Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 4 grudnia 2015 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
- Dział I - Przepisy ogólne
- Rozdział 1 - Zakres obowiązywania
- Rozdział 2 - Zasady ogólne
- Rozdział 3 - Organy wyższego stopnia i organy naczelne
- Rozdział 4 - Właściwość organów
- Rozdział 5 - Wyłączenie pracownika oraz organu
- Rozdział 6 - Strona
- Rozdział 7 - Załatwianie spraw
- Rozdział 8 - Doręczenia
- Rozdział 9 - Wezwania
- Rozdział 10 - Terminy
- Dział II - Postępowanie
- Rozdział 1 - Wszczęcie postępowania
- Rozdział 2 - Metryki, protokoły i adnotacje
- Rozdział 3 - Udostępnianie akt
- Rozdział 4 - Dowody
- Rozdział 5 - Rozprawa
- Rozdział 6 - Zawieszenie postępowania
- Rozdział 7 - Decyzje
- Rozdział 8 - Ugoda
- Rozdział 9 - Postanowienia
- Rozdział 10 - Odwołania
- Rozdział 11 - Zażalenia
- Rozdział 12 - Wznowienie postępowania
- Rozdział 13 - Uchylenie, zmiana oraz stwierdzenie nieważności decyzji
- Dział III - Przepisy szczególne w sprawach ubezpieczeń społecznych
- Dział IV - Udział prokuratora
- Dział V
- Dział VI
- Dział VII - Wydawanie zaświadczeń
- Dział VIII - Skargi i wnioski
- Dział IX - Opłaty i koszty postępowania
- Dział X - Przepisy końcowe
- Dział I - Przepisy ogólne
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw ,
2)
ustawą z dnia 11 lipca 2014 r. o petycjach ,
3)
ustawą z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o Służbie Celnej, ustawy o urzędach
i izbach skarbowych oraz niektórych innych ustaw ,
4)
wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13 ,
5)
ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 2 grudnia 2015 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 10 ust. 1 i art. 11 ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji
działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
Art. 10.
„1. Do postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustaw zmienianych w art. 2 i
art. 3, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje
się przepisy dotychczasowe.
”
„
Art. 11.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 8 lit. a, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2)
art. 3 pkt 29, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.;
3)
art. 4, który wchodzi w życie po upływie 36 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
2)
art. 17 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o petycjach , który stanowi:
„
Art. 17.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
3)
art. 44 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o Służbie Celnej, ustawy
o urzędach i izbach skarbowych oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 44.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2015 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 27, który
wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
4)
odnośnika nr 1 oraz art. 153 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne , które stanowią:
„
1)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 699, 978, 1197, 1269, 1311, 1649, 1923, 1932 i 2184. Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę 2004/38/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków
ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich,
zmieniającą rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającą dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG,
72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG oraz dyrektywę Rady (UE) 2015/637 z dnia 20 kwietnia 2015 r. w sprawie środków koordynacji
i współpracy mających ułatwić ochronę konsularną niereprezentowanych obywateli Unii
w państwach trzecich oraz uchylającej decyzję 95/553/WE .
”
„
Art. 153.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2015 r., z wyjątkiem art. 21 ust. 2 i 3,
art. 41, art. 42 i art. 45 ust. 3, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2018 r.
”
.
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 699, 978, 1197, 1269, 1311, 1649, 1923, 1932 i 2184.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dział I
Przepisy ogólne
Rozdział 1
Zakres obowiązywania
Art. 1.
Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie:
1)
przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach
indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych;
2)
przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane
z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1;
3)
w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego
i organami administracji rządowej oraz między organami i podmiotami, o których mowa
w pkt 2;
4)
w sprawach wydawania zaświadczeń.
Art. 2.
Kodeks postępowania administracyjnego normuje ponadto postępowanie w sprawie skarg i wniosków (Dział VIII) przed organami
państwowymi, organami jednostek samorządu terytorialnego oraz przed organami organizacji
społecznych.
Art. 3.
§ 1.
Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do:
1)
postępowania w sprawach karnych skarbowych;
2)
spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa , z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII.
§ 2.
Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się również do postępowania w sprawach:
1)
(uchylony)
2)
(uchylony)
3)
(uchylony)
4)
należących do właściwości polskich przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych,
o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
§ 3.
Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się także do postępowania w sprawach wynikających z:
1)
nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami państwowymi
i innymi państwowymi jednostkami organizacyjnymi,
2)
podległości służbowej pracowników organów i jednostek organizacyjnych wymienionych
w pkt 1,
o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
§ 4.
Do postępowania w sprawach wymienionych w § 1, 2 i 3 pkt 2 stosuje się jednak przepisy
działu VIII.
§ 5.
Rada Ministrów w drodze rozporządzenia może rozciągnąć przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w całości lub w części na postępowania w sprawach wymienionych w § 2.
Art. 4.
Kodeks postępowania administracyjnego nie narusza szczególnych uprawnień wynikających z immunitetu dyplomatycznego i konsularnego
oraz umów i zwyczajów międzynarodowych.
Art. 5.
§ 1.
Jeżeli przepis prawa powołuje się ogólnie na przepisy o postępowaniu administracyjnym,
rozumie się przez to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
§ 2.
Ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o:
1)
kodeksie - rozumie się przez to Kodeks postępowania administracyjnego;
2)
(uchylony)
3)
organach administracji publicznej - rozumie się przez to ministrów, centralne organy
administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe
organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu
terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2;
4)
ministrach - rozumie się przez to Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących
funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów
kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów
wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji
rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów
lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych
załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4;
5)
organizacjach społecznych - rozumie się przez to organizacje zawodowe, samorządowe,
spółdzielcze i inne organizacje społeczne;
6)
organach jednostek samorządu terytorialnego - rozumie się przez to organy gminy, powiatu,
województwa, związków gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta),
starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających
w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa,
a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze.
Rozdział 2
Zasady ogólne
Art. 6.
Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.
Art. 7.
W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności,
z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego
wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes
społeczny i słuszny interes obywateli.
Art. 8.
Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego
uczestników do władzy publicznej.
Art. 9.
Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania
stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie
ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy
czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły
szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień
i wskazówek.
Art. 10.
§ 1.
Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym
stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do
zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
§ 2.
Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach,
gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia
lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną.
§ 3.
Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze
adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1.
Art. 11.
Organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi
kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić
do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.
Art. 12.
§ 1.
Organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując
się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.
§ 2.
Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być
załatwione niezwłocznie.
Art. 13.
§ 1.
Sprawy, w których uczestniczą strony o spornych interesach, mogą być załatwiane w
drodze ugody sporządzonej przed organem administracji publicznej (ugoda administracyjna).
§ 2.
Organ administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie w sprawie, powinien
w tych przypadkach podejmować czynności skłaniające strony do zawarcia ugody.
Art. 14.
§ 1.
Sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w
rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne , doręczanego środkami komunikacji elektronicznej.
§ 2.
Sprawy mogą być załatwiane ustnie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis
prawny nie stoi temu na przeszkodzie. Treść oraz istotne motywy takiego załatwienia
powinny być utrwalone w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez stronę adnotacji.
Art. 15.
Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne.
Art. 16.
§ 1.
Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek
o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji,
stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach
przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.
§ 2.
Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z
prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach.
Rozdział 3
Organy wyższego stopnia i organy naczelne
Art. 17.
Organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są:
1)
w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze,
chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej;
2)
w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie;
3)
w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 -
odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy
państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością;
4)
w stosunku do organów organizacji społecznych - odpowiednie organy wyższego stopnia
tych organizacji, a w razie ich braku - organ państwowy sprawujący nadzór nad ich
działalnością.
Art. 18.
Organami naczelnymi w rozumieniu kodeksu są:
1)
w stosunku do organów administracji rządowej, organów jednostek samorządu terytorialnego,
z wyjątkiem samorządowych kolegiów odwoławczych, oraz organów państwowych i samorządowych
jednostek organizacyjnych - Prezes Rady Ministrów lub właściwi ministrowie;
2)
w stosunku do organów państwowych innych niż określone w pkt 1 - odpowiednie organy
o ogólnokrajowym zasięgu działania;
3)
w stosunku do organów organizacji społecznych - naczelne organy tych organizacji,
a w razie braku takiego organu - Prezes Rady Ministrów lub właściwi ministrowie sprawujący
zwierzchni nadzór nad ich działalnością.
Rozdział 4
Właściwość organów
Art. 19.
Organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej
i miejscowej.
Art. 20.
Właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o
zakresie jego działania.
Art. 21.
§ 1.
Właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się:
1)
w sprawach dotyczących nieruchomości - według miejsca jej położenia; jeżeli nieruchomość
położona jest na obszarze właściwości dwóch lub więcej organów, orzekanie należy do
organu, na którego obszarze znajduje się większa część nieruchomości;
2)
w sprawach dotyczących prowadzenia zakładu pracy - według miejsca, w którym zakład
pracy jest, był lub ma być prowadzony;
3)
w innych sprawach - według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w braku zamieszkania
w kraju - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron
nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu - według miejsca ostatniego ich
zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju.
§ 2.
Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej w sposób wskazany w § 1, sprawa należy
do organu właściwego dla miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące wszczęcie
postępowania, albo w razie braku ustalenia takiego miejsca - do organu właściwego
dla obszaru dzielnicy Śródmieście w m.st. Warszawie.
Art. 22.
§ 1.
