Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 4 listopada 2016 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o cudzoziemcach
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach
- Dział I - Przepisy ogólne
- Dział II - Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
- Dział III - Przekraczanie granicy
- Dział IV - Wizy
- Dział V - Zezwolenie na pobyt czasowy
- Rozdział 1
- Rozdział 2 - Zezwolenie na pobyt czasowy i pracę
- Rozdział 3 - Zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji
- Rozdział 4 - Zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy przez cudzoziemca delegowanego przez pracodawcę zagranicznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
- Rozdział 5 - Zezwolenie na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej
- Rozdział 6 - Zezwolenie na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach
- Rozdział 7 - Zezwolenie na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych
- Rozdział 8 - Zezwolenie na pobyt czasowy dla członków rodzin obywateli Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków rodzin cudzoziemców
- Rozdział 9 - Pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemców będących ofiarami handlu ludźmi
- Rozdział 10 - Zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na okoliczności wymagające krótkotrwałego pobytu
- Rozdział 11 - Zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności
- Dział VI - Zezwolenie na pobyt stały i zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE
- Dział VII - Dokumenty wydawane cudzoziemcom
- Dział VIII - Kontrola legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i
zobowiązanie cudzoziemca do powrotu
- Rozdział 1 - Kontrola legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
- Rozdział 2 - Zobowiązanie cudzoziemca do powrotu
- Rozdział 3 - Zgoda na pobyt ze względów humanitarnych oraz zgoda na pobyt tolerowany
- Rozdział 4 - Tranzyt cudzoziemca drogą powietrzną
- Rozdział 5 - Wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanej przez organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
- Rozdział 6 - Przekazanie do innego państwa członkowskiego na podstawie rozporządzenia 604/2013 cudzoziemca, który nie ubiega się o udzielenie ochrony międzynarodowej
- Dział IX - Zatrzymanie cudzoziemca oraz strzeżone ośrodki i areszty dla cudzoziemców
- Dział X - Rejestry, ewidencja i wykaz cudzoziemców
- Dział XI - Odpowiedzialność przewoźnika
- Dział XII - Przepisy karne
- Dział XIII - Przepisy zmieniające, przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw ,
2)
ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne ,
3)
ustawą z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw ,
4)
ustawą z dnia 25 września 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem
innowacyjności ,
5)
ustawą z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych
w państwach członkowskich Unii Europejskiej ,
6)
ustawą z dnia 13 maja 2016 r. o zmianie ustawy o Karcie Polaka oraz niektórych innych
ustaw ,
7)
ustawą z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 2 listopada 2016 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 466-506 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach , które stanowią:
„
Art. 466.
W ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1a w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
posiadanie zezwolenia na pobyt:
a)
czasowy z wyłączeniem zezwolenia, o którym mowa w art. 176 i art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach , lub
b)
stały, lub
c)
rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej
”
;
2)
w art. 8 w ust. 1 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
2)
nabycie nieruchomości przez cudzoziemca zamieszkującego w Rzeczypospolitej Polskiej
co najmniej 5 lat od udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt
rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej;
3)
nabycie przez cudzoziemca będącego małżonkiem obywatela polskiego i zamieszkującego
w Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej 2 lata od udzielenia mu zezwolenia na pobyt
stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej nieruchomości,
które w wyniku nabycia stanowić będą wspólność ustawową małżonków;
”
.
Art. 467.
W ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych w art. 10 ust. 5a otrzymuje brzmienie:
„
5a.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, postępowanie
ze zwłokami cudzoziemców umieszczonych w strzeżonym ośrodku lub przebywających w areszcie
dla cudzoziemców, w szczególności sposób powiadamiania osób, o których mowa w ust.
1, o zgonie cudzoziemca, podmioty wydające zgodę na pochowanie zwłok, tryb postępowania
ze zwłokami, które nie zostaną odebrane, oraz sposób ponoszenia kosztów pochówku zleconego
przez strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców, kierując się koniecznością zachowania
godności należnej zmarłemu i bezpieczeństwem sanitarnym.
”
.
Art. 468.
W ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 26:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Cudzoziemiec, dokonując zameldowania się na pobyt stały, zgłasza wymagane dane do
zameldowania oraz przedstawia kartę pobytu wydaną w związku z udzieleniem zezwolenia
na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,
zgody na pobyt ze względów humanitarnych, ochrony uzupełniającej lub nadaniem statusu
uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, dokument „zgoda na pobyt tolerowany” albo zezwolenie
na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,
decyzję o nadaniu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, udzieleniu w Rzeczypospolitej
Polskiej ochrony uzupełniającej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo zgody
na pobyt tolerowany.
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Cudzoziemiec, dokonując zameldowania się na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące,
zgłasza wymagane dane do zameldowania oraz przedstawia wizę, a w przypadku gdy wjazd
cudzoziemca nastąpił na podstawie umowy przewidującej zniesienie lub ograniczenie
obowiązku posiadania wizy albo cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o
cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza
złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii
Europejskiej - dokument podróży, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca,
kartę pobytu, dokument „zgoda na pobyt tolerowany” albo zezwolenie na pobyt czasowy,
zezwolenie na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej
lub decyzję o nadaniu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, udzieleniu w Rzeczypospolitej
Polskiej ochrony uzupełniającej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo zgody
na pobyt tolerowany.
”
;
2)
w art. 44a:
a)
w ust. 2 pkt 19 otrzymuje brzmienie
„
19)
seria i numer karty pobytu wydanej w związku z udzieleniem zezwolenia na pobyt stały,
zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, ochrony uzupełniającej,
zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub nadaniem statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej
Polskiej albo seria i numer dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”, data wydania karty
pobytu lub dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”, data ważności oraz oznaczenie organu,
który wydał kartę pobytu lub dokument „zgoda na pobyt tolerowany”;
”
,
b)
w ust. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
seria i numer karty pobytu wydanej w związku z udzieleniem zezwolenia na pobyt czasowy,
data jej wydania, data ważności oraz oznaczenie organu, który ją wydał,
”
.
Art. 469.
W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w art. 13 w ust. 1a pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
utrzymaniem, prowadzeniem i rozwojem infrastruktury niezbędnej do gromadzenia i przetwarzania
danych daktyloskopijnych, o których mowa w art. 428 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach i art. 119 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ;
”
.
Art. 470.
W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Straż Graniczna jest jednolitą, umundurowaną i uzbrojoną formacją przeznaczoną do
ochrony granicy państwowej, kontroli ruchu granicznego oraz zapobiegania i przeciwdziałania
nielegalnej migracji.
”
,
b)
w ust. 2:
-
-pkt 1 otrzymuje brzmienie:„
1)
ochrona granicy państwowej na lądzie i morzu;”, -
-po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:„
2a)
zapobieganie i przeciwdziałanie nielegalnej migracji poprzez:a)
kontrolę przestrzegania przepisów dotyczących wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium,b)
rozpoznawanie i analizowanie zagrożeń migracyjnych,c)
zwalczanie zagrożeń migracyjnych, w tym przestępczości związanej z nielegalną migracją,d)
realizowanie, w zakresie swojej właściwości, zadań określonych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ,e)
współdziałanie z organami i podmiotami właściwymi w sprawach udzielania cudzoziemcom zezwoleń na wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub pobyt na tym terytorium, w tym wykonywanie czynności na wniosek tych organów i podmiotów, na zasadach określonych odrębnymi przepisami;”, -
-w pkt 4:
-
-lit. d otrzymuje brzmienie:„
d)
przestępstw i wykroczeń określonych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach oraz w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ,”, -
-po lit. i kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. j w brzmieniu:„
j)
przestępstw określonych w art. 189a Kodeksu karnego i w art. 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny ;”, -
-pkt 5c uchyla się,
-
-pkt 5d otrzymuje brzmienie:„
5d)
współdziałanie z innymi organami i służbami w zakresie rozpoznawania zagrożeń terroryzmem i przeciwdziałania tym zagrożeniom;”, -
-pkt 9 otrzymuje brzmienie:„
9)
gromadzenie i przetwarzanie informacji z zakresu ochrony granicy państwowej, kontroli ruchu granicznego, zapobiegania i przeciwdziałania nielegalnej migracji oraz udostępnianie ich właściwym organom państwowym;”,
-
c)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Straż Graniczna w zakresie określonym w ust. 2 i 2a współdziała z właściwymi organami
i instytucjami Unii Europejskiej oraz innych państw.
”
;
2)
w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Komendant Główny Straży Granicznej jest centralnym organem administracji rządowej
podległym ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
”
;
3)
w art. 3a:
a)
pkt 1-3 otrzymują brzmienie:
„
1)
kierowanie prowadzonymi przez Straż Graniczną działaniami w zakresie ochrony granicy
państwowej, kontroli ruchu granicznego oraz zapobiegania i przeciwdziałania nielegalnej
migracji;
2)
analizowanie zagrożeń bezpieczeństwa granicy państwowej i zagrożeń migracyjnych;
3)
nadawanie regulaminów organizacyjnych komendom oddziałów Straży Granicznej oraz komórkom
organizacyjnym Komendy Głównej Straży Granicznej, a także nadawanie statutów ośrodkom
szkolenia Straży Granicznej i ośrodkom Straży Granicznej;
”
,
b)
pkt 5 otrzymuje brzmienie:
„
5)
sprawowanie nadzoru nad terenowymi organami Straży Granicznej oraz nad ośrodkami szkolenia
Straży Granicznej i ośrodkami Straży Granicznej;
”
,
c)
pkt 8 otrzymuje brzmienie:
„
8)
prowadzenie współpracy z organami i instytucjami Unii Europejskiej oraz organami i
instytucjami innych państw właściwymi w sprawach określonych w art. 1 ust. 2 i 2a.
”
;
4)
w art. 6 ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
4.
Komendant Główny Straży Granicznej może, w drodze zarządzenia, tworzyć i znosić ośrodki
szkolenia Straży Granicznej i ośrodki Straży Granicznej oraz określać ich organizację
i zakres działania.
5.
Komendanta ośrodka szkolenia Straży Granicznej i ośrodka Straży Granicznej oraz ich
zastępców powołuje i odwołuje Komendant Główny Straży Granicznej. Komendanci ośrodka
szkolenia Straży Granicznej oraz ośrodka Straży Granicznej są przełożonymi wszystkich
podległych im funkcjonariuszy.
”
;
5)
w art. 8a:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Fundusz Wsparcia Straży Granicznej, zwany dalej „Funduszem” składa się z funduszu
centralnego, funduszy oddziałów Straży Granicznej, ośrodków szkolenia Straży Granicznej
i ośrodków Straży Granicznej.
”
,
b)
w ust. 4 po pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu:
„
4)
komendantów ośrodków Straży Granicznej - są przychodami funduszy ośrodków Straży Granicznej.
”
,
c)
w ust. 6 po pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu:
„
4)
komendanci ośrodków Straży Granicznej - w zakresie funduszy ośrodków Straży Granicznej.
”
;
6)
w art. 9 w ust. 7 pkt 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
4)
szczegółowy sposób wykonywania czynności zleconych w trybie ust. 1 przez właściwe
organy państwowe;
5)
sposób i tryb gromadzenia i przetwarzania informacji z zakresu ochrony granicy państwowej,
kontroli ruchu granicznego oraz zapobiegania i przeciwdziałania nielegalnej migracji;
”
;
7)
w art. 9e w ust. 1:
a)
pkt 5 otrzymuje brzmienie:
„
5)
określonego w art. 464 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,
”
,
b)
po pkt 6b dodaje się pkt 6c w brzmieniu:
„
6c)
określonych w art. 189a Kodeksu karnego i w art. 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny,
”
;
8)
w art. 9f w ust. 1 po pkt 2a dodaje się pkt 2b w brzmieniu:
„
2b)
określone w art. 189a Kodeksu karnego i w art. 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny,
”
;
9)
w art. 10d ust. 20 otrzymuje brzmienie:
„
20.
W wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli organ Straży Granicznej właściwy ze względu
na miejsce dokonanej kontroli podejmuje dalsze czynności określone w przepisach ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
”
;
10)
w art. 11
a)
w ust. 1:
-
-pkt 5b otrzymuje brzmienie:„
5b)
doprowadzania:a)
osób, o których mowa w pkt 5, do właściwego organu Straży Granicznej, sądu lub prokuratury,b)
cudzoziemców, wobec których prowadzone są postępowania określone w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach oraz w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także umieszczonych w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców do organu Straży Granicznej, sądu, prokuratury, jednostki organizacyjnej Policji, wojewody, Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych, placówek opiekuńczo-wychowawczych lub podmiotów leczniczych,c)
cudzoziemców:-
-którym została wydana decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu podlegająca przymusowemu wykonaniu zgodnie z art. 329 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,
-
-którym odmówiono wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 463 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,
-
-którym została wydana decyzja o wydaleniu podlegająca przymusowemu wykonaniu zgodnie z art. 71 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin ,
-
-podlegających przekazaniu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
-
-do granicy państwowej albo do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego cudzoziemiec zostaje doprowadzony;
”, -
-
-po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu:„
7a)
obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu w pomieszczeniach strzeżonych ośrodków, aresztów dla cudzoziemców lub w pomieszczeniach przeznaczonych dla osób zatrzymanych oraz w innych wykorzystywanych przez Straż Graniczną obiektach i obszarach - w celu zapewnienia bezpieczeństwa przebywającym w nich osobom;”,
b)
po ust. 2b dodaje się ust. 2c i 2d w brzmieniu:
„
2c.
Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7a, nie mogą być wykonywane w miejscach przeznaczonych
dla celów sanitarno-higienicznych oraz w pokojach dla cudzoziemców.
2d.
Zgromadzone zapisy obrazu, o których mowa w ust. 1 pkt 7a, niezawierające dowodów
pozwalających na wszczęcie postępowania karnego albo postępowania w sprawach o wykroczenia,
postępowania dyscyplinarnego lub mogących być wykorzystanymi w postępowaniu w ramach
czynności wyjaśniających albo dowodów mających znaczenie dla toczących się takich
postępowań przechowuje się przez okres 30 dni od dnia zarejestrowania, a następnie
niszczy.
”
,
c)
po ust. 5a dodaje się ust. 5b w brzmieniu:
„
5b.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przechowywania
i niszczenia zapisów obrazu, o których mowa w ust. 1 pkt 7a, oraz udostępniania ich
uprawnionym podmiotom, uwzględniając potrzebę właściwego zabezpieczenia utrwalonego
obrazu przed utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem.
”
;
11)
w art. 35 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„
3.
W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza Komendant
Główny Straży Granicznej, z urzędu albo na wniosek komendanta oddziału Straży Granicznej,
ośrodka szkolenia Straży Granicznej lub ośrodka Straży Granicznej, może skrócić okres
służby przygotowawczej funkcjonariusza albo zwolnić go od odbywania tej służby.
4.
W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków służbowych trwającej
dłużej niż 3 miesiące Komendant Główny Straży Granicznej może, z urzędu albo na wniosek
komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta ośrodka szkolenia Straży Granicznej
lub komendanta ośrodka Straży Granicznej, przedłużyć okres służby przygotowawczej
funkcjonariusza.
”
;
12)
w art. 36 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia na inne stanowisko
oraz zwalniania z tego stanowiska właściwi są przełożeni: Komendant Główny Straży
Granicznej, komendanci oddziałów Straży Granicznej, komendanci ośrodków szkolenia
Straży Granicznej oraz komendanci ośrodków Straży Granicznej.
”
;
13)
w art. 39b w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
oddziale Straży Granicznej, ośrodku szkolenia Straży Granicznej albo ośrodku Straży
Granicznej zarządza komendant tego oddziału, ośrodka szkolenia albo ośrodka.
”
;
14)
w art. 40a ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Skierowanie, o którym mowa w ust. 1, następuje na podstawie polecenia Komendanta Głównego
Straży Granicznej, komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta ośrodka szkolenia
Straży Granicznej albo komendanta ośrodka Straży Granicznej. W przypadku wydania polecenia
w formie ustnej funkcjonariusz otrzymuje potwierdzenie wydania tego polecenia na piśmie
nie później niż w ciągu 3 dni od dnia jego wydania.
”
;
15)
w art. 91a:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Funkcjonariusze oraz pracownicy Straży Granicznej są obowiązani złożyć oświadczenie
o swoim stanie majątkowym, w tym o majątku objętym małżeńską wspólnością majątkową,
przy nawiązywaniu lub rozwiązywaniu stosunku służbowego lub stosunku pracy, corocznie
oraz na żądanie Komendanta Głównego Straży Granicznej, właściwych komendantów oddziałów
Straży Granicznej, komendantów ośrodków szkolenia Straży Granicznej lub komendantów
ośrodków Straży Granicznej.
”
,
b)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Prawo wglądu do złożonych oświadczeń o stanie majątkowym mają: Komendant Główny Straży
Granicznej, właściwi komendanci oddziałów Straży Granicznej, ośrodków szkolenia Straży
Granicznej lub ośrodków Straży Granicznej oraz osoby przez nich pisemnie upoważnione
w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia analizy oświadczeń.
”
;
16)
w art. 136b w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
komendantów oddziałów Straży Granicznej, komendantów ośrodków szkolenia Straży Granicznej,
komendantów ośrodków Straży Granicznej oraz kierowników komórek organizacyjnych Komendy
Głównej;
”
.
Art. 471.
W ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników w art. 1 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy, zezwolenia na
pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych, zgody na pobyt tolerowany
lub w związku z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony
uzupełniającej, lub
”
.
Art. 472.
W ustawie z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych w art. 1a ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach państw członkowskich, rozumie się przez
to także członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej
i członków ich rodzin oraz obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach .
”
.
Art. 473.
W ustawie z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich w art. 1a w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
obywatele państwa członkowskiego Unii Europejskiej - obywateli państwa członkowskiego
Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej
i członków ich rodzin , cudzoziemców posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,
o którym mowa w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach , oraz obywateli polskich, którzy uzyskali kwalifikacje w państwie członkowskim Unii
Europejskiej;
”
.
Art. 474.
W ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty w art. 94a:
1)
w ust. 2:
a)
wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
„
Na warunkach dotyczących obywateli polskich z nauki w publicznych szkołach dla dorosłych,
publicznych szkołach policealnych, publicznych szkołach artystycznych, publicznych
placówkach, publicznych zakładach kształcenia nauczycieli i publicznych kolegiach
pracowników służb społecznych oraz z kształcenia ustawicznego w formie kwalifikacyjnych
kursów zawodowych korzystają:
”
,
b)
pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
obywatele państw członkowskich Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego
Stowarzyszenia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym
lub Konfederacji Szwajcarskiej, a także członkowie ich rodzin posiadający prawo pobytu
lub prawo stałego pobytu;
”
,
c)
pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
osoby, którym udzielono zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
”
,
d)
po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu:
„
7a)
osoby, którym udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych, oraz członkowie
ich rodzin;
”
,
e)
pkt 10 i 11 otrzymują brzmienie:
„
10)
osoby, którym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielono zezwolenia na pobyt
rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej;
11)
osoby, którym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielono zezwolenia na pobyt
czasowy w związku z okolicznością, o której mowa w art. 127, art. 159 ust. 1, art. 176 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4 ustawy z dnia
12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ;
”
,
f)
w pkt 12 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 13 w brzmieniu:
„
13)
osoby, które posiadają kartę pobytu z adnotacją „dostęp do rynku pracy”, wizę Schengen
lub wizę krajową wydaną w celu wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
”
;
2)
w ust. 2a pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
pkt 6, 7a, 8 i 12 - uważa się małżonka oraz małoletnie dzieci tych osób niepozostające
w związku małżeńskim i będące na ich utrzymaniu, a w przypadku małoletnich osób, o
których mowa w pkt 6 i 8, także ich wstępnego w linii prostej lub osobę pełnoletnią
odpowiedzialną za małoletniego zgodnie z prawem obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej.
”
;
3)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Osoby niebędące obywatelami polskimi niewymienione w ust. 2 mogą korzystać z nauki
w publicznych szkołach dla dorosłych, publicznych szkołach policealnych, publicznych
szkołach artystycznych, publicznych placówkach, publicznych zakładach kształcenia
nauczycieli i publicznych kolegiach pracowników służb społecznych oraz z kształcenia
ustawicznego w formie kwalifikacyjnych kursów zawodowych:
1)
jako stypendyści otrzymujący stypendium przyznane przez ministra właściwego do spraw
oświaty i wychowania;
2)
jako stypendyści otrzymujący stypendium przyznane przez organ prowadzący szkołę, zakład
kształcenia nauczycieli lub placówkę, przez dyrektora szkoły, zakładu kształcenia
nauczycieli lub placówki;
3)
na warunkach odpłatności.
”
;
4)
po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„
3a.
Wysokość odpłatności za korzystanie z nauki w publicznych szkołach, placówkach, zakładach
kształcenia nauczycieli, kolegiach pracowników służb społecznych oraz za kształcenie
ustawiczne w formie kwalifikacyjnych kursów zawodowych, o której mowa w ust. 3 pkt
3, oraz sposób wnoszenia opłat ustala organ prowadzący, uwzględniając przewidywane
koszty kształcenia lub koszty udzielanych świadczeń oraz możliwość całkowitego lub
częściowego zwolnienia z tej odpłatności.
”
;
5)
ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„
6.
Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze rozporządzenia:
1)
warunki i tryb przyjmowania osób niebędących obywatelami polskimi do publicznych przedszkoli,
szkół, w tym szkół artystycznych, placówek, zakładów kształcenia nauczycieli oraz
na kształcenie ustawiczne w formie kwalifikacyjnych kursów zawodowych, uwzględniając
w szczególności rodzaje dokumentów potwierdzających poziom wykształcenia i stan zdrowia
tych osób, a także sposób ich kwalifikowania do odpowiedniej klasy lub na odpowiedni
semestr;
2)
sposób organizacji dodatkowej nauki języka polskiego, dodatkowych zajęć wyrównawczych
w zakresie przedmiotów nauczania oraz nauki języka i kultury kraju pochodzenia, o
których mowa w ust. 4 i 4b-5, z uwzględnieniem wymiaru godzin zajęć i minimalnej liczby
osób, dla których organizuje się naukę języka i kultury kraju pochodzenia;
3)
wysokość stypendium dla osób, o których mowa w ust. 3 pkt 1, oraz przypadki, w których
stypendium może być obniżone lub zawieszone, biorąc pod uwagę wysokość stypendium
Prezesa Rady Ministrów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 90k.
”
.
Art. 475.
W ustawie z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami
publicznego transportu zbiorowego w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
1)
w ust. 1 pkt 2a otrzymuje brzmienie:
„
2a)
funkcjonariusze Straży Granicznej w czasie wykonywania czynności służbowych związanych
z zapobieganiem i przeciwdziałaniem nielegalnej migracji, realizowanych na szlakach
komunikacyjnych o szczególnym znaczeniu międzynarodowym;
”
;
2)
ust. 2a otrzymuje brzmienie:
„
2a.
Do ulgi 100% przy przejazdach środkami publicznego transportu zbiorowego autobusowego
w komunikacji zwykłej, pospiesznej, przyspieszonej i ekspresowej, na podstawie biletów
jednorazowych, są uprawnieni funkcjonariusze Straży Granicznej w czasie wykonywania
czynności służbowych związanych z zapobieganiem i przeciwdziałaniem nielegalnej migracji,
realizowanych na szlakach komunikacyjnych o szczególnym znaczeniu międzynarodowym.
”
.
Art. 476.
W ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach państw członkowskich Unii Europejskiej,
rozumie się przez to także członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej
i członków ich rodzin oraz obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach .
”
;
2)
w art. 15 ust. 3e otrzymuje brzmienie:
„
3e.
Cudzoziemiec niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, któremu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielono zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia
na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej albo któremu w Rzeczypospolitej
Polskiej nadano status uchodźcy, odbywa staż podyplomowy na zasadach obowiązujących
obywateli polskich.
”
.
Art. 477.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego w art. 611t w § 5 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
państwa wykonania orzeczenia, do którego skazany będzie wydalony po odbyciu kary lub
zwolnieniu z zakładu karnego na podstawie prawomocnej decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu,
”
.
Art. 478.
W ustawie z dnia 17 lipca 1998 r. o pożyczkach i kredytach studenckich w art. 6 w ust. 3:
1)
pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
cudzoziemców, którym udzielono zezwolenia na pobyt stały;
”
;
2)
pkt 5-7 otrzymują brzmienie:
„
5)
cudzoziemców, którym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielono zezwolenia
na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej;
6)
cudzoziemców, którym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielono zezwolenia
na pobyt czasowy w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o
cudzoziemcach ;
7)
cudzoziemców, którym udzielono ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
”
.
Art. 479.
W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w art. 50 wprowadza się następujące zmiany:
1)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Dane zgromadzone na koncie ubezpieczonego, o których mowa w art. 40, i na koncie płatnika
składek, o których mowa w art. 45, mogą być udostępniane sądom, prokuratorom, organom
kontroli skarbowej, organom podatkowym, komornikom sądowym, organom egzekucyjnym w
rozumieniu ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , Państwowej Inspekcji Pracy, Straży Granicznej, ośrodkom pomocy społecznej, powiatowym
centrom pomocy rodzinie, Komisji Nadzoru Finansowego oraz wojewodzie i Szefowi Urzędu
do Spraw Cudzoziemców w zakresie prowadzonych postępowań dotyczących legalizacji pobytu
cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z uwzględnieniem przepisów dotyczących
ochrony danych osobowych.
”
;
2)
ust. 9 otrzymuje brzmienie:
„
9.
Dane zgromadzone na kontach, o których mowa w ust. 3, udostępnia się bezpłatnie sądom,
prokuratorom, organom kontroli skarbowej, organom podatkowym, Państwowej Inspekcji
Pracy, Straży Granicznej, ośrodkom pomocy społecznej, powiatowym centrom pomocy rodzinie,
Komisji Nadzoru Finansowego oraz wojewodzie i Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców
w zakresie prowadzonych postępowań dotyczących legalizacji pobytu cudzoziemców na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi
miasta - w zakresie niezbędnym do realizacji świadczeń rodzinnych.
”
.
Art. 480.
W ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
karcie pobytu - oznacza to dokument wydany cudzoziemcowi, który uzyskał zezwolenie
na pobyt czasowy, zezwolenie na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej, ochronę uzupełniającą, zgodę na pobyt ze względów humanitarnych
lub status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej.
”
;
2)
tytuł rozdziału 2 otrzymuje brzmienie: „Nabycie obywatelstwa polskiego w drodze repatriacji
i udzielanie zezwoleń na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej członkom
najbliższej rodziny repatrianta”;
3)
w art. 15:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Małżonkowi wnioskodawcy, niebędącemu osobą polskiego pochodzenia, zamierzającemu osiedlić
się wspólnie z wnioskodawcą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, udziela się zezwolenia
na pobyt stały.
”
,
b)
ust. 3-5 otrzymują brzmienie:
„
3.
Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały małżonka wnioskodawcy, o którym mowa
w ust. 1, oraz małoletniego, o którym mowa w ust. 2, dołącza się do wniosku o wydanie
wizy krajowej w celu repatriacji.
4.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwany dalej „Szefem Urzędu”, udziela lub odmawia
udzielenia zezwolenia na pobyt stały osobom, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz wydaje
kartę pobytu.
5.
Do udzielenia zezwolenia na pobyt stały stosuje się przepisy działu VI ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach .
”
;
4)
w art. 16 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia, o którym
mowa w art. 144 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
”
;
5)
w art. 32 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
udzielenia zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej członkom
najbliższej rodziny repatrianta.
”
;
6)
w art. 33 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Szef Urzędu prowadzi centralny rejestr wniosków, decyzji i postanowień wydanych w
sprawach udzielenia zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
członkom najbliższej rodziny repatrianta.
”
;
7)
art. 34 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 34.
Do sposobu i trybu udostępniania danych zawartych w rejestrze, o którym mowa w art.
33, stosuje się odpowiednio przepisy art. 452-458 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
”
.
Art. 481.
W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów
budownictwa oraz urbanistów w art. 4a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach państw członkowskich, rozumie się przez
to obywateli państw członkowskich, o których mowa w ust. 1, a także członków ich rodzin
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej
i członków ich rodzin oraz obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach .
”
.
Art. 482.
W ustawie z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych w art. 2 w ust. 1 w pkt 3 lit. b otrzymuje brzmienie:
„
b)
obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ;
”
.
Art. 483.
W ustawie z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie
wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią
o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym w art. 8 w ust. 1 w pkt 1 w lit. a tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
„
-
-innego państwa, jeżeli otrzymała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej albo na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską nie stanowią inaczej,
”
.
Art. 484.
W ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2:
a)
pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
areszt dla cudzoziemców - areszt dla cudzoziemców w rozumieniu ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ;
”
,
b)
pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
cudzoziemiec - cudzoziemca w rozumieniu ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
”
,
c)
pkt 7 otrzymuje brzmienie:
„
7)
karta pobytu - dokument wydany cudzoziemcowi, który uzyskał zezwolenie na pobyt czasowy,
zezwolenie na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,
ochronę uzupełniającą, zgodę na pobyt ze względów humanitarnych lub status uchodźcy
w Rzeczypospolitej Polskiej;
”
,
d)
pkt 10 otrzymuje brzmienie:
„
10)
strzeżony ośrodek - strzeżony ośrodek w rozumieniu ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
”
;
2)
w art. 3 w ust. 1 uchyla się pkt 3;
3)
w art. 9:
a)
pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
postępowanie o nadanie statusu uchodźcy lub udzielenie azylu wobec cudzoziemca jest
w toku lub zakończyło się,
”
,
b)
pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
cudzoziemcowi udzielono lub odmówiono udzielenia azylu,
”
;
4)
w art. 28 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Wnioskodawca, który przebywa w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców, areszcie
śledczym lub zakładzie karnym, składa wniosek za pośrednictwem komendanta oddziału
Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej obejmującego terytorialnym
zasięgiem działania siedzibę strzeżonego ośrodka, aresztu dla cudzoziemców, aresztu
śledczego lub zakładu karnego.
”
;
5)
w art. 33:
a)
w ust. 1 uchyla się pkt 2 i 3,
b)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Organ przyjmujący wniosek odnotowuje unieważnienie wizy krajowej w dokumentach podróży
wnioskodawcy i osoby, w której imieniu wnioskodawca występuje.
”
,
c)
w ust. 3 uchyla się pkt 2 i 3,
d)
ust. 4-10 otrzymują brzmienie:
„
4.
Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu
do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy,
jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem
społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia
wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
5.
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu powinien
zawierać uzasadnienie istnienia słusznego interesu wnioskodawcy we wstrzymaniu jej
wykonania.
6.
Wniosek, o którym mowa w ust. 5, należy złożyć za pośrednictwem organu przyjmującego,
a w przypadku gdy decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu została wydana po
złożeniu kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy - bezpośrednio do Szefa Urzędu.
7.
Wydanie postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu powinno nastąpić w terminie 5 dni od dnia przekazania wniosku w tej sprawie
przez organ przyjmujący lub od dnia otrzymania wniosku złożonego - bezpośrednio do
Szefa Urzędu.
8.
Strona niezadowolona z postanowienia Szefa Urzędu w sprawie wstrzymania decyzji o
zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu może zwrócić się do tego organu o ponowne rozpatrzenie
sprawy w terminie 5 dni od dnia doręczenia postanowienia.
9.
Szef Urzędu może zmienić lub uchylić postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji
o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
10.
Postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu
wygasa z mocy prawa w dniu doręczenia cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie
o nadanie statusu uchodźcy wszczętej na kolejny wniosek, o którym mowa w ust. 4.
”
;
6)
w art. 34 w ust. 1 pkt 6 otrzymuje brzmienie:
„
6)
złożył wniosek w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu,
”
;
7)
w art. 37 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
2.
Przepisu ust. 1 pkt 6 nie stosuje się, w przypadku gdy cudzoziemiec złożył kolejny
wniosek o nadanie statusu uchodźcy, a Szef Urzędu nie wstrzymał wykonania decyzji
o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
3.
Wnioskodawca, który składa wniosek podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy lub zezwolenia na pobyt stały, jest obowiązany
przekazać dokument podróży do depozytu Szefowi Urzędu w dniu, w którym zezwolenie
na pobyt czasowy lub zezwolenie na pobyt stały utraci ważność lub zostanie cofnięte.
”
;
8)
w art. 38 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
W przypadku przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub
przekazania cudzoziemca na podstawie rozporządzenia (WE) nr 343/2003 odbiór dokumentu
podróży następuje w placówce Straży Granicznej albo na granicy państwa, do którego
następuje doprowadzenie lub przekazanie, albo w porcie lotniczym lub morskim tego
państwa.
”
;
9)
w art. 45 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Jeżeli organ prowadzący postępowanie zamierza nadać cudzoziemcowi status uchodźcy
lub udzielić mu ochrony uzupełniającej, zwraca się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do innych organów, o przekazanie informacji,
czy wobec wnioskodawcy lub osoby, w której imieniu wnioskodawca występuje, zachodzą
okoliczności, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lub ust. 2 lub art. 20 ust. 1
pkt 2 lub ust. 2 lub 3.
”
;
10)
art. 48 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 48.
W przypadku gdy wnioskodawcy lub osobie, w której imieniu wnioskodawca występuje,
odmawia się nadania statusu uchodźcy, w decyzji orzeka się ponadto o udzieleniu ochrony
uzupełniającej z przyczyn, o których mowa w art. 15, jeżeli nie sprzeciwiają się temu
okoliczności określone w art. 20.
”
;
11)
po art. 48 dodaje się art. 48a w brzmieniu:
„
Art. 48a.
Organ, który wydał cudzoziemcowi decyzję o umorzeniu postępowania lub o odmowie nadania
statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, informuje o tym organ Straży Granicznej
właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, gdy decyzja w tej sprawie stanie
się ostateczna.
”
;
12)
uchyla się art. 49;
13)
w art. 67 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Małoletniego bez opieki, któremu odmówiono nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony
uzupełniającej, pozostawia się w placówce opiekuńczo-wychowawczej do czasu przekazania
go organom lub organizacjom kraju pochodzenia, do których zadań statutowych należą
sprawy małoletnich.
