
priorytetami;
5)
opiniowanie rocznych sprawozdań z działalności Funduszu Pracy, a także ocena racjonalności
gospodarki środkami tego funduszu;
6)
realizacja zadań określonych w przepisach o ochronie roszczeń pracowniczych w razie
niewypłacalności pracodawcy;
7)
opiniowanie projektów ustaw dotyczących promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków
bezrobocia i aktywizacji zawodowej.
5.
Do zakresu działania wojewódzkich rad rynku pracy należy w szczególności:
1)
inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do pełnego i produktywnego zatrudnienia w
województwie;
2)
ocena racjonalności gospodarki środkami Funduszu Pracy;
3)
opiniowanie projektu regionalnego planu działań oraz okresowych sprawozdań z jego
realizacji;
4)
opiniowanie kryteriów podziału środków Funduszu Pracy dla samorządów powiatowych danego
województwa na finansowanie programów dotyczących promocji zatrudnienia i finansowanie
innych fakultatywnych zadań oraz opiniowanie opracowanych przez wojewódzkie urzędy
pracy propozycji przeznaczenia środków Funduszu Pracy będących w dyspozycji samorządu
województwa i sprawozdań z ich wykorzystania;
5)
składanie wniosków i wydawanie opinii w sprawach dotyczących kierunków kształcenia,
szkolenia zawodowego oraz zatrudnienia w województwie;
6)
ocenianie okresowych sprawozdań z działalności wojewódzkich urzędów pracy oraz przedstawianie
Radzie Rynku Pracy okresowych sprawozdań i wniosków w sprawach zatrudnienia;
7)
delegowanie przedstawicieli do komisji konkursowej dokonującej wyboru kandydata na
stanowisko dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy;
8)
opiniowanie wniosków o odwołanie dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy;
9)
opiniowanie wojewódzkich kryteriów wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców;
1015)W brzmieniu ustalonym przez art. 70 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.)
współpraca z wojewódzkimi radami dialogu społecznego, w szczególności w zakresie inicjowania
programów i partnerstwa na rzecz wzrostu zatrudnienia i rozwoju rynku pracy.
6.
Do zakresu działania powiatowych rad rynku pracy stosuje się odpowiednio przepisy
ust. 5.
7.
Powiatowe rady rynku pracy opiniują:
1)
celowość realizacji programów specjalnych, biorąc pod uwagę w szczególności:
a)
liczbę osób objętych programem i kryteria doboru tych osób,
b)
zakładane rezultaty programu specjalnego, w tym przewidywaną efektywność kosztową
i zatrudnieniową,
c)
koszty realizacji programu specjalnego, w tym poszczególnych przedsięwzięć;
2)
proponowane przez starostę zmiany realizacji programów specjalnych;
3)
celowość realizacji Programu Aktywizacja i Integracja, o którym mowa w art. 62a, biorąc
pod uwagę w szczególności:
a)
kryteria doboru bezrobotnych,
b)
zakładane efekty realizacji Programu Aktywizacja i Integracja.
Art. 23.
116)W brzmieniu ustalonym przez art. 70 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W skład Rady Rynku Pracy wchodzą osoby powoływane przez ministra właściwego do spraw
pracy spośród przedstawicieli wszystkich organizacji związkowych i organizacji pracodawców,
reprezentatywnych w rozumieniu ustawy o Radzie Dialogu Społecznego, oraz jeden przedstawiciel
Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, reprezentujący stronę samorządową.
216)W brzmieniu ustalonym przez art. 70 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W skład wojewódzkiej rady rynku pracy wchodzą osoby powoływane przez marszałka województwa
spośród działających na terenie województwa wojewódzkich struktur każdej organizacji
związkowej i organizacji pracodawców, reprezentatywnych w rozumieniu ustawy o Radzie
Dialogu Społecznego, społeczno-zawodowych organizacji rolników, w tym związków zawodowych
rolników indywidualnych i izb rolniczych oraz organizacji pozarządowych zajmujących
się statutowo problematyką rynku pracy.
316)W brzmieniu ustalonym przez art. 70 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
W skład powiatowej rady rynku pracy wchodzą osoby powoływane przez starostę spośród
działających na terenie powiatu terenowych struktur każdej organizacji związkowej
i organizacji pracodawców, reprezentatywnych w rozumieniu ustawy o Radzie Dialogu
Społecznego, społeczno-zawodowych organizacji rolników, w tym związków zawodowych
rolników indywidualnych i izb rolniczych oraz organizacji pozarządowych zajmujących
się statutowo problematyką rynku pracy.
4.
Członków rad rynku pracy, o których mowa w ust. 1-3, powołuje się spośród kandydatów
zgłoszonych przez organy i organizacje, o których mowa odpowiednio w ust. 1-3, zgodnie
z następującym trybem:
1)
minister właściwy do spraw pracy (marszałek województwa, starosta) w formie pisemnej
zwraca się do organów i organizacji, o których mowa w ust. 1-3, o zgłoszenie kandydata
do rady rynku pracy w terminie 15 dni roboczych od dnia otrzymania zaproszenia;
2)
do zgłoszenia organy i organizacje załączają opisy kariery zawodowej kandydata oraz
informacje potwierdzające osiągnięcia i doświadczenia w zakresie rynku pracy.
5.
Minister właściwy do spraw pracy (marszałek województwa, starosta) informuje organy
i organizacje, w terminie 30 dni roboczych od dnia zakończenia przyjmowania zgłoszeń,
o terminie posiedzenia inaugurującego.
6.
Minister właściwy do spraw pracy (marszałek województwa, starosta) może powoływać
w skład rady rynku pracy trzech przedstawicieli spośród organów jednostek samorządu
terytorialnego lub nauki o szczególnej wiedzy i autorytecie w obszarze działania tej
rady.
7.
Minister właściwy do spraw pracy (marszałek województwa, starosta) może zapraszać
do udziału w posiedzeniach rady rynku pracy przedstawicieli organów, organizacji i
instytucji niereprezentowanych w radzie rynku pracy, bez prawa udziału w podejmowaniu
rozstrzygnięć.
8.
Rady rynku pracy, o których mowa w ust. 1-3, wybierają spośród swoich członków przewodniczącego
na czas trwania kadencji.
9.
W przypadku gdy powiatowy urząd pracy realizuje zadania z zakresu promocji zatrudnienia,
łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej na obszarze przekraczającym
granice powiatu, tworzy się jedną powiatową radę rynku pracy, która jest powoływana
przez starostę sprawującego zwierzchnictwo nad powiatowym urzędem pracy w porozumieniu
ze starostą powiatu dotującego.
10.
Członek rady rynku pracy może zostać odwołany:
1)
na wniosek organu lub organizacji, które zgłosiły jego kandydaturę na członka rady;
2)
z inicjatywy odpowiednio ministra właściwego do spraw pracy, marszałka województwa
lub starosty, po zasięgnięciu opinii organu lub organizacji, które zgłosiły jego kandydaturę
na członka rady.
11.
Kadencja rad rynku pracy trwa 4 lata.
12.
Ze środków Funduszu Pracy mogą być finansowane koszty szkoleń członków rad rynku pracy.
13.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, organizację i tryb
działania rad rynku pracy oraz tryb finansowania kosztów szkoleń członków rad, mając
na względzie zapewnienie efektywnego dialogu społecznego.
14.
Pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownika od pracy w celu wzięcia udziału w posiedzeniach
rady rynku pracy. Za czas zwolnienia pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia ustalonego
według zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy.
15.
Na wniosek członków rady rynku pracy zamieszkałych poza miejscowością, w której odbywają
się obrady rady, koszty ich przejazdów są refundowane ze środków Funduszu Pracy odpowiednio
przez ministra właściwego do spraw pracy, marszałka województwa lub starostę, w wysokości
i na zasadach określonych dla podróży krajowej w przepisach w sprawie należności przysługujących
pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej
z tytułu podróży służbowej.
Art. 24.
1.
Marszałek województwa lub starosta w ramach środków określonych w budżecie danego
samorządu mogą zlecić realizację usług rynku pracy, o których mowa w art. 35 ust.
1:
1)
jednostkom samorządu terytorialnego;
2)
organizacjom pozarządowym statutowo zajmującym się problematyką rynku pracy;
3)
związkom zawodowym;
4)
organizacjom pracodawców;
5)
instytucjom szkoleniowym;
6)
agencjom zatrudnienia;
7)
centrom integracji społecznej.
1a.
Marszałek województwa lub starosta przy zlecaniu usług rynku pracy, o których mowa
w art. 35 ust. 1, zapewnia ich realizację zgodnie z warunkami, trybem i sposobami
realizacji usług rynku pracy.
2.
Zlecanie wykonywania usług rynku pracy lub usług i instrumentów rynku pracy, odbywa
się po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert, na zasadach i w trybie określonych
w przepisach o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie lub przez zakup
tych usług, na zasadach i w trybie określonych w przepisach o zamówieniach publicznych,
przy uwzględnieniu sposobu ich realizacji zgodnie ze standardami usług rynku pracy.
3.
Zlecanie realizacji usług rynku pracy lub usług i instrumentów rynku pracy nie może
dotyczyć:
1)
spraw podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej;
2)
wydatkowania i gospodarowania środkami Funduszu Pracy.
4.
Wolontariusze mogą wykonywać świadczenia w zakresie realizacji usług rynku pracy na
rzecz podmiotów określonych w ust. 1 pkt 1-4 na zasadach określonych w przepisach
o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.
5.
W okresie udziału bezrobotnego w usługach rynku pracy lub usługach i instrumentach
rynku pracy zlecanych podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, 6 i 7, przez marszałka
województwa lub starostę, powiatowy urząd pracy nie kieruje do bezrobotnego innych
form pomocy, o których mowa w ustawie.
Art. 25.
(uchylony)
Art. 26.
(uchylony)
Art. 27.
(uchylony)
Art. 28.
(uchylony)
Art. 29.
(uchylony)
Art. 30.
(uchylony)
Art. 31.
(uchylony)
Art. 32.
(uchylony)
Rozdział 9
Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy oraz formy udzielanego wsparcia
Art. 33.
1.
Powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą
rejestr tych osób.
2.
Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te
osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień.
2a.
Starosta zawiadamia organ Straży Granicznej lub wojewodę właściwego ze względu na
miejsce pobytu cudzoziemca o zarejestrowaniu osoby, o której mowa w art. 1 ust. 3
pkt 2 lit. ha, jako bezrobotnej.
2b.
Powiatowy urząd pracy, udzielając bezrobotnemu pomocy, niezwłocznie po rejestracji,
o której mowa w ust. 2, ustala dla bezrobotnego profil pomocy, oznaczający właściwy
ze względu na potrzeby bezrobotnego zakres form pomocy określonych w ustawie.
2c.
Ustanawia się trzy profile pomocy i formy pomocy stosowane w ramach tych profili:
1)
profil pomocy I - pośrednictwo pracy, a także w uzasadnionych przypadkach poradnictwo
zawodowe lub formy pomocy, o których mowa w art. 40 ust. 1 i 3a, art. 45, art. 46
ust. 1 pkt 2, art. 60b, art. 61e pkt 2 oraz art. 66k-66n;
2)
profil pomocy II - usługi i instrumenty rynku pracy, działania aktywizacyjne zlecone
przez urząd pracy oraz inne formy pomocy z wyłączeniem Programu Aktywizacja i Integracja,
o którym mowa w art. 62a;
3)
profil pomocy III - Program Aktywizacja i Integracja, o którym mowa w art. 62a, działania
aktywizacyjne zlecone przez urząd pracy, programy specjalne, skierowanie do zatrudnienia
wspieranego u pracodawcy lub podjęcia pracy w spółdzielni socjalnej zakładanej przez
osoby prawne oraz w uzasadnionych przypadkach poradnictwo zawodowe.
2d.
Rejestracja bezrobotnego w urzędzie pracy wyłącza możliwość rejestracji w tym samym
urzędzie pracy jako poszukującego pracy oraz posiadania takiego statusu przez okres
posiadania statusu bezrobotnego.
3.
Bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym
przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy
pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym
przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego
będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym
do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni.
3a.
Odbywanie przez bezrobotnego praktyki absolwenckiej stanowi uzasadnioną przyczynę
niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 3.
4.
Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego,
który:
1)
nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2;
1a)
nie wyraził zgody na ustalenie profilu pomocy; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje
na okres wskazany w pkt 3;
2)
otrzymał pożyczkę z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub
instytucji z udziałem środków publicznych na podjęcie działalności pozarolniczej lub
rolniczej albo otrzymał pożyczkę na podjęcie działalności gospodarczej, o której mowa
w art. 61e pkt 2 lit. a, albo otrzymał jednorazowo środki na podjęcie działalności
gospodarczej, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2; pozbawienie statusu bezrobotnego
następuje od następnego dnia po dniu otrzymania środków na podjęcie działalności;
2a)
otrzymał jednorazowo środki z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
lub z instytucji z udziałem środków publicznych na podjęcie działalności gospodarczej,
rolniczej lub na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej; pozbawienie statusu bezrobotnego
następuje od następnego dnia po dniu otrzymania środków na podjęcie działalności lub
na wniesienie wkładu;
2b)
rozpoczął realizację indywidualnego programu zatrudnienia socjalnego lub podpisał
kontrakt socjalny, o których mowa w art. 50 ust. 2 pkt 2; pozbawienie statusu bezrobotnego
następuje od następnego dnia po dniu rozpoczęcia realizacji indywidualnego programu
zatrudnienia socjalnego lub podpisania kontraktu socjalnego;
3)
odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej
formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym,
mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej
w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres:
a)
120 dni w przypadku pierwszej odmowy,
b)
180 dni w przypadku drugiej odmowy,
c)
270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy;
3a)
odmówił bez uzasadnionej przyczyny udziału w działaniach w ramach Programu Aktywizacja
i Integracja, o którym mowa w art. 62a, realizowanych przez powiatowy urząd pracy,
inne podmioty na jego zlecenie lub przez ośrodek pomocy społecznej; pozbawienie statusu
bezrobotnego następuje na okres wskazany w pkt 3;
4)
nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił
w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu
bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio
na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw;
4a)
nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w terminie, o którym mowa w art. 73 ust.
2a;
5)
(uchylony)
6)
złożył wniosek o pozbawienie statusu bezrobotnego;
7)
z własnej winy przerwał szkolenie, staż, realizację indywidualnego planu działania
lub wykonywanie prac, o których mowa w art. 73a, lub inną formę pomocy określoną w
ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia ich przerwania na okres
wskazany w pkt 3;
8)
po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania
prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie
statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany
w pkt 3;
9)
pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby lub przebywania w zakładzie lecznictwa
odwykowego przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa
się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zakładzie
lecznictwa odwykowego w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności
do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych; pozbawienie statusu bezrobotnego
następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego;
10)
nie przedstawił zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby, o którym mowa
w art. 80 ust. 2;
11)
z własnej winy przerwał program przygotowania zawodowego dorosłych, nie przystąpił
do egzaminu kwalifikacyjnego, czeladniczego lub sprawdzającego;
12)
z własnej winy przerwał udział w działaniach w ramach Programu Aktywizacja i Integracja,
o którym mowa w art. 62a, realizowanych przez powiatowy urząd pracy, inne podmioty
na jego zlecenie lub przez ośrodek pomocy społecznej; pozbawienie statusu bezrobotnego
następuje na okres wskazany w pkt 3.
4a.
Starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy, jeśli poszukujący
pracy:
1)
nie utrzymuje kontaktu z powiatowym urzędem pracy co najmniej raz na 90 dni w celu
potwierdzenia zainteresowania pomocą określoną w ustawie;
2)
nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony
między poszukującym pracy a tym urzędem, i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej
przyczynie tego niestawiennictwa;
3)
nie podjął przygotowania zawodowego dorosłych albo nie podjął lub przerwał indywidualny
plan działania, szkolenie, studia podyplomowe, o których mowa w art. 42a, albo uczestnictwo
w programie specjalnym lub nie przystąpił do egzaminu, o którym mowa w art. 40 ust.
3a;
4)
złożył wniosek o rezygnację z pomocy określonej w ustawie świadczonej przez powiatowy urząd pracy; pozbawienie statusu poszukującego pracy następuje od dnia
złożenia wniosku;
5)
pobierał w Rzeczypospolitej Polskiej, na zasadach określonych w przepisach o koordynacji
systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit.
a-c, zasiłek dla bezrobotnych nabyty w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej
lub państwie określonym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c oraz opuścił terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub został pozbawiony tego zasiłku przez właściwą instytucję tego państwa.
4b.
Pozbawienie statusu poszukującego pracy z powodów, o których mowa w ust. 4a pkt 1-3,
następuje na okres 120 dni odpowiednio:
1)
po upływie 90 dni od dnia ostatniego kontaktu z powiatowym urzędem pracy;
2)
od dnia niestawiennictwa;
3)
od następnego dnia po dniu zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 4a pkt 3.
4ba.
Pozbawienie statusu poszukującego pracy z powodów, o których mowa w ust. 4a pkt 5,
następuje od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w tym przepisie.
4c.
W przypadku pozbawienia statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy na wskazany okres
ponowne nabycie statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy może nastąpić w wyniku
ponownej rejestracji, po upływie tego okresu, przy spełnieniu warunków zawartych w
ustawie do ich nabycia.
4ca.
Decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego
i prawa do zasiłku dla bezrobotnych nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
4d.
Starosta nie może pozbawić statusu bezrobotnego kobiety w ciąży z powodu niezdolności
do pracy związanej z ciążą trwającej przez nieprzerwany okres 90 dni, o którym mowa
w ust. 4 pkt 9, z wyłączeniem przypadku złożenia wniosku o pozbawienie tego statusu
przez samą bezrobotną.
4e.
Starosta nie może pozbawić statusu bezrobotnego bezrobotnego, który został wpisany
do Krajowego Rejestru Sądowego jako założyciel spółdzielni socjalnej po dniu zarejestrowania
w powiatowym urzędzie pracy, w związku z uwzględnieniem przez starostę jego wniosku
o przyznanie środków na założenie spółdzielni socjalnej, do dnia następnego po dniu
otrzymania tych środków.
4f.
W przypadku gdy bezrobotnemu przyznano zasiłek na podstawie przepisów o koordynacji
systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit.
a-c, decyzja starosty o utracie statusu bezrobotnego oznacza także utratę prawa do
tego zasiłku.
4g17)W brzmieniu ustalonym przez art. 16 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1268), która weszła w życie z dniem 2 stycznia 2016 r..
Starosta nie może pozbawić statusu bezrobotnego:
1)
matki dziecka,
2)
ojca dziecka, w przypadku śmierci matki dziecka, porzucenia dziecka przez matkę albo
rezygnacji przez matkę z prawa do korzystania z zasiłku macierzyńskiego lub uposażenia
za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego
lub okres urlopu rodzicielskiego,
3)
bezrobotnego po przysposobieniu dziecka,
4)
bezrobotnego po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu do sądu opiekuńczego
z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu
dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej
- z uwagi na brak zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia spowodowany opieką
nad tym dzieckiem przez okres, przez który przysługiwałby im, zgodnie z odrębnymi
przepisami, zasiłek macierzyński w okresie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach
urlopu macierzyńskiego oraz urlopu rodzicielskiego, z wyłączeniem przypadku złożenia
wniosku o pozbawienie tego statusu przez samego bezrobotnego.
4h.
Dla ustalenia okresu, na który następuje pozbawienie statusu bezrobotnego, uwzględniane
są łącznie wszystkie odmowy, niepodjęcia oraz przerwania form aktywizacji, o których
mowa w ust. 4 pkt 1a, 3, 3a, 7, 8, 11 i 12.
4i.
Wniosek o rezygnację, o którym mowa w ust. 4a pkt 4, złożony przez poszukującego pracy
po skierowaniu do realizacji indywidualnego planu działania, na szkolenie, studia
podyplomowe, do uczestnictwa w przygotowaniu zawodowym dorosłych oraz programie specjalnym,
pozostawia się bez rozpoznania.
5.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, tryb rejestracji
i sposób prowadzenia rejestru bezrobotnych i poszukujących pracy, zakresy informacji
niezbędnych do rejestracji oraz informacji gromadzonych o osobach zarejestrowanych,
a także dokumenty niezbędne do ustalenia statusu i uprawnień rejestrowanych osób oraz
treść oświadczenia o prawdziwości danych składanego przez bezrobotnego lub poszukującego
pracy pod rygorem odpowiedzialności karnej, mając na względzie pozyskanie wszystkich
koniecznych informacji mających wpływ na uprawnienia rejestrowanych osób.
6.
Informacje dotyczące bezrobotnych, poszukujących pracy i cudzoziemców zamierzających
wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są przetwarzane
przez powiatowe urzędy pracy, w szczególności z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych
i dokumentów elektronicznych.
7.
Informacje, o których mowa w ust. 6, są udostępniane publicznym służbom zatrudnienia
lub innym podmiotom, realizującym zadania na podstawie ustawy lub odrębnych przepisów
albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, w zakresie niezbędnym
do prawidłowej realizacji tych zadań, w szczególności jednostkom organizacyjnym pomocy
społecznej oraz jednostkom obsługującym świadczenia rodzinne.
7a.
Informacje, o których mowa w ust. 6, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych
w ustawie, mogą być pozyskiwane przez powiatowe urzędy pracy z publicznych służb zatrudnienia
lub innych podmiotów, w szczególności jednostek organizacyjnych pomocy społecznej
oraz jednostek obsługujących świadczenia rodzinne, realizujących zadania na podstawie
ustawy lub odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot
publiczny.
8.
Informacje, o których mowa w ust. 6, mogą być pozyskiwane, wymieniane lub udostępniane
na wniosek złożony, w szczególności w postaci elektronicznej, w trybie i na zasadach
określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne lub z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych, jeżeli powiatowy urząd pracy oraz
podmiot, o którym mowa w ust. 7, spełniają łącznie następujące warunki:
1)
posiadają możliwość identyfikacji osoby uzyskującej informacje w systemie oraz zakresu,
daty i celu ich uzyskania;
2)
posiadają zabezpieczenia uniemożliwiające wykorzystanie informacji niezgodnie z celem
ich uzyskania;
3)
zapewniają, że dostęp do danych osobowych jest nadzorowany i rejestrowany zgodnie
z przepisami o ochronie danych osobowych.
9.
Pozyskiwanie z powiatowych urzędów pracy lub od osób fizycznych informacji, o których
mowa w ust. 6, przez podmioty, o których mowa w ust. 7, jest prowadzone przede wszystkim
z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych i dokumentów elektronicznych.
Art. 34.
Powiatowe urzędy pracy prowadzą pośrednictwo pracy dla zarejestrowanych osób, a w
razie braku możliwości zapewnienia odpowiedniej pracy:
1)
świadczą usługę poradnictwa zawodowego;
2)
(uchylony)
3)
inicjują, organizują i finansują szkolenia, przygotowanie zawodowe dorosłych i staże
oraz przyznają i wypłacają stypendia;
4)
inicjują i dofinansowują tworzenie dodatkowych miejsc pracy;
5)
inicjują oraz finansują w zakresie określonym w ustawie inne instrumenty rynku pracy;
6)
przyznają i wypłacają zasiłki oraz inne świadczenia z tytułu bezrobocia.
Art. 34a.
1.
Powiatowy urząd pracy, udzielając pomocy określonej w ustawie, przygotowuje indywidualny
plan działania dostosowany do profilu pomocy. Indywidualny plan działania może być
przygotowany również dla poszukującego pracy.
2.
Indywidualny plan działania jest przygotowywany przez doradcę klienta przy udziale
bezrobotnego lub poszukującego pracy i zawiera w szczególności:
1)
działania możliwe do zastosowania przez urząd pracy w ramach pomocy określonej w ustawie;
2)
działania planowane do samodzielnej realizacji przez bezrobotnego lub poszukującego
pracy w celu poszukiwania pracy;
3)
planowane terminy realizacji poszczególnych działań;
4)
formy, planowaną liczbę i terminy kontaktów z doradcą klienta lub innym pracownikiem
urzędu pracy;
5)
termin i warunki zakończenia realizacji indywidualnego planu działania.
3.
Przygotowanie indywidualnego planu działania następuje nie później niż w terminie
60 dni od dnia ustalenia profilu pomocy.
3a.
Indywidualny plan działania może być modyfikowany stosownie do zmieniającej się sytuacji
bezrobotnego lub poszukującego pracy.
3b.
Powiatowy urząd pracy może skierować bezrobotnego do centrum informacji i planowania
kariery zawodowej lub do innej instytucji rynku pracy w celu dokonania diagnozy problemów
bezrobotnego na rynku pracy i pomocy w planowaniu kariery zawodowej.
3c.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania
profilu pomocy oraz postępowanie w ramach profili pomocy, mając na uwadze zwiększenie
szans bezrobotnego na rynku pracy.
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
Rozdział 10
Usługi rynku pracy
Art. 35.
1.
Podstawowymi usługami rynku pracy są:
1)
pośrednictwo pracy;
2)
(uchylony)
3)
poradnictwo zawodowe;
4)
(uchylony)
5)
organizacja szkoleń.
2.
(uchylony)
2a.
(uchylony)
2b.
Usługi rynku pracy wykonywane na podstawie przepisów ustawy przez publiczne służby
zatrudnienia mogą być realizowane z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych i
dokumentów elektronicznych.
2c.
W zakresie niezbędnym do realizacji usług rynku pracy publiczne służby zatrudnienia
mogą przetwarzać dane osobowe osób korzystających z tych usług.
3.
(uchylony)
4.
(uchylony)
5.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki
realizacji, tryb i sposoby prowadzenia usług rynku pracy przez urzędy pracy, a w części
dotyczącej pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES także przez Ochotnicze Hufce Pracy,
uwzględniając zakres usług oraz konieczność zapewnienia respektowania praw osób korzystających
z usług, ujednolicenie usług rynku pracy realizowanych przez urzędy pracy oraz konieczność
zapewnienia zgodności udzielania pomocy dla przedsiębiorców z warunkami dopuszczalności
pomocy de minimis .
Art. 36.
1.
Pośrednictwo pracy polega w szczególności na:
1)
udzielaniu pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia
oraz pracodawcom w pozyskaniu pracowników o poszukiwanych kwalifikacjach zawodowych;
2)
pozyskiwaniu ofert pracy;
2a)
upowszechnianiu ofert pracy, w tym przez przekazywanie ofert pracy do internetowej
bazy ofert pracy udostępnianej przez ministra właściwego do spraw pracy;
3)
udzielaniu pracodawcom informacji o kandydatach do pracy, w związku ze zgłoszoną ofertą
pracy;
4)
informowaniu bezrobotnych i poszukujących pracy oraz pracodawców o aktualnej sytuacji
i przewidywanych zmianach na lokalnym rynku pracy;
5)
inicjowaniu i organizowaniu kontaktów bezrobotnych i poszukujących pracy z pracodawcami;
6)
współdziałaniu powiatowych urzędów pracy w zakresie wymiany informacji o możliwościach
uzyskania zatrudnienia i szkolenia na terenie ich działania;
7)
informowaniu bezrobotnych o przysługujących im prawach i obowiązkach.
2.
(uchylony)
3.
(uchylony)
3a.
(uchylony)
3b.
Wojewódzkie urzędy pracy mogą realizować działania w zakresie pośrednictwa pracy wyłącznie
o zasięgu ponadpowiatowym i we współpracy z właściwymi powiatowymi urzędami pracy.
4.
Pośrednictwo pracy dla bezrobotnych i poszukujących pracy oraz pracodawców realizowane
przez powiatowe i wojewódzkie urzędy pracy jest prowadzone nieodpłatnie, zgodnie z
zasadami:
1)
dostępności usług pośrednictwa pracy dla poszukujących pracy oraz dla pracodawców;
2)
dobrowolności - oznaczającej wolne od przymusu korzystanie z usług pośrednictwa pracy;
3)
równości - oznaczającej obowiązek udzielania wszystkim bezrobotnym i poszukującym
pracy pomocy w znalezieniu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bez względu na
płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne,
przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie lub orientację seksualną;
4)
jawności - oznaczającej, że każde wolne miejsce pracy zgłoszone do urzędu pracy jest
podawane do wiadomości bezrobotnym i poszukującym pracy.
4a.
Powiatowy urząd pracy, który nie dysponuje kandydatami spełniającymi wymagania określone
w ofercie pracy, udostępnia informacje o braku możliwości realizacji oferty innym
powiatowym urzędom pracy co najmniej przez internetową bazę ofert pracy, o której
mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8.
5.
(uchylony)
5a.
Pracodawca zgłasza ofertę pracy do jednego powiatowego urzędu pracy, właściwego ze
względu na siedzibę pracodawcy albo miejsce wykonywania pracy albo innego wybranego
przez siebie urzędu.
5b.
Pracodawca zgłaszając ofertę pracy do powiatowego urzędu pracy może nie wyrazić zgody
na podawanie do wiadomości publicznej informacji umożliwiających jego identyfikację
przez osoby niezarejestrowane w powiatowym urzędzie pracy.
5c.
Zadania w zakresie upowszechniania oferty pracy, kontaktów z pracodawcą i osobami
zarejestrowanymi oraz kierowanie zarejestrowanych do pracodawcy realizuje powiatowy
urząd pracy, który przyjął ofertę pracy od pracodawcy.
5d.
Oferta pracy, w związku z którą pracodawca nie wyraził zgody na podawanie do wiadomości
publicznej informacji umożliwiających jego identyfikację, może być udostępniona w
pełnym zakresie wyłącznie tym bezrobotnym lub poszukującym pracy, którzy spełniają
wymagania określone w ofercie i których powiatowy urząd pracy kieruje do pracy u tego
pracodawcy.
5e.
Powiatowy urząd pracy nie może przyjąć oferty pracy, jeżeli pracodawca zawarł w ofercie
pracy wymagania, które naruszają zasadę równego traktowania w zatrudnieniu w rozumieniu
przepisów prawa pracy i mogą dyskryminować kandydatów do pracy, w szczególności ze
względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne,
przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie lub orientację seksualną.
5f.
Powiatowy urząd pracy może nie przyjąć oferty pracy, w szczególności jeżeli pracodawca
w okresie 365 dni przed dniem zgłoszenia oferty pracy został ukarany lub skazany prawomocnym
wyrokiem za naruszenie przepisów prawa pracy albo jest objęty postępowaniem dotyczącym
naruszenia przepisów prawa pracy.
5g.
Odmowa przyjęcia oferty pracy przez powiatowy urząd pracy wymaga pisemnego uzasadnienia.
6.
(uchylony)
7.
(uchylony)
8.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, klasyfikację zawodów
i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakres jej stosowania, uwzględniając zawody
i specjalności występujące na rynku pracy oraz potrzeby pośrednictwa i poradnictwa
zawodowego.
Art. 36a.
1.
Pośrednictwo pracy związane ze swobodnym przepływem pracowników na terenie państw,
o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, może być realizowane w ramach sieci
EURES.
2.
Pośrednictwo pracy w ramach sieci EURES obejmuje działania, o których mowa w art.
36 ust. 1, oraz inne usługi świadczone w ramach tej sieci, określone w przepisach
Unii Europejskiej.
3.
Realizując pośrednictwo pracy w ramach sieci EURES, nie można dyskryminować osób,
dla których poszukuje się zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, ze względu na płeć,
wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, pochodzenie etniczne, narodowość, orientację
seksualną, przekonania polityczne i wyznanie ani ze względu na przynależność związkową.
4.
Pośrednictwo pracy związane ze swobodnym przepływem pracowników na terenie państw,
o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c:
1)
jest realizowane przez powiatowe i wojewódzkie urzędy pracy oraz Ochotnicze Hufce
Pracy wyłącznie w ramach sieci EURES;
2)
może być realizowane w ramach sieci EURES przez podmioty prowadzące agencje zatrudnienia
oraz podmioty, o których mowa w art. 18c ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 pkt 3, po uzyskaniu
akredytacji.
Art. 36b.
1.
Podmiot ubiegający się o udzielenie akredytacji składa do ministra właściwego do spraw
pracy wniosek o udzielenie akredytacji, jeżeli spełnia następujące kryteria:
1)
posiada wpis do rejestru, o którym mowa w art. 18 ust. 1, albo jest podmiotem, o którym
mowa w art. 18c ust. 1 pkt 2 albo 3, albo ust. 2 pkt 3;
2)
spełnia warunki określone w art. 19;
3)
posiada systemy teleinformatyczne umożliwiające realizację pośrednictwa pracy w ramach
sieci EURES, w tym stronę internetową oraz elektroniczny rejestr ofert pracy;
4)
wykaże minimum dwuletnie doświadczenie w prowadzeniu pośrednictwa do pracy za granicą;
5)
nie jest prowadzone w stosunku do niego postępowanie, które może skutkować wykreśleniem
z rejestru na podstawie art. 18m.
2.
Wniosek o udzielenie akredytacji zawiera następujące dane:
1)
oznaczenie podmiotu;
2)
adres, pod którym podmiot prowadzi działalność, oraz adres, pod którym będzie prowadzone
pośrednictwo pracy w ramach sieci EURES, wraz z nazwą gminy, powiatu i województwa;
3)
oznaczenie formy prawnej prowadzonej działalności;
4)
numer identyfikacji podatkowej NIP - o ile podmiot taki numer posiada;
5)
numer w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON;
6)
numer w Krajowym Rejestrze Sądowym albo informację o wpisie do Centralnej Ewidencji
i Informacji o Działalności Gospodarczej - o ile podmiot taki numer posiada;
7)
adres poczty elektronicznej oraz strony internetowej, a także inne dane teleadresowe.
3.
W przypadku gdy podmiot składający wniosek o udzielenie akredytacji przewiduje prowadzenie
pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES we współpracy z podmiotami współpracującymi,
o których mowa w art. 36d ust. 3, we wniosku o udzielenie akredytacji zamieszcza się
następujące dane dotyczące podmiotu współpracującego:
1)
oznaczenie podmiotu;
2)
adres, pod którym podmiot prowadzi działalność, oraz adres, pod którym będzie prowadzone
pośrednictwo pracy w ramach sieci EURES, wraz z nazwą gminy, powiatu i województwa;
3)
oznaczenie formy prawnej prowadzonej działalności;
4)
adres poczty elektronicznej oraz strony internetowej, a także inne dane teleadresowe.
4.
Podmiot ubiegający się o udzielenie akredytacji składa we wniosku o udzielenie akredytacji
oświadczenie potwierdzające:
1)
spełnianie warunków, o których mowa w art. 19;
2)
znajomość obowiązków wynikających z ustawy oraz przepisów Unii Europejskiej w zakresie
realizacji działań sieci EURES, a także wynikających z umowy akredytacyjnej, o której
mowa w art. 36d ust. 2;
3)
nieprowadzenie w stosunku do podmiotu postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 5;
4)
upływ dwóch lat od dnia rozwiązania z podmiotem umowy akredytacyjnej, o której mowa
w art. 36d ust. 2, w drodze wypowiedzenia z przyczyn, o których mowa w art. 36e ust.
2 pkt 2, do dnia złożenia wniosku o udzielenie akredytacji;
5)
posiadanie zasobów finansowych umożliwiających realizację działań sieci EURES wynikających
z ustawy oraz przepisów Unii Europejskiej w zakresie realizacji działań sieci EURES,
a także wynikających z umowy akredytacyjnej, o której mowa w art. 36d ust. 2;
6)
kompletność danych zawartych we wniosku o udzielenie akredytacji oraz ich zgodność
z prawdą.
5.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej
za składanie fałszywych zeznań. Podmiot składający oświadczenie jest obowiązany do
zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej
za składanie fałszywych zeznań.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych zeznań.
6.
Wniosek o udzielenie akredytacji może być złożony w postaci papierowej lub elektronicznej.
Wniosek składany w postaci elektronicznej powinien być opatrzony:
1)
bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego
certyfikatu, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym, albo
2)
podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.
7.
Minister właściwy do spraw pracy ogłasza na stronie internetowej urzędu obsługującego
ministra informacje o terminach składania i rozpatrywania wniosków o udzielenie akredytacji.
Art. 36c.
Minister właściwy do spraw pracy odmawia, w drodze decyzji, udzielenia akredytacji,
w przypadku gdy:
1)
podmiot ubiegający się o udzielenie akredytacji nie spełnia kryteriów, o których mowa
w art. 36b ust. 1 lub
2)
podmiot nie przedstawi danych, o których mowa w art. 36b ust. 2 lub 3, lub nie złoży
oświadczenia, o którym mowa w art. 36b ust. 4, lub
3)
podmiotowi ubiegającemu się o udzielenie akredytacji, z przyczyn, o których mowa w
art. 36e ust. 2 pkt 2, została wypowiedziana umowa akredytacyjna, o której mowa w
art. 36d ust. 2, a od dnia rozwiązania tej umowy do dnia złożenia wniosku o udzielenie
akredytacji nie upłynęły dwa lata.
Art. 36d.
1.
Minister właściwy do spraw pracy udziela podmiotowi akredytacji, dokonując wpisu do
rejestru podmiotów, które uzyskały akredytację do prowadzenia na terenie Rzeczypospolitej
Polskiej pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES, zwanego dalej „rejestrem akredytacji”,
po uprzednim zawarciu z nim umowy akredytacyjnej.
2.
Umowa akredytacyjna zawiera w szczególności:
1)
zakres obowiązków podmiotu, któremu udziela się akredytacji, związanych z realizacją
działań sieci EURES wynikających z ustawy oraz przepisów Unii Europejskiej, w tym
związanych z planowaniem, realizacją, monitorowaniem i sprawozdawczością z działań
sieci EURES;
2)
zakres działań i usług do realizacji w pośrednictwie pracy w ramach sieci EURES;
3)
zobowiązanie podmiotu, któremu udziela się akredytacji, do:
a)
współpracy z organami zatrudnienia w celu realizacji polityki rynku pracy oraz europejskiej
strategii zatrudnienia przy realizacji działań sieci EURES,
b)
udziału w systemie wymiany informacji oraz udostępniania ofert pracy Komisji Europejskiej,
zgodnie z modelami, procedurami i standardami określonymi przez Komisję Europejską,
c)
realizacji pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES we współpracy wyłącznie z podmiotami
uprawnionymi do realizacji działań sieci EURES z państw, o których mowa w art. 1 ust.
3 pkt 2 lit. a-c,
d)
zapewnienia osób do realizacji pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES oraz pozostałych
działań związanych z realizacją zobowiązań wynikających z umowy akredytacyjnej, spełniających
wymagania określone w przepisach Unii Europejskiej, z których co najmniej jedna posiada
znajomość języka angielskiego lub niemieckiego, lub francuskiego wystarczającą do
wykonywania zadań,
e)
zapewnienia dostępu do informacji o pośrednictwie pracy w ramach sieci EURES na stronie
internetowej podmiotu, któremu jest udzielana akredytacja, oraz za pośrednictwem innych
sposobów przepływu informacji stosowanych przez ten podmiot,
f)
używania akronimu oraz znaku towarowego EURES wyłącznie podczas prowadzenia pośrednictwa
pracy w ramach sieci EURES,
g)
umieszczania w dokumentach, ogłoszeniach i ofertach pracy związanych z realizacją
pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES numeru wpisu do rejestru akredytacji;
4)
sposoby realizacji pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES, w tym zakres danych, które
należy zawrzeć w zgłoszeniach ofert pracy;
5)
zasady określania wysokości opłat pobieranych od pracodawców przez podmiot, któremu
jest udzielana akredytacja za pośrednictwo pracy w ramach sieci EURES, w przypadku
gdy pośrednictwo to jest świadczone z wykorzystaniem wsparcia finansowego ze środków
Unii Europejskiej.
3.
W przypadku gdy podmiot, któremu jest udzielana akredytacja, przewiduje prowadzenie
pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES we współpracy z innymi podmiotami nieuprawnionymi
do prowadzenia tego pośrednictwa, zwanymi dalej „podmiotami współpracującymi”, podmiot
ten jest obowiązany do zawarcia umowy z podmiotem współpracującym.
4.
Umowa, o której mowa w ust. 3, zawiera zasady współpracy z podmiotami współpracującymi,
w tym dotyczące:
1)
planowania, monitorowania i sprawozdawczości z działań prowadzonych w ramach sieci
EURES;
2)
zakresu działań i usług w pośrednictwie pracy w ramach sieci EURES, do realizacji
których zobowiązuje się podmiot współpracujący.
5.
Podmiot, któremu udzielono akredytacji, finansuje realizację działań sieci EURES,
w tym pośrednictwo pracy prowadzone w ramach tej sieci, z własnych środków oraz, gdy
istnieje taka możliwość, ze środków pozyskanych z zewnętrznych źródeł finansowania,
w tym z Europejskiego Funduszu Społecznego.
6.
Minister właściwy do spraw pracy przekazuje marszałkowi województwa oraz wojewodzie,
właściwym ze względu na siedzibę podmiotu, któremu udzielono akredytacji, kopię umowy
akredytacyjnej.
7.
Minister właściwy do spraw pracy prowadzi rejestr akredytacji. Rejestr jest jawny
i może być prowadzony w postaci elektronicznej.
Art. 36e.
1.
Pozbawienie akredytacji następuje w drodze rozwiązania umowy akredytacyjnej w trybie
wypowiedzenia przez ministra właściwego do spraw pracy lub podmiot, któremu udzielono
akredytacji, lub w przypadku wygaśnięcia tej umowy po zakończeniu okresu, na jaki
została zawarta.
2.
Minister właściwy do spraw pracy:
1)
może wypowiedzieć umowę akredytacyjną, wskazując przyczynę jej wypowiedzenia;
2)
wypowiada umowę akredytacyjną, na wniosek wojewody lub marszałka województwa lub na
podstawie powiadomienia Państwowej Inspekcji Pracy, którzy w wyniku kontroli stwierdzili
naruszenie przez podmiot, któremu została udzielona akredytacja, przepisów ustawy
lub umowy akredytacyjnej, a podmiot ten nie usunął tych naruszeń w wyznaczonym terminie.
3.