Spory o właściwość rozstrzygają:
1)
między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych
w pkt 2-4 - wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu
- sąd administracyjny;
2)
między kierownikami służb, inspekcji i straży administracji zespolonej tego samego
powiatu, działających w imieniu własnym lub w imieniu starosty - starosta;
3)
między organami administracji zespolonej w jednym województwie niewymienionymi w pkt
2 - wojewoda;
4)
między organami jednostek samorządu terytorialnego w różnych województwach w sprawach
należących do zadań z zakresu administracji rządowej - minister właściwy do spraw
administracji publicznej;
5)
(uchylony)
6)
między wojewodami oraz organami administracji zespolonej w różnych województwach -
minister właściwy do spraw administracji publicznej;
7)
między wojewodą a organami administracji niezespolonej - minister właściwy do spraw
administracji publicznej po porozumieniu z organem sprawującym nadzór nad organem
pozostającym w sporze z wojewodą;
8)
między organami administracji publicznej innymi niż wymienione w pkt 1-4, 6 i 7 -
wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - minister
właściwy do spraw administracji publicznej;
9)
między organami administracji publicznej, gdy jednym z nich jest minister - Prezes
Rady Ministrów.
§ 2.
Spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami
administracji rządowej rozstrzyga sąd administracyjny.
§ 3.
Z wnioskiem o rozpatrzenie sporu przez sąd administracyjny może wystąpić:
1)
strona;
2)
organ jednostki samorządu terytorialnego lub inny organ administracji publicznej,
pozostające w sporze;
3)
minister właściwy do spraw administracji publicznej;
4)
minister właściwy do spraw sprawiedliwości, Prokurator Generalny;
5)
Rzecznik Praw Obywatelskich.
Art. 23.
Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ administracji publicznej, na którego
obszarze wynikła sprawa, podejmuje tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu
na interes społeczny lub słuszny interes obywateli i zawiadamia o tym organ właściwy
do rozstrzygnięcia sporu.
Rozdział 5
Wyłączenie pracownika oraz organu
Art. 24.
§ 1.
Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu
w sprawie:
1)
w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że
wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki;
2)
swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia;
3)
osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
4)
w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron,
albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3;
5)
w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;
6)
z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne
lub karne;
7)
w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności
służbowej.
§ 2.
Powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa
(§ 1 pkt 2), przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 1 pkt 3).
§ 3.
Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony
albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione
istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do
bezstronności pracownika.
§ 4.
Wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu
na interes społeczny lub ważny interes stron.
Art. 25.
§ 1.
Organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej
interesów majątkowych:
1)
jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych
w art. 24 § 1 pkt 2 i 3;
2)
osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub
osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3.
§ 2.
Przepis art. 24 § 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 26.
§ 1.
W przypadku wyłączenia pracownika (art. 24) jego bezpośredni przełożony wyznacza innego
pracownika do prowadzenia sprawy.
§ 2.
W przypadku wyłączenia organu sprawę załatwia:
1)
w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 1 - organ wyższego stopnia nad
organem załatwiającym sprawę;
2)
w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 2 - organ wyższego stopnia nad
organem, w którym osoba wymieniona w tym przepisie zajmuje stanowisko kierownicze.
Organ wyższego stopnia może do załatwienia sprawy wyznaczyć inny podległy sobie organ.
W razie gdy osobą wymienioną w art. 25 § 1 pkt 2 jest minister albo prezes samorządowego
kolegium odwoławczego, organ właściwy do załatwienia sprawy wyznacza Prezes Rady Ministrów.
§ 3.
Jeżeli wskutek wyłączenia pracowników organu administracji publicznej organ ten stał
się niezdolny do załatwienia sprawy, stosuje się odpowiednio § 2.
Art. 27.
§ 1.
Członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24
§ 1. O wyłączeniu tego członka w przypadkach określonych w art. 24 § 3 postanawia
przewodniczący organu kolegialnego lub organu wyższego stopnia na wniosek strony,
członka organu kolegialnego albo z urzędu.
§ 1a.
Członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu
w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji
objętej wnioskiem.
§ 2.
Jeżeli wskutek wyłączenia członków organu kolegialnego organ ten stał się niezdolny
do podjęcia uchwały z braku wymaganego quorum, stosuje się odpowiednio przepisy art.
26 § 2.
§ 3.
Jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze wskutek wyłączenia jego członków nie może załatwić
sprawy, minister właściwy do spraw administracji publicznej, w drodze postanowienia,
wyznacza inne samorządowe kolegium odwoławcze.
Art. 27a.
(uchylony)
Rozdział 6
Strona
Art. 28.
Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo
kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Art. 29.
Stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe
jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające
osobowości prawnej.
Art. 30.
§ 1.
Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów
prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
§ 2.
Osoby fizyczne nieposiadające zdolności do czynności prawnych działają przez swych
ustawowych przedstawicieli.
§ 3.
Strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych
przedstawicieli.
§ 4.
W sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub
śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy
prawni.
§ 5.
W sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd
majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kurator wyznaczony przez sąd na wniosek
organu administracji publicznej.
Art. 31.
§ 1.
Organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem:
1)
wszczęcia postępowania,
2)
dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu,
jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym
interes społeczny.
§ 2.
Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione,
postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału
w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia
do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie.
§ 3.
Organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony.
§ 4.
Organ administracji publicznej, wszczynając postępowanie w sprawie dotyczącej innej
osoby, zawiadamia o tym organizację społeczną, jeżeli uzna, że może ona być zainteresowana
udziałem w tym postępowaniu ze względu na swoje cele statutowe, i gdy przemawia za
tym interes społeczny.
§ 5.
Organizacja społeczna, która nie uczestniczy w postępowaniu na prawach strony, może
za zgodą organu administracji publicznej przedstawić temu organowi swój pogląd w sprawie,
wyrażony w uchwale lub oświadczeniu jej organu statutowego.
§ 6.
(uchylony)
Art. 32.
Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego
działania.
Art. 33.
§ 1.
Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych.
§ 22)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 183), która weszła w życie z dniem 11 maja 2014 r..
Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego
lub zgłoszone do protokołu.
§ 2a3)Dodany przez art. 2 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Pełnomocnictwo w formie dokumentu elektronicznego powinno być uwierzytelnione za pomocą
mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.
§ 3.
Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.
Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić
odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich
umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego
poświadczenia podpisu strony.
§ 3a4)Dodany przez art. 2 pkt 1 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Jeżeli odpis pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów wykazujących umocowanie zostały
sporządzone w formie dokumentu elektronicznego, ich uwierzytelnienia, o którym mowa
w § 3, dokonuje się przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne. Odpisy pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów wykazujących umocowanie uwierzytelniane
elektronicznie sporządzane są w formatach danych określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 18 pkt 1 tej ustawy.
§ 4.
W sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa,
jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma
wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony.
Art. 34.
§ 1.
Organ administracji publicznej wystąpi do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela
dla osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych, o ile przedstawiciel nie
został już wyznaczony.
§ 2.
W przypadku konieczności podjęcia czynności niecierpiącej zwłoki organ administracji
publicznej wyznacza dla osoby nieobecnej przedstawiciela uprawnionego do działania
w postępowaniu do czasu wyznaczenia dla niej przedstawiciela przez sąd.
Rozdział 7
Załatwianie spraw
Art. 35.
§ 1.
Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki.
§ 2.
Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o
dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w
oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym
toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza
ten organ.
§ 3.
Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później
niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu
dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w
ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
§ 4.
Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3.
§ 5.
Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych
w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania
oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od
organu.
Art. 36.
§ 1.
O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach
szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając
przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
§ 2.
Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki
w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.
Art. 37.
§ 1.
Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych,
ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy
zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do
usunięcia naruszenia prawa.
§ 2.
Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin
załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia
sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu
terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie
sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Art. 38.
Pracownik organu administracji publicznej, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił
sprawy w terminie lub nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 albo nie załatwił
sprawy w dodatkowym terminie ustalonym w myśl art. 37 § 2, podlega odpowiedzialności
porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach
prawa.
Rozdział 8
Doręczenia
Art. 39.
Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego
w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe , przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.
Art. 391.
§ 15)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu
art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną , jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków:
1)
złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą
organu administracji publicznej;
2)
wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji
publicznej adres elektroniczny;
3)
wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi
administracji publicznej adres elektroniczny.
§ 1a6)Dodany przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Organ administracji publicznej może zwrócić się do strony lub innego uczestnika postępowania
o wyrażenie zgody na doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego w innych,
określonych przez organ kategoriach spraw indywidualnych załatwianych przez ten organ.
§ 1b6)Dodany przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Organ administracji publicznej może wystąpić o wyrażenie zgody, o której mowa w §
1 pkt 3 lub w § 1a, przesyłając to wystąpienie za pomocą środków komunikacji elektronicznej
na adres elektroniczny strony lub innego uczestnika postępowania.
§ 1c6)Dodany przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Do wystąpienia, o którym mowa w § 1b, nie stosuje się art. 46 § 3-8.
§ 1d6)Dodany przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania zrezygnuje z doręczania pism za pomocą
środków komunikacji elektronicznej, organ administracji publicznej doręcza pismo w
sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego.
§ 2.
(uchylony)
Art. 40.
§ 1.
Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi.
§ 2.
Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono
kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać
takiego pełnomocnika.
§ 3.
W sprawie wszczętej na skutek podania złożonego przez dwie lub więcej stron pisma
doręcza się wszystkim stronom, chyba że w podaniu wskazały jedną jako upoważnioną
do odbioru pism.
§ 47)W brzmieniu ustalonym przez art. 139 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne (Dz. U. poz. 1274), która weszła w życie z dniem 1 listopada 2015 r..
Strona, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej
Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jeżeli nie ustanowiła
pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej i nie
działa za pośrednictwem konsula Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wskazać
w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń, chyba że doręczenie następuje
za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
§ 5.
W razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone dla tej strony pisma pozostawia
się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy o tym pouczyć przy pierwszym
doręczeniu. Strona powinna być również pouczona o możliwości złożenia odpowiedzi na
pismo wszczynające postępowanie i wyjaśnień na piśmie oraz o tym, kto może być ustanowiony
pełnomocnikiem.
Art. 41.
§ 18)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
W toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek
zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu
elektronicznego.
§ 2.
W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym
adresem ma skutek prawny.
Art. 42.
§ 1.
Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.
§ 2.
Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli
przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
§ 3.
W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie
koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.
Art. 43.
W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi,
sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.
O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie
w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.
Art. 44.
§ 1.
