Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 26 stycznia 2016 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Podmioty realizujące zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii
- Rozdział 3 - Działalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna i profilaktyczna
- Rozdział 4 - Postępowanie z osobami uzależnionymi
- Rozdział 5 - Prekursory, środki odurzające, substancje psychotropowe, środki zastępcze i nowe substancje psychoaktywne
- Rozdział 6 - Uprawa maku i konopi
- Rozdział 6a - Kara pieniężna
- Rozdział 7 - Przepisy karne
- Rozdział 8 - Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
- Załącznik nr 1 - Wykaz środków odurzających
- Załącznik nr 2 - Wykaz substancji psychotropowych
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz
niektórych innych ustaw ,
2)
ustawą z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym ,
3)
ustawą z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej
oraz niektórych innych ustaw ,
4)
wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt SK 59/13
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 20 stycznia 2016 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
odnośnika nr 2 oraz art. 6, art. 7, art. 9 i art. 10 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy
o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
2)W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu
publicznym (Dz. U. poz. 1916), która weszła w życie z dniem 3 grudnia 2015 r.; wszedł
w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Niniejsza ustawa została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 11 grudnia 2014 r.
pod numerem 2014/621/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania
krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych , które wdraża dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą
procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad
dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego .
”
„
Art. 6.
Postępowania wszczęte na podstawie art. 35 ust. 1-4, 7 i 9, art. 36 ust. 1 i 2, art.
40 ust. 1-3, art. 42 ust. 1, art. 44c oraz art. 52a ustawy, o której mowa w art. 1,
i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, toczą się na podstawie
przepisów dotychczasowych.
Art. 7.
1.
Zezwolenia wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów
art. 35 ust. 1-4, 7 i 9, art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 1-3 ustawy, o której
mowa w art. 1, oraz pozwolenia wydane na podstawie przepisów art. 37 ust. 2-5 i 11
ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują ważność do czasu upływu wskazanych w nich
terminów ważności.
2.
Zgody wydane na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, stają się
odpowiednio zgodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 albo 2 ustawy, o której mowa
w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, i zachowują ważność do czasu upływu
wskazanych w nich terminów ważności, nie dłużej jednak niż do dnia 1 stycznia 2017 r.
”
„
Art. 9.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie:
1)
art. 23 ust. 4, art. 24 ust. 6, art. 24b ust. 3, art. 28 ust. 7, art. 40 ust. 6 i
7 oraz art. 44 ust. 9 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia
w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 241 ust. 3, art. 24b ust. 3, art. 28 ust. 7, art. 40 ust. 5 oraz art. 44 ust. 9 ustawy,
o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, i mogą być zmieniane
na podstawie tych upoważnień;
2)
art. 37 ust. 12 oraz art. 38 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc
do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 37 ust.
12 oraz art. 38 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 1, i mogą być zmieniane na podstawie
tych upoważnień.
Art. 10.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2015 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 1, 8, 9 lit. a, lit. b w zakresie art. 19 ust. 2 pkt 4, lit. c oraz pkt
10, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2015 r.;
2)
art. 3 pkt 2 i 7 w zakresie dotyczącym art. 129e oraz art. 8 ust. 1, które wchodzą
w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.
”
;
2)
art. 27, art. 28 i art. 30 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym , które stanowią:
„
Art. 27.
1.
Do zadań z zakresu zdrowia publicznego, których realizacja rozpoczęła się przed dniem
wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
2.
Do postępowań dotyczących realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego wszczętych
i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 28.
1.
Na 2016 r. następujące programy:
1)
wojewódzki program profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych oraz gminny
program profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, o których mowa w art.
4 ust. 1 oraz art. 41 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 19,
2)
Wojewódzki Program Przeciwdziałania Narkomanii oraz Gminny Program Przeciwdziałania
Narkomanii, o których mowa w art. 9 ust. 1 oraz art. 10 ust. 2 ustawy zmienianej w
art. 23
- są uchwalane i realizowane na dotychczasowych zasadach.
2.
Działania podejmowane przez jednostki samorządu terytorialnego w 2016 r. w zakresie
ochrony zdrowia psychicznego są realizowane na dotychczasowych zasadach.
”
„
Art. 30.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 4 ust. 2 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2017 r.;
2)
art. 9, art. 19 pkt 1, 3, 4 i 6, art. 20, art. 23 i art. 25 pkt 1, które wchodzą w
życie z dniem 1 stycznia 2016 r.;
3)
art. 12 i art. 22, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;
4)
art. 21, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.
”
;
3)
art. 67 i art. 77 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności
gospodarczej oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 67.
Do ofert konkursowych złożonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie
art. 27 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 41, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się
przepisy dotychczasowe.
”
„
Art. 77.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
8 pkt 1 i 2, art. 22 pkt 1, art. 27 oraz art. 58 pkt 1, które wchodzą w życie w dniu
następującym po dniu ogłoszenia.
”
.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu
publicznym (Dz. U. poz. 1916), która weszła w życie z dniem 3 grudnia 2015 r.; wszedł
w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa:
1)
zasady i tryb postępowania w zakresie przeciwdziałania narkomanii;
2)
zadania i uprawnienia organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego
oraz innych podmiotów w zakresie przeciwdziałania naruszeniom prawa dotyczącego obrotu,
wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może
prowadzić do narkomanii;
3)
organy właściwe do wykonania:
a)
rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r.
w sprawie prekursorów narkotykowych , zwanego dalej „rozporządzeniem 273/2004”,
b)
rozporządzenia (WE) Rady nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady
nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi , zwanego dalej „rozporządzeniem 111/2005”;
4)
kary za nieprzestrzeganie przepisów ustawy i rozporządzeń wymienionych w pkt 3.
Art. 2.
1.
Przeciwdziałanie narkomanii realizuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki
społecznej, gospodarczej, oświatowo-wychowawczej i zdrowotnej, a w szczególności:
11)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 875), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r.; wszedł w życie z dniem 1 września 2015 r.)
działalność wychowawczą, edukacyjną, informacyjną i profilaktyczną;
2)
leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych;
3)
ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych;
4)
nadzór nad substancjami, których używanie może prowadzić do narkomanii;
5)
zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania
substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii;
6)
nadzór nad uprawami roślin zawierających substancje, których używanie może prowadzić
do narkomanii.
22)W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. poz. 1916), która weszła w życie z dniem 3 grudnia 2015 r.; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, są finansowane ze środków własnych podmiotów
wykonujących zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii, środków przeznaczonych
na realizację programów, o których mowa w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych , oraz środków Narodowego Funduszu Zdrowia innych niż przeznaczone na realizację programów
zdrowotnych.
3.
Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 4-6, są finansowane z budżetu państwa z części
pozostających w dyspozycji właściwych ministrów.
Art. 3.
Przepisy ustawy stosuje się do:
1)
produktów leczniczych, które są środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi
lub prekursorami, w zakresie nieuregulowanym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne ;
2)
substancji chemicznych i ich mieszanin, które są prekursorami, w zakresie nieuregulowanym
w przepisach o substancjach chemicznych i ich mieszaninach.
Art. 4.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
grzyby halucynogenne - grzyby zawierające substancje psychotropowe;
2)
importer - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę nieposiadającą osobowości prawnej,
która dokonuje przywozu i składa zgłoszenie celne lub w imieniu której składane jest
zgłoszenie celne;
3)
jednostki naukowe - jednostki naukowe w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki ;
4)
konopie - rośliny z rodzaju konopie (Cannabis L.);
5)
konopie włókniste - rośliny z gatunku konopie siewne (Cannabis sativa L.), w których
suma zawartości delta-9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego
(kwasu delta-9-THC-2-karboksylowego) w kwiatowych lub owocujących wierzchołkach roślin,
z których nie usunięto żywicy, nie przekracza 0,20% w przeliczeniu na suchą masę;
6)
leczenie - leczenie zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania spowodowanych używaniem
środków odurzających lub substancji psychotropowych;
7)
leczenie substytucyjne - stosowanie, w ramach programu leczenia uzależnienia, produktów
leczniczych lub środków odurzających o działaniu agonistycznym na receptor opioidowy;
8)
mak - roślinę z gatunku mak lekarski (Papaver somniferum L.), zwaną również makiem
ogrodowym albo uprawnym;
9)
mak niskomorfinowy - roślinę z gatunku mak lekarski należącą do odmiany, w której
zawartość morfiny w torebce (makówce) bez nasion, wraz z przylegającą do niej łodygą
o długości do 7 cm, wynosi poniżej 0,06% w przeliczeniu na zasadę morfiny i na suchą
masę wymienionych części rośliny;
10)
mleczko makowe - sok mleczny torebki (makówki) maku;
115)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
narkomania - stałe lub okresowe używanie w celach innych niż medyczne środków odurzających,
substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych,
w wyniku czego może powstać lub powstało uzależnienie od nich;
11a6)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
nowa substancja psychoaktywna - substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego
w każdym stanie fizycznym, o działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, określoną w przepisach
wydanych na podstawie art. 44b ust. 2;
127)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
ograniczenie szkód zdrowotnych i społecznych - działania ukierunkowane na zmniejszenie
problemów zdrowotnych i społecznych wynikających z używania w celach innych niż medyczne
środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji
psychoaktywnych;
13)
opium - stężały sok mleczny torebki (makówki) maku;
148)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
osoba zagrożona uzależnieniem - osobę, u której zespół zjawisk psychicznych i oddziaływań
środowiskowych stwarza duże prawdopodobieństwo powstania uzależnienia od środków odurzających
lub substancji psychotropowych, albo osobę sporadycznie używającą środków odurzających,
substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;
158)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
osoba uzależniona - osobę, która w wyniku używania środków odurzających, substancji
psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych albo używania
ich w celach medycznych znajduje się w stanie uzależnienia od tych środków lub substancji;
16)
prekursor - prekursor narkotykowy będący substancją sklasyfikowaną, o której mowa
w art. 2 pkt a rozporządzenia 273/2004, którego kategorię określa załącznik nr 1 do
tego rozporządzenia;
17)
preparat - produkt leczniczy zawierający co najmniej jeden środek odurzający lub substancję
psychotropową albo ich prekursory;
18)
producent - przedsiębiorcę wytwarzającego, przetwarzającego lub przerabiającego środki
odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory;
19)
przetwarzanie - czynności prowadzące do przemiany środków odurzających, substancji
psychotropowych lub prekursorów na inne środki odurzające, substancje psychotropowe
lub prekursory albo na substancje niebędące środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi
lub prekursorami;
20)
przerób - otrzymywanie mieszanin środków odurzających, substancji psychotropowych
lub prekursorów oraz nadawanie tym środkom lub substancjom postaci stosowanej w lecznictwie;
20a)
przewóz - każde przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych lub
słomy makowej między dwoma państwami przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które
zaczyna się i kończy poza tym terytorium;
219)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
przywóz - każde wprowadzenie na obszar celny Unii Europejskiej środków odurzających,
substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;
22)
rehabilitacja - proces, w którym osoba z zaburzeniami psychicznymi spowodowanymi przez
przyjmowanie środków odurzających lub substancji psychotropowych osiąga optymalny
stan zdrowia, funkcjonowania psychicznego i społecznego;
23)
reintegracja - efekt działań określonych w art. 14-16 i art. 18 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym ;
24)
słoma makowa - torebkę (makówkę) maku bez nasion, wraz z łodygą, lub poszczególne
ich części;
25)
substancja psychotropowa - każdą substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego,
działającą na ośrodkowy układ nerwowy, określoną w wykazie substancji psychotropowych
stanowiącym załącznik nr 2 do ustawy;
26)
środek odurzający - każdą substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego działającą
na ośrodkowy układ nerwowy, określoną w wykazie środków odurzających stanowiącym załącznik
nr 1 do ustawy;
2711)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
środek zastępczy - produkt zawierający co najmniej jedną nową substancję psychoaktywną
lub inną substancję o podobnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, który może być
użyty zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych
celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie
do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych; do środków zastępczych
nie stosuje się przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów;
28)
uprawa maku lub konopi - każdą uprawę maku lub konopi bez względu na powierzchnię;
29)
uzależnienie od środków odurzających lub substancji psychotropowych - zespół zjawisk
psychicznych lub somatycznych wynikających z działania środków odurzających lub substancji
psychotropowych na organizm ludzki, charakteryzujący się zmianą zachowania lub innymi
reakcjami psychofizycznymi i koniecznością używania stale lub okresowo tych środków
lub substancji w celu doznania ich wpływu na psychikę lub dla uniknięcia następstw
wywołanych ich brakiem;
30)
używanie szkodliwe - używanie substancji psychoaktywnej powodujące szkody somatyczne
lub psychiczne, włączając upośledzenie sądzenia lub dysfunkcyjne zachowanie, które
może prowadzić do niesprawności lub mieć niepożądane następstwa dla związków z innymi
ludźmi;
3112)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. g ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
używanie środka odurzającego, substancji psychotropowej, środka zastępczego lub nowej
substancji psychoaktywnej - wprowadzanie do organizmu człowieka środka odurzającego,
substancji psychotropowej, środka zastępczego lub nowej substancji psychoaktywnej,
niezależnie od drogi podania;
32)
wewnątrzwspólnotowa dostawa - przemieszczenie środków odurzających lub substancji
psychotropowych z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium państwa członkowskiego
Unii Europejskiej;
33)
wewnątrzwspólnotowe nabycie - przemieszczenie środków odurzających lub substancji
psychotropowych z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
3413)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. h ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
wprowadzanie do obrotu - udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie,
środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych
lub nowych substancji psychoaktywnych;
3513)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. h ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
wytwarzanie - czynności, za pomocą których mogą być otrzymywane środki odurzające,
substancje psychotropowe, prekursory, środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne,
ich oczyszczanie, ekstrakcję surowców i półproduktów oraz otrzymywanie soli tych środków
lub substancji;
36)
wywóz - każde wyprowadzenie poza obszar celny Wspólnoty Europejskiej środków odurzających
lub substancji psychotropowych;
3714)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. i ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
ziele konopi innych niż włókniste - każdą naziemną część rośliny konopi (pojedynczą
lub w mieszaninie), z wyłączeniem nasion, zawierającą powyżej 0,20% sumy delta-9-tetrahydrokannabinolu
oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego (kwasu delta-9-THC-2-karboksylowego);
38)
żywica konopi - żywicę i inne produkty konopi zawierające delta-9-tetrahydrokannabinol
lub inne aktywne biologicznie kannabinole.
Rozdział 2
Podmioty realizujące zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii
Art. 5.
1.
Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii realizują organy administracji rządowej
i jednostek samorządu terytorialnego w zakresie określonym w ustawie.
2.
Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii są realizowane, w zakresie określonym
w ustawie, także przez:
1)
przedszkola, szkoły i inne jednostki organizacyjne wymienione w art. 2 pkt 3-5 i 7-9 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty ;
2)
szkoły wyższe;
315)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
podmioty lecznicze i inne podmioty działające w ochronie zdrowia;
4)
jednostki Wojska Polskiego, Policji i Straży Granicznej;
5)
organy celne;
6)
jednostki organizacyjne Służby Więziennej oraz zakłady poprawcze i schroniska dla
nieletnich;
7)
ośrodki pomocy społecznej, powiatowe centra pomocy rodzinie i regionalne ośrodki polityki
społecznej;
7a16)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
jednostki organizacyjne wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej, o których
mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy
zastępczej , oraz asystentów rodziny, rodziny zastępcze i prowadzących rodzinne domy dziecka;
8)
środki masowego przekazu.
3.
W realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą uczestniczyć organizacje
pozarządowe i inne podmioty, których działalność statutowa obejmuje zadania należące
do sfery zadań publicznych w zakresie ochrony i promocji zdrowia, pomocy społecznej,
działalności charytatywnej, nauki, edukacji, oświaty i wychowania, kultury fizycznej,
porządku i bezpieczeństwa publicznego lub przeciwdziałania patologiom społecznym,
promocji i organizacji wolontariatu, po przeprowadzeniu konkursu, o którym mowa w
art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie , a także samorządy zawodów medycznych, rodziny osób uzależnionych, oraz grupy samopomocy
osób uzależnionych i ich rodzin.
Art. 6.
1.
Działalność w zakresie przeciwdziałania narkomanii prowadzi Krajowe Biuro do Spraw
Przeciwdziałania Narkomanii, zwane dalej „Biurem”.
2.
Biuro jest jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.
3.
Do zadań Biura należy:
1)
2)
3)
wykonywanie zadań w zakresie przeciwdziałania narkomanii, polegających na powierzaniu
i wspieraniu wykonywania zadań publicznych, wraz z udzielaniem dotacji na finansowanie
ich realizacji na podstawie pełnomocnictwa ministra właściwego do spraw zdrowia;
420)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
inicjowanie działań zmierzających do ograniczania używania środków odurzających, substancji
psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;
5)
inicjowanie, wspieranie i prowadzenie analiz oraz badań naukowych nad problematyką
narkomanii, w tym sporządzanie oceny epidemiologicznej zagrożeń narkomanią;
6)
inicjowanie prac nad nowymi rozwiązaniami legislacyjnymi służącymi przeciwdziałaniu
narkomanii;
721)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
dokonywanie okresowych ocen programów profilaktycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych
i readaptacyjnych pod względem ich skuteczności w zakresie ograniczenia używania środków
odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji
psychoaktywnych;
8)
opracowywanie standardów w zakresie profilaktyki uzależnień oraz leczenia i rehabilitacji
osób uzależnionych;
9)
inicjowanie, organizowanie i prowadzenie szkoleń dla osób realizujących zadania w
zakresie przeciwdziałania narkomanii;
10)
udzielanie pomocy fachowej podmiotom realizującym zadania w zakresie przeciwdziałania
narkomanii, w tym jednostkom samorządu terytorialnego, oraz podmiotom prowadzącym
działalność oświatowo-informacyjną, badawczą, profilaktyczną, leczniczą, rehabilitacyjną
i reintegracyjną;
11)
współpraca z organizacjami międzynarodowymi prowadzącymi działalność w zakresie przeciwdziałania
narkomanii i likwidacji szkód nią wywołanych;
12)
prowadzenie krajowego systemu informacji o narkotykach oraz monitorowanie działań
podejmowanych na rzecz przeciwdziałania narkomanii na poziomie krajowym i międzynarodowym,
w tym:
a)
zbieranie, gromadzenie, wymianę informacji i dokumentacji w zakresie przeciwdziałania
narkomanii, objętych badaniami statystycznymi statystyki publicznej, oraz opracowywanie
i przetwarzanie zebranych danych,
b)
prowadzenie i inicjowanie badań dotyczących problemów narkotyków i narkomanii oraz
opracowywanie i udostępnianie ich wyników,
c)
gromadzenie, przechowywanie i udostępnianie baz danych dotyczących narkotyków i narkomanii,
d)
formułowanie wniosków sprzyjających kształtowaniu odpowiedniej do sytuacji strategii
reagowania na problem narkomanii,
e)
koordynowanie działań ekspertów wojewódzkich, o których mowa w art. 9 ust. 6,
f)
gromadzenie i udostępnianie publikacji na temat narkotyków i narkomanii,
g)
pełnienie roli punktu obserwacyjnego (Focal Point) Europejskiego Centrum Monitorowania
Narkotyków i Narkomanii,
h)
udział w pracach sprawozdawczych na rzecz organizacji międzynarodowych,
i)
współpraca z Europejskim Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii oraz Europejską
Siecią Informacji o Narkotykach i Narkomanii (Reitox),
j)
opracowywanie i publikowanie corocznego raportu o stanie narkomanii w Polsce;
13)
podejmowanie działań interwencyjnych w sprawach skarg i wniosków dotyczących problematyki
przeciwdziałania narkomanii, kierowanych do Biura lub do ministra właściwego do spraw
zdrowia;
14)
wykonywanie innych zadań w zakresie przeciwdziałania narkomanii, zleconych przez ministra
właściwego do spraw zdrowia;
14a)
dofinansowywanie kosztów szkoleń w dziedzinie uzależnienia;
15)
obsługa techniczno-organizacyjna Rady do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii.
4.
Biuro, wykonując zadania, o których mowa w ust. 3, współpracuje z organami administracji
publicznej wykonującymi zadania, o których mowa w art. 2, oraz może tworzyć zespoły
robocze.
5.
Zadania, o których mowa w ust. 3 pkt 12, realizuje Centrum Informacji o Narkotykach
i Narkomanii będące komórką organizacyjną Biura.
Art. 723)W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
Podstawę do działań w zakresie przeciwdziałania narkomanii stanowi Narodowy Program
Zdrowia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym , zwany dalej „Narodowym Programem Zdrowia”.
Art. 8.
Art. 9.
125)W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
Organ wykonawczy samorządu województwa opracowuje projekt Wojewódzkiego Programu Przeciwdziałania
Narkomanii, zwanego dalej „Wojewódzkim Programem”, biorąc pod uwagę cele operacyjne
dotyczące przeciwdziałania narkomanii, określone w Narodowym Programie Zdrowia. Wojewódzki
Program stanowi część strategii wojewódzkiej w zakresie polityki społecznej.
2.
Wojewódzki Program uchwala sejmik województwa.
3.
Organ wykonawczy samorządu województwa:
1)
odpowiada za przygotowanie projektu Wojewódzkiego Programu i jego realizację oraz
koordynację;
2)
udziela pomocy merytorycznej podmiotom realizującym zadania objęte Wojewódzkim Programem;
3)
współdziała z innymi organami administracji publicznej w zakresie przeciwdziałania
narkomanii.
4.
Wojewódzki Program jest realizowany przez jednostkę wskazaną w tym programie.
5.
W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 3 pkt 1, organ wykonawczy samorządu
województwa może powołać pełnomocnika.
6.
Organ wykonawczy samorządu województwa powołuje i odwołuje eksperta wojewódzkiego
do spraw informacji o narkotykach i narkomanii.
7.
Do zadań eksperta wojewódzkiego do spraw informacji o narkotykach i narkomanii, realizowanych
na terenie województwa ze środków określonych w budżecie samorządu województwa, należy:
1)
zbieranie, gromadzenie, wymiana informacji i dokumentacji w zakresie przeciwdziałania
narkomanii, objętych badaniami statystycznymi statystyki publicznej, oraz opracowywanie
i przetwarzanie zebranych danych;
2)
prowadzenie i inicjowanie badań dotyczących problemów narkotyków i narkomanii oraz
opracowywanie i udostępnianie ich wyników;
3)
gromadzenie, przechowywanie i udostępnianie baz danych dotyczących narkotyków i narkomanii;
4)
formułowanie wniosków sprzyjających kształtowaniu adekwatnej do sytuacji strategii
reagowania na problem narkomanii;
5)
gromadzenie i udostępnianie publikacji na temat narkotyków i narkomanii;
626)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
gromadzenie i analiza informacji dotyczących nowo pojawiających się trendów w używaniu
środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji
psychoaktywnych.
Art. 10.
1.
Przeciwdziałanie narkomanii należy do zadań własnych gminy, obejmujących:
1)
zwiększanie dostępności pomocy terapeutycznej i rehabilitacyjnej dla osób uzależnionych
i osób zagrożonych uzależnieniem;
2)
udzielanie rodzinom, w których występują problemy narkomanii, pomocy psychospołecznej
i prawnej;
3)
prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej, edukacyjnej oraz szkoleniowej
w zakresie rozwiązywania problemów narkomanii, w szczególności dla dzieci i młodzieży,
w tym prowadzenie zajęć sportowo-rekreacyjnych dla uczniów, a także działań na rzecz
dożywiania dzieci uczestniczących w pozalekcyjnych programach opiekuńczo-wychowawczych
i socjoterapeutycznych;
4)
wspomaganie działań instytucji, organizacji pozarządowych i osób fizycznych, służących
rozwiązywaniu problemów narkomanii;
5)
pomoc społeczną osobom uzależnionym i rodzinom osób uzależnionych dotkniętym ubóstwem
i wykluczeniem społecznym i integrowanie ze środowiskiem lokalnym tych osób z wykorzystaniem
pracy socjalnej i kontraktu socjalnego.
227)W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
Wójt (burmistrz, prezydent miasta) w celu realizacji zadań, o których mowa w ust.
1, opracowuje projekt Gminnego Programu Przeciwdziałania Narkomanii, zwanego dalej
„Gminnym Programem”, biorąc pod uwagę cele operacyjne dotyczące przeciwdziałania narkomanii,
określone w Narodowym Programie Zdrowia. Gminny Program stanowi część gminnej strategii
rozwiązywania problemów społecznych.
3.
Gminny Program uchwala rada gminy.
4.
Gminny Program jest realizowany przez jednostkę wskazaną w tym programie.
5.
W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta)
może powołać pełnomocnika.
Art. 11.
1.
Organ wykonawczy samorządu województwa i gminy sporządza raport z wykonania w danym
roku Wojewódzkiego Programu i Gminnego Programu i efektów ich realizacji, który przedkłada
odpowiednio sejmikowi województwa lub radzie gminy, w terminie do dnia 31 marca roku
następującego po roku, którego dotyczy raport.
2.
Organ wykonawczy samorządu województwa i gminy sporządza, na podstawie opracowanej
przez Biuro ankiety, informację z realizacji działań podejmowanych w danym roku, wynikających
z Wojewódzkiego i Gminnego Programu, i przesyła ją do Biura, w terminie do dnia 15
kwietnia roku następującego po roku, którego dotyczy informacja.
Art. 12.
1.
Tworzy się Radę do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, zwaną dalej „Radą”.
2.
Rada działa przy Prezesie Rady Ministrów.
3.
Rada jest organem koordynacyjno-doradczym w sprawach z zakresu przeciwdziałania narkomanii.
4.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, statut Rady, uwzględniając szczegółowe
warunki i tryb jej działania, w tym sposób działania zespołów roboczych, o których
mowa w art. 17.
Art. 13.
1.
Członków Rady powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.
2.
W skład Rady wchodzą:
1)
przewodniczący - sekretarz lub podsekretarz stanu w urzędzie obsługującym ministra
właściwego do spraw zdrowia;
2)
zastępca przewodniczącego - sekretarz lub podsekretarz stanu w urzędzie obsługującym
ministra właściwego do spraw wewnętrznych;
3)
sekretarz - Dyrektor Biura;
4)
członkowie - sekretarze lub podsekretarze stanu w urzędach obsługujących ministrów:
a)
Sprawiedliwości,
b)
właściwego do spraw oświaty i wychowania,
c)
Obrony Narodowej,
d)
właściwego do spraw rolnictwa,
e)
właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego,
f)
właściwego do spraw finansów publicznych - Szef Służby Celnej,
g)
właściwego do spraw zagranicznych,
h)
właściwego do spraw nauki,
i)
właściwego do spraw gospodarki;
5)
członek - przedstawiciel strony samorządowej w Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu
Terytorialnego, przez nią wskazany.
3.
Posiedzenia Rady zwoływane są co najmniej 2 razy w roku.
Art. 14.
1.
Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady z powodu:
1)
złożenia rezygnacji;
2)
nieuczestniczenia w pracach Rady;
3)
złożenia wniosku o jego odwołanie przez podmiot, którego osoba ta jest przedstawicielem;
4)
skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo albo umyślne przestępstwo skarbowe.
2.
W przypadku odwołania albo śmierci członka Rady właściwy podmiot przedstawia wniosek
o powołanie innego przedstawiciela na członka Rady.
Art. 15.
Do zadań Rady należy w szczególności:
128)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
monitorowanie i koordynowanie działań w zakresie realizacji polityki państwa w obszarze
środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych
lub nowych substancji psychoaktywnych;
2)
występowanie do ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawach dotyczących tworzenia,
zmian i uzupełnień do krajowych strategii i planów przeciwdziałania problemom wywoływanym
przez obrót i używanie środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów;
3)
monitorowanie informacji o realizacji krajowych strategii i planów działania;
429)W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.)
monitorowanie realizacji Narodowego Programu Zdrowia w zakresie działań dotyczących
przeciwdziałania narkomanii;
5)
zalecanie rozwiązań organizacyjnych w zakresie dotyczącym przeciwdziałania narkomanii;
6)
współdziałanie z podmiotami, o których mowa w art. 5, w zakresie problematyki dotyczącej
działalności Rady.
Art. 16.
1.
Do udziału w posiedzeniach Rady przewodniczący Rady może zapraszać specjalistów zajmujących
się problematyką przeciwdziałania narkomanii.
2.
Rada wydaje opinie i przedstawia wnioski w formie uchwał podejmowanych większością
głosów.
Art. 17.
W celu wykonywania zadań Rady, przewodniczący Rady może powoływać zespoły robocze,
w skład których wchodzą członkowie Rady lub inne osoby, w szczególności specjaliści
zajmujący się problematyką przeciwdziałania narkomanii.
Art. 18.
1.
Za udział w pracach Rady członkom Rady nie przysługuje wynagrodzenie.
2.
Członkom Rady przysługuje zwrot kosztów podróży na zasadach określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy.
Art. 18a30)Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje Zespół do spraw oceny ryzyka zagrożeń
dla zdrowia lub życia ludzi związanych z używaniem nowych substancji psychoaktywnych,
zwany dalej „Zespołem”.
2.
Zespół jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do spraw zdrowia w
sprawach oceny potencjalnych zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi lub możliwości powodowania
szkód społecznych, wynikających z używania substancji, co do których istnieje podejrzenie,
że działają na ośrodkowy układ nerwowy.