”
;
14)
w art. 70 w ust. 2:
a)
pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zgody na pobyt ze względów
humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany
”
,
b)
pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt
czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej;
”
;
15)
w art. 72 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
przygotowania cudzoziemca do prowadzenia samodzielnego życia poza ośrodkiem, po otrzymaniu
decyzji o nadaniu statusu uchodźcy albo decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy,
w której udzielono ochrony uzupełniającej.
”
;
16)
w art. 74 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
terminu wykonania obowiązku opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej po wydaniu decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony
uzupełniającej;
”
;
17)
w art. 75:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Pomoc w dobrowolnym powrocie można zapewnić cudzoziemcowi:
1)
w stosunku do którego wszczęto postępowanie w sprawie nadania mu statusu uchodźcy,
które zakończyło się decyzją o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia
mu ochrony uzupełniającej;
2)
który po złożeniu wniosku o nadanie statusu uchodźcy zrezygnował z ubiegania się o
ten status.
”
,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Pomoc w dobrowolnym powrocie można cudzoziemcowi zapewnić kolejny raz nie wcześniej
niż po upływie 2 lat od dnia, w którym opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
z wykorzystaniem tej pomocy.
”
,
c)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Pomoc w dobrowolnym powrocie obejmuje pokrycie:
1)
kosztów podróży cudzoziemca;
2)
opłat administracyjnych związanych z uzyskaniem dokumentu podróży oraz niezbędnych
wiz i zezwoleń;
3)
kosztów wyżywienia w podróży;
4)
kosztów opieki medycznej w podróży;
5)
kosztów organizacji dobrowolnego powrotu przez podmiot, do którego statutowych obowiązków
należy organizacja dobrowolnych powrotów.
”
,
d)
po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
„
3a.
Wniosek, o którym mowa w ust. 3, cudzoziemiec składa nie później niż przed upływem
30 dni liczonych od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub
udzielenia ochrony uzupełniającej lub decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie nadania
mu statusu uchodźcy stała się ostateczna. Jeżeli termin do złożenia wniosku nie zostanie
zachowany, Szef Urzędu pozostawia wniosek bez rozpoznania.
”
;
18)
w dziale II tytuł rozdziału 6 otrzymuje brzmienie: „Zatrzymanie cudzoziemca oraz umieszczenie
go w strzeżonym ośrodku lub zastosowanie aresztu dla cudzoziemców w postępowaniu w
sprawie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej”;
19)
art. 88 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 88.
1.
Wnioskodawcę lub osobę, w której imieniu wnioskodawca występuje, w przypadkach, o
których mowa w art. 87, lub w przypadku gdy cudzoziemiec nie wywiązuje się z obowiązków
określonych w postanowieniu o zastosowaniu wobec niego środków, o których mowa w art.
88a ust. 1, umieszcza się w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców.
2.
Areszt dla cudzoziemców stosuje się w przypadkach, gdy istnieje ryzyko, że cudzoziemiec
nie podporządkuje się zasadom pobytu obowiązującym w strzeżonym ośrodku.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:
1)
małoletniego bez opieki;
2)
cudzoziemca, którego stan psychofizyczny może uzasadniać domniemanie, że był poddany
przemocy albo że jest niepełnosprawny, z wyłączeniem przypadku, gdy zachowanie cudzoziemca
zagraża bezpieczeństwu, zdrowiu lub życiu innych cudzoziemców przebywających w ośrodku
lub pracownikom ośrodka oraz jeżeli mogłoby to spowodować niebezpieczeństwo dla jego
życia lub zdrowia.
”
;
20)
po art. 88 dodaje się art. 88a i art. 88b w brzmieniu:
„
Art. 88a.
1.
Wnioskodawcy lub osoby, w której imieniu wnioskodawca występuje, w przypadkach, o
których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1, można nie umieszczać w
strzeżonym ośrodku i wówczas zobowiązać do:
1)
zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego w postanowieniu,
2)
wpłaty zabezpieczenia pieniężnego w wysokości określonej w postanowieniu, nie niższej
niż dwukrotność minimalnego wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o minimalnym
wynagrodzeniu za pracę,
3)
zamieszkiwania w miejscu wyznaczonym w postanowieniu
- do czasu, gdy decyzja w sprawie nadania statusu uchodźcy stanie się ostateczna.
2.
Postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1, wydaje organ Straży
Granicznej, który zatrzymał wnioskodawcę lub osobę, w której imieniu wnioskodawca
występuje. Na postanowienie przysługuje zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze
względu na siedzibę organu Straży Granicznej, który wydał postanowienie, w terminie
7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni.
3.
W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, można orzec o zastosowaniu jednego lub więcej
niż jednego spośród środków, o których mowa w ust. 1.
Art. 88b.
1.
Sąd wydaje postanowienie o umieszczeniu wnioskodawcy lub osoby, w której imieniu wnioskodawca
występuje, w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu wobec nich aresztu dla cudzoziemców,
na wniosek organu Straży Granicznej, który zatrzymał wnioskodawcę lub osobę, w której
imieniu wnioskodawca występuje. Sąd wydaje postanowienie po wysłuchaniu wnioskodawcy
lub osoby, w której imieniu wnioskodawca występuje.
2.
Sąd, rozpatrując wniosek o umieszczenie wnioskodawcy lub osoby, w której imieniu wnioskodawca
występuje, w strzeżonym ośrodku, ocenia możliwość zastosowania środków, o których
mowa w art. 88a ust. 1.
3.
Sąd wydaje postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w art. 88a ust. 1.
Na postanowienie przysługuje zażalenie do sądu okręgowego w terminie 7 dni od dnia
doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni.
”
;
21)
art. 89 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 89.
1.
Sąd wydaje postanowienie o umieszczeniu wnioskodawcy lub osoby, w której imieniu wnioskodawca
występuje, w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców na okres od 30 do 60
dni.
2.
Jeżeli cudzoziemiec przebywający w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców
wskutek wykonania postanowienia sądu, wydanego na podstawie ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy, sąd może wydać postanowienie w sprawie
przedłużenia okresu pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców,
jeżeli stwierdzi, że wniosek został złożony wyłącznie w celu opóźnienia lub uniemożliwienia
wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, okres pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku
lub areszcie dla cudzoziemców przedłuża się o 90 dni, począwszy od dnia złożenia przez
cudzoziemca wniosku o nadanie statusu uchodźcy.
4.
Jeżeli decyzja kończąca postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy i udzielenie
ochrony uzupełniającej, na podstawie której nie nadano statusu uchodźcy i nie udzielono
ochrony uzupełniającej, została doręczona wnioskodawcy przed upływem okresów, o których
mowa w ust. 1-3, okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców może
być przedłużony na czas określony niezbędny do wydania decyzji ostatecznej w tej sprawie
lub do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
5.
Okres pobytu w strzeżonym ośrodku i areszcie dla cudzoziemców, o którym mowa w ust.
1-4, nie może przekroczyć 6 miesięcy.
6.
Postanowienie w sprawie przedłużenia okresu pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie
dla cudzoziemców wydaje, na wniosek organu Straży Granicznej, sąd rejonowy, właściwy
dla siedziby tego organu.
”
;
22)
w art. 89b ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1.
Poza przypadkami, o których mowa w art. 406 ust. 5 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, cudzoziemca umieszczonego w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców zwalnia
się na podstawie decyzji Szefa Urzędu.
2.
Szef Urzędu może wydać decyzję o zwolnieniu ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu dla
cudzoziemców, z urzędu lub na wniosek wnioskodawcy, jeżeli z zebranego w sprawie materiału
dowodowego wynika, że wnioskodawca i osoba, w której imieniu wnioskodawca występuje,
z dużym prawdopodobieństwem spełniają warunki nadania statusu uchodźcy, określone
w art. 13, lub udzielenia ochrony uzupełniającej, określone w art. 15, i ich pobyt
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie stanowi zagrożenia dla obronności lub
bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz nie
istnieją okoliczności, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lub ust. 2 lub art. 20
ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 lub 3.
”
;
23)
art. 89c otrzymuje brzmienie:
„
Art. 89c.
Wnioskodawcy lub osobie, w której imieniu wnioskodawca występuje, zwolnionym ze strzeżonego
ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców na podstawie decyzji, o której mowa w art. 89b ust. 1 i 2, albo nieumieszczonym w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców
z przyczyn określonych w art. 400 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, Szef Urzędu może, w drodze decyzji, nakazać przebywanie w określonym miejscu pobytu
lub określonej miejscowości, których bez jego zezwolenia nie mogą opuszczać, do dnia,
w którym decyzja w postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy stanie się ostateczna,
oraz zobowiązać do zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego
w decyzji.
”
;
24)
uchyla się art. 89h;
25)
w art. 89i:
a)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Po upływie terminu ważności karty pobytu wydanej w związku z uzyskaniem statusu uchodźcy
lub ochrony uzupełniającej wydaje się kolejną kartę pobytu, ważną odpowiednio przez
okres, o którym mowa w ust. 1 lub 2.
”
,
b)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej oraz kartę pobytu wydaje się
po pobraniu danych biometrycznych cudzoziemca.
”
;
26)
w art. 89j uchyla się ust. 2;
27)
w art. 89k uchyla się ust. 4;
28)
art. 89l otrzymuje brzmienie:
„
Art. 89l.
1.
Cudzoziemiec, który zostaje pozbawiony statusu uchodźcy, jest obowiązany niezwłocznie
zwrócić Szefowi Urzędu kartę pobytu i dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej,
nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja w tej sprawie stała
się ostateczna.
2.
Cudzoziemiec zobowiązany do powrotu jest obowiązany zwrócić kartę pobytu komendantowi
placówki Straży Granicznej przy przekraczaniu granicy.
3.
Cudzoziemiec, który zostaje pozbawiony ochrony uzupełniającej, jest obowiązany zwrócić
Szefowi Urzędu kartę pobytu niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni
od dnia, w którym decyzja w tej sprawie stała się ostateczna.
”
;
29)
w art. 90 uchyla się ust. 2;
30)
w art. 91 uchyla się ust. 2 i 3;
31)
w art. 93 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Do postępowania w sprawie udzielenia azylu stosuje się odpowiednio przepisy art. 23
ust. 1, art. 24, art. 25, art. 35, art. 37 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz art. 45 ust.
1.
”
;
32)
w art. 94 uchyla się ust. 3;
33)
uchyla się art. 95;
34)
art. 96 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 96.
Cudzoziemcowi, któremu udzielono azylu, można wydać decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu tylko po uprzednim pozbawieniu go azylu.
”
;
35)
w dziale III uchyla się rozdział 2;
36)
w art. 119 w ust. 1:
a)
uchyla się pkt 2,
b)
uchyla się pkt 4,
c)
w pkt 6 uchyla się lit. c;
37)
w art. 120:
a)
pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
w pkt 3, 5 i 7, prowadzi Szef Urzędu;
”
,
b)
uchyla się pkt 3;
38)
w art. 121 w ust. 1 uchyla się pkt 2 i 4;
39)
po art. 121a dodaje się art. 121b w brzmieniu:
„
Art. 121b.
1.
Odciski linii papilarnych cudzoziemca, pobrane w celu wydania dokumentu podróży przewidzianego
w Konwencji Genewskiej lub karty pobytu, przechowuje się w rejestrze, o którym mowa
w art. 119 ust. 1 pkt 1, do dnia, w którym Szef Urzędu wpisze do rejestru potwierdzenie
odbioru dokumentu lub karty pobytu.
2.
W przypadku wydania cudzoziemcowi decyzji w sprawie odmowy:
1)
nadania mu statusu uchodźcy,
2)
udzielenia mu ochrony uzupełniającej,
3)
wydania mu dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej lub karty pobytu,
4)
wymiany dokumentów, o których mowa w pkt 3
- dane w postaci odcisków linii papilarnych przechowuje się w rejestrze, o którym
mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1, do dnia, w którym zostaną w nim umieszczone informacje
o prawomocnej decyzji w tej sprawie.
”
;
40)
w art. 123 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„
5.
Dane przetwarzane w rejestrach, o których mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1 i 5, udostępnia
się ministrowi właściwemu do spraw gospodarki w zakresie niezbędnym do prowadzenia
Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
”
;
41)
w art. 126 w ust. 1 w pkt 4 skreśla się przecinek i uchyla się pkt 5 i 6;
42)
użyte w art. 31 w ust. 2, w art. 70 w ust. 2 w pkt 5, w art. 89a i w art. 89b w ust.
3 i 4 w różnym przypadku wyrazy „areszt w celu wydalenia” zastępuje się użytymi w
odpowiednim przypadku wyrazami „areszt dla cudzoziemców”;
43)
użyte w art. 110 w ust. 2-4, w art. 117 w ust. 3, w art. 117b w ust. 4 i w art. 118
w ust. 3 w różnym przypadku wyrazy „zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony”
zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami „zezwolenie na pobyt czasowy”.
Art. 485.
W ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej w art. 2:
1)
pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
cudzoziemcom zamieszkującym i przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej, zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami,
o których mowa w art. 127 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach , lub w związku z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony
uzupełniającej,
”
;
2)
po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:
„
2a)
cudzoziemcom posiadającym kartę pobytu z adnotacją „dostęp do rynku pracy”,
”
.
Art. 486.
W ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w art. 1 w ust. 2 w pkt 2:
1)
lit. c otrzymuje brzmienie:
„
c)
przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt
stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zezwolenia
na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach , lub w związku z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony
uzupełniającej, jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej,
”
;
2)
po lit. c dodaje się lit. d w brzmieniu:
„
d)
posiadającym kartę pobytu z adnotacją „dostęp do rynku pracy”, z wyłączeniem obywateli
państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego
na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych
w celu podjęcia studiów oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania
pracy na podstawie wizy.
”
.
Art. 487.
W ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 5 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
cudzoziemcom mającym miejsce zamieszkania i przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej:
a)
na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej, zezwolenia na pobyt czasowy udzielony w związku z okolicznością,
o której mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach , lub w związku z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony
uzupełniającej,
b)
w związku z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej zgody na pobyt ze względów humanitarnych
lub zgody na pobyt tolerowany - w formie schronienia, posiłku, niezbędnego ubrania
oraz zasiłku celowego;
”
;
2)
art. 5a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 5a.
Prawo do świadczeń w formie interwencji kryzysowej, schronienia, posiłku, niezbędnego
ubrania oraz zasiłku celowego przysługuje cudzoziemcom przebywającym na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 176 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
”
;
3)
w art. 18 w ust. 1 pkt 8 otrzymuje brzmienie:
„
8)
przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych, a także udzielanie schronienia oraz zapewnianie
posiłku i niezbędnego ubrania cudzoziemcom, którym udzielono zgody na pobyt ze względów
humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
”
;
4)
w art. 47 ust. 3a otrzymuje brzmienie:
„
3a.
Cudzoziemcom, o których mowa w art. 5a, można udzielić schronienia na okres ważności
zaświadczenia, o którym mowa w art. 170 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub na okres ważności zezwolenia na pobyt czasowy.
”
;
5)
w art. 101 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
W przypadkach szczególnie uzasadnionych sytuacją osobistą osoby ubiegającej się o
świadczenie, w sprawach niecierpiących zwłoki oraz w sprawach cudzoziemców, którym
udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany,
i cudzoziemców, o których mowa w art. 5a, właściwa miejscowo jest gmina miejsca pobytu
osoby ubiegającej się o świadczenie.
”
.
Art. 488.
W ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1:
a)
w ust. 3:
-
-w pkt 2:
-
-- lit. e-h otrzymują brzmienie:„
e)
posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt stały,f)
posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,g)
posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127, art. 151 ust. 1 lub 2 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ,h)
posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 144, art. 159 ust. 1, art. 160, art. 161, art. 176, art. 186 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 lub art. 187 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,”, -
-- po lit. h dodaje się lit. ha w brzmieniu:„ha) posiadających zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 ust. 1 albo art. 126 ust. 1, albo wizę wydaną w celu wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,”,
-
-- lit. i otrzymuje brzmienie:„
i)
posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zgodę na pobyt ze względów humanitarnych lub zgodę na pobyt tolerowany,”, -
-pkt 4 otrzymuje brzmienie:„
4)
cudzoziemców - członków rodzin obywateli polskich, którzy uzyskali zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo po złożeniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej posiadali zezwolenie na pobyt czasowy;”, -
-pkt 5 otrzymuje brzmienie:„
5)
cudzoziemców zamierzających wykonywać pracę lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niewymienionych w pkt 2-4.”,
-
b)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Na zasadach określonych w ustawie zasiłki i inne świadczenia z tytułu bezrobocia przysługują
osobom, o których mowa w ust. 3 pkt 1, 2 lit. a-g, i, j, I oraz pkt 3 i 4.
”
,
c)
dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:
„
5.
Na zasadach określonych w ustawie osobom, o których mowa w ust. 3 pkt 2 lit. ha, przysługują
zasiłki, o których mowa w rozdziale 15.
6.
Na zasadach określonych w ustawie osoby, o których mowa w ust. 3 pkt 2 lit. h oraz
ha, mogą korzystać z usług rynku pracy z wyłączeniem prawa do świadczeń określonych
w art. 41-42a.
”
;
2)
w art. 2 w ust. 1:
a)
w pkt 2 wstęp do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
„
bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g,
lit. i, j, I oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio
przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust.
3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową
do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie
lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną,
zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu
pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub
przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły
lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną
we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy
oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli:
”
,
b)
w pkt 13 lit. e otrzymuje brzmienie:
„
e)
powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi nieposiadającemu zezwolenia na pracę lub
zezwolenia na pobyt i pracę, w przypadkach gdy jest ono wymagane, lub powierzenie
wykonywania pracy na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu
na pracę, z zastrzeżeniem art. 88f ust. 1a i 1b;
”
,
c)
pkt 14 otrzymuje brzmienie:
„
14)
nielegalnym wykonywaniu pracy przez cudzoziemca - oznacza to wykonywanie pracy przez
cudzoziemca, który nie jest uprawniony do wykonywania pracy w rozumieniu art. 87 ust.
1 lub nie jest zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę na podstawie przepisów
szczególnych lub którego podstawa pobytu nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który
wykonuje pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu
na pracę, z zastrzeżeniem art. 88f
ust. 1a i 1b, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku
niż określone w zezwoleniu na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114, art. 126, art.
127 lub art. 142 ust. 3, z zastrzeżeniem art. 119 i art. 135 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub który wykonuje pracę bez umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej w wymaganej
formie;
”
;
3)
w art. 9 w ust. 1 pkt 17 otrzymuje brzmienie:
„
17)
badanie i analizowanie sytuacji na lokalnym rynku pracy w związku z postępowaniem
o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca lub postępowaniem o udzielenie zezwolenia
na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 i art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
”
;
4)
w art. 10 po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu:
„
5a.
Wykaz zawodów i rodzajów pracy, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, stosuje się odpowiednio
w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 i art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
”
;
5)
w art. 33 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Starosta zawiadamia organ Straży Granicznej lub wojewodę właściwego ze względu na
miejsce pobytu cudzoziemca o zarejestrowaniu osoby, o której mowa w art. 1 ust. 3
pkt 2 lit. ha, jako bezrobotnej.
”
;
6)
w art. 43 w ust. 1 po pkt 8 dodaje się przecinek i pkt 9 w brzmieniu:
„
9)
jest cudzoziemcem, o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. h oraz ha, z zastrzeżeniem
art. 1 ust. 6
”
;
7)
w art. 87:
a)
w ust. 1:
-
-pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie:„
3)
posiada zezwolenie na pobyt stały w Rzeczypospolitej Polskiej;4)
posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w Rzeczypospolitej Polskiej;”, -
-po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu:„
4a)
posiada zgodę na pobyt ze względów humanitarnych;”, -
-pkt 11a otrzymuje brzmienie:„
11a)
posiada zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 ust. 1, art. 126, art. 127 lub art. 142 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - na warunkach określonych w tym zezwoleniu;”, -
-w pkt 12:
-
-- lit. a-c otrzymują brzmienie:„
a)
na podstawie wizy, z wyjątkiem wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1, 22 lub 23 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lubb)
na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lubc)
na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwolenia udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub”, -
-- lit. f otrzymuje brzmienie:„
f)
w ramach ruchu bezwizowego.”,
-
b)
w ust. 2 pkt 1-5 otrzymują brzmienie:
„
1)
posiadający w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku
z okolicznościami, o których mowa w art. 144, art. 151 ust. 1 lub 2, art. 158 ust. 2 pkt 1 lub 2, art. 161 ust. 2, art.
176 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
2)
będący małżonkiem obywatela polskiego lub cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i ust.
1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej udzielone w związku z zawarciem związku małżeńskiego;
3)
będący zstępnym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b, obywatela polskiego lub
cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i 2 oraz ust. 1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie
na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone
na podstawie art. 159 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
5)
przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o
cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza
złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii
Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był zwolniony z obowiązku
posiadania zezwolenia na pracę na podstawie pkt 1-4;
”
;
8)
w art. 88 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
„
5)
wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na okres przekraczający 30 dni w ciągu kolejnych 6 miesięcy w innym celu
niż wskazany w pkt 2-4.
”
;
9)
w art. 88a po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Przedłużenie zezwolenia następuje na pisemny wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie
pracy cudzoziemcowi, złożony nie wcześniej niż w terminie 90 dni i nie później niż
w terminie 30 dni przed upływem okresu ważności zezwolenia.
”
;
10)
w art. 88c:
a)
w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi dołączył do wniosku o wydanie
zezwolenia na pracę informację starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania
pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy
w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji
organizowanej dla pracodawcy, sporządzoną z uwzględnieniem pierwszeństwa dostępu do
rynku pracy dla obywateli polskich oraz cudzoziemców, o których mowa w art. 87 ust.
1 pkt 1-11.
”
,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
W przypadku gdy specyfika pracy wykonywanej przez cudzoziemca nie pozwala na wskazanie
głównego miejsca jej wykonywania, informację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wydaje
starosta właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania podmiotu powierzającego
wykonywanie pracy cudzoziemcowi.
”
,
c)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Informację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, starosta wydaje na wniosek podmiotu powierzającego
wykonywanie pracy cudzoziemcowi w terminie:
1)
nie dłuższym niż 14 dni od dnia złożenia oferty pracy w powiatowym urzędzie pracy,
jeżeli z analizy rejestrów bezrobotnych i poszukujących pracy nie wynika, że istnieje
możliwość zorganizowania rekrutacji;
2)
nie dłuższym niż 21 dni od dnia złożenia oferty pracy w przypadku organizowania rekrutacji
wśród bezrobotnych i poszukujących pracy.
”
,
d)
w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
zawód, w którym cudzoziemiec ma wykonywać pracę, lub rodzaj pracy, która ma być mu
powierzona, znajduje się w wykazie, o którym mowa w art. 10 ust. 4 pkt 1, określonym
przez wojewodę właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy;
”
,
e)
ust. 10 otrzymuje brzmienie:
„
10.
Jeżeli podmiotem powierzającym cudzoziemcowi wykonywanie pracy jest agencja pracy
tymczasowej, a zezwolenie dotyczy pracy cudzoziemca w charakterze pracownika tymczasowego,
stosuje się przesłanki określone w ust. 1-3.
”
,
f)
dodaje się ust. 11 w brzmieniu:
„
11.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się do podmiotów powierzających cudzoziemcowi wykonywanie
pracy, które nie są pracodawcami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 25.
”
;
11)
w art. 88f:
a)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:
„
1a.
Zmiana siedziby lub miejsca zamieszkania, nazwy lub formy prawnej podmiotu powierzającego
cudzoziemcowi wykonywanie pracy lub przejęcie zakładu pracy lub jego części przez
innego pracodawcę nie wymagają wydania nowego zezwolenia na pracę.
1b.
Podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy może powierzyć mu na okresy łącznie
nieprzekraczające 30 dni w roku kalendarzowym wykonywanie pracy o innym charakterze
lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, jeżeli zostały spełnione
pozostałe warunki określone w zezwoleniu na pracę oraz wymagania, o których mowa w
art. 88d. W takim przypadku uzyskanie zezwolenia na pracę określającego nowe okoliczności
nie jest wymagane.
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Na wniosek innego wojewody, naczelnika właściwego urzędu skarbowego, terenowej jednostki
organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, konsula, organu Państwowej Inspekcji
Pracy, Służby Celnej, Straży Granicznej lub Policji wojewoda przekazuje kopie wydanych
decyzji w sprawie zezwoleń na pracę oraz informacji, o których mowa w art. 88i.
”
;
12)
w art. 88g po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:
„
1a.
Jeżeli termin na złożenie wniosku o wydanie przedłużenia zezwolenia na pracę u tego
samego pracodawcy i na tym samym stanowisku został zachowany i wniosek nie zawiera
braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pracę cudzoziemca
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalną od dnia złożenia wniosku
do dnia, w którym decyzja o udzieleniu przedłużenia zezwolenia na pracę stanie się
ostateczna.
1b.
Do cudzoziemca, który złożył wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa
w art. 114 ust. 1, art. 126 ust. 1, art. 127 lub art. 142 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia
2013 r. o cudzoziemcach, w celu kontynuowania pracy wykonywanej zgodnie z posiadanym przez siebie zezwoleniem
na pracę lub zezwoleniem na pobyt czasowy stosuje się przepis ust. 1a.
”
;
13)
w art. 88h w ust. 1:
a)
pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
uwzględnienia w umowie z cudzoziemcem warunków, o których mowa w art. 88c, zawartych
w zezwoleniu na pracę;
”
,
b)
pkt 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
4)
przekazania cudzoziemcowi jednego egzemplarza zezwolenia na pracę, którego to zezwolenie
dotyczy;
5)
informowania cudzoziemca o działaniach podejmowanych w związku z postępowaniem o udzielenie
lub przedłużenie zezwolenia na pracę oraz decyzjach o wydaniu, odmowie wydania lub
uchyleniu zezwolenia;
”
,
c)
uchyla się pkt 7;
14)
art. 88i otrzymuje brzmienie:
„
Art. 88i.
Podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy w terminie 7 dni pisemnie powiadamia
wojewodę, który wydał zezwolenie na pracę, o następujących okolicznościach:
1)
cudzoziemiec rozpoczął pracę o innym charakterze lub na innym stanowisku niż określone
w zezwoleniu na pracę, na warunkach, o których mowa w art. 88f ust. 1b;
2)
nastąpiła zmiana siedziby lub miejsca zamieszkania, nazwy lub formy prawnej podmiotu
powierzającego cudzoziemcowi wykonywanie pracy lub przejęcie zakładu pracy lub jego
części przez innego pracodawcę;
3)
nastąpiło przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę;
4)
zmieniła się osoba reprezentująca pracodawcę, o której mowa w art. 88c ust. 6 pkt
3;
5)
cudzoziemiec nie podjął pracy w okresie 3 miesięcy od początkowej daty ważności zezwolenia
na pracę;
6)
cudzoziemiec przerwał pracę na okres przekraczający 3 miesiące;
7)
cudzoziemiec zakończył pracę wcześniej niż 3 miesiące przed upływem okresu ważności
zezwolenia na pracę.
”
;
15)
w art. 88j w ust. 1:
a)
pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„
3)
został prawomocnie ukarany za wykroczenie określone w art. 120 ust. 3-5;
4)
w ciągu dwóch lat od uznania za winnego popełnienia czynu, o którym mowa w art. 120
ust. 1, został ponownie prawomocnie ukarany za podobne wykroczenie;
”
,
b)
pkt 7 otrzymuje brzmienie:
„
7)
jest osobą fizyczną karaną za czyn, o którym mowa w art. 189a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, lub karaną w innym państwie na podstawie przepisów Protokołu o zapobieganiu, zwalczaniu
oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, uzupełniającego
Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej,
albo jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę;
”
,
c)
pkt 8 otrzymuje brzmienie:
„
8)
nie dopełnia obowiązków wynikających z art. 88h ust. 4;
”
;
16)
art. 88k otrzymuje brzmienie:
„
Art. 88k.
1.
Wojewoda uchyla wydane zezwolenie, jeżeli:
1)
uległy zmianie okoliczności lub dowody, odnoszące się do wydanej decyzji;
2)
ustała przyczyna udzielenia zezwolenia na pracę;
3)
podmiot powierzający wykonywanie pracy nie dopełnił obowiązków, o których mowa w art.
88h ust. 4;
4)
cudzoziemiec przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 88d;
5)
zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 88i pkt 5 lub 6;
6)
otrzymał informację, że w stosunku do cudzoziemca obowiązuje wpis do wykazu cudzoziemców,
których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany.
2.
Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 88f ust. 1a
i 1b.
3.
Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się, gdy wojewoda otrzymał powiadomienie, o którym
mowa w art. 88i pkt 4.
4.
Przepisu ust. 1 pkt 5 nie stosuje się, gdy wojewoda otrzymał powiadomienie, o którym
mowa w art. 88i pkt 5 lub 6, określające okoliczności wskazujące, że zezwolenie będzie
wykorzystane zgodnie z jego przeznaczeniem oraz:
1)
przyczynę niepodjęcia pracy lub
2)
przyczynę przerwy w wykonywaniu pracy.
”
;
17)
po art. 88k dodaje się art. 88l i art. 88m w brzmieniu:
„
Art. 88l.
W przypadku uchylenia zezwolenia na pracę cudzoziemca przebywającego na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej wojewoda informuje o uchyleniu
zezwolenia organ Straży Granicznej, gdy decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna.
Art. 88m.
Zezwolenie na pracę wygasa z mocy prawa z dniem, w którym udzielono cudzoziemcowi
zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w związku z wykonywaniem pracy u tego samego pracodawcy
i na tym samym stanowisku.
”
;
18)
w art. 90:
a)
w ust. 1:
-
-pkt 6 otrzymuje brzmienie:„
6)
wzory wniosków o wydanie lub przedłużenie zezwolenia na pracę, wzory oświadczeń podmiotu powierzającego cudzoziemcowi wykonywanie pracy o spełnieniu wymagań określonych w ustawie oraz wzory zezwoleń i przedłużeń zezwoleń, które mogą zawierać dane osobowe cudzoziemca oraz podmiotu powierzającego cudzoziemcowi wykonywanie pracy”, -
-część wspólna otrzymuje brzmienie:„
-
-mając na uwadze specyfikę sytuacji, o których mowa w art. 88, pierwszeństwo dostępu do rynku pracy dla obywateli polskich i cudzoziemców, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-11, oraz zapewnienie właściwej organizacji postępowania w sprawach wydawania i przedłużania zezwoleń na pracę.
”, -
b)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których
powierzenie cudzoziemcowi wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę, uwzględniając przypadki
określone w umowach i porozumieniach międzynarodowych oraz programach szkoleniowych
lub doradczych realizowanych w ramach działań Unii Europejskiej lub innych międzynarodowych
programach pomocowych, polską politykę zagraniczną, specyfikę wykonywanego zawodu,
charakter pracy, okres pracy, wymogi dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie
pracy, a także szczególny status, który był podstawą udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia
na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
”
;
19)
w art. 120 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„
6.
Kto nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 88i, podlega karze grzywny nie niższej
niż 100 zł.
”
.
Art. 489.
W ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w art. 13:
1)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Osoby zagraniczne z państw członkowskich Unii Europejskiej, z państw członkowskich
Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym oraz osoby zagraniczne z państw niebędących stronami umowy o Europejskim
Obszarze Gospodarczym, które mogą korzystać ze swobody przedsiębiorczości na podstawie
umów zawartych przez te państwa z Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, mogą
podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach, jak obywatele
polscy.
”
;
2)
w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
posiadają w Rzeczypospolitej Polskiej:
a)
zezwolenie na pobyt stały,
b)
zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,
c)
zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 144 lub art. 159 ust. 1, z wyłączeniem okoliczności, o których mowa w ust. 1
pkt 1 lit. a-d, art. 186 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ,
d)
zezwolenie na pobyt czasowy udzielone przybywającemu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub przebywającemu na tym terytorium w celu połączenia z rodziną członkowi
rodziny, w rozumieniu art. 159 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, osób, o których mowa w lit. a, b, e oraz f,
e)
status uchodźcy,
f)
ochronę uzupełniającą,
g)
zgodę na pobyt ze względów humanitarnych lub zgodę na pobyt tolerowany,
h)
zezwolenie na pobyt czasowy i pozostają w związku małżeńskim, zawartym z obywatelem
polskim zamieszkałym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
i)
zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania działalności gospodarczej, udzielone
ze względu na kontynuowanie prowadzonej już działalności gospodarczej na podstawie
wpisu do CEIDG,
”
;
3)
ust. 2a otrzymuje brzmienie:
„
2a.
Obywatele innych państw niż wymienione w ust. 1, którzy przebywają na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o
cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza
złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii
Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia
na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej byli uprawnieni do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej
na podstawie ust. 2 pkt 1 lit. c, d i h, mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na takich samych zasadach, jak obywatele polscy.
”
;
4)
ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
4.
Członek rodziny, w rozumieniu art. 159 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, osób zagranicznych, do których odnoszą się umowy międzynarodowe, o których mowa
w ust. 3, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy, może podejmować i wykonywać działalność
gospodarczą na takich samych zasadach jak te osoby zagraniczne.
5.
Członek rodziny, w rozumieniu art. 159 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z przybywaniem na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywaniem na tym terytorium w celu połączenia z rodziną,
może podejmować i wykonywać działalność gospodarczą w takim samym zakresie jak cudzoziemcy,
którzy posiadają zezwolenie na pobyt czasowy i wykonują działalność gospodarczą na
podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonanego na zasadzie wzajemności.
”
.
Art. 490.