W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1)
operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania
pisma przez operatora pocztowego;
2)
pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku
doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub
organ.
§ 2.
Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w
terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym
w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe,
na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat
wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję
adresata.
§ 3.
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się
powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż
czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.
§ 4.
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w
§ 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Art. 45.
Jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich
siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio.
Art. 469)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
§ 1.
Odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty
doręczenia.
§ 2.
Jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego
uczynić, doręczający sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała
pismo, i przyczynę braku jej podpisu.
§ 3.
W przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie
jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w §
4 pkt 3.
§ 4.
W celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ administracji publicznej
przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające:
1)
wskazanie, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego;
2)
wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym
powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma;
3)
pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji
pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu administracji
publicznej, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w
sposób wskazany w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.
§ 5.
W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób, o którym
mowa w § 4 pkt 3, organ administracji publicznej po upływie 7 dni, licząc od dnia
wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego
pisma.
§ 6.
W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu
dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia.
§ 7.
Zawiadomienia, o których mowa w § 4 i 5, mogą być automatycznie tworzone i przesyłane
przez system teleinformatyczny organu administracji publicznej, a odbioru tych zawiadomień
nie potwierdza się.
§ 8.
W przypadku uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone na podstawie
§ 6 organ administracji publicznej umożliwia adresatowi pisma dostęp do treści pisma
w formie dokumentu elektronicznego przez okres co najmniej 3 miesięcy od dnia uznania
pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone oraz do informacji o dacie uznania
pisma za doręczone i datach wysłania zawiadomień, o których mowa w § 4 i 5, w swoim
systemie teleinformatycznym.
§ 9.
Warunki techniczne i organizacyjne doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego
określają przepisy ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3.
§ 10.
Doręczenie pisma w formie dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego w rozumieniu
przepisów ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3, następuje przez elektroniczną skrzynkę
podawczą tego podmiotu, w sposób określony w tej ustawie.
Art. 47.
§ 1.
Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w
rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie
jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy.
§ 2.
W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu
odmowy jego przyjęcia przez adresata.
Art. 48.
§ 1.
Pisma skierowane do osób nieznanych z miejsca pobytu, dla których sąd nie wyznaczył
przedstawiciela, doręcza się przedstawicielowi ustanowionemu w myśl art. 34.
§ 2.
Pisma kierowane do osób korzystających ze szczególnych uprawnień wynikających z immunitetu
dyplomatycznego lub konsularnego doręcza się w sposób przewidziany w przepisach szczególnych,
w umowach i zwyczajach międzynarodowych.
Art. 49.
Strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji
publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości
sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach
zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia
publicznego ogłoszenia.
Rozdział 9
Wezwania
Art. 50.
§ 110)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach
i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w
formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy
lub dla wykonywania czynności urzędowych.
§ 2.
Organ obowiązany jest dołożyć starań, aby zadośćuczynienie wezwaniu nie było uciążliwe.
§ 3.
W przypadkach, w których osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby, kalectwa
lub innej niedającej się pokonać przeszkody, organ może dokonać określonej czynności
lub przyjąć wyjaśnienie albo przesłuchać osobę wezwaną w miejscu jej pobytu, jeżeli
pozwalają na to okoliczności, w jakich znajduje się ta osoba.
Art. 51.
§ 1.
Do osobistego stawienia się wezwany jest obowiązany tylko w obrębie gminy lub miasta,
w którym zamieszkuje albo przebywa.
§ 2.
Obowiązek osobistego stawiennictwa dotyczy również wezwanego, zamieszkałego lub przebywającego
w sąsiedniej gminie albo mieście.
Art. 52.
W toku postępowania organ administracji publicznej zwraca się do właściwego terenowego
organu administracji rządowej lub organu samorządu terytorialnego o wezwanie osoby
zamieszkałej lub przebywającej w danej gminie lub mieście do złożenia wyjaśnień lub
zeznań albo do dokonania innych czynności, związanych z toczącym się postępowaniem.
Organ prowadzący postępowanie oznaczy zarazem okoliczności będące przedmiotem wyjaśnień
lub zeznań albo czynności, jakie mają być dokonane.
Art. 53.
Przepisów art. 51 i 52 nie stosuje się w przypadkach, w których charakter sprawy lub
czynności wymaga dokonania czynności przed organem administracji publicznej prowadzącym
postępowanie.
Art. 54.
§ 1.
W wezwaniu należy wskazać:
1)
nazwę i adres organu wzywającego;
2)
imię i nazwisko wzywanego;
3)
w jakiej sprawie oraz w jakim charakterze i w jakim celu zostaje wezwany;
411)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
czy wezwany powinien się stawić osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć
wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego;
5)
termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce stawienia
się wezwanego lub jego pełnomocnika;
6)
skutki prawne niezastosowania się do wezwania.
§ 2.
Wezwanie powinno być zaopatrzone podpisem pracownika organu wzywającego, z podaniem
imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego lub, jeżeli dokonywane jest
z użyciem dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym
weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.
Art. 55.
§ 1.
W sprawach niecierpiących zwłoki wezwania można dokonać również telefonicznie albo
przy użyciu innych środków łączności, z podaniem danych wymienionych w art. 54 § 1
oraz imienia, nazwiska i stanowiska służbowego pracownika organu wzywającego.
§ 2.
Wezwanie dokonane w sposób określony w § 1 powoduje skutki prawne tylko wtedy, gdy
nie ma wątpliwości, że dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie.
Art. 56.
§ 1.
Osobie, która stawiła się na wezwanie, przyznaje się koszty podróży i inne należności
ustalone zgodnie z przepisami zawartymi w dziale 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych . Dotyczy to również kosztów osobistego stawiennictwa stron, gdy postępowanie zostało
wszczęte z urzędu albo gdy strona bez swojej winy została błędnie wezwana do stawienia
się.
§ 2.
Żądanie przyznania należności należy zgłosić organowi administracji publicznej, przed
którym toczy się postępowanie, przed wydaniem decyzji, pod rygorem utraty roszczenia.
Rozdział 10
Terminy
Art. 57.
§ 1.
Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu
tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego
z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.
§ 2.
Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu,
który nazwą odpowiada początkowemu dniowi terminu.
§ 3.
Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu,
który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu
nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca.
§ 4.
Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień
terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni.
§ 5.
Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało:
1)
wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca
otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru;
2)
nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe;
3)
złożone w polskim urzędzie konsularnym;
4)
złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej;
5)
złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku;
6)
złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego.
Art. 58.
§ 1.
W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli
uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
§ 2.
Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny
uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla
której określony był termin.
§ 3.
Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.
Art. 59.
§ 1.
O przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej.
Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie.
§ 2.
O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie
organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.
Art. 60.
Przed rozpatrzeniem prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia
organ administracji publicznej na żądanie strony może wstrzymać wykonanie decyzji
lub postanowienia.
Dział II
Postępowanie
Rozdział 1
Wszczęcie postępowania
Art. 61.
§ 1.
Postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.
§ 2.
Organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony
wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku
strony. Organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w
razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć.
§ 3.
Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi
administracji publicznej.
§ 3a.
Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione drogą elektroniczną jest dzień
wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej.
§ 4.
O wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić
wszystkie osoby będące stronami w sprawie.
Art. 61a.
§ 1.
Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną
lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji
publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
§ 2.
Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.
Art. 62.
W sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego
oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji
publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej
strony.
Art. 63.
§ 1.
Podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie,
za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji
elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej
utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.
§ 2.
Podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres
i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych.
§ 3.
Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego,
a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba,
która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią
inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu.
§ 3a13)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 8 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno:
1)
być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne;
2)
zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych
przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru;
3)
zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie.
§ 3b14)Dodany przez art. 2 pkt 8 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Jeżeli podanie, o którym mowa w § 3a, nie zawiera adresu elektronicznego, organ administracji
publicznej przyjmuje, że właściwym jest adres elektroniczny, z którego nadano podanie
wniesione w formie dokumentu elektronicznego, a gdy wniesiono je w innej formie i
zawiera ono żądanie, o którym mowa w art. 391 § 1 pkt 2, doręczenie pism następuje na adres wskazany zgodnie z § 2, przy czym w
pierwszym piśmie poucza się o warunku podania adresu elektronicznego w żądaniu doręczania
pism środkami komunikacji elektronicznej.
§ 4.
Organ administracji publicznej jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania, jeżeli
wnoszący tego zażąda. W przypadku wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego
organ jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania przez doręczenie urzędowego poświadczenia
odbioru na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny.
§ 515)Dodany przez art. 2 pkt 8 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Urzędowe poświadczenie odbioru podania wniesionego w formie dokumentu elektronicznego
zawiera:
1)
informację o tym, że pisma w sprawie będą doręczane za pomocą środków komunikacji
elektronicznej;
2)
pouczenie o prawie do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej,
o którym mowa w art. 391 § 1d.
Art. 64.
§ 1.
Jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu
na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania.
§ 2.
Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy
wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie
tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
Art. 65.
§ 1.
Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy
w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie
o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie.
§ 2.
Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa
się za wniesione z zachowaniem terminu.
Art. 66.
§ 1.
Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ
administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania
sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że
w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, i poinformuje
go o treści § 2.
§ 2.
Odrębne podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa w § 1, w terminie
czternastu dni od daty doręczenia zawiadomienia uważa się za złożone w dniu wniesienia
pierwszego podania.
§ 3.
Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić
na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest
sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania
następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
§ 4.
Organ nie może jednak zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest
sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy.
Rozdział 2
Metryki, protokoły i adnotacje
Art. 66a.
§ 1.
W aktach sprawy zakłada się metrykę sprawy w formie pisemnej lub elektronicznej.
§ 2.
W treści metryki sprawy wskazuje się wszystkie osoby, które uczestniczyły w podejmowaniu
czynności w postępowaniu administracyjnym oraz określa się wszystkie podejmowane przez
te osoby czynności wraz z odpowiednim odesłaniem do dokumentów zachowanych w formie
pisemnej lub elektronicznej określających te czynności.