3.
Członkami Zespołu są specjaliści w sprawach, o których mowa w ust. 2, posiadający
wiedzę co najmniej z zakresu nauk chemicznych, farmakologii, toksykologii, psychiatrii,
nauk społecznych lub nauk prawnych.
4.
W skład Zespołu wchodzą:
1)
członkowie powołani przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w tym przewodniczący
i zastępca przewodniczącego;
2)
członkowie powołani przez ministra właściwego do spraw zdrowia na wniosek:
a)
Ministra Sprawiedliwości,
b)
Ministra Obrony Narodowej,
c)
ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
d)
ministra właściwego do spraw gospodarki,
e)
ministra właściwego do spraw transportu.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia odwołuje członka Zespołu:
1)
z własnej inicjatywy, po zasięgnięciu opinii organu, który wnioskował o powołanie
członka Zespołu, albo
2)
na wniosek organu, który wnioskował o powołanie członka Zespołu, albo
3)
na własny wniosek członka Zespołu.
6.
Obsługę administracyjną Zespołu zapewnia Główny Inspektorat Sanitarny.
7.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze zarządzenia, regulamin organizacyjny
Zespołu, biorąc pod uwagę jego zadania oraz skład osobowy.
Art. 18b30)Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Do zadań Zespołu należy:
1)
ocena potencjalnych zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi lub możliwości powodowania
szkód społecznych, wynikających z używania substancji, co do których istnieje podejrzenie,
że działają na ośrodkowy układ nerwowy;
2)
ocena substancji niebędącej nową substancją psychoaktywną, ale wykazującej działanie
na ośrodkowy układ nerwowy, stwarzającej bezpośrednie zagrożenia dla zdrowia lub życia
ludzi lub powodującej szkody społeczne, uzasadniająca umieszczenie jej w wykazie nowych
substancji psychoaktywnych albo w wykazie środków odurzających lub substancji psychotropowych;
3)
rekomendowanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia zmian w załącznikach do ustawy
i przepisach wydanych na podstawie art. 44b ust. 2.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia podaje do publicznej wiadomości, za pośrednictwem
swojej strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, oceny i rekomendacje Zespołu,
o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.
Art. 18c30)Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Za udział w pracach Zespołu nie przysługuje wynagrodzenie.
2.
Członkom Zespołu przysługuje zwrot kosztów podróży na zasadach określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy.
Art. 18d30)Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przewodniczący Zespołu z własnej inicjatywy lub na wniosek członka Zespołu może powoływać
ekspertów w celu przedstawienia opinii lub do udziału w pracach Zespołu.
Rozdział 3
Działalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna i profilaktyczna
Art. 19.
1.
Działalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna i profilaktyczna obejmuje:32)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy,
o której mowa w odnośniku 1; wszedł w życie z dniem 1 września 2015 r.
1)
promocję zdrowia psychicznego;
2)
promocję zdrowego stylu życia;
3)
informowanie o szkodliwości środków i substancji, których używanie może prowadzić
do narkomanii, oraz o narkomanii i jej skutkach;
4)
edukację psychologiczną i społeczną;
5)
edukację prawną;
6)
działania interwencyjne.
2.
Działalność, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności:
1)
wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów wychowawczych jednostek
organizacyjnych systemu oświaty;
2)
wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów przygotowania zawodowego
osób zajmujących się wychowaniem oraz profilaktyką w szkołach i innych placówkach
systemu oświaty oraz w szkołach wyższych;
333)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów szkolenia żołnierzy
w czynnej służbie wojskowej;
434)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł w życie z dniem 1 września 2015 r.)
prowadzenie działalności profilaktycznej, w szczególności w środowiskach zagrożonych
uzależnieniem;
5)
wspieranie działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa w art.
5 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych;
6)
uwzględnianie problematyki zapobiegania narkomanii w działalności publicznej radiofonii
i telewizji oraz innych środków masowego przekazu;
7)
prowadzenie badań naukowych nad problematyką narkomanii.
335)W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
Szczegółowe zadania z zakresu działalności wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej
i profilaktycznej określa Narodowy Program Zdrowia.
Art. 20.
1.
Zabrania się reklamy i promocji substancji psychotropowych lub środków odurzających.
2.
Produkty lecznicze zawierające substancje psychotropowe lub środki odurzające mogą
być reklamowane na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.
3.
Zabrania się reklamy i promocji środków spożywczych lub innych produktów przez sugerowanie,
że:
1)
posiadają one działanie takie jak substancje psychotropowe lub środki odurzające lub
2)
ich użycie, nawet niezgodne z przeznaczeniem, może powodować skutki takie jak skutki
działania substancji psychotropowych lub środków odurzających.
Art. 21.
1.
Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania uwzględni w podstawie programowej
kształcenia ogólnego problematykę promocji zdrowia psychicznego i zdrowego stylu życia,
ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień dotyczących zapobiegania narkomanii.
2.
Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zdrowia podejmie działania na rzecz uwzględnienia problematyki promocji zdrowia
psychicznego i zdrowego stylu życia, w tym zagadnień dotyczących zapobiegania narkomanii
w programach przygotowania zawodowego nauczycieli i osób zajmujących się wychowaniem
i nauczaniem dzieci i młodzieży w szkołach i innych placówkach systemu oświaty.
Art. 2236)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł w życie z dniem 1 września 2015 r..
1.
Ministrowie właściwi do spraw oświaty i wychowania, zdrowia, spraw wewnętrznych, administracji
publicznej, transportu, Minister Obrony Narodowej oraz Minister Sprawiedliwości, każdy
w zakresie swojego działania, są obowiązani rozwijać i popierać działalność edukacyjną
oraz profilaktyczną, podejmowaną w celu informowania społeczeństwa o szkodliwości
narkomanii.
2.
Organy wymienione w ust. 1 są obowiązane prowadzić działalność wychowawczą, edukacyjną,
informacyjną i profilaktyczną polegającą na:
1)
promocji zdrowego stylu życia;
2)
wspieraniu działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa w art.
5 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych.
3.
Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, zakres i formy prowadzenia w szkołach
i placówkach systemu oświaty działalności wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej
i profilaktycznej, mając na względzie dobro dzieci i młodzieży.
Art. 2337)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, szkolnictwa wyższego, finansów publicznych,
spraw wewnętrznych, transportu, pracy, nauki, Minister Sprawiedliwości i Minister
Obrony Narodowej stwarzają warunki do prowadzenia badań naukowych nad problematyką
narkomanii oraz badań epidemiologicznych.
2.
Jednostki naukowe realizujące zadania w zakresie prowadzenia badań naukowych nad problematyką
narkomanii, jeżeli jest to niezbędne dla prowadzenia takich badań, mogą posiadać,
przechowywać oraz dokonywać zakupu środków odurzających, substancji psychotropowych,
ich preparatów, prekursorów kategorii 1, po uzyskaniu odpowiednio zezwolenia, o którym
mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2.
3.
Jednostki naukowe, o których mowa w ust. 2, mogą posiadać, przechowywać oraz dokonywać
zakupu środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych po dokonaniu zgłoszenia,
o którym mowa w art. 241 ust. 1 pkt 2.
Art. 24.
1.
Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, oświaty i wychowania, spraw wewnętrznych, administracji
publicznej, finansów publicznych, transportu, pracy oraz Minister Obrony Narodowej
i Minister Sprawiedliwości zapewniają przygotowanie niezbędnej liczby osób do realizacji
zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1.
238)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jednostki organizacyjne administracji rządowej, jednostki organizacyjne Służby Więziennej,
Żandarmerii Wojskowej oraz szkół wyższych prowadzące szkolenie osób, o których mowa
w ust. 1, mogą posiadać, przechowywać oraz nabywać środki odurzające, substancje psychotropowe,
ich preparaty, prekursory kategorii 1, środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne,
w ilości niezbędnej do prowadzenia tego szkolenia.
3.
(uchylony)
439)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Podmioty, o których mowa w ust. 2, oraz jednostki naukowe posiadają, przechowują oraz
dokonują zakupu środków, substancji i preparatów, o których mowa w ust. 2, jeżeli
przeprowadzają ich badania w celu identyfikacji i potwierdzenia popełnienia przestępstwa
lub naruszenia zakazu określonego w art. 44b ust. 1 pkt 1 lub 2.
Art. 24141)Dodany przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Prowadzenie badań, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 4, zgłasza się przed
ich rozpoczęciem, w postaci papierowej lub elektronicznej, do:
1)
wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego - w przypadku środków odurzających, substancji
psychotropowych, ich preparatów, prekursorów kategorii 1, albo
2)
państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego albo państwowego inspektora sanitarnego
Ministerstwa Spraw Wewnętrznych - w przypadku środków zastępczych lub nowych substancji
psychoaktywnych
- właściwego ze względu na siedzibę jednostki naukowej lub podmiotu przeprowadzającego
badania.
2.
Jednostki naukowe i podmioty, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 2 i 4,
są obowiązane do:
1)
nabywania środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów, prekursorów
kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych od przedsiębiorców
posiadających zezwolenie, o którym mowa w art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 1 lub art.
40 ust. 1 i 2 pkt 1, albo pozyskiwania ich od jednostek organizacyjnych sektora finansów
publicznych, jednostek naukowych lub podmiotów zlecających badania w celu identyfikacji
i potwierdzenia popełnienia przestępstwa lub naruszenia zakazu określonego w art.
44b ust. 1 pkt 1 lub 2, w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badania lub szkolenia;
2)
ewidencjonowania środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów,
prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych
w sposób uporządkowany, według dat ich nabycia lub wejścia w ich posiadanie, przez
okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego ostatniego wpisu w ewidencji;
3)
przechowywania lub posiadania środków odurzających, substancji psychotropowych, ich
preparatów, prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych
w sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem oraz przed dostępem do nich
osób nieuprawnionych;
4)
niszczenia środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów, prekursorów
kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych w sposób uniemożliwiający
dostęp do nich osób nieuprawnionych.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw
wewnętrznych, finansów publicznych, szkolnictwa wyższego, nauki, Ministrem Obrony
Narodowej oraz Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób i tryb nabywania lub wchodzenia w posiadanie, ewidencjonowania, przechowywania
oraz stosowania środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów,
prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych,
w celu przeprowadzania badań lub szkoleń, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24
ust. 2 i 4, mając na uwadze bezpieczeństwo ich przechowywania oraz konieczność opracowywania
odrębnej ewidencji dla danego środka, substancji lub preparatu;
2)
sposób i tryb przekazywania zgłoszeń, o których mowa w ust. 1, zakres przekazywanych
informacji oraz wzory zgłoszeń, uwzględniając konieczność zapewnienia sprawności w
przekazywaniu zgłoszeń oraz zagwarantowania przejrzystości i spójności przekazywanych
informacji;
3)
sposób niszczenia środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów,
prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych,
uwzględniając konieczność zabezpieczenia tych środków, substancji lub preparatów przed
dostępem do nich osób nieuprawnionych oraz zapewnienia bezpieczeństwa osobom uczestniczącym
w ich niszczeniu.
Art. 24a.
1.
Jednostki organizacyjne administracji rządowej i Żandarmerii Wojskowej wykonujące
czynności operacyjno-rozpoznawcze oraz jednostki organizacyjne Służby Celnej przy
wykonywaniu zadań określonych ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej mogą wchodzić w posiadanie środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich
preparatów oraz prekursorów kategorii 1 w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badań
potwierdzających popełnienie przestępstwa.
2.
Jednostki, o których mowa w ust. 1, w związku z wykonywaniem czynności i działań określonych
w tym przepisie są obowiązane:
1)
przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty
oraz prekursory kategorii 1 w sposób zabezpieczający przed kradzieżą i zniszczeniem;
2)
niszczyć środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty oraz prekursory
kategorii 1 w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieupoważnionych.
3.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podmioty uprawnione do niszczenia
środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów
kategorii 1, uzyskanych w drodze czynności i działań, określonych w ust. 1, a także
szczegółowy tryb i warunki ich przechowywania oraz niszczenia, mając na względzie
konieczność zabezpieczenia tych środków i substancji przed dostępem osób trzecich.
Art. 24b.
143)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Podmioty lecznicze prowadzące leczenie lub rehabilitację osób uzależnionych są obowiązane
do współpracy z Biurem, w szczególności do gromadzenia i przekazywania Biuru informacji
na temat osób zgłaszających się do leczenia z powodu używania środków odurzających,
substancji psychotropowych lub środków zastępczych.
2.
Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera:
1)
identyfikator uniemożliwiający identyfikację osoby, o której mowa w ust. 1, składający
się z 2 pierwszych liter imienia, 2 pierwszych liter nazwiska, daty urodzenia oraz
zakodowanej informacji o płci pacjenta;
2)
charakterystykę sytuacji społeczno-demograficznej osoby, o której mowa w ust. 1, zawierającą
dane dotyczące miejsca zamieszkania, wykształcenia oraz obywatelstwa;
344)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
wzór używania substancji, o których mowa w ust. 1, zawierający rodzaj i status używanych
środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych, częstotliwość
ich używania oraz sposób ich przyjmowania;
444)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
historię używania środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych,
zawierającą wiek inicjacji używania poszczególnych substancji oraz wiek rozpoczęcia
używania problemowego;
5)
informację o zachowaniach ryzykownych mogących przyczynić się do zakażenia HIV, HCV
oraz status serologiczny HIV, HCV;
6)
historię leczenia, w tym informację o kontynuacji i zakończeniu leczenia;
7)
rozpoznanie medyczne według aktualnie obowiązującej Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób
i Problemów Zdrowotnych ICD;
8)
inne informacje wymagane przez protokół Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków
i Narkomanii niebędące danymi osobowymi, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych .
345)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb
współpracy z Biurem podmiotów leczniczych prowadzących leczenie lub rehabilitację
osób używających środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych,
sposób gromadzenia, przechowywania i przetwarzania informacji, o których mowa w ust.
1, tryb ich przekazywania oraz wzór indywidualnego kwestionariusza sprawozdawczego
osoby zgłaszającej się do leczenia z powodu używania środków odurzających, substancji
psychotropowych lub środków zastępczych, z uwzględnieniem konieczności ochrony prywatności
osób, o których mowa w ust. 1.
Rozdział 4
Postępowanie z osobami uzależnionymi
Art. 25.
Podjęcie leczenia, rehabilitacji lub reintegracji osób uzależnionych jest dobrowolne,
jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.
Art. 26.
146)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Leczenie osoby uzależnionej prowadzi podmiot leczniczy lub lekarz wykonujący zawód
w ramach praktyki zawodowej.
2.
Rehabilitację osoby uzależnionej mogą prowadzić:
1)
lekarz posiadający specjalizację w dziedzinie psychiatrii;
2)
osoba posiadająca certyfikat specjalisty terapii uzależnień.
3.