W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 3:
a)
w ust. 1:
-
-pkt 2 otrzymuje brzmienie:„
2)
osoby nieposiadające obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, które przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy w celu wykonywania pracy, zezwolenia na pobyt czasowy z wyłączeniem zezwolenia udzielonego na podstawie art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach , zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych, zgody na pobyt tolerowany,”, -
-po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:„
2a)
osoby, które uzyskały w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą albo korzystają z ochrony czasowej na jej terytorium,”,
b)
w ust. 2:
-
-pkt 2 otrzymuje brzmienie:„
2)
członkowie zakonów oraz alumni wyższych seminariów duchownych i teologicznych, postulanci, nowicjusze i junioryści zakonów i ich odpowiednicy, którzy nie posiadają obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i nie są osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 3, a przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy, zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych, zgody na pobyt tolerowany,”, -
-po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:„
2a)
osoby, które uzyskały w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą albo korzystają z ochrony czasowej na jej terytorium,”;
2)
w art. 12 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
„
5)
art. 415 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
”
.
Art. 491.
W ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym w art. 43:
1)
w ust. 2:
a)
pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
cudzoziemcy, którym udzielono zezwolenia na pobyt stały;
”
,
b)
pkt 5 i 6 otrzymują brzmienie:
„
5)
cudzoziemcy, którym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielono zezwolenia na
pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej;
6)
cudzoziemcy, którym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielono zezwolenia na
pobyt czasowy w związku z okolicznością, o której mowa w art. 127, art. 159 ust. 1 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4 ustawy z dnia 12 grudnia
2013 r. o cudzoziemcach ;
”
;
2)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Cudzoziemcy, którzy posiadają kartę pobytu z adnotacją „dostęp do rynku pracy” lub
wizę Schengen lub wizę krajową wydaną w celu wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, mogą podejmować i odbywać studia wyższe, studia doktoranckie oraz kształcenie
w innych formach, a także uczestniczyć w badaniach naukowych i pracach rozwojowych
na zasadach odpłatności. Osobom tym nie przysługuje prawo do stypendium socjalnego,
stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych i zapomóg.
”
.
Art. 492.
W ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego w art. 21 w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
kopię zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielonego przez inne państwo
członkowskie Unii Europejskiej - w przypadku gdy wnioskodawca będący cudzoziemcem,
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach , zamierza prowadzić działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących
w tym zakresie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albo
”
.
Art. 493.
W ustawie z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej
i członków ich rodzin wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 pkt 8 otrzymuje brzmienie:
„
8)
wiza - wizę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ;
”
;
2)
po art. 2 dodaje się art. 2a w brzmieniu:
„
Art. 2a.
1.
Do osób, o których mowa w art. 1, stosuje się przepisy art. 49-56, przepisy wydane
na podstawie art. 57 ust. 1, art. 336 ust. 3, art. 337 ust. 1, art. 338, przepisy wydane na podstawie
art. 339 ust. 1, art. 340-347, art. 394-427, art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. a i k oraz
pkt 3-5, art. 429 ust. 1 pkt 2, 7, 8 i 12 oraz ust. 2, art. 430 ust. 1, 2 pkt 5 i
7 oraz ust. 6 i 7, art. 432, art. 439-441, art. 444-447, art. 449-456 oraz przepisy
wydane na podstawie art. 457 ust. 1 i art. 458 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o
cudzoziemcach.
2.
Do osób, o których mowa w art. 1 pkt 4, stosuje się ponadto przepisy:
1)
art. 3 pkt 20-22, art. 58, art. 59, art. 60 ust. 1 pkt 17, art. 66 ust. 1-3, art.
67-71, art. 73, art. 74, art. 77 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 lit. a i e oraz ust. 7 i 8, art.
78, art. 79, przepisy wydane na podstawie art. 80 ust. 1, art. 96, przepisy wydane na podstawie art. 97 ust. 1, art. 360-379,
art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 429 ust. 1 pkt 1, art. 443 ust. 1 pkt 5 oraz art.
448 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
2)
art. 34 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia
13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz. Urz. UE L 243 z 15.09.2009, str. 1, z późn. zm.) w zakresie
unieważnienia lub cofnięcia wizy krajowej.
”
;
3)
w art. 10 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których
pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, prowadzonego na podstawie
art. 434 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, zwanego dalej „wykazem”, lub
”
;
4)
w art. 11 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu lub
”
;
5)
w art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Bez konieczności zachowania warunków pobytu określonych w niniejszym rozdziale na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może przebywać:
1)
obywatel UE i członek rodziny niebędący obywatelem UE -przez okres do 3 miesięcy;
2)
obywatel UE, który wjechał na to terytorium w celu poszukiwania pracy - przez okres
nie dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że po upływie tego okresu wykaże, że aktywnie kontynuuje
poszukiwanie pracy i ma rzeczywiste szanse na zatrudnienie.
”
;
6)
w art. 16 w ust. 1 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
2)
posiada wystarczające środki finansowe do utrzymania siebie i członków rodziny na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tak aby nie stanowić obciążenia dla pomocy społecznej,
oraz:
a)
jest objęty powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym,
b)
jest osobą uprawnioną do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji
w rozumieniu art. 5 pkt 23 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych albo
c)
posiada prywatne ubezpieczenie zdrowotne, pokrywające wszelkie wydatki, które mogą
wyniknąć podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z potrzebą
pomocy medycznej lub leczeniem szpitalnym, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się
do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio
na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez
ten podmiot rachunku;
3)
studiuje lub odbywa szkolenie zawodowe w Rzeczypospolitej Polskiej oraz:
a)
posiada wystarczające środki finansowe do utrzymania siebie i członków rodziny na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tak aby nie stanowić obciążenia dla pomocy społecznej,
b)
jest objęty powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym,
c)
jest osobą uprawnioną do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji
w rozumieniu art. 5 pkt 23 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych albo
d)
posiada prywatne ubezpieczenie zdrowotne, pokrywające wszelkie wydatki, które mogą
wyniknąć podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z potrzebą
pomocy medycznej lub leczeniem szpitalnym, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się
do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio
na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez
ten podmiot rachunku;
”
;
7)
w art. 20 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
„
2.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy obywatela UE posiadającego prawo pobytu
w okolicznościach, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2.
”
;
8)
w art. 31:
a)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do:
1)
obywatela UE będącego członkiem rodziny, obywatela UE lub obywatela Rzeczypospolitej
Polskiej innym niż ten, o którym mowa w art. 2 pkt 4, który dołącza do niego lub przebywa
z nim na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z powodu:
a)
zależności finansowej od niego lub pozostawania z nim w gospodarstwie domowym, w kraju,
z którego przybył obywatel UE ubiegający się o zarejestrowanie pobytu, lub
b)
poważnych względów zdrowotnych wymagających osobistej opieki, sprawowanej przez obywatela
UE lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej, do którego ten obywatel, dołącza lub z
którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
obywatela UE prowadzącego życie rodzinne w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie
dnia 4 listopada 1950 r. , z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, do którego ten obywatel,
dołącza lub z którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
”
,
b)
dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1a pkt 2, organ, który prowadzi postępowanie w sprawie
o zarejestrowanie pobytu obywatela UE, ustala w szczególności, czy więzi tego obywatela
z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, do którego ten obywatel,
dołącza lub z którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są rzeczywiste
i stałe.
”
;
9)
w art. 73 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu:
„
2.
Decyzję o wydaleniu organy mogą przekazywać między sobą za pośrednictwem urządzeń
umożliwiających odczyt i zapis znaków pisma na nośniku papierowym lub za pośrednictwem
sieci telekomunikacyjnej i doręczać tę decyzję obywatelowi UE lub członkowi rodziny
niebędącemu obywatelem UE w formie uzyskanej w wyniku takiego przekazu.
3.
Wojewoda odnotowuje wydanie decyzji o wydaleniu w dokumencie podróży obywatela UE
lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE oraz niezwłocznie informuje o tym organ,
który wystąpił z wnioskiem o jej wydanie.
4.
W przypadku doręczenia decyzji o wydaleniu w formie, o której mowa w ust. 2, organ
Straży Granicznej, który wykonuje tę decyzję, odnotowuje fakt jej wydania w dokumencie
podróży cudzoziemca.
”
;
10)
po art. 73 dodaje się art. 73a i art. 73b w brzmieniu:
„
Art. 73a.
1.
Organ, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka
rodziny niebędącego obywatelem UE, lub komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu
na siedzibę wojewody, który wydał decyzję w tej sprawie na wniosek Ministra Obrony
Narodowej lub z urzędu, pobiera od obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE odciski linii papilarnych oraz sporządza jego fotografię.
2.
Odciski linii papilarnych pobiera się za pomocą kart daktyloskopijnych lub urządzenia
do elektronicznego pobierania odcisków.
3.
Organ, który pobrał odciski linii papilarnych, przekazuje Komendantowi Głównemu Policji
ich obraz, dane osobowe obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE
oraz informacje, o których mowa w art. 430 ust. 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
Art. 73b.
1.
Decyzję o wydaleniu małoletniego obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem
UE do kraju jego pochodzenia lub do innego państwa wykonuje się, gdy cudzoziemiec
ten ma w państwie, do którego zostaje wydalony, zapewnioną opiekę rodziców, innych
osób pełnoletnich lub instytucji opiekuńczych, zgodnie ze standardami określonymi
przez Konwencję o prawach dziecka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych
dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526, z 2000 r. Nr 2, poz.
11 oraz z 2013 r. poz. 677).
2.
Małoletniego obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE można wydalić
tylko pod opieką przedstawiciela ustawowego, chyba że decyzja o wydaleniu jest wykonywana w taki sposób, że małoletniego przekazuje się
przedstawicielowi ustawowemu albo przedstawicielowi właściwych władz państwa, do którego następuje wydalenie.
”
;
11)
art. 74 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 74.
1.
Przymusowe wykonanie decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polega
na doprowadzeniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE do granicy
albo do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony.
2.
Doprowadzenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE:
1)
do granicy - wykonuje komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki
Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu obywatela UE lub członka rodziny
niebędącego obywatelem UE;
2)
od granicy do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony
- wykonuje Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej
właściwy ze względu na miejsce, w którym obywatel UE lub członek rodziny niebędący
obywatelem UE przekracza granicę.
3.
Komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce, w którym obywatel
UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE przekracza granicę, odnotowuje w rejestrze,
o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. k ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, datę opuszczenia przez obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
4.
Wojewoda, który wydał decyzję o wydaleniu, informuje organ gminy właściwy ze względu
na miejsce zameldowania na pobyt stały lub pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące
obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE o opuszczeniu przez niego
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wykonaniem decyzji o wydaleniu.
”
;
12)
po art. 74 dodaje się art. 74a i art. 74b w brzmieniu:
„
Art. 74a.
1.
Organ Straży Granicznej właściwy do przymusowego wykonania decyzji o wydaleniu obywatela
UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
określa, w drodze decyzji, wysokość kosztów związanych z wydaniem i przymusowym wykonaniem
decyzji o wydaleniu, podmioty obowiązane do pokrycia tych kosztów oraz termin i sposób
ich uiszczenia.
2.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
3.
Od decyzji, o której mowa w ust. 1, służy odwołanie do Komendanta Głównego Straży
Granicznej.
Art. 74b.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
treść wniosku o wydanie decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego
obywatelem UE, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawności i prawidłowości postępowania,
a w szczególności konieczność uzyskania informacji niezbędnych do wydania decyzji
o wydaleniu;
2)
sposób odnotowywania w dokumencie podróży wydania decyzji o wydaleniu, uwzględniając
zapewnienie możliwości ustalenia podczas kontroli dokumentu podróży obywatela UE lub
członka rodziny niebędącego obywatelem UE, że decyzja ta została wydana.
”
.
Art. 494.
W ustawie z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 10 w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
kopię zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej udzielonego
przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej - w przypadku gdy wnioskodawca będący
cudzoziemcem, w rozumieniu przepisów o cudzoziemcach, zamierza wykonywać działalność
gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej
Polskiej, albo
”
;
2)
w art. 20 w ust. 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
kopię zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej udzielonego
przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej - jeżeli wnioskodawca będący cudzoziemcem,
w rozumieniu przepisów o cudzoziemcach, zamierza wykonywać działalność gospodarczą
na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej,
albo
”
.
Art. 495.
W ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 w ust. 1 w pkt 1 lit. k otrzymuje brzmienie:
„
k)
nadania statusu uchodźcy, udzielenia azylu, zgody na pobyt ze względów humanitarnych,
zgody na pobyt tolerowany, oraz w sprawach ochrony czasowej,
”
;
2)
w załączniku do ustawy:
a)
w części II w ust. 21 w kolumnie 4 dodaje się pkt 15 w brzmieniu:
„
15)
zaświadczenie potwierdzające, iż w stosunku do cudzoziemca istnieje domniemanie, że
jest on ofiarą handlu ludźmi
”
,
b)
w części III:
-
-ust. 2 otrzymuje brzmienie:2. Zezwolenie na pobyt czasowy, z wyłączeniem zezwolenia udzielonego na podstawie art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650)340 zł1) zezwolenie, o którym mowa w art. 176 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach
2) zezwolenie udzielane cudzoziemcowi korzystającemu z ochrony czasowej -
-ust. 2a w kolumnie 2 otrzymuje brzmienie:„
2a.
Zezwolenie, o którym mowa w art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, wydane na podstawie:1)
pkt 1 i 32)
pkt 2”, -
-po ust. 2a dodaje się ust. 2b w brzmieniu:2b. Zezwolenie, o którym mowa w art. 114 ust. 1 i art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach440 zł
-
-ust. 3 w kolumnie 2 otrzymuje brzmienie:„
3.
Zezwolenie na pobyt stały”, -
-ust. 4 w kolumnie 2 otrzymuje brzmienie:„
4.
Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej”, -
-w ust. 44 w kolumnie 4 uchyla się pkt 14.
Art. 496.
W ustawie z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie
Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym w art. 3 w ust. 1:
1)
pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
cudzoziemca, o którym mowa w art. 443 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach , przysługuje Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców;
”
;
2)
pkt 7 otrzymuje brzmienie:
„
7)
przedmiotów podlegających zatrzymaniu albo zatrzymaniu w celu wykorzystania jako dowód
w postępowaniu karnym lub postępowaniu karnym skarbowym przysługuje ministrowi właściwemu
do spraw wewnętrznych, ministrowi spraw zagranicznych, Policji, Straży Granicznej,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Żandarmerii Wojskowej, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu,
Służbie Celnej, wojewodom, Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców, organom kontroli
skarbowej, dyrektorowi urzędu morskiego, sądowi, prokuraturze lub urzędom skarbowym
wyznaczonym w trybie przewidzianym w art. 3a.
”
.
Art. 497.
W ustawie z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Karta Polaka może być przyznana wyłącznie osobie nieposiadającej obywatelstwa polskiego
albo zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
”
;
2)
w art. 17 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„
5.
Karta Polaka traci ważność z chwilą nabycia obywatelstwa polskiego albo uzyskania
zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
”
;
3)
w art. 19 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
wnioskodawca nabył obywatelstwo polskie albo uzyskał zezwolenie na pobyt stały na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
”
.
Art. 498.
W ustawie z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w art. 1a w ust. 1 w pkt 2 lit. c otrzymuje brzmienie:
„
c)
przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt
stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej oraz zezwolenia
na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ,
”
.
Art. 499.
W ustawie z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych
w państwach członkowskich Unii Europejskiej w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach państw członkowskich, rozumie się przez
to także:
1)
członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej
i członków ich rodzin ;
2)
obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ;
3)
obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców będących beneficjentami ochrony międzynarodowej,
posiadających status uchodźcy lub osoby kwalifikującej się do otrzymania ochrony uzupełniającej
w rozumieniu odrębnych przepisów;
4)
obywateli państw trzecich, którzy ubiegają się o przyjęcie na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji w rozumieniu
odrębnych przepisów;
5)
obywateli państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w celach innych niż wykonywanie pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej
lub prawem krajowym i mają prawo do wykonywania pracy oraz posiadają dokument pobytowy
zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającym jednolity
wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich oraz obywateli państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w celu wykonywania pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej lub prawem krajowym
w rozumieniu odrębnych przepisów;
6)
obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku
z okolicznością, o której mowa w art. 151 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
”
.
Art. 500.
W ustawie z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 30:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Za obywatela polskiego uznaje się:
1)
cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co
najmniej od 3 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta
długoterminowego Unii Europejskiej lub prawa stałego pobytu, który posiada w Rzeczypospolitej
Polskiej stabilne i regularne źródło dochodu oraz tytuł prawny do zajmowania lokalu
mieszkalnego;
2)
cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co
najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta
długoterminowego Unii Europejskiej lub prawa stałego pobytu, który:
a)
pozostaje co najmniej od 3 lat w związku małżeńskim zawartym z obywatelem polskim
lub
b)
nie posiada żadnego obywatelstwa;
3)
cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co
najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały, które uzyskał w związku
z posiadaniem statusu uchodźcy nadanego w Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
małoletniego cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na
podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej lub prawa stałego pobytu, którego jedno z rodziców jest obywatelem
polskim, a drugie z rodziców, nieposiadające obywatelstwa polskiego, wyraziło zgodę
na to uznanie;
5)
małoletniego cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na
podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej lub prawa stałego pobytu, którego co najmniej jednemu z rodziców
zostało przywrócone obywatelstwo polskie, a drugie z rodziców, nieposiadające obywatelstwa
polskiego, wyraziło zgodę na to uznanie;
6)
cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie i legalnie na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej co najmniej od 10 lat, który spełnia łącznie następujące warunki:
a)
posiada zezwolenie na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej lub prawo stałego pobytu,
b)
posiada w Rzeczypospolitej Polskiej stabilne i regularne źródło dochodu oraz tytuł
prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego;
7)
cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co
najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały, które uzyskał w związku
z polskim pochodzeniem.
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Do ustalenia, czy cudzoziemiec przebywa nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, stosuje się przepis art. 195 ust. 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach .
”
;
2)
w art. 62:
a)
uchyla się ust. 3 i 4,
b)
dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
„
6.
Do sposobu i trybu udostępniania danych zawartych w centralnym rejestrze stosuje się
odpowiednio przepisy art. 452-458 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
”
.
Art. 501.
W ustawie z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 7 w ust. 1 w pkt 3:
a)
lit. c otrzymuje brzmienie:
„
c)
udzieleniem zezwolenia na pobyt stały,
”
,
b)
w lit. i średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. j w brzmieniu:
„
j)
uzyskaniem zgody na pobyt ze względów humanitarnych;
”
;
2)
w art. 43:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Cudzoziemiec dokonujący zameldowania na pobyt stały przedstawia kartę pobytu wydaną
w związku z udzieleniem zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych, ochrony uzupełniającej,
albo nadaniem statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, dokument „zgoda na pobyt
tolerowany” albo zezwolenie na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej, decyzję o nadaniu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej,
udzieleniu w Rzeczypospolitej Polskiej ochrony uzupełniającej, zgody na pobyt ze względów
humanitarnych albo zgody na pobyt tolerowany.
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Cudzoziemiec dokonujący zameldowania się na pobyt czasowy przedstawia wizę, a w przypadku
gdy wjazd cudzoziemca nastąpił na podstawie umowy przewidującej zniesienie lub ograniczenie
obowiązku posiadania wizy albo cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o
cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza
złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii
Europejskiej - dokument podróży, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca,
kartę pobytu, dokument „zgoda na pobyt tolerowany” albo zezwolenie na pobyt czasowy,
zezwolenie na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej
lub decyzję o nadaniu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, udzieleniu w Rzeczypospolitej
Polskiej ochrony uzupełniającej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo zgody
na pobyt tolerowany.
”
.
Art. 502.
W ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej w art. 11:
1)
pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
obywatel państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego
Stowarzyszenia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym
lub Konfederacji Szwajcarskiej albo członek rodziny takiej osoby posiadający prawo
pobytu lub prawo stałego pobytu;
”
;
2)
pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
osoba, której udzielono zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
”
;
3)
po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu:
„
6a)
osoba, której udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych, albo członek rodziny
takiej osoby;
”
;
4)
pkt 9 i 10 otrzymują brzmienie:
„
9)
osoba, której na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielono zezwolenia na pobyt
rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej;
10)
osoba, której na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielono zezwolenia na pobyt
czasowy w związku z okolicznością, o której mowa w art. 127, art. 159 ust. 1, art. 176 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4 ustawy z dnia
12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ;
”
;
5)
po pkt 11 dodaje się pkt 11a w brzmieniu:
„
11a)
osoba, która posiada kartę pobytu z adnotacją „dostęp do rynku pracy”, wizę Schengen
lub wizę krajową wydaną w celu wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
”
.
Art. 503.
W ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej w art. 5 w ust. 1 pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„
3)
cudzoziemców mających miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie:
a)
zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,
b)
uzyskania w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;
4)
cudzoziemców mających miejsce zamieszkania i przebywających na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie:
a)
zezwolenia na pobyt stały,
b)
zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w
art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach .
”
.
Art. 504.
W ustawie z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych w art. 3 pkt 9 otrzymuje brzmienie:
„
9)
obywatelach państw członkowskich Unii Europejskiej - należy przez to rozumieć obywateli
państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji
Szwajcarskiej, członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej
i członków ich rodzin oraz obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ;
”
.
Art. 505.
W ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
obywatelach państw członkowskich Unii Europejskiej - należy przez to rozumieć obywateli
państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji
Szwajcarskiej, członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej
i członków ich rodzin oraz obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ;
”
;
2)
w art. 35 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
posiada zezwolenie na pobyt stały;
”
;
3)
w art. 42 w ust. 1 pkt 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
4)
utraty obywatelstwa polskiego, obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej
albo cofnięcia zezwolenia na pobyt stały;
5)
cofnięcia statusu rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
”
.
Art. 506.
W ustawie z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw
członkowskich Unii Europejskiej w art. 6 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
„
5)
krajowego zbioru rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców;”.
”
;
”
;
2)
odnośnika nr 1 oraz art. 17 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom
ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie
norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako
beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących
się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony .
”
„
Art. 17.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
3)
odnośnika nr 1 oraz art. 152 i art. 153 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę 2004/38/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków
ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich,
zmieniającą rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającą dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG,
72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG oraz dyrektywę Rady (UE) 2015/637 z dnia 20 kwietnia 2015 r. w sprawie środków koordynacji
i współpracy mających ułatwić ochronę konsularną niereprezentowanych obywateli Unii
w państwach trzecich oraz uchylającej decyzję 95/553/WE .
”
„
Art. 152.
Traci moc ustawa z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej .
Art. 153.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2015 r., z wyjątkiem art. 21 ust. 2 i 3,
art. 41, art. 42 i art. 45 ust. 3, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2018 r.
”
;
4)
odnośników nr 1 i nr 2 oraz art. 13 i art. 21 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy o udzielaniu
cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych
ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia:
1)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie
wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 60);
2)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie
ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę
międzynarodową (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 96).
2) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca
2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego
odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego
w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 31).
”
„
Art. 13.
1.
Jeżeli przepisy ustawy zmienianej w art. 11 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą uzależniają
udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
od okresu jego pobytu na tym terytorium w toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony
międzynarodowej, do tego okresu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej zalicza się okres pobytu na tym terytorium w toku postępowania w sprawie
nadania statusu uchodźcy.
2.
W przypadku gdy na podstawie art. 211 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 11 do 5-letniego
okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie zalicza się okresu pobytu
cudzoziemca w toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, do tego
5-letniego okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie zalicza się okresu
pobytu cudzoziemca w toku postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy.
”
„
Art. 21.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
27 w zakresie art. 69c-69h, art. 69j, art. 69l i art. 69m, pkt 72 oraz art. 11 pkt
4 i 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
”
;
5)
art. 15 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze
wspieraniem innowacyjności , który stanowi:
„
Art. 15.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
”
;
6)
odnośnika nr 1 oraz art. 89 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych
nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie
uznawania kwalifikacji zawodowych .
”
„
Art. 89.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 18 stycznia 2016 r.
”
;
7)
art. 9 ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o zmianie ustawy o Karcie Polaka oraz niektórych
innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 9.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
1 pkt 5, 8 w zakresie art. 12 ust. 4, pkt 18-20, art. 7 oraz art. 8 ust. 2, które
wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.
”
;
8)
art. 62 i art. 65 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych , które stanowią:
„
Art. 62.
1.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych,
włączy dane przetwarzane w centralnym rejestrze wizowym prowadzonym na podstawie art.
449a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 57 do krajowego zbioru rejestrów, ewidencji i
wykazu w sprawach cudzoziemców, o którym mowa w art. 449 ust. 2 tej ustawy, w terminie
12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Do czasu włączenia centralnego rejestru wizowego obejmującego dane z prowadzonych
przez ministra właściwego do spraw zagranicznych i konsulów rejestrów, o których mowa
w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy zmienianej w art. 57, do krajowego zbioru rejestrów,
ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców, o którym mowa w art. 449a ust. 1 ustawy
zmienianej w art. 57, dane przetwarzane w centralnym rejestrze wizowym udostępnia
się konsulom, Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz Szefowi ABW w zakresie niezbędnym
do realizacji ich ustawowych zadań.
”
„
Art. 65.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 43, który
wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
a)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r.
Nr 94, poz. 788 i Nr 183, poz. 1538, z 2008 r. Nr 180, poz. 1112 i Nr 216, poz. 1367
oraz z 2011 r. Nr 85, poz. 458.
b)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r.
Nr 144, poz. 1043, z 2007 r. Nr 21, poz. 125, z 2008 r. Nr 70, poz. 416, Nr 171, poz.
1056, Nr 195, poz. 1198 i Nr 220, poz. 1414, z 2009 r. Nr 22, poz. 120, Nr 39, poz.
306, Nr 69, poz. 595 i Nr 223, poz. 1777, z 2010 r. Nr 239, poz. 1593, z 2011 r. Nr
204, poz. 1195 oraz z 2012 r. poz. 161, 921 i 1407.
c)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r.
Nr 217, poz. 1280 i Nr 230, poz. 1371, z 2012 r. poz. 627, 664, 908, 951 i 1529 oraz
z 2013 r. poz. 628, 675, 1351 i 1635.
d)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r.
Nr 117, poz. 677, Nr 170, poz. 1015, Nr 171, poz. 1016 i Nr 230, poz. 1371, z 2012 r.
poz. 627, 664, 769 i 951 oraz z 2013 r. poz. 628, 675, 829 i 1351.
e)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1083,
z 1998 r. Nr 113, poz. 715, z 2009 r. Nr 141, poz. 1149 i Nr 206, poz. 1589 oraz z
2010 r. Nr 98, poz. 626.
f)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818, z
2008 r. Nr 216, poz. 1367, z 2010 r. Nr 81, poz. 531 oraz z 2011 r. Nr 92, poz. 532.
g)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r.
Nr 200, poz. 1326 oraz z 2013 r. poz. 779, 1247, 1261 i 1287.
h)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818, z
2008 r. Nr 216, poz. 1367, z 2010 r. Nr 81, poz. 531 oraz z 2011 r. Nr 92, poz. 532.
i)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r.
Nr 107, poz. 679, z 2011 r. Nr 113, poz. 657 oraz z 2013 r. poz. 779, 1245, 1247 i
1287.
j)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818, z
2008 r. Nr 216, poz. 1367, z 2010 r. Nr 81, poz. 531 oraz z 2011 r. Nr 92, poz. 532.
k)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r.
Nr 273, poz. 2703 i Nr 281, poz. 2781, z 2005 r. Nr 17, poz. 141, Nr 94, poz. 788,
Nr 122, poz. 1020, Nr 131, poz. 1091, Nr 167, poz. 1400 i Nr 249, poz. 2104, z 2006 r.
Nr 144, poz. 1043, Nr 208, poz. 1532 i Nr 227, poz. 1658, z 2007 r. Nr 42, poz. 273,
Nr 80, poz. 542, Nr 115, poz. 791, Nr 120, poz. 818, Nr 180, poz. 1280 i Nr 181, poz.
1292, z 2008 r. Nr 70, poz. 416, Nr 145, poz. 917, Nr 216, poz. 1370 i Nr 235, poz.
1618, z 2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 31, poz. 206, Nr 56, poz. 458, Nr 157, poz. 1241
i Nr 219, poz. 1705, z 2010 r. Nr 44, poz. 250, Nr 54, poz. 320, Nr 127, poz. 857
i Nr 148, poz. 991, z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 112, poz. 654, Nr 139, poz. 814,
Nr 149, poz. 887 i Nr 205, poz. 1206, z 2012 r. poz. 941 i 979 oraz z 2013 r. poz.
87, 827, 1191, 1265 i 1317.
l)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r.
Nr 291, poz. 1707, z 2012 r. poz. 95 i 1456 oraz z 2013 r. poz. 1245, 1287 i 1645.
m)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818, z
2008 r. Nr 216, poz. 1367, z 2010 r. Nr 81, poz. 531 oraz z 2011 r. Nr 92, poz. 532.
n)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z
2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852 i Nr 93, poz. 1027, z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071 i Nr 106, poz. 1149, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, z 2003 r. Nr 17,
poz. 155, Nr 111, poz. 1061 i Nr 130, poz. 1188, z 2004 r. Nr 51, poz. 514, Nr 69,
poz. 626, Nr 93, poz. 889, Nr 240, poz. 2405 i Nr 264, poz. 2641, z 2005 r. Nr 10,
poz. 70, Nr 48, poz. 461, Nr 77, poz. 680, Nr 96, poz. 821, Nr 141, poz. 1181, Nr
143, poz. 1203, Nr 163, poz. 1363, Nr 169, poz. 1416 i Nr 178, poz. 1479, z 2006 r.
Nr 15, poz. 118, Nr 66, poz. 467, Nr 95, poz. 659, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 141,
poz. 1009 i 1013, Nr 167, poz. 1192 i Nr 226, poz. 1647 i 1648, z 2007 r. Nr 20, poz.
116, Nr 64, poz. 432, Nr 80, poz. 539, Nr 89, poz. 589, Nr 99, poz. 664, Nr 112, poz.
766, Nr 123, poz. 849 i Nr 128, poz. 903, z 2008 r. Nr 27, poz. 162, Nr 100, poz.
648, Nr 107, poz. 686, Nr 123, poz. 802, Nr 182, poz. 1133, Nr 208, poz. 1308, Nr
214, poz. 1344, Nr 225, poz. 1485, Nr 234, poz. 1571 i Nr 237, poz. 1651, z 2009 r.
Nr 8, poz. 39, Nr 20, poz. 104, Nr 28, poz. 171, Nr 68, poz. 585, Nr 85, poz. 716,
Nr 127, poz. 1051, Nr 144, poz. 1178, Nr 168, poz. 1323, Nr 178, poz. 1375, Nr 190,
poz. 1474 i Nr 206, poz. 1589, z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 98, poz. 626, Nr 106, poz.
669, Nr 122, poz. 826, Nr 125, poz. 842, Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307, z
2011 r. Nr 48, poz. 245 i 246, Nr 53, poz. 273, Nr 112, poz. 654, Nr 117, poz. 678,
Nr 142, poz. 829, Nr 191, poz. 1135, Nr 217, poz. 1280, Nr 240, poz. 1430, 1431 i
1438 i Nr 279, poz. 1645, z 2012 r. poz. 886, 1091, 1101, 1327, 1426, 1447 i 1529
oraz z 2013 r. poz. 480, 765, 849, 1247, 1262 i 1282.
o)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2000 r. Nr 48, poz. 550, z
2004 r. Nr 146, poz. 1546 i Nr 152, poz. 1598, z 2005 r. Nr 23, poz. 187 i Nr 164,
poz. 1365, z 2011 r. Nr 84, poz. 455 oraz z 2013 r. poz. 1646.
p)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r.
poz. 1166, 1342 i 1529 oraz z 2013 r. poz. 1289.
q)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r.
Nr 94, poz. 788, z 2006 r. Nr 249, poz. 1828, z 2007 r. Nr 120, poz. 818 oraz z 2008 r.
Nr 70, poz. 416 i Nr 216, poz. 1367.
r)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818, z
2008 r. Nr 216, poz. 1367, z 2010 r. Nr 81, poz. 531 oraz z 2011 r. Nr 92, poz. 532.
s)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r.
poz. 1544 i 1548 oraz z 2013 r. poz. 509.
t)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 675, 829, 1291, 1623 i 1645.
u)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 675, 983, 1036, 1238 i 1304.
v)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r.
Nr 216, poz. 1367, Nr 225, poz. 1486, Nr 227, poz. 1505, Nr 234, poz. 1570 i Nr 237,
poz. 1654, z 2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 22, poz. 120, Nr 26, poz. 157, Nr 38, poz.
299, Nr 92, poz. 753, Nr 97, poz. 800, Nr 98, poz. 817, Nr 111, poz. 918, Nr 118,
poz. 989, Nr 157, poz. 1241, Nr 161, poz. 1278 i Nr 178, poz. 1374, z 2010 r. Nr 50,
poz. 301, Nr 107, poz. 679, Nr 125, poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 165, poz. 1116,
Nr 182, poz. 1228, Nr 205, poz. 1363, Nr 225, poz. 1465, Nr 238, poz. 1578 i Nr 257,
poz. 1723 i 1725, z 2011 r. Nr 45, poz. 235, Nr 73, poz. 390, Nr 81, poz. 440, Nr
106, poz. 622, Nr 112, poz. 654, Nr 113, poz. 657, Nr 122, poz. 696, Nr 138, poz.
808, Nr 149, poz. 887, Nr 171, poz. 1016, Nr 205, poz. 1203 i Nr 232, poz. 1378, z
2012 r. poz. 123, 1016, 1342 i 1548 oraz z 2013 r. poz. 154, 879, 983, 1290, 1623
i 1646.
w)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r.
poz. 742 i 1544 oraz z 2013 r. poz. 675, 829, 1005 i 1588.
x)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 171, poz. 1225,
z 2007 r. Nr 64, poz. 429, z 2008 r. Nr 145, poz. 916 i Nr 214, poz. 1346, z 2010 r.
Nr 47, poz. 278 i Nr 81, poz. 528 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622.
y)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818, z
2008 r. Nr 216, poz. 1367, z 2010 r. Nr 81, poz. 531 oraz z 2011 r. Nr 92, poz. 532.
z)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r.