§ 3.
Metryka sprawy, wraz z dokumentami do których odsyła, stanowi obowiązkową część akt
sprawy i jest na bieżąco aktualizowana.
§ 4.
Minister właściwy do spraw administracji publicznej określa, w drodze rozporządzenia,
wzór i sposób prowadzenia metryki sprawy, uwzględniając treść i formę metryki określoną
w § 1 i 2 oraz obowiązek bieżącej aktualizacji metryki, a także, aby w oparciu o treść
metryki było możliwe ustalenie treści czynności w postępowaniu administracyjnym podejmowanych
w sprawie przez poszczególne osoby.
§ 5.
Minister właściwy do spraw administracji publicznej określa, w drodze rozporządzenia,
rodzaje spraw, w których obowiązek prowadzenia metryki sprawy jest wyłączony ze względu
na nieproporcjonalność nakładu środków koniecznych do prowadzenia metryki w stosunku
do prostego i powtarzalnego charakteru tych spraw.
Art. 67.
§ 1.
Organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania,
mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w
inny sposób utrwalona na piśmie.
§ 2.
W szczególności sporządza się protokół:
1)
przyjęcia wniesionego ustnie podania;
2)
przesłuchania strony, świadka i biegłego;
3)
oględzin i ekspertyz dokonywanych przy udziale przedstawiciela organu administracji
publicznej;
4)
rozprawy;
5)
ustnego ogłoszenia decyzji i postanowienia.
Art. 68.
§ 1.
Protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności
dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku
tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby.
§ 2.
Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej,
które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby
należy omówić w protokole.
Art. 69.
§ 1.
Protokół przesłuchania powinien być odczytany i przedstawiony do podpisu osobie zeznającej
niezwłocznie po złożeniu zeznania.
§ 2.
W protokołach przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w języku obcym, należy podać
w przekładzie na język polski treść złożonego zeznania oraz wskazać osobę i adres
tłumacza, który dokonał przekładu; tłumacz ten powinien podpisać protokół przesłuchania.
Art. 70.
Organ administracji publicznej może zezwolić na dołączenie do protokołu zeznania na
piśmie, podpisanego przez zeznającego, oraz innych dokumentów mających znaczenie dla
sprawy.
Art. 71.
Skreśleń i poprawek w protokole należy tak dokonywać, aby wyrazy skreślone i poprawione
były czytelne. Skreślenia i poprawki powinny być stwierdzone w protokole przed jego
podpisaniem.
Art. 72.
§ 116)Oznaczenie § 1 nadane przez art. 2 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu,
a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie
adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności.
§ 217)Dodany przez art. 2 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Adnotacja może być sporządzona w formie dokumentu elektronicznego.
Rozdział 3
Udostępnianie akt
Art. 73.
§ 1.
Strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów.
Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania.
§ 1a.
Czynności określone w § 1 są dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w
obecności pracownika tego organu.
§ 2.
Strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z
akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony.
§ 318)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Organ administracji publicznej może zapewnić stronie dokonanie czynności, o których
mowa w § 1, w swoim systemie teleinformatycznym, po identyfikacji strony w sposób
określony w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.
Art. 74.
§ 1.
Przepisu art. 73 nie stosuje się do akt sprawy zawierających informacje niejawne o
klauzuli tajności „tajne” lub „ściśle tajne”, a także do innych akt, które organ administracji
publicznej wyłączy ze względu na ważny interes państwowy.
§ 2.
Odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek,
kopii i odpisów, uwierzytelnienia takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych
odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Rozdział 4
Dowody
Art. 75.
§ 1.
Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania
świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
§ 2.
Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu
prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji
publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności
za fałszywe zeznania. Przepis art. 83 § 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 76.
§ 1.
Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy
państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo
stwierdzone.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy
jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub
porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4.
§ 3.
Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści
dokumentów wymienionych w tych przepisach.
Art. 76a.
§ 1.
Jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub podmiotu, o którym mowa w art. 76
§ 1 lub 2, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub podmiot
odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ administracji publicznej zażąda udzielenia odpisu
lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy organ uzna za konieczne
przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie.
§ 2.
Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność
z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie
pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub
doradcą podatkowym.
§ 2a19)Dodany przez art. 2 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, poświadczenie
jego zgodności z oryginałem, o którym mowa w § 2, dokonuje się przy użyciu mechanizmów
określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne. Odpisy dokumentów poświadczane elektronicznie sporządzane są w formatach danych
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 tej ustawy.
§ 3.
Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego
w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym
lub doradcą podatkowym ma charakter dokumentu urzędowego.
§ 4.
Jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, organ administracji publicznej
zażąda od strony składającej odpis dokumentu, o którym mowa w § 2, przedłożenia oryginału
tego dokumentu.
Art. 77.
§ 1.
Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć
cały materiał dowodowy.
§ 2.
Organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie
dotyczące przeprowadzenia dowodu.
§ 3.
Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy
(art. 52) może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków
i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania.
§ 4.
Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty
znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie.
Art. 78.
§ 1.
Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem
dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.
§ 2.
Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało
zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to
dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie
dla sprawy.
Art. 79.
§ 1.
Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków,
biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem.
§ 2.
Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom,
biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia.
Art. 80.
Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego,
czy dana okoliczność została udowodniona.
Art. 81.
Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność
wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności,
o których mowa w art. 10 § 2.
Art. 82.
Świadkami nie mogą być:
1)
osoby niezdolne do spostrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń;
2)
osoby obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji niejawnych na okoliczności objęte
tajemnicą, jeżeli nie zostały w trybie określonym obowiązującymi przepisami zwolnione
od obowiązku zachowania tej tajemnicy;
3)
duchowni co do faktów objętych tajemnicą spowiedzi.
Art. 83.
§ 1.
Nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony,
wstępnych, zstępnych i rodzeństwa strony oraz jej powinowatych pierwszego stopnia,
jak również osób pozostających ze stroną w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.
Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub
kurateli.
§ 2.
Świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub
jego bliskich wymienionych w § 1 na odpowiedzialność karną, hańbę lub bezpośrednią
szkodę majątkową albo spowodować naruszenie obowiązku zachowania prawnie chronionej
tajemnicy zawodowej.
§ 3.
Przed odebraniem zeznania organ administracji publicznej uprzedza świadka o prawie
odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania.
Art. 84.
§ 1.
Gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może
zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii.
§ 2.
Biegły podlega wyłączeniu na zasadach i w trybie określonym w art. 24. Poza tym do
biegłych stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków.
Art. 85.
§ 1.
Organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny.
§ 2.
Jeżeli przedmiot oględzin znajduje się u osób trzecich, osoby te są obowiązane na
wezwanie organu do okazania przedmiotu oględzin.
Art. 86.
Jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione
fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia
może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków,
z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu.
Art. 87.
Organ kolegialny, właściwy do wydania decyzji w sprawie, może zlecić przeprowadzenie
postępowania dowodowego lub jego części jednemu ze swych członków lub pracowników,
jeżeli szczególne przepisy temu się nie sprzeciwiają.
Art. 88.
§ 1.
Kto, będąc obowiązany do osobistego stawienia się (art. 51), mimo prawidłowego wezwania
nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny jako świadek lub biegły albo bezzasadnie
odmówił złożenia zeznania, wydania opinii,
okazania przedmiotu oględzin albo udziału w innej czynności urzędowej, może być ukarany
przez organ przeprowadzający dowód grzywną do 50 zł, a w razie ponownego niezastosowania
się do wezwania - grzywną do 200 zł. Na postanowienie o ukaraniu grzywną służy zażalenie.
§ 2.
Organ, który nałożył karę grzywny, może na wniosek ukaranego, złożony w ciągu siedmiu
dni od daty otrzymania zawiadomienia o ukaraniu, uznać za usprawiedliwioną nieobecność
lub odmowę zeznania, wydania opinii albo okazania przedmiotu oględzin i zwolnić od
kary grzywny. Na odmowę zwolnienia od kary służy zażalenie.
§ 3.
Ukaranie grzywną nie wyklucza możności zastosowania do opornego świadka środków przymusu
przewidzianych w przepisach szczególnych.
Art. 88a.
W razie uchybienia przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej obowiązkom, o których
mowa w art. 88 § 1, organ przeprowadzający dowód, zamiast wymierzyć żołnierzowi karę
grzywny, występuje do dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę,
z wnioskiem o pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej.
Rozdział 5
Rozprawa
Art. 89.
§ 1.
Organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku
postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie
postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa.
§ 2.
Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów
stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub
biegłych albo w drodze oględzin.
Art. 90.
§ 1.
Organ administracji publicznej podejmuje przed rozprawą czynności niezbędne do jej
przeprowadzenia.
§ 2.
W szczególności organ wzywa:
1)
strony do złożenia przed rozprawą wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów i do stawienia
się na rozprawę osobiście lub przez przedstawicieli albo pełnomocników;
2)
świadków i biegłych do stawienia się na rozprawę.
§ 3.
Ponadto organ zawiadamia o rozprawie państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne,
organizacje społeczne, a także inne osoby, jeżeli ich udział w rozprawie jest uzasadniony
ze względu na jej przedmiot. W tym przypadku organ wzywa je do wzięcia udziału w rozprawie
albo do złożenia przed rozprawą oświadczenia i dowodów dla jego poparcia.
Art. 91.
§ 1.
W wezwaniu na rozprawę określa się termin, miejsce i przedmiot rozprawy.
§ 220)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Stronom, świadkom, biegłym oraz państwowym i samorządowym jednostkom organizacyjnym,
organizacjom i innym osobom, wezwanym do udziału w rozprawie, doręcza się wezwanie
na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego.
§ 3.
Jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że oprócz wezwanych stron, uczestniczących w postępowaniu,
mogą być jeszcze w sprawie inne strony, nieznane organowi administracji publicznej,
należy ponadto o terminie, miejscu i przedmiocie rozprawy ogłosić w drodze obwieszczeń
albo w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.