W rehabilitacji osoby uzależnionej może uczestniczyć osoba posiadająca certyfikat
instruktora terapii uzależnień.
4.
Reintegrację osób uzależnionych mogą prowadzić centra integracji społecznej, tworzone
na podstawie przepisów o zatrudnieniu socjalnym, oraz podmioty wymienione w ust. 1
i 2 oraz w art. 5 ust. 3.
5.
Za świadczenia, o których mowa w ust. 1-4, udzielane osobie uzależnionej niezależnie
od jej miejsca zamieszkania w kraju nie pobiera się od tej osoby opłat.
Art. 27.
1.
Certyfikaty, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są wydawane osobom, które ukończyły
szkolenie w dziedzinie uzależnienia, zgodne z programem wybieranym w drodze konkursu
przeprowadzanego przez Biuro co najmniej raz w roku kalendarzowym.
2.
Oferty konkursowe, składane do Biura, zawierają następujące dane:
1)
imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę (firmę), siedzibę i adres
siedziby oferenta;
2)
formę organizacyjno-prawną oferenta;
347)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 48.)
numer wpisu oferenta do rejestru przedsiębiorców, ewidencji działalności gospodarczej
albo innego właściwego rejestru;
348)W brzmieniu ustalonym przez art. 41 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1893), która wejdzie w życie z dniem 19 maja 2016 r.)
numer wpisu oferenta do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo
innego właściwego rejestru oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile oferent
takie numery posiada;
4)
miejsce prowadzenia szkolenia;
5)
planowane terminy rozpoczęcia i zakończenia szkolenia;
6)
program szkolenia.
3.
Podmiot prowadzący szkolenie jest obowiązany zapewniać:
1)
kadrę dydaktyczną o kwalifikacjach odpowiednich dla właściwego przeprowadzenia szkolenia;
2)
odpowiednią do realizacji programu kształcenia bazę dydaktyczną;
3)
posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego narzędzia
oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny.
4.
Oferty rozpatruje komisja konkursowa wyłoniona przez dyrektora Biura.
5.
Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, kończy się egzaminem organizowanym przez Biuro
co najmniej dwa razy w roku.
6.
Egzamin końcowy składa się z części pisemnej i ustnej.
7.
Certyfikat specjalisty terapii uzależnień może otrzymać osoba, która ukończyła studia
wyższe.
8.
Certyfikat instruktora terapii uzależnień może otrzymać osoba posiadająca wykształcenie
co najmniej średnie.
8a.
Osoby ubiegające się o otrzymanie certyfikatów, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt
2 i ust. 3, są obowiązane, pod rygorem konieczności ponownego odbycia szkolenia, przystąpić
do egzaminu w terminie nie dłuższym niż 4 lata od momentu rozpoczęcia szkolenia.
9.
Osoby, które ukończyły szkolenie, o którym mowa w ust. 1, i uzyskały certyfikat instruktora
terapii uzależnień oraz w terminie 3 lat od ukończenia tego szkolenia spełniły wymogi,
o których mowa w ust. 7, mogą przystąpić do egzaminu w zakresie specjalisty terapii
uzależnień bez konieczności uczestniczenia w szkoleniu, nie później jednak niż w okresie
roku po uzyskaniu tytułu magistra.
10.
Koszty szkolenia, o którym mowa w ust. 1, egzaminu oraz wydania certyfikatu ponosi
uczestnik tego szkolenia.
11.
Biuro prowadzi ewidencję wydawanych certyfikatów.
12.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania
ofert, kryteria ich oceny oraz terminy postępowania konkursowego, o którym mowa w
ust. 1, uwzględniając konieczność zapewnienia najwyższego poziomu szkolenia.
13.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wymagania, jakie powinny spełniać podmioty prowadzące szkolenia w dziedzinie uzależnień,
2)
ramowe programy szkoleń w dziedzinie uzależnień,
3)
tryb i sposób przeprowadzania egzaminu,
4)
skład komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin,
5)
wzory certyfikatów: instruktora terapii uzależnień i specjalisty terapii uzależnień
- uwzględniając konieczność zapewnienia najwyższego poziomu szkolenia oraz jego rodzaj.
Art. 27a.
1.
Dyrektor Biura może dofinansować koszty szkolenia w dziedzinie uzależnienia jego uczestnikom,
na ich wniosek, złożony za pośrednictwem podmiotu prowadzącego szkolenia w dziedzinie
uzależnień, jeżeli osoby te są zatrudnione w jednostkach prowadzących rehabilitację,
w tym w szczególności osobom wymienionym w art. 86.
2.
Dyrektor Biura wskazuje termin składania wniosków, o których mowa w ust. 1, a także
ustala corocznie maksymalną kwotę dofinansowania przypadającą na jednego uczestnika
szkolenia w dziedzinie uzależnienia oraz liczbę osób objętych dofinansowaniem, mając
na względzie wysokość środków przewidzianych na ten cel w planie finansowym Biura.
3.
Dane, o których mowa w ust. 2, Dyrektor Biura zamieszcza, niezwłocznie po ich ustaleniu,
na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Biura.
4.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1)
imię i nazwisko;
2)
adres miejsca zamieszkania;
3)
terminy rozpoczęcia i zakończenia szkolenia w dziedzinie uzależnienia;
4)
uzasadnienie wniosku.
5.
O dofinansowaniu kosztów szkolenia w dziedzinie uzależnienia decyduje, z zastrzeżeniem
ust. 1, kolejność wpływu wniosków, o których mowa w ust. 1, do wyczerpania środków
przewidzianych na ten cel w planie finansowym Biura.
Art. 28.
1.
Osoba uzależniona może być leczona przy zastosowaniu leczenia substytucyjnego.
249)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Leczenie substytucyjne może prowadzić podmiot leczniczy po uzyskaniu zezwolenia marszałka
województwa właściwego ze względu na siedzibę tego podmiotu, wydanego po uzyskaniu
pozytywnej opinii dyrektora Biura odnośnie do spełniania wymagań określonych w przepisach
wydanych na podstawie ust. 7.
349)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Zezwolenie na leczenie substytucyjne w podmiotach leczniczych dla osób pozbawionych
wolności wydaje Dyrektor Generalny Służby Więziennej po uzyskaniu pozytywnej opinii
dyrektora Biura.
4.
Zezwolenie na leczenie substytucyjne może otrzymać podmiot leczniczy, który posiada:50)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. b ustawy,
o której mowa w odnośniku 1.
1)
aptekę szpitalną lub zawarł umowę z apteką lub hurtownią farmaceutyczną w zakresie
zaopatrzenia w środek substytucyjny;
2)
pomieszczenia przystosowane do:
a)
wydawania środka substytucyjnego,
b)
prowadzenia terapii grupowej,
c)
pracy lekarza, terapeuty i pracownika socjalnego,
d)
pobierania próbek do analizy,
e)
przechowywania i przygotowania środków substytucyjnych w sposób uniemożliwiający dostęp
osób nieupoważnionych;
3)
odpowiednie warunki kadrowe zapewniające realizację programu prowadzenia leczenia
ambulatoryjnego dotyczące w szczególności kierownika programu oraz przeszkolonych
w zakresie realizowanego programu pielęgniarek i pracowników pomocniczych.
5.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 2 i 3, są wydawane w drodze decyzji administracyjnej.
651)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Zezwolenie na leczenie substytucyjne cofa się, gdy podmiot leczniczy przestał spełniać
warunki stanowiące podstawę wydania zezwolenia.
6a.
W celu wykluczenia udziału pacjenta w tym samym czasie w więcej niż jednym programie
leczenia substytucyjnego Biuro prowadzi Centralny Wykaz Osób Objętych Leczeniem Substytucyjnym.
6b52)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Podmiot leczniczy prowadzący leczenie substytucyjne jest obowiązany do niezwłocznego
przekazywania Biuru informacji o zakwalifikowaniu, wyłączeniu lub zakończeniu udziału
pacjenta w programie realizującym takie leczenie.
752)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb
postępowania przy leczeniu substytucyjnym, szczegółowe warunki, jakie powinien spełniać
podmiot leczniczy prowadzący leczenie substytucyjne, oraz szczegółowy sposób gromadzenia,
przechowywania i przekazywania informacji, o których mowa w ust. 6b, mając na względzie
dobro osób uzależnionych, w tym potrzebę zachowania anonimowości osób, których dane
są umieszczane w Centralnym Wykazie Osób Objętych Leczeniem Substytucyjnym.
Art. 29.
1.
W zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich oraz jednostkach organizacyjnych
Służby Więziennej prowadzi się leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych
umieszczonych w tych zakładach.
2.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania leczniczego, rehabilitacyjnego
i reintegracyjnego w stosunku do osób uzależnionych, umieszczonych w:
1)
zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich,
2)
jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej
- mając na względzie dobro osób przebywających w tych jednostkach.
Art. 30.
1.
Na wniosek przedstawiciela ustawowego, krewnych w linii prostej, rodzeństwa lub faktycznego
opiekuna albo z urzędu sąd rodzinny może skierować niepełnoletnią osobę uzależnioną
na przymusowe leczenie i rehabilitację.
2.
Czasu przymusowego leczenia i rehabilitacji nie określa się z góry, nie może on być
jednak dłuższy niż 2 lata.
3.
Jeżeli osoba uzależniona ukończy 18 lat, przed zakończeniem przymusowego leczenia
lub rehabilitacji, sąd rodzinny może je przedłużyć na czas niezbędny do osiągnięcia
celu leczenia lub rehabilitacji, łącznie nie dłuższy jednak niż określony w ust. 2.
4.
Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów o postępowaniu
w sprawach nieletnich.
Rozdział 5
Prekursory, środki odurzające, substancje psychotropowe, środki zastępcze i nowe substancje psychoaktywne
Art. 31.
1.
Środki odurzające dzieli się na grupy w zależności od stopnia ryzyka powstania uzależnienia
w przypadku używania ich w celach innych niż medyczne oraz zakresu ich stosowania
w celach medycznych.
2.
Podział środków odurzających na grupy I-N, II-N, III-N i IV-N określa załącznik nr
1 do ustawy.
Art. 32.
1.
Substancje psychotropowe dzieli się na grupy w zależności od stopnia ryzyka powstania
uzależnienia w przypadku używania ich w celach innych niż medyczne oraz zakresu ich
stosowania w celach medycznych.
2.
Podział substancji psychotropowych na grupy I-P, II-P, III-P i IV-P określa załącznik
nr 2 do ustawy.
Art. 33.
1.
Środki odurzające grup I-N i II-N oraz substancje psychotropowe grup II-P, III-P i
IV-P mogą być używane wyłącznie w celach medycznych, przemysłowych lub prowadzenia
badań.
2.
Substancje psychotropowe grupy I-P mogą być używane wyłącznie w celu prowadzenia badań,
a środki odurzające grupy IV-N wyłącznie w celu prowadzenia badań oraz w lecznictwie
zwierząt - w zakresie wskazanym w załączniku nr 1 do ustawy.
Art. 34.
1.
Środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty oraz prekursory kategorii
1 może posiadać wyłącznie przedsiębiorca, jednostka organizacyjna lub osoba fizyczna
uprawniona na podstawie przepisów ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia
111/2005.
2.
Posiadane bez uprawnienia środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty
oraz prekursory kategorii 1 podlegają zabezpieczeniu przez organy ścigania lub organy
celne w trybie określonym w przepisach o postępowaniu karnym.
3.
W przypadku gdy nie zostało wszczęte postępowanie karne, o przepadku na rzecz Skarbu
Państwa środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów
kategorii 1 orzeka sąd na wniosek wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego lub Naczelnego
Inspektora Farmaceutycznego Wojska Polskiego.
4.
W przypadku orzeczenia przez sąd o przepadku na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających,
substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów kategorii 1 podlegają
one zniszczeniu. Sąd może orzec na wniosek jednostek, o których mowa w art. 24 ust.
2 i 4, przepadek na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających, substancji psychotropowych
lub ich preparatów oraz prekursorów kategorii 1 przez przekazanie ich w całości lub
części tym jednostkom.
5.
(uchylony)
Art. 3554)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego wymaga podjęcie działalności w zakresie:
1)
wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu lub dystrybucji środków odurzających
lub substancji psychotropowych;
2)
wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu, dystrybucji albo stosowania w
celu prowadzenia badań naukowych, w zakresie swojej działalności statutowej, prekursorów
kategorii 1;
3)
wytwarzania, przetwarzania, przerabiania w celu prowadzenia badań naukowych, przez
jednostki naukowe w zakresie swojej działalności statutowej, środków odurzających
grup I-N, II-N i IV-N lub substancji psychotropowych grup I-P, II-P, III-P i IV-P.
2.
Stosowanie w celu prowadzenia badań naukowych, przez jednostki naukowe w zakresie
swojej działalności statutowej, środków odurzających lub substancji psychotropowych
wymaga zezwolenia wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.
3.
Nie wymaga zezwolenia przerób środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów,
jeżeli jest dokonywany w aptece na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.
4.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje się:
1)
po stwierdzeniu, przez inspektora do spraw wytwarzania Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego,
że przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, albo wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 51b ust. 1 tej ustawy, spełnia warunki
określone przepisami ustawy, a w przypadku prekursorów kategorii 1 również warunki
określone przepisami rozporządzenia 273/2004, rozporządzenia 111/2005 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1277/2005 z dnia 27 lipca 2005 r. ustanawiającego przepisy
wykonawcze dotyczące rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
w sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 określającego
zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami
trzecimi ;
2)
po stwierdzeniu przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, że przedsiębiorca,
inny niż określony w pkt 1, występujący o wydanie zezwolenia spełnia warunki określone
przepisami ustawy, a w przypadku prekursorów kategorii 1 również warunki określone
przepisami rozporządzenia 273/2004, rozporządzenia 111/2005 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1277/2005 z dnia 27 lipca 2005 r. ustanawiającego przepisy
wykonawcze dotyczące rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
w sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 określającego
zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami
trzecimi.
5.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, określają dozwoloną wielkość i cel wytwarzania,
przetwarzania, przerabiania, przywozu, dystrybucji albo stosowania środka odurzającego,
substancji psychotropowej lub prekursorów kategorii 1.
6.
Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 4, są obowiązani:
1)
prowadzić dokumentację dotyczącą środka odurzającego, substancji psychotropowej lub
prekursorów kategorii 1;
2)
przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory
kategorii 1 w sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem, w tym podczas
ich transportu.
7.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowe warunki i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa w ust.