Nr 216, poz. 1367, Nr 225, poz. 1486, Nr 227, poz. 1505, Nr 234, poz. 1570 i Nr 237,
poz. 1654, z 2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 22, poz. 120, Nr 26, poz. 157, Nr 38, poz.
299, Nr 92, poz. 753, Nr 97, poz. 800, Nr 98, poz. 817, Nr 111, poz. 918, Nr 118,
poz. 989, Nr 157, poz. 1241, Nr 161, poz. 1278 i Nr 178, poz. 1374, z 2010 r. Nr 50,
poz. 301, Nr 107, poz. 679, Nr 125, poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 165, poz. 1116,
Nr 182, poz. 1228, Nr 205, poz. 1363, Nr 225, poz. 1465, Nr 238, poz. 1578 i Nr 257,
poz. 1723 i 1725, z 2011 r. Nr 45, poz. 235, Nr 73, poz. 390, Nr 81, poz. 440, Nr
106, poz. 622, Nr 112, poz. 654, Nr 113, poz. 657, Nr 122, poz. 696, Nr 138, poz.
808, Nr 149, poz. 887, Nr 171, poz. 1016, Nr 205, poz. 1203 i Nr 232, poz. 1378, z
2012 r. poz. 123, 1016, 1342 i 1548 oraz z 2013 r. poz. 154, 879, 983, 1290, 1623,
1646 i 1650.
za)
Zmiany wymienionej Konwencji zostały ogłoszone w Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175,
176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962, z 2001 r. Nr 23, poz. 266, z 2003 r. Nr 42,
poz. 364 oraz z 2010 r. Nr 90, poz. 587.
zb)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 144, poz. 899, z
2009 r. Nr 18, poz. 97, z 2010 r. Nr 47, poz. 278, Nr 60, poz. 372 i Nr 230, poz.
1511, z 2011 r. Nr 106, poz. 622 oraz z 2012 r. poz. 1007.
zc)
Zmiany tekstu jednolitego ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 1448 i
1512 oraz z 2013 r. poz. 21 i 455.
zd)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 195, poz. 1198 i
Nr 216, poz. 1367 oraz z 2010 r. Nr 41, poz. 233, Nr 81, poz. 531 i Nr 239, poz. 1593.
ze)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 52, poz. 305, Nr
214, poz. 1348 i Nr 216, poz. 1367 oraz z 2011 r. Nr 131, poz. 764.
zf)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818, z
2008 r. Nr 216, poz. 1367, z 2010 r. Nr 81, poz. 531, z 2011 r. Nr 92, poz. 532 oraz
z 2013 r. poz. 1650.
zg)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 239, poz. 1593,
z 2011 r. Nr 133, poz. 768, Nr 204, poz. 1195 i Nr 288, poz. 1689 oraz z 2012 r. poz.
921 i 1407.
zh)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 205, poz. 1206,
z 2012 r. poz. 941 oraz z 2013 r. poz. 827, 829 i 1639.
zi)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r.
poz. 1519 oraz z 2013 r. poz. 154 i 866.
zj)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818, z
2008 r. Nr 216, poz. 1367, z 2010 r. Nr 81, poz. 531, z 2011 r. Nr 92, poz. 532 oraz
z 2013 r. poz. 1650.
zk)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 291, poz. 1707,
z 2012 r. poz. 1456 oraz z 2013 r. poz. 940, 1245, 1287 i 1645.
zl)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818, z
2008 r. Nr 216, poz. 1367, z 2010 r. Nr 81, poz. 531, z 2011 r. Nr 92, poz. 532 oraz
z 2013 r. poz. 1650.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia: 1) dyrektywy Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich (Dz. Urz. WE L 149 z 02.06.2001, str. 34; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 4, str. 107); 2) dyrektywy Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art. 26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (Dz. Urz. WE L 187 z 10.07.2001, str. 45; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 4, str. 160); 3) dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz. Urz. UE L 251 z 03.10.2003, str. 12, z późn. zm.); 4) dyrektywy Rady 2003/110/UE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną (Dz. Urz. UE L 321 z 06.12.2003, str. 26, z późn. zm.); 5) dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz. Urz. UE L 16 z 23.01.2004, str. 44, z późn. zm.); 6) dyrektywy Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami (Dz. Urz. UE L 261, z 06.08.2004, str. 19, z późn. zm.); 7) dyrektywy Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie (Dz. Urz. UE L 375 z 23.12.2004, str. 12, z późn. zm.); 8) dyrektywy Rady 2005/71/WE z dnia 12 października 2005 r. w sprawie szczególnej procedury przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych (Dz. Urz. UE L 289 z 03.11.2005, str. 15, z późn. zm.); 9) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz. Urz. UE L 348 z 24.12.2008, str. 98); 10) dyrektywy Rady 2009/50/WE z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji (Dz. Urz. UE L 155 z 18.06.2009, str. 17); 11) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. przewidującej minimalne normy w odniesieniu do kar i środków stosowanych wobec pracodawców zatrudniających nielegalnie przebywających obywateli krajów trzecich (Dz. Urz. UE L 168 z 30.06.2009, str. 24, z późn. zm.); 12) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującej decyzję ramową Rady 2002/629/WSiSW (Dz. Urz. UE L 101 z 15.04.2011, str. 1, z późn. zm.); 13) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/51/UE z dnia 11 maja 2011 r. zmieniającej dyrektywę Rady 2003/109/WE w celu rozszerzenia jej zakresu na osoby objęte ochroną międzynarodową (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 132 z 19.05.2011, str. 1); 14) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz. Urz. UE L 337 z 20.12.2011, str. 9); 15) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (Dz. Urz. UE L 343 z 23.12.2011, str. 1, z późn. zm.).
Dział I
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, tryb
postępowania oraz organy właściwe w tych sprawach.
Art. 2.
Ustawy nie stosuje się do:
1)
członków misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych oraz innych osób
zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych
pod warunkiem wzajemności i posiadania przez te osoby dokumentów potwierdzających
pełnienie przez nie funkcji uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i pobytu na tym terytorium, z wyjątkiem art. 23, art. 32, art. 58, art. 60-63,
art. 66 ust. 4 i 5, art. 67-74, art. 78 ust. 1, art. 79 ust. 1 i 2, art. 80, art.
90-92 oraz art. 96 i art. 97;
2)
obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego
Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym
lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz członków ich rodzin, którzy do nich dołączają
lub z nimi przebywają.
Art. 3.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
azyl - azyl w rozumieniu art. 90 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej ;
2)
cudzoziemiec - każdego, kto nie posiada obywatelstwa polskiego;
3)
dokument podróży - dokument uznany przez Rzeczpospolitą Polską, uprawniający do przekroczenia
granicy, wydany cudzoziemcowi przez organ państwa obcego, organ polski lub organizację
międzynarodową albo podmiot upoważniony przez organ państwa obcego lub obcą władzę
o charakterze państwowym;
4)
doświadczenie zawodowe - doświadczenie uzyskane w trakcie zatrudnienia, wykonywania
innej pracy zarobkowej lub prowadzenia działalności gospodarczej w danym zawodzie;
5)
granica - granicę Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 1-3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej ;
6)
kwalifikacje uzyskane w wyniku ukończenia studiów wyższych - kwalifikacje uzyskane
w wyniku ukończenia z wynikiem pozytywnym, poświadczonego dyplomem, świadectwem lub
innym dokumentem wydanym przez właściwy organ programu studiów wyższych, czyli cyklu
zajęć prowadzonych przez instytucję edukacyjną uznaną za instytucję szkolnictwa wyższego
przez państwo, w którym ma ona siedzibę, pod warunkiem że czas trwania studiów niezbędny
do ich uzyskania wynosi co najmniej 3 lata;
7)
mały ruch graniczny - wjazd cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
do których stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia
2006 r. ustanawiające przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych
granicach lądowych państw członkowskich i zmieniające postanowienia Konwencji z Schengen , i ich pobyt na tym terytorium;
8)
naukowiec - cudzoziemca posiadającego co najmniej tytuł zawodowy odpowiadający w Rzeczypospolitej
Polskiej tytułowi zawodowemu magistra lub równorzędnemu, umożliwiający dostęp co najmniej
do studiów doktoranckich;
9)
ochrona czasowa - ochronę w rozumieniu art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
10)
ochrona uzupełniająca - ochronę w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
11)
państwa obszaru Schengen - państwa, które w pełni stosują dorobek Schengen;
12)
powrót - powrót cudzoziemca do kraju jego pochodzenia, państwa tranzytu lub innego
państwa trzeciego, do którego zdecydował się powrócić i przez które został przyjęty;
13)
pracodawca użytkownik - pracodawcę użytkownika w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych ;
14)
przewoźnik - osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą
osobowości prawnej zajmującą się zarobkowo przewozem osób drogą powietrzną, morską
lub lądową;
15)
sieć telekomunikacyjna - sieć w rozumieniu art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne ;
16)
status uchodźcy - status w rozumieniu art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
17)
strefa tranzytowa lotniska międzynarodowego - teren lotniska międzynarodowego położonego
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rozciągający się między pokładem statku powietrznego
a stanowiskiem kontroli granicznej, obejmujący także płytę oraz pomieszczenia lotniska;
18)
szkolenie zawodowe - zorganizowany proces dydaktyczny mający na celu uzyskanie, uzupełnienie
lub doskonalenie umiejętności, kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do
wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia;
19)
urządzenia telekomunikacyjne - urządzenia telekomunikacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 46 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne;
20)
wiza - wizę Schengen lub wizę krajową;
21)
wiza krajowa - wizę, o której mowa w art. 18 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia
14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej
Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych
granicach , wydaną przez organ polski;
22)
wiza Schengen - wizę, o której mowa w art. 2 pkt 2-5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia
13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz. Urz. UE L 243 z 15.09.2009, str. 1, z późn. zm.);
23)
wykonywanie pracy - wykonywanie pracy przez cudzoziemca w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy ;
24)
wykonywanie pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji - wykonywanie pracy
przez cudzoziemca posiadającego kompetencje potwierdzone wyższymi kwalifikacjami zawodowymi,
który, niezależnie od zachodzącego między stronami stosunku prawnego, wykonuje pracę
na rzecz lub pod kierownictwem innej osoby za wynagrodzeniem;
25)
wyższe kwalifikacje zawodowe - kwalifikacje uzyskane w wyniku ukończenia studiów wyższych
albo co najmniej pięcioletnie doświadczenie zawodowe na poziomie porównywalnym z poziomem
kwalifikacji uzyskanych w wyniku ukończenia studiów wyższych, niezbędne do wykonywania
pracy określonej w umowie lub w ofercie pracy stanowiącej ofertę zawarcia umowy w
rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny .
Art. 4.
W sprawach uregulowanych w ustawie, należących do właściwości wojewody, w których
wojewoda jest organem właściwym do rozpatrzenia odwołania lub w których organem wyższego
stopnia jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nie stosuje się przepisu art. 20 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w
województwie .
Art. 5.
12)W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne (Dz. U. poz. 1274), która weszła w życie z dniem 1 listopada 2015 r..
Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie, należących do właściwości konsulów,
stosuje się przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne , o ile ustawa nie stanowi inaczej.
2.
W zakresie nieuregulowanym przepisami działu IV do wydawania, cofania lub unieważniania
wiz krajowych lub przedłużania okresu ich ważności lub okresu pobytu cudzoziemca na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej objętego tymi wizami stosuje się przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r.
ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy), zwanego dalej „Wspólnotowym Kodeksem Wizowym”.
Art. 6.
1.
Organ wydający decyzję lub postanowienie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów
ustawy może odstąpić od sporządzenia ich uzasadnienia w części dotyczącej uzasadnienia
faktycznego, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub
ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
2.
Nie można odstąpić od sporządzenia uzasadnienia w części dotyczącej stwierdzenia przesłanki
polskiego pochodzenia cudzoziemca.
Art. 7.
1.
Organ:
1)
prowadzący postępowanie w sprawach o:
a)
wydanie cudzoziemcowi wizy,
b)
przedłużenie okresu ważności wydanej wizy lub okresu pobytu objętego tą wizą,
c)
udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub
zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zwanego dalej „zezwoleniem
na pobyt rezydenta długoterminowego UE”,
d)
zobowiązanie cudzoziemca do powrotu,
2)
podejmujący czynności kontrolne wobec cudzoziemca
- poucza cudzoziemca pisemnie w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania
oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach.
2.
W przypadku postępowania w sprawach o zobowiązanie cudzoziemca do powrotu w pouczeniu,
o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się także informację o możliwości:
1)
wystąpienia z roszczeniem przeciwko podmiotowi powierzającemu wykonywanie pracy oraz
wyegzekwowania orzeczenia wydanego przeciwko takiemu podmiotowi, w związku z zaległym
wynagrodzeniem, również w przypadku wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do
powrotu;
2)
udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na okres trwania postępowania
karnego toczącego się przeciwko podmiotowi powierzającemu wykonywanie pracy, w którym
cudzoziemiec występuje w charakterze pokrzywdzonego:
a)
w wyniku przestępstwa powierzenia wykonywania pracy w warunkach szczególnego wykorzystania,
o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania
pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ,
b)
małoletniego cudzoziemca przebywającego bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, któremu powierzono wykonywanie pracy;
3)
podjęcia innych działań przeciwko podmiotowi powierzającemu wykonywanie pracy, w szczególności
zawiadomienia właściwych organów.
Art. 8.
1.
Wnioski w sprawach uregulowanych w ustawie sporządza się w języku polskim.
2.
Dokumenty sporządzone w języku obcym, służące za dowód w postępowaniu prowadzonym
na podstawie ustawy, składa się wraz z ich tłumaczeniem na język polski, dokonanym
przez tłumacza przysięgłego.
3.
Wnioski składane w postępowaniu przed konsulem oraz dokumenty sporządzone w języku
obcym, służące za dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy przed konsulem,
składa się w języku polskim lub języku wskazanym przez konsula.
4.
W protokołach przesłuchania cudzoziemców, w sprawach uregulowanych w ustawie, podaje
się imię i nazwisko tłumacza.
Art. 9.
1.
W sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym
przez nie adresem albo w każdym miejscu, w którym się adresata zastanie.
2.
Cudzoziemcom pozbawionym wolności pisma doręcza się za pośrednictwem administracji
zakładu, w którym przebywają.
3.
W razie wyjazdu cudzoziemca za granicę stosuje się przepisy art. 40 § 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego , zwanej dalej „Kodeksem postępowania administracyjnego”.
Art. 10.
W toku postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy nie stosuje się art. 73 § 1 i 1a, art. 79 § 2 oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli cudzoziemiec będący stroną postępowania przebywa za granicą i nie ustanowił
pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 11.
1.
W toku postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy funkcjonariusze Straży
Granicznej mogą:
1)
przeprowadzać wywiad środowiskowy lub
2)
ustalać miejsce pobytu małżonka lub innego członka rodziny cudzoziemca, a także osoby,
z którą cudzoziemca łączą więzi o charakterze rodzinnym.
2.
Wywiad środowiskowy obejmuje zebranie informacji dotyczących:
1)
danych cudzoziemca, wobec którego prowadzone jest postępowanie, o którym mowa w ust.
1;
2)
miejsca pobytu cudzoziemca;
3)
członków rodziny cudzoziemca oraz osób, z którymi zamieszkuje on we wspólnym gospodarstwie
domowym;
4)
wykonywania przez cudzoziemca pracy lub prowadzenia działalności gospodarczej;
5)
podjęcia lub kontynuowania przez cudzoziemca nauki lub szkolenia zawodowego;
6)
sytuacji materialnej i warunków bytowych cudzoziemca;
7)
podejmowania przez cudzoziemca działań mogących mieć wpływ na ochronę bezpieczeństwa
i porządku publicznego albo stanowiących zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa
państwa;
8)
innych okoliczności, których istnienie mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie w postępowaniu
prowadzonym wobec cudzoziemca.
3.
Jeżeli w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1, nie potwierdzono informacji podanych
przez cudzoziemca lub zgromadzone informacje okazały się sprzeczne albo nasuwają wątpliwości
odnośnie do ich prawdziwości, funkcjonariusze Straży Granicznej mogą dokonać sprawdzenia
lokalu, który cudzoziemiec wskazał jako miejsce swego pobytu. Do sprawdzenia lokalu
nie stosuje się przepisu art. 79 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
4.
Funkcjonariusz Straży Granicznej dokonujący sprawdzenia lokalu, o którym mowa w ust.
3, ma prawo:
1)
wejścia do lokalu,
2)
żądania okazania przedmiotów należących do cudzoziemca i zamieszkującego z nim członka
rodziny,
3)
żądania udzielenia wyjaśnień
- w celu potwierdzenia pobytu cudzoziemca w sprawdzanym lokalu.
5.
Podczas przeprowadzania czynności, o których mowa w ust. 4, powinien być obecny cudzoziemiec
lub osoba trzecia, jeżeli lokal znajduje się w jej posiadaniu, albo inny dorosły domownik.
Czynności te są podejmowane i przeprowadzane w godzinach od 600 do 2200.
6.
Czynności, o których mowa w ust. 4, funkcjonariusze Straży Granicznej przeprowadzają
za zgodą cudzoziemca lub osoby trzeciej, jeżeli lokal znajduje się w jej posiadaniu,
albo innego dorosłego domownika. Czynności te wymagają późniejszego udokumentowania.
7.
W przypadku gdy cudzoziemiec nie wyrazi zgody na dokonanie sprawdzenia lokalu albo
utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie czynności, o których mowa w ust. 4, uznaje
się, że informacje o faktycznym miejscu pobytu cudzoziemca nie zostały potwierdzone.
8.
Jeżeli dokonanie sprawdzenia lokalu nie jest możliwe z przyczyn niezależnych od cudzoziemca,
funkcjonariusze Straży Granicznej informują o tym fakcie organ prowadzący postępowanie
oraz przekazują temu organowi informacje zgromadzone w toku czynności, o których mowa
w ust. 1.
Art. 12.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób przeprowadzania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej wywiadu środowiskowego;
2)
miejsce i czas przeprowadzania wywiadu, o którym mowa w pkt 1;
3)
formę sprawozdania z wywiadu, o którym mowa w pkt 1.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni konieczność takiej organizacji przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, aby
możliwe było zebranie informacji niezbędnych do postępowań prowadzonych na podstawie
ustawy oraz poszanowanie sfery prywatności cudzoziemca.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób dokonywania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej sprawdzenia lokalu, o którym
mowa w art. 11 ust. 3;
2)
dokumenty upoważniające do dokonania sprawdzenia lokalu, o którym mowa w art. 11 ust.
3, oraz sposób dokumentowania tego sprawdzenia.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni cel sprawdzenia lokalu, o którym mowa w art. 11 ust. 4, oraz poszanowanie
sfery prywatności osób, których sprawdzenie dotyczy.
Art. 13.
W rejestrach i ewidencji prowadzonych na podstawie ustawy mogą być przetwarzane następujące
dane lub informacje dotyczące cudzoziemca:
1)
imię (imiona) i nazwisko;
2)
imię (imiona) i nazwiska poprzednie;
3)
nazwisko rodowe;
4)
płeć;
5)
imię ojca;
6)
imię i nazwisko rodowe matki;
7)
data urodzenia, a w razie braku dokumentu potwierdzającego datę urodzenia prawdopodobny
rok urodzenia;
8)
miejsce i państwo urodzenia;
9)
rysopis:
a)
wzrost w centymetrach,
b)
kolor oczu,
c)
znaki szczególne;
10)
odciski linii papilarnych;
11)
obywatelstwo;
12)
narodowość;
13)
stan cywilny;
14)
wykształcenie;
15)
zawód wykonywany;
16)
krajowy numer identyfikacyjny;
17)
numer dokumentu podróży;
18)
oznaczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy;
19)
miejsce zamieszkania lub pobytu;
20)
numer telefonu;
21)
adres poczty elektronicznej;
22)
informacje o karalności, o prowadzonych przeciwko cudzoziemcowi postępowaniach karnych
i postępowaniach w sprawach o wykroczenia oraz o wydanych w stosunku do niego orzeczeniach
w postępowaniu sądowym lub administracyjnym;
23)
numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL);
24)
wizerunek twarzy;
25)
informacja o zamieszkiwaniu na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
co najmniej przez okres 18 miesięcy na podstawie wydanego przez to państwo dokumentu
pobytowego z adnotacją „Niebieska Karta UE”;
26)
dane zapraszającego, o których mowa w art. 54 pkt 1.
Art. 14.
Odciski linii papilarnych pobiera się od cudzoziemca za pomocą kart daktyloskopijnych
lub urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków.
Art. 15.
1.
Aktualne fotografie cudzoziemca dołączane do wniosków o udzielenie mu zezwoleń pobytowych,
wniosków o wydanie wizy krajowej lub wniosków o wydanie dokumentów wydawanych cudzoziemcom
powinny odzwierciedlać, w sposób niebudzący uzasadnionych wątpliwości, wizerunek twarzy
cudzoziemca, przedstawiający ją bez nakrycia głowy i okularów z ciemnymi szkłami.
2.
Cudzoziemiec z wrodzonymi lub nabytymi wadami narządu wzroku może dołączyć do wniosku
fotografię przedstawiającą go w okularach z ciemnymi szkłami. W takim przypadku do
wniosku dołącza się również dokumenty potwier
dzające niepełnosprawność, a w przypadku braku możliwości ich przedstawienia oświadczenie
cudzoziemca o niepełnosprawności.
3.
Cudzoziemiec noszący nakrycie głowy zgodnie z zasadami swojego wyznania może dołączyć
do wniosku fotografię przedstawiającą go w nakryciu głowy, o ile wizerunek twarzy
jest w pełni widoczny. W takim przypadku do wniosku dołącza się oświadczenie cudzoziemca
o przynależności do wspólnoty wyznaniowej.
4.
W uzasadnionych przypadkach do wniosku można dołączyć fotografię przedstawiającą cudzoziemca
z zamkniętymi oczami, innym niż naturalny wyrazem twarzy lub z otwartymi ustami.
Dział II
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Art. 16.
1.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwany dalej „Szefem Urzędu”, jest centralnym organem
administracji rządowej właściwym w sprawach:
1)
wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium,
pobytu na nim i wyjazdu z niego;
2)
nadawania statusu uchodźcy;
3)
udzielania ochrony uzupełniającej;
4)
udzielania zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany;
5)
udzielania cudzoziemcom azylu;
6)
udzielania ochrony czasowej.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad Szefem Urzędu.
Art. 17.
1.
Prezes Rady Ministrów powołuje Szefa Urzędu, na wniosek ministra właściwego do spraw
wewnętrznych, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru.
2.
Prezes Rady Ministrów odwołuje Szefa Urzędu, na wniosek ministra właściwego do spraw
wewnętrznych.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych powołuje zastępców Szefa Urzędu, na wniosek
Szefa Urzędu, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru.
4.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych odwołuje zastępców Szefa Urzędu, na wniosek
Szefa Urzędu.
Art. 18.
Stanowisko Szefa Urzędu może zajmować osoba, która:
1)
posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;
2)
jest obywatelem polskim;
3)
korzysta z pełni praw publicznych;
4)
nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo
skarbowe;
5)
posiada kompetencje kierownicze;
6)
posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku
kierowniczym;
7)
posiada wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Szefa Urzędu.
Art. 19.
1.
Informację o naborze na stanowisko Szefa Urzędu upublicznia się w ogłoszeniu umieszczonym
w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwanego
dalej „Urzędem”, oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu do Spraw Cudzoziemców
i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
2.
Ogłoszenie zawiera:
1)
nazwę i adres Urzędu;
2)
określenie stanowiska;
3)
wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;
4)
zakres zadań wykonywanych na stanowisku;
5)
wskazanie wymaganych dokumentów;
6)
termin i miejsce składania dokumentów;
7)
informację o metodach i technikach naboru.
3.
Termin, o którym mowa w ust. 2 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania
ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
4.
Nabór na stanowisko Szefa Urzędu przeprowadza zespół powołany przez ministra właściwego
do spraw wewnętrznych, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie
dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów.
5.
W toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania
zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.
6.
Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych może być dokonana na zlecenie zespołu przez
osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie kwalifikacje do dokonania
tej oceny.
7.
Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 6, są obowiązani zachować w tajemnicy
informacje dotyczące osób ubiegających się o stanowisko, uzyskane w trakcie naboru.
8.
W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi
właściwemu do spraw wewnętrznych.
9.
Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:
1)
nazwę i adres Urzędu;
2)
skład zespołu;
3)
określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;
4)
imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według
poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;
5)
informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;
6)
uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata.
10.
Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji
Publicznej Urzędu do Spraw Cudzoziemców i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii
Prezesa Rady Ministrów.
11.
Informacja o wyniku naboru zawiera:
1)
nazwę i adres Urzędu;
2)
określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;
3)
imiona i nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny albo informację o niewyłonieniu kandydata.
12.
Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.
Art. 20.
1.
Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w art. 17 ust. 3, powołuje
Szef Urzędu.
2.
Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w art. 17 ust. 3,
stosuje się przepisy art. 18 i art. 19.
Art. 21.
1.
Szef Urzędu wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu będącego urzędem administracji
rządowej.
2.
W Urzędzie, oprócz pracowników w nim zatrudnionych, obowiązki mogą pełnić funkcjonariusze:
1)
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu - na podstawie art. 56 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
oraz Agencji Wywiadu ;
2)
Biura Ochrony Rządu - na podstawie art. 31 ust. 2-4 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu ;
3)
Państwowej Straży Pożarnej - na podstawie art. 28a ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej ;
4)
Policji - na podstawie art. 36 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ;
5)
Straży Granicznej - na podstawie art. 41 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej ;
6)
Służby Wywiadu Wojskowego i żołnierze tej służby - na podstawie art. 50 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego
oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby
Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego .
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze zarządzenia, nadaje Urzędowi statut
określający organizację Urzędu, mając na uwadze zakres zadań Szefa Urzędu oraz potrzebę
zapewnienia sprawnego funkcjonowania Urzędu.
Art. 22.
1.
Do zadań Szefa Urzędu należy:
1)
wydawanie decyzji i postanowień w pierwszej instancji oraz rozpatrywanie odwołań od
decyzji i zażaleń na postanowienia wydane w pierwszej instancji przez inne organy
w sprawach uregulowanych:
a)
w niniejszej ustawie,
b)
w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej,
c)
w ustawie z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej
i członków ich rodzin ;
2)
organizowanie i prowadzenie szkoleń w zakresie spraw należących do kompetencji Szefa
Urzędu;
3)
przekazywanie właściwym organom innych państw obszaru Schengen, za pośrednictwem Komendanta
Głównego Policji, informacji dotyczących podstawy prawnej i faktycznej wpisu do Systemu
Informacyjnego Schengen do celów określonych w art. 25 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia
14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej
Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych
granicach, zwanej dalej „Konwencją Wykonawczą Schengen”;
4)
kontrola wykonywania przez wojewodów zadań określonych w ustawach wymienionych w pkt
1;
5)
przekazywanie właściwym organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej, na
ich wniosek, informacji o pobycie czasowym cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, o którym mowa w art. 144, jeżeli zamierza on na terytorium tych państw kontynuować
lub uzupełnić studia podjęte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
6)
pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego do przekazywania organom innych państw
członkowskich Unii Europejskiej informacji o:
a)
udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt
rezydenta długoterminowego UE udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej,
b)
odmowie udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy lub cofnięciu zezwolenia
na pobyt czasowy cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
UE udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej lub członkowi rodziny
tego cudzoziemca,
c)
udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, gdy posiada
on takie zezwolenie udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej;
7)
pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
20 grudnia 2006 r. ustanawiającego przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na
zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich i zmieniającego postanowienia
Konwencji z Schengen, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1931/2006”, oraz przekazywanie właściwym organom
państw stosujących to rozporządzenie oraz Komisji Europejskiej informacji przechowywanych
w rejestrze przypadków nadużycia zasad małego ruchu granicznego oraz sankcji za nadużycie
tych zasad, o którym mowa w art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006;
8)
pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego w sprawach:
a)
udzielania informacji o długości pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca
posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym
wysokich kwalifikacji, gdy informacje te są niezbędne do uzyskania przez niego statusu
rezydenta długoterminowego UE w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,
b)
uzyskiwania informacji o długości pobytu cudzoziemca w innym państwie członkowskim
Unii Europejskiej na podstawie dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r.
ustanawiającego jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1030/2002”, z adnotacją „Niebieska Karta UE”,
gdy informacje te są niezbędne do obliczania długości pobytu uprawniającego do uzyskania
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE,
c)
udzielania informacji innym państwom członkowskim Unii Europejskiej o udzieleniu lub
odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie
wymagającym wysokich kwalifikacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi
posiadającemu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej dokument pobytowy, o
którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją „Niebieska
Karta UE”,
d)
uzyskiwania od innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o udzieleniu
lub odmowie udzielenia cudzoziemcowi, który posiada na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym
wysokich kwalifikacji, dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a
rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją „Niebieska Karta UE”,
e)
udzielania Komisji Europejskiej informacji w zakresie danych statystycznych dotyczących
liczby obywateli państw trzecich, którym udzielono zezwolenia na pobyt czasowy w celu
wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji lub którym cofnięto
to zezwolenie, oraz liczby członków rodziny takich obywateli, którym udzielono zezwolenia
na pobyt czasowy w celu połączenia z rodziną;
9)
przekazywanie do organów wizowych w Rzeczypospolitej Polskiej informacji i dokumentów,
o których mowa w art. 16 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 767/2008 z dnia
9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych
pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 767/2008”;
10)
pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego do:
a)
występowania, na wniosek wojewody, do właściwego organu innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej o udzielenie informacji, czy cudzoziemiec nadal posiada ochronę
międzynarodową w tym państwie członkowskim,
b)
przekazywania właściwym organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej, na
ich wniosek, informacji, czy cudzoziemiec nadal posiada ochronę międzynarodową w Rzeczypospolitej
Polskiej,
c)
przekazywania właściwym organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji
o udzieleniu cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej lub przejęciu odpowiedzialności
za ochronę międzynarodową, w przypadku gdy cudzoziemiec posiada zezwolenie na pobyt
rezydenta długoterminowego UE w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej;
10a3)Dodany przez art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1607), która weszła w życie z dniem 13 listopada 2015 r.)
pełnienie funkcji:
a)
punktu kontaktowego do udzielania innym państwom członkowskim Unii Europejskiej informacji
w sprawach udzielania ochrony międzynarodowej oraz pozbawiania statusu uchodźcy lub
ochrony uzupełniającej,
b)
organu wyznaczonego do celów określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia
26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków
palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia
kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie
wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich
przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o
porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na
potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1077/2011
ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami
Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 1), o którym mowa w
art. 27 ust. 2 tego rozporządzenia, z wyłączeniem obowiązków wynikających z art. 9
ust. 1 i art. 14 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia;
11)
wykonywanie innych zadań określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych.
2.
Szef Urzędu jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody w sprawach uregulowanych w ustawach, o których mowa w ust.
1 pkt 1.
Dział III
Przekraczanie granicy
Rozdział 1
Zasady przekraczania granicy
Art. 23.
Cudzoziemiec, który przekracza granicę, jest obowiązany posiadać:
1)
ważny dokument podróży;
2)
ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i do pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane;
3)
zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli
zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem.
Art. 24.
1.
Cudzoziemcy będący członkami załóg statków morskich przypływających do polskich portów
morskich, przekraczający granicę w celu zejścia na ląd i pobytu w granicach miasta
portowego oraz gmin z nim graniczących są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz w trakcie
pobytu statku w porcie.
2.
Cudzoziemcy, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r.
wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania
granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu , są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz, gdy ich całkowity pobyt na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej nie przekracza 90 dni.
Art. 25.
1.
Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany:
1)
uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu;
2)
posiadać oraz okazać na żądanie:
a)
dokument potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub posiadanie podróżnego ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia
w wysokości 30 000 euro, ważnego przez okres planowanego pobytu cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, pokrywającego wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas
pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością podróży powrotnej z powodów medycznych,
potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią, w którym
ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń
zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie
wystawionego przez ten podmiot rachunku - w przypadku wjazdu na podstawie wizy krajowej,
b)
środki finansowe wystarczające na pokrycie kosztów planowanego pobytu oraz podróży
powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub kosztów tranzytu do państwa
trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, albo dokument potwierdzający możliwość
uzyskania takich środków zgodnie z prawem.
2.
Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy
w celu wykonywania pracy, który nie podlega jeszcze ubezpieczeniu zdrowotnemu w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych, obowiązek określony w ust. 1 pkt 2 lit. a realizuje poprzez okazanie podróżnego
ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości 30 000 euro,
ważnego do dnia uzyskania przez niego ubezpieczenia zdrowotnego, pokrywającego wszelkie
wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością
podróży powrotnej z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem
szpitalnym lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów
udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego
takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez ten podmiot rachunku.
3.
Obowiązek okazania środków finansowych lub dokumentów potwierdzających możliwość uzyskania
takich środków zgodnie z prawem nie dotyczy cudzoziemców przekraczających granicę:
1)
na podstawie:
a)
umów międzynarodowych, które przewidują zwolnienie cudzoziemca z obowiązku posiadania
tych środków albo obowiązek pokrycia kosztów jego pobytu przez polskie organy państwowe
lub instytucje publiczne, lub
b)
wizy w celu repatriacji, lub
c)
wizy w celu wykonywania pracy, lub
d)
wizy w celu korzystania z ochrony czasowej, lub
e)
wizy w celu udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu, lub
f)
karty pobytu, lub
g)
wizy w celu korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka lub
2)
w związku z niesieniem pomocy charytatywnej, lub
3)
w związku z uczestniczeniem w akcji ratunkowej.
4.
Wymóg dotyczący posiadania ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2
lit. a lub ust. 2, można uznać za spełniony, w przypadku gdy cudzoziemiec posiada
odpowiednie ubezpieczenie w związku ze swoją sytuacją zawodową.
5.