Minister właściwy do spraw pracy wykreśla podmiot, którego pozbawiono akredytacji,
z rejestru akredytacji niezwłocznie po rozwiązaniu lub wygaśnięciu umowy akredytacyjnej.
4.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o
udzielenie akredytacji, mając na względzie konieczność podania w tym wniosku informacji
niezbędnych do oceny spełniania przez podmiot ubiegający się o udzielenie akredytacji
kryteriów określonych w ustawie oraz informacji niezbędnych do zawarcia umowy akredytacyjnej
dotyczących planowanego zakresu działań i usług do realizacji w pośrednictwie pracy
w ramach sieci EURES,
stanu zatrudnienia w tym podmiocie z uwzględnieniem osób przewidywanych do realizacji
tego pośrednictwa i innych działań wynikających z realizacji umowy akredytacyjnej
oraz poziomu znajomości języków obcych przez te osoby i opłat pobieranych od pracodawców
za pośrednictwo pracy, a także zasadę równości podmiotów realizujących działania sieci
EURES, zapewnienie właściwego poziomu realizacji tych działań oraz zwiększenie dostępu
do pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES.
Art. 37.
(uchylony)
Art. 38.
1.
Poradnictwo zawodowe polega na udzielaniu:
1)
bezrobotnym i poszukującym pracy pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu lub miejsca
pracy oraz w planowaniu rozwoju kariery zawodowej, a także na przygotowywaniu do lepszego
radzenia sobie w poszukiwaniu i podejmowaniu pracy, w szczególności na:
a)
udzielaniu informacji o zawodach, rynku pracy, możliwościach szkolenia i kształcenia,
umiejętnościach niezbędnych przy aktywnym poszukiwaniu pracy i samozatrudnieniu,
b)
udzielaniu porad z wykorzystaniem standaryzowanych metod ułatwiających wybór zawodu,
zmianę kwalifikacji, podjęcie lub zmianę pracy, w tym badaniu kompetencji, zainteresowań
i uzdolnień zawodowych,
c)
kierowaniu na specjalistyczne badania psychologiczne i lekarskie umożliwiające wydawanie
opinii o przydatności zawodowej do pracy i zawodu albo kierunku szkolenia,
d)
inicjowaniu, organizowaniu i prowadzeniu grupowych porad zawodowych dla bezrobotnych
i poszukujących pracy;
2)
pracodawcom pomocy:
a)
w doborze kandydatów do pracy spośród bezrobotnych i poszukujących pracy,
b)
we wspieraniu rozwoju zawodowego pracodawcy i jego pracowników przez udzielanie porad
zawodowych.
1a.
W ramach poradnictwa zawodowego są inicjowane, organizowane i prowadzone szkolenia
z zakresu umiejętności poszukiwania pracy.
2.
Poradnictwo zawodowe jest realizowane zgodnie z zasadami:
1)
dostępności;
2)
dobrowolności;
3)
równości bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne,
narodowość, orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne lub
przynależność związkową;
4)
swobody wyboru zawodu i miejsca zatrudnienia;
5)
bezpłatności;
6)
poufności i ochrony danych.
3.
Poradnictwo zawodowe jest świadczone w formie porady indywidualnej lub grupowej.
4.
(uchylony)
4a.
Udzielanie pracodawcom pomocy, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest realizowane na wniosek
pracodawcy.
4b.
Pomoc pracodawcy, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, jest świadczona w formie porady
indywidualnej.
Art. 39.
1.
(uchylony)
2.
(uchylony)
3.
(uchylony)
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
6.
Starosta może zawrzeć ze szkołą wyższą lub organizacją studencką umowę przewidującą
sfinansowanie z Funduszu Pracy części kosztów wyposażenia nowo otwartego akademickiego
biura karier, w wysokości nieprzekraczającej piętnastokrotności przeciętnego wynagrodzenia.
Do sfinansowania kosztów wyposażenia akademickiego biura karier prowadzącego działalność
gospodarczą mają zastosowanie przepisy dotyczące udzielania pomocy de minimis .
Art. 39a.
Z usług rynku pracy, o których mowa w art. 36 ust. 15 i5c-5g oraz w art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. a, mogą korzystać osoby niezarejestrowane
w powiatowym urzędzie pracy.
Art. 39b.
Z usług rynku pracy świadczonych przez wojewódzki urząd pracy, o których mowa w art.
38 ust. 1 pkt 1 lit. a, b oraz d, mogą korzystać osoby powyżej 18 roku życia niezarejestrowane
w powiatowym urzędzie pracy.
Art. 39c.
Z usług rynku pracy, o których mowa w art. 36 i 38, w zakresie określonym dla pracodawców,
mogą korzystać przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, niebędący pracodawcami w rozumieniu ustawy.
Art. 40.
1.
Starosta inicjuje, organizuje i finansuje z Funduszu Pracy szkolenia bezrobotnych
w celu podniesienia ich kwalifikacji zawodowych i innych kwalifikacji zwiększających
szansę na podjęcie lub utrzymanie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności
gospodarczej, w szczególności w przypadku:
1)
braku kwalifikacji zawodowych;
2)
konieczności zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji;
3)
utraty zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie;
4)
braku umiejętności aktywnego poszukiwania pracy.
2.
(uchylony)
2a.
Inicjowanie szkoleń polega na:
1)
informowaniu o możliwościach i zasadach korzystania ze szkoleń proponowanych przez
urząd pracy oraz promowanie tej formy aktywizacji;
2)
diagnozowaniu zapotrzebowania na zawody, specjalności i kwalifikacje na rynku pracy
oraz diagnozowaniu potrzeb szkoleniowych osób uprawnionych do szkolenia;
3)
sporządzaniu i upowszechnianiu planu szkoleń.
2b.
Organizacja szkoleń polega na:
1)
wyborze instytucji szkoleniowej i zawieraniu umów szkoleniowych z instytucjami szkoleniowymi
lub powierzaniu przez starostę przeprowadzenia szkolenia zakładanej i prowadzonej
przez siebie instytucji szkoleniowej;
2)
kierowaniu osób na szkolenia;
3)
monitorowaniu przebiegu szkoleń;
4)
prowadzeniu analiz skuteczności i efektywności szkoleń.
2c.
Finansowanie szkoleń osób skierowanych przez starostę jest realizowane ze środków
publicznych, w szczególności ze środków Funduszu Pracy, Europejskiego Funduszu Społecznego
lub ze środków programów Unii Europejskiej, i polega na:
1)
finansowaniu kosztów szkoleń instytucjom szkoleniowym;
2)
wypłacaniu stypendiów osobom skierowanym na szkolenia;
3)
finansowaniu kosztów przejazdów lub kosztów zakwaterowania i wyżywienia związanych
z udziałem w szkoleniach;
4)
finansowaniu kosztów badań lekarskich lub psychologicznych.
2d.
Starosta, w celu zapewnienia najwyższej jakości szkolenia, dokonuje wyboru instytucji
szkoleniowej i zleca lub powierza przeprowadzenie szkolenia, o którym mowa w ust.
2b pkt 1, z zachowaniem obowiązujących procedur oraz mając na uwadze zasady konkurencyjności,
równego traktowania i przejrzystości.
2e.
Starosta może organizować szkolenie bezrobotnych na podstawie trójstronnych umów szkoleniowych,
zawieranych pomiędzy starostą, pracodawcą i instytucją szkoleniową.
2f.
W trójstronnej umowie szkoleniowej jest określany w szczególności zakres umiejętności
i kwalifikacji wymaganych przez pracodawcę, będący podstawą przygotowania przez instytucję
szkoleniową programu kształcenia, oraz zobowiązanie pracodawcy do zatrudnienia bezrobotnego
po odbytym szkoleniu.
2g.
Szkolenie bezrobotnych na podstawie trójstronnej umowy szkoleniowej stanowi pomoc
udzielaną zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .
2h.
Starosta może sfinansować z Funduszu Pracy koszty związane z organizacją przez powiatowy
urząd pracy szkolenia z zakresu umiejętności poszukiwania pracy, o którym mowa w art.
38 ust. 1a, w wysokości nieprzekraczającej 40% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust.
1 pkt 1.
3.
Starosta może skierować bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli uzasadni
on celowość tego szkolenia, a jego koszt w części finansowanej z Funduszu Pracy w
danym roku nie przekroczy 300% przeciętnego wynagrodzenia.
3a.
Starosta, na wniosek bezrobotnego może sfinansować ze środków Funduszu Pracy, do wysokości
przeciętnego wynagrodzenia, koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw,
dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz
koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu. Przepis ust. 3
stosuje się odpowiednio.
4.
Szkolenie finansowane przez starostę z Funduszu Pracy odbywa się w formie kursu, realizowanego
według planu nauczania obejmującego przeciętnie nie mniej niż 25 godzin zegarowych
w tygodniu, chyba że przepisy odrębne przewidują niższy wymiar szkolenia. Szkolenie
może trwać do 6 miesięcy, a w sytuacjach uzasadnionych programem szkolenia w danym
zawodzie nie dłużej niż 12 miesięcy; w przypadkach osób bez kwalifikacji zawodowych
szkolenie może trwać do 12 miesięcy, a w sytuacjach uzasadnionych programem szkolenia
w danym zawodzie nie dłużej niż 24 miesiące.
5.
Skierowanie na szkolenie bezrobotnego, w przypadkach zawodów wymagających szczególnych
predyspozycji psychofizycznych, powinno być poprzedzone określeniem przez doradcę
zawodowego powiatowego urzędu pracy predyspozycji do wykonywania zawodu, który osoby
te uzyskają w wyniku szkolenia; w uzasadnionych przypadkach szkolenie może być poprzedzone
skierowaniem na badania lekarskie lub psychologiczne finansowane z Funduszu Pracy.
6.
Przy kierowaniu na szkolenie obowiązuje zasada równości w korzystaniu ze szkoleń bez
względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość,
orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne lub przynależność
związkową.
7.
Minister właściwy do spraw pracy, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty
i wychowania, może określić, w drodze rozporządzenia, tryb opracowywania standardów
kwalifikacji zawodowych i ich wykaz, uwzględniając potrzeby kształcenia i szkolenia
zawodowego.
8.
Minister właściwy do spraw pracy może określić, w drodze rozporządzenia, tryb opracowywania
modułowych programów szkoleń zawodowych i ich wykaz, uwzględniając sposób ich wykorzystania
na rynku pracy.
Art. 41.
1.
Bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę,
przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy.
1a.
(uchylony)
1b.
Bezrobotnemu uprawnionemu w tym samym okresie do stypendium oraz zasiłku przysługuje
prawo wyboru świadczenia.
2.
Stypendium nie przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie odbywania szkolenia przysługuje
mu z tego tytułu inne stypendium, dieta lub innego rodzaju świadczenie pieniężne w
wysokości równej lub wyższej niż stypendium finansowane z Funduszu Pracy.
3.
Wysokość stypendium wynosi miesięcznie 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust.
1 pkt 1, jeżeli miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin;
w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala
się proporcjonalnie, z tym że stypendium nie może być niższe niż 20% zasiłku, o którym
mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1.
3a.
Skierowany przez starostę na szkolenie w przypadku podjęcia zatrudnienia, innej pracy
zarobkowej lub działalności gospodarczej w trakcie szkolenia ma prawo do ukończenia
tego szkolenia bez konieczności ponoszenia jego kosztów.
3b.
Bezrobotnemu skierowanemu przez starostę na szkolenie, który w trakcie szkolenia podjął
zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą, przysługuje stypendium
w wysokości 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, niezależnie od wymiaru
godzin szkolenia, od dnia podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności
gospodarczej do dnia zakończenia szkolenia. Od stypendium tego nie są odprowadzane
składki na ubezpieczenia społeczne.
3c.
Do stypendium, o którym mowa w ust. 3b, nie stosuje się zasady proporcjonalnego ustalania
jego wysokości, o której mowa w ust. 3. Stypendium, o którym mowa w ust. 3b, za niepełny
miesiąc ustala się, dzieląc kwotę przysługującego stypendium przez 30 i mnożąc otrzymaną
kwotę przez liczbę dni kalendarzowych przypadających w okresie, za który stypendium
przysługuje.
4.
W przypadku skierowania na szkolenie bezrobotnego, koszty tego szkolenia są finansowane
z Funduszu Pracy.
4a.
Starosta finansuje z Funduszu Pracy, w formie zwrotu, koszty zakwaterowania i wyżywienia
bezrobotnego, skierowanego na szkolenie odbywane poza miejscem zamieszkania, jeżeli
wynika to z umowy zawartej z instytucją szkoleniową.
4b.
Starosta może wyrazić zgodę na sfinansowanie, w formie zwrotu, całości lub części
poniesionych przez skierowanego bezrobotnego, kosztów z tytułu przejazdu na szkolenie.
4c.
Starosta może wyrazić zgodę na sfinansowanie z Funduszu Pracy, w formie zwrotu, poniesionych
przez bezrobotnego kosztów przejazdu na egzamin, o którym mowa w art. 40 ust. 3a.
5.
Starosta, na wniosek bezrobotnego, może wyrazić zgodę na częściowe sfinansowanie z
Funduszu Pracy kosztów szkolenia, jeżeli skierowanie na to szkolenie nastąpiło na
prośbę bezrobotnego albo organizacji lub instytucji pokrywającej część kosztów tego
szkolenia. Przepisy art. 40 stosuje się odpowiednio.
6.
Osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, jest obowiązana do zwrotu kosztów
szkolenia, z wyjątkiem przypadku, gdy przyczyną nieukończenia szkolenia było podjęcie
zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej.
7.
Osobom skierowanym na szkolenie przez starostę, z wyjątkiem osób posiadających z tego
tytułu prawo do stypendium, z wyłączeniem stypendium, o którym mowa w ust. 3b, przysługuje
odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków powstałych
w związku ze szkoleniem oraz w drodze do miejsca szkolenia i z powrotem, wypłacane
przez instytucję ubezpieczeniową, w której osoby te zostały ubezpieczone.
8.
Instytucja szkoleniowa jest obowiązana ubezpieczyć osobę, o której mowa w ust. 7,
od następstw nieszczęśliwych wypadków.
9.
Starosta może w umowie zawartej z instytucją szkoleniową przewidzieć przyznanie tej
instytucji z Funduszu Pracy jednorazowej kwoty w wysokości do 50% minimalnego wynagrodzenia
za pracę za każdego skierowanego bezrobotnego uczestniczącego w szkoleniu, który wskutek
działań tej instytucji szkoleniowej podjął w ciągu 30 dni od dnia ukończenia szkolenia
zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą i wykonuje je co najmniej
przez 6 miesięcy.
10.
Do przyznania instytucji szkoleniowej jednorazowej kwoty, o której mowa w ust. 9,
mają zastosowanie przepisy dotyczące udzielania pomocy de minimis .
11.
Osoby bezrobotne biorące udział bez skierowania starosty w szkoleniach finansowanych
z publicznych środków wspólnotowych i publicznych środków krajowych na podstawie umowy
o dofinansowanie projektu albo decyzji, o których mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju , ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki
spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 , organizowanych przez inny podmiot niż powiatowy urząd pracy, powiadamiają powiatowy
urząd pracy o udziale w szkoleniu w terminie 7 dni przed dniem rozpoczęcia szkolenia.
Art. 42.
1.
Starosta może, na wniosek bezrobotnego, udzielić pożyczki na sfinansowanie kosztów
szkolenia do wysokości 400% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu podpisania
umowy pożyczki w celu umożliwienia podjęcia lub utrzymania zatrudnienia, innej pracy
zarobkowej lub działalności gospodarczej.
2.
Pożyczka, o której mowa w ust. 1, jest nieoprocentowana, a okres jej spłaty nie może
przekroczyć 18 miesięcy od ustalonego w umowie dnia zakończenia szkolenia.
318)W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 1 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1830), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
W przypadku wykorzystania pożyczki na cele inne niż określone w umowie, niepodjęcia lub nieukończenia szkolenia pożyczka podlega bezzwłocznemu zwrotowi
w całości, wraz z odsetkami ustawowymi. Od kwoty pożyczki niespłaconej w terminie
nalicza się odsetki ustawowe za opóźnienie.
Art. 42a.
1.
Starosta, na wniosek bezrobotnego, może sfinansować z Funduszu Pracy koszty studiów
podyplomowych należne organizatorowi studiów, do wysokości 100%, jednak nie więcej
niż 300% przeciętnego wynagrodzenia.
2.
Starosta zawiera z osobą, o której mowa w ust. 1, umowę o dofinansowanie studiów podyplomowych,
która określa w szczególności prawa i obowiązki stron oraz wysokość i tryb przekazywania
środków na pokrycie kosztów studiów podyplomowych w formie bezpośrednich wpłat na
konto organizatora tych studiów.
3.
W przypadku gdy bezrobotny w trakcie odbywania studiów podyplomowych podejmie zatrudnienie,
inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą, nie zawiesza się dofinansowania
kosztów tych studiów do planowanego terminu ich ukończenia.
4.
W przypadku przerwania studiów podyplomowych z winy uczestnika, kwota wydatkowana
na ich finansowanie z Funduszu Pracy podlega zwrotowi.
5.
Bezrobotnemu, któremu starosta przyznał dofinansowanie kosztów studiów podyplomowych,
za okres uczestnictwa w tych studiach zgodnie z ich programem przysługuje stypendium
w wysokości 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1.
6.
Uczestnikowi studiów podyplomowych, który w trakcie ich odbywania podjął zatrudnienie,
inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą, nie zawiesza się wypłaty stypendium,
o którym mowa w ust. 5, do planowanego terminu ukończenia tych studiów.
7.
Uczestnikowi studiów podyplomowych, o którym mowa w ust. 6, przysługuje odszkodowanie
z tytułu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków powstałych w związku
ze studiami podyplomowymi oraz w drodze do miejsca studiów i z powrotem, wypłacane
przez instytucję ubezpieczeniową, w której uczestnik ten został ubezpieczony.
8.
Starosta ze środków Funduszu Pracy ubezpiecza uczestnika studiów podyplomowych, o
którym mowa w ust. 7, od następstw nieszczęśliwych wypadków, z wyłączeniem przypadku,
gdy uczestnik ten posiada już takie ubezpieczenie.
Art. 43.
1.
Do poszukującego pracy, który:
1)
jest w okresie wypowiedzenia stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących
zakładu pracy,
2)
jest zatrudniony u pracodawcy, wobec którego ogłoszono upadłość lub który jest w stanie
likwidacji, z wyłączeniem likwidacji w celu prywatyzacji,
3)
otrzymuje świadczenie socjalne przysługujące na urlopie górniczym lub górniczy zasiłek
socjalny, określone w odrębnych przepisach,
4)
uczestniczy w zajęciach w centrum integracji społecznej lub indywidualnym programie
integracji, o którym mowa w przepisach o pomocy społecznej,
5)
jest żołnierzem rezerwy,
6)
pobiera rentę szkoleniową,
7)
pobiera świadczenie szkoleniowe, o którym mowa w art. 70 ust. 6,
8)
podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników w pełnym zakresie na podstawie przepisów
o ubezpieczeniu społecznym rolników jako domownik lub małżonek rolnika, jeżeli zamierza
podjąć zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą poza rolnictwem,
9)
jest cudzoziemcem, o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. h oraz ha, z zastrzeżeniem
art. 1 ust. 6
- przepisy art. 40, art. 41 ust. 4-7, art. 42 i art. 42a ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.
2.
Osobie, o której mowa w ust. 1, w okresie odbywania szkolenia i studiów podyplomowych
stypendium nie przysługuje.
3.
Do pracowników oraz osób wykonujących inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą
w wieku 45 lat i powyżej, zainteresowanych pomocą w rozwoju zawodowym, po zarejestrowaniu
się w urzędzie pracy, przepisy art. 40, art. 41 ust. 4-7, art. 42 i art. 42a ust.
1-4 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 11
Instrumenty rynku pracy
Art. 44.
Instrumentami rynku pracy wspierającymi podstawowe usługi rynku pracy są:
1)
finansowanie kosztów przejazdu do pracodawcy zgłaszającego ofertę pracy lub do miejsca
pracy, odbywania stażu, przygotowania zawodowego dorosłych lub odbywania zajęć w zakresie
poradnictwa zawodowego w związku ze skierowaniem przez powiatowy urząd pracy;
2)
finansowanie kosztów zakwaterowania w miejscu pracy osobie, która podjęła zatrudnienie
lub inną pracę zarobkową, staż, przygotowanie zawodowe dorosłych poza miejscem stałego
zamieszkania, w przypadku skierowania przez powiatowy urząd pracy;
3)
dofinansowanie wyposażenia miejsca pracy, podjęcia działalności gospodarczej, kosztów
pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa;
4)
refundowanie kosztów poniesionych z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne
w związku z zatrudnieniem skierowanego bezrobotnego;
5)
finansowanie dodatków aktywizacyjnych;
6)
finansowanie kosztów zorganizowanego przejazdu bezrobotnych i poszukujących pracy,
w związku z udziałem tych osób w targach pracy i giełdach pracy organizowanych przez
wojewódzki urząd pracy w ramach pośrednictwa pracy, w szczególności prowadzonego w
ramach sieci EURES.
Art. 45.
1.
Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 12 miesięcy zwrotu kosztów
przejazdu z miejsca zamieszkania i powrotu do miejsca zatrudnienia lub innej pracy
zarobkowej, lub przez okres odbywania u pracodawcy stażu, przygotowania zawodowego
dorosłych lub odbywania zajęć z zakresu poradnictwa zawodowego osobie, która spełnia
łącznie następujące warunki:
1)
na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy podjęła zatrudnienie lub inną pracę
zarobkową, przygotowanie zawodowe dorosłych, staż lub została skierowana na zajęcia
z zakresu poradnictwa zawodowego i dojeżdża do tych miejsc;
2)
uzyskuje wynagrodzenie lub inny przychód w wysokości nieprzekraczającej 200% minimalnego
wynagrodzenia za pracę.
2.
Starosta może dokonywać przez okres, o którym mowa w ust. 1, zwrotu z Funduszu Pracy
kosztów zakwaterowania osobie, która spełnia łącznie następujące warunki:
1)
na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy podjęła zatrudnienie lub inną pracę
zarobkową, staż, przygotowanie zawodowe dorosłych poza miejscem zamieszkania w miejscowości,
do której czas dojazdu i powrotu do miejsca stałego zamieszkania środkami transportu
zbiorowego wynosi łącznie ponad 3 godziny dziennie;
2)
mieszka w hotelu lub wynajętym mieszkaniu w miejscowości lub w pobliżu miejscowości,
w której jest zatrudniona, wykonuje inną pracę zarobkową, odbywa staż lub przygotowanie
zawodowe dorosłych;
3)
uzyskuje wynagrodzenie lub inny przychód w wysokości nieprzekraczającej 200% minimalnego
wynagrodzenia za pracę obowiązującego w miesiącu, za który jest dokonywany zwrot kosztów
zakwaterowania.
3.
Starosta może zwrócić bezrobotnemu koszt przejazdu do pracodawcy i powrotu do miejsca
zamieszkania w przypadku skierowania go do pracodawcy, który zgłosił ofertę pracy,
jeżeli siedziba tego pracodawcy znajduje się poza miejscem zamieszkania bezrobotnego.
4.
Starosta może zwrócić bezrobotnemu lub osobie, o której mowa w art. 43, koszt przejazdu
na badania lekarskie lub psychologiczne i powrotu do miejsca zamieszkania, jeżeli
na badania te został on skierowany przez powiatowy urząd pracy i dojeżdża do tych
miejsc.
5.
Starosta może zwrócić bezrobotnemu koszt przejazdu do miejsca wykonywania prac, o
których mowa w art. 73a ust. 1, i powrotu do miejsca zamieszkania lub pobytu.
Art. 46.
1.
Starosta z Funduszu Pracy może:
1)
zrefundować podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą koszty wyposażenia lub
doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości określonej
w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia;
1a)
zrefundować osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej
osobowości prawnej, zamieszkującej lub mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym lub prowadzącej dział specjalny produkcji rolnej, o którym mowa w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych , zatrudniającym w okresie ostatnich 6 miesięcy, w każdym miesiącu, co najmniej jednego
pracownika w pełnym wymiarze czasu pracy, koszty wyposażenia lub doposażenia stanowiska
pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak
niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia, zwanych dalej „producentem rolnym”;
2)
przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w
tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związane z podjęciem
tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej
wysokości przeciętnego wynagrodzenia, a w przypadku gdy działalność jest podejmowana
na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych, wysokość przyznanych bezrobotnemu
środków nie może przekraczać 4-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka
założyciela spółdzielni oraz 3-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka
przystępującego do spółdzielni socjalnej po jej założeniu.
1a.
Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio do niepublicznych przedszkoli i niepublicznych
szkół, o których mowa w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty .
1b.
Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się również do absolwentów centrum integracji społecznej
oraz absolwentów klubów integracji społecznej, o których mowa w przepisach o zatrudnieniu
socjalnym, jeżeli nie pozostają oni w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej 5)Obecnie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, na podstawie
art. 68 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności
gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. poz. 97), która
weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r.; który wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r. zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej.
221)W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Podmiot prowadzący działalność gospodarczą, niepubliczne przedszkole, niepubliczna
szkoła i producent rolny, który otrzymał refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia
stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, jest obowiązany dokonać zwrotu, w
terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty, otrzymanych środków wraz z odsetkami
ustawowymi, jeżeli zatrudniał na utworzonym stanowisku pracy skierowanego lub skierowanych
bezrobotnych w pełnym wymiarze czasu pracy łącznie przez okres krótszy niż 24 miesiące
albo naruszył inne warunki umowy o refundację.
2a.
Przepis ust. 1 pkt 2 nie ma zastosowania do bezrobotnego, który zarejestrował się
jako bezrobotny w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej 5)Obecnie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, na podstawie
art. 68 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności
gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. poz. 97), która
weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r.; który wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r. zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej.
322)W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Osoba, która otrzymała z Funduszu Pracy jednorazowo środki na podjęcie działalności
gospodarczej, założenie lub przystąpienie do spółdzielni socjalnej, jest obowiązana
dokonać zwrotu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty, otrzymanych
środków wraz z odsetkami ustawowymi, jeżeli prowadziła działalność gospodarczą lub
była członkiem spółdzielni socjalnej przez okres krótszy niż 12 miesięcy albo naruszone
zostały inne warunki umowy dotyczące przyznania tych środków.
4.
W przypadku niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w ust. 2 i 3, dochodzenie
roszczeń z tytułu zawartej umowy następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.
5.
Przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1-1b, jest przyjmowane w wysokości
obowiązującej w dniu zawarcia umowy z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą,
niepublicznym przedszkolem, niepubliczną szkołą, producentem rolnym, bezrobotnym,
absolwentem centrum integracji społecznej lub absolwentem klubu integracji społecznej.
5a.
W postępowaniach w przedmiocie przyznawania środków, o których mowa w ust. 1-1b, w
przypadku zastosowania poręczenia osoby fizycznej jako formy zabezpieczenia zwrotu
przyznanych środków, mogą być przetwarzane następujące dane osobowe poręczyciela:
1)
imię i nazwisko;
2)
adres zamieszkania;
3)
numer PESEL, jeżeli został nadany, oraz nazwa i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość;
4)
uzyskiwane dochody, z podaniem źródła i kwoty dochodu;
5)
aktualne zobowiązania finansowe, z podaniem wysokości miesięcznej spłaty zadłużenia.
5b.
Podmiot prowadzący działalność gospodarczą, niepubliczne przedszkole, niepubliczna
szkoła, producent rolny, bezrobotny, absolwent centrum integracji społecznej i absolwent
klubu integracji społecznej, ubiegający się o przyznanie środków, o których mowa w
ust. 1-1b, składa oświadczenie o niekaralności za przestępstwo przeciwko obrotowi
gospodarczemu, w rozumieniu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny 23)Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 840, z 1999 r.
poz. 729 i 931, z 2000 r. poz. 548, 1027 i 1216, z 2001 r. poz. 1071, z 2003 r. poz.
1061, 1142, 1750, 1935 i 2255, z 2004 r. poz. 219, 626, 889 i 2426, z 2005 r. poz.
732, 757, 1109, 1363, 1479 i 1493, z 2006 r. poz. 1409, 1592 i 1648, z 2007 r. poz.
589, 850, 859 i 1378, z 2008 r. poz. 560, 782, 1056, 1080 i 1344, z 2009 r. poz. 504,
533, 1317, 1323, 1474, 1540 i 1589, z 2010 r. poz. 46, 227, 229, 625, 626, 842, 857,
1018, 1021, 1228, 1474 i 1602, z 2011 r. poz. 78, 130, 202, 245, 381, 549, 678, 767,
964, 1135, 1280, 1381 i 1431, z 2012 r. poz. 611, z 2013 r. poz. 849, 905, 1036 i
1247, z 2014 r. poz. 538, z 2015 r. poz. 396, 541, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r.
poz. 189, 428 i 437. lub ustawy z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za
czyny zabronione pod groźbą kary , w okresie 2 lat przed wystąpieniem z wnioskiem o przyznanie środków.
6.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowe warunki i tryb dokonywania refundacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i
1a oraz ust. 1a,
2)
szczegółowe warunki i tryb przyznawania bezrobotnemu oraz osobom, o których mowa w
ust. 1b, jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, o których mowa
w ust. 1 pkt 2,
3)
formy zabezpieczenia zwrotu otrzymanej refundacji lub środków na podjęcie działalności
gospodarczej, w przypadku niedotrzymania warunków umowy dotyczącej ich przyznania
- mając na względzie zwiększenie mobilności oraz poziomu zatrudnienia bezrobotnych,
racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu Pracy, a także konieczność zapewnienia
zgodności udzielania pomocy z zasadami przyznawania pomocy de minimis w przypadku refundacji kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego
bezrobotnego oraz w przypadku pomocy przyznawanej bezrobotnemu lub osobom określonym
w ust. 1b w postaci jednorazowej wypłaty środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej
lub refundacji kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa dotyczących podjęcia
takiej działalności.
6a.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki
i tryb przyznawania bezrobotnemu oraz osobom, o których mowa w ust. 1b jednorazowo
środków na podjęcie działalności na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych,
o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz formy zabezpieczenia zwrotu środków na podjęcie
działalności na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych, w przypadku niedotrzymania
warunków umowy dotyczącej ich przyznania - mając na względzie zwiększenie mobilności
oraz poziomu zatrudnienia bezrobotnych, racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu
Pracy, a także konieczność zapewnienia zgodności udzielania pomocy z zasadami przyznawania
pomocy de minimis w przypadku pomocy przyznawanej bezrobotnemu lub osobom określonym w ust. 1b w postaci
jednorazowej wypłaty środków na rozpoczęcie działalności na zasadach określonych dla
spółdzielni socjalnych.
Art. 47.
1.
Starosta może zawrzeć z pracodawcą umowę przewidującą jednorazowe refundowanie poniesionych
kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne w związku z zatrudnieniem
skierowanego bezrobotnego.
2.
Refundacja może nastąpić w przypadku, gdy:
1)
pracodawca zatrudniał skierowanego bezrobotnego w pełnym wymiarze czasu pracy przez
okres co najmniej 12 miesięcy oraz
2)
po upływie 12 miesięcy zatrudnienia skierowany bezrobotny jest nadal zatrudniony.
3.
Kwota refundowanych składek, o których mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 300% wysokości
minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w dniu spełnienia warunków określonych
w ust. 2.
Art. 48.
1.
Bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli:
1)
w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze
czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie i otrzymuje wynagrodzenie niższe
od minimalnego wynagrodzenia za pracę;
2)
z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości
stanowiącej różnicę między minimalnym wynagrodzeniem za pracę a otrzymywanym wynagrodzeniem,
nie większej jednak niż 50% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez okres,
w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości
do 50% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby
bezrobotnemu zasiłek.
4.
Dodatek aktywizacyjny nie przysługuje w przypadku:
1)
skierowania bezrobotnego przez powiatowy urząd pracy do prac interwencyjnych, robót
publicznych lub na stanowisko pracy, którego koszty wyposażenia lub doposażenia zostały
zrefundowane zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1;
2)
podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej
u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową
bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny;
3)
podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej
za granicą Rzeczypospolitej Polskiej u pracodawcy zagranicznego;
4)
przebywania na urlopie bezpłatnym.
Art. 48a.
1.
Starosta może finansować z Funduszu Pracy koszty zorganizowanego przejazdu bezrobotnych
i poszukujących pracy, skierowanych przez powiatowy urząd pracy do udziału w targach
pracy i giełdach pracy jakie są organizowane na terenie innego powiatu przez wojewódzki
urząd pracy w ramach pośrednictwa pracy.
2.
Zorganizowany przejazd bezrobotnych i poszukujących pracy na miejsce targów i giełd,
o których mowa w ust. 1, i z powrotem odbywa się z miejsc określonych przez powiatowy
urząd pracy.
Art. 49.
Osobom będącym w szczególnej sytuacji na rynku pracy:
1)
bezrobotnym do 30 roku życia,
2)
bezrobotnym długotrwale,
3)
bezrobotnym powyżej 50 roku życia,
4)
bezrobotnym korzystającym ze świadczeń z pomocy społecznej,
5)
bezrobotnym posiadającym co najmniej jedno dziecko do 6 roku życia lub co najmniej
jedno dziecko niepełnosprawne do 18 roku życia,
6)
bezrobotnym niepełnosprawnym
- przysługuje pierwszeństwo w skierowaniu do udziału w programach specjalnych.
Art. 49a.
W stosunku do bezrobotnych i osób, o których mowa w art. 43, którzy zostali wyłonieni
przez starostę, z uwzględnieniem analiz i prognoz lokalnego rynku pracy, mogą być
dodatkowo stosowane programy specjalne.
Art. 50.
1.
Bezrobotnym do 25 roku życia powiatowy urząd pracy w okresie do 4 miesięcy od dnia
rejestracji powinien przedstawić propozycję zatrudnienia, innej pracy zarobkowej,
szkolenia, stażu, odbycia przygotowania zawodowego dorosłych, zatrudnienia w ramach
prac interwencyjnych lub robót publicznych albo innej formy pomocy określonej w ustawie.
2.
Bezrobotnym, o których mowa w art. 49 pkt 4, powiatowy urząd pracy w okresie 6 miesięcy
od dnia utraty prawa do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania, a w przypadku
bezrobotnych bez prawa do zasiłku w okresie 6 miesięcy od dnia rejestracji:
1)
powinien przedstawić propozycję zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, szkolenia, stażu,
odbycia przygotowania zawodowego dorosłych, zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych,
robót publicznych lub
2)
na wniosek ośrodka pomocy społecznej może skierować do uczestnictwa w kontrakcie socjalnym,
indywidualnym programie usamodzielnienia, lokalnym programie pomocy społecznej, o
których mowa w przepisach o pomocy społecznej, lub uczestnictwa w indywidualnym programie
zatrudnienia socjalnego, o którym mowa w przepisach o zatrudnieniu socjalnym.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, powiatowy urząd pracy oraz ośrodek pomocy
społecznej są obowiązane informować się wzajemnie o planowanych działaniach wobec
bezrobotnych w trybie określonym w zawartym porozumieniu.
Art. 51.
1.
Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił w ramach prac interwencyjnych na okres
do 6 miesięcy skierowanych bezrobotnych, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia,
nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne skierowanych bezrobotnych w wysokości
uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako iloczyn liczby
zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz kwoty zasiłku
określonej w art. 72 ust. 1 pkt 1, obowiązującej w ostatnim dniu zatrudnienia każdego
rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.
2.
Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił w ramach prac interwencyjnych co najmniej
w połowie wymiaru czasu pracy na okres do 6 miesięcy skierowanych bezrobotnych, część
kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne
skierowanych bezrobotnych w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak
połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na ubezpieczenia społeczne od
refundowanego wynagrodzenia za każdą osobę bezrobotną.
3.
Starosta może dokonywać, w zakresie i na zasadach określonych w ust. 1, zwrotu poniesionych
przez pracodawcę kosztów z tytułu zatrudnienia na okres do 12 miesięcy skierowanych
bezrobotnych, w ramach prac interwencyjnych, w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej
jednak minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na ubezpieczenia społeczne od
refundowanego wynagrodzenia za każdego bezrobotnego, jeżeli refundacja obejmuje koszty
poniesione za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.
4.
Jeżeli pracodawca bezpośrednio po zakończeniu prac interwencyjnych trwających co najmniej
6 miesięcy zatrudniał skierowanego bezrobotnego przez okres dalszych 6 miesięcy i
po upływie tego okresu dalej go zatrudnia w pełnym
wymiarze czasu pracy, starosta może przyznać pracodawcy jednorazową refundację wynagrodzenia
w wysokości uprzednio uzgodnionej, nie wyższej jednak niż 150% przeciętnego wynagrodzenia
obowiązującego w dniu spełnienia tego warunku.
5.
Starosta, kierując bezrobotnego do prac interwencyjnych, ma obowiązek wziąć pod uwagę
jego wiek, stan zdrowia oraz rodzaje uprzednio wykonywanej pracy.
6.
Pracodawca jest obowiązany, stosownie do zawartej umowy, do utrzymania w zatrudnieniu
skierowanego bezrobotnego przez okres 3 miesięcy po zakończeniu refundacji wynagrodzeń
i składek na ubezpieczenia społeczne.
7.
Niewywiązanie się z warunku, o którym mowa w ust. 6, lub naruszenie innych warunków umowy powoduje obowiązek zwrotu uzyskanej pomocy
wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od całości uzyskanej pomocy od dnia otrzymania pierwszej refundacji,
w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
8.
W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania
z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego w trakcie okresu objętego
refundacją albo przed upływem okresu 3 miesięcy, o którym mowa w ust. 6, starosta
kieruje na zwolnione stanowisko pracy innego bezrobotnego.
9.
W przypadku odmowy przyjęcia skierowanego bezrobotnego na zwolnione stanowisko pracy,
pracodawca zwraca uzyskaną pomoc w całości wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi
od dnia otrzymania pierwszej refundacji, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania
starosty. W przypadku braku możliwości skierowania bezrobotnego przez urząd pracy
na zwolnione stanowisko pracy, pracodawca nie zwraca uzyskanej pomocy za okres, w
którym uprzednio skierowany bezrobotny pozostawał w zatrudnieniu.
Art. 52.
(uchylony)
Art. 53.
1.
Starosta może skierować bezrobotnych do odbycia stażu przez okres nieprzekraczający
6 miesięcy do pracodawcy, rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub pełnoletniej osoby
fizycznej, zamieszkującej i prowadzącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście
i na własny rachunek, działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w
tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej, w pozostającym w jej posiadaniu
gospodarstwie rolnym obejmującym obszar użytków rolnych o powierzchni przekraczającej
2 ha przeliczeniowe lub prowadzącej dział specjalny produkcji rolnej, o którym mowa
w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników .
1a.
(uchylony)
2.
Starosta może skierować do odbycia stażu na okres do 12 miesięcy bezrobotnych, którzy
nie ukończyli 30 roku życia.
3.
(uchylony)
4.
Staż odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu
określonego w umowie. Przy ustalaniu programu powinny być uwzględnione predyspozycje
psychofizyczne i zdrowotne, poziom wykształcenia oraz dotychczasowe kwalifikacje zawodowe
bezrobotnego. Program powinien określać:
1)
nazwę zawodu lub specjalności, której program dotyczy;
2)
zakres zadań wykonywanych przez bezrobotnego;
3)
rodzaj uzyskiwanych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych;
4)
sposób potwierdzenia nabytych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych;
5)
opiekuna osoby objętej programem stażu.
5.
Nadzór nad odbywaniem stażu przez bezrobotnego sprawuje starosta. Pracodawca po zakończeniu
realizacji programu, o którym mowa w ust. 4, wydaje opinię zawierającą informacje
o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych
w trakcie stażu. Starosta wydaje bezrobotnemu zaświadczenie o odbyciu stażu.
6.
Bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120% kwoty
zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez starostę; przepisy
art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje
stypendium, zasiłek nie przysługuje.
7.
(uchylony)
7a.
Na wniosek bezrobotnego odbywającego staż pracodawca jest obowiązany do udzielenia
dni wolnych w wymiarze 2 dni za każde 30 dni kalendarzowych odbywania stażu. Za dni
wolne przysługuje stypendium. Za ostatni miesiąc odbywania stażu pracodawca jest obowiązany
udzielić dni wolnych przed upływem terminu zakończenia stażu.
8.
Przepisy ust. 1-7a stosuje się odpowiednio do organizacji pozarządowych.
9.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki
odbywania stażu, mając na uwadze konieczność zapewnienia właściwych warunków nabywania
umiejętności.
Art. 53a.
1.
Starosta inicjuje, organizuje i finansuje z Funduszu Pracy przygotowanie zawodowe
dorosłych bezrobotnych i osób, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3-7, w celu uzyskania
przez nich kwalifikacji lub umiejętności zawodowych, potwierdzonych dokumentami, o
których mowa w art. 53c ust. 3 i art. 53d ust. 3.
2.
Przygotowanie zawodowe dorosłych odbywa się w formie:
1)
praktycznej nauki zawodu dorosłych umożliwiającej przystąpienie do egzaminu potwierdzającego
kwalifikacje w zawodzie lub egzaminu czeladniczego;
2)
przyuczenia do pracy dorosłych mającego na celu zdobycie wybranych kwalifikacji zawodowych
lub umiejętności, niezbędnych do wykonywania określonych zadań zawodowych, właściwych
dla zawodu występującego w klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy.
3.
Przygotowanie zawodowe dorosłych jest realizowane na podstawie umowy w sprawie realizacji
przygotowania zawodowego dorosłych zawieranej między starostą a pracodawcą lub między
starostą, pracodawcą i instytucją szkoleniową, wpisaną do rejestru prowadzonego przez
wojewódzki urząd pracy.
4.
Praktyczna nauka zawodu dorosłych trwa od 6 do 12 miesięcy, a przyuczenie do pracy
dorosłych trwa od 3 do 6 miesięcy.
Art. 53b.
1.