Art. 92.
Termin rozprawy powinien być tak wyznaczony, aby doręczenie wezwań oraz ogłoszenie
o rozprawie nastąpiły przynajmniej na siedem dni przed rozprawą.
Art. 93.
Rozprawą kieruje wyznaczony do przeprowadzenia rozprawy pracownik tego organu administracji
publicznej, przed którym toczy się postępowanie. Gdy postępowanie toczy się przed
organem kolegialnym, rozprawą kieruje przewodniczący albo wyznaczony członek organu
kolegialnego.
Art. 94.
§ 1.
Nieobecność na rozprawie stron należycie wezwanych na rozprawę nie stanowi przeszkody
do jej przeprowadzenia.
§ 2.
Kierujący rozprawą odroczy ją, jeżeli stwierdzi poważne nieprawidłowości w wezwaniu
stron na rozprawę, jeżeli niestawienie się strony zostało spowodowane przeszkodą trudną
do przezwyciężenia, a także z innej ważnej przyczyny.
Art. 95.
§ 1.
Na rozprawie strony mogą składać wyjaśnienia, zgłaszać żądania, propozycje i zarzuty
oraz przedstawiać dowody na ich poparcie. Ponadto strony mogą wypowiadać się co do
wyników postępowania dowodowego.
§ 2.
Kierujący rozprawą może uchylić zadawane świadkom, biegłym i stronom pytania, jeżeli
nie mają one istotnego znaczenia dla sprawy. Jednakże na żądanie strony należy zamieścić
w protokole osnowę treści uchylonego pytania.
Art. 96.
Za niewłaściwe zachowanie się w czasie rozprawy strony, świadkowie, biegli i inne
osoby uczestniczące w rozprawie mogą być, po uprzednim ostrzeżeniu, wydalone z miejsca
rozprawy przez kierującego rozprawą oraz ukarane grzywną do 100 zł. Na postanowienie
o ukaraniu grzywną służy zażalenie.
Rozdział 6
Zawieszenie postępowania
Art. 97.
§ 1.
Organ administracji publicznej zawiesza postępowanie:
1)
w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej
strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których
mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art.
105);
2)
w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony;
3)
w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do
czynności prawnych;
4)
gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia
wstępnego przez inny organ lub sąd.
§ 2.
Gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji
publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.
Art. 98.
§ 1.
Organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona,
na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne
strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu.
§ 2.
Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci
się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane.
Art. 99.
Organ administracji publicznej, który z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 1-3
zawiesił postępowanie wszczęte z urzędu, poczyni równocześnie niezbędne kroki w celu
usunięcia przeszkody do dalszego prowadzenia postępowania. Tak samo postąpi organ
w razie zawieszenia z tej samej przyczyny postępowania wszczętego na żądanie strony,
jeżeli interes społeczny przemawia za załatwieniem sprawy.
Art. 100.
§ 1.
Organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej
w art. 97 § 1 pkt 4, wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie
zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie,
chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub
sądu.
§ 2.
Jeżeli zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 mogłoby
spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla
interesu społecznego, organ administracji publicznej załatwi sprawę, rozstrzygając
zagadnienie wstępne we własnym zakresie.
§ 3.
Przepis § 2 stosuje się także wówczas, gdy strona mimo wezwania (§ 1) nie wystąpiła
o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo gdy zawieszenie postępowania mogłoby
spowodować niepowetowaną szkodę dla strony. W tym ostatnim przypadku organ może uzależnić
załatwienie sprawy od złożenia przez stronę stosownego zabezpieczenia.
Art. 101.
§ 1.
O postanowieniu w sprawie zawieszenia albo podjęcia postępowania organ administracji
publicznej zawiadamia strony.
§ 2.
W przypadku zawieszenia postępowania na żądanie strony lub jednej ze stron (art. 98
§ 1) organ pouczy je o treści przepisu art. 98 § 2.
§ 3.
Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego
postępowania służy stronie zażalenie.
Art. 102.
W czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności
niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo
poważnym szkodom dla interesu społecznego.
Art. 103.
Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie.
Rozdział 7
Decyzje
Art. 104.
§ 1.
Organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy
kodeksu stanowią inaczej.
§ 2.
Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób
kończą sprawę w danej instancji.
Art. 105.
§ 1.
Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo
w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio
w całości albo w części.
§ 2.
Organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona,
na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne
strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym.
Art. 106.
§ 1.
Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ
(wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje
się po zajęciu stanowiska przez ten organ.
§ 2.
Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia
o tym stronę.
§ 3.
Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je
niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu
żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin.
§ 4.
Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie
wyjaśniające.
§ 5.
Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy
stronie zażalenie.
§ 6.
W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się odpowiednio
przepisy art. 36-38.
Art. 107.
§ 1.
Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania,
oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie
faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis
z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania
decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna
być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego
kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo
do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto
pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.
§ 2.
Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja.
§ 3.
Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów,
które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z
powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie
prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
§ 4.
Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony;
nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji
wydanych na skutek odwołania.
§ 5.
Organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji również w przypadkach, w których z dotychczasowych przepisów ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia ze względu na interes
bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny.
Art. 108.
§ 1.
Decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności,
gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia
gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes
społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji
publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia.
§ 2.
Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu.
W tym przypadku organ wydaje postanowienie, na które służy stronie zażalenie.
Art. 109.
§ 1.
Decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
§ 2.
W przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 decyzja może być stronom ogłoszona ustnie.
Art. 110.
Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej
doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.
Art. 111.
§ 1.
Strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać
jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku
do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo
sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.
§ 1a.
Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować
z urzędu w zakresie, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia
lub ogłoszenia decyzji.
§ 1b.
Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia.
§ 2.
W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia
odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia.
Art. 112.
Błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu
powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która
zastosowała się do tego pouczenia.
Art. 113.
§ 1.
Organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze
postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez
ten organ decyzjach.
§ 2.
Organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego
lub strony wątpliwości co do treści decyzji.
§ 3.
Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie.
Rozdział 8
Ugoda
Art. 114.
W sprawie, w której toczy się postępowanie przed organem administracji publicznej,
strony mogą zawrzeć ugodę - jeżeli przemawia za tym charakter sprawy, przyczyni się
to do uproszczenia lub przyspieszenia postępowania i nie sprzeciwia się temu przepis
prawa.
Art. 115.
Ugoda może być zawarta przed organem administracji publicznej, przed którym toczy
się postępowanie w pierwszej instancji lub postępowanie odwoławcze, do czasu wydania
przez organ decyzji w sprawie.
Art. 116.
§ 1.
Organ administracji publicznej odroczy wydanie decyzji i wyznaczy stronom termin do
zawarcia ugody, jeżeli złożą one zgodne oświadczenie o zamiarze jej zawarcia.
§ 2.
W przypadku zawiadomienia przez jedną ze stron o odstąpieniu od zamiaru zawarcia ugody
lub niedotrzymania przez strony terminu wyznaczonego w myśl § 1, organ administracji
publicznej załatwia sprawę w drodze decyzji.
Art. 117.
§ 1.
Ugodę sporządza się w formie pisemnej. Powinna ona zawierać: oznaczenie organu, przed
którym została zawarta, datę sporządzenia, oznaczenie stron, przedmiot i treść ugody,
wzmiankę o jej odczytaniu i przyjęciu, podpisy stron oraz podpis pracownika organu
administracji publicznej, upoważnionego do sporządzenia ugody.
§ 2.
Organ administracji publicznej utrwala fakt zawarcia ugody w aktach sprawy, w formie
protokołu podpisanego przez osobę upoważnioną do sporządzenia ugody.
Art. 118.
§ 1.
Ugoda wymaga zatwierdzenia przez organ administracji publicznej, przed którym została
zawarta.
§ 2.
Jeżeli ugoda dotyczy kwestii, których rozstrzygnięcie wymaga zajęcia stanowiska przez
inny organ, stosuje się odpowiednio przepis art. 106.
§ 3.
Organ administracji publicznej odmówi zatwierdzenia ugody zawartej z naruszeniem prawa,
nieuwzględniającej stanowiska organu, o którym mowa w § 2, albo naruszającej interes
społeczny bądź słuszny interes stron.
Art. 119.
§ 1.
Zatwierdzenie bądź odmowa zatwierdzenia ugody następuje w drodze postanowienia, na
które służy zażalenie; postanowienie w tej sprawie powinno być wydane w ciągu siedmiu
dni od dnia zawarcia ugody.
§ 2.
W przypadku gdy ugoda zawarta została w toku postępowania odwoławczego, z dniem, w
którym stało się ostateczne postanowienie zatwierdzające ugodę, traci moc decyzja
organu pierwszej instancji, o czym zamieszcza się wzmiankę w tym postanowieniu.
§ 3.
Łącznie z postanowieniem zatwierdzającym ugodę doręcza się stronom odpis ugody.
Art. 120.
§ 1.
Ugoda staje się wykonalna z dniem, w którym postanowienie o jej zatwierdzeniu stało
się ostateczne.
§ 2.
Organ administracji publicznej, przed którym została zawarta ugoda, potwierdza jej
wykonalność na egzemplarzu ugody.
Art. 121.
Zatwierdzona ugoda wywiera takie same skutki, jak decyzja wydana w toku postępowania
administracyjnego.
Art. 122.
W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do ugody i postanowienia w sprawie
jej zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące
decyzji.
Rozdział 9
Postanowienia
Art. 123.
§ 1.
W toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia.
§ 2.
Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz
nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.
Art. 124.
§ 1.
Postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego
wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu,
powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy
na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia
i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli
postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone
bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego
certyfikatu.
§ 2.
Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie
zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia
na postanowienie.
Art. 125.
§ 1.
Postanowienia, od których służy stronom zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego,
doręcza się na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
§ 2.
W przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 postanowienia mogą być stronom ogłaszane
ustnie.
§ 3.