1 i 2, w tym wymagania kwalifikacyjne, jakim powinna odpowiadać osoba odpowiedzialna
za nadzór nad wytwarzaniem, przetwarzaniem, przerabianiem, przywozem, dystrybucją,
obrotem albo stosowaniem w celu prowadzenia badań naukowych środków odurzających,
substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, mając na względzie zapewnienie
prawidłowych zabezpieczeń przed użyciem środków odurzających lub substancji psychotropowych
objętych zezwoleniem przez osoby nieupoważnione lub w celach innych niż określone
w wydanym zezwoleniu;
2)
wzory wniosków o udzielenie zezwolenia na wytwarzanie, przetwarzanie, przerabianie,
przywóz, dystrybucję, obrót albo stosowanie w celu prowadzenia badań naukowych środków
odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, biorąc pod uwagę
sprawność i przejrzystość postępowania;
3)
warunki i sposób wydawania środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów
kategorii 1 i ewidencjonowania wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu,
dystrybucji, obrotu albo stosowania w celu prowadzenia badań naukowych środków odurzających,
substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, mając na uwadze bezpieczeństwo
przechowywania oraz konieczność opracowywania odrębnej ewidencji dla danego środka,
substancji lub prekursora.
Art. 36.
1.
Zbiór mleczka makowego i opium z maku oraz ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste
jest dozwolony wyłącznie w celu prowadzenia badań naukowych, po uzyskaniu zezwolenia
Głównego Inspektora Farmaceutycznego.
2.
Sporządzanie wyciągów ze słomy makowej może odbywać się wyłącznie u przedsiębiorcy
oraz w jednostce naukowej i Centralnym Ośrodku Badania Odmian Roślin Uprawnych - w
zakresie ich działalności statutowej, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora
Farmaceutycznego.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb
wydawania i cofania zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz treść wniosku o wydanie
tych zezwoleń, uwzględniając zasadę poszanowania praw podmiotu ubiegającego się o
zezwolenie oraz zapewnienie sprawności postępowania.
Art. 37.
155)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków
odurzających lub substancji psychotropowych mogą być dokonywane przez przedsiębiorców
posiadających zezwolenia, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 lub art. 40 ust. 1,
po uzyskaniu pozwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego określającego środki
lub substancje, które mogą być przedmiotem przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowej
dostawy lub wewnątrzwspólnotowego nabycia.
255)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przywóz lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających lub substancji psychotropowych
mogą być dokonywane przez jednostki naukowe, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3
i ust. 2, po uzyskaniu pozwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego określającego
środki lub substancje, które mogą być przedmiotem przywozu lub wewnątrzwspólnotowego
nabycia.
3.
Przywóz lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających lub substancji psychotropowych
może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki przywożonej na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej:
1)
pozwolenia na przywóz albo na wewnątrzwspólnotowe nabycie, wydanego przez Głównego
Inspektora Farmaceutycznego, oraz
2)
pozwolenia na wywóz albo na wewnątrzwspólnotową dostawę, wydanego przez właściwe władze
kraju wywozu.
4.
Wywóz lub wewnątrzwspólnotowa dostawa środków odurzających lub substancji psychotropowych
może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki wywożonej z terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pozwolenia na wywóz albo na wewnątrzwspólnotową dostawę, wydanego przez
Głównego Inspektora Farmaceutycznego na podstawie pozwolenia na przywóz lub wewnątrzwspólnotowe
nabycie wydanego przez właściwe władze kraju przywozu.
556)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie słomy
makowej mogą być dokonywane wyłącznie przez przedsiębiorców, o których mowa w art.
35 ust. 1 pkt 1 lub art. 40 ust. 1, po uzyskaniu pozwoleń przewidzianych w ust. 3
i 4.
6.
Przewóz przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków odurzających, substancji
psychotropowych oraz słomy makowej jest dozwolony na podstawie pozwolenia na wywóz,
wydanego przez właściwe władze kraju wywozu dla każdej przesyłki.
7.
W przypadkach, o których mowa w ust. 3-6, pozwolenia na wywóz albo wewnątrzwspólnotową
dostawę są dołączane do każdej przesyłki.
8.
Przywóz środków odurzających do składu celnego jest zabroniony.
9.
Przywóz środków odurzających, substancji psychotropowych do wolnych obszarów celnych
jest zabroniony.
10.
Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków
odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1 na własne potrzeby
lecznicze może być dokonywany na podstawie dokumentów określonych w przepisach wydanych
na podstawie ust. 12.
11.
Pozwolenia na przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotową dostawę lub wewnątrzwspólnotowe
nabycie środków odurzających i substancji psychotropowych stanowiących zapasy jednostek
organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej biorących udział w misjach, ćwiczeniach
lub szkoleniach poza granicami kraju udziela Naczelny Inspektor Farmaceutyczny Wojska
Polskiego na wniosek kierownika (dowódcy, komendanta, szefa) jednostki organizacyjnej.
12.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki
i tryb wydawania pozwoleń i dokumentów, o których mowa w ust. 3, 4 i 10, wzory tych
pozwoleń i dokumentów, obowiązki podmiotów i osób posiadających te pozwolenia i dokumenty
w zakresie przechowywania środków objętych pozwoleniem, wydawania tych środków jednostkom
uprawnionym oraz prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania i obrotu nimi,
mając na względzie sprawność postępowania w sprawie udzielenia pozwoleń.
Art. 38.
1.
Przedsiębiorcy prowadzący działalność w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przerobu,
przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowej dostawy lub wewnątrzwspólnotowego nabycia i
obrotu hurtowego prekursorami kategorii 1 i 4 przekazują Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu
informacje o wszelkich wzbudzających podejrzenie co do zgodności z przepisami prawa:57)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. a ustawy,
o której mowa w odnośniku 1.
1)
zamówieniach na te substancje;
2)
działaniach z udziałem tych substancji;
3)
próbach wykorzystania tych substancji.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się również do prekursorów kategorii 2 i 3, z tym że informacje,
o których mowa w tych przepisach, przekazuje się Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu.
358)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Główny Inspektor Farmaceutyczny w odniesieniu do prekursorów kategorii 1 i 4, a Główny
Inspektor Sanitarny w odniesieniu do prekursorów kategorii 2 i 3, w uzasadnionych
przypadkach powiadamiają Policję, Straż Graniczną i organy Służby Celnej o konieczności
zatrzymania przesyłki prekursorów, która nie spełnia wymagań określonych w przepisach
prawa.
4.
Główny Inspektor Farmaceutyczny i Główny Inspektor Sanitarny prowadzą ewidencję informacji
uzyskanych w trybie ust. 1 i 2.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze
rozporządzenia:
1)
szczegółowy sposób przekazywania informacji,
2)
sposób prowadzenia ewidencji informacji uzyskanych w trybie ust. 1 i 2,
3)
szczegółowy tryb i sposób powiadamiania, o którym mowa w ust. 3, a także wzór takiego
powiadomienia,
4)
tryb i sposób postępowania z przesyłką, o której mowa w ust. 3
- mając na uwadze uniemożliwienie nielegalnej produkcji prekursorów.
Art. 3959)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Zezwoleń, o których mowa w art. 35 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 1
i 2 oraz art. 49 ust. 1, i pozwoleń, o których mowa w art. 37 ust. 1-6, udziela się
na wniosek podmiotu ubiegającego się, na czas oznaczony albo na czas nieoznaczony.
2.
Przed podjęciem decyzji w sprawie wydania zezwolenia albo pozwolenia organ wydający
zezwolenie albo pozwolenie, zwany dalej „organem zezwalającym”, może:
1)
wzywać podmiot ubiegający się do uzupełnienia, w wyznaczonym terminie, brakującej
dokumentacji poświadczającej, że spełnia on warunki określone przepisami ustawy;
2)
dokonać kontrolnego sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie zezwolenia
albo pozwolenia w celu stwierdzenia, czy podmiot ubiegający się spełnia warunki wykonywania
działalności objętej zezwoleniem albo pozwoleniem.
3.
Udzielenie zezwolenia albo pozwolenia, zmiana zezwolenia albo pozwolenia, odmowa udzielenia
zezwolenia albo pozwolenia oraz cofnięcie zezwolenia albo pozwolenia następuje w drodze
decyzji. Decyzja o cofnięciu zezwolenia albo pozwolenia podlega natychmiastowemu wykonaniu.
4.
Organ zezwalający w przypadku powzięcia informacji o tym, że podmiot, któremu udzielono
zezwolenia albo pozwolenia, działa w sposób niezgodny z przepisami ustawy regulującymi
działalność objętą zezwoleniem albo pozwoleniem, wyznacza niezwłocznie termin do usunięcia
tych nieprawidłowości.
5.
Organ zezwalający cofa zezwolenie albo pozwolenie, w przypadku gdy:
1)
podmiot, któremu udzielono zezwolenia albo pozwolenia, przestał spełniać warunki wymagane
do wykonywania działalności określonej w zezwoleniu albo pozwoleniu;
2)
podmiot, o którym mowa w pkt 1, nie usunął, w wyznaczonym przez organ zezwalający
terminie, stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami ustawy regulującymi
działalność objętą zezwoleniem albo pozwoleniem.
6.
Podmiot, któremu udzielono zezwolenia albo pozwolenia, jest obowiązany zgłaszać organowi
zezwalającemu wszelkie zmiany danych określonych w zezwoleniu albo pozwoleniu.
7.
Podmiot, któremu cofnięto zezwolenie z przyczyn, o których mowa w ust. 5, może ponownie
wystąpić z wnioskiem o wydanie zezwolenia w takim samym zakresie nie wcześniej niż
po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia.
8.
Za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na wytwarzanie, przetwarzanie, przerób, dystrybucję,
obrót hurtowy, uprawę, zbiór albo stosowanie do badań oraz pozwolenia na przywóz,
wywóz, wewnątrzwspólnotowe nabycie i wewnątrzwspólnotową dostawę środków odurzających,
substancji psychotropowych i prekursorów kategorii 1 i 4, a także zmianę tych zezwoleń
lub pozwoleń, są pobierane opłaty, które stanowią dochód budżetu państwa.
9.
Opłaty, o których mowa w ust. 8, wnosi się na rachunek bieżący organu zezwalającego
w wysokości:
1)
750 zł - za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na obrót hurtowy, dystrybucję, wytwarzanie,
przetwarzanie, przerób lub stosowanie do badań środków odurzających, substancji psychotropowych
lub prekursorów kategorii 1;
2)
750 zł - za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na zbiór mleczka makowego i opium
z maku oraz ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste;
3)
750 zł - za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na uprawę maku i konopi prowadzonych
przez jednostkę naukową oraz Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych;
4)
350 zł - za złożenie wniosku o zmianę zezwolenia, o którym mowa w pkt 1-3;
5)
100 zł - za złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowe
nabycie lub wewnątrzwspólnotową dostawę środków odurzających lub substancji psychotropowych;
6)
100 zł - za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na wywóz prekursorów kategorii 4;
7)
100 zł - za złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz lub wywóz prekursorów
kategorii 1;
8)
50 zł - za złożenie wniosku o zmianę zezwolenia albo pozwolenia, o którym mowa w pkt
5-7.
10.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 8, dołącza się dowód wniesienia opłaty. W przypadku
braku dowodu uiszczenia opłaty, wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia.
Art. 4060)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego wymaga obrót hurtowy środkami odurzającymi
lub substancjami psychotropowymi.
2.
Główny Inspektor Farmaceutyczny na wniosek przedsiębiorcy wydaje:
1)
zezwolenie na obrót hurtowy prekursorami kategorii 1, zgodnie z przepisami rozporządzenia
273/2004, rozporządzenia 111/2005 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1277/2005 z dnia 27 lipca 2005 r. ustanawiającego przepisy
wykonawcze dotyczące rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
w sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 określającego
zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami
trzecimi;
2)
zezwolenie na wywóz prekursorów kategorii 4, zgodnie z przepisami rozporządzenia 111/2005;
3)
uproszczone zezwolenie na wywóz prekursorów kategorii 4, zgodnie z przepisami Unii
Europejskiej określającymi zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy
Wspólnotą a państwami trzecimi, jeżeli nie spowoduje to ryzyka nielegalnego wykorzystania
prekursorów kategorii 4.
3.
Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 2, są obowiązani:
1)
prowadzić dokumentację dotyczącą środka odurzającego, substancji psychotropowej lub
prekursorów kategorii 1;
2)
przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory
kategorii 1 w sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem, w tym podczas
ich transportu.
4.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1, wydaje się po stwierdzeniu:
1)
przez inspektora do spraw obrotu hurtowego Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego,
że przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, spełnia warunki określone przepisami ustawy;
2)
przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, że przedsiębiorca, inny niż określony
w pkt 1, występujący o wydanie zezwolenia spełnia warunki określone przepisami ustawy.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowe warunki i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa w ust.
1, w tym wymagania kwalifikacyjne, jakim powinna odpowiadać osoba odpowiedzialna za
nadzór nad obrotem środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi lub prekursorami
kategorii 1, mając na względzie zapewnienie prawidłowych zabezpieczeń przed użyciem
środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, objętych
zezwoleniem przez osoby nieupoważnione lub w celach innych niż określone w wydanym
zezwoleniu;
2)
wzory wniosków o udzielenie zezwolenia na obrót środkiem odurzającym, substancją psychotropową
lub prekursorami kategorii 1, biorąc pod uwagę sprawność i przejrzystość postępowania;
3)
warunki i sposób wydawania środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów
kategorii 1 i ewidencjonowania obrotu środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi
lub prekursorami kategorii 1, mając na uwadze bezpieczeństwo przechowywania oraz konieczność
opracowywania odrębnej ewidencji dla danego środka, substancji lub prekursora.
Art. 41.
1.
Obrót detaliczny środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami
będącymi produktami leczniczymi prowadzą apteki i punkty apteczne, zapewniając odpowiednie
warunki ich przechowywania uniemożliwiające dostęp osób nieuprawnionych do tych środków
i substancji.
2.
Preparaty zawierające środki odurzające lub substancje psychotropowe są wydawane z
apteki wyłącznie na podstawie specjalnie oznakowanej recepty albo zapotrzebowania,
z zastrzeżeniem ust. 4.
361)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Do podmiotów, o których mowa w ust. 1, stosuje się art. 40 ust. 3.
4.
Preparaty zawierające środki odurzające grupy II-N lub substancje psychotropowe grup
III-P i IV-P mogą być wydawane z apteki na podstawie recept innych niż określone w
ust. 2, a preparaty zawierające środki odurzające grupy III-N mogą być wydawane z
apteki bez recepty.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowe warunki przechowywania przez apteki środków odurzających, substancji psychotropowych,
prekursorów kategorii 1 i preparatów zawierających te środki lub substancje oraz sposób
prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania i obrotu, uwzględniając zabezpieczenie
tych substancji przed dostępem osób trzecich;
2)
szczegółowe warunki wystawiania recept i zapotrzebowań na preparaty zawierające środki
odurzające lub substancje psychotropowe, wzory tych dokumentów oraz wydawania tych
preparatów z aptek, uwzględniając warunki bezpieczeństwa dystrybucji preparatów.