Przygotowanie zawodowe dorosłych jest realizowane według programu ukierunkowanego
na nabywanie umiejętności praktycznych oraz zdobywanie wiedzy teoretycznej, niezbędnych
do wykonywania zadań zawodowych, przygotowanego przez pracodawcę lub instytucję szkoleniową
we współpracy z pracodawcą.
2.
Na czas realizacji programu pracodawca wyznacza opiekuna uczestnika przygotowania
zawodowego dorosłych, posiadającego kwalifikacje określone zgodnie z art. 53m.
Art. 53c.
1.
Program praktycznej nauki zawodu dorosłych uwzględnia w szczególności wymagania określone
w podstawie programowej kształcenia w zawodach lub standardy wymagań będące podstawą
przeprowadzania egzaminu czeladniczego.
224)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 357), która weszła w życie z dniem 31 marca 2015 r..
Praktyczna nauka zawodu dorosłych kończy się egzaminami potwierdzającymi kwalifikacje
w zawodzie, przeprowadzanymi przez okręgową komisję egzaminacyjną, zgodnie z przepisami
rozdziału 3b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, lub egzaminem czeladniczym przeprowadzanym przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych,
zgodnie z przepisami w sprawie egzaminów na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie.
3.
Uczestnik praktycznej nauki zawodu dorosłych, który zdał egzaminy potwierdzające kwalifikacje
w zawodzie lub egzamin czeladniczy z wynikiem pozytywnym, otrzymuje odpowiednio świadectwa
potwierdzające kwalifikacje w zawodzie lub dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe
albo świadectwo czeladnicze zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 2.
Art. 53d.
1.
Program przyuczenia do pracy dorosłych uwzględnia w szczególności standardy kwalifikacji
zawodowych dostępne w bazach danych prowadzonych przez ministra właściwego do spraw
pracy lub wymagania określone w podstawie programowej kształcenia w zawodach.
2.
Przyuczenie do pracy dorosłych kończy się egzaminem sprawdzającym przeprowadzanym
przez komisję egzaminacyjną izby rzemieślniczej, instytucję szkoleniową wpisaną do
rejestru prowadzonego przez wojewódzki urząd pracy lub inną instytucję uprawnioną
do przeprowadzania egzaminów wskazaną przez starostę.
3.
Przyuczenie do pracy dorosłych może kończyć się egzaminami potwierdzającymi kwalifikacje
w zawodzie, przeprowadzanymi przez okręgową komisję egzaminacyjną, jeżeli program
przyuczenia do pracy uwzględnia wymagania określone w podstawie programowej kształcenia
w zawodach.
4.
Uczestnik przyuczenia do pracy dorosłych, który zdał:
1)
egzamin sprawdzający, o którym mowa w ust. 2 z wynikiem pozytywnym, otrzymuje zaświadczenie
potwierdzające nabyte umiejętności lub
2)
egzaminy, o których mowa w ust. 3, otrzymuje świadectwa potwierdzające kwalifikacje
w zawodzie.
Art. 53e.
1.
Wymiar czasu odbywania przygotowania zawodowego dorosłych nie może przekraczać 8 godzin
zegarowych dziennie i 40 godzin zegarowych tygodniowo.
2.
Nabywanie umiejętności praktycznych obejmuje co najmniej 80% czasu odbywania przygotowania
zawodowego dorosłych i jest realizowane u pracodawcy.
3.
Pracodawca zapewnia warunki umożliwiające zdobywanie wiedzy teoretycznej prowadząc
kształcenie teoretyczne bezpośrednio u siebie lub kierując uczestnika do instytucji
szkoleniowej wskazanej przez starostę. W przypadku gdy kształcenie teoretyczne realizuje
instytucja szkoleniowa pracodawca jest obowiązany udzielić uczestnikowi przygotowania
zawodowego dorosłych czasu wolnego na uczestnictwo w zajęciach w wymiarze przewidzianym
programem.
4.
W przypadku gdy pracodawca nie może zapewnić warunków do zrealizowania w pełni programu
praktycznej nauki zawodu dorosłych, możliwe jest zrealizowanie części tego programu
przez wskazane przez starostę Centrum Kształcenia Praktycznego lub Centrum Kształcenia
Ustawicznego, działające na podstawie przepisów o systemie oświaty, w wymiarze nieprzekraczającym
20% czasu programu.
Art. 53f.
Pracodawca jest obowiązany do udzielenia uczestnikowi przygotowania zawodowego dorosłych
dni wolnych w wymiarze 2 dni za każde 30 dni kalendarzowych; za ostatni miesiąc odbywania
przygotowania zawodowego dorosłych pracodawca jest obowiązany udzielić dni wolnych
przed upływem terminu zakończenia przygotowania zawodowego dorosłych.
Art. 53g.
1.
Uczestnikowi przygotowania zawodowego dorosłych przysługuje stypendium w wysokości
120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez starostę;
przepis art. 80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje stypendium,
zasiłek nie przysługuje.
2.
Stypendium przysługuje za dni wolne, o których mowa w art. 53f.
3.
Starosta nie wypłaca stypendium za okres nieusprawiedliwionych nieobecności uczestnika
przygotowania zawodowego dorosłych.
Art. 53h.
1.
Uczestnik przygotowania zawodowego dorosłych, który z własnej winy przerwał program
tego przygotowania lub nie przystąpił do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w
zawodzie, egzaminu czeladniczego lub egzaminu sprawdzającego, jest obowiązany do zwrotu
kosztów tego przygotowania poniesionych z Funduszu Pracy, z wyjątkiem sytuacji gdy
powodem przerwania programu tego przygotowania lub nieprzystąpienia do egzaminu potwierdzającego
kwalifikacje w zawodzie, egzaminu czeladniczego lub egzaminu sprawdzającego było podjęcie
zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej.
2.
Uczestnik przygotowania zawodowego dorosłych, który z własnej winy przerwał program
tego przygotowania, nie przystąpił do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie,
egzaminu czeladniczego lub egzaminu sprawdzającego, może być ponownie zarejestrowany
w powiatowym urzędzie pracy, nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia przerwania
programu lub nieprzystąpienia do egzaminu.
Art. 53i.
Starosta refunduje ze środków Funduszu Pracy pracodawcy, z którym zawarł umowę w sprawie
realizacji przygotowania zawodowego dorosłych, określone w umowie wydatki poniesione
na uczestnika przygotowania zawodowego dorosłych, w szczególności na materiały i surowce,
eksploatację maszyn i urządzeń, odzież roboczą, posiłki regeneracyjne i inne środki
niezbędne do realizacji programu przygotowania zawodowego dorosłych w wymiarze do
2% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za każdy pełny miesiąc realizacji programu.
Art. 53j.
1.
Pracodawcy, z którym starosta zawarł umowę w sprawie realizacji przygotowania zawodowego
dorosłych, przysługuje jednorazowa premia ze środków Funduszu Pracy po zakończeniu
tej formy aktywizacji, jeżeli skierowany przez starostę uczestnik przygotowania zawodowego
dorosłych ukończył program praktycznej nauki zawodu dorosłych lub przyuczenia do pracy
dorosłych i zdał egzamin, o którym mowa w art. 53c ust. 2 lub art. 53d ust. 2.
2.
Premia jest przyznawana w wysokości 400 zł za każdy pełny miesiąc programu przygotowania
zawodowego dorosłych, zrealizowanego dla każdego skierowanego uczestnika, na podstawie
umowy, o której mowa w art. 53a ust. 3.
3.
Kwota premii określona w ust. 2 podlega waloryzacji na zasadach określonych w art.
72 ust. 6.
4.
Jeżeli umowa w sprawie realizacji przygotowania zawodowego dorosłych została rozwiązana
z przyczyn niezależnych od pracodawcy, a osoba skierowana przez starostę podjęła przygotowanie
zawodowe dorosłych u innego pracodawcy - przysługującą kwotę premii dzieli się między
wszystkich pracodawców, proporcjonalnie do liczby miesięcy realizowanego u nich programu
tego przygotowania. Premia nie przysługuje pracodawcy, z którym umowa w sprawie realizacji
przygotowania zawodowego dorosłych została rozwiązana z winy pracodawcy.
5.
Premię przyznaje starosta, który zawarł z pracodawcą umowę w sprawie realizacji przygotowania
zawodowego dorosłych, po stwierdzeniu spełnienia warunku określonego w ust. 1.
6.
Premia jest przyznawana na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia
złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu przez uczestnika przygotowania zawodowego
dorosłych. Do wniosku należy dołączyć kopię dyplomu, świadectwa lub zaświadczenia,
potwierdzającego spełnienie warunku określonego w ust. 1.
Art. 53k.
Refundacja, o której mowa w art. 53i, oraz premia, o której mowa w art. 53j, stanowią
pomoc de minimis i są przyznawane zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .
Art. 53l.
1.
Koszty przygotowania zawodowego dorosłych obejmujące:
1)
refundację wydatków poniesionych na uczestnika przygotowania zawodowego dorosłych
niezbędnych do realizacji programu, o których mowa w art. 53i,
2)
jednorazową premię przyznawaną pracodawcy, o której mowa w art. 53j,
3)
należność przysługującą instytucji szkoleniowej za przygotowanie i realizację ustalonej
części programu,
4)
koszty badań lekarskich i psychologicznych mających na celu ustalenie zdolności do
udziału w przygotowaniu zawodowym dorosłych,
5)
koszty egzaminów potwierdzających kwalifikacje w zawodzie, egzaminów czeladniczych
lub egzaminów sprawdzających
- są finansowane z Funduszu Pracy.
2.
W przypadku gdy uczestnik przygotowania zawodowego dorosłych nie złożył z wynikiem
pozytywnym egzaminu, koszty ponownego przystąpienia do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje
w zawodzie, egzaminu czeladniczego lub egzaminu sprawdzającego nie mogą być sfinansowane
ze środków Funduszu Pracy.
3.
Starosta może sfinansować koszty przejazdu do miejsca odbywania przygotowania zawodowego
dorosłych, a w przypadku gdy przygotowanie zawodowe dorosłych odbywa się w miejscowości
innej niż miejsce zamieszkania, także koszty zakwaterowania, zgodnie z art. 44 i 45.
Art. 53m.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki,
sposób i tryb organizowania przygotowania zawodowego dorosłych, sposób refundowania
pracodawcy wydatków poniesionych na uczestnika przygotowania zawodowego dorosłych
i wypłacania premii, kwalifikacje wymagane od opiekunów uczestników przygotowania
zawodowego dorosłych, wzór zaświadczenia o ukończeniu przygotowania zawodowego dorosłych,
warunki i tryb przeprowadzania egzaminu sprawdzającego oraz wzór wydawanego zaświadczenia,
mając na uwadze efektywność tej formy pozyskiwania kwalifikacji i umiejętności zawodowych,
a także konieczność zapewnienia zgodności udzielania pomocy z zasadami przyznawania
pomocy de minimis .
Art. 54.
Starosta ustala i opłaca, w wysokości i na zasadach określonych w odrębnych przepisach,
składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe od stypendiów wypłaconych
na podstawie art. 41 ust. 3, art. 53 ust. 6, art. 53g ust. 1 oraz od stypendium wypłaconego
na podstawie art. 42a ust. 5 za okres, w którym osoba odbywająca studia podyplomowe
nie pozostaje w zatrudnieniu, nie wykonuje innej pracy zarobkowej lub nie prowadzi
działalności gospodarczej.
Art. 55.
1.
Bezrobotnemu bez kwalifikacji zawodowych, który w okresie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania
w powiatowym urzędzie pracy podjął dalszą naukę w szkole ponadgimnazjalnej dla dorosłych,
będącej szkołą publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej, albo
w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, starosta, na wniosek
bezrobotnego, może przyznać stypendium w wysokości 100% kwoty zasiłku, o którym mowa
w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez okres 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia nauki.
2.
Starosta może podjąć decyzję o kontynuacji wypłacania stypendium do ukończenia nauki
zgodnie z programem nauczania.
3.
Stypendium przysługuje pod warunkiem nieprzekroczenia wysokości dochodu na osobę w
rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej, uprawniającego do świadczeń z
pomocy społecznej. Do dochodu nie wlicza się kwoty tego stypendium.
4.
Podstawą wypłaty stypendium jest zaświadczenie albo oświadczenie składane przez bezrobotnego
stwierdzające podjęcie lub kontynuowanie nauki.
4a.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej
za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia
w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie
fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych zeznań.
5.
Stypendium nie przysługuje w przypadku przerwania nauki. Przepis art. 73 ust. 5 stosuje
się odpowiednio.
6.
Osobie, której starosta przyznał stypendium, o którym mowa w ust. 1, przysługuje stypendium
w wysokości 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, od dnia podjęcia zatrudnienia,
innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej. Przepis art. 41 ust. 3c stosuje
się odpowiednio.
Art. 56.
1.
Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 12 miesięcy zwrotu poniesionych
przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych w pełnym wymiarze
czasu pracy skierowanego bezrobotnego kosztów wypłaconego mu wynagrodzenia, nagród
oraz opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości uprzednio uzgodnionej,
nieprzekraczającej jednak kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1 pkt 1, obowiązującej
w ostatnim dniu każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia społeczne
od refundowanego wynagrodzenia.
2.
Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 18 miesięcy zwrotu poniesionych
przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych w pełnym wymiarze
czasu pracy skierowanego bezrobotnego kosztów wypłaconego mu wynagrodzenia, nagród
oraz opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości uprzednio uzgodnionej,
nieprzekraczającej jednak minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na ubezpieczenia
społeczne od tego wynagrodzenia, jeżeli zwrot obejmuje koszty poniesione za co drugi
miesiąc.
3.
Pracodawca jest obowiązany, stosownie do zawartej umowy, do utrzymania w zatrudnieniu
skierowanego bezrobotnego przez okres objęty refundacją wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia
społeczne oraz okres 6 miesięcy po zakończeniu tej refundacji.
4.
Niewywiązanie się z warunku, o którym mowa w ust. 3, lub naruszenie innych warunków zawartej umowy powoduje obowiązek zwrotu uzyskanej
pomocy wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od całości uzyskanej pomocy od dnia otrzymania pierwszej refundacji,
w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
525)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania
z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego w trakcie okresu objętego
refundacją albo przed upływem okresu 6 miesięcy, o którym mowa w ust. 3, starosta
kieruje na zwolnione stanowisko pracy innego bezrobotnego.
6.
W przypadku odmowy przyjęcia skierowanego bezrobotnego na zwolnione stanowisko pracy,
pracodawca zwraca uzyskaną pomoc w całości wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi
od dnia otrzymania pierwszej refundacji, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania
starosty. W przypadku braku możliwości skierowania bezrobotnego przez urząd pracy
na zwolnione stanowisko pracy, pracodawca nie zwraca uzyskanej pomocy za okres, w
którym uprzednio skierowany bezrobotny pozostawał w zatrudnieniu.
Art. 57.
1.
Starosta zwraca organizatorowi robót publicznych, który zatrudniał skierowanych bezrobotnych
przez okres do 6 miesięcy, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz
składek na ubezpieczenia społeczne bezrobotnych w wysokości uprzednio uzgodnionej,
nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych w miesiącu
w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz 50% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego
w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia
społeczne od refundowanego wynagrodzenia.
2.
Starosta może dokonywać, w zakresie i na zasadach określonych w ust. 1, zwrotu poniesionych
przez organizatora robót publicznych kosztów z tytułu zatrudnienia skierowanych bezrobotnych
na okres do 12 miesięcy, w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak
przeciętnego wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia
za każdego bezrobotnego, jeżeli refundacja obejmuje koszty poniesione za co drugi
miesiąc ich zatrudnienia.
3.
Na wniosek organizatora robót publicznych starosta może przyznawać zaliczki ze środków
Funduszu Pracy na poczet wypłat wynagrodzeń oraz opłacenia składek na ubezpieczenia
społeczne.
3a.
Naruszenie warunków umowy w zakresie zatrudniania skierowanego bezrobotnego przez okres trwania robót
publicznych powoduje obowiązek zwrotu uzyskanych refundacji wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od całości uzyskanych refundacji od dnia otrzymania pierwszej refundacji,
w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty. Przepisy art. 51 ust. 8 i
9 stosuje się odpowiednio.
4.
Bezrobotni będący dłużnikami alimentacyjnymi w rozumieniu przepisów o pomocy osobom
uprawnionym do alimentów mogą zostać skierowani przez starostę, na zasadach dotyczących
robót publicznych, do wykonywania przez okres do 6 miesięcy pracy niezwiązanej z wyuczonym
zawodem, w wymiarze nieprzekraczającym połowy wymiaru czasu pracy, w instytucjach
użyteczności publicznej oraz organizacjach zajmujących się problematyką kultury, oświaty,
sportu i turystyki, opieki zdrowotnej lub pomocy społecznej.
5.
(uchylony)
6.
Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił bezrobotnych skierowanych do prac, o których
mowa w ust. 4, część poniesionych kosztów na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na
ubezpieczenia społeczne w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak
kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych bezrobotnych i połowy minimalnego
wynagrodzenia za pracę obowiązującego w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego
miesiąca, łącznie ze składką na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.
Art. 58.
Bezrobotni, o których mowa w art. 49 pkt 3, po upływie 6 miesięcy od dnia zarejestrowania
w powiatowym urzędzie pracy mogą ubiegać się o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego,
jeżeli spełniają warunki do nabycia tego świadczenia, określone w odrębnych przepisach.
Art. 59.
1.
Starosta może skierować bezrobotnych, o których mowa w art. 49 pkt 3, do wykonywania
pracy w ramach prac interwencyjnych przez okres do 24 miesięcy oraz dokonywać refundacji
poniesionych przez pracodawcę kosztów na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia
społeczne.
2.
Starosta może skierować bezrobotnych, o których mowa w ust. 1, do wykonywania pracy
w ramach prac interwencyjnych u pracodawcy przez okres do 4 lat i dokonywać refundacji
poniesionych przez pracodawcę kosztów wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne,
jeżeli obejmuje ona koszty poniesione za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.
3.
(uchylony)
4.
Jeżeli do pracy w ramach prac interwencyjnych są kierowani bezrobotni, którzy:
1)
spełniają warunki konieczne do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego - refundacja
jest przyznawana w wysokości do 80% minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na
ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia;
2)
nie spełniają warunków koniecznych do uzyskania świadczenia przedemerytalnego - refundacja
jest przyznawana w wysokości do 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na
ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.
5.
Przepisy art. 56 ust. 3-6 stosuje się odpowiednio.
Art. 59a.
Prace interwencyjne, o których mowa w art. 51, 56 i 59, nie mogą być organizowane
w powiatowych i wojewódzkich urzędach pracy.
Art. 59b.
126)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Wykazy pracodawców i osób, z którymi zawarto umowy w przypadkach, o których mowa w
art. 46 ust. 1 pkt 1 i 1a, ust. 1a, art. 47 ust. 1, art. 51 ust. 1-4, art. 53 ust.
1, art. 53a ust. 1, art. 56, art. 57 ust. 1, 2 i 4 i art. 59 ust. 1 i 2, są podawane
do wiadomości publicznej przez powiatowy urząd pracy przez wywieszenie ich na tablicy
ogłoszeń w siedzibie urzędu na okres 30 dni.
2.
Powiatowy urząd pracy po zakończeniu każdego roku kalendarzowego, w terminie do dnia
31 stycznia, przekazuje właściwej powiatowej radzie rynku pracy zbiorczy wykaz pracodawców
i osób, o których mowa w ust. 1.
3.
Wykazy, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać:
1)
nazwę pracodawcy albo imię i nazwisko osoby, z którą zawarto umowę;
2)
wskazanie rodzaju instrumentu rynku pracy;
3)
liczbę utworzonych stanowisk pracy, stażu i przygotowania zawodowego dorosłych.
Art. 59c.
Pomoc udzielana pracodawcom i przedsiębiorcom w ramach prac interwencyjnych, robót
publicznych lub skierowania na zasadach robót publicznych, o których mowa w art. 51,
art. 56, art. 57 i art. 59 oraz w ramach jednorazowej refundacji kosztów z tytułu
opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, o której mowa w art. 47, jest udzielana
zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .
Art. 60.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób
i tryb organizowania prac interwencyjnych i robót publicznych, jednorazowej refundacji
kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne poniesionych w związku
z zatrudnieniem skierowanego bezrobotnego, treść wniosku o organizowanie robót publicznych,
prac interwencyjnych oraz tryb i warunki zawieranych umów z uprawnionymi pracodawcami,
mając na uwadze prawidłowość wydatkowania środków z Funduszu Pracy, a także konieczność
zapewnienia zgodności udzielania pomocy z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .
Art. 60a.
1.
Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać pracodawcy lub przedsiębiorcy
środki Funduszu Pracy, zwane dalej „grantem”, na utworzenie stanowiska pracy w formie
telepracy w rozumieniu art. 675 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy dla skierowanego bezrobotnego rodzica powracającego na rynek pracy, posiadającego
co najmniej jedno dziecko w wieku do 6 lat, lub bezrobotnego sprawującego opiekę nad
osobą zależną, który w okresie 3 lat przed rejestracją w urzędzie pracy jako bezrobotny
zrezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność wychowywania
dziecka lub sprawowania opieki nad osobą zależną.
2.
Grant nie może zostać przyznany na utworzenie stanowiska pracy dla bezrobotnego:
1)
małżonka pracodawcy lub przedsiębiorcy;
2)
rodzica pracodawcy lub przedsiębiorcy;
3)
rodzeństwa pracodawcy lub przedsiębiorcy;
4)
dziecka własnego lub przysposobionego: pracodawcy lub przedsiębiorcy, małżonka pracodawcy
lub przedsiębiorcy, rodzeństwa pracodawcy lub przedsiębiorcy.
3.
Grant przysługuje w kwocie określonej w umowie zawartej ze starostą, nie wyższej jednak
niż 6-krotność minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w dniu zawarcia umowy,
za każdego skierowanego bezrobotnego.
4.
Pracodawca lub przedsiębiorca są obowiązani, stosownie do zawartej umowy, do utrzymania
zatrudnienia skierowanego bezrobotnego przez okres 12 miesięcy w pełnym wymiarze czasu
pracy lub przez okres 18 miesięcy w połowie wymiaru czasu pracy.
5.
Niewywiązanie się z warunku, o którym mowa w ust. 4, lub wykorzystanie grantu niezgodnie z umową, lub jego niewykorzystanie powoduje
obowiązek zwrotu grantu wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania grantu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania
starosty.
6.
Zwrot grantu następuje:
1)
w kwocie proporcjonalnej do okresu, w którym warunek określony w ust. 4 nie został
spełniony, wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania grantu - w przypadku
niewywiązania się z tego warunku;
2)
w całości wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania grantu - w przypadku
wykorzystania grantu niezgodnie z umową lub jego niewykorzystania.
7.
W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania
z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego przed upływem okresu odpowiednio
12 lub 18 miesięcy, o którym mowa w ust. 4, starosta kieruje na zwolnione stanowisko
pracy innego bezrobotnego.
8.
W przypadku odmowy przyjęcia skierowanego bezrobotnego na zwolnione stanowisko pracy
pracodawca lub przedsiębiorca zwraca grant w kwocie określonej w ust. 6 pkt 1. W przypadku
braku możliwości skierowania odpowiedniego bezrobotnego przez urząd pracy na zwolnione
stanowisko pracy pracodawca lub przedsiębiorca nie zwraca grantu za okres zatrudniania
skierowanego bezrobotnego.
9.
Grant jest udzielany zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .
Art. 60b.
1.
Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać pracodawcy świadczenie aktywizacyjne
za zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy skierowanego bezrobotnego rodzica powracającego
na rynek pracy po przerwie związanej z wychowywaniem dziecka lub bezrobotnego sprawującego
opiekę nad osobą zależną, który w okresie 3 lat przed rejestracją w urzędzie pracy
jako bezrobotny zrezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność
wychowywania dziecka lub sprawowania opieki nad osobą zależną.
2.
Świadczenie aktywizacyjne przysługuje przez okres:
1)
12 miesięcy w wysokości połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie za każdego
skierowanego bezrobotnego albo
2)
18 miesięcy w wysokości jednej trzeciej minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie
za każdego skierowanego bezrobotnego.
3.
Pracodawca jest obowiązany do dalszego zatrudniania skierowanego bezrobotnego po upływie
okresu przysługiwania świadczenia aktywizacyjnego, odpowiednio przez okres 6 miesięcy
w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, oraz 9 miesięcy w przypadku, o którym mowa
w ust. 2 pkt 2.
4.
W przypadku rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę w trakcie przysługiwania świadczenia aktywizacyjnego lub niewywiązania
się z warunku utrzymania osoby w zatrudnieniu przez okres odpowiednio 6 lub 9 miesięcy
przypadających po ustaniu prawa do tego świadczenia pracodawca jest obowiązany do
zwrotu wszystkich otrzymanych świadczeń aktywizacyjnych wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od całości kwoty otrzymanych świadczeń aktywizacyjnych od dnia wypłaty
pierwszego świadczenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
5.
W przypadku utrzymania zatrudnienia skierowanego bezrobotnego przez okres uzyskiwania
świadczenia aktywizacyjnego oraz przez co najmniej połowę okresu wymaganego utrzymania
zatrudnienia po upływie prawa do świadczenia pracodawca jest obowiązany do zwrotu
50% łącznej kwoty, o której mowa w ust. 4, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania
starosty.
6.
W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania
z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego w trakcie przysługiwania
świadczenia aktywizacyjnego albo przed upływem okresu odpowiednio 6 lub 9 miesięcy,
o którym mowa w ust. 4, starosta kieruje na zwolnione stanowisko pracy innego bezrobotnego.
7.
W przypadku odmowy przyjęcia skierowanego bezrobotnego na zwolnione stanowisko pracy
pracodawca jest obowiązany do zwrotu wszystkich otrzymanych świadczeń aktywizacyjnych
wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od całości kwoty otrzymanych świadczeń aktywizacyjnych
od dnia wypłaty pierwszego świadczenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania
starosty. W przypadku braku możliwości skierowania odpowiedniego bezrobotnego przez
urząd pracy na zwolnione stanowisko pracy pracodawca nie zwraca uzyskanych środków
za okres zatrudniania skierowanego bezrobotnego.
8.
Świadczenie aktywizacyjne nie przysługuje w przypadku uzyskania przez pracodawcę prawa
do pożyczki z Funduszu Pracy na utworzenie miejsca pracy dla osoby, która miałaby
być objęta świadczeniem aktywizacyjnym.
9.
Świadczenie aktywizacyjne jest udzielane zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy
de minimis .
Art. 60c.
1.
Starosta może, na podstawie zawartej umowy, refundować pracodawcy koszty poniesione
na składki na ubezpieczenia społeczne należne od pracodawcy za skierowanych do pracy
bezrobotnych do 30 roku życia, którzy podejmują zatrudnienie po raz pierwszy w życiu.
2.
Refundacja kosztów poniesionych na składki na ubezpieczenia społeczne przysługuje
przez okres do 12 miesięcy w kwocie określonej w umowie, nie wyższej jednak niż połowa
minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie obowiązującego w dniu zawarcia umowy,
za każdego zatrudnionego bezrobotnego.
3.
Pracodawca jest obowiązany do dalszego zatrudniania skierowanego bezrobotnego przez
okres 6 miesięcy po zakończeniu okresu refundacji kosztów poniesionych na składki
na ubezpieczenia społeczne.
4.
W przypadku rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę w trakcie przysługiwania refundacji kosztów poniesionych na składki
na ubezpieczenia społeczne lub niewywiązania się z warunku utrzymania osoby w zatrudnieniu
przez okres 6 miesięcy przypadających po ustaniu refundacji pracodawca jest obowiązany
do zwrotu wszystkich otrzymanych środków wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od całości kwoty otrzymanych środków od dnia wypłaty pierwszej refundacji,
w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
5.
W przypadku utrzymania zatrudnienia skierowanego bezrobotnego przez okres uzyskiwania
refundacji kosztów poniesionych na składki na ubezpieczenia społeczne oraz przez co
najmniej 3 miesiące po upływie okresu refundacji pracodawca jest obowiązany do zwrotu
50% łącznej kwoty, o której mowa w ust. 4.
6.
W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania
z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego w trakcie okresu objętego
refundacją albo przed upływem okresu 6 miesięcy, o którym mowa w ust. 3, starosta
kieruje na zwolnione stanowisko pracy innego bezrobotnego.
7.
W przypadku odmowy przyjęcia skierowanego bezrobotnego na zwolnione stanowisko pracy
pracodawca jest obowiązany do zwrotu wszystkich otrzymanych środków wraz z odsetkami
ustawowymi naliczonymi od całości kwoty otrzymanych środków od dnia wypłaty pierwszej
refundacji kosztów poniesionych na składki na ubezpieczenia społeczne, w terminie
30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty. W przypadku braku możliwości skierowania
odpowiedniego bezrobotnego przez urząd pracy na zwolnione stanowisko pracy pracodawca
nie zwraca otrzymanych środków za okres zatrudniania skierowanego bezrobotnego.
8.
Refundacja kosztów składek na ubezpieczenia społeczne jest udzielana zgodnie z warunkami
dopuszczalności pomocy de minimis .
Art. 60d.
1.
Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać pracodawcy lub przedsiębiorcy
dofinansowanie wynagrodzenia za zatrudnienie skierowanego bezrobotnego, który ukończył
50 rok życia.
2.
Dofinansowanie wynagrodzenia przysługuje przez okres:
1)
12 miesięcy - w przypadku zatrudnienia bezrobotnego, który ukończył 50 lat, a nie
ukończył 60 lat lub
2)
24 miesięcy - w przypadku zatrudnienia bezrobotnego, który ukończył 60 lat.
3.
Dofinansowanie wynagrodzenia przysługuje w kwocie określonej w umowie, nie wyższej
jednak niż połowa minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie obowiązującego w
dniu zawarcia umowy, za każdego zatrudnionego bezrobotnego.
4.
Pracodawca lub przedsiębiorca są obowiązani do dalszego zatrudniania skierowanego
bezrobotnego po upływie okresu przysługiwania dofinansowania wynagrodzenia, odpowiednio
przez okres 6 miesięcy w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, oraz 12 miesięcy
w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.
5.
W przypadku niewywiązania się z warunku, o którym mowa w ust. 4, oraz nieutrzymania
zatrudnienia w okresie przysługiwania dofinansowania wynagrodzenia pracodawca lub
przedsiębiorca są obowiązani do zwrotu wszystkich otrzymanych środków wraz z odsetkami
ustawowymi naliczonymi od całości kwoty otrzymanych środków od dnia wypłaty pierwszego
dofinansowania wynagrodzenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
6.
W przypadku utrzymania zatrudnienia skierowanego bezrobotnego przez okres przysługiwania
dofinansowania wynagrodzenia oraz przez co najmniej połowę okresu, o którym mowa w
ust. 4, pracodawca lub przedsiębiorca są obowiązani do zwrotu 50% łącznej kwoty, o
której mowa w ust. 5, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
7.
W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania
z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego w trakcie okresu objętego
dofinansowaniem albo przed upływem okresu odpowiednio 6 lub 12 miesięcy, o którym
mowa w ust. 4, starosta kieruje na zwolnione stanowisko pracy innego bezrobotnego.
8.
W przypadku braku odpowiedniego bezrobotnego w sytuacji określonej w ust. 7 pracodawca
lub przedsiębiorca nie zwracają uzyskanego dofinansowania wynagrodzenia za okres zatrudniania
skierowanego bezrobotnego.
9.
Dofinansowanie wynagrodzenia jest udzielane zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy
de minimis .
Art. 61.
1.
Bezrobotnym, o których mowa w art. 49 pkt 5, starosta może, po udokumentowaniu poniesionych
kosztów, refundować koszty opieki nad dzieckiem lub dziećmi do lat 7 w wysokości uzgodnionej,
nie wyższej jednak niż połowa zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, na każde
dziecko, na opiekę którego poniesiono koszty, jeżeli bezrobotny podejmie zatrudnienie
lub inną pracę zarobkową lub zostanie skierowany na staż, przygotowanie zawodowe dorosłych
lub szkolenie oraz pod warunkiem osiągania z tego tytułu miesięcznie przychodów nieprzekraczających
minimalnego wynagrodzenia za pracę.
2.
Refundacja, o której mowa w ust. 1, przysługuje na okres do 6 miesięcy.
3.
W przypadku skierowania na staż, przygotowanie zawodowe dorosłych lub szkolenie refundacja
kosztów opieki nad dzieckiem lub dziećmi do lat 7 następuje na okres odbywania stażu,
przygotowania zawodowego dorosłych lub szkolenia.
4.
Na wniosek osoby, o której mowa w ust. 1, starosta może wypłacić zaliczkę na refundację
kosztów opieki nad dzieckiem.
5.
Na zasadach określonych w ust. 1-4 może nastąpić również refundacja kosztów opieki
nad osobą zależną.
Art. 61a.
1.
Bezrobotny może być skierowany do odbywania stażu, przygotowania zawodowego dorosłych
oraz do prac interwencyjnych do przedsiębiorcy niezatrudniającego pracownika na zasadach
przewidzianych dla pracodawców.
2.
Do odbycia przygotowania zawodowego dorosłych u przedsiębiorcy niezatrudniającego
pracownika na zasadach przewidzianych dla pracodawców może być skierowana osoba, o
której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3-7.
Art. 61b.
1.
Starosta może zawrzeć z agencją zatrudnienia umowę na doprowadzenie skierowanego bezrobotnego
będącego w szczególnej sytuacji na rynku pracy do podjęcia zatrudnienia lub innej
pracy zarobkowej na podstawie umów cywilnoprawnych, stanowiących odpowiednią pracę,
przez okres co najmniej 6 miesięcy.
2.
Umowa, o której mowa w ust. 1, określa w szczególności:
1)
(uchylony)
2)
warunki i tryb przekazania środków Funduszu Pracy przysługujących agencji zatrudnienia
z tytułu doprowadzenia skierowanego bezrobotnego do podjęcia zatrudnienia lub innej
pracy zarobkowej na podstawie umów cywilnoprawnych;
3)
kwotę przekazywanych środków w wysokości nie wyższej niż 150% przeciętnego wynagrodzenia,
obowiązującego w dniu zawarcia umowy, za jednego skierowanego bezrobotnego;
4)
zasady dokumentowania spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1.
3.
Wysokość środków przekazywanych agencji zatrudnienia:
1)
w dniu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż 30% łącznej
kwoty środków przysługujących agencji zatrudnienia;
2)
po spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 1, nie może być niższa niż 50% tej łącznej
kwoty.
4.
W przypadku niewywiązania się agencji zatrudnienia z warunku, o którym mowa w ust.
1, przekazane agencji środki podlegają zwrotowi w wysokości proporcjonalnej do okresu,
w którym wskazany warunek nie został spełniony, w terminie 30 dni od dnia doręczenia
wezwania starosty.
5.
W przypadku rozwiązania ze skierowanym bezrobotnym umowy o pracę z przyczyn, o których
mowa w art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy albo rozwiązania przez skierowanego bezrobotnego umowy cywilnoprawnej przed upływem
okresu, o którym mowa w ust. 1, agencja zatrudnienia nie jest obowiązana do zwrotu
otrzymanych środków.
6.
W okresie udziału bezrobotnego w działaniach realizowanych przez agencję zatrudnienia,
zgodnie z umową, o której mowa w ust. 2, powiatowy urząd pracy nie kieruje do bezrobotnego
innych form pomocy, o których mowa w ustawie.
Rozdział 11a
(uchylony)
Rozdział 11b
Pożyczki na utworzenie stanowiska pracy oraz pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej
Art. 61e.
Ze środków Funduszu Pracy oraz środków, o których mowa w art. 56 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji , a także ze środków Unii Europejskiej, mogą być finansowane:
1)
pożyczki na utworzenie stanowiska pracy dla bezrobotnego, w tym bezrobotnego skierowanego
przez powiatowy urząd pracy:
a)
podmiotom, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 1 i 1a oraz ust. 1a,
b)
żłobkom lub klubom dziecięcym tworzonym i prowadzonym przez osoby fizyczne, osoby
prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, o których mowa
w przepisach o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3;
2)
pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej:
a)
bezrobotnym,
b)
poszukującym pracy absolwentom szkół i uczelni, w okresie 48 miesięcy od dnia ukończenia
szkoły lub uzyskania tytułu zawodowego,
c)
studentom ostatniego roku studiów;
3)
usługi doradcze i szkoleniowe skierowane do osób, o których mowa w pkt 2, którym udzielono
pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej.
Art. 61f.
Pożyczki oraz usługi doradcze i szkoleniowe, o których mowa w art. 61e, są przyznawane
zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .
Art. 61g.
1.
Pożyczek udzielają oraz usługi doradcze i szkoleniowe zapewniają pośrednicy finansowi
wybierani przez Bank Gospodarstwa Krajowego.
2.
Pośrednikiem finansowym może zostać bank lub instytucja finansowa, w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe .
Art. 61h.
1.
Pożyczka na utworzenie stanowiska pracy jest udzielana na podstawie umowy, na wniosek
podmiotu, o którym mowa w art. 61e pkt 1, po przedstawieniu kosztorysu dotyczącego
tworzonego stanowiska pracy, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż
6-krotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia.
2.
Oprocentowanie pożyczki na utworzenie stanowiska pracy jest stałe i wynosi, w skali
roku, 0,25 stopy redyskonta weksli przyjmowanych przez Narodowy Bank Polski.
3.
Okres spłaty pożyczki na utworzenie stanowiska pracy nie może być dłuższy niż 3 lata,
z zastrzeżeniem art. 61j ust. 3.
4.
Pożyczkobiorcy nie przysługuje prawo do karencji w spłacie pożyczki na utworzenie
stanowiska pracy.
5.
Spłata pożyczki na utworzenie stanowiska pracy jest dokonywana w równych ratach, płatnych
na rachunek bankowy właściwego pośrednika finansowego.
6.
Pożyczkobiorca nie ponosi opłat i kosztów z tytułu udzielonej pożyczki na utworzenie
stanowiska pracy.
Art. 61i.
1.
Pożyczka na podjęcie działalności gospodarczej jest udzielana na podstawie umowy,
na wniosek osoby, o której mowa w art. 61e pkt 2, po przedstawieniu opisu i kosztorysu
zamierzonej działalności gospodarczej, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej
jednak niż 20-krotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia.
2.
Pożyczka na podjęcie działalności gospodarczej może stanowić do 100% kosztów jej podjęcia.
3.
Okres spłaty pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej nie może być dłuższy niż
7 lat, z możliwością skorzystania z karencji w spłacie kapitału na okres nie dłuższy
niż 12 miesięcy.
4.
Środki finansowe z tytułu pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej są wypłacane
przez pośrednika finansowego, na podstawie harmonogramu, po zarejestrowaniu przez
pożyczkobiorcę działalności gospodarczej.
5.
Przepisy art. 61h ust. 2, 5 i 6 stosuje się odpowiednio.
Art. 61j.
1.
Podmiotom, którym udzielono pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej, można
udzielić pożyczki na utworzenie stanowiska pracy nie wcześniej niż po upływie co najmniej
3 miesięcy od rozpoczęcia spłaty pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej.
2.
W przypadku gdy pożyczkobiorca korzysta z karencji w spłacie kapitału, bieg trzymiesięcznego
terminu rozpoczyna się po zakończeniu okresu karencji.
3.
Pożyczka na utworzenie stanowiska pracy powiększa kapitał zadłużenia z tytułu pożyczki
udzielonej na podjęcie działalności gospodarczej, a jej spłata następuje zgodnie z
harmonogramem spłaty pożyczki udzielonej na podjęcie działalności gospodarczej.
Art. 61k.
1.
Pożyczka na utworzenie stanowiska pracy może zostać udzielona podmiotom, o których
mowa w art. 61e pkt 1:
1)
niezalegającym ze spłatą rat pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej oraz pożyczki
na utworzenie stanowiska pracy;
2)
niezalegającym z opłacaniem należnych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie
zdrowotne, Fundusz Pracy lub Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych;
3)
niezalegającym z opłacaniem innych danin publicznych;
4)
niekaranym, w okresie 2 lat przed wystąpieniem z wnioskiem o pożyczkę, za przestępstwa
przeciwko obrotowi gospodarczemu, w rozumieniu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny lub ustawy z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za
czyny zabronione pod groźbą kary.
2.
Tworzone stanowisko pracy nie może być jednocześnie finansowane w ramach pożyczki
i refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego
bezrobotnego, o której mowa w art. 46 ust. 1.
Art. 61l.
Pożyczka na podjęcie działalności gospodarczej może zostać udzielona osobom, o których
mowa w art. 61e pkt 2:
1)
niekaranym, w okresie 2 lat przed wystąpieniem z wnioskiem o pożyczkę, za przestępstwa
przeciwko obrotowi gospodarczemu, w rozumieniu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny lub ustawy z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za
czyny zabronione pod groźbą kary;
2)
niezatrudnionym oraz niewykonującym innej pracy zarobkowej;
3)
nieprowadzącym działalności gospodarczej w okresie 12 miesięcy przed złożeniem wniosku
o udzielenie pożyczki.
Art. 61m.
1.
Formą zabezpieczenia spłaty i zwrotu udzielonych pożyczek, o których mowa w art. 61e
pkt 1 i 2, jest weksel własny in blanco i poręczenie dwóch osób fizycznych.
2.
W zależności od oceny zdolności kredytowej i ryzyka kredytowego zamiast poręczenia
dwóch osób fizycznych może być ustanowione inne zabezpieczenie spłaty i zwrotu udzielonych
pożyczek.
Art. 61n.
Podstawą rozliczenia pożyczek, o których mowa w art. 61e pkt 1 i 2, są opłacone faktury
lub inne równoważne dokumenty księgowe.
Art. 61o.
1.
Pożyczkobiorca jest obowiązany dokonać zwrotu niespłaconej kwoty pożyczki na utworzenie
stanowiska pracy lub pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej wraz z odsetkami
ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania pożyczki, w terminie nie dłuższym niż 6
miesięcy od dnia wezwania do jej zwrotu, jeżeli zatrudniał na utworzonym stanowisku
pracy bezrobotnego lub prowadził działalność gospodarczą przez okres krótszy niż 12
miesięcy albo naruszył inne warunki umowy.