Postanowienie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego, doręcza się stronie
wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi oraz uzasadnieniem faktycznym
i prawnym.
Art. 126.
Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art.
109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych
w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której
mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie.
Rozdział 10
Odwołania
Art. 127.
§ 1.
Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji.
§ 2.
Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia,
chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
§ 3.
Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze
nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego
organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio
przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
§ 4.
(uchylony)
Art. 128.
Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika,
że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać
inne wymogi co do treści odwołania.
Art. 129.
§ 1.
Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który
wydał decyzję.
§ 2.
Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie,
a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
§ 3.
Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania.
Art. 130.
§ 1.
Przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu.
§ 2.
Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji.
§ 3.
Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy:
1)
decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108);
2)
decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy.
§ 4.
Ponadto decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, gdy
jest zgodna z żądaniem wszystkich stron.
Art. 131.
O wniesieniu odwołania organ administracji publicznej, który wydał decyzję, zawiadomi
strony.
Art. 132.
§ 1.
Jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej, który
wydał decyzję, uzna, że to odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać
nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się także w przypadku, gdy odwołanie wniosła jedna ze stron, a
pozostałe strony wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem
odwołania.
§ 3.
Od nowej decyzji służy stronom odwołanie.
Art. 133.
Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie
wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym
otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132.
Art. 134.
Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz
uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Art. 135.
Organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie
decyzji.
Art. 136.
Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie
w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego
postępowania organowi, który wydał decyzję.
Art. 137.
Strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ
odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania
w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny.
Art. 138.
§ 1.
Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:
1)
utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
2)
uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty
sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości
albo w części, albo
3)
umarza postępowanie odwoławcze.
§ 2.
Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego
rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem
przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ
na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności
należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
§ 3.
(uchylony)
§ 4.
Jeżeli przepisy przewidują wydanie decyzji na blankiecie urzędowym, w tym za pomocą
środków komunikacji elektronicznej, a istnieją podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji,
organ odwoławczy uchyla decyzję i zobowiązuje organ pierwszej instancji do wydania
decyzji o określonej treści.
Art. 139.
Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba
że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.
Art. 140.
W sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi
mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji.
Rozdział 11
Zażalenia
Art. 141.
§ 1.
Na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak
stanowi.
§ 2.
Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie,
a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie.
Art. 142.
Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu
od decyzji.
Art. 143.
Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji
publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to
za uzasadnione.
Art. 144.
W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie
przepisy dotyczące odwołań.
Rozdział 12
Wznowienie postępowania
Art. 145.
§ 1.
W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
1)
dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały
się fałszywe;
2)
decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
3)
decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który
podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;
4)
strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
5)
wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące
w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;
6)
decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;
7)
zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie
od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);
8)
decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało
następnie uchylone lub zmienione.
§ 2.
Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed
stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub
innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste,
a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia
lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.
§ 3.
Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku,
gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu
czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa.
Art. 145a.
§ 1.
Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny
orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.
§ 2.
W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca
od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Art. 145b.
§ 1.
Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie
sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej
w zakresie równego traktowania , jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją
ostateczną.
§ 2.
W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca
od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu.
Art. 146.
§ 1.
Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić,
jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn
określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia
lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.
§ 2.
Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania
mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Art. 147.
Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania
z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje
tylko na żądanie strony.
Art. 148.
§ 1.
Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który
wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia,
w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia
postępowania.
§ 2.
Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.
145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
Art. 149.
§ 1.
Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia.
§ 2.
Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania
co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
§ 3.
Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia.
§ 4.
Na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie.
Art. 150.
§ 1.
Organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest
organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.
§ 2.
Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w §
1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie
wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2.
§ 3.
Przepis § 2 nie dotyczy przypadków, gdy decyzję w ostatniej instancji wydał minister,
a w sprawach należących do zadań jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe
kolegium odwoławcze.
Art. 151.
§ 1.
Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania
określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:
1)
odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia
na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo
2)
uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na
podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą
o istocie sprawy.
§ 2.
W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek
okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy
się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania
okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Art. 152.
§ 1.
Organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma
z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują
na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
§ 2.
Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie,
chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze.
Art. 153.
(uchylony)
Rozdział 13
Uchylenie, zmiana oraz stwierdzenie nieważności decyzji
Art. 154.
§ 1.
Decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym
czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał,
jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
§ 2.
W przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia
lub zmiany dotychczasowej decyzji.
§ 3.
(uchylony)
Art. 155.
Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za
zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją
wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej
decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art.
154 § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 156.
§ 1.
Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
1)
wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
2)
wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
3)
dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;
4)
została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
5)
była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
6)
w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
7)
zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
§ 221)Uznany za niezgodny z Konstytucją z dniem 21 maja 2015 r. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13 (Dz. U. poz. 702)..
Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i
7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy
decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.
Art. 157.
§ 1.
Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156
jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe
kolegium odwoławcze - ten organ.
§ 2.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony
lub z urzędu.
§ 3.
(uchylony)
Art. 158.
§ 1.
Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji.
§ 2.
Jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których
mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia
wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu
których nie stwierdził nieważności decyzji.
Art. 159.
§ 1.
Organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji,
wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo,
że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1.
§ 2.
Na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji służy stronie zażalenie.
Art. 160.
(uchylony)
Art. 161.
§ 1.
Minister może uchylić lub zmienić w niezbędnym zakresie każdą decyzję ostateczną,
jeżeli w inny sposób nie można usunąć stanu zagrażającego życiu lub zdrowiu ludzkiemu
albo zapobiec poważnym szkodom dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów
Państwa.
§ 2.
Uprawnienia określone w § 1 w stosunku do decyzji wydanych przez organy jednostek
samorządu terytorialnego w sprawach należących do zadań z zakresu administracji rządowej
przysługują również wojewodzie.
§ 3.
Stronie, która poniosła szkodę na skutek uchylenia lub zmiany decyzji, służy roszczenie
o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę od organu, który uchylił lub zmienił
tę decyzję; organ ten, w drodze decyzji, orzeka również o odszkodowaniu.
§ 4.
Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stała
się ostateczna decyzja uchylająca lub zmieniająca decyzję.
§ 5.
(uchylony)
Art. 162.
§ 1.
Organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza
jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja:
1)
stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis
prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony;
2)
została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona
nie dopełniła tego warunku.
§ 2.
Organ administracji publicznej, o którym mowa w § 1, uchyli decyzję, jeżeli została
ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła
tych czynności w wyznaczonym terminie.
§ 3.
Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie przepisów § 1
i 2 w drodze decyzji.
Art. 163.
Organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona
nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w niniejszym
rozdziale, o ile przewidują to przepisy szczególne.
Dział III
Przepisy szczególne w sprawach ubezpieczeń społecznych
Art. 164-179.
(uchylone)
Art. 180.
§ 1.
W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy kodeksu, chyba że
przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach.
§ 2.
Przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy wynikające z przepisów
o ubezpieczeniach społecznych, o zaopatrzeniach emerytalnych i rentowych, o funduszu
alimentacyjnym, a także sprawy wynikające z przepisów o innych świadczeniach wypłacanych
z funduszów przeznaczonych na ubezpieczenia społeczne.
Art. 181.
Organy odwoławcze właściwe w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych określają
przepisy odrębne; do postępowania przed tymi organami stosuje się odpowiednio przepis
art. 180 § 1.
Dział IV
Udział prokuratora
Art. 182.
Prokuratorowi służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej
o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem.
Art. 183.
§ 1.
Prokuratorowi służy prawo udziału w każdym stadium postępowania w celu zapewnienia,
aby postępowanie i rozstrzygnięcie sprawy było zgodne z prawem.
§ 2.
Organ administracji publicznej zawiadamia prokuratora o wszczęciu postępowania oraz
o toczącym się postępowaniu w każdym przypadku, gdy uzna udział prokuratora w postępowaniu
za potrzebny.
Art. 184.
§ 1.
Prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej, jeżeli przepisy
kodeksu lub przepisy szczególne przewidują wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności
decyzji albo jej uchylenie lub zmianę.
§ 2.
Prokurator wnosi sprzeciw do organu właściwego do wznowienia postępowania, stwierdzenia
nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany.
§ 3.
Sprzeciw od decyzji wydanej przez ministra wnosi Prokurator Generalny.
§ 4.
Jeżeli podstawą sprzeciwu jest naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 4, wniesienie
sprzeciwu wymaga zgody strony.
Art. 185.
§ 1.
Sprzeciw prokuratora powinien być rozpatrzony i załatwiony w terminie trzydziestu
dni od daty jego wniesienia.
§ 2.
W razie niezałatwienia sprzeciwu w terminie określonym w § 1 mają odpowiednie zastosowanie
przepisy art. 36-38.
Art. 186.
W przypadku wniesienia sprzeciwu przez prokuratora właściwy organ administracji publicznej
wszczyna w sprawie postępowanie z urzędu, zawiadamiając o tym strony.
Art. 187.
W przypadku wniesienia przez prokuratora sprzeciwu organ administracji publicznej,
do którego sprzeciw wniesiono, obowiązany jest niezwłocznie rozpatrzyć, czy zachodzi
potrzeba wstrzymania wykonania decyzji do chwili załatwienia sprzeciwu.
Art. 188.
Prokuratorowi, który bierze udział w postępowaniu w przypadkach określonych w art.
182-184, służą prawa strony.
Art. 189.
Prokurator, który wniósł skargę na decyzję organu administracji publicznej do sądu
administracyjnego, nie może z tych samych przyczyn wnieść sprzeciwu.
Dział V
(uchylony)
Dział VI
(uchylony)
Dział VII
Wydawanie zaświadczeń
Art. 217.
§ 1.
Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się
o zaświadczenie.
§ 2.
Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
1)
urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;
2)
osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu
określonych faktów lub stanu prawnego.
§ 3.
Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie
siedmiu dni.
§ 4.
Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego bezpiecznym
podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu,
jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie.