Kontroli dokumentów potwierdzających cel i warunki planowanego pobytu, środków finansowych
lub dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 4, dokonuje funkcjonariusz Straży
Granicznej podczas przekraczania przez cudzoziemca granicy.
Art. 26.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wysokość wymaganych od cudzoziemca wjeżdżającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
środków finansowych przeznaczonych na pokrycie kosztów:
a)
utrzymania cudzoziemca w trakcie jego pobytu na tym terytorium,
b)
podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania,
c)
tranzytu przez to terytorium do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd;
2)
dokumenty, które mogą potwierdzić możliwość uzyskania środków, o których mowa w pkt
1, zgodnie z prawem;
3)
dokumenty, które mogą potwierdzić cel i czas trwania planowanego pobytu, jeżeli ze
względu na cel lub czas trwania planowanego pobytu następuje zróżnicowanie wysokości
środków.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni zróżnicowanie wysokości środków finansowych w zależności od celu lub długości
planowanego pobytu w taki sposób, aby zapewniona została możliwość pokrycia przez
cudzoziemca kosztów zakwaterowania, wyżywienia oraz kosztów tranzytu lub podróży powrotnej
do państwa pochodzenia lub zamieszkania.
Art. 27.
Do przekraczania granicy przez cudzoziemców pochodzących z państw trzecich, będących
uczniami szkół, którzy uczestniczą w wycieczkach szkolnych z innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, oraz do pobytu tych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej stosuje się przepisy decyzji Rady 94/795/WSiSW z dnia 30 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych działań
przyjętych przez Radę na podstawie art. K.3 ust. 2 lit. b Traktatu o Unii Europejskiej
w sprawie ułatwień podróży dla uczniów pochodzących z państw trzecich przebywających
w Państwach Członkowskich .
Art. 28.
1.
Cudzoziemcowi odmawia się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy:
1)
nie posiada ważnego dokumentu podróży, ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających
do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium, lub
2)
nie posiada dokumentu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2 lit. a albo art. 25 ust.
2, lub
3)
wykorzystał dopuszczalny okres pobytu na terytorium państw obszaru Schengen wynoszący
90 dni w każdym okresie 180 dni, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej, lub
4)
nie przedstawił dokumentów wystarczających do potwierdzenia celu i warunków planowanego
pobytu, lub
5)
nie posiada wystarczających środków finansowych w wysokości uzależnionej od czasu
trwania i celu planowanego pobytu lub środków finansowych na podróż powrotną do państwa
pochodzenia lub zamieszkania lub na tranzyt przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, albo dokumentu potwierdzającego
możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem, lub
6)
posiada podrobiony lub przerobiony dokument podróży, wizę lub inny dokument uprawniający
go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, lub
7)
jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których
pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub
8)
jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub
9)
jego wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub pobyt na tym terytorium może
stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, lub
10)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego lub stosunki międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej lub innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który:
1)
posiada wizę Schengen wydaną w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, lub
25)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
podczas kontroli granicznej:
a)
zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w przypadku,
o którym mowa w art. 28 ust. 1 lub art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom
ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
b)
złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, lub
3)
posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 181 ust. 1.
3.
Przepisów ust. 1 pkt 2-6 i pkt 8-10 nie stosuje się do cudzoziemca, który przejeżdża
przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tranzytem w przypadkach, o których mowa
w art. 5 ust. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ
osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) , zwanego dalej „kodeksem granicznym Schengen”.
4.
Przepisów ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do cudzoziemca, który wjeżdża na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na okres nieprzekraczający 90 dni.
5.
Przepisów ust. 1 pkt 3-5 nie stosuje się do cudzoziemców będących członkami załóg
statków morskich przypływających do polskich portów morskich, przekraczających granicę
w celu zejścia na ląd i pobytu w granicach miasta portowego oraz gmin z nim graniczących
w trakcie pobytu statku w porcie.
6.
Wyłącznej podstawy do odmowy wjazdu cudzoziemcowi nie mogą stanowić okoliczności,
o których mowa w ust. 1:
1)
pkt 3 - w przypadku cudzoziemca, który posiada wizę krajową lub wizę Schengen upoważniającą
tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium;
2)
pkt 8 - w przypadku cudzoziemca, który posiada wizę krajową, kartę pobytu lub wizę
Schengen upoważniającą tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu
na tym terytorium.
Art. 29.
1.
Do przekraczania granicy przez członka rodziny obywatela polskiego, który powraca
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po okresie zamieszkiwania w innym państwie
członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Stowarzyszenia
Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji
Szwajcarskiej, gdzie był pracownikiem lub pracował na własny rachunek, stosuje się
przepisy art. 9 ust. 2 i 3 oraz art. 11-14 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw
członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin.
2.
Członkami rodziny obywatela polskiego w rozumieniu ust. 1 są osoby, o których mowa
w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich
Unii Europejskiej i członków ich rodzin.
Art. 30.
Do przekraczania przez cudzoziemca granicy w zakresie uregulowanym przepisami kodeksu
granicznego Schengen nie stosuje się przepisów art. 23, art. 25, art. 34, art. 35
oraz przepisów wydanych na podstawie art. 33 ust. 5.
Art. 31.
1.
Cudzoziemca, któremu odmówiono wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, można
- w szczególnie uzasadnionych przypadkach, ze względu na jego stan zdrowia - nie przekazywać
do państwa trzeciego. Cudzoziemcowi temu w przypadku wystąpienia zagrożenia życia
lub zdrowia zapewnia się opiekę medyczną.
2.
Koszty zapewnienia opieki medycznej, o której mowa w ust. 1, są pokrywane z budżetu
państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych,
ze środków pozostających w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Art. 32.
1.
W przypadku, o którym mowa w art. 5 ust. 4 lit. c kodeksu granicznego Schengen, komendant
placówki Straży Granicznej, po uzyskaniu zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej,
może zezwolić cudzoziemcowi na wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres
pobytu nie dłuższy niż 15 dni.
2.
Jeżeli zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, zostało udzielone cudzoziemcowi, którego
dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, Komendant
Główny Straży Granicznej informuje o udzieleniu tego zezwolenia właściwy organ innego
państwa obszaru Schengen, które dokonało wpisu danych do tego systemu.
3.
W sprawie udzielenia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów
Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 33.
1.
Decyzję o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wydaje cudzoziemcowi
komendant placówki Straży Granicznej.
2.
Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży
Granicznej.
3.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
4.
Komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje wydanie decyzji, o której mowa w ust.
1, w dokumencie podróży cudzoziemca.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób odnotowywania
w dokumencie podróży cudzoziemca wydania decyzji o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
6.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni zapewnienie możliwości ustalenia podczas kontroli dokumentu podróży cudzoziemca,
czy i na jakiej podstawie oraz w jakim dniu i przez kogo decyzja ta została wydana.
Art. 34.
1.
Postępowanie prowadzone przez organy Straży Granicznej przed wydaniem cudzoziemcowi
decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, ogranicza się do:
1)
przesłuchania cudzoziemca;
2)
kontroli dokumentów posiadanych przez cudzoziemca;
3)
przesłuchania wskazanych przez cudzoziemca osób towarzyszących mu w podróży;
4)
dokonania sprawdzeń w dostępnych rejestrach, ewidencjach i wykazach w sprawach cudzoziemców;
5)
uzyskania niezbędnych informacji od instytucji państwowych, organów administracji
rządowej i samorządu terytorialnego, jednostek gospodarczych prowadzących działalność
w zakresie użyteczności publicznej, innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych
lub osób fizycznych.
2.
Czynności podejmowane w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, mogą być ograniczone
jedynie do kontroli posiadanych przez cudzoziemca dokumentów, jeżeli okoliczności
niespełnienia przez cudzoziemca warunków niezbędnych do przekroczenia granicy nie
budzą wątpliwości.
Art. 35.
1.
Cudzoziemiec może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany
w strefie nadgranicznej bezpośrednio po przekroczeniu granicy nieumyślnie i wbrew
przepisom prawa.
2.
Organ, który zatrzymał cudzoziemca w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom
prawa, pobiera od niego odciski linii papilarnych, chyba że cudzoziemiec został niezwłocznie
doprowadzony do granicy.
3.
Organ, który pobrał odciski linii papilarnych, przekazuje Komendantowi Głównemu Policji
obraz linii papilarnych, dane osobowe cudzoziemca oraz informacje, które umieszcza
się w rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 4.
Art. 36.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wykaz chorób zakaźnych mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, których
rozpoznanie lub podejrzenie wystąpienia może stanowić podstawę odmowy wjazdu cudzoziemca
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
kryteria pozwalające podejrzewać wystąpienie chorób mogących stanowić zagrożenie dla
zdrowia publicznego, o których mowa w pkt 1.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia uwzględni
tylko choroby epidemiczne określone przez Światową Organizację Zdrowia oraz inne choroby
wysoce zakaźne i szczególnie niebezpieczne, które podlegają zwalczaniu u obywateli
polskich na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych
u ludzi , a także konieczność zapewnienia humanitarnego traktowania cudzoziemców i zapobieżenia
zagrożeniu dla zdrowia publicznego w obszarze przejścia granicznego i na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 2
Przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego
Art. 37.
Zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego można udzielić
cudzoziemcowi, który spełnia warunki określone w art. 9 rozporządzenia nr 1931/2006.
Art. 38.
Udzielenia zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego odmawia
się cudzoziemcowi, jeżeli nie spełnia warunków określonych w art. 9 rozporządzenia
nr 1931/2006.
Art. 39.
Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego cofa się cudzoziemcowi,
jeżeli:
1)
zostało udzielone z naruszeniem art. 9 rozporządzenia nr 1931/2006 lub
2)
cudzoziemiec przestał spełniać warunki do jego udzielenia.
Art. 40.
1.
Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego unieważnia się,
gdy cudzoziemiec, który wjechał na jego podstawie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
1)
przebywa na tym terytorium po upływie okresu pobytu, do którego był uprawniony na
podstawie zezwolenia, lub
2)
przebywa poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem mógł przebywać
- jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 303 ust. 1.
2.
Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego można unieważnić,
jeżeli cudzoziemiec nadużywa zasad małego ruchu granicznego przebywając w strefie
przygranicznej określonej w zezwoleniu, w celach innych niż te, dla których zezwolenie
może być udzielone.
Art. 41.
1.
Cudzoziemcowi przekraczającemu granicę w ramach małego ruchu granicznego odmawia się
wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli:
1)
nie posiada ważnego zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego
lub
2)
wykorzystał dopuszczalny okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach
małego ruchu granicznego, określony w umowie o małym ruchu granicznym, lub
3)
posiada podrobione lub przerobione zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego
ruchu granicznego, lub
4)
jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których
pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub
5)
jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub
6)
jego wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub pobyt na tym terytorium może
stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, lub
7)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego lub stosunki międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej lub innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
2.
Cudzoziemcowi przekraczającemu granicę w ramach małego ruchu granicznego odmawia się
wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w drodze decyzji.
3.
Do odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach małego ruchu granicznego
stosuje się odpowiednio przepisy art. 33 ust. 1-3 i art. 34.
Art. 42.
1.
Zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego udziela, odmawia
jego udzielenia lub cofa je konsul właściwy ze względu na miejsce stałego zamieszkania
cudzoziemca.
2.
Odmowa udzielenia lub cofnięcie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego
ruchu granicznego następuje w drodze decyzji.
3.
Od decyzji o odmowie udzielenia lub cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na przekraczanie
granicy w ramach małego ruchu granicznego przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie
sprawy przez konsula.
4.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie 14 dni od
dnia doręczenia decyzji o odmowie udzielenia lub cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia
na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.
Art. 43.
1.
Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego unieważnia się
w drodze decyzji.
2.
Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy
(miejski) Policji, komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży
Granicznej, który w wyniku kontroli legalności pobytu cudzoziemca stwierdził okoliczności
uzasadniające unieważnienie zezwolenia.
3.
Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do wojewody właściwego ze
względu na siedzibę organu, który wydał decyzję.
Art. 44.
1.
Zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego udziela się
na wniosek cudzoziemca, złożony na formularzu.
2.
Cudzoziemiec ubiegający się o zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego
ruchu granicznego przedstawia konsulowi ważny dokument podróży oraz składa:
1)
wypełniony formularz wniosku o udzielenie mu tego zezwolenia, zawierający:
a)
dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13,
b)
następujące dane dotyczące dokumentu podróży:
-
-serię i numer dokumentu,
-
-datę wydania dokumentu i datę upływu jego ważności,
-
-nazwę organu wydającego dokument,
c)
miejsce stałego zamieszkania cudzoziemca,
d)
wskazanie powodów częstego przekraczania przez cudzoziemca granicy w ramach małego
ruchu granicznego,
e)
następujące dane osoby albo firmy lub instytucji w polskiej strefie przygranicznej,
które będą odwiedzane przez cudzoziemca w trakcie jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej:
-
-imię i nazwisko osoby albo nazwę firmy lub instytucji,
-
-adres,
-
-numer telefonu i faksu,
f)
informację o wcześniej uzyskanych przez cudzoziemca zezwoleniach na przekraczanie
granicy w ramach małego ruchu granicznego,
g)
datę oraz okoliczności unieważnienia lub cofnięcia wcześniej posiadanego przez cudzoziemca
zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego - w przypadku
gdy takie unieważnienie lub cofnięcie nastąpiło;
2)
aktualną fotografię;
3)
dokumenty potwierdzające posiadanie miejsca stałego zamieszkania w strefie przygranicznej;
4)
dokumenty potwierdzające powody częstego przekraczania granicy.
3.
Od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie mu zezwolenia na przekraczanie granicy
w ramach małego ruchu granicznego pobiera się odciski linii papilarnych.
4.
Jeżeli cudzoziemiec nie złożył odcisków linii papilarnych w celu udzielenia mu zezwolenia
na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, choć był do tego obowiązany,
odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia mu tego zezwolenia.
Art. 45.
1.
W zezwoleniu na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego umieszcza
się:
1)
informacje, o których mowa w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006;
2)
wskazanie płci posiadacza zezwolenia;
3)
serię i numer zezwolenia.
2.
W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, umieszcza się zabezpieczenia techniczne przewidziane
rozporządzeniem nr 1030/2002.
Art. 46.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na przekraczanie granicy
w ramach małego ruchu granicznego,
2)
liczbę fotografii dołączanych do wniosku, o którym mowa w pkt 1,
3)
szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych do wniosku, o którym
mowa w pkt 1,
4)
wzór zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,
5)
sposób pobierania odcisków linii papilarnych w celu udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia
na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,
6)
sposób utrwalania danych umieszczanych w zezwoleniu na przekraczanie granicy w ramach
małego ruchu granicznego i przekazywania ich do spersonalizowania zezwolenia na przekraczanie
granicy w ramach małego ruchu granicznego
- mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawności prowadzonego postępowania oraz możliwości
kontroli przekraczania granicy w ramach małego ruchu granicznego.
Art. 47.
1.
Komendant placówki Straży Granicznej zatrzymuje zezwolenie na przekraczanie granicy
w ramach małego ruchu granicznego, jeżeli podczas kontroli granicznej stwierdzi, że
zostało ono cofnięte lub unieważnione, i wydaje cudzoziemcowi zaświadczenie o zatrzymaniu
zezwolenia.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania po zatrzymaniu zezwolenia
na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego podczas kontroli granicznej
oraz wzór zaświadczenia o zatrzymaniu zezwolenia.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni liczbę niezbędnych egzemplarzy zaświadczenia o zatrzymaniu zezwolenia na
przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego oraz formę przekazania zaświadczenia
właściwemu organowi, a także konieczność umieszczenia we wzorze zaświadczenia informacji
o okoliczności stanowiącej podstawę zatrzymania zezwolenia.
Art. 48.
Szef Urzędu przekazuje właściwym organom państw stosujących rozporządzenie nr 1931/2006
informacje o:
1)
decyzjach o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu
granicznego;
2)
grzywnach nałożonych na cudzoziemca za przebywanie:
a)
poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem na przekraczanie granicy
w ramach małego ruchu granicznego mógł przebywać, lub
b)
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu określonego w zezwoleniu
na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego;
3)
decyzjach o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanych z przyczyn, o których mowa
w art. 302 ust. 1 pkt 12 lub 13.
Rozdział 3
Zaproszenia
Art. 49.
1.
Cudzoziemiec może przedstawić zaproszenie jako dokument potwierdzający posiadanie
środków finansowych wystarczających na pokrycie kosztów związanych z planowanym pobytem
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym kosztów zakwaterowania i wyżywienia,
oraz na pokrycie kosztów podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania
albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd.
2.
Zapraszającym może być:
1)
obywatel polski zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obywatel innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia
Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji
Szwajcarskiej lub członek jego rodziny, zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i posiadający prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na tym terytorium, lub
2)
cudzoziemiec przebywający bezpośrednio przed wystawieniem zaproszenia legalnie i nieprzerwanie
co najmniej przez okres 5 lat na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub posiadający
zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE, lub
3)
osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej mające
siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Do ustalenia, że pobyt cudzoziemca, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się przepis art. 195 ust. 4.
Art. 50.
1.
Wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń odmawia się albo unieważnia się ten wpis,
jeżeli:
1)
zapraszający nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 49 ust. 2, lub
2)
obowiązuje wpis danych zapraszanego cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub
3)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub
4)
zapraszający nie wykazał, że może pokryć koszty, o których mowa w art. 53 pkt 2, lub
5)
warunki mieszkaniowe zapraszającego wskazują, że nie będzie on w stanie wykonać zobowiązań
przyjętych na siebie w zaproszeniu, jeżeli jako miejsce zakwaterowania zapraszanego
cudzoziemca został wskazany lokal mieszkalny zapraszającego, a zapraszający nie wykazał,
że może zapewnić cudzoziemcowi zakwaterowanie w innym miejscu, lub
6)
zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających z uprzednio wystawionego zaproszenia,
lub
7)
w postępowaniu w sprawie wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń zapraszający:
a)
złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył
do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub
b)
zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia
go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub
8)
okoliczności sprawy wskazują, że cel wjazdu zapraszanego cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobytu na tym terytorium będzie inny niż deklarowany
przez zapraszającego.
2.
Przepis ust. 1 pkt 6 stosuje się, jeżeli zapraszający wystąpił z wnioskiem o wpisanie
zaproszenia do ewidencji zaproszeń przed upływem 3 lat po zakończeniu okresu ważności
zaproszenia zawierającego zobowiązania, których zapraszający nie wykonał.
Art. 51.
1.
Wpisane do ewidencji zaproszeń zaproszenie jest ważne we wskazanym w nim okresie,
na jaki zapraszający zaprosił cudzoziemca, nie dłuższym niż 1 rok.
2.
Zaproszenie wpisuje się do ewidencji zaproszeń na wniosek zapraszającego, złożony
na formularzu zawierającym:
1)
dane i informacje, o których mowa w art. 54 pkt 1, 2 i 4-8;
2)
informację o:
a)
liczbie cudzoziemców zaproszonych w ciągu roku poprzedzającego złożenie wniosku o
wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń,
b)
możliwościach majątkowych i zarobkowych zapraszającego,
c)
warunkach zakwaterowania zapraszanego cudzoziemca;
3)
zobowiązanie zapraszającego do pokrycia kosztów związanych z pobytem cudzoziemca,
w tym kosztów zakwaterowania, wyżywienia i ewentualnego leczenia, pokrycia kosztów
podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do
państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, oraz kosztów wydania i wykonania
decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;
4)
poprzednie nazwiska zapraszanego cudzoziemca;
5)
imię ojca zapraszanego cudzoziemca;
6)
informacje wymagane na podstawie art. 37 ust. 1 rozporządzenia nr 767/2008.
3.
Wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń dokonuje wojewoda właściwy ze względu
na miejsce zamieszkania lub siedzibę zapraszającego.
Art. 52.
1.
Wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń odmawia albo unieważnia ten wpis wojewoda
właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę zapraszającego, w drodze
decyzji.
2.
Wojewoda wydaje decyzję o unieważnieniu wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń z
urzędu albo na wniosek zapraszającego, złożony co najmniej 7 dni przed wydaniem wizy.
3.
Zaproszenie traci ważność w dniu, w którym decyzja, o której mowa w ust. 2, stała
się ostateczna.
Art. 53.
Zapraszający ubiegający się o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń składa:
1)
wypełniony formularz wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń;
2)
dokumenty potwierdzające możliwość pokrycia kosztów związanych z pobytem cudzoziemca,
w tym kosztów zakwaterowania i wyżywienia, pokrycia kosztów podróży powrotnej do państwa
pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli
pozwolenia na wjazd;
3)
dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, jeżeli jako miejsce zakwaterowania
zapraszanego cudzoziemca został wskazany lokal mieszkalny zapraszającego, albo dokument
potwierdzający możliwość zapewnienia cudzoziemcowi zakwaterowania w innym miejscu.
Art. 54.
W zaproszeniu umieszcza się:
1)
imię (imiona), nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, adres zamieszkania,
numer telefonu, rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości zapraszającego, a w przypadku
gdy zapraszającym jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości
prawnej - firmę albo nazwę, numer REGON, adres siedziby i numer telefonu kontaktowego;
2)
imię (imiona), nazwisko, datę i miejsce urodzenia, płeć, obywatelstwo, adres zamieszkania,
serię i numer dokumentu podróży zapraszanego cudzoziemca oraz stopień pokrewieństwa
z zapraszającym;
3)
informację o zobowiązaniu się zapraszającego do pokrycia kosztów, o których mowa w
art. 51 ust. 2 pkt 3;
4)
adres miejsca zakwaterowania zapraszanego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
5)
określenie okresu, na który zapraszający zaprasza cudzoziemca, wyrażone datami;
6)
określenie celu pobytu zapraszanego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
7)
nazwę organu, który wpisał zaproszenie do ewidencji zaproszeń;
8)
datę i numer wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń;
9)
okres ważności zaproszenia;
10)
informację, czy zapraszający zapewnia cudzoziemcowi zakwaterowanie w swoim lokalu
mieszkalnym.
Art. 55.
Odbioru zaproszenia może dokonać pełnomocnik legitymujący się pełnomocnictwem szczególnym
do dokonania jego odbioru.
Art. 56.
W przypadku gdy zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających z wystawionego zaproszenia,
Skarb Państwa lub inne podmioty mogą dochodzić od zapraszającego, w postępowaniu przed
sądem, zwrotu poniesionych kosztów, o których mowa w art. 51 ust. 2 pkt 3, wynikających
z wykonywania przez te podmioty ich ustawowych obowiązków.
Art. 57.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzory:
a)
zaproszenia,
b)
formularza wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń;
2)
wysokość środków, które powinien posiadać zapraszający na pokrycie kosztów, o których
mowa w art. 53 pkt 2.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni konieczność:
1)
zapewnienia czytelności i kompletności wzoru zaproszenia;
2)
wskazania we wzorze formularza wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń
danych w zakresie niezbędnym do wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń;
3)
określenia środków finansowych, które powinien posiadać zapraszający, w takiej wysokości
aby zapewnić pokrycie niezbędnych kosztów związanych z pobytem cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, w tym kosztów zakwaterowania i wyżywienia, pokrycie kosztów
podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do
państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, i weźmie pod uwagę możliwość
zróżnicowania tej wysokości w zależności od miejsca zakwaterowania cudzoziemca, długości
okresu jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz więzi rodzinnych łączących
zapraszającego z zapraszanym.
Dział IV
Wizy
Rozdział 1
Wydawanie wiz
Art. 58.
Cudzoziemcowi można wydać wizę Schengen lub wizę krajową.
Art. 59.
1.
Wiza krajowa uprawnia do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ciągłego
pobytu na nim lub do kilku pobytów na tym terytorium następujących po sobie, trwających
łącznie dłużej niż 90 dni w okresie ważności wizy.
2.
Okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej ustala
się w granicach określonych w ust. 1 odpowiednio do celu pobytu wskazanego przez cudzoziemca.
3.
Okres ważności wizy krajowej rozpoczyna się nie później niż 3 miesiące od dnia jej
wydania i nie przekracza 1 roku.
Art. 60.
1.
Wizę Schengen lub wizę krajową wydaje się w celu:
1)
turystycznym;
2)
odwiedzin u rodziny lub przyjaciół;
3)
udziału w imprezach sportowych;
4)
prowadzenia działalności gospodarczej;
5)
wykonywania pracy, w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy,
na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, zarejestrowanego
w powiatowym urzędzie pracy;
6)
wykonywania pracy na podstawie dokumentu innego niż określony w pkt 5;
7)
prowadzenia działalności kulturalnej lub udziału w konferencjach;
8)
wykonywania zadań służbowych przez przedstawicieli organu państwa obcego lub organizacji
międzynarodowej;
9)
odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów
magisterskich albo studiów trzeciego stopnia;
10)
szkolenia zawodowego;
11)
kształcenia się lub szkolenia w innej formie niż określona w pkt 9 lub 10;
12)
dydaktycznym;
13)
prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych;
14)
tranzytu;
15)
tranzytu lotniczego;
16)
leczenia;
17)
dołączenia do obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego
Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej lub przebywania z nim;
18)
udziału w programie wymiany kulturalnej lub edukacyjnej, programie pomocy humanitarnej
lub programie pracy wakacyjnej;
19)
przybycia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako członek najbliższej rodziny
repatrianta; 19a)7)Dodany przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o zmianie ustawy o Karcie
Polaka oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 753), która weszła w życie z dniem
2 września 2016 r. przybycia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako członek najbliższej rodziny
osoby przebywającej w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt stały uzyskanego na
podstawie Karty Polaka;
20)
korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka;
21)
repatriacji;
22)
korzystania z ochrony czasowej;
23)
przyjazdu ze względów humanitarnych, z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe;
24)
realizacji zezwolenia na pobyt czasowy w celu łączenia rodzin;
25)
innym niż określone w pkt 1-24.
2.
Wiza w celu, o którym mowa w ust. 1:
1)
pkt 8 - może być wydana w szczególności jako wiza dyplomatyczna lub służbowa;
2)
pkt 14 lub 15 - może być wydana tylko jako wiza Schengen;
3)
pkt 19-22 - może być wydana tylko jako wiza krajowa.
Art. 61.
Członkom misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych oraz innym osobom
zrównanym z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych
minister właściwy do spraw zagranicznych wydaje dokumenty potwierdzające pełnienie
funkcji, a członkom ich rodzin pozostającym z nimi we wspólnocie domowej dokumenty
określające ich status.
Art. 62.
Dokumenty, o których mowa w art. 61, uprawniają do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i pobytu na tym terytorium.
Art. 63.
Minister właściwy do spraw zagranicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
dokumenty potwierdzające pełnienie funkcji członków misji dyplomatycznych i urzędów
konsularnych państw obcych oraz innych osób zrównanych z nimi pod względem przywilejów
i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych,
a także dokumenty potwierdzające status członków ich rodzin, uprawniające do wjazdu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium,
2)
wzory dokumentów, o których mowa w pkt 1,
3)
oznaczenie wiz Schengen lub wiz krajowych wydawanych osobom, o których mowa w pkt
1
- uwzględniając obowiązujące w tym zakresie umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje
międzynarodowe.
Art. 64.
1.
Wiza w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5 lub 6, może być wydana cudzoziemcowi,
który przedstawi zezwolenie na pracę, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 43a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i
instytucjach rynku pracy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze
powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane.
2.
Wizę w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5 lub 6, wydaje się na okres pobytu,
który odpowiada okresowi wskazanemu w zezwoleniu lub oświadczeniu. Okres ten nie może
być dłuższy niż przewidziany dla danego typu wizy.
3.
W przypadku wizy wydawanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5, okres pobytu
na który się ją wydaje, nie może być dłuższy niż 6 miesięcy w okresie 12 miesięcy
liczonym od dnia pierwszego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 65.
1.
Wydania wizy krajowej odmawia się cudzoziemcowi, gdy zachodzi co najmniej jedna z
poniższych przesłanek:
1)
obowiązuje wpis jego danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej jest niepożądany, lub
2)
jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub
3)
nie posiada on wystarczających środków finansowych na czas trwania planowanego pobytu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na podróż powrotną do państwa pochodzenia
lub zamieszkania albo na tranzyt do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na
wjazd, lub możliwości uzyskania takich środków zgodnie z prawem, lub
4)
nie posiada on ubezpieczenia zdrowotnego lub medycznego, o którym mowa w art. 25 ust.
1 pkt 2 lit. a, lub ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w art. 25 ust. 2, lub
5)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub
6)
dokument podróży cudzoziemca nie spełnia kryteriów określonych w art. 77 ust. 5, z
wyłączeniem przypadku, gdy kryterium, o którym mowa w art. 77 ust. 5 pkt 1, zostało
pominięte ze względu na słuszny interes cudzoziemca, lub
7)
w postępowaniu w sprawie wydania wizy krajowej:
a)
złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub
dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub
b)
zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu
użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub
8)
nie uzasadnił celu lub warunków planowanego pobytu, lub
9)
zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego zamiaru opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przed upływem terminu ważności wizy.
2.
Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy
wjazdu, wizę krajową można wydać tylko w razie istnienia poważnych przyczyn uzasadniających
jej wydanie, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań międzynarodowych,
z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego
Schengen.
Art. 66.
1.
Wizę krajową wydaje albo odmawia jej wydania konsul.
2.
Wizę Schengen wydaje na granicy lub odmawia jej wydania komendant placówki Straży
Granicznej.
3.
Wizę krajową wydaje się na wniosek cudzoziemca, składany przez niego na formularzu.
4.
Wizę krajową wydaje członkowi misji dyplomatycznej lub urzędu konsularnego państwa
obcego lub innej osobie zrównanej z nimi pod względem przywilejów i immunitetów na
podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, a także
członkom ich rodzin, lub odmawia im jej wydania:
1)
minister właściwy do spraw zagranicznych albo
2)
konsul.
5.
Minister właściwy do spraw zagranicznych wydaje wizę krajową, o której mowa w ust.
4, na podstawie noty ministerstwa spraw zagranicznych państwa obcego lub jego misji
dyplomatycznej, a konsul - dodatkowo na podstawie wniosku o wydanie wizy.
6.
Wizę krajową w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5 lub 6, wydaje lub odmawia
jej wydania konsul właściwy ze względu na państwo stałego zamieszkania cudzoziemca,
a w przypadku cudzoziemca przebywającego legalnie na terytorium innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu
(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej
- konsul, którego siedziba znajduje się w danym państwie, o ile cudzoziemiec uzasadnił
złożenie wniosku poza państwem stałego zamieszkania.
Art. 67.
1.
Jeżeli wydanie wizy Schengen wymaga zasięgnięcia opinii centralnego organu innego
państwa obszaru Schengen zgodnie z art. 22 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego,
konsul rozpatrujący wniosek o wydanie wizy Schengen występuje za pośrednictwem Szefa
Urzędu o wyrażenie opinii do właściwego organu tego państwa.
2.
Szef Urzędu, w terminie 10 dni od dnia otrzymania wniosku w sprawie, o której mowa
w ust. 1, informuje konsula, czy centralny organ innego państwa obszaru Schengen sprzeciwił
się wydaniu wizy Schengen. Jeżeli centralny organ innego państwa obszaru Schengen
nie sprzeciwił się wydaniu wizy Schengen, Szef Urzędu nie udziela informacji.
Art. 68.
1.
Jeżeli wydanie wizy Schengen przez organ innego państwa obszaru Schengen wymaga zasięgnięcia
opinii polskiego centralnego organu zgodnie z art. 22 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu
Wizowego, Szef Urzędu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku w tej sprawie,
informuje centralny organ innego państwa obszaru Schengen, czy sprzeciwia się wydaniu
wizy Schengen.
2.
Przed przekazaniem informacji, o której mowa w ust. 1, Szef Urzędu, w celu stwierdzenia,
czy istnieją podstawy do sprzeciwienia się wydaniu wizy Schengen ze względu na okoliczności,
o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret vi Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, konsultuje
się z:
1)
Komendantem Głównym Straży Granicznej;
2)
Komendantem Głównym Policji;
3)
Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;
4)
Szefem Agencji Wywiadu;
5)
ministrem właściwym do spraw zagranicznych.
3.
Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant Główny Policji, Szef Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu i minister właściwy do spraw zagranicznych przekazują
Szefowi Urzędu informacje niezbędne do ustalenia okoliczności, o których mowa w art.
32 ust. 1 lit. a tiret vi Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, w terminie 5 dni od dnia
otrzymania wniosku w tej sprawie. Nieprzekazanie informacji w tym terminie uważa się
za zgodę tych organów na wydanie wizy.
4.
Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się także w przypadku, gdy o wyrażenie zgody na wydanie
wizy Schengen o ograniczonej ważności terytorialnej ważnej na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej wystąpi organ innego państwa obszaru Schengen zgodnie z art. 25 ust. 2 Wspólnotowego
Kodeksu Wizowego.
Art. 69.
1.
Konsul rozpatrujący wniosek o wydanie wizy Schengen zwraca się do Szefa Urzędu o przekazanie
informacji, czy zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania cudzoziemcowi wizy
Schengen, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii lub vi Wspólnotowego Kodeksu
Wizowego, w przypadku gdy:
1)
wniosek o wydanie wizy Schengen złożył obywatel państwa trzeciego, w stosunku do którego
istnieje wymóg zasięgnięcia opinii polskich organów przy rozpatrywaniu tego wniosku
lub
2)
taka konieczność wynika z dwustronnych umów międzynarodowych o reprezentacji wizowej,
zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z innymi państwami obszaru Schengen na podstawie
art. 8 ust. 4 lit. c Wspólnotowego Kodeksu Wizowego.
2.
Szef Urzędu przekazuje informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 10 dni od dnia
otrzymania wniosku konsula w tej sprawie.
3.
Przed przekazaniem informacji, o której mowa w ust. 1, Szef Urzędu konsultuje się
z:
1)
Komendantem Głównym Straży Granicznej;
2)
Komendantem Głównym Policji;
3)
Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;
4)
Szefem Agencji Wywiadu;
5)
ministrem właściwym do spraw zagranicznych;
6)
innym organem niż wymienione w pkt 1-5, w razie potrzeby.