2.
Zwrot niespłaconej kwoty pożyczki, o której mowa w ust. 1, podlega zwiększeniu o kwotę
uzyskanej korzyści wynikającej z różnicy oprocentowania spłaconej części pożyczki
w stosunku do oprocentowania równego stopie referencyjnej obliczonej zgodnie z metodologią
określoną w Komunikacie Komisji w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych
i dyskontowych (Dz. Urz. UE C 14 z 19.01.2008, str. 6) obowiązującego w dniu otrzymania
pożyczki.
3.
W przypadku gdy pożyczkobiorca, z zastrzeżeniem ust. 1, w okresie do 36 miesięcy,
obliczonych od pierwszego miesiąca, w którym podjął działalność gospodarczą z wykorzystaniem
środków pożyczki, o której mowa w art. 61e pkt 2 lub od pierwszego miesiąca, w którym
zatrudnił na utworzonym stanowisku pracy bezrobotnego, w tym skierowanego bezrobotnego
z wykorzystaniem środków pożyczki, o której mowa w art. 61e pkt 1:
1)
zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, lub
2)
zlikwiduje utworzone stanowisko pracy dla bezrobotnego, w tym bezrobotnego skierowanego
przez powiatowy urząd pracy
- spłaca pozostały do spłaty kapitał pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej
lub pozostały do spłaty kapitał pożyczki na utworzenie stanowiska pracy, wraz z odsetkami
równymi stopie referencyjnej obliczonej zgodnie z metodologią określoną w Komunikacie
Komisji w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych i dyskontowych, naliczonymi
od dnia zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej lub od dnia likwidacji
utworzonego stanowiska pracy, zgodnie z terminami przyjętymi w harmonogramie spłat
pożyczek.
Art. 61p.
1.
Minister właściwy do spraw pracy może umorzyć jednorazowo należność z tytułu udzielonej
pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej w kwocie pozostałej do spłaty pożyczki
udzielonej na utworzenie pierwszego stanowiska pracy dla bezrobotnego skierowanego
przez powiatowy urząd pracy, pożyczkobiorcy korzystającemu jednocześnie z pożyczki
na podjęcie działalności gospodarczej oraz pożyczki na utworzenie stanowiska pracy
dla bezrobotnego skierowanego przez powiatowy urząd pracy, wraz z odsetkami obliczonymi
na dzień spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1.
2.
Warunkami umorzenia, o którym mowa w ust. 1, są:
1)
utrzymanie, przez co najmniej 12 miesięcy, pierwszego stanowiska pracy dla bezrobotnego
skierowanego przez powiatowy urząd pracy;
2)
niezaleganie ze spłatą rat pożyczki na utworzenie stanowiska pracy dla bezrobotnego
skierowanego przez powiatowy urząd pracy oraz pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej.
3.
Kwota należności podlegająca umorzeniu, o którym mowa w ust. 1, nie może przekroczyć
kwoty pozostałej do spłaty wraz z odsetkami z tytułu pożyczki na utworzenie pierwszego
stanowiska pracy.
Art. 61q.
Minister właściwy do spraw pracy może umorzyć w całości lub w części należności z
tytułu niespłaconych pożyczek, o których mowa w art. 61e pkt 1 i 2, jeżeli zachodzą
przesłanki określone w art. 56 lub art. 57 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych .
Art. 61r.
Umorzenie, o którym mowa w art. 61p, a także umorzenie, o którym mowa w art. 61q dokonane
na podstawie przesłanek wynikających z art. 56 pkt 5 i art. 57 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, stanowi pomoc udzielaną zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .
Art. 61s.
1.
Pośrednicy finansowi podejmują współpracę z uczelniami, a za ich pośrednictwem z organizacjami
działającymi na rzecz rozwoju przedsiębiorczości, w szczególności akademickimi inkubatorami
przedsiębiorczości, akademickimi biurami karier i centrami informacyjno-doradczymi,
w celu zapewnienia możliwości skorzystania z usług doradczych i szkoleniowych przez
osoby ubiegające się o pożyczkę na podjęcie działalności gospodarczej oraz pożyczkobiorców,
którym takiej pożyczki udzielono.
2.
Pośrednicy finansowi w miejscu obsługi osób ubiegających się o pożyczkę na podjęcie
działalności gospodarczej zapewniają tym osobom dostęp do danych kontaktowych instytucji,
o których mowa w ust. 1, w celu skorzystania z usług doradczych i szkoleniowych w
zakresie przedsiębiorczości, obejmujących w szczególności sporządzanie opisu i kosztorysu
przedsięwzięcia.
3.
Pożyczkobiorcy mogą skorzystać z usług doradczych i szkoleniowych świadczonych przez
instytucje, o których mowa w ust. 1, w szczególności w zakresie:
1)
zakładania działalności gospodarczej;
2)
form opodatkowania planowanej działalności gospodarczej;
3)
prowadzenia księgowości.
4.
Usługi doradcze i szkoleniowe świadczone pożyczkobiorcom mogą być finansowane ze środków,
o których mowa w art. 61e, do wysokości 30% przeciętnego wynagrodzenia na jedną uprawnioną
osobę.
Art. 61t.
Bank Gospodarstwa Krajowego zarządza środkami, o których mowa w art. 109e ust. 1,
oraz pełni funkcję koordynatora realizacji pożyczek oraz świadczenia usług doradczych
i szkoleniowych, o których mowa w art. 61e.
Art. 61u.
Do zadań Banku Gospodarstwa Krajowego w zakresie, o którym mowa w art. 61t, należy
w szczególności:
1)
dokonywanie wyboru pośredników finansowych i zawieranie z nimi umów;
2)
przekazywanie środków pośrednikom finansowym;
3)
gromadzenie środków z tytułu spłat i zwrotu pożyczek oraz oprocentowania wolnych środków;
4)
monitorowanie realizacji pożyczek oraz zapewnienia świadczenia usług doradczych i
szkoleniowych przez pośredników finansowych;
5)
prowadzenie rozliczeń i sporządzanie sprawozdawczości dla ministra właściwego do spraw
pracy;
6)
opracowywanie jednolitych wzorów wniosków o udzielenie pożyczek oraz wzorów innych
niezbędnych dokumentów;
7)
opracowywanie jednolitych wzorów rozliczeń i sprawozdań w zakresie udzielonych pożyczek;
8)
sprawowanie kontroli realizacji pożyczek przez pośredników finansowych;
9)
opiniowanie wniosków o umorzenie należności z tytułu udzielonych pożyczek przed przekazaniem
ich do ministra właściwego do spraw pracy;
10)
monitorowanie dochodzenia roszczeń z tytułu niespłaconych pożyczek udzielanych przez
pośredników finansowych.
Art. 61v.
Do zadań pośredników finansowych w zakresie, o którym mowa w art. 61g ust. 1, należy
w szczególności:
1)
rozpatrywanie wniosków oraz zawieranie umów w sprawie udzielania pożyczek;
2)
monitorowanie realizacji umów dotyczących udzielonych pożyczek;
3)
bieżąca obsługa finansowa pożyczek oraz naliczanie odsetek za zwłokę od nieterminowych
spłat rat pożyczek;
4)
dochodzenie roszczeń z tytułu niespłaconych pożyczek;
5)
opiniowanie, w zakresie finansowym oraz formalnoprawnym, wniosków pożyczkobiorców
w przedmiocie umorzenia udzielonych pożyczek;
6)
opiniowanie wniosków o umorzenie należności z tytułu udzielonych pożyczek;
7)
przekazywanie Bankowi Gospodarstwa Krajowego skompletowanych i zweryfikowanych pod
względem merytorycznym i finansowym wniosków o umorzenie pożyczek;
8)
prowadzenie rozliczeń i sporządzanie sprawozdawczości dla Banku Gospodarstwa Krajowego;
9)
zapewnienie dostępu do usług doradczych i szkoleniowych, o których mowa w art. 61s
ust. 1;
10)
przekazywanie, na wnioski starostów, informacji o wynikach monitorowania zatrudnienia
przez wymagany okres, bezrobotnych skierowanych przez powiatowe urzędy pracy u pożyczkobiorców,
na utworzonych stanowiskach pracy.
Art. 61w.
Do zadań starostów należy współpraca z Bankiem Gospodarstwa Krajowego i pośrednikami
finansowymi, polegająca w szczególności na:
1)
opiniowaniu wniosków o udzielenie pożyczki na utworzenie stanowiska pracy dla bezrobotnego
skierowanego przez powiatowy urząd pracy pod względem możliwości danego urzędu pracy
w zakresie skierowania bezrobotnych posiadających kwalifikacje niezbędne do wykonywania
pracy na planowanym do utworzenia stanowisku pracy;
2)
wydawaniu zaświadczeń potwierdzających posiadanie statusu bezrobotnego przez osoby
ubiegające się o pożyczkę na podjęcie działalności gospodarczej;
3)
kierowaniu bezrobotnych na utworzone stanowiska pracy;
4)
monitorowaniu, we współpracy z pośrednikami finansowymi, zatrudnienia przez wymagany
okres, bezrobotnych skierowanych przez powiatowe urzędy pracy u pożyczkobiorców, na
utworzonych stanowiskach pracy.
Art. 61x.
1.
Pożyczkobiorca, któremu została udzielona pożyczka na utworzenie stanowiska pracy
dla bezrobotnego skierowanego przez powiatowy urząd pracy, jest obowiązany poinformować,
z 14-dniowym wyprzedzeniem, powiatowy urząd pracy oraz pośrednika finansowego o terminie
zatrudnienia bezrobotnego oraz potwierdzić zatrudnienie bezrobotnego, w terminie 7
dni od dnia jego zatrudnienia.
2.
Pożyczkobiorca, który otrzymał pożyczkę na utworzenie stanowiska pracy dla bezrobotnego
skierowanego przez powiatowy urząd pracy, jest obowiązany poinformować pośrednika
finansowego oraz powiatowy urząd pracy o rozwiązaniu umowy o pracę ze skierowanym
bezrobotnym, nie później niż w terminie 7 dni od dnia jej rozwiązania.
3.
W przypadku gdy powiatowy urząd pracy w terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji,
o której mowa w ust. 2, nie skieruje bezrobotnego spełniającego wymagania utworzonego
stanowiska pracy, pożyczkobiorca może zatrudnić na tym stanowisku bezrobotnego bez
skierowania powiatowego urzędu pracy.
Rozdział 12
Świadczenia przysługujące rolnikom zwalnianym z pracy
Art. 62.
1.
Osobie podlegającej ubezpieczeniu społecznemu rolników, z którą stosunek pracy lub
stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy i która nie
jest uprawniona do zasiłku:
1)
przysługuje:
a)
pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne rolników w okresie pierwszych czterech
kwartałów po rozwiązaniu stosunku pracy lub stosunku służbowego,
b)
stypendium, o którym mowa w art. 41,
c)
odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków powstałych
w związku z odbywaniem szkolenia, na zasadach przewidzianych dla bezrobotnych;
2)
starosta może:
a)
sfinansować koszty szkolenia w celu podjęcia zatrudnienia lub pozarolniczej działalności
poza gospodarstwem rolnym; przepis art. 41 ust. 6 stosuje się odpowiednio,
b)
przyznać jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, na podjęcie pozarolniczej
działalności lub na zakup ziemi, nie wyłączając działalności wytwórczej lub usługowej
związanej z rolnictwem.
2.
Świadczenia przyznaje się osobie, o której mowa w ust. 1, jeżeli:
1)
w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia
pozostawała w stosunku pracy lub stosunku służbowym i osiągała wynagrodzenie stanowiące
podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, wynoszące co
najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę przez okres 365 dni, i stosunek ten został
rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy;
2)
podatek z gospodarstwa rolnego lub działu specjalnego nie przekracza kwoty podatku
rolnego z 5 ha przeliczeniowych albo, w przeliczeniu na 1 członka gospodarstwa domowego
niemającego stałych pozarolniczych źródeł dochodu, nie przekracza kwoty podatku rolnego
z 1 ha przeliczeniowego.
3.
Pokrycie składek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, polega na przekazaniu z Funduszu
Pracy na odpowiednie fundusze ubezpieczenia społecznego rolników, na podstawie decyzji
właściwego starosty wydanej na wniosek rolnika obowiązanego do zapłacenia składek,
kwot należności z tytułu poszczególnych rat kwartalnych. Świadczenie to przysługuje
począwszy od najbliższej raty kwartalnej, której wymagalność przypada po dniu rozwiązania
stosunku pracy lub stosunku służbowego.
3a.
W przypadku wystąpienia przez rolnika z wnioskiem, o którym mowa w ust. 3, po terminie
wymagalności pierwszej raty kwartalnej, pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne
rolników przysługuje za cztery kwartały liczone od następnego kwartału po kwartale,
w którym został złożony wniosek.
4.
Środki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, stanowią pomoc de minimis i są przyznawane zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .
Rozdział 12a
Program Aktywizacja i Integracja
Art. 62a.
1.
Powiatowy urząd pracy samodzielnie lub we współpracy z ośrodkiem pomocy społecznej
może inicjować działania w zakresie aktywizacji zawodowej i integracji społecznej
bezrobotnych, które są realizowane w ramach Programu Aktywizacja i Integracja.
2.
Do udziału w Programie Aktywizacja i Integracja są kierowani bezrobotni, dla których
jest ustalony profil pomocy III, korzystający ze świadczeń pomocy społecznej, w szczególności
realizujący kontrakt socjalny, o którym mowa w przepisach o pomocy społecznej.
329)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu socjalnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1567), która weszła w życie z dniem 24 października 2015 r..
Program Aktywizacja i Integracja, po zaopiniowaniu przez powiatową radę rynku pracy,
jest realizowany przez powiatowy urząd pracy działający we współpracy z ośrodkiem
pomocy społecznej, podmiotami zatrudnienia socjalnego prowadzonymi przez jednostki
samorządu terytorialnego lub podmiotami prowadzącymi działalność statutową na rzecz
integracji i reintegracji zawodowej i społecznej osób zagrożonych wykluczeniem społecznym
lub przeciwdziałania uzależnieniom i patologiom społecznym, zgodnie z przepisami o
działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.
4.
Działania w zakresie aktywizacji zawodowej bezrobotnych są realizowane przez powiatowy
urząd pracy w ramach prac społecznie użytecznych, o których mowa w art. 73a.
5.
Działania w zakresie integracji społecznej bezrobotnych, służące kształtowaniu aktywnej
postawy w życiu społecznym i zawodowym, mogą być realizowane w szczególności poprzez
grupowe poradnictwo specjalistyczne, warsztaty trenerskie i grupy wsparcia, w wymiarze
co najmniej 10 godzin tygodniowo.
6.
Działania w zakresie integracji społecznej bezrobotnych mogą być realizowane przez
ośrodek pomocy społecznej lub podmioty, o których mowa w ust. 3.
7.
Realizacja Programu Aktywizacja i Integracja przez ośrodek pomocy społecznej lub podmioty
zatrudnienia socjalnego prowadzone przez jednostki samorządu terytorialnego odbywa
się na podstawie porozumienia o realizacji programu zawartego z powiatowym urzędem
pracy, które określa w szczególności:30)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. b ustawy,
o której mowa w odnośniku 29.
1)
kryteria doboru i liczbę bezrobotnych;
2)
działania w zakresie integracji społecznej bezrobotnych, realizowane przez ośrodek
pomocy społecznej;
3)
okres realizacji i przewidywane efekty, z podaniem mierników pozwalających ocenić
indywidualne efekty;
4)
kwoty i źródła finansowania działań;
5)
sposób kontroli i zakres monitorowania.
831)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 29..
Działania w zakresie integracji społecznej bezrobotnych, realizowane przez ośrodek
pomocy społecznej lub podmioty zatrudnienia socjalnego prowadzone przez jednostki
samorządu terytorialnego, są finansowane ze środków budżetowych gminy i mogą być współfinansowane
ze środków Funduszu Pracy i Europejskiego Funduszu Społecznego.
9.
W przypadku niezawarcia z ośrodkiem pomocy społecznej porozumienia, o którym mowa
w ust. 7, powiatowy urząd pracy w ramach środków Funduszu Pracy może zlecić realizację
działań w zakresie integracji społecznej bezrobotnych podmiotom, o których mowa w
ust. 3.
10.
Zlecenie realizacji działań w zakresie integracji społecznej bezrobotnych odbywa się
po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert, na zasadach i w trybie określonych w
przepisach o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.
11.
Realizacja działań w zakresie integracji społecznej bezrobotnych odbywa się na podstawie
umowy, która określa w szczególności:
1)
liczbę bezrobotnych;
2)
zakres działań i okres ich realizacji;
3)
przewidywane efekty, z podaniem mierników pozwalających ocenić indywidualne efekty;
4)
kwotę i tryb przekazania środków Funduszu Pracy przysługujących z tytułu realizacji
działań w zakresie integracji społecznej;
5)
zasady i zakres dokumentowania działań w zakresie integracji społecznej podjętych
wobec bezrobotnych;
6)
sposób kontroli i zakres monitorowania.
12.
W przypadku niezawarcia z ośrodkiem pomocy społecznej porozumienia, o którym mowa
w ust. 7, powiatowy urząd pracy zawiera z ośrodkiem pomocy społecznej porozumienie
o współpracy, w ramach którego strony uzgadniają kryteria doboru bezrobotnych do Programu
Aktywizacja i Integracja oraz zakres i sposób wymiany informacji o jego uczestnikach.
Art. 62b.
1.
Realizacja Programu Aktywizacja i Integracja trwa 2 miesiące.
2.
Po zakończeniu Programu Aktywizacja i Integracja powiatowy urząd pracy może:
1)
podjąć decyzję o ponownym skierowaniu bezrobotnego do udziału w Programie Aktywizacja
i Integracja, jednak nie dłużej niż łącznie na okres do 6 miesięcy albo
2)
skierować bezrobotnego, w porozumieniu z ośrodkiem pomocy społecznej, do zatrudnienia
wspieranego u pracodawcy na zasadach określonych w przepisach o zatrudnieniu socjalnym
lub podjęcia pracy w spółdzielni socjalnej zakładanej przez osoby prawne, o której
mowa w przepisach o spółdzielniach socjalnych, albo
3)
ponownie ustalić profil pomocy, a w przypadku zmiany profilu niezwłocznie dostosować
indywidualny plan działania i przedstawić bezrobotnemu propozycję pomocy określoną
w ustawie.
3.
W okresie udziału bezrobotnego w Programie Aktywizacja i Integracja powiatowy urząd
pracy nie kieruje do bezrobotnego innych form pomocy, o których mowa w ustawie.
Art. 62c.
1.
Program Aktywizacja i Integracja jest finansowany ze środków Funduszu Pracy oraz budżetu
gminy.
2.
Wysokość środków Funduszu Pracy na realizację Programu Aktywizacja i Integracja, o
których mowa w art. 109 ust. 8a, może być zwiększona, na wniosek starosty, o środki
z rezerwy Funduszu Pracy będącej w dyspozycji ministra właściwego do spraw pracy.
332)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 29..
Kwota wydatków przeznaczonych z Funduszu Pracy na finansowanie działań, o których
mowa w art. 62a ust. 8 i 9, jest ustalana z uwzględnieniem stawki godzinowej pracy
trenera z 10-osobową grupą bezrobotnych, w wysokości nie wyższej niż 70 zł.
Rozdział 13
(uchylony)
Rozdział 13a
Programy specjalne
Art. 66a.
1.
Starosta samodzielnie lub we współpracy z innymi organami, organizacjami i podmiotami
zajmującymi się problematyką rynku pracy oraz pracodawcami, w celu aktywizacji zawodowej
osób, o których mowa w art. 49a, inicjuje i realizuje programy specjalne.
2.
Programy specjalne są realizowane po zaopiniowaniu przez powiatową radę rynku pracy.
3.
Programy specjalne są finansowane ze środków Funduszu Pracy, ustalonych według algorytmu,
przyznanych na finansowanie zadań w powiecie oraz mogą być wspierane innymi środkami.
4.
Łączna kwota wydatków poniesionych w roku budżetowym na realizację programów specjalnych
nie może przekroczyć 10% wysokości środków Funduszu Pracy, ustalonych zgodnie z art.
109 ust. 8, z przeznaczeniem na finansowanie w roku poprzednim programów na rzecz
promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej.
5.
Maksymalna wysokość środków Funduszu Pracy przeznaczonych w ramach jednego programu
specjalnego na działania w przeliczeniu na jednego uczestnika wynosi dziesięciokrotność
przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu rozpoczęcia programu specjalnego.
6.
Łączna kwota wydatków poniesionych na specyficzne elementy wspierające zatrudnienie,
związane z realizacją programu specjalnego, nie może przekroczyć 20% wysokości środków
Funduszu Pracy, przeznaczonych na realizację programu specjalnego.
7.
W przypadku gdy wysokość środków planowanych na realizację programów specjalnych przekracza
10% wysokości środków Funduszu Pracy, określonych w ust. 4, minister właściwy do spraw
pracy może, na wniosek starosty, przyznać dodatkowe środki z rezerwy dysponenta Funduszu
Pracy na realizację programów specjalnych, przy czym wydatkowanie tych środków nie
jest wliczane do wydatków, o których mowa w ust. 4.
8.
Instrumenty rynku pracy lub usługi rynku pracy realizowane przez urzędy pracy w ramach
programu specjalnego są finansowane ze środków Funduszu Pracy w zakresie określonym
w art. 108 ust. 1.
9.
Programy specjalne mogą obejmować okres dłuższy niż rok budżetowy.
10.
Program specjalny może być realizowany przez powiatowy urząd pracy samodzielnie lub
we współpracy z pracodawcą lub podmiotem określonym w art. 24 ust. 1.
11.
Program specjalny może zostać zlecony podmiotowi określonemu w art. 24 ust. 1, w przypadku
gdy:
1)
nie istnieje możliwość realizacji programu specjalnego we własnym zakresie lub
2)
zlecenie programu specjalnego zapewni efektywniejszą jego realizację.
12.
Przy zlecaniu realizacji programu specjalnego podmiotom, o których mowa w ust. 10,
przepisy art. 24 ust. 1a-4 określające wymagania przy zlecaniu usług rynku pracy stosuje
się odpowiednio.
Art. 66a1.
W przypadku gdy elementem programu specjalnego są prace interwencyjne, roboty publiczne
lub jednorazowa refundacja kosztów składek na ubezpieczenia społeczne w związku z
zatrudnieniem skierowanego bezrobotnego, pomoc w tym zakresie jest przyznawana na
zasadach pomocy de minimis .
Art. 66b.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady
organizacji i realizacji programów specjalnych, zakres ich stosowania, sposób wyłaniania
i doboru uczestników programów oraz sposób finansowania tych programów z Funduszu
Pracy, mając na uwadze zgodność wydatkowania środków z zasadami przyznawania pomocy
de minimis .
Rozdział 13b
Programy regionalne
Art. 66c.
1.
Marszałek województwa inicjuje programy regionalne.
233)W brzmieniu ustalonym przez art. 70 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Programy regionalne mogą być inicjowane na wniosek starostów, wojewódzkiej rady rynku
pracy albo wojewódzkiej rady dialogu społecznego.
3.
Program regionalny jest inicjowany na podstawie diagnozy sytuacji na rynku pracy dokonanej
na podstawie analiz i prognoz dotyczących w szczególności:
1)
sytuacji bezrobotnych na rynkach pracy województwa, powiatów i gmin;
2)
zapotrzebowania pracodawców na kwalifikacje na regionalnym rynku pracy;
3)
mobilności siły roboczej.
4.
Program regionalny obejmuje co najmniej jeden z priorytetów przyjętych do realizacji
w ramach regionalnego planu działań na rzecz zatrudnienia, zgodny z priorytetami polityki
państwa w dziedzinie rynku pracy przedstawionymi w Krajowym Planie Działań.
5.
Program regionalny jest realizowany przez wojewódzki urząd pracy w porozumieniu z
powiatowymi urzędami pracy.
6.
Na podstawie diagnozy sytuacji na rynku pracy wojewódzki urząd pracy określa grupy
bezrobotnych, dla których jest konieczne przygotowanie programu regionalnego, oraz
dokonuje wyboru powiatów o najwyższym udziale tych bezrobotnych w ogólnej liczbie
bezrobotnych w powiecie.
7.
Wojewódzki urząd pracy przekazuje powiatowym urzędom pracy przewidzianym do udziału
w programie regionalnym założenia programu regionalnego, obejmujące w szczególności:
1)
diagnozę sytuacji na wojewódzkim rynku pracy, z uwzględnieniem sytuacji w poszczególnych
powiatach i gminach;
2)
wykaz powiatów proponowanych do objęcia programem regionalnym;
3)
proponowaną:
a)
liczbę i strukturę uczestników programu regionalnego w poszczególnych powiatach,
b)
wysokość środków Funduszu Pracy w przeliczeniu na jednego uczestnika programu regionalnego,
c)
wysokość środków Funduszu Pracy dla poszczególnych powiatów;
4)
oczekiwane wskaźniki efektywności programu regionalnego dla poszczególnych powiatów.
8.
Po akceptacji założeń programu regionalnego przez starostę powiatowy urząd pracy przygotowuje
propozycję działań, którymi zostaną objęci uczestnicy programu regionalnego w powiecie.
9.
Wojewódzki urząd pracy we współpracy z powiatowym urzędem pracy:
1)
uzgadnia zakres działań, którymi zostaną objęci uczestnicy programu regionalnego,
oraz przewidywane wskaźniki efektywności programu regionalnego dla powiatu;
2)
dokonuje analizy czynników mogących wpłynąć negatywnie na efektywność programu regionalnego
w powiecie oraz uzgadnia propozycję działań niezbędnych do podjęcia w przypadku wystąpienia
zagrożenia realizacji programu regionalnego w powiecie.
10.
Podstawą wdrożenia programu regionalnego jest porozumienie zawarte pomiędzy wojewódzkim
urzędem pracy a powiatowymi urzędami pracy, które określa w szczególności:
1)
wykaz powiatów, na których terenie będzie realizowany program regionalny, i uzasadnienie
wyboru tych powiatów;
2)
liczbę i strukturę uczestników programu regionalnego, ogółem i odrębnie dla poszczególnych
powiatów;
3)
zakres działań planowanych do realizacji w ramach programu regionalnego w poszczególnych
powiatach;
4)
koszt programu regionalnego, ogółem i odrębnie dla poszczególnych powiatów oraz źródła
finansowania;
5)
wskaźniki efektywności, ogółem dla programu regionalnego i odrębnie dla poszczególnych
powiatów;
6)
czynniki mogące wpłynąć negatywnie na efektywność programu regionalnego oraz działania
niezbędne do podjęcia w przypadku wystąpienia zagrożenia realizacji programu regionalnego.
11.
Programy regionalne są finansowane ze środków Funduszu Pracy, o których mowa w art.
109 ust. 2a, oraz mogą być wspierane innymi środkami.
12.
Marszałek województwa monitoruje realizację programu regionalnego w poszczególnych
powiatach, w tym wdrażanie działań niezbędnych do podjęcia w przypadku wystąpienia
zagrożenia realizacji programu regionalnego.
Rozdział 13c
Zlecanie działań aktywizacyjnych
Art. 66d.
1.
Marszałek województwa w ramach środków Funduszu Pracy, o których mowa w art. 109 ust.
2b, może zlecić wykonanie działań aktywizacyjnych agencji zatrudnienia, realizującej
usługę pośrednictwa pracy co najmniej przez poprzedni rok kalendarzowy, potwierdzoną
w złożonej marszałkowi województwa informacji o działalności agencji zatrudnienia,
zwanej dalej „realizatorem”.
2.
Marszałek województwa zawiera z wybranym realizatorem oraz z powiatowymi urzędami
pracy umowę, zwaną dalej „umową o świadczenie działań aktywizacyjnych”.
3.
Działaniami aktywizacyjnymi obejmuje się długotrwale bezrobotnych, w tym bezrobotnych,
dla których jest ustalony profil pomocy II albo profil pomocy III.
4.
Do realizatora kieruje się nie mniej niż 200 bezrobotnych, o których mowa w ust. 3,
zarejestrowanych w jednym powiatowym urzędzie pracy.
5.
Działania aktywizacyjne, świadczone w ramach umowy o świadczenie działań aktywizacyjnych
przez realizatora na rzecz pracodawcy, są finansowane ze środków realizatora.
6.
Wynagrodzenie brutto należne realizatorowi za jednego bezrobotnego nie może przekroczyć
trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu zawarcia umowy o świadczenie
działań aktywizacyjnych.
Art. 66e.
1.
Wojewódzki urząd pracy dokonuje w ramach województwa wyboru powiatów, z których są
kierowani bezrobotni, o których mowa w art. 66d ust. 3, do realizatora w tym województwie.
2.
Do zlecania działań aktywizacyjnych są wybierane w szczególności powiatowe urzędy
pracy, które osiągnęły na dzień 31 grudnia roku poprzedniego wskaźnik procentowego
udziału pracowników powiatowego urzędu pracy pełniących funkcję doradcy klienta w
całkowitym zatrudnieniu na poziomie niższym niż 5 punktów procentowych poniżej średniego
procentowego wskaźnika udziału pracowników uzyskanego we wszystkich powiatowych urzędach
pracy lub osiągnęły wskaźnik liczby bezrobotnych przypadających na jednego pracownika
powiatowego urzędu pracy pełniącego funkcję doradcy klienta na poziomie wyższym niż
15% powyżej średniego wskaźnika liczby bezrobotnych uzyskanego we wszystkich powiatowych
urzędach pracy.
3.
Wojewódzki urząd pracy we współpracy z powiatowymi urzędami pracy uzgadnia zakres
i warunki zlecenia działań aktywizacyjnych, obejmujące w szczególności:
1)
grupy, liczbę i strukturę bezrobotnych planowanych do objęcia działaniami aktywizacyjnymi;
2)
warunki i okres realizacji zleconych działań aktywizacyjnych, adekwatne do potrzeb
grupy bezrobotnych.
4.
Wojewódzki urząd pracy przygotowuje i przeprowadza procedurę wyboru realizatora.
Art. 66f.
1.
Umowa o świadczenie działań aktywizacyjnych określa w szczególności:
1)
warunki realizowania działań aktywizacyjnych przez realizatora;
2)
liczbę bezrobotnych, którzy będą kierowani do realizatora;
3)
warunki rekrutacji i rekrutacji uzupełniającej bezrobotnych, którzy zostaną skierowani
przez powiatowy urząd pracy do realizatora;
4)
tryb kierowania bezrobotnych przez powiatowe urzędy pracy do realizatora;
5)
zakres danych bezrobotnych, przekazywanych realizatorowi przez powiatowy urząd pracy,
zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych, obejmujący:
a)
imię i nazwisko,
b)
numer PESEL,
c)
miejsce zamieszkania,
d)
kwalifikacje, uprawnienia i doświadczenie zawodowe;
6)
okres realizacji działań aktywizacyjnych wobec bezrobotnych;
7)
wysokość wskaźnika skuteczności zatrudnieniowej oraz wysokość wskaźnika utrzymania
w zatrudnieniu, do których osiągnięcia jest obowiązany realizator, oraz obowiązek
zwrotu środków, o którym mowa w art. 66j, w przypadku nieosiągnięcia tych wskaźników;
8)
maksymalną wysokość wynagrodzenia brutto należnego realizatorowi;
9)
warunki i tryb przekazywania środków Funduszu Pracy realizatorowi;
10)
sposób dokumentowania spełniania warunków uprawniających realizatora do otrzymania
wynagrodzenia;
11)
zakres i sposób dokumentowania działań realizowanych przez realizatora wobec bezrobotnych;
12)
sposób przekazywania pomiędzy stronami informacji o przebiegu realizacji zleconych
działań aktywizacyjnych;
13)
działania planowane do podjęcia w przypadku wystąpienia zagrożenia realizacji zlecenia
działań aktywizacyjnych;
14)
zakres odpowiedzialności stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania
umowy o świadczenie działań aktywizacyjnych.
2.
Marszałek województwa może kontrolować powiatowe urzędy pracy oraz realizatora w zakresie
przestrzegania postanowień umowy o świadczenie działań aktywizacyjnych.
3.
Realizator jest obowiązany udostępniać marszałkowi województwa dane i dokumenty oraz
udzielać wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli, w szczególności dotyczących
dokumentowania działań aktywizacyjnych, spełniania warunków uprawniających do wypłaty
wynagrodzenia, osiągniętych wskaźników skuteczności zatrudnieniowej oraz utrzymania
w zatrudnieniu.
4.
Powiatowy urząd pracy jest obowiązany udostępniać marszałkowi województwa dane i dokumenty
oraz udzielać wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli, w szczególności dotyczących
rekrutacji i kierowania bezrobotnych do realizatora.
5.
Do kontroli przeprowadzanej przez marszałka województwa przepisy art. 111 stosuje
się odpowiednio.
6.
Marszałek województwa przesyła ministrowi właściwemu do spraw pracy informację o:
1)
przeprowadzonej w województwie procedurze zlecania działań aktywizacyjnych, niezwłocznie
po jej zakończeniu;
2)
zakresie i efektywności zleconych działań aktywizacyjnych i ich wpływie na regionalny
i powiatowe rynki pracy, niezwłocznie po zakończeniu realizacji umowy o świadczenie
działań aktywizacyjnych;
3)
wynikach kontroli, o której mowa w ust. 2, niezwłocznie po jej zakończeniu.
Art. 66g.
1.
Powiatowy urząd pracy dokonuje rekrutacji i kieruje bezrobotnych do realizatora w
trybie i na warunkach określonych w umowie o świadczenie działań aktywizacyjnych.
2.
Skierowanie bezrobotnego do realizatora nie powoduje utraty statusu bezrobotnego.
3.
W okresie udziału bezrobotnego w działaniach świadczonych przez realizatora w ramach
zlecania działań aktywizacyjnych powiatowy urząd pracy nie kieruje do bezrobotnego
innych form pomocy, o których mowa w ustawie.
Art. 66h.
1.
Realizator jest obowiązany do:
1)
realizacji działań wobec bezrobotnych zgodnie z umową o świadczenie działań aktywizacyjnych;
2)
zapewnienia obsługi bezrobotnych w miejscowości będącej siedzibą powiatowego urzędu
pracy, w którym są zarejestrowani;
3)
uzyskania wskaźnika skuteczności zatrudnieniowej co najmniej na poziomie wynikającym
z umowy o świadczenie działań aktywizacyjnych, ustalonego jako stosunek liczby bezrobotnych,
którzy w wyniku działań realizatora podjęli i utrzymali odpowiednią pracę lub działalność
gospodarczą przez okres co najmniej 14 dni, do liczby bezrobotnych, którzy na podstawie
skierowania powiatowego urzędu pracy zgłosili się do realizatora; wskaźnik skuteczności
zatrudnieniowej jest ustalany według stanu na pierwszy dzień po upływie 14 dni od
dnia zakończenia realizacji działań aktywizacyjnych, określony w umowie o świadczenie
działań aktywizacyjnych;
4)
uzyskania wskaźnika utrzymania w zatrudnieniu co najmniej na poziomie wynikającym
z umowy o świadczenie działań aktywizacyjnych, ustalonego jako stosunek liczby osób,
które po upływie 90 dni od dnia podjęcia odpowiedniej pracy lub działalności gospodarczej
w wyniku działań realizatora nadal pozostają w zatrudnieniu, do liczby bezrobotnych
skierowanych do zatrudnienia przez realizatora; wskaźnik utrzymania w zatrudnieniu
jest ustalany według stanu na pierwszy dzień po upływie 90 dni od dnia zakończenia
realizacji działań aktywizacyjnych, określony w umowie o świadczenie działań aktywizacyjnych;
5)
niezwłocznego pisemnego przekazywania wojewódzkiemu i powiatowemu urzędowi pracy informacji
mających wpływ na status bezrobotnego.
2.
Realizator w okresie realizacji działań aktywizacyjnych informuje powiatowy urząd
pracy o:
1)
stawieniu się lub niestawieniu się bezrobotnego skierowanego przez powiatowy urząd
pracy;
2)
podjęciu przez bezrobotnego odpowiedniej pracy lub działalności gospodarczej;
3)
przerwaniu lub rezygnacji przez bezrobotnego z uczestnictwa w działaniach aktywizacyjnych
oraz o zaistniałych w tych przypadkach przyczynach.
3.
Realizator jest obowiązany do dokumentowania działań aktywizacyjnych podejmowanych
wobec bezrobotnych.
Art. 66i.
1.
Za wykonanie działań aktywizacyjnych realizatorowi przysługuje wynagrodzenie określone
w umowie o świadczenie działań aktywizacyjnych.
2.
Wynagrodzenie brutto za jednego bezrobotnego jest wypłacane maksymalnie w 4 częściach:
1)
20% wynagrodzenia brutto - za dokonanie diagnozy sytuacji zawodowej bezrobotnego i
zaprojektowanie działań aktywizacyjnych mających na celu podjęcie przez bezrobotnego
odpowiedniej pracy lub działalności gospodarczej, zwane dalej „I częścią wynagrodzenia”;
2)
20% wynagrodzenia brutto - za doprowadzenie bezrobotnego do podjęcia odpowiedniej
pracy lub działalności gospodarczej trwającej przez okres co najmniej 14 dni, zwane
dalej „II częścią wynagrodzenia”;
3)
30% wynagrodzenia brutto - za utrzymanie przez bezrobotnego odpowiedniej pracy lub
działalności gospodarczej podjętej w wyniku działań realizatora, przez okres minimum
90 dni, zwane dalej „III częścią wynagrodzenia”;
4)
30% wynagrodzenia brutto - za utrzymanie przez bezrobotnego odpowiedniej pracy lub
działalności gospodarczej podjętej w wyniku działań realizatora, przez okres minimum
180 dni, zwane dalej „IV częścią wynagrodzenia”.
3.
Wynagrodzenie jest wypłacane na wniosek realizatora, składany do wojewódzkiego urzędu
pracy wraz z dokumentami potwierdzającymi spełnienie warunku uprawniającego do wypłaty
wynagrodzenia.
4.
Spełnienie warunku uprawniającego do wypłaty wynagrodzenia następuje w przypadku:
1)
I części wynagrodzenia - nie później niż do dnia zakończenia realizacji działań aktywizacyjnych,
określonego w umowie o świadczenie działań aktywizacyjnych;
2)
II części wynagrodzenia - nie później niż do 14 dnia od dnia zakończenia realizacji
działań aktywizacyjnych, określonego w umowie o świadczenie działań aktywizacyjnych;
3)
III części wynagrodzenia - nie później niż do 90 dnia od dnia zakończenia realizacji
działań aktywizacyjnych, określonego w umowie o świadczenie działań aktywizacyjnych;
4)
IV części wynagrodzenia - nie później niż do 180 dnia od dnia zakończenia realizacji
działań aktywizacyjnych, określonego w umowie o świadczenie działań aktywizacyjnych.
5.
Wniosek, o którym mowa w ust. 3, jest składany nie częściej niż raz w miesiącu.
Art. 66j.
1.
W przypadku nieosiągnięcia:
1)
wskaźnika skuteczności zatrudnieniowej co najmniej na poziomie określonym w umowie
o świadczenie działań aktywizacyjnych, realizator zwraca środki w wysokości ustalonej
według następującego wzoru:
Z1=K1 x (Wsz - Wszo),
gdzie znaczenie poszczególnych symboli jest następujące:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
2)
wskaźnika utrzymania w zatrudnieniu co najmniej na poziomie określonym w umowie o
świadczenie działań aktywizacyjnych, realizator zwraca środki w wysokości ustalonej
według następującego wzoru:
Z2=K2 x (Wuz - Wuzo),
gdzie znaczenie poszczególnych symboli jest następujące:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
2.
Zwrot środków, o których mowa w ust. 1, następuje w terminie 14 dni od dnia doręczenia
wezwania do ich zwrotu.
Rozdział 13d
Dodatkowe instrumenty adresowane do bezrobotnych do 30 roku życia
Art. 66k.
1.
Na wniosek bezrobotnego do 30 roku życia starosta może przyznać bon szkoleniowy stanowiący
gwarancję skierowania bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie oraz opłacenia
kosztów, które zostaną poniesione w związku z podjęciem szkolenia.
2.
Przyznanie i realizacja bonu szkoleniowego następuje na podstawie indywidualnego planu
działania oraz uprawdopodobnienia przez bezrobotnego podjęcia zatrudnienia, innej
pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej.
3.
Termin ważności bonu szkoleniowego określa starosta.
4.
W ramach bonu szkoleniowego starosta finansuje bezrobotnemu, do wysokości 100% przeciętnego
wynagrodzenia obowiązującego w dniu przyznania bonu szkoleniowego, koszty:
1)
jednego lub kilku szkoleń, w tym kosztów kwalifikacyjnego kursu zawodowego i kursu
nadającego uprawnienia zawodowe - w formie wpłaty na konto instytucji szkoleniowej;
2)
niezbędnych badań lekarskich lub psychologicznych - w formie wpłaty na konto wykonawcy
badania;
3)
przejazdu na szkolenia - w formie ryczałtu wypłacanego bezrobotnemu w wysokości:
a)
do 150 zł - w przypadku szkolenia trwającego do 150 godzin,
b)
powyżej 150 zł do 200 zł - w przypadku szkolenia trwającego ponad 150 godzin;
4)
zakwaterowania, jeśli zajęcia odbywają się poza miejscem zamieszkania - w formie ryczałtu
wypłacanego bezrobotnemu w wysokości:
a)
do 550 zł - w przypadku szkolenia trwającego poniżej 75 godzin,
b)
powyżej 550 zł do 1100 zł - w przypadku szkolenia trwającego od 75 do 150 godzin,
c)
powyżej 1100 zł do 1500 zł - w przypadku szkolenia trwającego ponad 150 godzin.
5.
Starosta finansuje koszty, o których mowa w ust. 4, do wysokości określonej w bonie
szkoleniowym, a bezrobotny pokrywa koszty przekraczające ten limit.
Art. 66l.
1.