Art. 218.
§ 1.
W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej
obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu
prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych
danych znajdujących się w jego posiadaniu.
§ 2.
Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w
koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.
Art. 219.
Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą
się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Art. 220.
§ 1.
Organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia ani oświadczenia na potwierdzenie
faktów lub stanu prawnego, jeżeli:
1)
znane są one organowi z urzędu;
2)
możliwe są do ustalenia przez organ na podstawie:
a)
posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych,
b)
rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których organ
ma dostęp w drodze elektronicznej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne,
c)
wymiany informacji z innym podmiotem publicznym na zasadach określonych w przepisach
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne,
d)
przedstawionych przez zainteresowanego do wglądu dokumentów urzędowych (dowodu osobistego,
dowodów rejestracyjnych i innych).
§ 2.
Organ administracji publicznej żądający od strony lub innego uczestnika postępowania
zaświadczenia albo oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego jest obowiązany
wskazać przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia tych faktów lub stanu prawnego
w drodze zaświadczenia albo oświadczenia.
§ 322)Dodany przez art. 2 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie może uzyskać w formie dokumentu
elektronicznego zaświadczenia wymaganego do potwierdzenia faktów lub stanu prawnego
lub innego dokumentu wydanego przez podmiot publiczny w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne, jak również potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów postępowania, strona lub inny
uczestnik postępowania
może złożyć elektroniczną kopię takiego dokumentu, po uwierzytelnieniu jej przez wnoszącego,
przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.
§ 422)Dodany przez art. 2 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Organ administracji publicznej może żądać przedłożenia oryginału zaświadczenia, innego
dokumentu lub potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów postępowania, o których mowa
w § 3, o ile złożona kopia nie pozwala na weryfikację autentyczności oraz integralności
lub jeżeli jest to uzasadnione innymi okolicznościami sprawy.
§ 522)Dodany przez art. 2 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Strona lub inny uczestnik postępowania przechowują zaświadczenie, inny dokument lub
potwierdzenie uiszczenia opłat i kosztów postępowania, o których mowa w § 3, do dnia,
w którym decyzja kończąca postępowanie stała się ostateczna.
Dział VIII
Skargi i wnioski
Rozdział 1
Postanowienia ogólne
Art. 22123)W brzmieniu ustalonym przez art. 16 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o petycjach (Dz. U. poz. 1195), która weszła w życie z dniem 6 września 2015 r..
§ 1.
Zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu
terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji
i instytucji społecznych realizowane jest na zasadach określonych przepisami niniejszego
działu.
§ 2.
Skargi i wnioski mogą być składane do organizacji i instytucji społecznych w związku
z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej.
§ 3.
Skargi i wnioski można składać w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za
jej zgodą.
Art. 222.
O tym, czy pismo jest skargą albo wnioskiem, decyduje treść pisma, a nie jego forma
zewnętrzna.
Art. 223.
§ 1.
Organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe oraz organy
organizacji społecznych - rozpatrują oraz załatwiają skargi i wnioski w ramach swojej
właściwości.
§ 2.
Pracownik organu państwowego, pracownik samorządowy oraz organu organizacji społecznej,
winny niewłaściwego i nieterminowego załatwiania skarg i wniosków, podlega odpowiedzialności
porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach
prawa.
Art. 224.
Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o organach państwowych - rozumie
się przez to także organy przedsiębiorstw państwowych i innych państwowych jednostek
organizacyjnych.
Art. 225.
§ 1.
Nikt nie może być narażony na jakikolwiek uszczerbek lub zarzut z powodu złożenia
skargi lub wniosku albo z powodu dostarczenia materiału do publikacji o znamionach
skargi lub wniosku, jeżeli działał w granicach prawem dozwolonych.
§ 2.
Organy państwowe, organy jednostek samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe
oraz organy organizacji społecznych są obowiązane przeciwdziałać hamowaniu krytyki
i innym działaniom ograniczającym prawo do składania skarg i wniosków lub dostarczania
informacji - do publikacji - o znamionach skargi lub wniosku.
Art. 226.
Rada Ministrów wyda, w drodze rozporządzenia, przepisy o organizacji przyjmowania
i rozpatrywania skarg i wniosków.
Rozdział 2
Skargi
Art. 227.
Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie
zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności
lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.
Art. 228.
Skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia.
Art. 229.
Jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania
skarg, jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności:
1)
rady gminy, rady powiatu i sejmiku województwa - wojewoda, a w zakresie spraw finansowych
- regionalna izba obrachunkowa;
2)
organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego oraz kierowników powiatowych
służb, inspekcji, straży i innych jednostek organizacyjnych w sprawach należących
do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej - wojewoda lub organ wyższego
stopnia;
3)
wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych,
z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 - rada gminy;
4)
zarządu powiatu oraz starosty, a także kierowników powiatowych służb, inspekcji, straży
i innych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 - rada powiatu;
5)
zarządu i marszałka województwa, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 - sejmik województwa;
6)
wojewody w sprawach podlegających rozpatrzeniu według kodeksu - właściwy minister,
a w innych sprawach - Prezes Rady Ministrów;
7)
innego organu administracji rządowej, organu przedsiębiorstwa państwowego lub innej
państwowej jednostki organizacyjnej - organ wyższego stopnia lub sprawujący bezpośredni
nadzór;
8)
ministra - Prezes Rady Ministrów;
8a24)Dodany przez art. 139 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.)
konsula - minister właściwy do spraw zagranicznych;
9)
organu centralnego i jego kierownika - organ, któremu podlega.
Art. 230.
Do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań i działalności organizacji społecznej właściwy
jest organ bezpośrednio wyższego stopnia tej organizacji, a w stosunku do organu naczelnego
organizacji - Prezes Rady Ministrów lub właściwi ministrowie sprawujący nadzór nad
działalnością tej organizacji.
Art. 231.
Jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany
jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu
organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ.
Art. 232.
§ 1.
Organ właściwy do rozpatrzenia skargi może ją przekazać do załatwienia organowi niższego
stopnia, o ile skarga nie zawiera zarzutów dotyczących działalności tego organu.
§ 2.
Skargę na pracownika można przekazać do załatwienia również jego przełożonemu służbowemu,
z obowiązkiem zawiadomienia organu właściwego do rozpatrzenia skargi o sposobie jej
załatwienia.
§ 3.
O przekazaniu skargi zawiadamia się równocześnie skarżącego.
Art. 233.
Skarga w sprawie indywidualnej, która nie była i nie jest przedmiotem postępowania
administracyjnego, powoduje wszczęcie postępowania, jeżeli została złożona przez stronę.
Jeżeli skarga taka pochodzi od innej osoby, może spowodować wszczęcie postępowania
administracyjnego z urzędu, chyba że przepisy wymagają do wszczęcia postępowania żądania
strony.
Art. 234.
W sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne:
1)
skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami
kodeksu;
2)
skarga pochodząca od innych osób stanowi materiał, który organ prowadzący postępowanie
powinien rozpatrzyć z urzędu.
Art. 235.
§ 1.
Skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną, uważa się zależnie od jej treści
za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia
lub zmiany, które może być uwzględnione, z zastrzeżeniem art. 16 § 1 zdanie drugie.
§ 2.
(uchylony)
Art. 236.
W przypadkach określonych w art. 233 i 234 organem właściwym do rozpatrzenia skargi
jest organ uprawniony do wszczęcia postępowania lub organ, przed którym toczy się
postępowanie, a w przypadkach określonych
w art. 235 - organ właściwy do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji
albo do jej uchylenia lub zmiany.
Art. 237.
§ 1.
Organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki,
nie później jednak niż w ciągu miesiąca.
§ 2.
Posłowie na Sejm, senatorowie i radni, którzy wnieśli skargę we własnym imieniu albo
przekazali do załatwienia skargę innej osoby, powinni być zawiadomieni o sposobie
załatwienia skargi, a gdy jej załatwienie wymaga zebrania dowodów, informacji lub
wyjaśnień - także o stanie rozpatrzenia skargi, najpóźniej w terminie czternastu dni
od dnia jej wniesienia albo przekazania.
§ 3.
O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego.
§ 4.
W razie niezałatwienia skargi w terminie określonym w § 1 stosuje się przepisy art.
36-38.
Art. 238.
§ 1.
Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od
którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis
z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia
skargi lub, jeżeli zawiadomienie sporządzone zostało w formie dokumentu elektronicznego,
powinno być opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą
ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno
zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239.
§ 2.
W zawiadomieniu, o którym mowa w § 1, w jednostkach organizacyjnych resortu obrony
narodowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu
Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego można
pominąć imię i nazwisko osoby upoważnionej do załatwienia skargi.
Art. 239.
§ 1.
W przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, została uznana za bezzasadną i
jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania
nowych okoliczności - organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie
stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy - bez zawiadamiania skarżącego.
§ 2.
(uchylony)
Art. 240.
Gdy skarga dotyczy sprawy, która nie podlega rozpatrzeniu według przepisów kodeksu
(art. 3 § 1 i 2) albo nie należy do właściwości organów administracji publicznej,
przepisy art. 233-239 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że w miejsce pozostałych
przepisów kodeksu stosuje się przepisy postępowania właściwego dla danej sprawy.
Rozdział 3
Wnioski
Art. 241.
Przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia
praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego
zaspokajania potrzeb ludności.
Art. 242.
§ 1.
Wnioski składa się do organów właściwych ze względu na przedmiot wniosku.
§ 2.
Wnioski w sprawach dotyczących zadań organizacji społecznych składa się do organów
tych organizacji.
Art. 243.
Jeżeli organ, który otrzymał wniosek, nie jest właściwy do jego rozpatrzenia, obowiązany
jest w ciągu siedmiu dni przekazać go właściwemu organowi. O przekazaniu wniosku zawiadamia
się równocześnie wnioskodawcę.
Art. 244.
§ 1.
W sprawie terminu załatwiania wniosków stosuje się przepis art. 237 § 1.
§ 2.