Art. 4262)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Podmiot leczniczy, który - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne − nie utworzył apteki szpitalnej lub działu farmacji szpitalnej, zakład leczniczy
dla zwierząt oraz lekarz, lekarz dentysta lub lekarz weterynarii, wykonujący zawód
w ramach praktyki zawodowej, a także inny podmiot, których działalność wymaga posiadania
i stosowania w celach medycznych preparatów zawierających środki odurzające grup I-N,
II-N, III-N i IV-N lub substancje psychotropowe grup II-P, III-P i IV-P, posiadają
i stosują te preparaty, jeżeli są dopuszczone do obrotu jako produkty lecznicze na
podstawie przepisów prawa farmaceutycznego oraz po uzyskaniu zgody wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.
2.
Podmiot leczniczy, który - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne − nie utworzył apteki szpitalnej, zakład leczniczy dla zwierząt oraz lekarz, lekarz
dentysta lub lekarz weterynarii, wykonujący zawód w ramach praktyki zawodowej, których
działalność w celach przeprowadzenia badań klinicznych wymaga posiadania i stosowania
preparatów zawierających środki odurzające grup I-N, II-N, III-N i IV-N lub substancje
psychotropowe grup II-P, III-P i IV-P, posiadają i stosują te preparaty po uzyskaniu
zgody wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.
3.
Wojewódzki inspektor farmaceutyczny udziela zgody:
1)
o której mowa w ust. 1 - na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata;
2)
o której mowa w ust. 2 - na czas określony, nie dłuższy niż określony w pozwoleniu
na prowadzenie badania klinicznego.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzór wniosku o uzyskanie zgody, o której mowa w ust. 1 i 2, uwzględniając potrzebę
zapewnienia sprawności postępowania;
2)
rodzaje preparatów zawierających środki odurzające i substancje psychotropowe, które
mogą być posiadane w celach medycznych albo stosowane do badań klinicznych, wraz ze
wskazaniem ich ilości oraz grupy, do jakiej są zakwalifikowane, uwzględniając potrzebę
ich właściwej identyfikacji;
3)
warunki zaopatrywania i przechowywania preparatów zawierających środki odurzające
i substancje psychotropowe posiadanych w celach medycznych lub stosowanych do badań
klinicznych, uwzględniając potrzebę zabezpieczenia tych substancji przed niewłaściwym
użyciem;
4)
rodzaje podmiotów, których działalność wymaga posiadania i stosowania preparatów zawierających
środki odurzające i substancje psychotropowe, oraz sposób prowadzenia przez te podmioty
dokumentacji, mając na uwadze bezpieczeństwo przechowywania oraz potrzebę opracowywania
odrębnej dokumentacji dla danego środka lub substancji.
Art. 43.
1.
Przedsiębiorca i inna jednostka organizacyjna, którzy uzyskali zezwolenia, o których
mowa w art. 35 ust. 1 i 2 lub art. 40 ust. 1 i 2, lub pozwolenia, o których mowa w
art. 37 ust. 3-5, są obowiązani do składania Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu
sprawozdań z działalności określonej w zezwoleniu lub pozwoleniu.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki,
tryb oraz terminy składania sprawozdań, o których mowa w ust. 1, uwzględniając niezbędne
dane, jakie powinny zawierać.
Art. 44.
163)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Nadzór nad uprawami, o których mowa w art. 49 ust. 1, wytwarzaniem, przetwarzaniem,
przerabianiem, przywozem, dystrybucją, obrotem i niszczeniem albo stosowaniem w celu
prowadzenia badań naukowych środków odurzających, substancji psychotropowych oraz
prekursorów kategorii 1 sprawuje wojewódzki inspektor farmaceutyczny właściwy ze względu
na siedzibę przedsiębiorcy lub jednostki naukowej - przez kontrolę realizacji obowiązków
wynikających z rozporządzenia 273/2004, rozporządzenia 111/2005 i przepisów ustawy,
z wyłączeniem przedsiębiorców, o których mowa w ust. 2a.
2.
Nadzór nad prekursorami kategorii 2 i 3 sprawuje państwowy powiatowy inspektor sanitarny
właściwy ze względu na siedzibę wytwórcy, importera lub innego podmiotu wprowadzającego
do obrotu - poprzez kontrolę realizacji obowiązków nałożonych na producenta, importera
lub inny podmiot wprowadzający do obrotu wynikających z ustawy, rozporządzenia 273/2004
i rozporządzenia 111/2005 oraz wydawania pozwoleń - na zasadach i w trybie określonych
w przepisach o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, rozporządzeniu 273/2004 i rozporządzeniu
111/2005.
2a64)Dodany przez art. 1 pkt 25 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Główny Inspektor Farmaceutyczny sprawuje nadzór nad:
1)
wytwarzaniem, przetwarzaniem, przerabianiem, przywozem, dystrybucją i niszczeniem
środków odurzających, substancji psychotropowych oraz prekursorów kategorii 1 przez
przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, albo przedsiębiorcę wpisanego do rejestru, o którym mowa w art. 51b ust. 1 tej ustawy
- realizowany w ramach kontroli spełniania obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia
273/2004 i rozporządzenia 111/2005 oraz przepisów ustawy;
2)
obrotem hurtowym środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi lub prekursorami
kategorii 1 przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie, o którym mowa w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne - realizowany w ramach kontroli spełniania obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia
273/2004 i rozporządzenia 111/2005 oraz przepisów ustawy;
3)
wywozem prekursorów kategorii 4 przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie, o którym
mowa w art. 38 ust. 1 lub w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne - realizowany w ramach kontroli spełniania obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia
111/2005 i przepisów ustawy.
3.
Organem właściwym do występowania do krajów trzecich z powiadomieniem przed wywozem
w zakresie prekursorów kategorii 2 i 3, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia
111/2005, jest Główny Inspektor Sanitarny.
465)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Zadania z zakresu dokonywania rejestracji, o której mowa w art. 3 ust. 6 rozporządzenia
273/2004, w tym prowadzenie krajowego rejestru podmiotów gospodarczych i użytkowników,
którym przyznano rejestrację, wykonuje Inspektor do spraw Substancji Chemicznych.
Przyznanie, odmowa przyznania, zawieszenie lub unieważnienie rejestracji następuje
w drodze decyzji. Inspektor do spraw Substancji Chemicznych powiadamia właściwego
państwowego powiatowego inspektora sanitarnego o wydanej decyzji.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje Komisji Europejskiej informacje, o których
mowa w art. 13 i 16 rozporządzenia 273/2004 i art. 32 rozporządzenia 111/2005.
6.
Minister Obrony Narodowej sprawuje nadzór nad przerobem, przechowywaniem, obrotem
oraz zapasami środków odurzających i substancji psychotropowych w podległych jednostkach
organizacyjnych - na zasadach i w trybie określonych w przepisach, o których mowa
w ust. 1 i 2.
7.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad przerobem, przechowywaniem,
obrotem oraz zapasami prekursorów grupy kategorii 2 i 3 w podległych jednostkach organizacyjnych
- na zasadach i w trybie określonych w przepisach, o których mowa w ust. 2.
8.
Podmioty, które w ramach swojej działalności posiadają zepsute, sfałszowane środki
odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1, ich mieszaniny, również
jako składniki produktów leczniczych lub którym upłynął termin ważności, niszczą te
substancje w sposób określony w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 9.
966)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki
i tryb postępowania ze środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami
kategorii 1, ich mieszaninami lub odpadami, produktami leczniczymi, zepsutymi, sfałszowanymi
lub którym upłynął termin ważności, zawierającymi w swoim składzie środki odurzające,
substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1, uwzględniając w szczególności
wymogi zabezpieczenia przed ich niewłaściwym użyciem, sposoby niszczenia tych środków
w zależności od ich rodzaju i ilości oraz podmioty obowiązane do pokrywania kosztów
związanych z niszczeniem tych środków.
Art. 44a.
Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 35, 36
i 40, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej .
Art. 44b68)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Zakazuje się wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej:
1)
środków zastępczych;
2)
nowych substancji psychoaktywnych.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz nowych
substancji psychoaktywnych obejmujący te substancje lub ich grupy, uwzględniając wpływ
tych substancji na zdrowie lub życie ludzi lub możliwość spowodowania szkód społecznych.
Art. 44c68)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
W przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu produktu, co do którego
zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją
psychoaktywną, właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu
państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, wstrzymanie wytwarzania
tego produktu lub wycofanie go z obrotu, na czas niezbędny do przeprowadzenia badań
mających na celu ustalenie, czy jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną,
nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy.
2.
Główny Inspektor Sanitarny podaje do publicznej wiadomości informację o wydaniu decyzji,
o której mowa w ust. 1, przez ogłoszenie na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji
Publicznej nazwy produktu, nazwy producenta, rodzaju opakowania i jego wielkości.
3.
W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy inspektor
sanitarny:
1)
dokonuje zabezpieczenia produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie,
że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną;
2)
nakazuje zaprzestanie prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących
wytwarzaniu lub wprowadzeniu tego produktu do obrotu, na czas niezbędny do usunięcia
zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące.
4.
Państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania
do obrotu produktu, o którym mowa w ust. 1, zakazuje, w drodze decyzji, jego wytwarzania
lub wprowadzania do obrotu, nakazuje jego wycofanie z obrotu, a także orzeka o jego
przepadku na rzecz Skarbu Państwa i zniszczeniu, jeżeli ten produkt jest środkiem
zastępczym albo nową substancją psychoaktywną.
5.
Państwowy inspektor sanitarny, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 4, jest organem
właściwym w sprawie zniszczenia produktu będącego przedmiotem tej decyzji. Zniszczenia
dokonuje się komisyjnie. Z czynności zniszczenia produktu sporządza się protokół zniszczenia,
który zawiera:
1)
oznaczenie organu właściwego w sprawie zniszczenia;
2)
skład komisji powołanej do zniszczenia;
3)
oznaczenie decyzji stanowiącej podstawę zniszczenia;
4)
rodzaj zniszczonego produktu, jego nazwę oraz ilość;
5)
informację o zastosowanej metodzie zniszczenia;
6)
oznaczenie miejsca i czasu zniszczenia;
7)
podpisy członków komisji.
6.
Koszty prowadzonego postępowania i badań, o których mowa w ust. 1, w wyniku których
stwierdzono, że badany produkt, o którym mowa w ust. 1, jest środkiem zastępczym albo
nową substancją psychoaktywną, oraz koszty zniszczenia tego produktu ponosi strona
postępowania.
7.
Właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję ustalającą wysokość kosztów,
o których mowa w ust. 6, określając 7-dniowy termin płatności, licząc od dnia, w którym
decyzja ustalająca wysokość kosztów stała się ostateczna.
8.
Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, oraz egzekucja należności, o których
mowa w ust. 6, następują w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
9.
Od kwoty należności, o których mowa w ust. 6, nalicza się odsetki ustawowe, poczynając
od dnia, w którym upłynął termin ich płatności.
10.
Należności, o których mowa w ust. 6, ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat, licząc
od dnia, w którym decyzja ustalająca te należności stała się ostateczna.
11.
Jeżeli w wyniku badań, o których mowa w ust. 1, stwierdzono obecność substancji niebędącej
nową substancją psychoaktywną, ale wykazującej działanie na ośrodkowy układ nerwowy,
podmiot, który przeprowadził to badanie, zawiadamia Zespół o wyniku tego badania.
12.
Badania mające na celu ustalenie, czy produkt, o którym mowa w ust. 1, jest środkiem
zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, przeprowadzają podmioty, w tym jednostki
naukowe, posiadające przygotowanie naukowo-merytoryczne, techniczne oraz infrastrukturę,
umożliwiające ustalenie, czy badany produkt jest środkiem zastępczym lub nową substancją
psychoaktywną, w szczególności określenie:
1)
pochodzenia substancji o działaniu na ośrodkowy układ nerwowy zidentyfikowanej w wyniku
badań;
2)
mechanizmu działania tej substancji;
3)
jej aktywności farmakologicznej;
4)
działań niepożądanych, w tym skutków somatycznych i psychicznych u ludzi.
13.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz podmiotów,
o których mowa w ust. 12, mając na względzie zapewnienie sprawności postępowania prowadzonego
przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Art. 44d69)Dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
W przypadku stwierdzenia przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu,
co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że może być on środkiem zastępczym
lub nową substancją psychoaktywną, organ celny zajmuje przesyłkę tego produktu na
czas niezbędny do ustalenia, czy jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną,
nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy.
2.
W przypadku konieczności przeprowadzenia badań produktu, o którym mowa w ust. 1, mających
na celu ustalenie, czy jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną
przeprowadzają je podmioty, o których mowa w art. 44c ust. 12.
3.
Jeżeli w wyniku przeprowadzonych badań zostanie stwierdzone, że badany produkt jest
środkiem zastępczym albo nową substancją psychoaktywną, organ Służby Celnej występuje
o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa.
4.
O przepadku produktu będącego środkiem zastępczym albo nową substancją psychoaktywną
na rzecz Skarbu Państwa orzeka, na wniosek organu celnego, sąd, stosując przepisy
Kodeksu postępowania cywilnego.
5.
Produkt będący środkiem zastępczym albo nową substancją psychoaktywną, którego przepadek
orzeczono, podlega zniszczeniu.
6.
Jeżeli podmiot dokonujący przywozu jest nieznany, produkt będący środkiem zastępczym
albo nową substancją psychoaktywną podlega zniszczeniu bez konieczności występowania
do sądu o przepadek na rzecz Skarbu Państwa.
7.
Koszty badań, przechowywania i zniszczenia produktu będącego środkiem zastępczym albo
nową substancją psychoaktywną ponosi podmiot dokonujący przywozu. W przypadku niemożności
ustalenia podmiotu dokonującego przywozu produktu będącego środkiem zastępczym albo
nową substancją psychoaktywną, koszty badań, przechowywania i zniszczenia są finansowane
z budżetu państwa, z części pozostającej w dyspozycji izb celnych i urzędów celnych.
Rozdział 6
Uprawa maku i konopi
Art. 45.
1.
Uprawa maku, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, może być prowadzona wyłącznie na potrzeby
przemysłu farmaceutycznego i nasiennictwa.
2.
Uprawa maku niskomorfinowego może być prowadzona wyłącznie na cele spożywcze i nasiennictwa.
3.
Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona wyłącznie na potrzeby przemysłu włókienniczego,
chemicznego, celulozowo-papierniczego, spożywczego, kosmetycznego, farmaceutycznego,
materiałów budowlanych oraz nasiennictwa.
4.
Uprawa konopi innych niż wymienione w ust. 3 jest zabroniona.
Art. 46.
1.
Uprawa maku może być prowadzona na określonej powierzchni, w wyznaczonych rejonach,
na podstawie zezwolenia na uprawę, przy zastosowaniu materiału siewnego kategorii
elitarny albo kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie oraz
dodatkowo umowy kontraktacji, zawartej z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka
województwa na prowadzenie działalności w zakresie skupu maku.