Na wniosek bezrobotnego do 30 roku życia starosta może przyznać bon stażowy stanowiący
gwarancję skierowania do odbycia stażu u pracodawcy wskazanego przez bezrobotnego
na okres 6 miesięcy, o ile pracodawca zobowiąże się do zatrudnienia bezrobotnego po
zakończeniu stażu przez okres 6 miesięcy.
2.
Przyznanie bonu stażowego następuje na podstawie indywidualnego planu działania.
3.
Termin ważności bonu stażowego określa starosta.
4.
Pracodawcy, który zatrudni bezrobotnego przez deklarowany okres 6 miesięcy, starosta
wypłaca premię w wysokości 1500 zł 34)Aktualną kwotę premii ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym „Monitor
Polski”, minister właściwy do spraw pracy, zgodnie z art. 66l ust. 8 niniejszej ustawy..
5.
Premia stanowi pomoc udzielaną zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .
6.
W ramach bonu stażowego starosta finansuje:
1)
koszty przejazdu do i z miejsca odbywania stażu - w formie ryczałtu, do wysokości
600 zł 35)Aktualną maksymalną kwotę ryczałtu z tytułu kosztów przejazdu oraz aktualną maksymalną
kwotę miesięcznej transzy ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym „Monitor
Polski”, minister właściwy do spraw pracy, zgodnie z art. 66l ust. 8 niniejszej ustawy., wypłacanego bezrobotnemu w miesięcznych transzach w wysokości do 100 zł 35)Aktualną maksymalną kwotę ryczałtu z tytułu kosztów przejazdu oraz aktualną maksymalną
kwotę miesięcznej transzy ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym „Monitor
Polski”, minister właściwy do spraw pracy, zgodnie z art. 66l ust. 8 niniejszej ustawy., łącznie ze stypendium;
2)
koszty niezbędnych badań lekarskich lub psychologicznych - w formie wpłaty na konto
wykonawcy badania.
7.
Kwota premii, o której mowa w ust. 4, oraz maksymalna kwota ryczałtu, o której mowa
w ust. 6 pkt 1, podlegają waloryzacji na zasadach określonych w art. 72 ust. 6.
8.
Minister właściwy do spraw pracy, na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”, kwoty premii i kosztów przejazdu po waloryzacji.
9.
Do stażu odbywanego w ramach bonu stażowego przepisy art. 53 ust. 1 i ust. 4-8 oraz
art. 61a ust. 1 stosuje się odpowiednio.
Art. 66m.
1.
Na wniosek bezrobotnego do 30 roku życia starosta może przyznać bon zatrudnieniowy.
2.
Bon zatrudnieniowy stanowi dla pracodawcy gwarancję refundacji części kosztów wynagrodzenia
i składek na ubezpieczenia społeczne w związku z zatrudnieniem bezrobotnego, któremu
powiatowy urząd pracy przyznał ten bon.
3.
Przyznanie bonu zatrudnieniowego następuje na podstawie indywidualnego planu działania.
4.
Termin ważności bonu zatrudnieniowego określa starosta.
5.
Pracodawca w ramach bonu zatrudnieniowego jest obowiązany do zatrudnienia bezrobotnego
przez okres 18 miesięcy.
6.
Realizacja bonu zatrudnieniowego następuje na podstawie umowy zawieranej przez starostę
z pracodawcą.
7.
Starosta refunduje pracodawcy część kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia
społeczne, przez okres 12 miesięcy, w wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust.
1 pkt 1.
8.
Pracodawca jest obowiązany do dalszego zatrudniania skierowanego bezrobotnego przez
okres 6 miesięcy po zakończeniu okresu refundacji.
9.
W przypadku niewywiązania się pracodawcy z obowiązku zatrudniania bezrobotnego przez
okres 18 miesięcy pracodawca zwraca:
1)
kwotę otrzymanej refundacji wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania
pierwszej refundacji, jeżeli niespełnienie obowiązku nastąpiło w okresie do 12 miesięcy
od dnia zatrudnienia bezrobotnego lub
2)
kwotę ustaloną proporcjonalnie do okresu nieutrzymania zatrudnienia wraz z odsetkami
ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania pierwszej refundacji, jeżeli niespełnienie
obowiązku nastąpiło w okresie, o którym mowa w ust. 8.
10.
W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania
z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego pracodawca nie zwraca refundacji
otrzymanej za okres zatrudnienia skierowanego bezrobotnego.
11.
Refundacja, o której mowa w ust. 7, stanowi pomoc udzielaną zgodnie z warunkami dopuszczalności
pomocy de minimis .
Art. 66n.
1.
Na wniosek bezrobotnego do 30 roku życia starosta, na podstawie umowy, może przyznać
bon na zasiedlenie w związku z podjęciem przez niego poza miejscem dotychczasowego
zamieszkania zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej, jeżeli:
1)
z tytułu ich wykonywania będzie osiągał wynagrodzenie lub przychód w wysokości co
najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę brutto miesięcznie oraz będzie podlegał
ubezpieczeniom społecznym;
2)
odległość od miejsca dotychczasowego zamieszkania do miejscowości, w której bezrobotny
zamieszka w związku z podjęciem zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności
gospodarczej wynosi co najmniej 80 km lub czas dojazdu do tej miejscowości i powrotu
do miejsca dotychczasowego zamieszkania środkami transportu zbiorowego przekracza
łącznie co najmniej 3 godziny dziennie;
3)
będzie pozostawał w zatrudnieniu, wykonywał inną pracę zarobkową lub będzie prowadził
działalność gospodarczą przez okres co najmniej 6 miesięcy.
2.
Środki Funduszu Pracy przyznane w ramach bonu na zasiedlenie, w wysokości określonej
w umowie, nie wyższej jednak niż 200% przeciętnego wynagrodzenia za pracę, przeznacza
się na pokrycie kosztów zamieszkania związanych z podjęciem zatrudnienia, innej pracy
zarobkowej lub działalności gospodarczej.
3.
Bezrobotny, który otrzymał bon na zasiedlenie, jest obowiązany w terminie:
1)
do 30 dni od dnia otrzymania bonu na zasiedlenie dostarczyć do powiatowego urzędu
pracy dokument potwierdzający podjęcie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności
gospodarczej i oświadczenie o spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2;
2)
do 7 dni, odpowiednio od dnia utraty zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub zaprzestania
wykonywania działalności gospodarczej i od dnia podjęcia nowego zatrudnienia, innej
pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej, przedstawić powiatowemu urzędowi pracy
oświadczenie o utracie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub zaprzestaniu wykonywania
działalności gospodarczej i podjęciu nowego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub
działalności gospodarczej oraz oświadczenie o spełnieniu warunku, o którym mowa w
ust. 1 pkt 2;
3)
do 8 miesięcy od dnia otrzymania bonu na zasiedlenie udokumentować pozostawanie w
zatrudnieniu, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub prowadzenie działalności gospodarczej
przez okres 6 miesięcy.
4.
Dokumenty i oświadczenia, o których mowa w ust. 3, mogą być przekazywane w szczególności
za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu przepisów o prawie pocztowym lub
w postaci elektronicznej na elektroniczną skrzynkę podawczą właściwego urzędu pracy.
5.
W przypadku niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w ust. 3:
1)
pkt 1 i 2 - kwota bonu na zasiedlenie podlega zwrotowi w całości w terminie 30 dni
od dnia doręczenia wezwania starosty;
2)
pkt 3 - kwota bonu na zasiedlenie podlega zwrotowi proporcjonalnie do udokumentowanego
okresu pozostawania w zatrudnieniu, wykonywania innej pracy zarobkowej lub prowadzenia
działalności gospodarczej w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
Rozdział 14
Instrumenty dotyczące rozwoju zasobów ludzkich
Art. 67.
(uchylony)
Art. 68.
(uchylony)
Art. 69.
(uchylony)
Art. 69a.
1.
Środki Funduszu Pracy w formie KFS przeznacza się na finansowanie działań na rzecz
kształcenia ustawicznego pracowników i pracodawców.
2.
Powiatowe urzędy pracy mogą przeznaczyć środki KFS na finansowanie działań obejmujących:
1)
kształcenie ustawiczne pracowników i pracodawcy, na które składają się:
a)
określenie potrzeb pracodawcy w zakresie kształcenia ustawicznego w związku z ubieganiem
się o sfinansowanie tego kształcenia ze środków KFS,
b)
kursy i studia podyplomowe realizowane z inicjatywy pracodawcy lub za jego zgodą,
c)
egzaminy umożliwiające uzyskanie dokumentów potwierdzających nabycie umiejętności,
kwalifikacji lub uprawnień zawodowych,
d)
badania lekarskie i psychologiczne wymagane do podjęcia kształcenia lub pracy zawodowej
po ukończonym kształceniu,
e)
ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków w związku z podjętym kształceniem;
2)
określanie zapotrzebowania na zawody na rynku pracy;
3)
badanie efektywności wsparcia udzielonego ze środków KFS;
4)
promocję KFS;
5)
konsultacje i poradnictwo dla pracodawców w zakresie korzystania z KFS.
3.
Działania finansowane ze środków KFS, o których mowa w ust. 2 pkt 2-5, mogą być też
realizowane przez ministra właściwego do spraw pracy lub wojewódzkie urzędy pracy.
Art. 69b.
1.
Na wniosek pracodawcy, na podstawie umowy, starosta może przyznać środki z KFS na
sfinansowanie kosztów, o których mowa w art. 69a ust. 2 pkt 1, w wysokości 80% tych
kosztów, nie więcej jednak niż 300% przeciętnego wynagrodzenia w danym roku na jednego
uczestnika, a w przypadku mikroprzedsiębiorstw w wysokości 100%, nie więcej jednak
niż 300% przeciętnego wynagrodzenia w danym roku na jednego uczestnika.
2.
Środki z KFS przyznane pracodawcy na sfinansowanie kosztów kształcenia ustawicznego
stanowią pomoc udzielaną zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .
3.
Pracodawca zawiera z pracownikiem, któremu zostaną sfinansowane koszty kształcenia
ustawicznego, umowę określającą prawa i obowiązki stron.
4.
Pracownik, który nie ukończył kształcenia ustawicznego finansowanego ze środków KFS
z powodu rozwiązania przez niego umowy o pracę lub rozwiązania z nim umowy o pracę
na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, jest obowiązany do zwrotu pracodawcy poniesionych kosztów, na zasadach określonych
w umowie z pracodawcą, o której mowa w ust. 3.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4, pracodawca zwraca staroście środki KFS wydane
na kształcenie ustawiczne pracownika, na zasadach określonych w umowie, o której mowa
w ust. 1.
6.
Starosta może przeprowadzać kontrolę u pracodawcy w zakresie przestrzegania postanowień
umowy, o której mowa w ust. 1, wydatkowania środków KFS zgodnie z przeznaczeniem,
właściwego dokumentowania oraz rozliczania otrzymanych i wydatkowanych środków i w
tym celu może żądać danych, dokumentów i udzielania wyjaśnień w sprawach objętych
zakresem kontroli. Do kontroli przeprowadzanej przez starostę przepisy art. 111 stosuje
się odpowiednio.
7.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób
i tryb przyznawania środków z KFS, w tym:
1)
zakres informacji niezbędnych do sporządzenia wniosku o przyznanie środków z KFS,
2)
elementy umowy, o której mowa w ust. 1
- mając na względzie prawidłowość wydatkowania środków, a także konieczność zapewnienia
zgodności udzielanej pomocy z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .
Art. 70.
1.
Pracodawca zamierzający zwolnić co najmniej 50 pracowników w okresie 3 miesięcy jest
obowiązany uzgodnić z powiatowym urzędem pracy właściwym dla siedziby tego pracodawcy
lub właściwym ze względu na miejsce wykonywania pracy zakres i formy pomocy dla zwalnianych
pracowników, w tym pracowników niepełnosprawnych, dotyczące w szczególności:
1)
pośrednictwa pracy;
2)
poradnictwa zawodowego;
3)
szkoleń.
4)
(uchylony)
2.
W przypadku zwolnienia monitorowanego pracodawca jest obowiązany podjąć działania
polegające na zapewnieniu pracownikom przewidzianym do zwolnienia lub będącym w trakcie
wypowiedzenia lub w okresie 6 miesięcy po rozwiązaniu stosunku pracy lub stosunku
służbowego usług rynku pracy realizowanych w formie programu.
3.
Program może być realizowany przez powiatowy urząd pracy, agencję zatrudnienia lub
instytucję szkoleniową.
4.
Program może być finansowany:
1)
przez pracodawcę;
2)
przez pracodawcę i odpowiednie jednostki administracji publicznej;
3)
na podstawie porozumienia organizacji i osób prawnych z udziałem pracodawcy.
5.
Pracodawcy, w ramach programu, o którym mowa w ust. 2, mogą na wniosek pracownika
finansować świadczenie szkoleniowe.
6.
Świadczenie szkoleniowe jest przyznawane przez pracodawcę na wniosek pracownika i
przysługuje po rozwiązaniu stosunku pracy lub stosunku służbowego na czas udziału
pracownika w szkoleniach, w okresie nie dłuższym niż 6 miesięcy.
7.
W okresie korzystania ze świadczenia szkoleniowego zwolnionemu pracownikowi przysługuje
pomoc w zakresie poradnictwa zawodowego udzielana przez właściwy dla zwolnionego pracownika
powiatowy urząd pracy. Pracownik ten może być skierowany na jednorazowe szkolenie
organizowane i finansowane przez powiatowy urząd pracy, na zasadach określonych w
ustawie.
8.
Po przyznaniu przez pracodawcę świadczenia szkoleniowego powiatowy urząd pracy refunduje
pracodawcy składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe finansowane ze środków własnych
pracodawcy, w wysokości określonej w odrębnych przepisach.
9.
Pracodawca wypłaca co miesiąc zwolnionemu pracownikowi, na podstawie zawartej z nim
umowy, począwszy od miesiąca, w którym pracownik rozpoczął szkolenie, świadczenie
szkoleniowe w wysokości równej wynagrodzeniu pracownika, obliczanemu jak za urlop
wypoczynkowy, nie wyższej jednak niż 200% minimalnego wynagrodzenia za pracę.
Rozdział 15
Świadczenia dla bezrobotnych
Art. 71.
1.
Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania
się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:
1)
nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego
dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz
2)
w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie
przez okres co najmniej 365 dni:
a)
był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia
za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem
art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających
łącznie dłużej niż 30 dni,
b)
wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód
w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,
c)
świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy
o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych
umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy
stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres
pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,
d)
opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności
lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek
na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego
wynagrodzenia za pracę,
e)
wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia
wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz
Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,
f)
wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych
lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę
wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej
minimalnego wynagrodzenia za pracę,
g)
opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej
pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w
art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy
miesiąc zatrudnienia,
h)
był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,
i)
był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie
lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
2.
Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy:
1)
zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia
wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby
wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej lub służby wojskowej pełnionej
w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie
cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym
mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,
Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,
Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin ;
2)
urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów;
3)
pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1,
renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy
zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania
zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego
lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia,
z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca
co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;
4)
niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne
i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej
minimalne wynagrodzenie za pracę;
5)
za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez
pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono
pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę;
6)
świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 ;
7)
pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem
do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej;
8)
sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych .
3.
Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów
śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów,
o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed
ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności
wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia
społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia
za pracę. W przypadku pozbawienia wolności w okresie pobierania zasiłku, po zwolnieniu
z zakładu karnego lub aresztu śledczego przysługuje prawo do zasiłku na okres skrócony
o okres pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności i w trakcie przerw w odbywaniu
kary.
4.
Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zasadniczej służby wojskowej
lub okresowej służby wojskowej, jeżeli okres jej odbywania wynosił co najmniej 240
dni i przypadał w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w
powiatowym urzędzie pracy.
5.
(uchylony)
6.
W przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po
upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie
posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania
tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1.
7.
(uchylony)
8.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki
oraz tryb opłacania składek na Fundusz Pracy przez osoby podejmujące zatrudnienie
lub inną pracę zarobkową za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym
w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, uwzględniając zasady obowiązujące przy opłacaniu składek
na ubezpieczenia społeczne, brak możliwości ich opłacania za okresy wsteczne oraz
ich zwrotu, chyba że zostały wpłacone w wyższej od obowiązującej wysokości.
Art. 72.
1.
Wysokość zasiłku wynosi:
1)
823,60 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku;
2)
646,70 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku.
2.
Bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2
pkt 1, 2, 4 i 5, zwane dalej „okresem uprawniającym do zasiłku”, wynoszą mniej niż
5 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 80% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.
3.
Bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje
zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.
4.
Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania
zasiłku, zalicza się również okresy pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego,
okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych
pracowników, okres zatrudnienia za granicą osoby, która przesiedliła się do kraju
na warunkach repatriacji w rozumieniu przepisów o repatriacji, oraz okresy urlopu
bezpłatnego udzielonego na podstawie przepisów w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek
pracujących, opiekujących się małymi dziećmi, innych udzielonych w tym celu urlopów
bezpłatnych, a także okresy niewykonywania pracy przed dniem 8 czerwca 1968 r. stanowiące
przerwę w zatrudnieniu spowodowaną opieką nad dzieckiem:
1)
w wieku do 4 lat - w granicach do 3 lat na każde dziecko oraz łącznie z okresami,
o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2, bez względu na liczbę dzieci - do 6 lat;
2)
na które, ze względu na jego stan fizyczny, psychiczny lub psychofizyczny, przysługuje
zasiłek pielęgnacyjny - dodatkowo do 3 lat na każde dziecko.
5.
Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania
zasiłku, zalicza się również okresy zatrudnienia, o których mowa w art. 89.
5a.
Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania
zasiłku, zalicza się również:
a)
okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przebyte przed dniem 1 stycznia 1997 r.,
jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne lub zaopatrzenie emerytalne
i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego
najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników, określonego na podstawie odrębnych
przepisów; okres prowadzenia działalności pozarolniczej przed dniem 1 stycznia 1997 r.
podlega zaliczeniu, pod warunkiem opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz
Pracy z tego tytułu, o ile podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota wynosząca
co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę,
b)
okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przebyte przed dniem 1 maja 2004 r.
za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie wymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2
lit. a-c, za które były opłacane składki na Fundusz Pracy.
6.
Zasiłki podlegają waloryzacji z dniem 1 czerwca o średnioroczny wskaźnik cen towarów
i usług konsumpcyjnych ogółem w poprzednim roku. Nie dokonuje się waloryzacji zasiłków,
w przypadku gdy średnioroczny poziom cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem nie
zmienił się lub uległ zmniejszeniu.
7.
Przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio do stypendiów oraz dodatków aktywizacyjnych,
o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2.
8.
Minister właściwy do spraw pracy, na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”, kwoty zasiłków po waloryzacji.
9.
Średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, o którym mowa w
ust. 6, ustala się na podstawie komunikatów Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,
ogłaszanych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, na podstawie
art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych.
10.
Zasiłki wypłaca się w okresach miesięcznych z dołu. Zasiłek za niepełny miesiąc ustala
się, dzieląc kwotę przysługującego zasiłku przez 30 i mnożąc przez liczbę dni kalendarzowych
przypadających w okresie, za który przysługuje zasiłek.
11.
Do obliczania okresów przysługiwania zasiłku nie stosuje się ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie dotyczącym terminów oraz ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny w zakresie dotyczącym sposobu obliczania terminów.
1237)W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Uprawnionym do zasiłku, stypendium i innych świadczeń wypłacanych z Funduszu Pracy
przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie, jeżeli powiatowy urząd pracy z przyczyn
niezależnych od uprawnionych osób nie dokonał ich wypłaty w terminie.
13.
Starosta ustala i opłaca, na zasadach i w wysokości określonych w odrębnych przepisach,
składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od zasiłków wypłaconych bezrobotnym.
Art. 73.
1.
Okres pobierania zasiłku wynosi:
1)
180 dni - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze
powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego
dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia
w kraju;
2)
365 dni - dla bezrobotnych:
a)
zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia
na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku
przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub
b)
powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający
do zasiłku, lub
c)
którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek
bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu
jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego, lub
d)
samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat.
2.
Okres pobierania zasiłku przez bezrobotnego nie ulega zmianie, jeżeli w okresie jego
pobierania następuje zmiana miejsca zamieszkania bezrobotnego lub miejscowość, w której
on mieszka, została objęta obszarem działania innego powiatu.
2a.
W przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości
powiatowego urzędu pracy bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd
pracy, w którym jest zarejestrowany, oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym
dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania.
2b.
(uchylony)
3.
W razie urodzenia dziecka przez kobietę pobierającą zasiłek w okresie, o którym mowa
w ust. 1, lub w ciągu miesiąca po jego zakończeniu, okres ten ulega przedłużeniu o
czas, przez który przysługiwałby jej, zgodnie z odrębnymi przepisami, zasiłek macierzyński.
4.
Okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia
w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu, szkolenia
lub przygotowania zawodowego dorosłych przypadających na okres, w którym przysługiwałby
zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3.
538)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu
podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania
przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie
i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od
dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia
pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub zasiłku
w wysokości zasiłku macierzyńskiego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania
innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu
przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo
do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego
oraz o okresy, o których mowa w ust. 4.
6.
Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio w przypadku:
1)
powołania i zwolnienia z zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby
wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej,
kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej
lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz
zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej;
2)
bezrobotnych odbywających szkolenia lub staże organizowane przez inny podmiot niż
powiatowy urząd pracy.
7.
Osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu
kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku
na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których
mowa w ust. 4.
8.
Okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności,
pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej
pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności oraz uzyskiwania przychodu,
wymienione w ust. 5, wlicza się do okresów, o których mowa w art. 75 ust. 2.
Art. 73a.
1.
Na wniosek gminy starosta może skierować bezrobotnego bez prawa do zasiłku korzystającego
ze świadczeń z pomocy społecznej do wykonywania prac społecznie użytecznych na terenie
gminy, w której bezrobotny zamieszkuje lub przebywa, w wymiarze do 10 godzin w tygodniu.
1a.
Do wykonywania prac społecznie użytecznych mogą być kierowane również osoby uczestniczące
w kontrakcie socjalnym, indywidualnym programie usamodzielnienia, lokalnym programie
pomocy społecznej lub indywidualnym programie zatrudnienia socjalnego, jeżeli podjęły
uczestnictwo w tych formach w wyniku skierowania powiatowego urzędu pracy na podstawie
art. 50 ust. 2.
2.
Wykonywanie prac społecznie użytecznych odbywa się na podstawie porozumienia zawartego
między starostą a gminą, na rzecz której prace społecznie użyteczne będą wykonywane.
3.
Bezrobotnemu oraz osobie, o której mowa w ust. 1a, nieposiadającym prawa do zasiłku,
przysługuje świadczenie w wysokości nie niższej niż 6 zł za każdą godzinę wykonywania
prac społecznie użytecznych. Świadczenie podlega waloryzacji na zasadach określonych
w art. 72 ust. 6.
4.
Świadczenie nie przysługuje za okres niewykonywania pracy, w tym za okres udokumentowanej
niezdolności do pracy.
5.
Starosta refunduje gminie ze środków Funduszu Pracy do 60% minimalnej kwoty świadczenia
przysługującego bezrobotnemu oraz osobie, o której mowa w ust. 1a.
5a.
Świadczenie, o którym mowa w ust. 3, może być w całości finansowane z budżetu gminy.
6.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób
i tryb organizowania prac społecznie użytecznych, w tym warunki ustalania świadczenia,
o którym mowa w ust. 3, uwzględniając dobro społeczności lokalnej, potrzeby aktywizacji
osób bezrobotnych i osób, o których mowa w ust. 1a.
Art. 74.
Bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu
zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej 5)Obecnie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, na podstawie
art. 68 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności
gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. poz. 97), która
weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r.; który wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r. oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo
utratę prawa do zasiłku.
Art. 75.
1.
Prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który:
1)
odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia,
innej pracy zarobkowej, szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, wykonywania
prac interwencyjnych, robót publicznych, poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym,
mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej
w ustawie;
1a)
po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania
prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie;
2)
w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał
stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron,
chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub
zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku
pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło
z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie
art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;
3)
w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował
rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia;
4)
otrzymał przewidziane w odrębnych przepisach świadczenie w postaci jednorazowego ekwiwalentu
pieniężnego za urlop górniczy, jednorazowej odprawy socjalnej, zasiłkowej, pieniężnej
po zasiłku socjalnym, jednorazowej odprawy warunkowej lub odprawy pieniężnej bezwarunkowej;
5)
otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę;
6)
(uchylony)
7)
odbywa odpłatną praktykę absolwencką i otrzymuje z tego tytułu miesięczne świadczenie
pieniężne w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę;
8)
zarejestrował się jako bezrobotny w okresie, zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej 5)Obecnie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, na podstawie
art. 68 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności
gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. poz. 97), która
weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r.; który wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r., zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej;
9)
w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał
stosunek pracy zawarty na podstawie skierowania przez urząd pracy do pracodawcy otrzymującego
w ramach tego skierowania grant, świadczenie aktywizacyjne albo dofinansowanie wynagrodzenia,
przed upływem okresów określonych odpowiednio w art. 60a ust. 4, art. 60b ust. 2 oraz
art. 60d ust. 2.
2.
Bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek
przysługuje:
1)
po upływie okresu wskazanego w art. 33 ust. 4 pkt 3 - w przypadku wymienionym w ust.
1 pkt 1 i 1a;
2)
po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku
wymienionym w ust. 1 pkt 2 i 8;
3)
po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku
wymienionym w ust. 1 pkt 3 i 9;
4)
po upływie okresu, za który otrzymał ekwiwalent, odprawę lub odszkodowanie, o których
mowa w ust. 1 pkt 4 i 5;
5)
po zakończeniu odbywania praktyki absolwenckiej i otrzymywania z tego tytułu miesięcznie
świadczenia pieniężnego w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia
za pracę.
3.
Bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje
w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje
pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu
w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy
urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu
za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie
10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego.
4.
Bezrobotny, który nabył w Rzeczypospolitej Polskiej prawo do świadczeń z tytułu bezrobocia
i udaje się do innego państwa, o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w celu
poszukiwania pracy, zachowuje prawo do tych świadczeń na zasadach określonych w przepisach
o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
5.
(uchylony)
6.
Bezrobotny jest obowiązany do składania lub przesyłania powiatowemu urzędowi pracy
pisemnego oświadczenia o przychodach pod rygorem odpowiedzialności karnej oraz innych
dokumentów niezbędnych do ustalenia jego uprawnień do świadczeń przewidzianych w ustawie
w terminie 7 dni od dnia uzyskania przychodów.
Art. 76.
1.
Osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu,
w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie
pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną
od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką
na ubezpieczenie zdrowotne.
2.
Za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się:
1)
świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie
prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach;
2)
świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych
dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu
pracy przez osobę pobierającą to świadczenie;
3)
zasiłek, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone
osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia przedemerytalnego,
renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej,
zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego
lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie,
nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78;
4)
koszty szkolenia, w przypadku określonym w art. 41 ust. 6 lub w przypadku gdy skierowanie
na szkolenie nastąpiło na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów
albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy
przez osobę skierowaną na szkolenie;
4a)
koszty przygotowania zawodowego dorosłych, w przypadku określonym w art. 53h ust.
1 lub w przypadku gdy skierowanie na przygotowanie zawodowe dorosłych nastąpiło na
podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach
świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę skierowaną na
przygotowanie zawodowe dorosłych;
5)
zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie
za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia
umowy o pracę;
6)
świadczenie pieniężne wypłacone z Funduszu Pracy za okres po śmierci uprawnionego;
7)
świadczenie przedemerytalne wypłacone w kwocie zaliczkowej, jeżeli organ rentowy odmówił
wydania decyzji ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia
przedemerytalnego.
3.
Roszczenia z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych
z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków
do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają
przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty.
3a.
Roszczenia do należnych a niepobranych kwot zasiłków dla bezrobotnych i innych świadczeń
finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 6 miesięcy od dnia
postawienia ich do dyspozycji.
4.
Roszczenia pracodawców z tytułu refundacji z Funduszu Pracy należnych świadczeń ulegają
przedawnieniu z upływem 12 miesięcy od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
5.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 2-4 stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia.
6.
Kwoty nienależnie pobranych świadczeń podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
7.
Starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie,
zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa
w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć
te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek:
1)
w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono,
że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały
jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego
można dochodzić należności;
2)
dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie
lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę
pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;
3)
osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których
mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić
należności;
4)
zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się
kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków,
o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.
7a.
Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do innych niewymienionych w tym przepisie świadczeń
finansowanych z Funduszu Pracy, w szczególności do refundacji uzyskiwanych z tytułu
umowy o zorganizowanie prac interwencyjnych oraz robót publicznych.
8.
(uchylony)
939)W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Od należności z tytułu zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub przyznanych
jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń finansowanych
z Funduszu Pracy, o których mowa w ust. 7a, których termin płatności odroczono lub
które rozłożono na raty, nie nalicza się odsetek ustawowych za opóźnienie za okres
od dnia wydania decyzji w przedmiocie odroczenia terminu płatności lub rozłożenia
na raty do dnia upływu terminu zapłaty określonego w decyzji.
9a39)W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Jeżeli zapłata odroczonej lub rozłożonej na raty należności z tytułu zwrotu nienależnie
pobranego świadczenia nie zostanie dokonana w terminie określonym w decyzji, o której mowa w ust. 9, pozostała do spłaty kwota staje się natychmiast wymagalna
wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od terminu płatności określonego w decyzji, o której mowa
w ust. 1.
9b39)W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Jeżeli zapłata odroczonej lub rozłożonej na raty należności z tytułu zwrotu refundacji
lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń
finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w ust. 7a, nie zostanie dokonana w
terminie określonym w decyzji, o której mowa w ust. 9, pozostała do spłaty kwota staje się natychmiast wymagalna
wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od terminu płatności określonego w art. 46 ust. 2 i 3.
9c39)W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Jeżeli zapłata odroczonej lub rozłożonej na raty należności z tytułu zwrotu refundacji
uzyskanej w ramach prac interwencyjnych i robót publicznych nie zostanie dokonana
w terminie określonym w decyzji, o której mowa w ust. 9, pozostała do spłaty kwota staje się natychmiast wymagalna
wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od terminów płatności określonych w art. 51, art. 56 i
art. 57.
9d.
Przepis ust. 9c stosuje się odpowiednio do zapłaty odroczonej lub rozłożonej na raty
należności z tytułu zwrotu grantu, świadczenia aktywizacyjnego, refundacji, o której
mowa w art. 60c, i dofinansowania, o którym mowa w art. 60d.
10.
(uchylony)
Art. 77.
Świadczenia z tytułu bezrobocia przysługujące bezrobotnym i innym uprawnionym osobom
stanowią ich prawa majątkowe i przechodzą po ich śmierci, w równych częściach, na
małżonka oraz inne osoby spełniające warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej
w myśl przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W razie
braku takich osób prawa te wchodzą do spadku.
Art. 77a.
Obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, o którym mowa w art. 76 ust. 2
pkt 6, obciąża w równych częściach małżonka oraz inne osoby spełniające warunki wymagane
do uzyskania renty rodzinnej na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 78.
1.
W przypadku przyznania bezrobotnemu lub osobie, o której mowa w art. 43, prawa do
emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub
służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej,
zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego,
świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę
minimalnego wynagrodzenia za pracę za okres, za który pobierali zasiłek, stypendium,
dodatek aktywizacyjny albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy,
pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy
od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego
przez organ rentowy świadczenia. Kwoty te traktuje się jak świadczenia wypłacane w
kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych.
2.
Kwota zaliczona na poczet przyznanego świadczenia nie może być wyższa niż ustalona
za poszczególne miesiące okresu, o którym mowa w ust. 1, kwota emerytury, świadczenia
przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa
w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego,
zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego
lub renty rodzinnej.
3.
Organ rentowy przekazuje kwotę zaliczoną na poczet przyznanego świadczenia, o której
mowa w ust. 1, na rachunek bankowy Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy, który
wypłacił zasiłek, stypendium, dodatek aktywizacyjny albo inne świadczenie pieniężne
z tytułu pozostawania bez pracy.
4.
W przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego,
renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt
1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości
zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty
rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na
okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku
następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę
z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę
szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego,
zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej
połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.
Art. 79.
1.
Okresy pobierania zasiłku i stypendium przyznanych na podstawie art. 41 ust. 1, art.
53 ust. 6 i art. 53g ust. 1 wlicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania
uprawnień pracowniczych oraz okresów składkowych w rozumieniu przepisów o emeryturach
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
2.
Okresów pobierania zasiłku i stypendium nie wlicza się jednak do:
1)
okresów wymaganych do nabycia prawa oraz ustalania wysokości i okresu pobierania zasiłku;
2)
okresu zatrudnienia, od którego zależy nabycie prawa do urlopu wypoczynkowego;
3)
stażu pracy określonego w odrębnych przepisach, wymaganego do wykonywania niektórych
zawodów.
3.
Przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio do okresu pobierania świadczeń
socjalnych przysługujących na urlopie górniczym, górniczych zasiłków socjalnych, okresu
uprawnienia do świadczenia górniczego lub okresu pobierania stypendium na przekwalifikowanie,
określonych w odrębnych przepisach.
Art. 80.
1.
Bezrobotny zachowuje prawo do zasiłku i stypendium za okres udokumentowanej niezdolności
do pracy, przypadający w okresie przysługiwania zasiłku lub odbywania stażu, przygotowania
zawodowego dorosłych i szkolenia, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy
zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego
w razie choroby lub macierzyństwa.
240)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Bezrobotni, z wyjątkiem odbywających leczenie w zakładzie lecznictwa odwykowego, są
obowiązani do przedstawienia zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa , albo wydruku zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy.
Nieprzedstawienie odpowiednio zaświadczenia lekarskiego albo wydruku zaświadczenia
lekarskiego w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym
dniem niezdolności do pracy.
Art. 81.
Kwoty zasiłków, stypendiów i innych świadczeń z tytułu bezrobocia finansowanych z
Funduszu Pracy za należny okres zaokrągla się w górę do 10 groszy.
Art. 81a.
W przypadku śmierci bezrobotnego lub poszukującego pracy decyzje w przedmiocie statusu
bezrobotnego lub poszukującego pracy oraz decyzje w przedmiocie prawa do zasiłku i
innych świadczeń z tytułu bezrobocia wygasają.
Art. 82.
Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, w terminie do dnia 30 września każdego roku,
ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski”, przeciętną stopę bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów według stanu
na dzień 30 czerwca danego roku.
Art. 83.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb
przyznawania zasiłku, stypendium i dodatku aktywizacyjnego, mając na względzie zapewnienie
prawidłowego przyznawania świadczeń oraz racjonalnego wydatkowania środków Funduszu
Pracy.
Rozdział 16
Podejmowanie pracy za granicą u pracodawców zagranicznych oraz wykonywanie pracy przez cudzoziemców w Rzeczypospolitej Polskiej
Art. 84.
Podejmowanie pracy za granicą u pracodawców zagranicznych odbywa się w trybie i na
zasadach obowiązujących w państwie zatrudnienia oraz określonych w umowach międzynarodowych.
Art. 85.
1.
Podejmowanie pracy za granicą następuje w drodze bezpośrednich uzgodnień dokonywanych
przez osoby podejmujące pracę z pracodawcami zagranicznymi lub za pośrednictwem publicznych
służb zatrudnienia, a także agencji zatrudnienia świadczących usługi, o których mowa
w art. 18 ust. 1 pkt 1.
2.
Kierowanie do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji
zatrudnienia odbywa się na podstawie pisemnej umowy zawieranej przez te agencje z
osobami kierowanymi. Umowa ta powinna określać w szczególności:
1)
pracodawcę zagranicznego;
2)
okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;
3)
rodzaj oraz warunki pracy i wynagradzania, a także przysługujące osobie kierowanej
do pracy świadczenia socjalne;
4)
warunki ubezpieczenia społecznego oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób
tropikalnych;
5)
obowiązki i uprawnienia osoby kierowanej do pracy oraz agencji zatrudnienia;
6)
zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego
wykonania umowy zawartej między agencją zatrudnienia a osobą kierowaną, w tym stronę
pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązania
się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym
roszczeń;
7)
kwoty należne agencji zatrudnienia z tytułu faktycznie poniesionych kosztów związanych
ze skierowaniem do pracy za granicą, poniesione na:
a)
dojazd i powrót osoby skierowanej,
b)
wydanie wizy,
c)
badania lekarskie,
d)
tłumaczenia dokumentów;
8)
informację o trybie i warunkach dopuszczania cudzoziemców do rynku pracy w państwie
wykonywania pracy;
9)
inne zobowiązania stron.
3.
Agencja zatrudnienia ma obowiązek zawierania z pracodawcą zagranicznym, do którego
zamierza kierować osoby do pracy za granicą, pisemnej umowy określającej w szczególności:
1)
liczbę miejsc pracy;
2)
okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;
3)
rodzaj oraz warunki pracy, zasady wynagradzania, a także przysługujące osobom podejmującym
pracę świadczenia socjalne;
4)
zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego
wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą, w tym stronę pokrywającą
koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w razie niewywiązania się pracodawcy
zagranicznego z warunków umowy, oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń.
3a.
Agencja zatrudnienia jest obowiązana do prowadzenia:
1)
wykazu podmiotów, do których są kierowane osoby do pracy za granicą, zawierającego
w szczególności oznaczenie i siedzibę podmiotu oraz nazwę państwa pochodzenia podmiotu;
2)
wykazu osób kierowanych do pracy za granicą, zawierającego imię i nazwisko, adres
zamieszkania osoby oraz w szczególności oznaczenie i siedzibę podmiotu, do którego
skierowano osobę do pracy za granicą, oraz nazwę państwa pochodzenia podmiotu, okresy
zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
4.
Agencja zatrudnienia ma obowiązek poinformować na piśmie osobę kierowaną do pracy
za granicą o przysługujących jej uprawnieniach, o których mowa w art. 86.
5.
Agencja zatrudnienia jest obowiązana do przestrzegania międzynarodowych umów, porozumień
i programów dotyczących zatrudnienia wiążących Rzeczpospolitą Polską oraz obowiązujących
w państwie zatrudnienia przepisów o zatrudnieniu oraz przepisów regulujących działalność
agencji zatrudnienia.
Art. 86.
1.
Udokumentowane okresy zatrudnienia, przebyte za granicą u pracodawcy zagranicznego,
są zaliczane do okresów pracy w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie uprawnień pracowniczych.
2.
(uchylony)
3.
(uchylony)
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
6.
Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wymagane dokumenty,
tryb i kryteria rozdziału limitu zatrudnienia pracowników polskich za granicą w celu
realizacji umów o dzieło przez polskich pracodawców, jeżeli został on ustanowiony
w umowie międzynarodowej, mając na względzie istniejące potrzeby w tym zakresie.
Art. 87.
1.
Cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
jeżeli:
1)
posiada status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
udzielono mu ochrony uzupełniającej w Rzeczypospolitej Polskiej;
3)
posiada zezwolenie na pobyt stały w Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w Rzeczypospolitej
Polskiej;
4a)
posiada zgodę na pobyt ze względów humanitarnych;
5)
posiada zgodę na pobyt tolerowany w Rzeczypospolitej Polskiej;
6)
korzysta z ochrony czasowej w Rzeczypospolitej Polskiej;
7)
jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej;
8)
jest obywatelem państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego, nienależącego do Unii
Europejskiej;
9)
jest obywatelem państwa niebędącego stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
który może korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umowy zawartej przez to
państwo ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi;
10)
jest członkiem rodziny cudzoziemca, o którym mowa w pkt 7-9, lub jest zstępnym małżonka
tego cudzoziemca, w wieku do 21 lat lub pozostającym na utrzymaniu tego cudzoziemca
lub jego małżonka lub jest wstępnym tego cudzoziemca lub jego małżonka, pozostającym
na utrzymaniu tego cudzoziemca lub jego małżonka;
11)
jest osobą, o której mowa w art. 19 ust. 2-3 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich
Unii Europejskiej i członków ich rodzin ;
11a)
posiada zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 ust. 1, art. 126, art. 127 lub art. 142 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r.
o cudzoziemcach - na warunkach określonych w tym zezwoleniu;
12)
posiada zezwolenie na pracę oraz przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
a)
na podstawie wizy, z wyjątkiem wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1, 22 lub 23 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub
b)
na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o
cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza
złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii
Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był uprawniony do wykonywania
pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
c)
na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwolenia udzielonego w związku
z okolicznością, o której mowa w art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub
d)
na podstawie wizy wydanej przez inne państwo obszaru Schengen, lub
e)
na podstawie dokumentu pobytowego wydanego przez inne państwo obszaru Schengen, lub
f)
w ramach ruchu bezwizowego.
2.
Z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę jest zwolniony cudzoziemiec:
1)
posiadający w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku
z okolicznościami, o których mowa w art. 144, art. 151 ust. 1 lub 2, art. 158 ust. 2 pkt 1 lub 2, art. 161 ust. 2, art.
176 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
2)
będący małżonkiem obywatela polskiego lub cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i ust.
1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej udzielone w związku z zawarciem związku małżeńskiego;
3)
będący zstępnym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b, obywatela polskiego lub
cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i 2 oraz ust. 1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie
na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone
na podstawie art. 159 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
5)
przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o
cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza
złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii
Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był zwolniony z obowiązku
posiadania zezwolenia na pracę na podstawie pkt 1-4;
6)
posiadający ważną Kartę Polaka;
741)W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.)
ubiegający się o udzielenie ochrony międzynarodowej lub będący małżonkiem, w imieniu
którego został złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, pod warunkiem
posiadania zaświadczenia wydanego na podstawie art. 35 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
8)
uprawniony do przebywania i wykonywania pracy na terytorium państwa członkowskiego
Unii Europejskiej lub państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależącego do
Unii Europejskiej lub Konfederacji Szwajcarskiej, który jest zatrudniony przez pracodawcę
mającego siedzibę na terytorium tego państwa oraz czasowo delegowany przez tego pracodawcę
w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
9)
w stosunku do którego umowy międzynarodowe lub odrębne przepisy dopuszczają wykonywanie
pracy bez konieczności posiadania zezwolenia.