4.
Do konsultacji, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis art. 68 ust. 3.
5.
W innych przypadkach niż określone w ust. 1 konsul może zwrócić się do Szefa Urzędu
o przekazanie informacji, czy zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania cudzoziemcowi:
1)
wizy Schengen - o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii lub vi Wspólnotowego
Kodeksu Wizowego, albo
2)
wizy krajowej - o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 5 lub 8.
Art. 70.
1.
Na wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, ministra właściwego do
spraw zagranicznych lub innego organu, o którym mowa w art. 69 ust. 3 pkt 6, złożony
przed upływem 5-dniowego terminu wyznaczonego na przekazanie przez te organy Szefowi
Urzędu informacji, czy zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania cudzoziemcowi
wizy Schengen, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii lub vi Wspólnotowego
Kodeksu Wizowego, albo wizy krajowej, o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 5 lub 8,
Szef Urzędu może przedłużyć ten termin o 20 dni.
2.
W przypadku uwzględnienia przez Szefa Urzędu wniosku o przedłużenie terminu, o którym
mowa w ust. 1, lub konieczności przeprowadzenia przez niego dodatkowego postępowania
wyjaśniającego 10-dniowy termin wyznaczony Szefowi Urzędu na przekazanie informacji
konsulowi ulega przedłużeniu, nie dłużej jednak niż do 30 dni.
3.
O przedłużeniu terminu, o którym mowa w ust. 2, Szef Urzędu powiadamia konsula.
Art. 71.
1.
Wymiana informacji na podstawie art. 67-70 odbywa się za pomocą środków komunikacji
elektronicznej.
2.
Wymiana informacji na podstawie art. 67-70 może odbywać się w formie pisemnej w przypadku:
1)
braku możliwości wymiany informacji za pomocą środków komunikacji elektronicznej z
powodu nadzwyczajnych okoliczności lub
2)
wymiany informacji z organem, o którym mowa w art. 69 ust. 3 pkt 6.
Art. 72.
Jeżeli dane cudzoziemca ubiegającego się o wydanie wizy krajowej znajdują się w Systemie
Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu i zachodzą poważne przyczyny uzasadniające
wydanie tej wizy, o których mowa w art. 65 ust. 2, konsul rozpatrujący wniosek o wydanie
wizy krajowej, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, zasięga opinii, o której
mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen i informuje, za pośrednictwem
Komendanta Głównego Policji, o wydaniu wizy krajowej właściwy organ innego państwa
obszaru Schengen.
Art. 73.
1.
Organem właściwym do informowania organów innych państw obszaru Schengen o wydaniu
wizy Schengen jest:
1)
minister właściwy do spraw zagranicznych - w przypadkach, o których mowa w art. 25
ust. 4 i art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego - w odniesieniu do wiz Schengen
wydawanych przez konsula;
2)
Komendant Główny Straży Granicznej - w przypadkach, o których mowa w art. 25 ust.
4 i art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego - w odniesieniu do wiz Schengen
wydawanych na granicy;
3)
minister właściwy do spraw zagranicznych - w przypadkach, o których mowa w art. 31
ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego - w odniesieniu do wiz Schengen wydawanych przez
ministra właściwego do spraw zagranicznych.
2.
W przypadku gdy w odniesieniu do wiz krajowych zaistnieją okoliczności, o których
mowa w art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, konsul lub minister właściwy
do spraw zagranicznych informuje Szefa Urzędu o wydaniu wizy krajowej.
3.
Minister właściwy do spraw zagranicznych, konsul lub Komendant Główny Straży Granicznej
przekazuje informację o wydaniu wizy Schengen za pośrednictwem Szefa Urzędu.
4.
Szef Urzędu udostępnia informacje, o których mowa w ust. 1 i 2:
1)
Komendantowi Głównemu Straży Granicznej;
2)
Komendantowi Głównemu Policji;
3)
Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;
4)
Szefowi Agencji Wywiadu;
5)
ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych.
Art. 74.
1.
W przypadkach, o których mowa w art. 25 ust. 4 i art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu
Wizowego, organem właściwym do gromadzenia informacji o wizach Schengen wydanych przez
właściwe organy innych państw obszaru Schengen jest Szef Urzędu.
2.
Szef Urzędu udostępnia informacje, o których mowa w ust. 1, Komendantowi Głównemu
Straży Granicznej, Komendantowi Głównemu Policji, Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Szefowi Agencji Wywiadu i ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych.
Art. 75.
1.
Odmowa wydania wizy krajowej następuje w drodze decyzji.
2.
Decyzję o odmowie wydania wizy krajowej wydaje się na formularzu.
Art. 76.
1.
Od decyzji o odmowie wydania wizy Schengen lub wizy krajowej wydanej przez:
1)
konsula - przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ;
2)
komendanta placówki Straży Granicznej - przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego
Straży Granicznej.
2.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie 14 dni od
dnia doręczenia decyzji o odmowie wydania wizy Schengen lub wizy krajowej.
3.
Konsul rozpatruje wniosek, o którym mowa w ust. 2, w terminie 7 dni.
Art. 77.
1.
Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej składa osobiście:
1)
wypełniony formularz wniosku o wydanie tej wizy, zawierający:
a)
dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13,
b)
informację o obywatelstwie cudzoziemca w chwili urodzenia,
c)
następujące dane dotyczące posiadanego przez cudzoziemca dokumentu podróży:
-
-rodzaj,
-
-serię i numer,
-
-datę wydania i datę upływu ważności,
-
-nazwę organu wydającego,
d)
adres poczty elektronicznej cudzoziemca,
e)
nazwisko, imię, adres oraz obywatelstwo osoby sprawującej władzę rodzicielską nad
cudzoziemcem lub opiekuna prawnego cudzoziemca - w przypadku osoby małoletniej,
f)
nazwę i adres szkoły lub uczelni - w przypadku cudzoziemców będących uczniami lub
studentami,
g)
numer telefonu podmiotu powierzającego wykonywanie pracy,
h)
posiadany przez cudzoziemca krajowy numer identyfikacyjny,
i)
informację o wydanych cudzoziemcowi w okresie ostatnich 5 lat wizach Schengen lub
wizach krajowych,
j)
wskazanie i uzasadnienie celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
k)
wskazanie państwa członkowskiego Unii Europejskiej, do którego następuje pierwszy
wjazd cudzoziemca na terytorium Unii Europejskiej,
l)
informację o stałym zamieszkiwaniu cudzoziemca na terytorium innego państwa niż państwo,
którego jest obywatelem, oraz o dokumencie uprawniającym go do pobytu na tym terytorium,
m)
liczbę wjazdów cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do których uprawniać
ma wiza krajowa,
n)
wskazanie planowanego okresu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
o)
informację o pobraniu odcisków linii papilarnych od cudzoziemca w toku poprzedniego
postępowania w sprawie wydania mu wizy,
p)
dane kontaktowe zapraszającego albo tymczasowy adres cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej,
r)
planowaną datę wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wyjazdu
z tego terytorium,
s)
informację dotyczącą pokrycia kosztów podróży cudzoziemca i jego utrzymania,
t)
następujące dane lub informacje dotyczące obywatela innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu
(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej,
będącego członkiem rodziny cudzoziemca:
-
-imię (imiona) i nazwisko,
-
-datę urodzenia,
-
-numer dokumentu podróży lub dowodu tożsamości,
-
-informację o obywatelstwie,
-
-informację o stopniu pokrewieństwa z cudzoziemcem;
2)
aktualną fotografię;
3)
dokumenty potwierdzające:
a)
cel i warunki planowanego pobytu,
b)
posiadanie wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania przez
cały okres planowanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na podróż
powrotną do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo na tranzyt do państwa trzeciego,
które udzieli pozwolenia na wjazd, albo możliwość uzyskania takich środków zgodnie
z prawem,
c)
posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub podróżnego ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2 lit.
a,
d)
wiarygodność deklaracji cudzoziemca o zamiarze opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przed upływem terminu ważności wizy,
e)
inne okoliczności podane we wniosku.
2.
Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej w celu, o którym mowa w art. 60
ust. 1 pkt 5 lub 6, który nie podlega jeszcze ubezpieczeniu zdrowotnemu w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych, składa dokument potwierdzający posiadanie podróżnego ubezpieczenia medycznego, o
którym mowa w art. 25 ust. 2.
3.
Do wymogu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 lit. c lub ust. 2, stosuje się przepis art.
25 ust. 4.
4.
Konsul, dokonując oceny, czy cudzoziemiec spełnia wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt
3 lit. c lub ust. 2, ustala, czy ubezpieczenie zapewnia podmiotom udzielającym świadczeń
zdrowotnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rzeczywistą możliwość zaspokajania
roszczeń wobec ubezpieczyciela.
5.
Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej przedstawia do wglądu dokument
podróży, który spełnia łącznie następujące kryteria:
1)
jego okres ważności upłynie nie wcześniej niż po 3 miesiącach od upływu okresu ważności
wizy, o którą się ubiega;
2)
zawiera przynajmniej dwie wolne strony;
3)
został wydany w ciągu ostatnich 10 lat.
6.
W pilnych przypadkach uzasadnionych słusznym interesem cudzoziemca kryterium, o którym
mowa w ust. 5 pkt 1, może być pominięte.
7.
W szczególnych przypadkach uzasadnionych osobistą sytuacją cudzoziemca konsul może
odstąpić od wymogu osobistego złożenia wniosku.
8.
Przyjęcie wniosku o wydanie wizy krajowej odnotowuje się w dokumencie podróży cudzoziemca.
Art. 78.
1.
Wizę krajową umieszcza się w formie naklejki wizowej w dokumencie podróży, a w szczególnych
przypadkach uzasadnionych interesem cudzoziemca - na osobnym blankiecie wizowym.
2.
Na blankiecie wizowym umieszcza się dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa
w art. 13, oraz jego aktualną fotografię.
Art. 79.
1.
Jeżeli w naklejce wizowej wizy krajowej został wykryty błąd przed jej umieszczeniem
w dokumencie podróży lub na blankiecie wizowym, naklejkę unieważnia się.
2.
Jeżeli błąd został wykryty po umieszczeniu naklejki wizowej wizy krajowej w dokumencie
podróży lub na blankiecie wizowym, minister właściwy do spraw zagranicznych, konsul
lub komendant placówki Straży Granicznej unieważnia naklejkę wizową wizy krajowej,
a w dokumencie podróży lub na blankiecie wizowym umieszcza nową naklejkę.
3.
Jeżeli dokument podróży należący do cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie wizy krajowej został wymieniony, wojewoda właściwy ze względu
na miejsce pobytu cudzoziemca, na jego wniosek, umieszcza w dokumencie wymienionym
nową naklejkę wizową wizy krajowej.
4.
Jeżeli komendant placówki Straży Granicznej wykrył błąd w naklejce wizowej wizy Schengen,
unieważnia tę naklejkę i umieszcza w dokumencie podróży lub na blankiecie wizowym
nową naklejkę.
Art. 80.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
oznaczenie celów wydania wiz Schengen lub wiz krajowych, z wyłączeniem tranzytowej
wizy lotniskowej, o której mowa w art. 2 pkt 5 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, wizy
Schengen wydawanej w celu tranzytu oraz wiz wydawanych członkom misji dyplomatycznych
lub urzędów konsularnych państw obcych lub innym osobom zrównanym z nimi pod względem
przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów
międzynarodowych oraz członkom ich rodzin;
2)
wzór blankietu wizowego, o którym mowa w art. 78 ust. 1;
3)
wzory formularzy wniosków o wydanie wizy krajowej i szczegółowe wymogi techniczne
dotyczące fotografii dołączanej do wniosku;
4)
sposób odnotowywania przyjęcia wniosku o wydanie wizy krajowej;
5)
sposób przekazywania Szefowi Urzędu przez:
a)
konsula - danych wymienionych we wniosku o wydanie wizy,
b)
konsula, Komendanta Głównego Straży Granicznej i ministra właściwego do spraw zagranicznych
- informacji o wydaniu wizy Schengen;
6)
wzór formularza, na którym wydaje się decyzję o odmowie wydania wizy krajowej;
7)
sposób umieszczania naklejki wizowej wizy krajowej w dokumencie podróży lub na osobnym
blankiecie wizowym;
8)
sposób unieważniania naklejki wizowej wizy krajowej w przypadku, o którym mowa w art.
79 ust. 2.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni:
1)
typy wiz, o których mowa w art. 58, i cele wydania wizy określone w art. 60;
2)
konieczność zapewnienia czytelności blankietu wizowego, o którym mowa w art. 78 ust.
1;
3)
konieczność zapewnienia kontroli odnotowywania przyjęcia wniosku o wydanie wizy krajowej;
4)
konieczność zapewnienia sprawnego i bezpiecznego przekazywania informacji oraz danych,
o których mowa w ust. 1 pkt 5;
5)
konieczność zapewnienia kontroli czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8.
Art. 81.
1.
Do wydawania wiz członkowi rodziny obywatela polskiego, który powraca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej po okresie zamieszkiwania w innym państwie członkowskim
Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu
(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej,
gdzie był pracownikiem lub pracował na własny rachunek, stosuje się przepisy art. 10 i art. 11a ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich
Unii Europejskiej i członków ich rodzin.
2.
Członkami rodziny obywatela polskiego w rozumieniu przepisu ust. 1 są osoby, o których
mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich
Unii Europejskiej i członków ich rodzin.
Rozdział 2
Przedłużanie wiz
Art. 82.
1.
Przedłużenie okresu ważności wydanej wizy lub okresu pobytu objętego tą wizą cudzoziemcowi
przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „przedłużeniem
wizy”, może nastąpić, w przypadku wizy krajowej, jeżeli są spełnione łącznie następujące
warunki:
1)
przemawia za tym ważny interes zawodowy lub osobisty cudzoziemca albo ze względów
humanitarnych nie może on opuścić tego terytorium przed upływem terminu ważności wizy
krajowej lub przed końcem objętego tą wizą dozwolonego okresu pobytu;
2)
zdarzenia, które są przyczyną ubiegania się o przedłużenie wizy krajowej, wystąpiły
niezależnie od woli cudzoziemca i nie były możliwe do przewidzenia w dniu składania
wniosku o wydanie wizy krajowej;
3)
okoliczności sprawy nie wskazują, że cel pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej będzie inny niż deklarowany;
4)
nie zachodzą okoliczności, z powodu których odmawia się wydania wizy krajowej.
2.
Jeżeli dane cudzoziemca ubiegającego się o przedłużenie wizy krajowej znajdują się
w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, wiza może być przedłużona
tylko z poważnych przyczyn, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań
międzynarodowych, z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu
Informacyjnego Schengen.
Art. 83.
Jeżeli dane cudzoziemca ubiegającego się o przedłużenie wizy krajowej znajdują się
w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu i zachodzą poważne przyczyny
uzasadniające przedłużenie tej wizy, wojewoda rozpatrujący wniosek o przedłużenie
wizy krajowej zasięga opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej
Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji i informuje, za pośrednictwem
Komendanta Głównego Policji, o przedłużeniu wizy krajowej właściwy organ innego państwa
obszaru Schengen.
Art. 84.
1.
Wizę Schengen lub wizę krajową przedłuża lub odmawia jej przedłużenia wojewoda właściwy
ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji.
2.
Wizę krajową można przedłużyć jednokrotnie, przy czym okres pobytu na podstawie przedłużonej
wizy krajowej nie może przekraczać okresu pobytu przewidzianego dla wizy krajowej.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do cudzoziemca przebywającego w szpitalu, którego
stan zdrowia uniemożliwia opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
4.
Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 3, przedłuża się okres ważności wydanej wizy krajowej
lub okres pobytu objęty tą wizą do dnia, w którym stan jego zdrowia pozwoli na opuszczenie
przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3 i 4, wojewoda może powołać biegłego lekarza w
celu wydania opinii, czy stan zdrowia cudzoziemca uniemożliwia opuszczenie przez niego
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 85.
1.
Cudzoziemiec, który zamierza przedłużyć okres swojego pobytu na podstawie wizy Schengen
lub wizy krajowej, składa, nie później niż w dniu upływu okresu jego legalnego pobytu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wypełniony formularz wniosku o przedłużenie
wizy.
2.
Formularz, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1)
dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13;
2)
następujące dane dotyczące posiadanego przez cudzoziemca dokumentu podróży:
a)
serię i numer,
b)
datę wydania i datę upływu ważności,
c)
nazwę organu wydającego,
d)
liczbę osób wpisanych do dokumentu podróży;
3)
informację o wydanych cudzoziemcowi wizach Schengen lub wizach krajowych;
4)
uzasadnienie wniosku o przedłużenie wizy;
5)
informację o podróżach i pobytach zagranicznych cudzoziemca w okresie ostatnich 5
lat;
6)
informację o środkach finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca;
7)
informację o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym;
8)
informację o zatrudnieniu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Do wniosku o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej stosuje się przepisy art.
77 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 i 4, z tym że do wymogów, o których mowa w art. 77
ust. 1 pkt 3 lit. c lub ust. 2, stosuje się przepis art. 25 ust. 4.
4.
Cudzoziemiec ubiegający się o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej przedstawia
do wglądu dokument podróży, do którego stosuje się przepisy art. 77 ust. 5 i 6.
Art. 86.
Jeżeli cudzoziemiec złożył wniosek o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej
po terminie, o którym mowa w art. 85 ust. 1, odmawia się wszczęcia postępowania w
sprawie przedłużenia tej wizy.
Art. 87.
1.
Jeżeli termin na złożenie wniosku o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej został
zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione
w terminie:
1)
wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla potwierdzającego
złożenie wniosku;
2)
pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od
dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie przedłużenia wizy Schengen
lub wizy krajowej stanie się ostateczna.
2.
Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania w sprawie przedłużenia
wizy na wniosek strony.
Art. 88.
1.
Przedłużoną wizę krajową umieszcza się w dokumencie podróży w formie naklejki wizowej.
2.
W szczególnych przypadkach uzasadnionych interesem cudzoziemca przedłużoną wizę krajową
umieszcza się na osobnym blankiecie wizowym.
Art. 89.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzory formularzy wniosków o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej i szczegółowe
wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanej do wniosku;
2)
wzór stempla potwierdzającego złożenie wniosku o przedłużenie wizy Schengen lub wizy
krajowej;
3)
sposób umieszczania naklejki wizowej przedłużonej wizy krajowej w dokumencie podróży
lub na osobnym blankiecie wizowym.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni:
1)
konieczność zapewnienia przeprowadzenia kontroli prawidłowości złożenia wniosku o
przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej;
2)
konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji polityki wizowej i zwalczania nielegalnej
imigracji.
Rozdział 3
Cofanie i unieważnianie wiz
Art. 90.
1.
Wizę krajową cofa się z urzędu, jeżeli okoliczności uzasadniające odmowę wydania wizy
krajowej, o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 1 i 3-9, powstały po jej wydaniu, albo
na wniosek jej posiadacza.
2.
W przypadku gdy inne państwo obszaru Schengen zasięga opinii, o której mowa w art.
25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen, organ właściwy do cofnięcia wizy ustala,
czy zachodzą przesłanki do cofnięcia cudzoziemcowi wizy krajowej i informuje o tym,
za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ tego państwa.
Art. 91.
Wizę krajową unieważnia się, jeżeli w chwili jej wydania zachodziły okoliczności uzasadniające
odmowę jej wydania.
Art. 92.
1.
Wizę Schengen lub wizę krajową cofa lub unieważnia, w drodze decyzji:
1)
konsul;
2)
komendant oddziału Straży Granicznej;
3)
komendant placówki Straży Granicznej.
2.
Wizę Schengen lub wizę krajową wydawaną członkowi misji dyplomatycznej lub urzędu
konsularnego państwa obcego lub innej osobie zrównanej z nimi pod względem przywilejów
i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych,
a także członkom ich rodzin, cofa lub unieważnia minister właściwy do spraw zagranicznych,
kierując notę do ministerstwa spraw zagranicznych państwa obcego lub jego misji dyplomatycznej.
Art. 93.
1.
Od decyzji o cofnięciu lub unieważnieniu wizy Schengen lub wizy krajowej wydanej przez:
1)
konsula - przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ;
2)
komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej -
przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.
2.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie 14 dni od
dnia doręczenia decyzji o cofnięciu lub unieważnieniu wizy Schengen lub wizy krajowej.
3.
Konsul rozpatruje wniosek, o którym mowa w ust. 2, w terminie 7 dni.
Art. 94.
1.
Decyzja o cofnięciu lub unieważnieniu wizy Schengen lub wizy krajowej podlega natychmiastowemu
wykonaniu.
2.
Decyzję o cofnięciu lub unieważnieniu wizy krajowej wydaje się na formularzu.
3.
Wydanie decyzji o cofnięciu lub unieważnieniu wizy Schengen lub wizy krajowej odnotowuje
się w dokumencie podróży lub na osobnym blankiecie wizowym.
Art. 95.
Organ, który unieważnił lub cofnął wizę krajową wydaną w celu wykonywania pracy, informuje
o tym starostę właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, gdy decyzja w
tej sprawie stanie się ostateczna.
Art. 96.
1.
Organ, który unieważnił lub cofnął wizę Schengen wydaną przez inne państwo obszaru
Schengen zgodnie z art. 34 ust. 1-3 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, informuje o tym
właściwy organ państwa, które wydało wizę.
2.
Organem właściwym do gromadzenia informacji o wizach Schengen wydanych przez polskie
organy, unieważnionych lub cofniętych przez organy innych państw obszaru Schengen
zgodnie z art. 34 ust. 1-3 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, jest Komendant Główny Straży
Granicznej.
Art. 97.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób odnotowywania przez konsula, ministra właściwego do spraw zagranicznych, komendanta
oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej wydania decyzji
o unieważnieniu lub cofnięciu wizy Schengen lub wizy krajowej w dokumencie podróży
lub na osobnym blankiecie wizowym;
2)
wzór formularza, na którym wydaje się decyzję o unieważnieniu lub cofnięciu wizy krajowej.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni potrzebę prawidłowej realizacji polityki wizowej i zwalczania nielegalnej
imigracji oraz zapewni możliwość kontroli czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 2.
Dział V
Zezwolenie na pobyt czasowy
Rozdział 1
Część ogólna
Art. 98.
1.
Zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo - w przypadkach, o których
mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 - można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia
wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą
ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
2.
Zezwolenia na pobyt czasowy udziela się na okres niezbędny do realizacji celu pobytu
cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dłuższy jednak niż 3 lata.
Art. 99.
1.
Cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na
pobyt czasowy, gdy:
1)
udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE lub
2)
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej
tylko do wjazdu na to terytorium wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt
23, lub
3)
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt
czasowy, udzielonego w przypadkach, o których mowa w art. 181 ust. 1, lub
4)
udzielono mu zgody na pobyt tolerowany, zgody na pobyt ze względów humanitarnych,
azylu, ochrony uzupełniającej lub ochrony czasowej lub nadano mu status uchodźcy w
Rzeczypospolitej Polskiej, lub
58)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
ubiega się o udzielenie ochrony międzynarodowej lub o udzielenie azylu, lub
6)
jest zatrzymany, umieszczony w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców
lub stosuje się wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju,
lub
7)
odbywa karę pozbawienia wolności lub jest tymczasowo aresztowany, lub
8)
został zobowiązany do powrotu i nie upłynął jeszcze termin dobrowolnego powrotu określony
w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, także w przypadku przedłużenia tego
terminu, lub
9)
jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach, o których
mowa w art. 299 ust. 6, lub
10)
przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, lub
11)
przy składaniu wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy nie złożył odcisków
linii papilarnych w celu wydania karty pobytu, choć był do tego obowiązany.
2.
Przepisu ust. 1 pkt 10 nie stosuje się w przypadku wniosku o udzielenie cudzoziemcowi
zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia z rodziną.
Art. 100.
1.
Udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy:
1)
nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany
cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie
uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy
niż 3 miesiące lub
2)
obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt jest na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej niepożądany, lub
3)
jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub
4)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego, lub
5)
w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy:
a)
złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub
dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub
b)
zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu
użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub
6)
zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków gdy uzyskał przewidziane prawem
zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości
wykonania decyzji właściwego organu, lub
7)
nie zwrócił kosztów związanych z wydaniem i wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu, które zostały pokryte z budżetu państwa, lub
8)
podlegając obowiązkowi leczenia na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi, nie wyraża zgody na to leczenie, lub
9)
złożył wniosek podczas nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
lub przebywa na tym terytorium nielegalnie.
2.
Cudzoziemcowi można odmówić udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy w przypadku
niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 113, jeżeli wniosek o udzielenie kolejnego
zezwolenia na pobyt czasowy złożył przed upływem roku od upływu okresu ważności poprzedniego
zezwolenia.
Art. 101.
Zezwolenie na pobyt czasowy cofa się cudzoziemcowi, gdy:
1)
ustał cel pobytu, który był powodem udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, lub
2)
przestał on spełniać wymogi udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na
deklarowany cel pobytu, lub
3)
wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt
2 lub 4-8.
Art. 102.
Zezwolenie na pobyt czasowy wygasa z mocy prawa z dniem uzyskania przez cudzoziemca
kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt
rezydenta długoterminowego UE lub obywatelstwa polskiego.
Art. 103.
W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi lub cofnięcia mu zezwolenia na pobyt
czasowy przy wykonywaniu czynności mających na celu ustalenie okoliczności, o których
mowa w art. 100 ust. 1 pkt 5, nie stosuje się przepisu art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 104.
Zezwolenia na pobyt czasowy udziela, odmawia jego udzielenia albo cofa je wojewoda
właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji.
Art. 105.
1.
Cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście,
nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca
osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie 7 dni pod rygorem
pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
3.
W przypadku cudzoziemca będącego:
1)
osobą małoletnią - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy składają rodzice
lub ustanowieni przez sąd opiekunowie albo jedno z rodziców lub jeden z ustanowionych
przez sąd opiekunów;
2)
osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt
czasowy składa opiekun ustanowiony przez sąd;
3)
osobą małoletnią bez opieki - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy
składa kurator.
4.
Przy składaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi będącemu
osobą małoletnią, która ukończyła 6. rok życia, jest wymagana jego obecność.
Art. 106.
1.
Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemiec składa na formularzu
zawierającym:
19)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 4 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.)
dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, w zakresie niezbędnym do
wydania zezwolenia;
6)
imię, nazwisko, datę urodzenia oraz informacje o płci, obywatelstwie i miejscu zamieszkania
członków rodziny cudzoziemca zamieszkałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
z określeniem stopnia pokrewieństwa, a także informację o ubieganiu się przez nich
o zezwolenie na pobyt czasowy oraz o tym, czy pozostają na utrzymaniu cudzoziemca;
7)
informację o poprzednich pobytach oraz aktualnym pobycie cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
8)
informację o podróżach i pobytach zagranicznych cudzoziemca w okresie ostatnich 5
lat;
10)
informację o środkach finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca;
11)
informację o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym;
12)
informację o deklarowanym celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
13)
informację o zatrzymaniu cudzoziemca, umieszczeniu go w strzeżonym ośrodku lub w areszcie
dla cudzoziemców, zakazie opuszczania przez niego kraju, odbywaniu kary pozbawienia
wolności lub jego tymczasowym aresztowaniu;
14)
informację o zobowiązaniach cudzoziemca wynikających z orzeczeń sądowych, postanowień
i decyzji administracyjnych, w tym o zobowiązaniach alimentacyjnych na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej lub poza tym terytorium;
15)
wzór podpisu cudzoziemca;
1611)Dodany przez art. 11 pkt 4 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.)
pisemne oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
oświadczeń, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe.
1a12)Dodany przez art. 11 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zezwolenia
na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji
albo zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli
celem pobytu cudzoziemca jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie
spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której
udziały lub akcje objął lub nabył, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt
czasowy dołącza do niego wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy
załącznik zawierający:
1)
informacje dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie pracy i pracodawcy użytkownika:
a)
nazwę lub imię i nazwisko,
b)
adres siedziby lub miejsce zamieszkania,
c)
podstawę prawną działalności, nazwę rejestru i numer wpisu w rejestrze, a w przypadku
osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej - nazwę dokumentu tożsamości,
serię i numer,
d)
numer PESEL,
e)
numer REGON;
2)
informacje na temat pracy, która ma być powierzona cudzoziemcowi:
a)
stanowisko lub rodzaj pracy,
b)
miejsce wykonywania pracy,
c)
podstawę prawną wykonywania pracy,
d)
wymiar czasu pracy,
e)
wysokość wynagrodzenia,
f)
zakres podstawowych obowiązków na stanowisku pracy,
g)
okres, na jaki podmiot powierzający wykonywanie pracy lub pracodawca użytkownik chce
powierzyć cudzoziemcowi wykonywanie pracy;
3)
oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy o niekaralności za przestępstwa
i wykroczenia, o których mowa w art. 117 pkt 1.
1b12)Dodany przez art. 11 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
W przypadku podmiotu powierzającego wykonywanie pracy będącego osobą prawną albo jednostką
organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, oświadczenie, o którym mowa w ust.
1a pkt 3, składa osoba działająca w imieniu i na rzecz tego podmiotu.
1c12)Dodany przez art. 11 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania
pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji składając wniosek o udzielenie
zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego załącznik zawierający informację o:
1)
posiadanych przez cudzoziemca wyższych kwalifikacjach zawodowych niezbędnych do wykonywania
pracy;
2)
zamieszkiwaniu przez cudzoziemca w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej co
najmniej przez okres 18 miesięcy na podstawie wydanego przez to państwo dokumentu
pobytowego z adnotacją „Niebieska Karta UE”.
213)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r..
Składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, cudzoziemiec przedstawia
ważny dokument podróży i dołącza do wniosku:
1)
aktualne fotografie;
2)
dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających
ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
3.
W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu
podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający
tożsamość.
4.
Od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy pobiera się
odciski linii papilarnych.
Art. 107.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy;
1a14)Dodany przez art. 11 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.)
wzór załączników do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy,
o których mowa w art. 106 ust. 1a i 1c;
2)
liczbę fotografii dołączanych do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na
pobyt czasowy i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych do
wniosku;
3)
wzór stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia
na pobyt czasowy;
4)
sposób pobierania odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu;
5)
sposób utrwalania danych umieszczanych w karcie pobytu i przekazywania ich do spersonalizowania
karty pobytu.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni potrzebę zapewnienia sprawności postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi
zezwolenia na pobyt czasowy i możliwości skutecznej weryfikacji przesłanek udzielenia
tego zezwolenia.
Art. 108.
1.
Jeżeli termin na złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy
został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały
uzupełnione w terminie:
1)
wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla potwierdzającego
złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy;
2)
pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od
dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na
pobyt czasowy stanie się ostateczna.
2.
Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia
cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na wniosek strony.
Art. 109.
1.
Przed wydaniem decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wojewoda
zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji,
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do konsula właściwego
ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub do innych organów
z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub
bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
2.
Komendanci, o których mowa w ust. 1, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub
konsul przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania
wniosku.
3.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin 30-dniowy może być przedłużony do 60
dni, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia wojewodę.
4.
Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże
informacji w terminach, o których mowa w ust. 2 lub 3, uznaje się, że wymóg uzyskania
informacji został spełniony.
5.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który w dniu złożenia wniosku nie
ukończył 13. roku życia.
Art. 110.
1.
Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy
wjazdu, zezwolenia na pobyt czasowy można udzielić tylko w razie istnienia poważnych
przyczyn uzasadniających jego udzielenie, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub
z powodu zobowiązań międzynarodowych, z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało
wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda:
1)
rozpatrując wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, zasięga
opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen, za pośrednictwem
Komendanta Głównego Policji;
2)
informuje, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ innego państwa
obszaru Schengen, o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy.
Art. 111.
W przypadku gdy inne państwo obszaru Schengen zasięga opinii, o której mowa w art.
25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen, wojewoda ustala, czy zachodzą przesłanki
do cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i informuje o tym, za pośrednictwem
Komendanta Głównego Policji, właściwy organ tego państwa.
Art. 112.
1.
Wojewoda lub Szef Urzędu informuje organ Straży Granicznej właściwy ze względu na
miejsce pobytu cudzoziemca o odmowie udzielenia lub o cofnięciu zezwolenia na pobyt
czasowy, gdy decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, organ Straży Granicznej ustala, czy zachodzą
przesłanki do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
Art. 113.
Cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na pobyt czasowy, zawiadamia wojewodę,
który udzielił tego zezwolenia, w terminie 15 dni roboczych, o ustaniu przyczyny udzielenia
zezwolenia.
Rozdział 2
Zezwolenie na pobyt czasowy i pracę
Art. 114.
1.
Zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy oraz spełnione są łącznie następujące
warunki:
1)
cudzoziemiec posiada:
a)
ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej,
b)
źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania
siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;
2)
cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;
3)
podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych
na lokalnym rynku pracy;
4)
wysokość wynagrodzenia, która jest określona w posiadanej przez cudzoziemca umowie
z podmiotem powierzającym wykonywanie pracy, będącej podstawą wykonywania pracy, zawartej
w formie pisemnej, nie jest niższa niż wysokość wynagrodzenia pracowników wykonujących
w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym
stanowisku.
2.
Wysokość miesięcznego dochodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, powinna być wyższa
niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych
w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej , w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego
utrzymaniu.
3.
Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, gdy:
1)
zawód, który cudzoziemiec wykonuje w ramach powierzonej pracy, lub rodzaj pracy, która
jest mu powierzona, znajduje się w wykazie, o którym mowa w art. 10 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy, lub
2)
cudzoziemiec bezpośrednio przed złożeniem wniosku posiadał zezwolenie na pracę lub
zezwolenie na pobyt i pracę u tego samego pracodawcy na tym samym stanowisku, lub
3)
cudzoziemiec spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy, lub
4)
cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę,
określone odrębnymi przepisami.
4.
Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się, gdy cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia
z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, określone odrębnymi przepisami.
Art. 115.
Uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę nie zwalnia od spełnienia określonych
odrębnymi przepisami wymogów dotyczących wykonywania zawodów regulowanych lub działalności.
Art. 116.
Poza przypadkami, o których mowa w art. 99 ust. 1, odmawia się wszczęcia postępowania
w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdy cudzoziemiec:
1)
jest pracownikiem delegowanym do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na
określony czas przez pracodawcę mającego siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej
Polskiej - przez cały okres delegowania lub
2)
wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zobowiązań określonych
w umowach międzynarodowych dotyczących ułatwienia wjazdu i czasowego pobytu niektórych
kategorii osób fizycznych zajmujących się wymianą handlową lub inwestycjami, lub
3)
prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 117.
Poza przypadkami, o których mowa w art. 100, udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy
i pracę cudzoziemcowi odmawia się, gdy:
1)
podmiot powierzający wykonywanie pracy:
a)
został prawomocnie ukarany za wykroczenie, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy, i w ciągu 2 lat od ukarania został ponownie ukarany za podobne wykroczenie lub
b)
został prawomocnie ukarany za wykroczenia, o których mowa w art. 120 ust. 3-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy, lub
c)
jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w
art. 218-221 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny , zwanej dalej „Kodeksem karnym”, lub
d)
jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w
art. 270-275 Kodeksu karnego, popełnione w związku z postępowaniem w sprawie wydania zezwolenia na pracę albo
jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę, lub
e)
jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w
art. 9 lub art. 10 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania
pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
f)
został prawomocnie ukarany za wykroczenie, o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy
cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
cudzoziemiec:
a15)W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 1 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 65), która weszła w życie z dniem 18 stycznia 2016 r.)
nie posiada formalnych kwalifikacji lub nie spełnia innych warunków, które są wymagane,
w przypadku zamiaru powierzenia mu wykonywania pracy w zawodzie regulowanym w rozumieniu
art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych
nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej , lub
b)
został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w art. 270-275 Kodeksu karnego, popełnione w związku z postępowaniem w sprawie wydania zezwolenia na pracę lub udzielenia
mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Art. 118.
1.
W decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, poza okresem
ważności tego zezwolenia, wskazuje się:
1)
podmiot powierzający wykonywanie pracy, a w przypadku gdy cudzoziemiec będzie pracownikiem
tymczasowym - także pracodawcę użytkownika;
2)
stanowisko, na jakim cudzoziemiec ma wykonywać pracę;
3)
najniższe wynagrodzenie, które może otrzymywać cudzoziemiec na danym stanowisku;
4)
wymiar czasu pracy;
5)
rodzaj umowy, na podstawie której cudzoziemiec ma wykonywać pracę.
2.
W przypadku gdy w decyzji wskazuje się kilka podmiotów powierzających wykonywanie
pracy, warunki wykonywania pracy, o których mowa w ust. 1, określa się odrębnie dla
każdego podmiotu.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku
posiadania zezwolenia na pracę, określone odrębnymi przepisami.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, w decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy
i pracę, poza okresem ważności zezwolenia, zamieszcza się informację, że cudzoziemiec
jest uprawniony do wykonywania pracy na warunkach określonych w przepisie będącym
podstawą zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę.
Art. 119.
Zmiana siedziby lub miejsca zamieszkania, nazwy lub formy prawnej podmiotu powierzającego
wykonywanie pracy lub przejęcie pracodawcy lub jego części przez innego pracodawcę
nie wymagają zmiany lub wydania nowego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Art. 120.
1.
Zezwolenie na pobyt czasowy i pracę może być w każdym czasie, na wniosek cudzoziemca,
zmienione przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce aktualnego pobytu cudzoziemca,
jeżeli cudzoziemiec zamierza wykonywać pracę u innego pracodawcy użytkownika lub na
innych warunkach niż określone w art. 118 ust. 1 pkt 2-5.
2.
Wojewoda może odmówić zmiany zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, jeżeli:
1)
cudzoziemiec nie spełnia warunków, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lub 2, lub
2)
podmiot, który powierza wykonywanie pracy, nie spełnia warunków, o których mowa w
art. 114 ust. 1 pkt 3 lub 4.
3.
Wojewoda odmawia zmiany zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, jeżeli okres ważności
zmienianego zezwolenia przekroczy 3 lata.
Art. 121.
Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia
na pobyt czasowy i pracę powiadamia pisemnie wojewodę właściwego ze względu na miejsce
swojego aktualnego pobytu, w ciągu 15 dni roboczych, o utracie pracy u któregokolwiek
z podmiotów powierzających wykonywanie pracy, wymienionych w zezwoleniu.
Art. 122.
Poza przypadkami, o których mowa w art. 101, wojewoda cofa zezwolenie na pobyt czasowy
i pracę, jeżeli stanowisko określone w zezwoleniu uległo zmianie lub wysokość wynagrodzenia
została obniżona, a zezwolenie to nie zostało zmienione.
Art. 123.
1.
Przepisów art. 101 pkt 1 i 2 nie stosuje się w okresie 30 dni liczonych od dnia utraty
pracy na rzecz podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, wymienionego w zezwoleniu:
1)
jeżeli cudzoziemiec wykaże, że dopełnił obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art.
121, lub
2)
jeżeli powiadomienie, o którym mowa w art. 121, nie zostało doręczone wojewodzie z
powodów niezależnych od cudzoziemca.
2.
Do utraty pracy u wszystkich podmiotów powierzających wykonywanie pracy, wymienionych
w zezwoleniu, przepis ust. 1 ma zastosowanie nie więcej niż raz w trakcie ważności
zezwolenia.
Art. 124.
Wojewoda zawiadamia starostę właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca o
cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdy decyzja w tej sprawie
stanie się ostateczna.
Art. 125.
1.
Do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia
potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia
i instytucjach rynku pracy.
2.
O udzielenie informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i
instytucjach rynku pracy, występuje podmiot powierzający wykonywanie pracy.
3.
Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i
instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza do wniosku o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy
i pracę.
Art. 126.
1.
Jeżeli wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polega na pełnieniu
przez cudzoziemca funkcji w zarządzie osoby prawnej podlegającej wpisowi do rejestru
przedsiębiorców, której udziałów lub akcji cudzoziemiec nie posiada, zezwolenia na
pobyt czasowy i pracę udziela się, jeżeli spełnia on warunki określone w art. 114
ust. 1 pkt 1 i 2, a podmiot, którym zarządza lub będzie zarządzał, spełnia wymogi,
o których mowa w art. 142 ust. 1 pkt 3.
2.
Do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 115, art. 117 i art.
118 ust. 1 pkt 1 i 2.
Rozdział 3
Zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji
Art. 127.
Zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich
kwalifikacji udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej jest wykonywanie pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji oraz
spełnione są łącznie następujące warunki:
1)
cudzoziemiec:
a)
zawarł, na okres przynajmniej 1 roku, umowę o pracę, umowę o pracę nakładczą, umowę
cywilnoprawną, na podstawie której wykonuje pracę, świadczy usługi lub pozostaje w
stosunku służbowym,
b16)W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 15.)
posiada formalne kwalifikacje i spełnia inne warunki, które są wymagane, w przypadku
zamiaru wykonywania pracy w zawodzie regulowanym w rozumieniu art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych
nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,
c)
posiada wyższe kwalifikacje zawodowe,
d)
posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej,
e)
posiada zgodę właściwego organu na zajmowanie określonego stanowiska, wykonywanie
zawodu lub prowadzenie innej działalności, gdy obowiązek jej uzyskania przed zawarciem
umowy wynika z odrębnych przepisów;
2)
podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie tej pracy nie ma możliwości zaspokojenia
potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy;
3)
roczne wynagrodzenie brutto wynikające z miesięcznego lub rocznego wynagrodzenia,
wskazane w umowie, nie będzie niższe niż minimalne wynagrodzenie określone w przepisach
wydanych na podstawie art. 139.
Art. 128.
Zezwolenia, o którym mowa w art. 127, udziela się na okres dłuższy o 3 miesiące od
okresu wykonywania pracy, nie dłuższy jednak niż 3 lata.
Art. 129.
Przepisu art. 127 pkt 2 nie stosuje się, gdy:
1)
zawód, który cudzoziemiec wykonuje w ramach powierzonej pracy, lub rodzaj pracy, która
jest mu powierzona, znajduje się w wykazie zawodów i rodzajów pracy, o którym mowa
w art. 10 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy, lub
2)
cudzoziemiec, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, posiadał zezwolenie na pracę lub
zezwolenie na pobyt i pracę, lub zezwolenie, o którym mowa w art. 127, u tego samego
podmiotu powierzającego mu wykonywanie pracy na tym samym stanowisku, lub
3)
cudzoziemiec był już legalnie zatrudniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
przez okres 2 lat na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, lub
4)
cudzoziemiec spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy, lub
5)
cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę,
określone odrębnymi przepisami.
Art. 130.
Uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, nie zwalnia od spełnienia określonych
odrębnymi przepisami wymogów dotyczących wykonywania zawodów regulowanych lub działalności.
Art. 131.
Poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie
udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 127, gdy cudzoziemiec:
1)
ubiega się o zezwolenie, o którym mowa w art. 151, lub posiada takie zezwolenie lub
2)
jest pracownikiem przedsiębiorstwa prowadzącego działalność gospodarczą w innym państwie
członkowskim Unii Europejskiej i jest czasowo oddelegowany przez pracodawcę w celu
świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
3)
wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zobowiązań określonych
w umowie międzynarodowej dotyczącej ułatwienia wjazdu i czasowego pobytu niektórych
kategorii osób fizycznych zajmujących się wymianą handlową lub inwestycjami, lub
4)
posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lit. a.
Art. 132.
Poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9, udzielenia zezwolenia,
o którym mowa w art. 127, cudzoziemcowi odmawia się, gdy zachodzą okoliczności, o
których mowa w art. 117 pkt 1 lit. a lub b.
Art. 133.
1.
Poza przypadkami, o których mowa w art. 101, cudzoziemcowi cofa się zezwolenie, o
którym mowa w art. 127, gdy nie przestrzega on ograniczenia w dostępie do rynku pracy
określonego w art. 135 ust. 2.
2.
Przepisów art. 101 pkt 1 lub 2 nie stosuje się, jeżeli łącznie spełnione są następujące
warunki:
1)
okres pozostawania cudzoziemca bez pracy nie przekroczył 3 miesięcy w okresie ważności
zezwolenia, o którym mowa w art. 127;
2)
okres pozostawania cudzoziemca bez pracy wystąpił nie więcej niż 2 razy w okresie
ważności zezwolenia;
3)
cudzoziemiec wykaże, że dopełnił obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art. 134
ust. 1, lub że powiadomienie nie zostało doręczone wojewodzie z powodów niezależnych
od cudzoziemca.
Art. 134.
1.
Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia,
o którym mowa w art. 127, w ciągu 15 dni roboczych powiadamia pisemnie o utracie pracy
wojewodę właściwego ze względu na miejsce aktualnego pobytu cudzoziemca.
2.
Jeżeli w okresie pierwszych 2 lat pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, zmieniły się określone
w zezwoleniu warunki pracy, o których mowa w art. 137 pkt 4, cudzoziemiec w ciągu
15 dni roboczych powiadamia o tej zmianie organ, o którym mowa w ust. 1.
3.
Jeżeli po upływie 2 lat pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, nastąpiła zmiana stanowiska, wynagrodzenia
na niższe lub zmiana minimalnego wymiaru czasu pracy i rodzaju umowy, na podstawie
której cudzoziemiec wykonuje pracę, cudzoziemiec w ciągu 15 dni roboczych powiadamia
o tej zmianie organ, o którym mowa w ust. 1.
Art. 135.
1.
Zezwolenie, o którym mowa w art. 127, może być w każdym czasie, na wniosek cudzoziemca,
zmienione przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce aktualnego pobytu cudzoziemca,
jeżeli cudzoziemiec zamierza rozpocząć wykonywanie pracy u innego podmiotu niż określony
w zezwoleniu, zamierza zmienić stanowisko lub będzie otrzymywać niższe wynagrodzenie
niż określone w zezwoleniu.
2.
W okresie pierwszych 2 lat pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127:
1)
cudzoziemiec nie może rozpocząć wykonywania pracy u innego podmiotu niż określony
w zezwoleniu,
2)
cudzoziemiec nie może zmienić stanowiska, na jakim jest zatrudniony,
3)
cudzoziemcowi nie można wypłacać wynagrodzenia niższego niż określone w zezwoleniu
- bez zmiany tego zezwolenia.
3.
Zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 127, nie jest wymagana w przypadku zmiany
nazwy lub formy prawnej podmiotu powierzającego cudzoziemcowi wykonywanie pracy, a
także w przypadku przejęcia zakładu pracy lub jego części przez inny podmiot.
4.
Zmiany zezwolenia, o którym mowa w art. 127, wojewoda odmawia, gdy:
1)
okres, w którym cudzoziemiec pozostaje bez pracy:
a)
przekracza 3 miesiące liczone od dnia utraty pracy do dnia złożenia przez cudzoziemca
wniosku o zmianę zezwolenia ze względu na zmianę podmiotu powierzającego mu wykonywanie
pracy lub
b)
wystąpił więcej niż 2 razy w trakcie ważności zezwolenia, lub
2)
cudzoziemiec nie powiadomił wojewody o utracie pracy w terminie wskazanym w art. 134
ust. 1, lub
3)
cudzoziemiec przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 127 pkt 1, lub
4)
podmiot, który będzie powierzał pracę cudzoziemcowi, nie spełnia warunków, o których
mowa w art. 127 pkt 2 lub 3, lub
5)
okres ważności zmienionego zezwolenia przekroczy 3 lata.
Art. 136.
1.
Do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia
potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia
i instytucjach rynku pracy.
2.
O udzielenie informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i
instytucjach rynku pracy, występuje podmiot powierzający wykonywanie pracy.
3.
Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i
instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza do wniosku o udzielenie lub zmianę zezwolenia, o którym mowa
w art. 127.
Art. 137.
W decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 127, określa
się okres ważności tego zezwolenia i wskazuje się:
1)
podmiot, u którego cudzoziemiec ma wykonywać pracę;
2)
stanowisko, na jakim cudzoziemiec ma być zatrudniony;
3)
wynagrodzenie;
4)
minimalny wymiar czasu pracy i rodzaj umowy, na podstawie której cudzoziemiec ma wykonywać
pracę.
Art. 138.
Wojewoda przekazuje Szefowi Urzędu odpis decyzji o:
1)
udzieleniu, odmowie udzielenia i cofnięciu zezwolenia, o którym mowa w art. 127, cudzoziemcowi,
który zamieszkiwał przez okres 18 miesięcy w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej
na podstawie dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia
nr 1030/2002, z adnotacją „Niebieska Karta UE”;
2)
udzieleniu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE posiadaczowi zezwolenia,
o którym mowa w art. 127.
Art. 139.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość minimalnego wynagrodzenia wymaganego
do udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 127, w taki sposób, aby
wysokość minimalnego wynagrodzenia nie była niższa niż równowartość 150% przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim roku kalendarzowym
obliczanego na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłaszanego
w danym roku na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych .
Rozdział 4
Zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy przez cudzoziemca delegowanego przez pracodawcę zagranicznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Art. 140.
1.
Zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy przez cudzoziemca delegowanego
przez pracodawcę zagranicznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się
cudzoziemcowi, jeżeli:
1)
posiada zezwolenie na pracę w rozumieniu ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia mu pracy, jeżeli zezwolenie
na pracę nie jest wymagane;
2)
posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia cudzoziemca na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
3)
posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów
utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;
4)
ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania.
2.
Do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia, o którym mowa
w ust. 1, posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się przepis art. 114
ust. 2.
Art. 141.
Przepisu art. 100 ust. 1 pkt 9 nie stosuje się do cudzoziemca czasowo oddelegowanego
w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę
mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa
członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, uprawnionego do
przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa.
Rozdział 5
Zezwolenie na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej
Art. 142.
1.
Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej udziela się
cudzoziemcowi, jeżeli celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest
prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie przepisów obowiązujących w tym
zakresie na tym terytorium oraz spełnione są następujące warunki:
1)
cudzoziemiec posiada:
a)
ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej,
b)
źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania
siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu,
c)
zgodę właściwego organu na zajmowanie określonego stanowiska lub wykonywanie zawodu,
gdy obowiązek jej uzyskania wynika z przepisów odrębnych;
2)
cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;
3)
podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą:
a)
w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia
na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemca osiągnął
dochód nie niższy niż 12-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie,
w którym podmiot ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, w trzecim kwartale roku
poprzedzającego złożenie wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego
na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania
budownictwa mieszkaniowego lub zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej przez
okres 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej 2 pracowników będących obywatelami
polskimi lub cudzoziemcami, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i
instytucjach rynku pracy, lub
b)
wykaże, że posiada środki pozwalające na spełnienie w przyszłości warunków określonych
w lit. a lub prowadzi działania pozwalające na spełnienie w przyszłości tych warunków,
w szczególności przyczyniające się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania
korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy.
2.
Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się do utworzonej przez cudzoziemca spółki komandytowej,
komandytowo-akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej
albo do spółki, do której cudzoziemiec przystąpił lub której udziały lub akcje objął
lub nabył.
3.
Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej udziela się
cudzoziemcowi, którego celem pobytu jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji
w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył
lub której udziały lub akcje objął lub nabył, o ile cudzoziemiec spełnia warunki,
o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, a spółka spełnia warunki, o których mowa w ust.
1 pkt 3.
4.
Do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia, o którym
mowa w ust. 1, posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, stosuje się przepisy
art. 114 ust. 2.
5.
W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, obywatelowi
Republiki Tureckiej w związku z prowadzeniem lub zamiarem prowadzenia przez niego
działalności gospodarczej na własny rachunek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie na tym terytorium, stosuje się
przepis art. 41 ust. 1 Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie
między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (Dz. Urz. WE L 293 z 29.12.1972,
str. 4, z późn. zm.).
Art. 143.
Do odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 142 ust. 3, stosuje
się przepisy art. 117.
Rozdział 6
Zezwolenie na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach
Art. 144.
1.
Zezwolenia na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach pierwszego stopnia,
studiach drugiego stopnia lub jednolitych studiach magisterskich albo studiach trzeciego
stopnia udziela się cudzoziemcowi, gdy celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej jest podjęcie lub kontynuacja stacjonarnych studiów wyższych lub studiów
doktoranckich, zwanych dalej „studiami”, także wtedy, gdy studia te stanowią kontynuację
lub uzupełnienie studiów podjętych przez cudzoziemca na terytorium innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, oraz gdy spełnione są łącznie następujące warunki:17)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 9 ustawy z dnia 25 września
2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem innowacyjności (Dz. U.
poz. 1767), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
1)
cudzoziemiec przedłoży:
a)
zaświadczenie jednostki prowadzącej studia o przyjęciu na studia lub o kontynuacji
studiów,
b)
dowód uiszczenia opłaty, jeżeli podejmuje lub kontynuuje studia odpłatne;
2)
cudzoziemiec posiada:
a)
ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej,
b)
wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i podróży powrotnej
do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego,
które udzieli pozwolenia na wjazd, oraz kosztów studiów.
2.
Zezwolenia w celu kształcenia się na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego
stopnia lub jednolitych studiach magisterskich albo studiach trzeciego stopnia udziela
się także cudzoziemcowi, który zamierza odbyć kurs przygotowawczy do podjęcia nauki
na tych studiach w języku polskim i spełnia warunki określone w ust. 1.
Art. 145.
1.
Pierwszego zezwolenia, o którym mowa w art. 144 ust. 1, udziela się na okres 15 miesięcy.
2.
Jeżeli okoliczność będąca podstawą ubiegania się o zezwolenie, o którym mowa w art.
144 ust. 1, uzasadnia pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
okres krótszy niż 1 rok, pierwszego zezwolenia udziela się na czas trwania roku akademickiego
lub studiów, przedłużony o 3 miesiące.
3.
Zezwolenia, o którym mowa w art. 144 ust. 2, udziela się na okres trwania kursu przygotowawczego
do podjęcia nauki w celu kształcenia się na studiach pierwszego stopnia, studiach
drugiego stopnia lub jednolitych studiach magisterskich albo studiach trzeciego stopnia
przedłużony o 3 miesiące.
Art. 146.
Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia jednostki
prowadzącej studia o przyjęciu cudzoziemca na studia lub o kontynuowaniu przez niego
studiów, zawierającego imię i nazwisko cudzoziemca, datę i miejsce jego urodzenia,
obywatelstwo, numer dokumentu potwierdzającego jego tożsamość oraz państwo wydania
dokumentu tożsamości, nazwę i adres jednostki prowadzącej studia, termin rozpoczęcia
kształcenia, okres kształcenia, na jaki cudzoziemiec został przyjęty, określenie formy
i poziomu studiów, mając na uwadze uzyskanie informacji niezbędnych do wydania zezwolenia
na pobyt czasowy w celu kształcenia oraz ujednolicenie danych zawartych w zaświadczeniu
i formy zaświadczenia.
Art. 147.
Poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9, cudzoziemcowi odmawia
się udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 144, gdy:
1)
posiada zezwolenie na pobyt czasowy w celu podjęcia lub kontynuacji studiów lub szkolenia
zawodowego, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lit. b, lub
2)
wykonuje pracę lub prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, chyba że ubiega się o udzielenie mu kolejnego zezwolenia, o którym mowa
w art. 144.
Art. 148.
1.
Poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1, cudzoziemcowi można odmówić udzielenia
kolejnego zezwolenia, o którym mowa w art. 144, gdy nie zaliczył roku studiów w określonym
terminie.
2.
Poza przypadkami, o których mowa w art. 101, cudzoziemcowi można cofnąć kolejne zezwolenie,
o którym mowa w art. 144, gdy nie zaliczył roku studiów w określonym terminie.
Art. 149.
1.
Postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 144,
powinno być prowadzone z uwzględnieniem terminu rozpoczęcia nauki przewidzianego programem
studiów oraz w sposób ułatwiający przyjmowanie w celu podjęcia lub kontynuowania studiów
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemców, którzy uczestniczą w programach
Unii Europejskiej wzmacniających mobilność do Unii Europejskiej jako obszaru docelowego
lub w obrębie Unii Europejskiej.
2.
O udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 144, wojewoda zawiadamia
rektora uczelni lub kierownika innej jednostki prowadzącej studia, wskazanej przez
cudzoziemca we wniosku o udzielenie mu tego zezwolenia.
3.
Rektor uczelni lub kierownik innej jednostki prowadzącej studia niezwłocznie zawiadamia
pisemnie wojewodę, który udzielił cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 144,
o skreśleniu cudzoziemca z listy studentów, a także o niezaliczeniu roku studiów w
określonym terminie.
Art. 150.
1.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1)
minimalną wysokość środków finansowych, jakie musi posiadać cudzoziemiec podejmujący
lub kontynuujący studia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na pokrycie kosztów
utrzymania i kosztów podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo
kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd;
2)
dokumenty mogące potwierdzić możliwość uzyskania środków, o których mowa w pkt 1,
zgodnie z prawem.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów uwzględni konieczność określenia
takiej minimalnej wysokości środków finansowych, o których mowa w ust. 1, aby były
one wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
cudzoziemca i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu bez konieczności korzystania
z pomocy społecznej na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.
Rozdział 7
Zezwolenie na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych
Art. 151.
1.
Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych udziela się cudzoziemcowi
będącemu naukowcem, gdy celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
jest prowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych na podstawie umowy o przyjęciu
go w celu realizacji projektu badawczego zawartej z jednostką naukową, o której mowa
w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki , zatwierdzoną w tym celu przez ministra właściwego do spraw nauki na podstawie decyzji
oraz gdy cudzoziemiec przedstawi:
1)
umowę o przyjęciu go w celu realizacji projektu badawczego zawartą z jednostką naukową
mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
pisemne oświadczenie jednostki naukowej, w którym zobowiązuje się ona do poniesienia
kosztów pobytu naukowca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także kosztów wykonania
decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu pokrytych ze środków publicznych przed
upływem 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy, jeżeli podstawą do wydania decyzji o
zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu będzie jego nielegalny pobyt na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
3)
ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
4)
wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i kosztów podróży powrotnej
do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego,
które udzieli pozwolenia na wjazd albo przedstawi dokumenty potwierdzające posiadanie
tych środków.
2.
Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych udziela się także cudzoziemcowi,
który posiada dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia
Rady nr 1030/2002, opatrzony adnotacją „naukowiec”, wydany przez inne państwo członkowskie
Unii Europejskiej, jeżeli umowa o przyjęciu go w celu realizacji projektu badawczego
zawarta z właściwą jednostką naukową tego państwa przewiduje przeprowadzenie badań
naukowych lub prac rozwojowych także na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 2, zamiast umowy, o której mowa w ust. 1 pkt 1,
przedstawia umowę o przyjęciu go w celu realizacji projektu badawczego zawartą z jednostką
naukową mającą siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
4.
Decyzję w sprawie zatwierdzenia jednostki naukowej wydaje się, na wniosek tej jednostki,
na okres 5 lat, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach na okres krótszy.
5.
Do przedłużenia zatwierdzenia jednostki naukowej stosuje się przepisy ust. 4.
6.
Minister właściwy do spraw nauki może wydać decyzję o odmowie przedłużenia okresu
zatwierdzenia albo o cofnięciu zatwierdzenia jednostki naukowej w przypadku, gdy:
1)
jednostka naukowa zaprzestała prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, lub
2)
jednostka naukowa nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 152 ust. 4 i art.
156, lub
3)
umowa o przyjęciu cudzoziemca w celu realizacji projektu badawczego została zawarta
wskutek poświadczenia nieprawdy.
7.
Jednostka naukowa, której odmówiono przedłużenia okresu zatwierdzenia lub której cofnięto
zatwierdzenie ze względu na okoliczności, o których mowa w ust. 6 pkt 2 i 3, nie może
ponownie ubiegać się o zatwierdzenie przed upływem 5 lat od dnia uprawomocnienia się
decyzji o odmowie przedłużenia jego okresu lub cofnięciu zatwierdzenia.
8.
Aktualna lista zatwierdzonych jednostek naukowych jest ogłaszana w dzienniku urzędowym
ministra właściwego do spraw nauki.
Art. 152.
1.
Jednostka naukowa zawiera z naukowcem umowę o przyjęciu go w celu realizacji projektu
badawczego, gdy:
1)
projekt ten został zatwierdzony przez właściwe organy jednostki naukowej;
2)
naukowiec posiada na czas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
a)
wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów pobytu i kosztów podróży powrotnej
do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego,
które udzieli pozwolenia na wjazd,
b)
ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Organy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rozpatrując zatwierdzenie projektu badawczego,
uwzględniają:
1)
cel i czas trwania badań naukowych lub prac rozwojowych oraz środki finansowe niezbędne
do ich przeprowadzenia;
2)
dokumenty potwierdzające kwalifikacje naukowca istotne ze względu na prowadzone badania
naukowe lub prace rozwojowe.
3.
Umowę o przyjęciu cudzoziemca w celu realizacji projektu badawczego zawiera się jako
umowę o pracę, umowę o dzieło lub umowę zlecenia, obejmującą w szczególności:
1)
zobowiązanie:
a)
naukowca do uczestniczenia w realizacji projektu badawczego,
b)
jednostki naukowej do stworzenia naukowcowi warunków do realizacji jego zobowiązania;
2)
określenie wynagrodzenia naukowca oraz warunków jego pracy.
4.
Jednostka naukowa wydaje naukowcowi pisemne oświadczenie, w którym zobowiązuje się
do poniesienia kosztów pobytu naukowca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a
także kosztów wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, pokrytych ze
środków publicznych przed upływem 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy, jeżeli przesłanką
wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu będzie jego nielegalny pobyt
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
5.
Umowa o przyjęciu cudzoziemca w celu realizacji projektu badawczego wygasa, w przypadku
gdy cudzoziemcowi odmówi się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub udzielenia
zezwolenia na pobyt czasowy.
Art. 153.
Jeżeli okoliczność będąca podstawą ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy uzasadnia
zamieszkiwanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres krótszy
niż 3 lata, zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych udziela
się na okres realizacji projektu badawczego lub na okres prowadzenia badań naukowych
lub prac rozwojowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 154.
Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych odmawia się w przypadkach,
o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9.
Art. 155.
Poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie
udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych,
gdy cudzoziemiec:
1)
zamierza prowadzić, w ramach studiów doktoranckich, badania naukowe i prace rozwojowe
w rozumieniu art. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki lub
2)
jest oddelegowany przez jednostkę naukową z siedzibą na terytorium innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej do jednostki naukowej z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
Art. 156.
1.
Jednostka naukowa informuje niezwłocznie wojewodę, który udzielił cudzoziemcowi zezwolenia
na pobyt czasowy lub przed którym toczy się postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi
takiego zezwolenia, o zdarzeniach mogących stanowić przeszkodę w wykonaniu umowy o
przyjęciu cudzoziemca w celu realizacji projektu badawczego.
2.
Jednostka naukowa sporządza i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw nauki pisemne
potwierdzenie wykonania wszystkich badań naukowych lub prac rozwojowych w ramach projektu
badawczego, którego dotyczyła umowa o przyjęciu cudzoziemca w celu realizacji projektu
badawczego, w terminie 2 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy.
Art. 157.
1.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1)
minimalną wysokość środków finansowych, jakie musi posiadać cudzoziemiec prowadzący
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej badania naukowe lub prace rozwojowe na pokrycie
kosztów utrzymania i kosztów podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania
albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd;
2)
dokumenty mogące potwierdzić możliwość uzyskania środków, o których mowa w pkt 1,
zgodnie z prawem.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów uwzględni konieczność określenia
takiej minimalnej wysokości środków finansowych, o których mowa w ust. 1, aby były
one wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
cudzoziemca i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu bez konieczności korzystania
z pomocy społecznej na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.
Rozdział 8
Zezwolenie na pobyt czasowy dla członków rodzin obywateli Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków rodzin cudzoziemców
Art. 158.
1.
Zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej
udziela się cudzoziemcowi, gdy:
1)
pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem
Rzeczypospolitej Polskiej albo
2)
jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca pozostającego w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej
Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej i posiadającego
zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela
Rzeczypospolitej Polskiej udziela się kolejnego zezwolenia w przypadku:
1)
rozwodu lub separacji cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, gdy przemawia za
tym jego ważny interes, albo
2)
owdowienia cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo
3)
śmierci rodzica małoletniego dziecka, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, gdy przemawia
za tym ważny interes tego dziecka.
3.
Zezwolenia na pobyt czasowy w przypadkach, o których mowa w ust. 2, udziela się jednorazowo
na okres nie dłuższy niż 3 lata.
Art. 159.
1.
Zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną udziela się cudzoziemcowi,
jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
1)
przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w
celu połączenia się z rodziną i jest członkiem rodziny cudzoziemca zamieszkującego
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
a)
na podstawie zezwolenia na pobyt stały,
b)
na podstawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE,
c)
w związku z nadaniem mu statusu uchodźcy,
d)
w związku z udzieleniem mu ochrony uzupełniającej,
e)
co najmniej przez okres 2 lat na podstawie kolejnych zezwoleń na pobyt czasowy, w
tym bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy
dla członka rodziny - na podstawie zezwolenia udzielonego mu na okres pobytu nie krótszy
niż 1 rok,
f)
na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 151 ust. 1,
g)
na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w celu prowadzenia badań naukowych,
gdy cudzoziemiec ten posiada dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit.
a rozporządzenia Rady nr 1030/2002, opatrzony adnotacją „naukowiec”, wydany przez
inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli umowa o przyjęciu cudzoziemca
w celu realizacji projektu badawczego zawarta z właściwą jednostką naukową tego państwa
przewiduje przeprowadzenie badań naukowych także na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
h)
na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym
wysokich kwalifikacji,
i)
w związku z udzieleniem zgody na pobyt ze względów humanitarnych;
2)
posiada:
a)
ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej,
b)
źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania
siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;
3)
ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania.
2.
Przepisów ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się do zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia
się z rodziną udzielanego członkowi rodziny cudzoziemca, któremu nadano status uchodźcy
lub udzielono ochrony uzupełniającej, gdy wniosek o udzielenie mu tego zezwolenia
został złożony przed upływem 6 miesięcy od dnia uzyskania statusu uchodźcy lub udzielenia
ochrony uzupełniającej.
3.
Za członka rodziny, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, uważa się:
1)
osobę pozostającą z cudzoziemcem w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej
związku małżeńskim;
2)
małoletnie dziecko cudzoziemca i osoby pozostającej z nim w uznawanym przez prawo
Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim, w tym także dziecko przysposobione;
3)
małoletnie dziecko cudzoziemca, w tym także dziecko przysposobione, pozostające na
jego utrzymaniu, nad którym cudzoziemiec sprawuje faktycznie władzę rodzicielską;
4)
małoletnie dziecko osoby, o której mowa w pkt 1, w tym także dziecko przysposobione,
pozostające na jej utrzymaniu, nad którym sprawuje ona faktycznie władzę rodzicielską.
4.
Za członka rodziny małoletniego cudzoziemca, któremu nadano status uchodźcy lub udzielono
ochrony uzupełniającej, przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez
opieki, uważa się także jego wstępnego w linii prostej lub osobę pełnoletnią odpowiedzialną
za małoletniego zgodnie z prawem obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 160.
Zezwolenia na pobyt czasowy można udzielić:
1)
cudzoziemcowi będącemu członkiem rodziny zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej obywatela polskiego lub obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej innym niż
ten, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich
Unii Europejskiej i członków ich rodzin, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wspólnie z tym obywatelem
- ze względu na:
a)
zależność finansową od niego lub pozostawanie z nim w gospodarstwie domowym, w kraju,
z którego przybył cudzoziemiec, lub
b)
poważne względy zdrowotne wymagające osobistej opieki ze strony tego obywatela
- jeżeli cudzoziemiec spełnia wymogi, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 2;
2)
małoletniemu dziecku cudzoziemca, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
na podstawie wizy krajowej lub zezwolenia na pobyt czasowy, jeżeli dziecko to urodziło
się w okresie ważności tej wizy krajowej lub zezwolenia na pobyt czasowy, a cudzoziemiec
spełnia wymogi, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 2 i 3;
3)
cudzoziemcowi prowadzącemu życie rodzinne w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie
dnia 4 listopada 1950 r. , z zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelem polskim lub
obywatelem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego
Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, z którym przebywa wspólnie na tym terytorium,
jeżeli cudzoziemiec spełnia wymogi, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 2.