2.
Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona na określonej powierzchni, w wyznaczonych
rejonach, na podstawie zezwolenia na uprawę, przy zastosowaniu materiału siewnego
kategorii elitarny albo kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie
oraz dodatkowo:
170)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
umowy kontraktacji, zawartej z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka województwa
na prowadzenie działalności w zakresie skupu konopi włóknistych, lub
270)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
zobowiązania do przetworzenia konopi włóknistych we własnym zakresie na cele określone
w art. 45 ust. 3, składanego do marszałka województwa właściwego dla miejsca położenia
uprawy, w terminie do 14 dni po dokonaniu ich wysiewu.
3.
Stosowanie materiału siewnego maku lub konopi włóknistych kategorii elitarny albo
kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie potwierdza się fakturą
zakupu tego materiału siewnego oraz etykietą z opakowań materiału siewnego tych roślin.
4.
Działalność w zakresie skupu:
1)
maku, na podstawie umowy, o której mowa w ust. 1,
272)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
konopi włóknistych na podstawie umowy, o której mowa w ust. 2 pkt 1
- może prowadzić podmiot posiadający zezwolenie marszałka województwa właściwego dla
miejsca położenia uprawy, określające w szczególności zakres i cel prowadzonej działalności.
5.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 4, wydaje się w drodze decyzji, na wniosek, który
zawiera:
1)
imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania i adres albo nazwę (firmę), siedzibę
i adres wnioskodawcy;
273)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
numer identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu albo numer identyfikacyjny w krajowym
rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), jeżeli został nadany,
a w przypadku osoby fizycznej również numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego
systemu ewidencji ludności (PESEL), jeżeli został nadany;
3)
adres miejsca wykonywania działalności w zakresie skupu;
4)
informację o zakresie i celu podejmowanej działalności.
6.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 5, dołącza się:
1)
oświadczenie, że wnioskodawca dysponuje magazynem lub środkiem transportu, zabezpieczonym
przed kradzieżą torebki (makówki), o której mowa w art. 48 ust. 1, lub
3)
zobowiązanie do przekazywania na żądanie marszałka województwa informacji dotyczących
zakresu i celu prowadzonej działalności.
7.
Marszałek województwa cofa zezwolenie w razie naruszenia warunków prowadzenia działalności
określonych w ustawie lub w zezwoleniu.
8.
Sejmik województwa, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zdrowia oraz
ministra właściwego do spraw rolnictwa, określi, w drodze uchwały, ogólną powierzchnię
przeznaczoną corocznie pod uprawy maku lub konopi włóknistych oraz rejonizację tych
upraw, mając na względzie zagrożenie narkomanią, zapotrzebowanie na surowce pochodzące
z tych upraw oraz tradycję uprawy maku i konopi włóknistych na danym terenie.
Art. 47.
1.
Zezwolenie na uprawę maku lub konopi włóknistych wydaje wójt (burmistrz, prezydent
miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia uprawy.
2.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się, w drodze decyzji, na wniosek zawierający:
1)
imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania i adres albo nazwę (firmę), siedzibę
i adres wnioskodawcy;
2)
informację o odmianie maku lub konopi włóknistych, powierzchni uprawy oraz numer działki
ewidencyjnej w ewidencji gruntów i budynków, określonej na podstawie przepisów prawa
geodezyjnego i kartograficznego;
4)
oświadczenie wnioskodawcy, że dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą
torebki (makówki), o której mowa w art. 48 ust. 1;
5)
oświadczenie wnioskodawcy, że nie był karany za popełnienie przestępstwa, o którym
mowa w art. 63 lub 64, i wykroczenia, o którym mowa w art. 65.
3.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, określa:
1)
podmiot, dla którego je wydano;
2)
numer kolejny zezwolenia;
3)
odmianę maku lub konopi włóknistych;
4)
powierzchnię uprawy maku lub konopi włóknistych;
5)
numer działki, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, na której prowadzona będzie uprawa maku
lub konopi włóknistych;
6)
termin ważności;
7)
datę wydania zezwolenia.
3a76)Dodany przez art. 1 pkt 29 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, w przypadku samodzielnego przetwarzania konopi
włóknistych z własnych upraw, dołącza się zobowiązanie do przetworzenia konopi włóknistych
we własnym zakresie na cele określone w art. 45 ust. 3.
3b76)Dodany przez art. 1 pkt 29 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Zobowiązanie, o którym mowa w ust. 3a, zawiera:
1)
imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę firmy, siedzibę i adres producenta
konopi włóknistych;
2)
numer identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu albo numer identyfikacyjny w krajowym
rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), jeżeli został nadany,
a w przypadku osoby fizycznej również numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego
systemu ewidencji ludności (PESEL), jeżeli został nadany;
3)
zwięzły opis zakładu przetwórczego lub miejsca przetwarzania wraz z wyposażeniem;
4)
informację o rodzajach produktów, które będą wytwarzane przez zakład przetwórczy.
4.
Wójt (burmistrz, prezydent miasta) odmawia wydania zezwolenia, jeżeli wnioskodawca
nie daje rękojmi należytego zabezpieczenia zbioru z tych upraw przed wykorzystaniem
do celów innych niż określone w ustawie, a w szczególności:
1)
nie dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą torebki (makówki), o której
mowa w art. 48 ust. 1, lub
2)
był karany za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 63 lub 64, lub
3)
był karany za popełnienie wykroczenia, o którym mowa w art. 65.
5.
Zezwolenie cofa się w razie naruszenia warunków prowadzenia działalności określonych
w ustawie lub w zezwoleniu.
6.
Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi rejestr wydawanych zezwoleń.
Art. 48.
1.
Torebkę (makówkę) z nasionami, uzyskaną z uprawy maku prowadzonej na potrzeby przemysłu
farmaceutycznego, wraz z przylegającą do niej łodygą o długości do 7 cm, w całości
przekazuje się podmiotowi prowadzącemu kontraktację maku, na warunkach określonych
w umowie kontraktacji. Słomę makową, pozostałą po oddzieleniu torebki (makówki) i
przylegającej do niej łodygi o długości do 7 cm, niszczy prowadzący uprawę w sposób
określony w umowie kontraktacji.
2.
Słomę makową z uprawy maku niskomorfinowego niszczy prowadzący uprawę na swój koszt,
w sposób określony w umowie kontraktacji.
3.
Pozostałe na polu resztki pożniwne maku niszczy się w miejscu prowadzenia uprawy,
w wyniku wykonania odpowiedniego zabiegu agrotechnicznego, na warunkach określonych
w umowie kontraktacji.
Art. 4977)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Przepisów art. 45-48, z wyjątkiem przepisów dotyczących obowiązku niszczenia słomy
makowej i resztek pożniwnych maku, nie stosuje się do upraw maku i konopi prowadzonych
po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego przez jednostkę naukową
oraz Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych, w ramach działalności statutowej,
a także przez podmiot zajmujący się hodowlą roślin i stosujący konopie włókniste w
celach izolacyjnych, zwane dalej „wnioskodawcą”.
2.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek zawierający:
1)
nazwę i adres wnioskodawcy;
2)
dane osoby odpowiedzialnej za zapewnienie właściwej kontroli uprawy i jej zabezpieczenie
przed dostępem osób nieuprawnionych;
3)
dane dotyczące lokalizacji, rodzaju i wielkości uprawy;
4)
dane na temat planowanych badań, w szczególności określające ich cel;
5)
informację o rodzaju jednostki naukowej;
6)
datę i podpis osoby upoważnionej przez wnioskodawcę do złożenia wniosku.
3.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się:
1)
opinię jednostki organizacyjnej Policji właściwej ze względu na miejsce uprawy, dotyczącą
sposobu zabezpieczenia uprawy przed dostępem osób nieuprawnionych;
2)
statut podmiotu ubiegającego się o wydanie zezwolenia, jeżeli dotyczy.
Art. 50.
1.
Nadzór nad uprawami maku lub konopi włóknistych sprawuje wójt (burmistrz, prezydent
miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia tych upraw.
2.
W ramach wykonywania nadzoru osoby upoważnione przez organ, o którym mowa w ust. 1,
są uprawnione do:
1)
wejścia na grunty, na których są prowadzone uprawy maku lub konopi włóknistych, oraz
dojścia do tych gruntów przez inne nieruchomości;
2)
kontroli dokumentów uprawniających do prowadzenia upraw maku lub konopi włóknistych;
3)
żądania wyjaśnień od prowadzącego uprawy maku lub konopi włóknistych.
3.
Osoby upoważnione do wykonywania czynności określonych w ust. 2 są obowiązane do okazania
upoważnienia wydanego przez organ sprawujący nadzór.
Art. 51.
W przypadku stwierdzenia prowadzenia upraw maku lub konopi włóknistych w sposób niezgodny
z art. 46 i 47 wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje nakaz zniszczenia tych upraw
przez zaoranie, przekopanie gruntu albo w inny sposób, który zapewni skuteczne wykonanie
tego nakazu, na koszt prowadzącego uprawę; nakazowi nadaje się rygor natychmiastowej
wykonalności.
Art. 52.
Zadania, o których mowa w art. 47, 50 i 51, są wykonywane przez gminę jako zadania
zlecone z zakresu administracji rządowej.
Rozdział 6a
Kara pieniężna
Art. 52a78)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek
zastępczy lub nową substancję psychoaktywną, podlega karze pieniężnej w wysokości
od 20 000 zł do 1 000 000 zł.
2.
Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, państwowy inspektor
sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka
zastępczego lub nowej substancji psychoaktywnej. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej
wykonalności.
3.
Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, państwowy inspektor sanitarny
uwzględnia w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego
lub wytworzonej lub wprowadzonej do obrotu nowej substancji psychoaktywnej.
Rozdział 7
Przepisy karne
Art. 53.
1.
Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza, przetwarza albo przerabia środki odurzające
lub substancje psychotropowe albo przetwarza słomę makową,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
2.
Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,
substancji psychotropowych albo słomy makowej lub czyn ten został popełniony w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca
podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
Art. 54.
1.
Kto wyrabia, posiada, przechowuje, zbywa lub nabywa przyrządy, jeżeli z okoliczności
wynika, że służą one lub są przeznaczone do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania
lub przerobu środków odurzających lub substancji psychotropowych,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
2.
Tej samej karze podlega, kto:
1)
przystosowuje do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania, przerobu lub konsumpcji
środków odurzających lub substancji psychotropowych naczynia i przyrządy, choćby były
wytworzone w innym celu, albo
2)
wchodzi w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia przestępstwa określonego w
art. 53 ust. 2.
Art. 55.
1.
Kto, wbrew przepisom ustawy, dokonuje przywozu, wywozu, przewozu, wewnątrzwspólnotowego
nabycia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy środków odurzających, substancji psychotropowych
lub słomy makowej,
podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5.
2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
3.
Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,
substancji psychotropowych lub słomy makowej albo czyn ten został popełniony w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca
podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
Art. 56.
179)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Kto, wbrew przepisom art. 33-35, art. 37 i art. 40, wprowadza do obrotu środki odurzające,
substancje psychotropowe lub słomę makową albo uczestniczy w takim obrocie,
podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
3.
Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,
substancji psychotropowych lub słomy makowej, sprawca
podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
Art. 57.
1.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 55 ust. 1 lub art. 56 ust.
1,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
2.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 55 ust. 3 lub art. 56 ust.
3,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 58.
1.
Kto, wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji
psychotropowej, ułatwia albo umożliwia ich użycie albo nakłania do użycia takiego
środka lub substancji,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
2.
Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego lub substancji
psychotropowej małoletniemu lub nakłania go do użycia takiego środka lub substancji
albo udziela ich w znacznych ilościach innej osobie,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 59.
1.
Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, udziela innej osobie środka
odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia użycie albo nakłania do użycia
takiego środka lub substancji,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
2.
Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego lub substancji
psychotropowej małoletniemu, ułatwia użycie albo nakłania go do użycia takiego środka
lub substancji,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 60.
Kto, będąc właścicielem lub działającym w jego imieniu zarządcą albo kierownikiem
zakładu gastronomicznego, lokalu rozrywkowego lub prowadząc inną działalność usługową,
mając wiarygodną wiadomość o popełnieniu przestępstwa określonego w art. 56, 58 lub
59 na terenie tego zakładu lub lokalu, nie powiadamia o tym niezwłocznie organów ścigania,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 61.
Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,
w celu niedozwolonego wytworzenia środka odurzającego lub substancji psychotropowej,
wytwarza, przetwarza, przerabia, dokonuje przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego
nabycia, wewnątrzwspólnotowej dostawy, przewozi przez terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub terytorium innego państwa, nabywa, posiada, przechowuje lub wprowadza
do obrotu prekursory,
podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5.
Art. 62.
1.
Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
2.
Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających
lub substancji psychotropowych, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 62a.
Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 lub 3, są środki odurzające
lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy,
postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa
lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu
na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej szkodliwości.
Art. 63.
1.
Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, konopie,
z wyjątkiem konopi włóknistych, lub krzew koki,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
2.
Tej samej karze podlega, kto, wbrew przepisom ustawy, zbiera mleczko makowe, opium,
słomę makową, liście koki, żywicę lub ziele konopi innych niż włókniste.
3.
Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest uprawa mogąca dostarczyć znacznej
ilości słomy makowej, liści koki, żywicy lub ziela konopi innych niż włókniste, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 64.
1.
Kto zabiera, w celu przywłaszczenia, środki odurzające, substancje psychotropowe,
mleczko makowe lub słomę makową,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
2.
Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,
substancji psychotropowych, mleczka makowego lub słomy makowej, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
3.
Tej samej karze podlega, kto kradnie z włamaniem środki odurzające, substancje psychotropowe,
mleczko makowe lub słomę makową.
4.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do roku.
Art. 65.
Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak niskomorfinowy lub konopie włókniste,
podlega karze grzywny.
Art. 66.
Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,
wytwarza, przetwarza, przerabia, stosuje, dokonuje przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego
nabycia, wewnątrzwspólnotowej dostawy, przewozi przez terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub terytorium innego państwa, nabywa, posiada lub przechowuje prekursory,
podlega karze grzywny.
Art. 67.
Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,
nie dopełnia obowiązku prowadzenia ewidencji wytwarzania, przetwarzania, przerobu
środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów i obrotu nimi albo
w inny sposób narusza przepisy określające zasady stosowania środków, substancji lub
prekursorów i obrotu nimi,
podlega karze grzywny.
Art. 68.
Kto prowadzi reklamę lub promocję wbrew zakazom określonym w art. 20 ust. 1 lub 3,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 69.
1.
Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 65-67 następuje w trybie przepisów o
postępowaniu w sprawach o wykroczenia.
2.