Art. 88.
Zezwolenie na pracę jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec:
1)
wykonuje pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem,
którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej
działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
w związku z pełnieniem funkcji w zarządzie osoby prawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców
lub będącej spółką kapitałową w organizacji przebywa na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przez okres przekraczający łącznie 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy;
3)
wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na okres przekraczający 30 dni w roku kalendarzowym do oddziału lub zakładu
podmiotu zagranicznego albo podmiotu powiązanego, w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, z pracodawcą zagranicznym;
4)
wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego, nieposiadającego oddziału, zakładu lub
innej formy zorganizowanej działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i
jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu realizacji usługi o
charakterze tymczasowym i okazjonalnym (usługa eksportowa);
5)
wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na okres przekraczający 30 dni w ciągu kolejnych 6 miesięcy w innym celu
niż wskazany w pkt 2-4.
Art. 88a.
1.
Zezwolenie na pracę jest wydawane na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy
cudzoziemcowi.
1a.
Przedłużenie zezwolenia następuje na pisemny wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie
pracy cudzoziemcowi, złożony nie wcześniej niż w terminie 90 dni i nie później niż
w terminie 30 dni przed upływem okresu ważności zezwolenia.
2.
W postępowaniu o wydanie, przedłużenie lub uchylenie zezwolenia na pracę cudzoziemca
stroną postępowania jest wyłącznie podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi.
Art. 88b.
1.
Zezwolenie na pracę jest wydawane przez wojewodę:
1)
w przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 1 i 2, właściwego ze względu na siedzibę
lub miejsce zamieszkania podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi;
2)
w przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 3, właściwego ze względu na siedzibę podmiotu,
do którego cudzoziemiec jest delegowany;
3)
w przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 4, właściwego ze względu na siedzibę lub
miejsce zamieszkania podmiotu, na rzecz którego jest świadczona usługa, a jeżeli podmiot
ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą - ze względu na główne miejsce
wykonywania pracy przez cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
w przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 5, właściwego ze względu na główne miejsce
wykonywania pracy przez cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
W przypadku zmiany właściwości wojewody ze względu na zmianę siedziby lub miejsca
zamieszkania podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, siedziby podmiotu, do którego
cudzoziemiec jest delegowany albo głównego miejsca wykonywania pracy, właściwość wojewody
do prowadzenia postępowania o przedłużenie zezwolenia określa się na dzień złożenia
wniosku.
3.
W przypadku gdy specyfika wykonywanej przez cudzoziemca pracy nie pozwala na wskazanie
głównego miejsca jej wykonywania, zezwolenie wydaje wojewoda mazowiecki.
Art. 88c.
1.
W przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 1, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli:
1)
wysokość wynagrodzenia, która będzie określona w umowie z cudzoziemcem nie będzie
niższa od wynagrodzenia pracowników wykonujących pracę porównywalnego rodzaju lub
na porównywalnym stanowisku;
2)
podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi dołączył do wniosku o wydanie
zezwolenia na pracę informację starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania
pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy
w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji
organizowanej dla pracodawcy, sporządzoną z uwzględnieniem pierwszeństwa dostępu do
rynku pracy dla obywateli polskich oraz cudzoziemców, o których mowa w art. 87 ust.
1 pkt 1-11.
1a.
W przypadku gdy specyfika pracy wykonywanej przez cudzoziemca nie pozwala na wskazanie
głównego miejsca jej wykonywania, informację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wydaje
starosta właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania podmiotu powierzającego
wykonywanie pracy cudzoziemcowi.
2.
Informację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, starosta wydaje na wniosek podmiotu powierzającego
wykonywanie pracy cudzoziemcowi w terminie:
1)
nie dłuższym niż 14 dni od dnia złożenia oferty pracy w powiatowym urzędzie pracy,
jeżeli z analizy rejestrów bezrobotnych i poszukujących pracy nie wynika, że istnieje
możliwość zorganizowania rekrutacji;
2)
nie dłuższym niż 21 dni od dnia złożenia oferty pracy w przypadku organizowania rekrutacji
wśród bezrobotnych i poszukujących pracy.
3.
Wojewoda wydaje zezwolenie bez konieczności uzyskania informacji, o której mowa w
ust. 1 pkt 2, jeżeli:
1)
zawód, w którym cudzoziemiec ma wykonywać pracę, lub rodzaj pracy, która ma być mu
powierzona, znajduje się w wykazie, o którym mowa w art. 10 ust. 4 pkt 1, określonym
przez wojewodę właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy;
2)
wydaje przedłużenie zezwolenia na pracę dla tego samego cudzoziemca i na tym samym
stanowisku;
3)
brak takiej konieczności wynika z odrębnych przepisów.
4.
W przypadku, o którym mowa w art. 88 pkt 2, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot,
którego członkiem zarządu ma być cudzoziemiec:
1)
w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku osiągnął dochód nie niższy niż 12-krotność
przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie w trzecim kwartale roku poprzedzającego
złożenie wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie
art. 90 ust. 7 oraz zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy
przez okres co najmniej roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej dwóch pracowników,
którzy nie podlegają obowiązkowi posiadania zezwolenia na pracę lub
2)
wykaże posiadanie środków, lub prowadzenie działań pozwalających na spełnienie w przyszłości
warunków określonych w pkt 1, w szczególności przez prowadzenie działalności przyczyniającej
się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji
lub tworzenia miejsc pracy.
5.
Wojewoda może, w przypadkach uzasadnionych sytuacją na rynku pracy, ograniczyć w zezwoleniu
na pracę zakres wykonywanych przez cudzoziemca zadań do czynności zarządzających i
reprezentacji podmiotu.
6.
W przypadkach, o których mowa w art. 88 pkt 3-5, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli:
1)
wykonywanie pracy przez cudzoziemca będzie odbywało się na warunkach zgodnych z art. 673 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;
2)
wysokość wynagrodzenia, która będzie przysługiwała cudzoziemcowi za wykonywanie pracy,
nie będzie niższa o więcej niż 30% od wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia
w województwie, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie
art. 90 ust. 7;
3)
pracodawca zagraniczny wskazał osobę przebywającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
posiadającą dokumenty potwierdzające wypełnienie obowiązków określonych w pkt 1 oraz
2 i upoważnioną do reprezentowania pracodawcy wobec wojewody oraz organów, o których
mowa w art. 88f ust. 3, jeżeli okres delegowania cudzoziemca przekracza 30 dni w roku
kalendarzowym.
7.
W przypadku złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca w niepełnym
wymiarze czasu pracy lub na podstawie umowy cywilnoprawnej, wojewoda uwzględnia wysokość
wynagrodzenia, która będzie określona w umowie z cudzoziemcem proporcjonalnie do wymiaru
czasu pracy lub przewidywanego okresu wykonywania zobowiązań wynikających z umowy.
8.
Wojewoda wydaje zezwolenie na pracę bez uwzględnienia warunków, o których mowa w ust.
1-5 i 7, w przypadku cudzoziemca, który:
142)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem innowacyjności (Dz. U. poz. 1767), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.)
w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę ukończył
uczelnię z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo innego państwa Europejskiego
Obszaru Gospodarczego lub Konfederacji Szwajcarskiej albo jest uczestnikiem studiów
doktoranckich odbywanych w Rzeczypospolitej Polskiej lub
243)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
przez 3 lata poprzedzające złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę przebywał
legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a pobyt był nieprzerwany w rozumieniu
art. 195 ust. 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
9.
Jeżeli cudzoziemiec ma wykonywać pracę w związku z realizacją umowy, której przedmiotem
jest udostępnienie lub wynajem pracowników przez podmiot z siedzibą w państwie innym
niż państwa członkowskie Unii Europejskiej, państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego
lub Konfederacja Szwajcarska, wojewoda wydaje zezwolenie na pracę w sytuacji, gdy
podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi prowadzi działalność gospodarczą
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział, który zgodnie z art. 18 uzyskał
wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.
10.
Jeżeli podmiotem powierzającym cudzoziemcowi wykonywanie pracy jest agencja pracy
tymczasowej, a zezwolenie dotyczy pracy cudzoziemca w charakterze pracownika tymczasowego,
stosuje się przesłanki określone w ust. 1-3.
11.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się do podmiotów powierzających cudzoziemcowi wykonywanie
pracy, które nie są pracodawcami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 25.
Art. 88d.
Uzyskanie zezwolenia na pracę nie zwalnia z określonych odrębnymi przepisami wymogów,
od spełnienia których uzależnione jest wykonywanie zawodów regulowanych lub działalności.
Art. 88e.
1.
Zezwolenie na pracę jest wydawane na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata i może
być przedłużane.
2.
W przypadku gdy cudzoziemiec pełni funkcję w zarządzie osoby prawnej, która na dzień
złożenia wniosku zatrudnia powyżej 25 osób, wojewoda może wydać zezwolenie na pracę
na okres nie dłuższy niż 5 lat.
3.
W przypadku delegowania cudzoziemca przez pracodawcę zagranicznego w celu realizacji
usługi eksportowej, wojewoda wydaje zezwolenie na pracę na okres delegowania.
4.
W przypadkach określonych w kryteriach, o których mowa w art. 10 ust. 3, wojewoda
może ograniczyć okres, na który wydaje zezwolenie na pracę.
5.
Do przedłużenia zezwolenia na pracę stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wydawania
zezwolenia na pracę.
Art. 88f.
1.
Zezwolenie na pracę jest wydawane dla określonego cudzoziemca. Zezwolenie na pracę
określa podmiot powierzający wykonywanie pracy przez cudzoziemca, stanowisko lub rodzaj
pracy wykonywanej przez cudzoziemca, najniższe wynagrodzenie, które może otrzymywać
cudzoziemiec na danym stanowisku, wymiar czasu pracy oraz okres ważności zezwolenia.
W przypadkach, o których mowa w art. 88 pkt 3 i 4, w zezwoleniu na pracę określany
jest podmiot, do którego cudzoziemiec jest delegowany. Jeżeli zezwolenie dotyczy pracy
cudzoziemca w charakterze pracownika tymczasowego, w zezwoleniu na pracę określany
jest pracodawca użytkownik.
1a.
Zmiana siedziby lub miejsca zamieszkania, nazwy lub formy prawnej podmiotu powierzającego
cudzoziemcowi wykonywanie pracy lub przejęcie zakładu pracy lub jego części przez
innego pracodawcę nie wymagają wydania nowego zezwolenia na pracę.
1b.
Podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy może powierzyć mu na okresy łącznie
nieprzekraczające 30 dni w roku kalendarzowym wykonywanie pracy o innym charakterze
lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, jeżeli zostały spełnione
pozostałe warunki określone w zezwoleniu na pracę oraz wymagania, o których mowa w
art. 88d. W takim przypadku uzyskanie zezwolenia na pracę określającego nowe okoliczności
nie jest wymagane.
1c.
Jeżeli cudzoziemiec posiadający zezwolenie na pracę zostaje objęty obniżonym wymiarem
czasu pracy na zasadach określonych ustawą z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną
miejsc pracy , uzyskanie nowego zezwolenia na pracę nie jest wymagane.
2.
Zezwolenie na pracę jest wydawane w trzech egzemplarzach, z których dwa otrzymuje
podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi.
3.
Na wniosek innego wojewody, naczelnika właściwego urzędu skarbowego, terenowej jednostki
organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, konsula, organu Państwowej Inspekcji
Pracy, Służby Celnej, Straży Granicznej lub Policji wojewoda przekazuje kopie wydanych
decyzji w sprawie zezwoleń na pracę oraz informacji, o których mowa w art. 88i.
4.
Minister właściwy do spraw pracy, wojewodowie oraz wojewódzkie i powiatowe urzędy
pracy gromadzą i przetwarzają dane dotyczące cudzoziemców, zezwoleń na pracę, kontroli
przestrzegania przepisów ustawy i toczących się w tych sprawach postępowań, w zakresie
niezbędnym do realizacji przepisów ustawy.
Art. 88g.
1.
Zobowiązanie do wykonywania czynności wynikających z umowy cywilnoprawnej lub obowiązek
świadczenia pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wygasają, w przypadku gdy
cudzoziemiec przestał spełniać warunki określone w art. 87.
1a.
Jeżeli termin na złożenie wniosku o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę u tego
samego pracodawcy i na tym samym stanowisku został zachowany i wniosek nie zawiera
braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pracę cudzoziemca
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalną od dnia złożenia wniosku
do dnia, w którym decyzja o udzieleniu przedłużenia zezwolenia na pracę stanie się
ostateczna.
1b.
Do cudzoziemca, który złożył wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa
w art. 114 ust. 1, art. 126 ust. 1, art. 127 lub art. 142 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia
2013 r. o cudzoziemcach, w celu kontynuowania pracy wykonywanej zgodnie z posiadanym przez siebie zezwoleniem
na pracę lub zezwoleniem na pobyt czasowy stosuje się przepis ust. 1a.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, strony zachowują prawo do odszkodowania, jeżeli
odmowa lub uchylenie zezwolenia na pracę było wynikiem niezachowania należytej staranności,
o ile przepisy szczególne albo treść umowy nie stanowią inaczej.
Art. 88h.
1.
Podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, od którego jest wymagane posiadanie
zezwolenia na pracę, jest obowiązany do:
1)
uwzględnienia w umowie z cudzoziemcem warunków, o których mowa w art. 88c, zawartych
w zezwoleniu na pracę;
2)
dostosowywania, w przypadku, o którym mowa w art. 88c ust. 6, wysokości wynagrodzenia
cudzoziemca do aktualnej wysokości miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w art.
90 ust. 7, co najmniej raz w roku;
3)
zawarcia z cudzoziemcem umowy w formie pisemnej oraz przedstawienia cudzoziemcowi
przed podpisaniem umowy jej tłumaczenia na język zrozumiały dla cudzoziemca;
4)
przekazania cudzoziemcowi jednego egzemplarza zezwolenia na pracę, którego to zezwolenie
dotyczy;
5)
informowania cudzoziemca o działaniach podejmowanych w związku z postępowaniem o udzielenie
lub przedłużenie zezwolenia na pracę oraz decyzjach o wydaniu, odmowie wydania lub
uchyleniu zezwolenia;
6)
zachowania należytej staranności w postępowaniach o zezwolenie i przedłużenie zezwolenia
na pracę cudzoziemca;
7)
(uchylony)
8)
udostępnienia podmiotom, o których mowa w art. 88f ust. 3, na ich wniosek dokumentów
potwierdzających wypełnienie obowiązków określonych w pkt 1-6, sporządzonych w języku
polskim lub przetłumaczonych na język polski.
2.
W stosunku do cudzoziemca pełniącego funkcję w zarządzie osoby prawnej wpisanej do
rejestru przedsiębiorców lub będącej spółką kapitałową w organizacji, przepisów ust.
1 pkt 1-3 nie stosuje się.
3.
W przypadkach, o których mowa w art. 88 pkt 3-5, w sytuacji odmowy udzielenia, uchylenia
zezwolenia na pracę lub gdy cudzoziemiec przestał spełniać warunki określone w art.
87, podmiot powierzający wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
jest obowiązany niezwłocznie odwołać cudzoziemca z delegacji.
4.
W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów ust. 1-3, podmiot powierzający wykonywanie
pracy przez cudzoziemca jest obowiązany do:
1)
niezwłocznego dokonania czynności, o których mowa w ust. 1-3;
2)
wypłacenia cudzoziemcowi zaległego wynagrodzenia za okres wykonywanej pracy w wysokości
zgodnej z zawartą we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę oraz opłacenia związanych
z nim składek na ubezpieczenie społeczne i zaliczek na podatek dochodowy.
Art. 88i.
Podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy w terminie 7 dni pisemnie powiadamia
wojewodę, który wydał zezwolenie na pracę, o następujących okolicznościach:
1)
cudzoziemiec rozpoczął pracę o innym charakterze lub na innym stanowisku niż określone
w zezwoleniu na pracę, na warunkach, o których mowa w art. 88f ust. 1b;
2)
nastąpiła zmiana siedziby lub miejsca zamieszkania, nazwy lub formy prawnej podmiotu
powierzającego cudzoziemcowi wykonywanie pracy lub przejęcie zakładu pracy lub jego
części przez innego pracodawcę;
3)
nastąpiło przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę;
4)
zmieniła się osoba reprezentująca pracodawcę, o której mowa w art. 88c ust. 6 pkt
3;
5)
cudzoziemiec nie podjął pracy w okresie 3 miesięcy od początkowej daty ważności zezwolenia
na pracę;
6)
cudzoziemiec przerwał pracę na okres przekraczający 3 miesiące;
7)
cudzoziemiec zakończył pracę wcześniej niż 3 miesiące przed upływem okresu ważności
zezwolenia na pracę.
Art. 88j.
1.
Wojewoda wydaje decyzję o odmowie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca, gdy podmiot
powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi:
1)
w toku postępowania:
a)
złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył
do niego dokumenty zawierające takie dane lub
b)
zeznał nieprawdę lub zataił prawdę, albo w celu użycia jako autentyczny podrobił lub
przerobił dokument albo takiego dokumentu jako autentycznego używał;
2)
nie spełnił wymogów określonych w art. 88c i 88d;
3)
został prawomocnie ukarany za wykroczenie określone w art. 120 ust. 3-5;
4)
w ciągu dwóch lat od uznania za winnego popełnienia czynu, o którym mowa w art. 120
ust. 1, został ponownie prawomocnie ukarany za podobne wykroczenie;
5)
jest osobą fizyczną, karaną za popełnienie czynu z art. 218-221 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny;
6)
jest osobą fizyczną, karaną za popełnienie w związku z postępowaniem o wydanie zezwolenia
na pracę, czynu z art. 270-275 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, albo jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę;
7)
jest osobą fizyczną karaną za czyn, o którym mowa w art. 189a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, lub karaną w innym państwie na podstawie przepisów Protokołu o zapobieganiu, zwalczaniu
oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, uzupełniającego
Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej,
albo jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę;
8)
nie dopełnia obowiązków wynikających z art. 88h ust. 4;
9)
wnioskuje o wydanie zezwolenia w stosunku do cudzoziemca, który:
a)
nie spełnia wymagań kwalifikacyjnych i innych warunków w przypadku zamiaru powierzenia
wykonywania pracy w zawodzie regulowanym,
b)
w związku z postępowaniem o wydanie zezwolenia na pracę został ukarany za czyn określony
w art. 270-275 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
2.
Wojewoda wydaje decyzję o odmowie wydania zezwolenia na pracę również w przypadku
gdy dane osoby, której dotyczy wniosek, zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców,
których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany.
3.
Przepisów ust. 1 nie stosuje się w przypadku złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia
na pracę dla cudzoziemca, który nie jest osobą odpowiedzialną lub współodpowiedzialną
za działania lub zaniechania, stanowiące przesłanki odmowy wydania zezwolenia na pracę.
Art. 88k.
1.
Wojewoda uchyla wydane zezwolenie, jeżeli:
1)
uległy zmianie okoliczności lub dowody, odnoszące się do wydanej decyzji;
2)
ustała przyczyna udzielenia zezwolenia na pracę;
3)
podmiot powierzający wykonywanie pracy nie dopełnił obowiązków, o których mowa w art.
88h ust. 4;
4)
cudzoziemiec przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 88d;
5)
zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 88i pkt 5 lub 6;
6)
otrzymał informację, że w stosunku do cudzoziemca obowiązuje wpis do wykazu cudzoziemców,
których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany.
2.
Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 88f ust. 1a
i 1b.
3.
Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się, gdy wojewoda otrzymał powiadomienie, o którym
mowa w art. 88i pkt 4.
4.
Przepisu ust. 1 pkt 5 nie stosuje się, gdy wojewoda otrzymał powiadomienie, o którym
mowa w art. 88i pkt 5 lub 6, określające okoliczności wskazujące, że zezwolenie będzie
wykorzystane zgodnie z jego przeznaczeniem oraz:
1)
przyczynę niepodjęcia pracy lub
2)
przyczynę przerwy w wykonywaniu pracy.
Art. 88l.
W przypadku uchylenia zezwolenia na pracę cudzoziemca przebywającego na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej wojewoda informuje o uchyleniu
zezwolenia organ Straży Granicznej, gdy decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna.
Art. 88m.
Zezwolenie na pracę wygasa z mocy prawa z dniem, w którym udzielono cudzoziemcowi
zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w związku z wykonywaniem pracy u tego samego pracodawcy
i na tym samym stanowisku.
Art. 89.
1.
Okresy zatrudnienia obywateli polskich w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej
i byłej Czechosłowackiej Republice Socjalistycznej na podstawie umów i porozumień
międzynarodowych przypadające przed dniem 1 grudnia 1991 r. są traktowane jak okresy
zatrudnienia w Państwie Polskim w zakresie uprawnień pracowniczych.
2.
Okres urlopu bezpłatnego udzielonego pracownikowi na okres skierowania do pracy za
granicą na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw
i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa
eksportowego i usług związanych z eksportem , a także przypadający bezpośrednio po zakończeniu tego urlopu okres
niezdolności do pracy z powodu choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną
- wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze, jeżeli pracownik
podjął zatrudnienie u macierzystego pracodawcy w terminie przewidzianym w tym rozporządzeniu.
3.
Okres zatrudnienia za granicą pracownika, który nie pozostawał w stosunku pracy przed
skierowaniem do pracy za granicą na podstawie rozporządzenia, o którym mowa w ust.
2, jest traktowany jak okres zatrudnienia w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie uprawnień
pracowniczych. Dotyczy to także pracownika, któremu udzielono urlopu bezpłatnego na
okres skierowania do pracy za granicą, a który nie podjął pracy u macierzystego pracodawcy
po zakończeniu pracy za granicą lub podjął pracę u macierzystego pracodawcy, lecz
po upływie terminu przewidzianego w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2.
Art. 90.
1.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia:
1)
typy zezwoleń na pracę,
2)
tryb postępowania w sprawie zezwoleń na pracę,
3)
tryb przeprowadzania przez starostę działań, o których mowa w art. 88c ust. 1 i 2,
4)
wzór i tryb przekazywania informacji starosty na temat możliwości zaspokojenia potrzeb
kadrowych pracodawcy,
5)
wykaz dokumentów, które podmiot powierzający wykonywanie pracy przez cudzoziemca jest
obowiązany przedstawić w trakcie postępowania,
6)
wzory wniosków o wydanie lub przedłużenie zezwolenia na pracę, wzory oświadczeń podmiotu
powierzającego cudzoziemcowi wykonywanie pracy o spełnieniu wymagań określonych w
ustawie oraz wzory zezwoleń i przedłużeń zezwoleń, które mogą zawierać dane osobowe
cudzoziemca oraz podmiotu powierzającego cudzoziemcowi wykonywanie pracy
- mając na uwadze specyfikę sytuacji, o których mowa w art. 88, pierwszeństwo dostępu
do rynku pracy dla obywateli polskich i cudzoziemców, o których mowa w art. 87 ust.
1 pkt 1-11, oraz zapewnienie właściwej organizacji postępowania w sprawach wydawania
i przedłużania zezwoleń na pracę.
2.
(uchylony)
3.
(uchylony)
4.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których
powierzenie cudzoziemcowi wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę, uwzględniając przypadki
określone w umowach i porozumieniach międzynarodowych oraz programach szkoleniowych
lub doradczych realizowanych w ramach działań Unii Europejskiej lub innych międzynarodowych
programach pomocowych, polską politykę zagraniczną, specyfikę wykonywanego zawodu,
charakter pracy, okres pracy, wymogi dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie
pracy, a także szczególny status, który był podstawą udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia
na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
5.
Minister właściwy do spraw pracy może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki,
w których zezwolenie na pracę jest wydawane przez wojewodę bez względu na warunki,
o których mowa w art. 88c, kierując się szczególnie zasadą wzajemności, specyfiką
wykonywanego zawodu lub charakterem pracy.
6.
(uchylony)
744)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1582), która weszła w życie z dniem 25 października 2015 r..
Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza do końca IV kwartału każdego roku, w
Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,
wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w województwach
za ubiegły rok.
8.
Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji
może określić, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki techniczne składania i rozpatrywania
wniosków w postępowaniach w sprawie udzielenia zezwolenia na pracę dla cudzoziemca
za pośrednictwem systemów teleinformatycznych, mając na uwadze zapewnienie efektywności
prowadzenia postępowań z udziałem podmiotów krajowych i zagranicznych oraz spójność
z systemami, o których mowa w art. 4 ust. 2.
Art. 90a.
1.
Podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi składa wniosek o wydanie zezwolenia
na pracę lub jego przedłużenie po dokonaniu jednorazowej wpłaty w wysokości nie większej
niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę za każdego cudzoziemca.
2.
Wpłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.
3.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wpłaty,
o której mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę:
1)
rodzaj wykonywanej pracy, kwalifikacje posiadane przez cudzoziemca oraz ich zależność
od podaży i popytu na rynku pracy lub
2)
umowy i porozumienia międzynarodowe w zakresie zatrudnienia, lub
3)
okres wykonywania pracy przez cudzoziemca, lub
4)
liczbę wniosków o wydanie zezwolenia na pracę lub wniosków o przedłużenie zezwolenia
na pracę składanych przez pracodawcę.
Rozdział 17
Pracownicy publicznych służb zatrudnienia
Art. 91.
1.
Pracownikami publicznych służb zatrudnienia są pracownicy zatrudnieni w tych służbach,
w tym:
1)
pośrednicy pracy;
2)
doradcy zawodowi;
3)
specjaliści do spraw rozwoju zawodowego;
4)
specjaliści do spraw programów;
5)
doradcy EURES i asystenci EURES.
2.
Pracownicy, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, zatrudnieni w powiatowym urzędzie pracy
mogą pełnić funkcję doradcy klienta.
3.
Do zadań doradcy klienta należy:
1)
stała opieka nad bezrobotnym lub poszukującym pracy, w szczególności ustalanie profilu
pomocy, przygotowanie i nadzór nad realizacją indywidualnego planu działania, świadczenie
podstawowych usług rynku pracy w formie indywidualnej oraz ułatwianie dostępu do innych
form pomocy określonych w ustawie lub
2)
stała współpraca z pracodawcą w zakresie pomocy określonej w ustawie, w szczególności
ustalanie zapotrzebowania na nowych pracowników i pozyskiwanie ofert pracy w ramach
pośrednictwa pracy oraz ułatwianie dostępu do innych form pomocy określonych w ustawie.
4.
Z pomocy doradcy klienta mogą korzystać podmioty określone w ustawie, w szczególności
przedsiębiorcy, o których mowa w art. 39c.
5.
Doradca klienta wykorzystuje narzędzia i metody, w zakresie których został przeszkolony
lub posiada uprawnienia.
Art. 92.
(uchylony)
Art. 93.
(uchylony)
Art. 94.
(uchylony)
Art. 95.
(uchylony)
Art. 96.
(uchylony)
Art. 97.
(uchylony)
Art. 98.
(uchylony)
Art. 99.
(uchylony)
Art. 99a.
(uchylony)
Art. 99b.
Pracownicy, o których mowa w art. 91 ust. 1 pkt 1-5, są obowiązani doskonalić kwalifikacje
zawodowe, w szczególności przez uczestnictwo w szkoleniach z wykorzystaniem modułowych
programów szkoleń dla kadr publicznych służb zatrudnienia udostępnianych przez ministra
właściwego do spraw pracy.
Art. 99c.
Dzień 27 stycznia ustanawia się Dniem Pracownika Publicznych Służb Zatrudnienia.
Art. 100.
1.
Pracownikom wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy, o których mowa w art. 91 ust.
1 pkt 1-5, oraz osobom zatrudnionym w Ochotniczych Hufcach Pracy na stanowiskach,
o których mowa w art. 91 ust. 1 pkt 1-5,
może być przyznany dodatek do wynagrodzenia finansowany ze środków Funduszu Pracy,
uzależniony od doskonalenia kwalifikacji zawodowych, jakości wykonywanej pracy oraz
zajmowanego stanowiska.
2.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, tryb
oraz warunki przyznawania i wypłacania dodatku do wynagrodzenia pracownikom, o których
mowa w art. 91 ust. 1 pkt 1-5, oraz osobom zatrudnionym w Ochotniczych Hufcach Pracy
na stanowiskach, o których mowa w art. 91 ust. 1 pkt 1-5, mając na uwadze osiągnięcie
zwiększonej efektywności oraz konieczność rozwoju zawodowego pracowników publicznych
służb zatrudnienia.
Art. 101.
(uchylony)
Art. 102.
(uchylony)
Art. 102a.
(uchylony)
Rozdział 18
Fundusz Pracy
Art. 103.
1.
Fundusz Pracy jest państwowym funduszem celowym.
2.
Dysponentem Funduszu Pracy jest minister właściwy do spraw pracy.
Art. 104.
1.
Obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru
składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym
mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie
za pracę, w przypadku osób, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za
pracę, co najmniej wynagrodzenie, o którym mowa w tym przepisie, opłacają:
1)
pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby:
a)
pozostające w stosunku pracy lub stosunku służbowym,
b)
wykonujące pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą,
c)
wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy
o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, oraz za osoby z nimi współpracujące, z wyłączeniem
osób świadczących pracę na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w ustawie z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3,
d)
wykonujące pracę w okresie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania,
e)
pobierające stypendia sportowe,
f)
otrzymujące świadczenie socjalne przysługujące na urlopie górniczym, świadczenie górnicze
lub górniczy zasiłek socjalny lub wynagrodzenie przysługujące w okresie świadczenia
górniczego, stypendium na przekwalifikowanie lub kontraktu szkoleniowego - przewidziane
w odrębnych przepisach,
g)
za żołnierzy zawodowych oraz funkcjonariuszy niespełniających warunków do nabycia
prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej określonych w przepisach o zaopatrzeniu
emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy
Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,
Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej,
za których, po zwolnieniu ze służby lub rozwiązaniu stosunku pracy, odprowadzono składkę
na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od uposażenia lub wynagrodzenia wypłaconego
w okresie służby lub stosunku pracy na podstawie przepisów odrębnych,
h)
za funkcjonariuszy, którzy w chwili zwolnienia ze służby spełniają jedynie warunki
do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej, w przypadku przekazania składek
na ubezpieczenie emerytalne i rentowe;
1a)
(uchylony)
2)
rolnicze spółdzielnie produkcyjne, spółdzielnie kółek rolniczych lub spółdzielnie
usług rolniczych - za swoich członków, z wyjątkiem członków, którzy wnieśli wkład
gruntowy o powierzchni użytków rolnych większej niż 2 ha przeliczeniowe;
3)
inne niż wymienione w pkt 1 i 2 osoby podlegające ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym
lub zaopatrzeniu emerytalnemu, z wyjątkiem:
a)
duchownych,
b)
pobierających na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłek stały,
c)
pobierających na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne,
specjalny zasiłek opiekuńczy lub dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego
wychowywania dziecka,
ca) pobierających na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów
zasiłek dla opiekuna,
d)
podlegających ubezpieczeniu społecznemu rolników,
e)
żołnierzy niezawodowych w służbie czynnej,
f)
odbywających zastępcze formy służby wojskowej,
g)
przebywających na urlopach wychowawczych oraz pobierających zasiłek macierzyński,
h)
pobierających świadczenie szkoleniowe, o którym mowa w art. 70 ust. 6,
i)
osób świadczących pracę na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w ustawie z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3,
j)
osób sprawujących osobistą opiekę nad dzieckiem, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
2.
Wysokość składki na Fundusz Pracy określa ustawa budżetowa.
3.
W przypadku gdy kwoty, o których mowa w ust. 1, pochodzą z różnych źródeł, obowiązek
opłacania składek na Fundusz Pracy powstaje wtedy, gdy łączna kwota stanowiąca podstawę
wymiaru składek ustalona zgodnie z ust. 1 wynosi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, a w przypadku osób, o
których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu
za pracę, co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, o którym mowa w tym przepisie.
4.
Osoba, do której ma zastosowanie przepis ust. 3, składa stosowne oświadczenie każdemu
pracodawcy lub w terenowej jednostce organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
jeżeli sama opłaca składki na ubezpieczenia społeczne.
Art. 104a45)W brzmieniu ustalonym przez art. 16 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 17..
Pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy
za zatrudnionych pracowników powracających z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach
urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego w okresie
36 miesięcy począwszy od pierwszego miesiąca po powrocie z urlopu macierzyńskiego,
urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego.
Art. 104b.
1.
Pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy
przez okres 12 miesięcy, począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę,
za osoby zatrudnione, które ukończyły 50 rok życia i w okresie 30 dni przed zatrudnieniem
pozostawały w ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy.
2.
Składki na Fundusz Pracy, o których mowa w art. 104 ust. 1, opłaca się za osoby wymienione
w art. 104 ust. 1 pkt 1-3, które nie osiągnęły wieku wynoszącego co najmniej 55 lat
dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn.
Art. 104c.
Pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy
przez okres 12 miesięcy, począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę,
za skierowanych zatrudnionych bezrobotnych, którzy nie ukończyli 30 roku życia.
Art. 105.
Przedsiębiorcy Polskiego Związku Głuchych i Polskiego Związku Niewidomych oraz Związku
Ociemniałych Żołnierzy Rzeczypospolitej Polskiej, Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi,
Zakład Opieki dla Niewidomych w Laskach oraz zakłady aktywności zawodowej nie opłacają
składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych pracowników o znacznym lub umiarkowanym
stopniu niepełnosprawności.
Art. 106.
1.
Przychodami Funduszu Pracy są:
1)
obowiązkowe składki na Fundusz Pracy;
2)
dotacje budżetu państwa;
3)
środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej na współfinansowanie projektów finansowanych
z Funduszu Pracy;
4)
odsetki od środków Funduszu Pracy pozostających na rachunkach bankowych dysponenta
Funduszu Pracy oraz samorządów województw, powiatów, Ochotniczych Hufców Pracy i wojewodów;
4a)
odsetki od środków Funduszu Pracy pozostających na wyodrębnionych rachunkach bankowych,
których obowiązek utworzenia wynika z obowiązujących przepisów lub umów zawartych
na ich podstawie z dysponentem funduszu, będących w dyspozycji kierownika jednostki
organizacyjnej realizującej zadania finansowane ze środków Funduszu Pracy;
5)
spłaty rat i odsetki od pożyczek udzielonych z Funduszu Pracy;
6)
środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej, przeznaczone na współfinansowanie działań
z zakresu udziału publicznych służb zatrudnienia w EURES;
6a)
środki ze sprzedaży akcji i udziałów, o których mowa w art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji, oraz zwrot środków z Banku Gospodarstwa Krajowego, pochodzących z wypłaty pożyczek
dla osób fizycznych podejmujących działalność gospodarczą;
6b)
środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej, przeznaczone na współfinansowanie działań
publicznych służb zatrudnienia innych niż projekty współfinansowane z Europejskiego
Funduszu Społecznego;
6c)
odsetki od wolnych środków przekazanych w zarządzanie zgodnie z przepisami o finansach
publicznych;
7)
inne wpływy.
2.
Przychodami Funduszu Pracy są również opłaty, wpłaty, kary pieniężne i grzywny, o
których mowa w art. 115 i art. 119-123, a także środki pieniężne, przekazywane do
Funduszu Pracy na podstawie art. 19 ustawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. o spółdzielniach socjalnych .
3.
Dysponent Funduszu Pracy, za zgodą ministra właściwego do spraw finansów publicznych,
może zaciągać kredyty i pożyczki na uzupełnienie środków niezbędnych na wypłatę zasiłków.
4.
(uchylony)
Art. 106a.
1.
Środki Funduszu Pracy mogą być przeznaczane na finansowanie części działań publicznych
służb zatrudnienia związanych z udziałem w sieci EURES.
2.
Rodzaj działań, o których mowa w ust. 1, oraz wydatków na ich realizację określają:
1)
porozumienia zawierane między ministrem właściwym do spraw pracy a samorządami województw
lub samorządami powiatów lub
2)
umowy zawierane między Rzecząpospolitą Polską a Unią Europejską, lub
3)
umowy zawierane między państwami, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, a
Unią Europejską na finansowanie partnerstw transgranicznych EURES.
3.
Wydatki, o których mowa w ust. 2, podlegają refundacji ze środków pochodzących z budżetu
Unii Europejskiej do wysokości określonej w umowach, o których mowa w ust. 2 pkt 2
i 3.
4.
Porozumienia, o których mowa w ust. 2 pkt 1, określają w szczególności tryb oraz zasady
udzielania i rozliczania środków, o których mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami o
finansach publicznych, z uwzględnieniem okresów i terminów wynikających z umów, o
których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3.
5.
Wydatki publicznych służb zatrudnienia na działania sieci EURES inne niż wydatki,
o których mowa w ust. 2, mogą obejmować:
1)
poniesione na terenie Rzeczypospolitej Polskiej koszty rozpowszechniania ofert pracy,
korespondencji, komunikowania się, usług teleinformatycznych, tłumaczeń pisemnych
i ustnych wraz z obsługą techniczną, wynajmu pomieszczeń i powierzchni, w tym powierzchni
wystawienniczych, wynajmu sprzętu, stoisk wystawienniczych, związane z pośrednictwem
pracy, stanowiące wkład własny na realizację projektów dofinansowanych z Europejskiego
Funduszu Społecznego;
2)
refundację kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne, składek na
Fundusz Pracy oraz odpisów na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych pracownika urzędu
obsługującego ministra właściwego do spraw pracy, wykonującego zadania wynikające
z udziału w sieci EURES.
Art. 106b.
1.
Środki Funduszu Pracy mogą być przeznaczane na finansowanie części działań publicznych
służb zatrudnienia określonych w ustawie, współfinansowanych z budżetu Unii Europejskiej,
innych niż projekty współfinansowane z Europejskiego Funduszu Społecznego.
2.
Rodzaj działań, o których mowa w ust. 1, oraz wydatków na ich realizację określają
porozumienia zawierane między ministrem właściwym do spraw pracy a samorządami województw
lub samorządami powiatów lub umowy zawierane między organami zatrudnienia a Unią Europejską.
3.
Wydatki, o których mowa w ust. 2, podlegają refundacji ze środków pochodzących z budżetu
Unii Europejskiej do wysokości określonej w umowach, o których mowa w ust. 2.
4.
Porozumienia, o których mowa w ust. 2, określają w szczególności tryb oraz zasady
udzielania i rozliczania środków, o których mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami o
finansach publicznych, z uwzględnieniem okresów i terminów wynikających z umów, o
których mowa w ust. 2.
Art. 106c.
Środki Funduszu Pracy mogą być przeznaczane na finansowanie części działań publicznych
służb zatrudnienia, wynikających z zadań określonych w innych ustawach.
Art. 107.
1.
Składki na Fundusz Pracy opłaca się za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego
i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne.
2.
Poboru składek na Fundusz Pracy dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych na wyodrębniony
rachunek bankowy prowadzony dla składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych i przekazuje na rachunek bankowy dysponenta Funduszu Pracy
niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 3 dni roboczych od ich otrzymania, w
formie zaliczek, część składek zgromadzonych na koncie odpowiadającą udziałowi stopy
procentowej składek na Fundusz Pracy w sumie stóp procentowych składek na Fundusz
Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych
ostatecznie rozlicza pobrane składki na Fundusz Pracy do 20 dnia następnego miesiąca.
3.
W razie nieopłacania składek na Fundusz Pracy lub opłacenia ich w niższej od należnej
wysokości Zakład Ubezpieczeń Społecznych może obciążyć pracodawcę lub osobę podlegającą
ubezpieczeniu społecznemu dodatkową opłatą w wysokości do 100% należnej kwoty składek.
4.
Od składek na Fundusz Pracy nieopłaconych w terminie Zakład Ubezpieczeń Społecznych
pobiera odsetki za zwłokę, na zasadach i w wysokości określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa . Składki te oraz należności z tytułu odsetek za zwłokę i dodatkowej opłaty, o których
mowa w ust. 3, nieopłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o
postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub przepisów o postępowaniu cywilnym. Składki,
należności z tytułu odsetek i dodatkowej opłaty są przekazywane na rachunek bankowy
dysponenta Funduszu Pracy.
5.
Koszty poboru składek na Fundusz Pracy obciążają ten fundusz i są zwracane Zakładowi
Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 0,5% kwoty składek przekazanych na rachunek bankowy
dysponenta Funduszu Pracy.
647)W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
W przypadku nieprzekazania w terminach określonych w ust. 2 składek, pobranych odsetek
oraz dodatkowych opłat, o których mowa w ust. 4, na rachunek bankowy dysponenta Funduszu
Pracy należne są od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odsetki ustawowe za opóźnienie.
Art. 108.
1.
Środki Funduszu Pracy przeznacza się na finansowanie:
1)
kosztów badań lekarskich, psychologicznych i specjalistycznych, o których mowa w art.
2 ust. 3 i art. 40 ust. 5;
2)
kosztów związanych z organizowaniem partnerstwa lokalnego, o którym mowa w art. 6
ust. 7, obejmujących koszty organizacji przez organy zatrudnienia spotkań i konferencji
z udziałem przedstawicieli instytucji partnerstwa lokalnego oraz instytucji realizujących
inicjatywy partnerów rynku pracy;
3)
(uchylony)
4)
kosztów, o których mowa w art. 109 ust. 7a;
4a)
kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne pracowników powiatowych
urzędów pracy, o których mowa w art. 9 ust. 2a i 2a1;
4b48)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
kosztów kwalifikowalnych realizacji projektów, o których mowa w art. 9 ust. 2d;
5)
kosztów wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom zatrudnionym na podstawie
umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz składek na ubezpieczenia społeczne
od refundowanych wynagrodzeń, o których mowa w art. 12 ust. 6;
5a)
kosztów korespondencji, komunikowania się, przekazywania środków pieniężnych oraz
innych dokumentów niezbędnych do realizacji refundacji kosztów wynagrodzeń oraz składek
na ubezpieczenia społeczne pracowników młodocianych;
6)
kosztów szkolenia oraz przejazdów członków rad rynku pracy, o których mowa w art.