O sposobie załatwienia wniosku zawiadamia się równocześnie wnioskodawcę.
Art. 245.
W razie niemożności załatwienia wniosku w terminie określonym w art. 244 właściwy
organ obowiązany jest w tym terminie zawiadomić wnioskodawcę o czynnościach podjętych
w celu rozpatrzenia wniosku oraz o przewidywanym terminie załatwienia wniosku.
Art. 246.
§ 1.
Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia
skargi w trybie określonym w rozdziale 2 niniejszego działu.
§ 2.
Wnioskodawcy służy prawo wniesienia skargi w przypadku niezałatwienia wniosku w terminie
określonym w art. 244 albo wskazanym w zawiadomieniu (art. 245).
Art. 247.
Do wniosków stosuje się odpowiednio przepisy art. 230, 237 § 2 i art. 238.
Rozdział 4
Udział prasy i organizacji społecznych
Art. 248.
§ 1.
Skargi i wnioski przekazane przez redakcje prasowe, radiowe i telewizyjne do organów
właściwych w myśl art. 228-230 i 242 podlegają rozpatrzeniu i załatwieniu w trybie
określonym w przepisach rozdziałów 2 i 3 niniejszego działu.
§ 2.
Właściwy organ zawiadamia w przepisanym terminie o sposobie załatwienia skargi lub
wniosku albo o ich przekazaniu innemu organowi w celu załatwienia również redakcję,
jeżeli zażądała takiego zawiadomienia.
Art. 249.
Przepis art. 248 stosuje się odpowiednio do skarg i wniosków przekazanych przez organizacje
społeczne do organów właściwych w myśl art. 228-230 oraz art. 242.
Art. 250.
(uchylony)
Art. 251.
Przepisy art. 237 § 4 oraz art. 245 i 246 stosuje się odpowiednio do redakcji prasowej,
która opublikowała i przesłała do właściwego organu administracji publicznej artykuł,
notatkę lub inną wiadomość, w trybie przewidzianym w niniejszym rozdziale.
Art. 252.
(uchylony)
Rozdział 5
Przyjmowanie skarg i wniosków
Art. 253.
§ 1.
Organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe oraz organy
organizacji społecznych obowiązane są przyjmować obywateli w sprawach skarg i wniosków
w ustalonych przez siebie dniach i godzinach.
§ 2.
Kierownicy organów wymienionych w § 1 lub wyznaczeni przez nich zastępcy obowiązani
są przyjmować obywateli w sprawach skarg i wniosków co najmniej raz w tygodniu.
§ 3.
Dni i godziny przyjęć powinny być dostosowane do potrzeb ludności, przy czym przynajmniej
raz w tygodniu przyjęcia powinny się odbywać w ustalonym dniu po godzinach pracy.
§ 4.
Informacja o dniach i godzinach przyjęć powinna być wywieszona na widocznym miejscu
w siedzibie danej jednostki organizacyjnej oraz w podporządkowanych jej jednostkach
organizacyjnych.
§ 5.
Prezes Rady Ministrów lub właściwy minister oraz naczelny organ organizacji społecznej
mogą ustalać sposób, dni i godziny przyjmowania obywateli w sprawach skarg i wniosków
przez podporządkowane im organy i jednostki organizacyjne.
Art. 254.
Skargi i wnioski składane i przekazywane do organów państwowych, organów samorządu
terytorialnego i innych organów samorządowych i organów organizacji społecznych oraz
związane z nimi pisma i inne dokumenty rejestruje się i przechowuje w sposób ułatwiający
kontrolę przebiegu i terminów załatwiania poszczególnych skarg i wniosków.
Art. 255.
(uchylony)
Art. 256.
Pracownik, który otrzymał skargę dotyczącą jego działalności, obowiązany jest przekazać
ją niezwłocznie swojemu przełożonemu służbowemu.
Rozdział 6
Nadzór i kontrola
Art. 257.
Zwierzchni nadzór nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg i wniosków składanych do
sądów sprawuje Krajowa Rada Sądownictwa, a do innych organów i jednostek organizacyjnych
- Prezes Rady Ministrów.
Art. 258.
§ 1.
Nadzór i kontrolę nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg i wniosków sprawują:
1)
ministrowie - gdy chodzi o skargi załatwiane przez ministerstwa i inne jednostki organizacyjne
bezpośrednio podległe ministrowi;
2)
właściwi rzeczowo ministrowie we współdziałaniu z ministrem właściwym do spraw administracji
publicznej - gdy chodzi o skargi załatwiane przez organy administracji rządowej;
3)
terenowe organy administracji rządowej - gdy chodzi o skargi załatwiane przez jednostki
organizacyjne nadzorowane przez te organy;
4)
organy wyższego stopnia oraz właściwe organy naczelne - gdy chodzi o skargi załatwiane
przez pozostałe organy państwowe i organy państwowych jednostek organizacyjnych;
5)
Prezes Rady Ministrów i wojewodowie - gdy chodzi o skargi załatwiane przez organy
jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządowe jednostki organizacyjne.
§ 2.
Nadzór i kontrolę nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg i wniosków w organach organizacji
społecznych sprawują statutowe organy nadzorcze tych organizacji oraz organy wyższego
stopnia, zaś w organach naczelnych tych organizacji - organ administracji rządowej
sprawujący nadzór nad działalnością danej organizacji.
Art. 259.
§ 1.
Organy, o których mowa w art. 258, dokonują okresowo, nie rzadziej niż raz na dwa
lata, ocen przyjmowania i załatwiania skarg i wniosków przez organy i jednostki organizacyjne
poddane ich nadzorowi.
§ 2.
(uchylony)
§ 3.
W wyniku przeprowadzonych kontroli oraz ocen organy wymienione w § 1 dążą do usunięcia
przyczyn skarg oraz do pełnego wykorzystania wniosków w celu polepszenia działalności
poszczególnych organów i innych państwowych jednostek organizacyjnych.
Art. 260.
(uchylony)
Dział IX
Opłaty i koszty postępowania
Art. 261.
§ 1.
Jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które
zgodnie z przepisami powinny być uiszczone z góry, organ administracji publicznej
prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesienia tych należności. Termin
ten nie może być krótszy niż siedem dni, a dłuższy niż czternaście dni.
§ 2.
Jeżeli w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie podlega zwrotowi
lub czynność uzależniona od opłaty zostanie zaniechana.
§ 3.
Na postanowienie w sprawie zwrotu podania służy zażalenie.
§ 4.
Organ powinien jednak załatwić podanie mimo nieuiszczenia należności:
1)
jeżeli za niezwłocznym załatwieniem przemawiają względy społeczne lub wzgląd na ważny
interes strony;
2)
jeżeli wniesienie podania stanowi czynność, dla której jest ustanowiony termin zawity;
3)
jeżeli podanie wniosła osoba zamieszkała za granicą.
Art. 262.
§ 1.
Stronę obciążają te koszty postępowania, które:
1)
wynikły z winy strony;
2)
zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego
obowiązku organów prowadzących postępowanie.
§ 2.
W uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej może zażądać od strony
złożenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania.
Art. 263.
§ 1.
Do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych
oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami
na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych.
§ 2.
Organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty
bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy.
Art. 264.
§ 1.
Jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia
wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i
sposób ich uiszczenia.
§ 2.
Na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poniesienia
służy zażalenie.
Art. 265.
Wszelkie nieuiszczone w terminie opłaty i koszty postępowania oraz inne należności
wynikłe z tego postępowania podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o egzekucji administracyjnej
świadczeń pieniężnych.
Art. 266.
Pracownik organu administracji publicznej winny błędnego wezwania strony (art. 56
§ 1) obowiązany jest do zwrotu wynikłych stąd kosztów. Orzekanie i ściąganie należności
od tego pracownika następuje w trybie administracyjnym.
Art. 267.
W razie niewątpliwej niemożności poniesienia przez stronę opłat, kosztów i należności
związanych z tokiem postępowania organ administracji publicznej może ją zwolnić w
całości lub w części od ponoszenia tych opłat, kosztów i należności. Zwolnienie od
opłat skarbowych następuje z zachowaniem przepisów o tych opłatach.
Dział X
Przepisy końcowe
Art. 268.
(uchylony)
Art. 268a25)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o Służbie Celnej, ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 211), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2015 r..
Organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących
ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności
do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.
Art. 269.
Decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne uważa się za ostateczne,
chyba że z przepisów tych wynika, iż dotyczą one takiej decyzji, która została utrzymana
w mocy w postępowaniu sądowym bądź też nie została zaskarżona w tym postępowaniu z
powodu upływu terminu do wniesienia skargi.
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 699, 978, 1197, 1269, 1311, 1649, 1923, 1932 i 2184.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r.
o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 183), która weszła w życie z dniem 11 maja
2014 r.
3)
Dodany przez art. 2 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
4)
Dodany przez art. 2 pkt 1 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
5)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
6)
Dodany przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
7)
W brzmieniu ustalonym przez art. 139 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo
konsularne (Dz. U. poz. 1274), która weszła w życie z dniem 1 listopada 2015 r.
8)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
10)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
11)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
12)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 1296 i 1306 oraz z 2015 r. poz. 2, 4, 238, 539, 957, 978, 1045, 1137, 1348, 1418,
1587, 1595 i 1854.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 8 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
14)
Dodany przez art. 2 pkt 8 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
15)
Dodany przez art. 2 pkt 8 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
16)
Oznaczenie § 1 nadane przez art. 2 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
17)
Dodany przez art. 2 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
18)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
19)
Dodany przez art. 2 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
20)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
21)
Uznany za niezgodny z Konstytucją z dniem 21 maja 2015 r. w zakresie, w jakim nie
wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem
prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą
nabycia prawa lub ekspektatywy, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia
12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13 (Dz. U. poz. 702).
22)
Dodany przez art. 2 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
23)
W brzmieniu ustalonym przez art. 16 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o petycjach (Dz.
U. poz. 1195), która weszła w życie z dniem 6 września 2015 r.
24)
Dodany przez art. 139 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
25)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy
o Służbie Celnej, ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 211), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2015 r.