W razie ukarania za wykroczenie określone w art. 65 lub 66 orzeka się przepadek przedmiotów
wykroczenia, a także przedmiotów pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia,
nawet jeżeli nie były one własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek przedmiotów,
może zarządzić ich zniszczenie. Z czynności zniszczenia sporządza się protokół.
Art. 70.
180)Utracił moc z dniem 2 grudnia 2015 r. w zakresie, w jakim dopuszcza orzeczenie przepadku przedmiotu służącego do popełnienia któregoś z wymienionych w tym przepisie przestępstw, niebędącego własnością sprawcy, jeżeli właściciel lub inna osoba uprawniona, mimo zachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, nie przewidywała i nie mogła przewidzieć, że może on służyć do popełnienia któregoś z tych przestępstw, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt SK 59/13 (Dz. U. poz. 2014)..
W razie skazania za przestępstwa określone w art. 53-61, 63 i 64 można orzec przepadek
przedmiotu przestępstwa oraz przedmiotów i narzędzi, które służyły lub były przeznaczone
do jego popełnienia, nawet jeżeli nie były własnością sprawcy.
2.
W razie skazania za przestępstwo określone w art. 62 oraz w razie umorzenia lub warunkowego
umorzenia postępowania karnego orzeka się przepadek środka odurzającego lub substancji
psychotropowej, nawet jeżeli nie był własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek
przedmiotów, może zarządzić ich zniszczenie. Z czynności zniszczenia sporządza się
protokół.
3.
Przepadku nie orzeka się, jeżeli środek odurzający lub substancja psychotropowa są
własnością osoby trzeciej, a sprawca uzyskał je w drodze przestępstwa lub wykroczenia
albo wszedł w ich posiadanie w sposób rażąco naruszający obowiązki pracownicze albo
warunki umowy łączącej go z właścicielem tych środków odurzających lub substancji
psychotropowych.
4.
W razie skazania za przestępstwo określone w art. 53-63 sąd może orzec na cele zapobiegania
i zwalczania narkomanii nawiązkę w wysokości do 50 000 zł.
5.
Przepisu ust. 4 nie stosuje się do sprawcy przestępstwa określonego w art. 62 ust.
1, jeżeli jest on osobą uzależnioną.
Art. 70a.
1.
Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że sprawca jest osobą uzależnioną lub używającą
szkodliwie substancji psychoaktywnej, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator,
zarządza zebranie przez osoby, które na zasadach wskazanych w ustawie uzyskały certyfikat
specjalisty terapii uzależnień, informacji na temat używania przez oskarżonego środków
odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych.
2.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb zbierania informacji, o których
mowa w ust. 1, warunki, jakie muszą spełniać osoby uprawnione do dokonania tych czynności,
oraz wysokość ryczałtu przysługującego za zebranie informacji, mając na względzie
zebranie stosownych danych o osobie oskarżonego z punktu widzenia możliwości i celowości
zastosowania środków przewidzianych w art. 71 i 72.
Art. 71.
1.
W razie skazania osoby uzależnionej za przestępstwo pozostające w związku z używaniem
środka odurzającego lub substancji psychotropowej na karę pozbawienia wolności, której
wykonanie warunkowo zawieszono, sąd zobowiązuje skazanego do poddania się leczeniu
lub rehabilitacji w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej
i oddaje go pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia.
2.
Sąd może zarządzić wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności, jeżeli skazany
w okresie próby uchyla się od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dopuszcza się
rażącego naruszenia regulaminu zakładu, do którego został skierowany.
381)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie skazania osoby uzależnionej, z uwzględnieniem warunków określonych w ust.
1, na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, sąd może
orzec umieszczenie sprawcy przed wykonaniem kary w odpowiednim podmiocie leczniczym.
481)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Czasu pobytu w podmiocie leczniczym nie określa się z góry, nie może on jednak być
dłuższy niż 2 lata. O zwolnieniu z podmiotu leczniczego rozstrzyga sąd na podstawie
wyników leczenia lub rehabilitacji. Jeżeli skazany nie poddaje się leczeniu lub rehabilitacji
albo dopuszcza się rażącego naruszenia regulaminu podmiotu leczniczego, zwolnienie
może nastąpić także na wniosek podmiotu leczniczego.
5.
Sąd rozstrzyga po zakończeniu leczenia lub rehabilitacji, czy orzeczoną karę pozbawienia
wolności należy wykonać.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania w przedmiocie leczenia
lub rehabilitacji osób uzależnionych, o których mowa w ust. 1-3, mając na względzie
dobro osoby uzależnionej.
Art. 72.
182)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 34 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli osoba uzależniona lub używająca szkodliwie substancji psychoaktywnej, której
zarzucono popełnienie przestępstwa pozostającego w związku z używaniem środka odurzającego
lub substancji psychotropowej, zagrożonego karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą
5 lat, podda się leczeniu, rehabilitacji lub udziałowi w programie edukacyjno-profilaktycznym
prowadzonym przez podmiot leczniczy lub inny podmiot działający w ochronie zdrowia,
prokurator może zawiesić postępowanie do czasu zakończenia leczenia, rehabilitacji
lub udziału w programie.
2.
Po podjęciu postępowania prokurator, uwzględniając wyniki leczenia, rehabilitacji
lub udziału w programie edukacyjno-profilaktycznym, postanawia o dalszym prowadzeniu
postępowania albo występuje do sądu z wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania.
3.
Na postanowienie o dalszym prowadzeniu postępowania podejrzanemu przysługuje zażalenie.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, warunkowe umorzenie postępowania można także
zastosować wobec sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia
wolności. Zastosowaniu warunkowego umorzenia postępowania nie stoi na przeszkodzie
uprzednia karalność sprawcy.
Art. 73.
Przepis art. 72 stosuje się odpowiednio w postępowaniu sądowym do chwili zamknięcia
przewodu sądowego.
Art. 73a.
1.
Jeżeli przemawiają za tym względy lecznicze i wychowawcze, skazanemu uzależnionemu
od środków odurzających lub substancji psychotropowych odbywającemu karę pozbawienia
wolności za przestępstwo popełnione w związku z używaniem środków odurzających lub
substancji psychotropowych można udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności,
o której mowa w art. 153 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, w celu podjęcia leczenia lub rehabilitacji.
283)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 35 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Warunkiem udzielenia przerwy jest wykazanie przez skazanego, że ma zagwarantowane
miejsce leczenia lub rehabilitacji w odpowiednim podmiocie leczniczym odpowiadającym
jego potrzebom terapeutycznym.
3.
Sąd penitencjarny odmawia udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności
za przestępstwo popełnione w związku z używaniem środków odurzających lub substancji
psychotropowych, jeżeli skazany nie wyraził wcześniej zgody na objęcie go stosownym
leczeniem lub rehabilitacją, o których mowa w art. 117 Kodeksu karnego wykonawczego.
4.
Udzielenie przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności jest dopuszczalne, jeżeli
skazanemu do końca odbycia kary pozbawienia wolności pozostało nie więcej niż 2 lata.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sąd penitencjarny, po zakończeniu leczenia lub
rehabilitacji i uwzględniając ich wyniki, zarządza dalsze wykonywanie kary pozbawienia
wolności albo warunkowo zwalnia skazanego z odbycia reszty kary pozbawienia wolności,
niezależnie od tego, czy są spełnione przesłanki, o których mowa w art. 78 Kodeksu karnego.
Art. 74.
W zakresie uregulowanym w niniejszym rozdziale nie stosuje się art. 96-98 Kodeksu karnego.
Rozdział 8
Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
Art. 75-81.
(pominięte)
Art. 82.
Zezwolenia wydane na podstawie art. 23 ust. 1-3 i 8, art. 25 ust. 2 i 3 oraz art.
27 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 90, zachowują ważność po wejściu w życie
niniejszej ustawy.
Art. 83.
Zezwolenia na leczenie substytucyjne wydane na podstawie przepisów dotychczasowych
stają się z dniem wejścia w życie ustawy zezwoleniami, o których mowa w art. 28.
Art. 84.
1.
Zezwolenia na kontraktację maku lub konopi włóknistych wydane przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy tracą ważność z dniem 31 grudnia 2005 r.
2.
W przypadku gdy podmiot posiadający zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wystąpi, w
terminie do dnia 31 grudnia 2005 r., z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie
działalności w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych, dotychczasowe zezwolenie
zachowuje ważność do dnia, w którym decyzja wydana po rozpatrzeniu wniosku stanie
się ostateczna.
Art. 85.
Certyfikaty ukończenia specjalistycznego szkolenia w dziedzinie uzależnienia od narkotyków
w zakresie specjalisty terapii uzależnień i instruktora terapii uzależnień uzyskane
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się certyfikatami specjalisty
terapii uzależnień i instruktora terapii uzależnień w rozumieniu przepisów niniejszej
ustawy.
Art. 86.
Osoby zatrudnione w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy w jednostkach prowadzących
rehabilitację, które nie uzyskały certyfikatu specjalisty terapii uzależnień lub instruktora
terapii uzależnień, są obowiązane do ukończenia szkolenia, o którym mowa w art. 27
ust. 1, w terminie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 87.
(pominięty)
Art. 88.
1.
Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające na podstawie niniejszej
ustawy wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania
Narkomanii działającego na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90.
2.
Mienie użytkowane przez Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające
na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, staje się z dniem wejścia
w życie ustawy mieniem użytkowanym przez Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii
działające na podstawie niniejszej ustawy.
3.
Przejście praw i mienia Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego
na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, na Krajowe Biuro do Spraw
Przeciwdziałania Narkomanii, działające na podstawie niniejszej ustawy, następuje
nieodpłatnie oraz jest wolne od podatków i opłat.
4.
Pracownicy Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego na podstawie
art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, z dniem wejścia w życie ustawy stają
się pracownikami Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego
na podstawie niniejszej ustawy.
Art. 89.
Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 5 ust. 6, art. 9 ust. 4, art. 11 ust. 3,
art. 12 ust. 3, art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 5, art. 16, art. 22 ust. 5, art. 23 ust.
14, art. 24 ust. 2, art. 25 ust. 4, art. 27 ust. 6, art. 28 ust. 4, art. 29 ust. 2,
art. 30 ust. 2, art. 31 ust. 2b i art. 56 ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 90 niniejszej
ustawy, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art.
7 ust. 5, art. 12 ust. 4, art. 22 ust. 3, art. 23 ust. 4, art. 24 ust. 6, art. 27
ust. 12 i 13, art. 28 ust. 7, art. 29 ust. 2, art. 34 ust. 5, art. 35 ust. 10, art.
36 ust. 3, art. 37 ust. 12, art. 38 ust. 5, art. 40 ust. 6, art. 41 ust. 5, art. 42
ust. 2, art. 43 ust. 2 i art. 44 ust. 9.
Art. 90.
Traci moc ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii .
Art. 91.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia85)Ustawa została ogłoszona w dniu 19 września 2005 r..
1)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 875),
która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r.; wszedł w życie z dniem 1 września 2015 r.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu
publicznym (Dz. U. poz. 1916), która weszła w życie z dniem 3 grudnia 2015 r.; wszedł
w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 1240, 1269, 1365, 1569, 1692, 1735, 1830, 1844, 1893, 1916, 1991 i 1994 oraz
z 2016 r. poz. 65.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r.
Nr 227, poz. 1505 i Nr 234, poz. 1570, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 31, poz. 206,
Nr 92, poz. 753, Nr 95, poz. 788 i Nr 98, poz. 817, z 2010 r. Nr 78, poz. 513 i Nr
107, poz. 679, z 2011 r. Nr 63, poz. 322, Nr 82, poz. 451, Nr 106, poz. 622, Nr 112,
poz. 654, Nr 113, poz. 657 i Nr 122, poz. 696, z 2012 r. poz. 1342 i 1544, z 2013 r.
poz. 1245, z 2014 r. poz. 822 i 1491 oraz z 2015 r. poz. 28, 277, 788, 875, 1771,
1830, 1918, 1926 i 1991.
5)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
6)
Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
7)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
8)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
10)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r.
Nr 205, poz. 1211 oraz z 2015 r. poz. 1220 i 1567.
11)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. g ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. h ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
14)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. i ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
15)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
16)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
17)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 1045, 1199 i 1830.
18)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 1138 i 1146 oraz z 2015 r. poz. 1255, 1333, 1339 i 1777.
19)
Przez art. 23 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł w życie z dniem
1 stycznia 2016 r.
20)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
21)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
22)
Przez art. 23 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł w życie z dniem
1 stycznia 2016 r.
23)
W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł
w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
24)
Przez art. 23 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł w życie z dniem 1
stycznia 2016 r.
25)
W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł
w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
26)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
27)
W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł
w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
28)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
29)
W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł
w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
30)
Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
31)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku
1; wszedł w życie z dniem 1 września 2015 r.
32)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy,
o której mowa w odnośniku 1; wszedł w życie z dniem 1 września 2015 r.
33)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
34)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1; wszedł w życie z dniem 1 września 2015 r.
35)
W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł
w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
36)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł
w życie z dniem 1 września 2015 r.
37)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
38)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
39)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
40)
Przez art. 1 pkt 12 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
41)
Dodany przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
42)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 1045, 1217, 1268, 1269, 1479, 1642, 1830, 1890 i 2023.
43)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
44)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
45)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
46)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
47)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 48.
48)
W brzmieniu ustalonym przez art. 41 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy
o swobodzie działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1893),
która wejdzie w życie z dniem 19 maja 2016 r.
49)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
50)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. b ustawy,
o której mowa w odnośniku 1.
51)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
52)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
53)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w
odnośniku 1.
54)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
55)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
56)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
57)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. a ustawy,
o której mowa w odnośniku 1.
58)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
59)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
60)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
61)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
62)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
63)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
64)
Dodany przez art. 1 pkt 25 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
65)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
66)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
67)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 699, 875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r.
poz. 65.
68)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
69)
Dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
70)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 1.
71)
Przez art. 1 pkt 28 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
72)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
73)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
74)
Przez art. 1 pkt 28 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
75)
Przez art. 1 pkt 29 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
76)
Dodany przez art. 1 pkt 29 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
77)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
78)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
79)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
80)
Utracił moc z dniem 2 grudnia 2015 r. w zakresie, w jakim dopuszcza orzeczenie przepadku
przedmiotu służącego do popełnienia któregoś z wymienionych w tym przepisie przestępstw,
niebędącego własnością sprawcy, jeżeli właściciel lub inna osoba uprawniona, mimo
zachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, nie przewidywała i nie
mogła przewidzieć, że może on służyć do popełnienia któregoś z tych przestępstw, na
podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt
SK 59/13 (Dz. U. poz. 2014).
81)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
82)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 34 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
83)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 35 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
84)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r.
Nr 122, poz. 1143, z 2004 r. Nr 238, poz. 2390 oraz z 2005 r. Nr 175, poz. 1462.
85)
Ustawa została ogłoszona w dniu 19 września 2005 r.