23 ust. 12 i 15;
7)
(uchylony)
8)
(uchylony)
9)
kosztów szkolenia pracowników, bezrobotnych i innych uprawnionych osób, o których
mowa w art. 41 ust. 4 i 5 oraz art. 43;
10)
jednorazowych kwot przyznawanych instytucjom szkoleniowym, o których mowa w art. 41
ust. 9;
11)
pożyczek na sfinansowanie kosztów szkolenia, o których mowa w art. 42;
12)
kosztów przejazdów i zakwaterowania, o których mowa w art. 45 i art. 48a;
13)
refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego,
jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej, kosztów pomocy prawnej,
konsultacji i doradztwa, o których mowa w art. 46;
14)
kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne refundowanych pracodawcy,
o których mowa w art. 47;
15)
dodatków aktywizacyjnych, o których mowa w art. 48;
16)
zwrotu części kosztów poniesionych przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia bezrobotnych
w ramach prac interwencyjnych, o których mowa w art. 51, 56 i 59;
16a)
grantów, o których mowa w art. 60a;
16b)
świadczeń aktywizacyjnych, o których mowa w art. 60b;
16c)
refundacji pracodawcy kosztów składek na ubezpieczenia społeczne za bezrobotnych do
30 roku życia podejmujących pierwszą pracę, o których mowa w art. 60c;
16d)
kosztów dofinansowania wynagrodzenia zatrudnionego bezrobotnego powyżej 50 roku życia,
o którym mowa w art. 60d;
17)
stypendiów, o których mowa w art. 41, 42a, 53, 53g oraz 55;
17a)
kosztów przygotowania zawodowego dorosłych, o których mowa w art. 53l ust. 1;
18)
składek na ubezpieczenia społeczne opłacanych od stypendiów, o których mowa w art.
54;
19)
zwrotu kosztów poniesionych przez organizatora robót publicznych z tytułu zatrudnienia
bezrobotnych, o których mowa w art. 57;
20)
(uchylony)
21)
kosztów opieki nad dzieckiem i osobą zależną, o których mowa w art. 61;
21a)
kosztów umów zawartych z agencją zatrudnienia, o których mowa w art. 61b;
22)
świadczeń przysługujących rolnikom zwalnianym z pracy, o których mowa w art. 62, z
wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a;
22a)
świadczeń przysługujących rolnikom zwalnianym z pracy, o których mowa w art. 62 ust.
1 pkt 1 lit. a;
22b)
kosztów realizacji zleconych działań w zakresie integracji społecznej bezrobotnych,
o których mowa w art. 62a ust. 9;
22c)
programów regionalnych, o których mowa w art. 66c;
22d)
zlecania działań aktywizacyjnych, o których mowa w art. 66d;
22e)
pożyczek na utworzenie stanowiska pracy lub podjęcie działalności gospodarczej, o
których mowa w art. 61e, wraz z kosztami związanymi z udzielaniem pożyczek oraz usług
doradczych i szkoleniowych;
22f)
wydatków ponoszonych w ramach bonu szkoleniowego, o którym mowa w art. 66k ust. 1;
22g)
wydatków ponoszonych w ramach bonu stażowego, o którym mowa w art. 66l ust. 1;
22h)
refundacji pracodawcy, w ramach bonu zatrudnieniowego, części wynagrodzenia i składek
na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w art. 66m ust. 7;
22i)
wydatków ponoszonych w ramach bonu na zasiedlenie, o którym mowa w art. 66n;
22j)
kosztów zadań realizowanych w ramach KFS, o których mowa w art. 69a;
23)
(uchylony)
24)
(uchylony)
24a)
świadczeń, o których mowa w art. 73a ust. 3;
25)
refundacji pracodawcom składek na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w art. 70
ust. 8;
26)
zasiłków, o których mowa w art. 71, oraz składek na ubezpieczenia społeczne od tych
zasiłków, o których mowa w art. 72 ust. 13;
27)
refundacji dodatków do wynagrodzeń, o których mowa w art. 100;
27a)
(uchylony)
28)
kosztów poboru składek, o których mowa w art. 107 ust. 5;
29)
kosztów opracowywania, upowszechniania i wdrażania klasyfikacji zawodów i specjalności,
standardów kwalifikacji zawodowych oraz modułowych programów szkoleń dla bezrobotnych
i poszukujących pracy;
30)
opracowywania i rozpowszechniania informacji zawodowych oraz wyposażenia w celu prowadzenia
pośrednictwa pracy lub poradnictwa zawodowego przez publiczne służby zatrudnienia
i Ochotnicze Hufce Pracy;
30a)
kosztów tworzenia centrów aktywizacji zawodowej, uruchamianych w ramach powiatowych
urzędów pracy;
30b)
kosztów tworzenia lokalnych punktów informacyjno-konsultacyjnych, uruchamianych w
ramach powiatowych urzędów pracy;
31)
opracowywania, wydawania lub rozpowszechniania informacji o usługach organów zatrudnienia
oraz innych partnerów rynku pracy, dla bezrobotnych i poszukujących pracy oraz pracodawców;
31a)
opracowywania, wydawania lub rozpowszechniania informacji o zadaniach i działaniach
publicznych służb zatrudnienia realizowanych w ramach sieci EURES lub wynikających
z reprezentacji wobec publicznych służb zatrudnienia innych państw;
32)
kosztów wezwań, zawiadomień, zakupu lub druku kart rejestracyjnych i innych druków
niezbędnych do ustalenia uprawnień do zasiłku i innych świadczeń z tytułu bezrobocia,
przekazywania bezrobotnym należnych świadczeń pieniężnych oraz kosztów komunikowania
się z pracodawcami, bezrobotnymi, poszukującymi pracy, organami rentowymi oraz urzędami
skarbowymi;
33)
badań, opracowywania programów, ekspertyz, analiz, wydawnictw i konkursów dotyczących
rynku pracy;
34)
kosztów wprowadzania, rozwijania i eksploatacji systemu teleinformatycznego i technologii
cyfrowych w publicznych służbach zatrudnienia oraz Ochotniczych Hufcach Pracy, służących
realizacji zadań wynikających z ustawy;
35)
wydatków związanych z promocją oraz pomocą prawną zatrudnionym za granicą w ramach
umów międzynarodowych;
36)
kosztów opracowywania i rozpowszechniania przez publiczne służby zatrudnienia i Ochotnicze
Hufce Pracy materiałów informacyjnych i szkoleniowych dotyczących nabywania umiejętności
poszukiwania i uzyskiwania zatrudnienia;
36a)
kosztów przeprowadzenia audytu zewnętrznego projektów realizowanych w ramach Europejskiego
Funduszu Społecznego współfinansowanych ze środków Funduszu Pracy;
37)
kosztów prowadzenia w powiatowych urzędach pracy zajęć, wymagających specjalistycznej
wiedzy, którą nie dysponują pracownicy powiatowego urzędu pracy, w ramach porad grupowych
i szkoleń z zakresu umiejętności poszukiwania pracy, o których mowa w art. 38 ust.
1a i 3, przez osoby niebędące pracownikami powiatowego urzędu pracy, kosztów związanych
z organizacją przez powiatowy urząd pracy szkoleń z zakresu umiejętności poszukiwania
pracy, o których mowa w art. 40 ust. 2h, oraz kosztów wyposażenia akademickich biur
karier, o których mowa w art. 39 ust. 6;
38)
kosztów szkolenia i studiów, w tym studiów podyplomowych, kadr publicznych służb zatrudnienia
i kadr Ochotniczych Hufców Pracy;
38a)
kosztów konferencji, seminariów, posiedzeń lub spotkań, w tym o charakterze międzynarodowym,
organizowanych przez ministra właściwego do spraw pracy, w szczególności dla kadry
publicznych służb zatrudnienia i Ochotniczych Hufców Pracy;
38b)
kosztów szkolenia kadr realizujących działania sieci EURES w podmiotach, którym udzielono
akredytacji, organizowanych przez ministra właściwego do spraw pracy;
39)
(uchylony)
40)
świadczeń integracyjnych przyznawanych na podstawie przepisów o zatrudnieniu socjalnym
oraz składek na ubezpieczenia społeczne od tych świadczeń;
41)
zatrudnienia wspieranego, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o zatrudnieniu
socjalnym, oraz wsparcia, o którym mowa w art. 12 ust. 3a ustawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. o spółdzielniach socjalnych;
42)
restrukturyzacji zatrudnienia w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o
pomocy publicznej dla przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu dla rynku pracy;
42a)
kosztów pomocy oraz kosztów jej realizacji przez Bank Gospodarstwa Krajowego w zakresie
i na zasadach określonych w przepisach o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów
mieszkaniowych udzielonych osobom, które utraciły pracę;
42b)
kosztów związanych z realizacją zadań samorządu powiatu określonych w przepisach,
o których mowa w pkt 42a;
43)
kosztów postępowania sądowego i egzekucyjnego w sprawach nienależnie pobranych świadczeń
pieniężnych i innych wypłat z Funduszu Pracy;
44)
odsetek za nieterminowe regulowanie zobowiązań pokrywanych z Funduszu Pracy oraz kosztów
obsługi wyodrębnionych rachunków bankowych Funduszu Pracy;
45)
spłaty i obsługi kredytów i pożyczek wraz z odsetkami, zaciągniętych przez Fundusz
Pracy;
46)
zasiłków przedemerytalnych, świadczeń przedemerytalnych oraz zasiłków pogrzebowych,
o których mowa w art. 141;
47)
(uchylony)
48)
kosztów, o których mowa w art. 42a;
49)
wydatków związanych z udziałem publicznych służb zatrudnienia w sieci EURES, o których
mowa w art. 106a;
50)
wydatków związanych z udziałem publicznych służb zatrudnienia w działaniach współfinansowanych
z budżetu Unii Europejskiej, o których mowa w art. 106b;
51)
specyficznych elementów wspierających zatrudnienie, realizowanych w ramach programów
specjalnych, niewymienionych w pkt 1-50;
52)
zleconych programów specjalnych, o których mowa w art. 66a ust. 11;
53)
kosztów realizacji projektów pilotażowych;
54)
zasiłków przedemerytalnych, świadczeń przedemerytalnych oraz zasiłków pogrzebowych
wraz z kosztami ich obsługi, o których mowa w przepisach o świadczeniach przedemerytalnych;
54a)
kosztów przeprowadzania operacyjnego audytu zewnętrznego, o którym mowa w art. 118b;
55)
dofinansowania pracodawcom kosztów kształcenia młodocianych pracowników w zakresie
i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty;
56)
(uchylony)
57)
kosztów szkoleń pracowników, objętych przepisami o szczególnych rozwiązaniach związanych
z ochroną miejsc pracy;
58)
kosztów związanych z realizacją zadań samorządu powiatu określonych w przepisach,
o których mowa w pkt 57.
1a.
Ze środków Funduszu Pracy w 2009 r. są finansowane:
1)
staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których
mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
2)
staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach
o zawodach pielęgniarki i położnej.
1b.
Ze środków Funduszu Pracy w 2010 r. są finansowane:
1)
staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których
mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
2)
staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach
o zawodach pielęgniarki i położnej.
1c.
Ze środków Funduszu Pracy w 2011 r. są finansowane:
1)
staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których
mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
2)
staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach
o zawodach pielęgniarki i położnej.
1d.
Ze środków Funduszu Pracy w 2012 r. są finansowane:
1)
staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których
mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
2)
staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach
o zawodach pielęgniarki i położnej.
1e.
Ze środków Funduszu Pracy w 2013 r. są finansowane:
1)
staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których
mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
2)
staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach
o zawodach pielęgniarki i położnej.
1f.
Ze środków Funduszu Pracy w 2014 r. są finansowane:
1)
staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których
mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
2)
staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach
o zawodach pielęgniarki i położnej.
1fa.
Ze środków Funduszu Pracy w 2015 r. są finansowane:
1)
staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których
mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
2)
staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach
o zawodach pielęgniarki i położnej.
1fb49)Dodany przez art. 22 ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2016 (Dz. U. poz. 2199), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
Ze środków Funduszu Pracy w 2016 r. są finansowane:
1)
staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których
mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;
2)
specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach o zawodach pielęgniarki
i położnej.
1g.
W celu wsparcia samorządów powiatów w uzyskiwaniu lepszej efektywności działań na
rzecz aktywizacji bezrobotnych minister właściwy do spraw pracy przekazuje w latach
2014-2017 powiatom środki Funduszu Pracy na finansowanie kosztów, o których mowa w
ust. 1h i 1i.
1h.
Minister właściwy do spraw pracy przekazuje w latach 2014-2017 samorządom powiatów
z Funduszu Pracy 5% kwoty środków (limitu) Funduszu Pracy ustalonej na rok poprzedni
na realizację programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia
i aktywizacji zawodowej, o których mowa w art. 109 ust. 2, z wyłączeniem kwot przyznanych
z rezerwy dysponenta Funduszu Pracy, z przeznaczeniem na finansowanie kosztów wynagrodzeń
oraz składek na ubezpieczenia społeczne pracowników powiatowego urzędu pracy pełniących
funkcje doradców klienta.
1i.
Minister właściwy do spraw pracy przekazuje w latach 2014-2017 samorządom powiatów
z Funduszu Pracy 2% kwoty środków (limitu) Funduszu Pracy ustalonej na rok poprzedni
na realizację programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia
i aktywizacji zawodowej, o których mowa w art. 109 ust. 2, z wyłączeniem kwot przyznanych
z rezerwy dysponenta Funduszu Pracy, z przeznaczeniem na finansowanie kosztów nagród
oraz składek na ubezpieczenia społeczne pracowników powiatowego urzędu pracy, w szczególności
pełniących funkcje doradców klienta oraz zajmujących stanowiska kierownicze, z zastrzeżeniem
art. 109 ust. 7h-7j.
1j50)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. poz. 1814), która weszła w życie z dniem 21 listopada 2015 r..
Ze środków Funduszu Pracy w latach 2016-2017 są finansowane koszty, o których mowa
w art. 150f i art. 150g.
2.
Dysponent Funduszu Pracy może dokonywać przesunięć przewidzianych w planie Funduszu
Pracy kwot na finansowanie poszczególnych zadań oraz na finansowanie nowych, nieprzewidzianych
w planie zadań w przypadku ich wprowadzenia ustawą, z tym jednak, że łączna kwota
środków na finansowanie zadań na rzecz przeciwdziałania bezrobociu nie powinna zostać
zmniejszona w celu jej przeznaczenia na inne cele.
3.
Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów
publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady gospodarki finansowej
Funduszu Pracy oraz zasady i tryb powierzania przez organy zatrudnienia bankom i innym
instytucjom dokonywania wypłat świadczeń pieniężnych dla bezrobotnych i innych uprawnionych
osób, mając na względzie zapewnienie racjonalności gospodarowania środkami Funduszu
Pracy.
Art. 109.
1.
Minister właściwy do spraw pracy przekazuje, na wyodrębniony rachunek bankowy, samorządom
województw i powiatów środki Funduszu Pracy na finansowanie zadań realizowanych w
województwie do wysokości kwot ustalonych zgodnie z ust. 2-11.
2.
Kwoty środków (limity), jakie mogą być wydatkowane w roku budżetowym na realizację
programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji
zawodowej oraz innych fakultatywnych zadań w województwie, są ustalane przez ministra
właściwego do spraw pracy według algorytmu.
2a.
Marszałek województwa może przeznaczyć w ramach kwoty środków (limitu) Funduszu Pracy,
o której mowa w ust. 2, na realizację programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia
skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej, nie więcej niż 5% kwoty środków (limitu)
Funduszu Pracy z przeznaczeniem na finansowanie realizacji programów regionalnych,
o których mowa w art. 66c.
2b.
Minister właściwy do spraw pracy, na podstawie wniosków marszałków województw, ustala
kwoty środków (limity) Funduszu Pracy, z przeznaczeniem na finansowanie, w danym roku
budżetowym, zlecania działań aktywizacyjnych, o których mowa w art. 66d.
2c.
Kwoty środków (limity) Funduszu Pracy, o których mowa w ust. 2b, mogą zostać zwiększone,
na wniosek marszałka województwa, o środki rezerwy Funduszu Pracy będącej w dyspozycji
ministra właściwego do spraw pracy.
2d.
Środki Funduszu Pracy przeznaczone na finansowanie w danym roku budżetowym zadań realizowanych
w ramach KFS, zwane dalej „środkami KFS”, są określane w planie Funduszu Pracy na
ten rok, w kwocie odpowiadającej wysokości 2% przychodów Funduszu Pracy uzyskanych
z obowiązkowych składek na Fundusz Pracy w roku przed rokiem poprzedzającym rok, dla
którego jest sporządzany plan finansowy Funduszu Pracy.
2e.
Kwoty środków Funduszu Pracy, jakie mogą być wydatkowane w roku budżetowym na finansowanie
w województwie zadań realizowanych przez powiatowe urzędy pracy w ramach środków KFS,
o których mowa w art. 69a ust. 2, z wyłączeniem kwot środków na finansowanie zadań
realizowanych przez ministra właściwego do spraw pracy oraz wojewódzkie urzędy pracy,
a następnie pomniejszone o 20% rezerwę, są określane przez ministra właściwego do
spraw pracy corocznie na podstawie wzoru podziału środków ustalonego przez ministra
właściwego do spraw pracy w porozumieniu z Radą Rynku Pracy.
2f.
Minister właściwy do spraw pracy publikuje corocznie na stronie internetowej urzędu
obsługującego ministra informację o priorytetach, wzorze podziału i planie wydatkowania
środków KFS w danym roku budżetowym, w tym o dodatkowych priorytetach wydatkowania
lub przeznaczeniu środków rezerwy KFS, o których mowa w ust. 2e.
2g.
Minister właściwy do spraw pracy określa w planie wydatkowania środków KFS wysokość
środków na finansowanie zadań, o których mowa w art. 69a ust. 2 pkt 2-5, realizowanych
przez ministra właściwego do spraw pracy i wojewódzkie urzędy pracy.
2h.
Środki, o których mowa w ust. 2g, przeznaczane są w równej wysokości na realizację
działań finansowanych w ramach środków KFS przez urząd obsługujący ministra właściwego
do spraw pracy i każdy wojewódzki urząd pracy.
2i.
Minister właściwy do spraw pracy przekazuje na wniosek marszałka województwa środki,
o których mowa w ust. 2g, na realizację działań finansowanych w ramach KFS przez wojewódzki
urząd pracy, na wyodrębniony rachunek bankowy samorządu województwa.
2j51)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Na podstawie zapotrzebowania zgłaszanego przez samorządy powiatów, w ramach priorytetów
ustalonych przez ministra właściwego do spraw pracy, zarząd województwa dokonuje podziału
kwot środków, o których mowa w ust. 2e, na działania na rzecz kształcenia ustawicznego
pracowników i pracodawcy, o których mowa w art. 69a ust. 2.
2k51)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Minister właściwy do spraw pracy ustala limity środków KFS na finansowanie działań,
o których mowa w art. 69a ust. 2, na podstawie informacji marszałka województwa o
podziale dokonanym na podstawie ust. 2j.
2l.
Kwoty środków w ramach limitu, o którym mowa w ust. 2k, są przekazywane, na wniosek
starosty powiatu, przez ministra właściwego do spraw pracy, na wyodrębniony rachunek
bankowy samorządu powiatu.
2m.
Samorząd powiatu za pośrednictwem marszałka województwa może wnioskować o dodatkowe
środki z rezerwy, o której mowa w ust. 2e, na finansowanie zadań realizowanych w ramach
KFS, po wyczerpaniu środków przyznanych w ramach limitów, o których mowa w ust. 2k.
2n.
W przypadku przekazania do ministra właściwego do spraw pracy informacji o braku możliwości
wykorzystania w danym roku budżetowym środków Funduszu Pracy na finansowanie zadań
realizowanych w ramach KFS, środki te zwiększają kwotę rezerwy, o której mowa w ust.
2e.
3.
Minister właściwy do spraw pracy ustala i przekazuje na wyodrębniony rachunek bankowy
Ochotniczym Hufcom Pracy kwotę środków Funduszu Pracy, z przeznaczeniem na refundowanie
wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników, szkolenie
pracowników Ochotniczych Hufców Pracy oraz realizację innych zadań finansowanych z
Funduszu Pracy.
4.
Minister właściwy do spraw pracy ustala i przekazuje na wyodrębniony rachunek bankowy
urzędom wojewódzkim środki Funduszu Pracy, z przeznaczeniem na finansowanie kosztów:
1)
szkoleń pracowników urzędów wojewódzkich oraz wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy;
2)
wprowadzania, rozwijania i eksploatacji systemu teleinformatycznego i technologii
cyfrowych w urzędach wojewódzkich, służących realizacji zadań wynikających z ustawy.
5.
Środki Funduszu Pracy na wypłatę zasiłków i innych obligatoryjnych świadczeń są przekazywane
samorządom województw i powiatów do wysokości faktycznych potrzeb.
6.
(uchylony)
7.
Podstawę wydatkowania środków Funduszu Pracy na finansowanie w województwie projektów
współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach programów, o których
mowa w przepisach o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz przepisach o zasadach
realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej
2014-2020, stanowi umowa zawarta między zarządem województwa a ministrem właściwym
do spraw rozwoju regionalnego, po uprzednim uzgodnieniu treści umowy oraz wysokości
środków Funduszu Pracy przeznaczonych na finansowanie tych projektów, w poszczególnych
latach realizacji tych programów, z ministrem właściwym do spraw pracy. Kopie zawartych
umów minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego przekazuje niezwłocznie ministrowi
właściwemu do spraw pracy.
71.
W ramach środków Funduszu Pracy, o których mowa w ust. 7, minister właściwy do spraw
pracy, na wniosek marszałka województwa, przyznaje samorządom powiatów kwoty środków
(limity) z przeznaczeniem na finansowanie projektów współfinansowanych z Europejskiego
Funduszu Społecznego.
7a.
Podstawę wydatkowania w danym roku budżetowym środków Funduszu Pracy na dofinansowanie
części zadań realizowanych przez wojewódzkie urzędy pracy, w tym na:
1)
przygotowywanie na zlecenie ministra właściwego do spraw pracy:
a)
badań dotyczących rynku pracy, na podstawie jednolitej metodologii,
b)
opracowań, prognoz, ekspertyz, analiz, wydawnictw i konkursów dotyczących rynku pracy,
c)
opracowań informacji zawodowych o charakterze centralnym,
2)
prowadzenie szkoleń pracowników wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy w zakresie
realizacji podstawowych usług rynku pracy,
3)
koszty obsługi KFS,
4)
część kosztów wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne, składek na Fundusz
Pracy oraz odpisów na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych pracowników wojewódzkich
urzędów pracy wykonujących zadania wynikające z realizacji w województwie projektów
współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy
lub realizujących zadania określone w pkt 1
- stanowi umowa zawarta pomiędzy ministrem właściwym do spraw pracy a zarządem województwa.
7b.
Marszałek województwa informuje ministra właściwego do spraw pracy o kwocie środków
Funduszu Pracy przeznaczonych w danym roku budżetowym na realizację przez powiaty
projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach
poszczególnych działań, w tym ze środków Funduszu Pracy będących w dyspozycji samorządu
województwa oraz ze środków Funduszu Pracy będących w dyspozycji samorządów powiatowych.
7c.
(uchylony)
7d.
Minister właściwy do spraw pracy może wydatkować środki z rezerwy dysponenta Funduszu
Pracy na projekty pilotażowe.
7e.
Podstawę wydatkowania środków Funduszu Pracy na projekt pilotażowy, realizowany przez
samorząd województwa lub powiatu, stanowi umowa zawierana między samorządem województwa
lub powiatu a ministrem właściwym do spraw pracy, określająca w szczególności wysokość
środków na ten cel oraz sposób ich wydatkowania.
7f.
Środki Funduszu Pracy na finansowanie przez samorządy powiatowe realizacji programów
na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej
oraz innych fakultatywnych zadań mogą być przeznaczone, jako wkład własny, na realizację
projektów współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej.
7g.
Projekty finansowane lub współfinansowane ze źródeł innych niż Fundusz Pracy mogą
być realizowane przez samorządy powiatów tylko wówczas, jeżeli:
1)
w ramach tych projektów są realizowane wyłącznie działania zgodne z przepisami ustawy;
2)
ich realizacja, z wyłączeniem projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu
Społecznego, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 26a, spowoduje uzyskanie dodatkowej
puli środków z przeznaczeniem na aktywizację bezrobotnych lub wspieranie utrzymania
zatrudnienia.
7h.
Kwota środków, o której mowa w art. 108 ust. 1i, w 2014 r. jest przekazywana samorządom
powiatów na wniosek starosty, składany za pośrednictwem marszałka województwa w terminie
do dnia 31 lipca 2014 r., zawierający potwierdzenie spełnienia przez powiatowy urząd
pracy dwóch z trzech następujących warunków:
1)
osiągnięcia, na dzień 31 grudnia 2013 r., wskaźnika procentowego udziału pracowników
powiatowego urzędu pracy zatrudnionych na stanowiskach, o których mowa w art. 91 ust.
1 pkt 1-4, w całkowitym zatrudnieniu na poziomie wyższym niż 5 punktów procentowych
poniżej średniego procentowego wskaźnika udziału pracowników uzyskanego we wszystkich
powiatowych urzędach pracy albo osiągnięcia wskaźnika liczby bezrobotnych przypadających
na jednego pracownika powiatowego urzędu pracy zatrudnionego na jednym ze stanowisk,
o których mowa w art. 91 ust. 1 pkt 1-4, na poziomie niższym niż 15% powyżej średniego
wskaźnika liczby bezrobotnych uzyskanego we wszystkich powiatowych urzędach pracy,
przy czym do obliczenia tych wskaźników przyjmuje się łączną liczbę pracowników zatrudnionych
na stanowiskach, o których mowa w art. 91 ust. 1 pkt 1-4;
2)
osiągnięcia, w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku, wskaźnika efektywności zatrudnieniowej
podstawowych form aktywizacji zawodowej, o której mowa w art. 4 ust. 11 pkt 2 lit. b, na poziomie wyższym niż 2 punkty procentowe poniżej średniej efektywności
zatrudnieniowej podstawowych form aktywizacji zawodowej uzyskanej we wszystkich powiatowych
urzędach pracy;
3)
osiągnięcia, w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku, wskaźnika efektywności kosztowej
podstawowych form aktywizacji zawodowej, o której mowa w art. 4 ust. 11 pkt 2 lit. c, na poziomie niższym niż 15% powyżej średniej efektywności kosztowej
podstawowych form aktywizacji zawodowej uzyskanej we wszystkich powiatowych urzędach
pracy.
7i.
Minister właściwy do spraw pracy obniży w 2014 r. odpowiednio wskaźnik, o którym mowa
w ust. 7h pkt 2, żeby nie mniej niż 75% ogólnej liczby powiatowych urzędów pracy zostało
objętych finansowaniem z Funduszu Pracy kosztów nagród specjalnych oraz składek na
ubezpieczenia społeczne pracowników powiatowych urzędów pracy, w ramach kwoty, o której
mowa w art. 108 ust. 1i.
7j.
Kwota środków, o której mowa w art. 108 ust. 1i, w latach 2015-2017 jest przekazywana
samorządom powiatów na wniosek starosty, składany za pośrednictwem marszałka województwa
w terminie do dnia 31 lipca danego roku kalendarzowego, zawierający potwierdzenie
spełnienia przez powiatowy urząd pracy dwóch z trzech następujących warunków:
1)
osiągnięcia, na dzień 31 grudnia roku poprzedniego, wskaźnika procentowego udziału
pracowników powiatowego urzędu pracy pełniących funkcję doradcy klienta w całkowitym
zatrudnieniu na poziomie wyższym niż średni procentowy wskaźnik udziału pracowników
uzyskany we wszystkich powiatowych urzędach pracy albo osiągnięcia wskaźnika liczby
osób bezrobotnych przypadających na jednego pracownika powiatowego urzędu pracy pełniącego
funkcję doradcy klienta na poziomie niższym niż średni wskaźnik liczby osób bezrobotnych
uzyskany we wszystkich powiatowych urzędach pracy;
2)
osiągnięcia, w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku, wskaźnika efektywności zatrudnieniowej
podstawowych form aktywizacji zawodowej, o której mowa w art. 4 ust. 11 pkt 2 lit. b, na poziomie wyższym niż średnia efektywność zatrudnieniowa podstawowych
form aktywizacji zawodowej uzyskana we wszystkich powiatowych urzędach pracy;
3)
osiągnięcia, w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku, wskaźnika efektywności kosztowej
podstawowych form aktywizacji zawodowej, o której mowa w art. 4 ust. 11 pkt 2 lit. c, na poziomie niższym niż średnia efektywność kosztowa podstawowych form
aktywizacji zawodowej uzyskana we wszystkich powiatowych urzędach pracy.
7k.
Kwota środków, o której mowa w art. 108 ust. 1i, nieprzekazana samorządom powiatów
w związku z niespełnieniem warunków, o których mowa w ust. 7h-7j, pozostaje w dyspozycji
ministra właściwego do spraw pracy z przeznaczeniem dla samorządów powiatów na finansowanie
kosztów nagród specjalnych oraz składek na ubezpieczenia społeczne pracowników powiatowych
urzędów pracy, które uzyskują najlepsze wskaźniki efektywności, o których mowa w art.
4 ust. 11 pkt 2, oraz na finansowanie zadań określonych w ustawie.
7l.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, tryb przyznawania
samorządom powiatów środków Funduszu Pracy na finansowanie kosztów nagród specjalnych
oraz składek na ubezpieczenia społeczne pracowników powiatowych urzędów pracy, które
uzyskują najlepsze wskaźniki efektywności zatrudnieniowej i kosztowej, mając na względzie
dostępność środków oraz zapewnienie wspierania efektywnych działań aktywizujących.
7m.
Kwota środków, o której mowa w art. 108 ust. 1h, jest przekazywana samorządom powiatów
w okresach miesięcznych, w wysokości 1/12 kwoty ustalonej na dany rok.
8.
Kwoty środków Funduszu Pracy na finansowanie programów na rzecz promocji zatrudnienia,
łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej oraz innych fakultatywnych zadań
realizowanych przez powiaty są ustalane przez zarząd województwa, według kryteriów
określonych przez sejmik województwa, w ramach kwoty, o której mowa w ust. 2. Określając
kryteria, sejmik województwa powinien wziąć pod uwagę w szczególności:
1)
liczbę bezrobotnych;
2)
stopę bezrobocia;
3)
strukturę bezrobocia;
4)
kwoty środków Funduszu Pracy przeznaczone w powiecie na realizację projektów współfinansowanych
z Europejskiego Funduszu Społecznego;
5)
efektywność działań urzędów pracy na rzecz aktywizacji bezrobotnych.
8a.
W kwocie środków Funduszu Pracy ustalonej zgodnie z ust. 8 dla powiatu na finansowanie
programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji
zawodowej udział środków przeznaczonych na finansowanie realizacji Programu Aktywizacja
i Integracja, o którym mowa w art. 62a, wynosi nie więcej niż 5%.
9.
Wyboru form aktywizacji zawodowej bezrobotnych i innych uprawnionych osób, w ramach
łącznej kwoty ustalonej dla powiatu na finansowanie programów na rzecz promocji zatrudnienia,
łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej, dokonuje starosta, po zasięgnięciu
opinii powiatowej rady rynku pracy.
10.
Organy zatrudnienia oraz ochotnicze hufce pracy mogą zawierać umowy, porozumienia
i udzielać zleceń dotyczących realizacji programów rynku pracy finansowanych z Funduszu
Pracy, powodujących powstawanie zobowiązań przechodzących na rok następny do wysokości
30% kwoty środków (limitów) ustalonych na dany rok kalendarzowy, a łącznie z zobowiązaniami
wynikającymi z realizacji projektów współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej
do wysokości określonej przez ministra właściwego do spraw pracy. Zobowiązania te
obciążają kwotę (limit) środków Funduszu Pracy ustaloną na rok następny.
11.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1)
algorytm, o którym mowa w ust. 2, mając na względzie uzależnienie wysokości kwot środków
na finansowanie programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia
i aktywizacji zawodowej od:
a)
liczby bezrobotnych i stopy bezrobocia - w 75%,
b)
efektywności działań na rzecz aktywizacji bezrobotnych - w 25%;
2)
sposób ustalania kwot środków Funduszu Pracy będących w dyspozycji samorządu województwa
z przeznaczeniem na realizację projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu
Społecznego, mając na względzie zapewnienie finansowania realizacji tych projektów;
3)
wysokość i przeznaczenie rezerwy będącej w dyspozycji ministra właściwego do spraw
pracy, mając na względzie zapewnienie finansowania dodatkowego wsparcia dla realizacji
zadań na rzecz bezrobotnych i innych uprawnionych osób.
11a.
(uchylony)
12.
Środki trwałe lub wyposażenie zakupione z Funduszu Pracy przez:
1)
organy zatrudnienia albo Ochotnicze Hufce Pracy na potrzeby związane z realizacją
zadań określonych w ustawie stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwego samorządu
terytorialnego do wyłącznej dyspozycji odpowiednio: urzędu obsługującego ministra
właściwego do spraw pracy, wojewódzkiego urzędu pracy, powiatowego urzędu pracy, a
także wydzielonej komórki organizacyjnej urzędu obsługującego właściwego wojewodę
realizującej zadania określone w ustawie;
2)
podmioty oraz osoby, o których mowa w art. 46, stają się ich własnością;
3)
szkoły wyższe lub organizacje studenckie, o których mowa w art. 39 ust. 6, stają się
ich własnością.
13.
Specyficzne elementy wspierające zatrudnienie, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt
36a, zakupione ze środków Funduszu Pracy przez powiatowy urząd pracy, mogą stać się
własnością uczestnika programu specjalnego po zakończeniu programu specjalnego lub
po zakończeniu udziału w programie specjalnym z powodu podjęcia zatrudnienia, o ile
są niezbędne do uzyskania lub utrzymania zatrudnienia.
Art. 109a.
1.
Koszty szkoleń, o których mowa w art. 108 ust. 1 pkt 9, nie mogą przekroczyć dziesięciokrotności
minimalnego wynagrodzenia za pracę na jedną osobę w okresie kolejnych trzech lat.
2.
Roczny koszt szkoleń i studiów, o których mowa w art. 108 ust. 1 pkt 38, dla jednej
osoby, nie może przekroczyć 150% przeciętnego wynagrodzenia.
3.
Do limitu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się kosztów szkoleń organizowanych i
finansowanych przez:
1)
ministra właściwego do spraw pracy dla pracowników publicznych służb zatrudnienia;
2)
wojewodę dla pracowników wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy;
3)
samorząd województwa dla pracowników powiatowych urzędów pracy.
4.
Roczny koszt szkoleń, o których mowa w art. 108 ust. 1 pkt 38b, dla jednej osoby,
finansowanych przez ministra właściwego do spraw pracy, nie może przekroczyć 40% przeciętnego
wynagrodzenia.
5.
Koszty szkoleń, o których mowa w art. 108 ust. 1 pkt 6, nie mogą przekroczyć pięciokrotności
minimalnego wynagrodzenia za pracę na jedną osobę w okresie kolejnych trzech lat.
Art. 109b.
1.
Minister właściwy do spraw pracy przekazuje na wyodrębniony rachunek bankowy Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych środki Funduszu Pracy na finansowanie zasiłków i świadczeń
przedemerytalnych oraz zasiłków pogrzebowych wraz z kosztami ich obsługi w terminie
umożliwiającym wypłatę świadczeń.
2.
Podstawą przekazywania środków, o których mowa w ust. 1, jest umowa zawarta między
ministrem właściwym do spraw pracy a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych.
3.
Umowa powinna określać w szczególności wysokość środków, tryb ich przekazywania oraz
wysokość kosztów związanych z obsługą wypłaty świadczeń.
4.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych dokonuje rozliczenia otrzymanych środków w terminie
20 dni po upływie miesiąca, w którym dokonano wypłaty świadczeń.
Art. 109c.
1.
Minister właściwy do spraw pracy na wniosek wojewody przekazuje na wyodrębniony rachunek
bankowy urzędu wojewódzkiego środki Funduszu Pracy z przeznaczeniem dla gmin na dofinansowanie
pracodawcom kosztów kształcenia młodocianych pracowników.
2.
Podstawą przekazywania środków, o których mowa w ust. 1, jest umowa zawarta między
ministrem właściwym do spraw pracy a wojewodą.
3.
Umowa powinna określać w szczególności wysokość środków oraz tryb ich przekazywania
na realizację zadań, o których mowa w ust. 1.
4.
Wojewoda dokonuje rozliczenia otrzymanych środków w terminie 20 dni po upływie miesiąca,
w którym przekazano środki na realizację zadań, o których mowa w ust. 1.
Art. 109d.
1.
Minister właściwy do spraw pracy przekazuje środki Funduszu Pracy z przeznaczeniem
na pomoc państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych udzielonych osobom,
które utraciły pracę, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.
2.
Minister właściwy do spraw pracy przekazuje środki Funduszu Pracy na wyodrębniony
rachunek bankowy powiatowego urzędu pracy z przeznaczeniem na pokrycie kosztów realizacji
zadań samorządu powiatu określonych w przepisach, o których mowa w art. 108 ust. 1
pkt 42a, w wysokości 1% kwoty przyznanej na podstawie tych przepisów pomocy.
Art. 109e.
1.
Minister właściwy do spraw pracy przekazuje na wyodrębniony rachunek bankowy w Banku
Gospodarstwa Krajowego środki Funduszu Pracy oraz środki, o których mowa w art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji, na finansowanie:
1)
pożyczek na utworzenie stanowiska pracy lub pożyczek na podjęcie działalności gospodarczej
oraz usług doradczych i szkoleniowych, o których mowa w art. 61e;
2)
kosztów związanych z udzielaniem i obsługą pożyczek.
2.
Podstawę przekazywania środków finansowych stanowi umowa zawarta między ministrem
właściwym do spraw pracy a Bankiem Gospodarstwa Krajowego.
3.
Umowa, o której mowa w ust. 2, powinna określać w szczególności:
1)
wysokość środków finansowych, o których mowa w art. 61e, przekazywanych przez ministra
właściwego do spraw pracy do Banku Gospodarstwa Krajowego, w tym wynagrodzenie Banku
Gospodarstwa Krajowego;
2)
warunki i tryb przekazywania środków finansowych;
3)
tryb udzielania pożyczek, w tym podział zadań realizowanych przez Bank Gospodarstwa
Krajowego oraz pośredników finansowych, o których mowa w art. 61g;
4)
wymogi, jakie powinien spełniać pośrednik finansowy, o którym mowa w art. 61g ust.
2, w zakresie okresu funkcjonowania na rynku, posiadania doświadczenia dotyczącego
udzielania pożyczek na podjęcie lub rozwój działalności gospodarczej i wysokości posiadanego
kapitału;
5)
sposób świadczenia usług doradczych i szkoleniowych, o których mowa w art. 61e;
6)
sposób realizacji i finansowania działań promocyjno-informacyjnych;
7)
obowiązki związane z udzielaniem pomocy de minimis , o których mowa w art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy
publicznej ;
8)
warunki i tryb kontroli prawidłowości realizacji umowy, o której mowa w ust. 2, oraz
podmioty uprawnione do jej przeprowadzania;
9)
sposób wykorzystania spłaconego kapitału, odsetek od pożyczek oraz innych przychodów,
w tym środków odzyskanych w wyniku działań windykacyjnych;
10)
zobowiązanie pośredników finansowych do prowadzenia działań windykacyjnych;
11)
sposób wycofywania środków z Banku Gospodarstwa Krajowego;
12)
tryb rozliczania otrzymanych środków oraz sporządzania sprawozdawczości dla ministra
właściwego do spraw pracy.
4.
Środki z tytułu spłaconych i zwróconych pożyczek oraz z tytułu oprocentowania pożyczek
są wykorzystywane na udzielanie kolejnych pożyczek, świadczenie usług doradczych i
szkoleniowych, a także finansowanie kosztów związanych z ich obsługą.
Art. 109f.
Powiatowe urzędy pracy udzielają wsparcia ze środków innych niż środki Funduszu Pracy,
w szczególności w ramach projektów finansowanych ze środków Europejskiego Funduszu
Społecznego, wyłącznie bezrobotnym i poszukującym pracy, w sposób i na zasadach określonych
w ustawie.
Art. 109g.
1.
Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, w uzgodnieniu z ministrem właściwym
do spraw pracy, może przekazać na rachunek w Banku Gospodarstwa Krajowego środki Unii
Europejskiej na finansowanie pożyczek na utworzenie stanowiska pracy lub pożyczek
na podjęcie działalności gospodarczej oraz usług doradczych i szkoleniowych, a także
kosztów z tym związanych, zgodnie z art. 109e.
2.
Kwota przekazanych środków zwiększa kwotę środków, o których mowa w art. 109e ust.
1.
Art. 110.
W sprawach z zakresu gospodarki funduszami celowymi nieuregulowanych w niniejszym
rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy o finansach publicznych.
Rozdział 19
Nadzór i kontrola
Art. 111.
Wojewoda sprawuje nadzór, o którym mowa w art. 10 ust. 1, w szczególności przez:
1)
badanie dokumentów i danych, niezbędnych do sprawowania nadzoru lub kontroli;
2)
wykonywanie niezbędnych do celów nadzoru lub kontroli odpisów, wyciągów z dokumentów
lub kserokopii oraz zestawień i obliczeń sporządzonych na podstawie dokumentów;
3)
przeprowadzanie oględzin obiektów i pomieszczeń oraz obserwację przebiegu czynności
objętych nadzorem lub kontrolą;
4)
żądanie od pracowników kontrolowanej jednostki udzielania informacji w formie ustnej
i pisemnej w związku z czynnościami nadzorczymi lub kontrolnymi;
5)
wzywanie i przesłuchiwanie świadków;
6)
zwracanie się o wydanie opinii przez biegłych i specjalistów z zakresu rynku pracy.
Art. 112.
1.
Czynności, o których mowa w art. 111, w imieniu i z upoważnienia wojewody przeprowadza
zespół pracowników właściwego do spraw pracy wydziału urzędu wojewódzkiego w składzie
co najmniej dwóch osób, zwany dalej „zespołem inspektorów”.
2.
Zespół inspektorów przeprowadzając czynności, o których mowa w art. 111, jest obowiązany
do okazania legitymacji służbowych i upoważnienia.
Art. 113.
1.
Wojewoda, w wyniku przeprowadzonych przez zespół inspektorów czynności, o których
mowa w art. 111, może przekazać jednostce kontrolowanej zalecenia, pouczenia oraz
może zgłaszać uwagi i wnioski.
2.
Jednostka kontrolowana może, w terminie 14 dni od dnia otrzymania zaleceń, uwag i
wniosków, zgłosić do nich zastrzeżenia.
3.
Wojewoda ustosunkowuje się do zastrzeżeń w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.
4.
W przypadku nieuwzględnienia przez wojewodę zastrzeżeń jednostka kontrolowana w terminie
30 dni jest obowiązana do powiadomienia wojewody o realizacji zaleceń, uwag i wniosków.
5.
W przypadku uwzględnienia przez wojewodę zastrzeżeń jednostka kontrolowana w terminie
30 dni jest obowiązana do powiadomienia wojewody o realizacji zaleceń, uwag i wniosków,
o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem zmian wynikających z zastrzeżeń.
6.
W przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w realizacji zadań ustawowych, w szczególności
stosowania standardów usług rynku pracy przez wojewódzki lub powiatowy urząd pracy
wojewoda, niezależnie od przysługujących mu innych środków, zawiadamia o stwierdzonych
uchybieniach odpowiednio marszałka województwa lub starostę.
7.
Marszałek województwa lub starosta, do którego skierowano zawiadomienie o stwierdzonych
istotnych uchybieniach, jest obowiązany powiadomić wojewodę o podjętych czynnościach
w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o stwierdzonych uchybieniach.
Art. 114.
1.
Jeżeli w wyniku przeprowadzonych czynności, o których mowa w art. 111, zostały ujawnione
istotne uchybienia w realizacji zadań ustawowych, w szczególności stosowania standardów
usług rynku pracy przez wojewódzki lub powiatowy urząd pracy, wojewoda może zlecić
jednostce samorządu terytorialnego opracowanie kompleksowego programu naprawczego
lub wezwać jednostkę samorządu terytorialnego do wyznaczenia wykonawcy zastępczego
w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia otrzymania wezwania.
2.
W przypadku niewyznaczenia przez jednostkę samorządu terytorialnego wykonawcy zastępczego
w terminie, o którym mowa w ust. 1, lub nieopracowania lub niewdrożenia kompleksowego
programu naprawczego, wojewoda może wystąpić do sądu administracyjnego ze skargą na
bezczynność jednostki podlegającej nadzorowi lub kontroli.
Art. 114a.
Wojewoda przekazuje ministrowi właściwemu do spraw pracy w terminie do dnia 31 stycznia
informację o realizacji w roku poprzednim nadzoru i kontroli, o których mowa w art.
10 ust. 1, wraz z ich wynikami i oceną, zawierającą w szczególności:
1)
ocenę poprawności merytorycznej i formalnej zadań objętych nadzorem lub kontrolą;
2)
ocenę realizacji podstawowych usług rynku pracy, ze szczególnym uwzględnieniem przestrzegania
sposobów postępowania określonych w standardach usług rynku pracy.
Art. 115.
1.
Kto nie realizuje zaleceń wojewody, o których mowa w art. 113 - podlega karze pieniężnej
w wysokości do 6000 zł.
2.
Kto nie stosuje standardów usług rynku pracy - podlega karze pieniężnej w wysokości
do 10 000 zł.
3.
Karę pieniężną wymierza wojewoda w drodze decyzji administracyjnej, biorąc pod uwagę
rozmiar, stopień i społeczną szkodliwość stwierdzonych uchybień.
452)W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Od kary pieniężnej nieuiszczonej w terminie pobiera się odsetki ustawowe za opóźnienie.
552)W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 18..
Egzekucja kary pieniężnej wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 4, następuje w trybie
przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Art. 116.
(uchylony)
Art. 117.
(uchylony)
Art. 118.
(uchylony)
Art. 118a.
1.
Dysponent Funduszu Pracy może przeprowadzać w publicznych służbach zatrudnienia oraz
w innych organach, organizacjach i jednostkach organizacyjnych, które otrzymały środki
Funduszu Pracy, kontrole w zakresie:
1)
wydatkowania środków Funduszu Pracy zgodnie z przeznaczeniem;
2)
przestrzegania zasad i trybu wydatkowania środków Funduszu Pracy;
3)
właściwego dokumentowania oraz rozliczania otrzymanych i wydatkowanych środków Funduszu
Pracy;
4)
nieprzekroczenia ustalonych przez ministra właściwego do spraw pracy kwot środków
(limitów) Funduszu Pracy, o których mowa w art. 109 ust. 2-4, na finansowanie zadań
realizowanych w roku budżetowym.
2.
Kontrolowani są obowiązani udostępnić wszelkie dokumenty i udzielać wyjaśnień w sprawach
objętych zakresem kontroli.
Art. 118b.
1.
Dysponent Funduszu Pracy może zlecić wybranemu podmiotowi przeprowadzenie operacyjnego
audytu zewnętrznego w powiatowych urzędach pracy uzyskujących efektywność zatrudnieniową
podstawowych form aktywizacji zawodowej, o której mowa w art. 4 ust. 11 pkt 2 lit. b, na poziomie niższym niż średnia krajowa lub efektywność kosztową podstawowych
form aktywizacji zawodowej, o której mowa w art. 4 ust. 11 pkt 2 lit. c, na poziomie wyższym niż średnia krajowa.
2.
Operacyjny audyt zewnętrzny przeprowadza podmiot niezależny od powiatowego urzędu
pracy, posiadający odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie z zakresu audytu lub dysponujący
osobami uprawnionymi do przeprowadzenia audytu, z uwzględnieniem międzynarodowych
standardów audytu w zakresie:
1)
oceny efektywności zarządzania jednostką;
2)
badania efektywności działania jednostki.
3.
Z przeprowadzonego operacyjnego audytu zewnętrznego jest sporządzane sprawozdanie
zawierające opis ustalonego stanu faktycznego oraz jego ocenę, a także zalecenia lub
wnioski dotyczące usunięcia nieprawidłowości lub usprawnienia funkcjonowania powiatowego
urzędu pracy w zakresie poprawy uzyskiwanych efektów dotyczących wydatkowania środków
Funduszu Pracy na finansowanie realizacji zadań, o których mowa w art. 9 ust. 1.
4.
Sprawozdanie z przeprowadzonego operacyjnego audytu zewnętrznego stanowi podstawę
wystąpienia przez dysponenta Funduszu Pracy do zarządu powiatu z wnioskiem o opracowanie
programu naprawczego.
5.
Powiatowe urzędy pracy, w których jest przeprowadzany operacyjny audyt zewnętrzny,
są obowiązane udostępniać dokumenty i udzielać wyjaśnień w sprawach objętych zakresem
audytu.
Rozdział 20
Odpowiedzialność za wykroczenia przeciwko przepisom ustawy
Art. 119.
1.
(uchylony)
2.
Bezrobotny, który podjął zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą
bez powiadomienia o tym właściwego powiatowego urzędu pracy, podlega karze grzywny
nie niższej niż 500 zł.
3.
Sprawca nie podlega karze, jeżeli przed dniem rozpoczęcia kontroli w podmiocie kontrolowanym
obowiązek, o którym mowa w art. 74, został już spełniony.
Art. 120.
1.
Kto powierza cudzoziemcowi nielegalne wykonywanie pracy podlega karze grzywny nie
niższej niż 3000 zł.
2.
Cudzoziemiec, który nielegalnie wykonuje pracę, podlega karze grzywny nie niższej
niż 1000 zł.
3.
Kto za pomocą wprowadzenia cudzoziemca w błąd, wyzyskania błędu, wykorzystania zależności
służbowej lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania doprowadza
cudzoziemca do nielegalnego wykonywania pracy, podlega karze grzywny do 10 000 zł.
4.
Kto żąda od cudzoziemca korzyści majątkowej w zamian za podjęcie działań zmierzających
do uzyskania zezwolenia na pracę lub innego dokumentu uprawniającego do wykonywania
pracy, podlega karze grzywny nie niższej niż 3000 zł.
5.
Kto za pomocą wprowadzenia w błąd, wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego
pojmowania przedsiębranego działania doprowadza inną osobę do powierzenia cudzoziemcowi
nielegalnego wykonywania pracy, podlega karze grzywny do 10 000 zł.
6.
Kto nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 88i, podlega karze grzywny nie niższej
niż 100 zł.
Art. 120a.
Nie podlega karze za wykroczenie określone w art. 120 ust. 1, polegające na powierzeniu
wykonywania pracy cudzoziemcowi nieposiadającemu ważnej wizy lub innego dokumentu
uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, kto powierzając
wykonywanie pracy cudzoziemcowi, spełnił łącznie następujące warunki:
1)
wypełnił obowiązki, o których mowa w art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania
pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej , chyba że wiedział, że przedstawiony dokument uprawniający do pobytu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej został sfałszowany;
2)
zgłosił cudzoziemca, któremu powierzył wykonywanie pracy, do ubezpieczeń społecznych,
o ile obowiązek taki wynika z obowiązujących przepisów.
Art. 121.
1.
Kto bez wymaganego wpisu do rejestru agencji zatrudnienia prowadzi agencję zatrudnienia,
podlega karze grzywny nie niższej niż 3000 zł.
2.
Kto, świadcząc usługi, o których mowa w art. 18 ust. 1 lub w art. 18c ust. 2, pobiera
od osoby, dla której poszukuje zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub której udziela
pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia, dodatkowe opłaty inne
niż wymienione w art. 85 ust. 2 pkt 7, podlega karze grzywny nie niższej niż 3000
zł.
3.
Tej samej karze podlega, kto, świadcząc usługi, o których mowa w art. 18 ust. 1 lub
w art. 18c ust. 2, nie przestrzega zasady zakazu dyskryminacji ze względu na płeć,
wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, pochodzenie etniczne, narodowość, orientację
seksualną, przekonania polityczne i wyznanie lub ze względu na przynależność związkową.
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
6.
Kto prowadząc agencję zatrudnienia świadczącą usługę, o której mowa w art. 18 ust.
1 pkt 1 lit. f, nie zawiera z osobą kierowaną do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych
umowy, o której mowa w art. 85 ust. 2, podlega karze grzywny nie niższej niż 4000
zł.
Art. 121a.
Kto od osoby kierowanej do podmiotu w celu nabywania umiejętności praktycznych, w
szczególności odbycia praktyki absolwenckiej, praktyki lub stażu zawodowego, niebędących
zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową, pobiera dodatkowe opłaty inne niż wymienione
w art. 85 ust. 2 pkt 7, podlega karze grzywny nie niższej niż 3000 zł.
Art. 121b.
Kto kierując osobę za granicę do podmiotu zagranicznego w celu nabywania umiejętności
praktycznych, w szczególności odbycia praktyki absolwenckiej, praktyki lub stażu zawodowego,
niebędących zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową, nie zawiera z tą osobą umowy,
o której mowa w art. 85 ust. 2, podlega karze grzywny nie niższej niż 4000 zł.
Art. 121c.
Kto świadcząc usługi, o których mowa w art. 18 ust. 1 lub w art. 18c ust. 2, osobie
podejmującej za granicą pracę, pracę tymczasową oraz osobie kierowanej za granicę
w celu nabywania umiejętności praktycznych, w formie odbycia praktyki absolwenckiej,
praktyki lub stażu zawodowego - niebędących zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową
- nie przedstawia pisemnej informacji, o której mowa w art. 19d ust. 1 pkt 2, lub
przedstawia informację niezgodną ze stanem faktycznym, podlega karze grzywny nie niższej
niż 3000 zł.
Art. 122.
1.
Kto:
1)
nie dopełnia obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy lub nie opłaca ich w przewidzianym
przepisami terminie,
2)
nie zgłasza wymaganych danych lub zgłasza nieprawdziwe dane mające wpływ na wymiar
składek na Fundusz Pracy lub udziela w tym zakresie nieprawdziwych wyjaśnień albo
odmawia ich udzielenia
- podlega karze grzywny nie niższej niż 3000 zł.
2.
Sprawca nie podlega karze, jeżeli przed dniem rozpoczęcia kontroli w podmiocie kontrolowanym
zaległe składki na Fundusz Pracy zostały już opłacone w wymaganej wysokości.
Art. 123.
Kto ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania
polityczne, pochodzenie etniczne, wyznanie lub orientację seksualną odmówi zatrudnienia
kandydata na wolnym miejscu zatrudnienia lub miejscu przygotowania zawodowego, podlega
karze grzywny nie niższej niż 3000 zł.
Art. 124.
(uchylony)
Art. 125.
1.
Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 119-123, następuje w trybie przepisów
ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia .
2.
Orzeczone i wyegzekwowane kary grzywien, o których mowa w art. 119-123, sądy przekazują
bezpośrednio na rachunek dysponenta Funduszu Pracy, w trybie i terminach określonych
w przepisach dotyczących sposobu wykonywania budżetu państwa.
Rozdział 21
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 126-138.
(pominięte)
Rozdział 22
Przepisy przejściowe
Art. 139.
1.
Zasiłki, dodatki szkoleniowe oraz inne świadczenia z tytułu bezrobocia przyznane bezrobotnym
przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych
przepisach, z wyjątkiem ich waloryzacji i zawieszania, które są dokonywane na zasadach
określonych w niniejszej ustawie.
2.
Do kwot z tytułu zasiłków, dodatków szkoleniowych oraz innych świadczeń z tytułu bezrobocia
przyznanych na podstawie dotychczasowych przepisów za okres do dnia wejścia w życie
ustawy zasady określone w art. 78 ustawy stosuje się odpowiednio.
3.
Osoby, które do dnia wejścia w życie ustawy zostały skierowane na staż, szkolenie,
prace interwencyjne, roboty publiczne i inne formy aktywizacji, kontynuują je na zasadach
określonych w przepisach dotychczasowych.
4.
Umowy zawarte przed dniem wejścia w życie ustawy są kontynuowane na zasadach określonych
w przepisach dotychczasowych.
5.
Pożyczki z Funduszu Pracy otrzymane na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia
w życie ustawy podlegają umorzeniu, rozłożeniu na raty, odroczeniu terminu spłaty
na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych.
6.
Do refundacji wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników
zatrudnionych na podstawie umów o pracę w celu przygotowania zawodowego zawartych
przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu
bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem jej wejścia w życie, nie dłużej jednak
niż do dnia 30 czerwca 2005 r.
7.
Do dnia 30 czerwca 2005 r. powiatowe urzędy pracy refundują na dotychczasowych zasadach
wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń za młodocianych
pracowników zatrudnionych w celu przygotowania zawodowego na podstawie umów o refundację
zawartych do dnia 31 sierpnia 2004 r.
8.
Od dnia 1 lipca 2005 r. Ochotnicze Hufce Pracy stają się z mocy prawa stroną umów
o refundację wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne zawartych do dnia 31
sierpnia 2004 r. przez starostów z pracodawcami lub organizacjami pracodawców.
Art. 140.
Do dnia 31 grudnia 2005 r. powiat może być organizatorem robót publicznych dla wszystkich
osób bezrobotnych.
Art. 141.
1.
Zasiłki przedemerytalne i świadczenia przedemerytalne przyznane na podstawie przepisów
dotychczasowych są wypłacane i finansowane z Funduszu Pracy za okres do dnia przejęcia
wypłaty przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
2.
Zasiłki pogrzebowe wypłacane osobie, która poniosła koszty pogrzebu osoby pobierającej
zasiłek przedemerytalny lub świadczenia przedemerytalne albo członka rodziny tej osoby
pozostającego na jej utrzymaniu i spełniającego warunki do uzyskania renty rodzinnej,
są finansowane z Funduszu Pracy za okres do dnia przejęcia wypłaty przez Zakład Ubezpieczeń
Społecznych, o ile nie przysługują one na podstawie odrębnych przepisów.
3.
Zasiłki pogrzebowe, o których mowa w ust. 2, przysługują w wysokości określonej w
przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 142.
1.
Naczelna Rada Zatrudnienia oraz wojewódzkie i powiatowe rady zatrudnienia w składzie
istniejącym w dniu wejścia w życie ustawy działają do dnia 30 czerwca 2004 r.
2.
Dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy i wicedyrektorzy pełniący funkcje w dniu wejścia
w życie ustawy stają się z mocy prawa dyrektorami wojewódzkich urzędów pracy i wicedyrektorami
w rozumieniu ustawy bez konieczności ich ponownego powoływania.
3.
Kierownicy powiatowych urzędów pracy i ich zastępcy pełniący funkcje w dniu wejścia
w życie ustawy stają się z mocy prawa odpowiednio dyrektorami i zastępcami dyrektorów
powiatowych urzędów pracy w rozumieniu ustawy bez konieczności ich ponownego powoływania.
4.
Osoby zatrudnione w urzędach pracy lub ochotniczych hufcach pracy w dniu wejścia w
życie ustawy, jeżeli przez okres co najmniej 12 miesięcy były zatrudnione na stanowiskach
pośrednika pracy lub wykonujące zadania w zakresie pośrednictwa pracy, z dniem wejścia
w życie ustawy stają się z mocy prawa pośrednikami pracy, o których mowa w art. 92
ust. 2.
5.
Osoby zatrudnione w urzędach pracy lub ochotniczych hufcach pracy w dniu wejścia w
życie ustawy, jeżeli przez okres co najmniej 12 miesięcy były zatrudnione na stanowiskach
doradcy zawodowego lub wykonujące zadania w zakresie poradnictwa zawodowego, z dniem
wejścia w życie ustawy stają się z mocy prawa doradcami zawodowymi, o których mowa
w art. 94 ust. 2.
5a.
Osoby, o których mowa w ust. 4 i 5 mogą wystąpić z wnioskiem do wojewody o nadanie
licencji zawodowej, o której mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 i art. 95 ust. 2 pkt 1, nie
później jednak niż do dnia 30 kwietnia 2009 r.
6.
Osoby zatrudnione w urzędach pracy lub ochotniczych hufcach pracy w dniu wejścia w
życie ustawy, jeżeli przez okres co najmniej 12 miesięcy były zatrudnione przy wykonywaniu
zadań dotyczących opracowania i realizacji programów i projektów międzynarodowych
z zakresu rynku pracy, z dniem wejścia w życie ustawy stają się z mocy prawa specjalistami
do spraw programów w rozumieniu niniejszej ustawy.
7.
Osoby zatrudnione w urzędach pracy lub ochotniczych hufcach pracy w dniu wejścia w
życie ustawy, jeżeli przez okres co najmniej 12 miesięcy zatrudnione były przy wykonywaniu
zadań dotyczących organizacji szkoleń dla osób bezrobotnych, stają się z mocy prawa
specjalistami do spraw rozwoju zawodowego w rozumieniu ustawy.
Art. 143.
Instytucje szkoleniowe mogą prowadzić działalność w zakresie określonym ustawą bez
konieczności uzyskania wpisu, o którym mowa w art. 20 ust. 1, w okresie do 6 miesięcy
po dniu wejścia w życie ustawy.
Art. 144.
Uprawnienia nabyte na podstawie przepisów o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół
są kontynuowane na dotychczasowych zasadach do czasu ich wygaśnięcia.
Art. 145.
Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przez odwołanie się do odrębnych przepisów lub wprost do ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, rozumie się przez to odwołanie do niniejszej ustawy.
Art. 146.
Sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze
lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów
dotychczasowych.
Art. 147.
Szkoły policealne kształcące w zawodzie „pracownik socjalny” przeprowadzają ostatni
nabór słuchaczy na ten kierunek w roku szkolnym 2004/2005.
Art. 148.
Przepis art. 106 ust. 2 stosuje się odpowiednio do zaciągania kredytów i pożyczek
na uzupełnienie środków niezbędnych na wypłatę zasiłków przedemerytalnych i świadczeń
przedemerytalnych za okres, w którym wypłata zasiłków przedemerytalnych i świadczeń
przedemerytalnych jest dokonywana z Funduszu Pracy.
Art. 149.
1.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 7, art. 22, art. 36 ust. 1 pkt 1-5, art. 36 ust. 3, art. 37 ust. 18,
art. 37b ust. 6, art. 45, art. 49 ust. 1 pkt 1, art. 49 ust. 2, art. 51 ust. 1-5,
art. 57 ust. 6 i 8, art. 57a ust. 9 i art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r.
o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej
ustawy.
2.
Rozporządzenie Rady Ministrów wydane na podstawie art. 37h ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zachowuje moc do dnia 31 grudnia 2005 r.
Art. 150.
Upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów publicznych do dokonania, na wniosek
ministra właściwego do spraw pracy, przeniesienia planowanych wydatków na finansowanie
zadań dotyczących zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu określonych w ustawie budżetowej na rok 2004 między odpowiednimi częściami, działami, rozdziałami i paragrafami.
Art. 150a.
1.
Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach
określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do
dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa
w ust. 1, przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła
warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia
przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych
i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku
przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego
lub świadczenia przedemerytalnego.
3.
Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego przysługuje
za okres od dnia spełnienia warunków do jego nabycia określonych w ustawie, o której
mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., nie wcześniej
jednak niż od dnia 1 stycznia 2002 r., z zastrzeżeniem ust. 4.
4.
Osobie, o której mowa w ust. 2, prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia
przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od dnia złożenia wniosku o
jego przyznanie, o ile w dniu jego złożenia spełnia warunki do nabycia tego prawa
określone w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia
2001 r.
5.
Osoba, o której mowa w ust. 1 i 2, może złożyć wniosek o przyznanie prawa do zasiłku
przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego do dnia 28 lutego 2006 r., do
właściwego dla jej miejsca zamieszkania powiatowego urzędu pracy.
6.
Starosta rozpatruje wnioski, o których mowa w ust. 5, wydaje decyzje oraz wypłaca
z Funduszu Pracy zasiłek przedemerytalny albo świadczenie przedemerytalne za okres
do dnia 31 lipca 2004 r.
7.
Starosta po rozpatrzeniu wniosku i wypłaceniu zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia
przedemerytalnego, za okres do dnia 31 lipca 2004 r. przekazuje dokumentację osoby
uprawnionej do pobierania zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego,
do organu rentowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby.
8.
Zasiłek przedemerytalny albo świadczenie przedemerytalne, o których mowa w ust. 7,
stają się, z dniem 1 sierpnia 2004 r., odpowiednio zasiłkiem przedemerytalnym i świadczeniem
przedemerytalnym w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych.
9.
Zasiłek przedemerytalny albo świadczenie przedemerytalne przysługujące:
1)
do dnia 31 lipca 2004 r. są wypłacane na zasadach i w trybie obowiązującym w tym okresie
przez właściwy powiatowy urząd pracy;
2)
od dnia 1 sierpnia 2004 r. są wypłacane na zasadach i w trybie obowiązującym w tym
okresie przez właściwy organ rentowy.
Art. 150b.
1.
Pracownikowi byłego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne,
jeżeli w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 lipca 2004 r. spełniał warunki
określone w art. 37k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu
bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002 r., z wyłączeniem wyrazów „w dniu
7 listopada 2001 r.”.
2.
Prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje za okres od dnia spełnienia warunków
do jego nabycia określonych w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym
w dniu 1 stycznia 2002 r., nie wcześniej jednak niż od dnia 1 stycznia 2002 r.
3.
Przepis art. 150a ust. 5-9 stosuje się odpowiednio.
Art. 150c.
Świadczenia przedemerytalne oraz zasiłki przedemerytalne przyznane na podstawie art.
150a i 150b wypłacane są bez odsetek ustawowych.
Art. 150d.
1.
Prawo do świadczeń przedemerytalnych przyznanych przez powiatowy urząd pracy na podstawie
przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i ich wysokość ulega ponownemu
ustaleniu na zasadach i w trybie określonym w tych przepisach na wniosek osoby uprawnionej
(zainteresowanej) lub z urzędu, jeżeli po dniu przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń
Społecznych wypłaty tych świadczeń zostaną ujawnione okoliczności:
1)
określone w art. 145 § 1 oraz art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego powodujące wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji;
2)
mające wpływ na prawo do świadczenia przedemerytalnego lub jego wysokość, zaistniałe
po dniu ustalenia prawa do tego świadczenia.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku ponownego obliczenia przez organ
rentowy wysokości emerytury dla celów ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego
wskutek:
1)
doliczenia dotychczas nieuwzględnionego okresu uprawniającego do emerytury, przebytego
przed nabyciem prawa do świadczenia przedemerytalnego,
2)
ponownego ustalenia podstawy wymiaru w myśl art. 111 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub doliczenia dotychczas nieuwzględnionego dochodu - przychodu stanowiącego podstawę
wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne
na podstawie przepisów prawa polskiego za okres, który wskazano do ustalenia podstawy
wymiaru emerytury
- z tym, że wysokość emerytury oblicza się przy zastosowaniu kwoty bazowej ostatnio
przyjętej do obliczenia wysokości tej emerytury.
3.
W przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, dochodzenia zwrotu nienależnie
pobranych świadczeń przedemerytalnych za okres przypadający przed dniem przejęcia
przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaty tych świadczeń dokonują powiatowe urzędy
pracy według zasad określonych w przepisach o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
4.
Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio do zasiłków przedemerytalnych.
Art. 150e.
Udokumentowane okresy zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej za granicą
u pracodawców zagranicznych w państwach niewymienionych w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit.
a-c przebyte w okresie od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia 25 sierpnia 2006 r. są
zaliczane do okresu uprawniającego do zasiłku pod warunkiem opłacenia składki na Fundusz
Pracy. Przepisy dotyczące trybu opłacania składek na Fundusz Pracy przez osoby podejmujące
zatrudnienie lub inną pracę zarobkową za granicą u pracodawcy zagranicznego stosuje
się odpowiednio.
Art. 150f55)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 50..
1.
Starosta może zawrzeć umowę, na podstawie której refunduje pracodawcy lub przedsiębiorcy
przez okres 12 miesięcy część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz
składki na ubezpieczenia społeczne skierowanych bezrobotnych do 30 roku życia, w wysokości
uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako iloczyn liczby
zatrudnionych skierowanych bezrobotnych w miesiącu oraz kwoty minimalnego wynagrodzenia
za pracę obowiązującej w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca
i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.
2.
Starosta nie może zawrzeć umowy, o której mowa w ust. 1, z pracodawcą, u którego w
okresie ostatnich 6 miesięcy przed złożeniem wniosku nastąpiło zmniejszenie zatrudnienia
z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
3.
Pracodawca lub przedsiębiorca są obowiązani, stosownie do zawartej umowy, do utrzymania
w zatrudnieniu w pełnym wymiarze czasu pracy skierowanego bezrobotnego przez okres,
za który dokonywana jest refundacja, o której mowa w ust. 1, oraz przez okres 12 miesięcy
po zakończeniu tej refundacji.
4.
Niewywiązanie się z warunków, o których mowa w ust. 3, powoduje obowiązek zwrotu uzyskanej
pomocy w kwocie proporcjonalnej do okresu, w którym nie utrzymano zatrudnienia skierowanej
osoby, wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia otrzymania refundacji za pierwszy
miesiąc, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
5.
W przypadku rozwiązania umowy o pracę przez skierowanego bezrobotnego, rozwiązania
z nim umowy o pracę na podstawie art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy skierowanego bezrobotnego w trakcie okresu objętego
refundacją albo przed upływem okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 3, starosta
kieruje na zwolnione stanowisko pracy innego bezrobotnego.
6.
W przypadku odmowy przyjęcia skierowanego bezrobotnego na zwolnione stanowisko pracy,
pracodawca lub przedsiębiorca zwracają uzyskaną pomoc w kwocie proporcjonalnej do
okresu, w którym nie utrzymano zatrudnienia skierowanej osoby wraz z odsetkami ustawowymi
naliczonymi od dnia otrzymania pierwszej refundacji, w terminie 30 dni od dnia doręczenia
wezwania starosty. W przypadku braku możliwości skierowania bezrobotnego przez urząd
pracy na zwolnione stanowisko pracy, pracodawca lub przedsiębiorca nie zwracają uzyskanej
pomocy za okres, w którym uprzednio skierowany bezrobotny pozostawał w zatrudnieniu.
7.
Refundacja, o której mowa w ust. 1, jest udzielana zgodnie z warunkami dopuszczalności
pomocy de minimis .
Art. 150g55)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 50..
1.
Umowy, o których mowa w art. 150f, mogą być zawierane w okresie od dnia 1 stycznia
2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r.
2.
Koszty wynikające z zawartych umów, o których mowa w ust. 1, są finansowane przez
starostę w ramach Funduszu Pracy w latach 2016-2018.
3.
Na finansowanie zadania, o którym mowa w art. 150f, przeznacza się kwotę 2800 mln
zł, z czego w roku 2016 - 700 mln zł i po 1050 mln zł odpowiednio w roku 2017 i 2018.
4.
Kwoty kosztów realizacji zadania, o którym mowa w art. 150f, ujęte zostają w planach
finansowych Funduszu Pracy na rok 2016, 2017 i 2018, zwiększając pozycję „Aktywne
formy przeciwdziałania bezrobociu” w stosunku do kwoty kosztów w tej pozycji w planie
finansowym Funduszu Pracy na 2015 rok.
5.
Marszałek województwa, w terminie do 7. dnia miesiąca następującego po upływie każdego
kwartału, informuje ministra właściwego do spraw pracy o wysokości zobowiązań w województwie
wynikających z zawartych umów, o których mowa w ust. 1, i kwotach przewidzianych na
finansowanie zadania, o którym mowa w art. 150f, w danym roku budżetowym.
6.
Jeżeli kwota środków przewidzianych w planie finansowym Funduszu Pracy na rok 2016,
2017 lub 2018 nie pokrywa kwot na finansowanie zadania, o którym mowa w art. 150f,
minister właściwy do spraw pracy dokonuje odpowiedniej zmiany w planie finansowym
Funduszu Pracy, polegającej na zwiększeniu kwoty na finansowanie zadania i odpowiednim
zmniejszeniu stanu Funduszu Pracy na koniec danego roku budżetowego, z zastrzeżeniem
ust. 3, zgodnie z art. 29 ust. 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
7.
Podziału środków, o których mowa w ust. 3, dla województw, na rok 2016, 2017 i 2018,
dokonuje, w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy, minister właściwy do
spraw pracy według następującego algorytmu:
\(
Lw_{jn} = Lkj \times {{Bw_n } \over {Bk}}
\)
gdzie znaczenie poszczególnych symboli jest następujące:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
8.
Minister właściwy do spraw pracy zawiadamia marszałków województw o kwocie limitów,
o których mowa w ust. 7, na realizację w województwie zadania, o którym mowa w art.
150f.
9.
Kwoty środków Funduszu Pracy na finansowanie w powiecie zadania, o którym mowa w art.
150f, są ustalane przez zarząd województwa w terminie miesiąca od dnia zawiadomienia,
o którym mowa w ust. 8, w oparciu o następujące kryteria dotyczące roku 2015:
1)
średnią miesięczną liczbę bezrobotnych do 30 roku życia, według stanu na koniec miesiąca,
zarejestrowanych w powiecie w okresie 9 miesięcy poprzedzających dzień 1 października
2015 r.;
2)
stopę bezrobocia w powiecie;
3)
strukturę bezrobocia w powiecie;
4)
kwoty środków Funduszu Pracy przeznaczone w powiecie na realizację projektów współfinansowanych
ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego.
10.
Marszałek województwa informuje ministra właściwego do spraw pracy o kwocie środków
przeznaczonych na realizację przez samorządy powiatów zadania, o którym mowa w art.
150f.
11.
Na podstawie informacji, o której mowa w ust. 10, minister właściwy do spraw pracy
ustala limity środków dla samorządów powiatów, na rok 2016, 2017 i 2018, na realizację
zadania, o którym mowa w art. 150f.
12.
Kwoty środków w ramach limitu, o którym mowa w ust. 11, są przekazywane przez ministra
właściwego do spraw pracy na wyodrębniony rachunek bankowy samorządu powiatu stosownie
do harmonogramów płatności wynikających z zawartych umów.
13.
W przypadku braku możliwości wykorzystania limitu środków, o którym mowa w ust. 11,
minister właściwy do spraw pracy, na wniosek marszałka województwa, może zwiększyć
kwotę limitu dla innego samorządu powiatu w województwie.
14.
W przypadku braku możliwości wykorzystania limitów środków, o których mowa w ust.
11 i 13, minister właściwy do spraw pracy może przeznaczyć te środki na realizację
zadania, o którym mowa w art. 150f, przez samorząd innego województwa lub zasilić
rezerwę, o której mowa w art. 109 ust. 11, dokonując stosownych zmian w planie finansowym
Funduszu Pracy.
15.
Zobowiązania wynikające z umów, o których mowa w ust. 1, przechodzące na rok 2017
i 2018, są finansowane w ramach limitów, o których mowa odpowiednio w ust. 11, 13
i 14.
16.
Kwoty z tytułu zwrotu uzyskanej pomocy, o której mowa w art. 150f, dokonywanego przez
pracodawców od roku 2018 powiększają przychody Funduszu Pracy.
Rozdział 23
Przepisy końcowe
Art. 151.
Tracą moc:
1)
ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu , z wyjątkiem art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. g, który traci moc z dniem 30 kwietnia 2004 r.;
2)
ustawa z dnia 18 września 2001 r. o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół .
Art. 152.
Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia57)Ustawa została ogłoszona w dniu 1 maja 2004 r., z wyjątkiem:
1)
art. 138 pkt 5-7, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2004 r.;
2)
art. 12 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2004 r.;
3)
art. 101 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw
Wspólnot Europejskich: - dyrektywy 68/360/EWG z dnia 15 października 1968 r. o zniesieniu
restrykcji dotyczących przemieszczania się oraz pobytu we Wspólnocie pracowników z
państw członkowskich oraz ich rodzin (Dz. Urz. EWG L 257 z 19.10.1968), - dyrektywy
90/364/EWG z dnia 28 lipca 1990 r. o prawie pobytu (Dz. Urz. EWG L 180 z 13.07.1990),
- dyrektywy 90/365/EWG z dnia 28 lipca 1990 r. o prawie pobytu pracowników i osób
prowadzących działalność na własny rachunek, którzy zakończyli działalność zawodową
(Dz. Urz. EWG L 180 z 13.07.1990), - dyrektywy 93/96/WE z dnia 29 października 1993 r.
o prawie pobytu studentów (Dz. Urz. EWG L 317 z 18.12.1993), - dyrektywy Rady 2000/43/WE
z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez
względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz. Urz. WE L 180 z 19.07.2000, str. 22;
Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 20, t. 1, str. 23), - dyrektywy Rady
2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego
traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. Urz. WE L 303 z 02.12.2000, str.
16; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 4, str. 79), - dyrektywy Parlamentu
Europejskiego i Rady 2006/54/WE z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie
zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia
i pracy (Dz. Urz. UE L 204 z 26.07.2006, str. 23). Dane dotyczące ogłoszenia aktów
prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez
Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów
w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne.
2)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r. poz. 463 i 1004, z
2015 r. poz. 1274, 1607 i 1767 oraz z 2016 r. poz. 65.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie
ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1066), która weszła w życie z dniem 1 stycznia
2016 r.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie
ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1607), która weszła w życie z dniem 13 listopada
2015 r.
5)
Obecnie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, na podstawie
art. 68 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności
gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. poz. 97), która
weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r.; który wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 1662 oraz z 2015 r. poz. 1066, 1220, 1224, 1240, 1268 i 1735.
7)
W brzmieniu ustalonym przez art. 70 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie
Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. poz. 1240),
która weszła w życie z dniem 11 września 2015 r.
8)
Obecnie budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,
na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 1a i art. 9a ustawy z dnia 4 września 1997 r.
o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 812, 1255, 1269 i 1960 oraz
z 2016 r. poz. 34, 64, 65 i 266), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
10)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 699, 875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r.
poz. 65 i 352.
11)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
14)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
15)
W brzmieniu ustalonym przez art. 70 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
16)
W brzmieniu ustalonym przez art. 70 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
17)
W brzmieniu ustalonym przez art. 16 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie
ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1268), która weszła
w życie z dniem 2 stycznia 2016 r.
18)
W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 1 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie
ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1830), która weszła w życie z dniem 1 stycznia
2016 r.
19)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r.
poz. 362, 596, 769, 1278, 1342, 1448, 1529 i 1540, z 2013 r. poz. 888, 1027, 1036,
1287, 1304, 1387 i 1717, z 2014 r. poz. 223, 312, 567, 598, 773, 915, 1052, 1215,
1328, 1563, 1644, 1662 i 1863, z 2015 r. poz. 73, 211, 251, 478, 693, 699, 860, 933,
978, 1197, 1217, 1259, 1296, 1321, 1322, 1333, 1569, 1595, 1607, 1688, 1767, 1784,
1844, 1893, 1925, 1932, 1992 i 2299 oraz z 2016 r. poz. 188 i 195.
20)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 915, 1138, 1146, 1215, 1328, 1457, 1563 i 1662, z 2015 r. poz. 73, 211, 933,
978, 1166, 1197, 1259, 1296, 1348, 1595, 1688, 1767, 1844 i 1932 oraz z 2016 r. poz.
68.
21)
W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
18.
22)
W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
18.
23)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 840, z 1999 r.
poz. 729 i 931, z 2000 r. poz. 548, 1027 i 1216, z 2001 r. poz. 1071, z 2003 r. poz.
1061, 1142, 1750, 1935 i 2255, z 2004 r. poz. 219, 626, 889 i 2426, z 2005 r. poz.
732, 757, 1109, 1363, 1479 i 1493, z 2006 r. poz. 1409, 1592 i 1648, z 2007 r. poz.
589, 850, 859 i 1378, z 2008 r. poz. 560, 782, 1056, 1080 i 1344, z 2009 r. poz. 504,
533, 1317, 1323, 1474, 1540 i 1589, z 2010 r. poz. 46, 227, 229, 625, 626, 842, 857,
1018, 1021, 1228, 1474 i 1602, z 2011 r. poz. 78, 130, 202, 245, 381, 549, 678, 767,
964, 1135, 1280, 1381 i 1431, z 2012 r. poz. 611, z 2013 r. poz. 849, 905, 1036 i
1247, z 2014 r. poz. 538, z 2015 r. poz. 396, 541, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r.
poz. 189, 428 i 437.
24)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy
o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 357), która weszła w
życie z dniem 31 marca 2015 r.
25)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
26)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
27)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 559, 978, 1166, 1223, 1260, 1311, 1348, 1357, 1513, 1634, 1830, 1844, 1854, 1864
i 2281.
28)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 938 i 1646, z 2014 r. poz. 379, 911, 1146, 1626 i 1877, z 2015 r. poz. 238, 532,
1045, 1117, 1130, 1189, 1190, 1269, 1358, 1513, 1830, 1854, 1890 i 2150 oraz z 2016 r.
poz. 195.
29)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o
zmianie ustawy o zatrudnieniu socjalnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.
1567), która weszła w życie z dniem 24 października 2015 r.
30)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. b ustawy,
o której mowa w odnośniku 29.
31)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
29.
32)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 29.
33)
W brzmieniu ustalonym przez art. 70 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
34)
Aktualną kwotę premii ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym „Monitor
Polski”, minister właściwy do spraw pracy, zgodnie z art. 66l ust. 8 niniejszej ustawy.
35)
Aktualną maksymalną kwotę ryczałtu z tytułu kosztów przejazdu oraz aktualną maksymalną
kwotę miesięcznej transzy ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym „Monitor
Polski”, minister właściwy do spraw pracy, zgodnie z art. 66l ust. 8 niniejszej ustawy.
36)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 689, 978, 1037, 1066, 1240, 1268, 1269, 1506, 1649, 1830, 1893 i 2281 oraz z
2016 r. poz. 34.
37)
W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 18.
38)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
39)
W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 18.
40)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
41)
W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
42)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie niektórych
ustaw w związku ze wspieraniem innowacyjności (Dz. U. poz. 1767), która weszła w życie
z dniem 1 stycznia 2016 r.
43)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
44)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy
o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego oraz niektórych innych
ustaw (Dz. U. poz. 1582), która weszła w życie z dniem 25 października 2015 r.
45)
W brzmieniu ustalonym przez art. 16 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 17.
46)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 699, 978, 1197, 1269, 1311, 1649, 1923, 1932 i 2184 oraz z 2016 r. poz. 195.
47)
W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 18.
48)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
49)
Dodany przez art. 22 ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o szczególnych rozwiązaniach
służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2016 (Dz. U. poz. 2199), która weszła
w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
50)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy o promocji
zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. poz. 1814), która weszła w życie z
dniem 21 listopada 2015 r.
51)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
52)
W brzmieniu ustalonym przez art. 29 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 18.
53)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 765 i 1247, z 2014 r. poz. 486, 579, 786 i 969, z 2015 r. poz. 21, 396, 841,
1186, 1269, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r. poz. 178 i 437.
54)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r.
poz. 844, 1143, 1176, 1268, 1302, 1380, 1608, 1966, 2036, 2037, 2217 i 2255 oraz z
2004 r. poz. 593, 624 i 959.
55)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 50.
56)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r.
poz. 844, 1143, 1176, 1268, 1302, 1380, 1608, 1966, 2036, 2037, 2217 i 2255 oraz z
2004 r. poz. 593, 624 i 959.
57)
Ustawa została ogłoszona w dniu 1 maja 2004 r.