Art. 161.
1.
Zezwolenia na pobyt czasowy udziela się cudzoziemcowi, który spełnia wymogi, o których
mowa w art. 159 ust. 1 pkt 2 i 3, i który:
1)
pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z cudzoziemcem
zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie:
a)
jednej z przesłanek, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. a-g i i, oraz przebywa
na tym terytorium,
b)
zezwolenia, o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. h, i przebywa na tym terytorium
lub terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
- co najmniej od 5 lat na podstawie zezwoleń na pobyt czasowy w celu połączenia się
z rodziną;
2)
jest pełnoletnim dzieckiem cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie:
a)
jednej z przesłanek, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. a-g i i, oraz przebywa
na tym terytorium,
b)
zezwolenia, o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. h, i przebywa na tym terytorium
lub terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
- co najmniej od 5 lat na podstawie zezwoleń na pobyt czasowy w celu połączenia się
z rodziną.
2.
Cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną, udziela się zezwolenia
na pobyt czasowy, gdy przemawia za tym jego ważny interes, w przypadku:
1)
rozwodu, separacji lub owdowienia tego cudzoziemca, jeżeli pozostawał w uznawanym
przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z cudzoziemcem zamieszkującym
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie jednej z przesłanek, o których
mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1, lub
2)
śmierci jego rodzica będącego cudzoziemcem zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie jednej z przesłanek, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1,
lub
3)
śmierci jego małoletniego dziecka, któremu nadano status uchodźcy lub udzielono ochrony
uzupełniającej.
3.
Do okresu pobytu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. b, zalicza się
okresy, o których mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1.
Art. 162.
1.
Zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 159 ust. 1, udziela się cudzoziemcowi
na okres:
1)
do dnia, w którym upływa termin ważności zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego cudzoziemcowi,
do którego członek rodziny przybył lub z którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
2)
3 lat - w przypadku gdy cudzoziemcowi, do którego członek rodziny przybył lub z którym
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, udzielono zezwolenia na pobyt stały,
zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, ochrony uzupełniającej, zgody na
pobyt ze względów humanitarnych lub nadano mu status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 160 pkt 2, udziela się na okres
do dnia, w którym upływa termin ważności wizy krajowej lub zezwolenia na pobyt czasowy
udzielonych przedstawicielowi ustawowemu dziecka.
3.
W przypadku, o którym mowa w art. 161 ust. 2, zezwolenia na pobyt czasowy udziela
się jednorazowo na okres do 3 lat.
Art. 163.
1.
Do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt
czasowy dla członka rodziny cudzoziemca posiada dochód, o którym mowa w art. 159 ust.
1 pkt 2 lit. b, stosuje się przepis art. 114 ust. 2.
2.
Wymóg posiadania źródła stabilnego i regularnego dochodu uważa się za spełniony również
wówczas, gdy koszty utrzymania cudzoziemca będzie pokrywał członek rodziny obowiązany
do jego utrzymania, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 164.
Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 159 ust. 1,
w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9.
Art. 165.
1.
Poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, cudzoziemcowi odmawia
się udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy:
1)
dla członka rodziny - obywatela Rzeczypospolitej Polskiej - w przypadku cudzoziemca
pozostającego w związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej lub
2)
w celu połączenia się z rodziną - w przypadku cudzoziemca pozostającego - w związku
małżeńskim z cudzoziemcem, o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1
- gdy związek małżeński został zawarty w celu obejścia niniejszej ustawy.
2.
Do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej
Polskiej lub zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną nie stosuje
się przepisu art. 100 ust. 1 pkt 8, w przypadku gdy cudzoziemiec ubiega się o kolejne
zezwolenie.
3.
Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 158 ust. 1 pkt 2 lub art. 160 pkt 2, nie można
odmówić udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, jeżeli wyłączną przyczyną odmowy byłby
nielegalny pobyt tego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
419)Dodany przez art. 14 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1004), która weszła w życie z dniem 30 sierpnia 2014 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną nie
stosuje się przepisu art. 100 ust. 1 pkt 9 w przypadku członka rodziny cudzoziemca,
o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d, jeżeli rodzina istniała już w
kraju pochodzenia cudzoziemca, a członek jego rodziny przebywał na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w dniu złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez tego cudzoziemca.
Art. 166.
W przypadkach, o których mowa w art. 101 ust. 1 pkt 1 lub 2, lub gdy wystąpiła przynajmniej
jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2, 4 lub 5, cudzoziemcowi
cofa się:
1)
zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej
udzielone cudzoziemcowi pozostającemu w związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej
Polskiej lub
2)
zezwolenie w celu połączenia się z rodziną udzielone cudzoziemcowi pozostającemu w
związku małżeńskim z cudzoziemcem, któremu udzielono zezwolenia na pobyt stały lub
zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 167.
W postępowaniu w sprawie udzielenia lub cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym
mowa w art. 159 ust. 1, uwzględnia się:
1)
interes małoletniego dziecka;
2)
charakter i trwałość więzi rodzinnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
3)
okres pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
istnienie więzi rodzinnych, kulturowych i społecznych z państwem pochodzenia.
Art. 168.
Cudzoziemcowi udziela się zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną
na wniosek cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do
którego członek jego rodziny przybywa lub z którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
Art. 169.
1.
W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi, o którym
mowa w art. 158 ust. 1 pkt 1 lub art. 159 ust. 3 pkt 1, organ, który prowadzi to postępowanie,
ustala, czy związek małżeński został zawarty w celu obejścia niniejszej ustawy.
2.
W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, w szczególności ustala się, czy okoliczności
sprawy wskazują na to, że:
1)
jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie
małżeństwa, o ile nie wynikało to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub danej
grupie społecznej;
2)
małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa;
3)
małżonkowie nie zamieszkują wspólnie lub nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego;
4)
małżonkowie nie spotkali się przed zawarciem małżeństwa;
5)
małżonkowie nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga;
6)
małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych
okoliczności ich dotyczących;
7)
jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już pozorne małżeństwa.
3.
W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi, o którym
mowa w art. 160 pkt 3, organ, który prowadzi to postępowanie, ustala w szczególności,
czy więzi tego cudzoziemca z obywatelem polskim lub obywatelem innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu
(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej
są rzeczywiste i stałe.
4.
W celu dokonania ustaleń, o których mowa w ust. 1-3, organ prowadzący postępowanie
może zwrócić się z wnioskiem do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta
placówki Straży Granicznej, właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o
przeprowadzenie czynności, o których mowa w art. 11 ust. 1.
5.
Przy dokonywaniu ustaleń, o których mowa w ust. 1-3, oraz przeprowadzaniu czynności,
o których mowa w art. 11 ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Rozdział 9
Pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemców będących ofiarami handlu ludźmi
Art. 170.
Cudzoziemcowi, w stosunku do którego istnieje domniemanie, że jest ofiarą handlu ludźmi
w rozumieniu art. 115 § 22 Kodeksu karnego, wydaje się zaświadczenie potwierdzające istnienie tego domniemania.
Art. 171.
1.
Pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny przez
okres ważności wydanego mu zaświadczenia, o którym mowa w art. 170.
2.
Pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 170, przestaje się uważać za legalny z chwilą
odnotowania przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych w rejestrze, o którym
mowa w art. 428 ust. 1 pkt 7, informacji, że cudzoziemiec aktywnie, dobrowolnie i
z własnej inicjatywy ponownie nawiązał kontakt z osobami podejrzanymi o popełnienie
przestępstwa, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego.
3.
Informację, o której mowa w ust. 2, przekazuje organ, który wydał zaświadczenie, o
którym mowa w art. 170.
Art. 172.
1.
Zaświadczenie, o którym mowa w art. 170, wydaje cudzoziemcowi organ właściwy do prowadzenia
postępowania w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego.
2.
Zaświadczenie, o którym mowa w art. 170, jest ważne przez okres 3 miesięcy od dnia
jego wydania, a w przypadku małoletniego cudzoziemca - przez okres 4 miesięcy od dnia
jego wydania.
Art. 173.
Organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie o przestępstwo, o którym mowa
w art. 189a § 1 Kodeksu karnego, poucza cudzoziemca na piśmie w języku dla niego zrozumiałym o przepisach zawartych
w art. 171 i art. 172.
Art. 174.
Organ, który wydał cudzoziemcowi zaświadczenie, o którym mowa w art. 170, powiadamia
o tym fakcie ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
Art. 175.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia,
o którym mowa w art. 170, uwzględniając cel, w jakim zaświadczenie jest wydawane,
oraz dane potwierdzające tożsamość cudzoziemca.
Art. 176.
Zezwolenia na pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi udziela się cudzoziemcowi, jeżeli
łącznie spełnia następujące warunki:
1)
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
podjął współpracę z organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie o przestępstwo,
o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego;
3)
zerwał kontakty z osobami podejrzanymi o popełnienie przestępstwa, o którym mowa w
art. 189a § 1 Kodeksu karnego.
Art. 177.
Zezwolenia na pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi udziela się na okres co najmniej
6 miesięcy.
Art. 178.
W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy dla
ofiar handlu ludźmi nie stosuje się przepisów art. 99 ust. 1 pkt 2 i 4-6 oraz art.
100 ust. 1 pkt 2, 3 i 6-9.
Art. 179.
Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt
czasowy dla ofiar handlu ludźmi zapewnia cudzoziemcowi, który nie włada w wystarczającym
stopniu językiem polskim, możliwość korzystania z pomocy tłumacza.
Art. 180.
Zezwolenie na pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi cofa się cudzoziemcowi:
1)
w przypadkach, o których mowa w art. 101 pkt 1 lub 2, w szczególności gdy cudzoziemiec
zaprzestał współpracy z organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie o
przestępstwo, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego, lub jeżeli postępowanie to zostało zakończone, lub
2)
gdy wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1
pkt 4 lub 5.
Rozdział 10
Zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na okoliczności wymagające krótkotrwałego pobytu
Art. 181.
1.
Zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na okoliczności wymagające krótkotrwałego pobytu
cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej można udzielić cudzoziemcowi,
który przebywa na tym terytorium, jeżeli:
1)
jest obowiązany do osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej
lub
2)
obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga jego wyjątkowa
sytuacja osobista, lub
3)
obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga interes Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, można udzielić na okres niezbędny do realizacji
celu, ze względu na który zezwolenie zostało udzielone, nie dłuższy jednak niż 6 miesięcy.
3.
Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, można także udzielić, gdy okoliczności ubiegania
się o to zezwolenie nie uzasadniają pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
Art. 182.
W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art.
181 ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 99 ust. 1 pkt 2, 3 i 6-8.
Art. 183.
1.
Wojewoda, rozpatrując wniosek cudzoziemca o udzielenie mu zezwolenia, o którym mowa
w art. 181 ust. 1, zwraca się z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobyt na tym terytorium może stanowić zagrożenie
dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego,
do:
1)
komendanta oddziału Straży Granicznej;
2)
komendanta wojewódzkiego Policji;
3)
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
2.
Wojewoda, w razie potrzeby, może zwrócić się o przekazanie informacji, o których mowa
w ust. 1, także do konsula właściwego ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania
cudzoziemca za granicą lub do innych organów.
3.
Komendanci, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
lub konsul przekazują wojewodzie informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 7
dni roboczych od dnia otrzymania wniosku o jej przekazanie.
4.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 3, może być przedłużony
do 30 dni roboczych, o czym komendanci, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, i Szef
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w przypadku, o którym mowa w ust. 2 - także
konsul, informują wojewodę.
5.
Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 3 lub 4, wymóg uzyskania informacji, o której
mowa w ust. 1, uznaje się za spełniony.
6.
Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do cudzoziemca, który nie ukończył 13. roku życia.
Art. 184.
Udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, odmawia się cudzoziemcowi
w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 i 3-5.
Art. 185.
Zezwolenie, o którym mowa w art. 181 ust. 1, cofa się cudzoziemcowi, gdy ustał cel
pobytu, ze względu na który zezwolenie zostało udzielone, lub gdy wystąpiła przynajmniej
jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3-5.
Rozdział 11
Zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności
Art. 186.
1.
Zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności udziela się cudzoziemcowi,
jeżeli:
1)
zamierza jako członek rodziny zamieszkiwać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
wspólnie z pracownikiem migrującym, o którym mowa w pkt 19 części I i art. 19 części II Europejskiej Karty Społecznej, sporządzonej w
Turynie dnia 18 października 1961 r. , lub z prowadzącym na tym terytorium działalność gospodarczą na własny rachunek cudzoziemcem,
o którym mowa w art. 19 ust. 10 części II Europejskiej Karty Społecznej, sporządzonej w Turynie dnia
18 października 1961 r., lub
2)
jest urodzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej małoletnim dzieckiem cudzoziemca
przebywającym na tym terytorium bez opieki, lub
3)
posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielone przez inne państwo
członkowskie Unii Europejskiej oraz:
a)
zamierza wykonywać pracę lub prowadzić działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie na tym terytorium lub
b)
zamierza podjąć lub kontynuować na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej studia lub
szkolenie zawodowe, lub
c)
wykaże, że zachodzą inne okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, lub
4)
jest członkiem rodziny cudzoziemca, o którym mowa w pkt 3, z którym przebywał na terytorium
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej i towarzyszy mu lub chce się z nim
połączyć, lub
5)
posiada uprawnienie do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na
zasadach określonych w decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia Republiki Tureckiej i EWG
z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju Stowarzyszenia, która to Rada została
powołana na podstawie Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,
podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r. (Dz. Urz. WE L 217 z 29.12.1964, str. 3685; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,
rozdz. 11, t. 11 str. 1).
2.
Do członka rodziny, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się załącznik do Europejskiej Karty Społecznej, sporządzonej w Turynie dnia 18 października 1961 r. w zakresie dotyczącym jej art. 19 ust. 6.
3.
Do członka rodziny cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się przepisy
art. 159 ust. 3.
Art. 187.
Zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności można udzielić cudzoziemcowi,
jeżeli:
1)
zamierza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podjąć lub kontynuować:
a)
naukę lub
b)
szkolenie zawodowe, lub
2)
jest absolwentem polskiej uczelni oraz poszukuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
pracy, lub
3)
jest duchownym, członkiem zakonu lub osobą pełniącą funkcję religijną w kościele lub
związku wyznaniowym, którego status jest uregulowany umową międzynarodową, przepisami
obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prawa lub który działa na podstawie
wpisu do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych, i jeżeli jego pobyt na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest związany z pełnioną funkcją lub przygotowaniem
do jej pełnienia, lub
4)
jest pokrzywdzonym, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2, lub
5)
bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia przebywał na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w pkt 4, do czasu otrzymania zaległego wynagrodzenia od podmiotu powierzającego wykonywanie
pracy albo podmiotu, o którym mowa w art. 6 lub art. 7 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r.
o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
6)
jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny z uwagi na konieczność
poszanowania prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie
dnia 4 listopada 1950 r., a cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, lub
7)
jego wyjazd z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej naruszałby prawa dziecka, określone
w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych
dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. poz. 526, z 2000 r. poz. 11 oraz z 2013 r.
poz. 677), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, a cudzoziemiec
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, lub
8)
wykazał, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-7, rozdziałach 2-10 i
art. 186 ust. 1, uzasadniające jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 188.
1.
W przypadkach, o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 1, 3 lub 4, zezwolenia na pobyt
czasowy ze względu na inne okoliczności udziela się cudzoziemcowi, jeżeli posiada:
1)
ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
2)
źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania
siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu.
2.
W przypadkach, o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4, niezależnie od wymogów
określonych w ust. 1, zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności
udziela się cudzoziemcowi, jeżeli ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
miejsce zamieszkania.
3.
W przypadkach, o których mowa w art. 187, zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na
inne okoliczności można udzielić, jeżeli cudzoziemiec, o którym mowa w art. 187:
1)
pkt 1-3, 5 lub 8, posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
2)
pkt 1 lit. b, pkt 2 lub 8, posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego
na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;
3)
pkt 1 lit. a, posiada wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów nauki, utrzymania
i powrotu;
4)
pkt 1-3, 5 lub 8, ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;
5)
pkt 5, ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej utrzymanie.
4.
Do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia, o którym
mowa w art. 186 ust. 1 lub art. 187, posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2
i ust. 3 pkt 2, stosuje się przepisy art. 114 ust. 2.
5.
Wymóg posiadania źródła stabilnego i regularnego dochodu uważa się za spełniony również
wówczas, gdy koszty utrzymania cudzoziemca będzie pokrywał członek rodziny obowiązany
do jego utrzymania, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 189.
1.
W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne
okoliczności cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 5, stosuje się przepis
art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia Republiki Tureckiej i EWG z dnia 19 września
1980 r. w sprawie rozwoju Stowarzyszenia, która to Rada została powołana na podstawie
Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,
podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r.
2.
W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy ze względu
na inne okoliczności, o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 4, stosuje się przepisy
art. 169.
Art. 190.
Zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności cudzoziemcowi udziela
się na okres:
1)
ważności zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego cudzoziemcowi, któremu cudzoziemiec
ubiegający się o zezwolenie na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności towarzyszy
lub z którym zamierza się połączyć - w przypadku, o którym mowa w art. 186 ust. 1
pkt 4;
2)
nauki lub szkolenia zawodowego, nie na dłużej jednak niż na okres 1 roku - w przypadku,
o którym mowa w art. 187 pkt 1;
3)
1 roku - w przypadku, o którym mowa w art. 187 pkt 2.
Art. 191.
1.
Do odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne
okoliczności nie stosuje się przepisów:
1)
art. 100 ust. 1 pkt 9 w przypadku, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 2 lub art.
187 pkt 4;
2)
art. 100 ust. 1 pkt 8 w przypadku, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4, jeżeli
cudzoziemiec ubiega się o udzielenie mu kolejnego zezwolenia;
3)
art. 100 ust. 1 pkt 6 i 7 w przypadku, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lub 4;
4)
art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz 6-9 w przypadkach, o których mowa w art. 186 ust. 1
pkt 5 lub art. 187 pkt 6 lub 7.
2.
Cudzoziemcowi, który osiągnął pełnoletność w trakcie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i złożył wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na
inne okoliczności w ciągu 1 roku od dnia, w którym osiągnął pełnoletność, nie można
odmówić udzielenia tego zezwolenia, gdy przemawia za tym szczególnie ważny interes
cudzoziemca, a wyłączną podstawą odmowy byłby jego nielegalny pobyt na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 192.
1.
Zezwolenia udzielonego ze względu na okoliczności, o których mowa w art. 186 ust.
1 pkt 3 lub 4, nie cofa się cudzoziemcowi, gdy podlegając obowiązkowi leczenia na
podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi, nie wyraża zgody na to leczenie.
2.
Zezwolenie udzielone ze względu na okoliczności, o których mowa w art. 186 ust. 1
pkt 5 lub art. 187 pkt 6 lub 7, cofa się cudzoziemcowi w przypadkach, o których mowa
w art. 100 ust. 1 pkt 4 lub 5 lub art. 101 pkt 1.
Art. 193.
Wojewoda informuje Szefa Urzędu o:
1)
udzieleniu cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3, zezwolenia na pobyt
czasowy ze względu na inne okoliczności, o cofnięciu mu takiego zezwolenia lub o odmowie
udzielenia kolejnego takiego zezwolenia;
2)
cofnięciu cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 4, zezwolenia na pobyt
czasowy udzielonego ze względu na inne okoliczności lub o odmowie udzielenia mu kolejnego
takiego zezwolenia.
Art. 194.
1.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1)
minimalną wysokość środków finansowych, jakie będzie musiał posiadać cudzoziemiec,
który zamierza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podjąć lub kontynuować naukę,
na pokrycie kosztów utrzymania i kosztów podróży powrotnej do państwa pochodzenia
lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia
na wjazd;
2)
dokumenty mogące potwierdzić możliwość uzyskania środków, o których mowa w pkt 1,
zgodnie z prawem.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów uwzględni konieczność określenia
takiej minimalnej wysokości środków finansowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, aby
były one wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej cudzoziemca i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu bez konieczności
korzystania z pomocy społecznej na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.
Dział VI
Zezwolenie na pobyt stały i zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE
Rozdział 1
Zezwolenie na pobyt stały
Art. 195.
1.
Zezwolenia na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego
wniosek, jeżeli:
1)
jest dzieckiem cudzoziemca, któremu udzielono zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia
na pobyt rezydenta długoterminowego UE pozostającym pod jego władzą rodzicielską:
a)
urodzonym po udzieleniu temu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia
na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub
b)
urodzonym w okresie ważności zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego temu cudzoziemcowi,
lub
2)
jest dzieckiem obywatela polskiego pozostającym pod jego władzą rodzicielską, lub
3)
jest osobą o polskim pochodzeniu i zamierza osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na stałe, lub
4)
pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem
polskim przez co najmniej 3 lata przed dniem, w którym złożył wniosek o udzielenie
mu zezwolenia na pobyt stały, i bezpośrednio przed złożeniem tego wniosku przebywał
nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nie krótszy niż
2 lata na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z pozostawaniem
w związku małżeńskim z obywatelem polskim lub w związku z uzyskaniem statusu uchodźcy,
ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt ze względów humanitarnych, lub
5)
jest ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu art. 115 § 22 Kodeksu karnego i:
a)
przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku
o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 1 rok na podstawie
zezwolenia na pobyt czasowy dla ofiar handlu ludźmi,
b)
współpracował z organami ścigania w postępowaniu karnym w sprawie o przestępstwo,
o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego,
c)
ma uzasadnione obawy przed powrotem do państwa pochodzenia, potwierdzone przez prokuratora
prowadzącego postępowanie w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego, lub
6)
bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały przebywał
nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nie krótszy niż
5 lat na podstawie statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt ze
względów humanitarnych, lub
7)
bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały przebywał
nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nie krótszy niż
10 lat na podstawie zgody na pobyt tolerowany udzielonej na podstawie art. 351 pkt
1 lub 3, lub
8)
udzielono mu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej azylu, lub
9)
posiada ważną Kartę Polaka i zamierza osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na stałe.
2.
Do ustalenia polskiego pochodzenia osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się
przepisy art. 5 ust. 1-3 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji .
320)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Do okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 6 lub 7, cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie nadanego statusu uchodźcy lub udzielonej ochrony
uzupełniającej wlicza się okres jego pobytu na tym terytorium w toku postępowania
w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, nawet jeżeli przebywał w tym okresie
w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców.
4.
Pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiący podstawę do udzielenia
mu zezwolenia na pobyt stały uznaje się za nieprzerwany, jeżeli żadna z przerw w nim
nie była dłuższa niż 6 miesięcy i wszystkie przerwy nie przekroczyły łącznie 10 miesięcy
w okresach stanowiących podstawę do udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały, chyba
że przerwa była spowodowana:
1)
wykonywaniem przez cudzoziemca obowiązków zawodowych lub świadczeniem przez niego
pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy zawartej z pracodawcą,
którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
2)
towarzyszeniem cudzoziemcowi, o którym mowa w pkt 1, przez jego małżonka lub małoletnie
dziecko, lub
3)
szczególną sytuacją osobistą wymagającą obecności cudzoziemca poza terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i trwała nie dłużej niż 6 miesięcy, lub
4)
wyjazdem poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu odbycia praktyk lub uczestnictwa
w zajęciach, przewidzianych w toku studiów w polskiej uczelni.
Art. 196.
1.
Odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na
pobyt stały, gdy cudzoziemiec:
1)
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
a)
nielegalnie lub
b)
na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i pobytu na tym terytorium wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1
pkt 23, lub
c)
na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, lub
d)
na podstawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, lub
2)
jest zatrzymany, umieszczony w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców
lub stosuje się wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju,
lub
3)
odbywa karę pozbawienia wolności lub jest tymczasowo aresztowany, lub
4)
został zobowiązany do powrotu i nie upłynął jeszcze termin dobrowolnego powrotu określony
w decyzji w tej sprawie, także w przypadku przedłużenia tego terminu, lub
5)
jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach, o których
mowa w art. 299 ust. 6, lub
6)
przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, lub
7)
nie złożył odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu, choć był do tego
obowiązany.
2.
Przepisów ust. 1 pkt 1-5 nie stosuje się do cudzoziemca, któremu udzielono azylu w
Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Przepisu ust. 1 pkt 1 lit. a nie stosuje się do urodzonego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej małoletniego dziecka cudzoziemca, któremu udzielono zezwolenia na pobyt stały
lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, oraz do dziecka obywatela polskiego,
które pozostaje pod władzą rodzicielską tego obywatela.
4.
Przepisu ust. 1 pkt 1 lit. c nie stosuje się do cudzoziemców, o których mowa w art.
195 ust. 1 pkt 3.
Art. 197.
1.
Udzielenia zezwolenia na pobyt stały odmawia się cudzoziemcowi, jeżeli:
1)
nie spełnia on wymogów, o których mowa w art. 195 ust. 1, lub
2)
obowiązuje wpis jego danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej jest niepożądany, lub
3)
jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub
4)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego, lub
5)
wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub
6)
podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie przez niego związku małżeńskiego
z obywatelem polskim, a związek małżeński został zawarty w celu obejścia niniejszej
ustawy, lub
7)
w postępowaniu w sprawie udzielenia mu tego zezwolenia:
a)
złożył on wniosek o udzielenie zezwolenia zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub
fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje,
lub
b)
zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu
użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub
8)
zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków gdy uzyskał on przewidziane
prawem zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie
w całości wykonania decyzji właściwego organu, lub
9)
nie zwrócił kosztów związanych z wydaniem i wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu, które zostały pokryte z budżetu państwa.
2.
Udzielenia zezwolenia na pobyt stały cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 195 ust.
1 pkt 3, odmawia się w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 lub 7.
3.
Udzielenia zezwolenia na pobyt stały cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 195 ust.
1 pkt 8, odmawia się, jeżeli nie spełnia on wymogów, o których mowa w art. 195 ust.
1.
4.
Do ustalenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 7, nie stosuje się przepisu
art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 198.
1.
Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy
wjazdu, zezwolenia na pobyt stały można udzielić tylko w razie istnienia poważnych
przyczyn uzasadniających jego udzielenie, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub
z powodu zobowiązań międzynarodowych, z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało
wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda, rozpatrując wniosek o udzielenie cudzoziemcowi
zezwolenia na pobyt stały, zasięga opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji
Wykonawczej Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji.
3.
Wojewoda informuje właściwy organ innego państwa obszaru Schengen, za pośrednictwem
Komendanta Głównego Policji, o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały
w przypadku, o którym mowa w ust. 1.
Art. 199.
1.
Zezwolenie na pobyt stały cofa się cudzoziemcowi, jeżeli:
1)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego lub
2)
wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub
3)
w postępowaniu w sprawie udzielenia mu tego zezwolenia:
a)
złożył on wniosek o udzielenie zezwolenia zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub
fałszywe informacje lub dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje,
lub
b)
zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu
użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub
4)
został skazany prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne
na karę co najmniej 3 lat pozbawienia wolności, lub
5)
opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający 6 lat.
2.
Cudzoziemcowi, o którym mowa w:
1)
art. 195 ust. 1 pkt 3, cofa się zezwolenie na pobyt stały w przypadkach, o których
mowa w ust. 1 pkt 1, 3 lub 5;
2)
art. 195 ust. 1 pkt 8, cofa się zezwolenie na pobyt stały w przypadku pozbawienia
go azylu w Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Jeżeli podstawą udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały był fakt pozostawania
w związku małżeńskim z obywatelem polskim, zezwolenie można cofnąć, jeżeli cudzoziemiec
rozwiódł się w ciągu 2 lat od dnia, w którym udzielono mu zezwolenia na pobyt stały.
4.
Do ustalenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się przepisu
art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 200.
Zezwolenie na pobyt stały wygasa z mocy prawa z dniem:
1)
udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE albo
2)
nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego.
Art. 201.
1.
Zezwolenia na pobyt stały udziela cudzoziemcowi lub odmawia jego udzielenia wojewoda
właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji.
2.
Zezwolenie na pobyt stały cofa się cudzoziemcowi, w drodze decyzji.
3.
Decyzję w sprawie cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały wydaje wojewoda
właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, a w przypadku gdy cudzoziemiec
opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - wojewoda, który udzielił tego zezwolenia:
1)
z urzędu albo
2)
na wniosek Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta
Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, komendanta oddziału Straży
Granicznej lub komendanta wojewódzkiego Policji.
Art. 202.
1.
Cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały osobiście, nie
później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały nie został złożony przez cudzoziemca
osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie 7 dni pod rygorem
pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
3.
W przypadku cudzoziemca będącego:
1)
osobą małoletnią - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały składają rodzice
lub ustanowieni przez sąd opiekunowie albo jedno z rodziców lub jeden z ustanowionych
przez sąd opiekunów;
2)
osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt
stały składa opiekun ustanowiony przez sąd;
3)
osobą małoletnią bez opieki - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały składa
kurator.
4.
Przy składaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt stały cudzoziemcowi będącemu
osobą małoletnią, która ukończyła 6. rok życia, jest wymagana jego obecność.
5.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do małoletniego dziecka cudzoziemca, któremu udzielono
zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, oraz
do dziecka obywatela polskiego, które pozostaje pod władzą rodzicielską tego obywatela.
Art. 203.
1.
Cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały na formularzu zawierającym:
1)
dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13;
2)
dane lub informacje dotyczące małżonka cudzoziemca, o których mowa w art. 13;
3)
następujące dane dotyczące dokumentu podróży cudzoziemca:
a)
serię i numer,
b)
datę wydania i datę upływu ważności,
c)
nazwę organu wydającego,
d)
liczbę osób wpisanych do dokumentu podróży;
4)
informacje o:
a)
podróżach i pobytach zagranicznych cudzoziemca w okresie 5 lat przed dniem złożenia
wniosku,
b)
poprzednich pobytach oraz aktualnym pobycie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
5)
informację o zatrzymaniu cudzoziemca, umieszczeniu go w strzeżonym ośrodku lub w areszcie
dla cudzoziemców, o zakazie opuszczania przez niego kraju, odbywaniu kary pozbawienia
wolności lub o jego tymczasowym aresztowaniu;
6)
informację o zobowiązaniach podatkowych cudzoziemca wobec Skarbu Państwa;
7)
wzór podpisu cudzoziemca.
2.
Składając wniosek, o którym mowa w ust. 1, cudzoziemiec uzasadnia go, składa pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań pisemne oświadczenie, że dane
zawarte we wniosku są prawdziwe, oraz przedstawia ważny dokument podróży i dołącza
do niego:
1)
aktualną fotografię;
2)
dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających
ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt stały.
3.
W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu
podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający
tożsamość.
4.
Od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt stały pobiera się
odciski linii papilarnych.
Art. 204.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały;
2)
liczbę fotografii dołączanych do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na
pobyt stały i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące tych fotografii;
3)
wzór stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia
na pobyt stały;
4)
sposób pobierania odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu;
5)
sposób utrwalania danych umieszczanych w karcie pobytu i przekazywania ich do spersonalizowania
karty pobytu.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni potrzebę zapewnienia sprawności postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi
zezwolenia na pobyt stały i możliwości skutecznej weryfikacji przesłanek udzielenia
tego zezwolenia.
Art. 205.
1.
W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt stały cudzoziemcowi będącemu
małżonkiem obywatela polskiego organ, który prowadzi to postępowanie, ustala, czy
związek małżeński został zawarty w celu obejścia niniejszej ustawy.
2.
Do ustalenia, czy związek małżeński został zawarty w celu obejścia niniejszej ustawy,
stosuje się przepisy art. 169 ust. 2, 4 i 5.
Art. 206.
1.
Jeżeli wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały został złożony
w czasie jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie zawiera
braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie:
1)
wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla, który potwierdza
złożenie wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt stały;
2)
pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od
dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia mu zezwolenia
na pobyt stały stanie się ostateczna.
2.
Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia
cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały na wniosek strony.
Art. 207.
1.
Przed wydaniem decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały wojewoda
zasięga informacji, czy wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobyt na tym
terytorium stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony
bezpieczeństwa i porządku publicznego.
2.
Informacji, o której mowa w ust. 1, zasięga się na wniosek, który składa się do:
1)
komendanta oddziału Straży Granicznej;
2)
komendanta wojewódzkiego Policji;
3)
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, w szczególnie uzasadnionych przypadkach można złożyć
również do innych organów niż te, o których mowa w ust. 2.
4.
Komendanci, o których mowa w ust. 2, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub
organy, o których mowa w ust. 3, przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w
terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.
5.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin 30-dniowy może być przedłużony do 60
dni.
6.
Organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia wojewodę o przedłużeniu terminu,
o którym mowa w ust. 5.
7.
Jeżeli organy, o których mowa w ust. 2 i 3, nie przekażą informacji w terminach, o
których mowa w ust. 4 lub 5, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony.
8.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który nie ukończył 13. roku życia.
Art. 208.
W przypadku gdy inne państwo obszaru Schengen zasięga opinii, o której mowa w art.
25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen, wojewoda ustala, czy zachodzą przesłanki
do cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały i informuje o tym, za pośrednictwem
Komendanta Głównego Policji, właściwy organ tego państwa.
Art. 209.
1.
Wojewoda informuje organ Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca
o cofnięciu zezwolenia na pobyt stały, gdy decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, organ Straży Granicznej ustala, czy zachodzą
przesłanki do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
Art. 210.
Postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały powinno
zakończyć się nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia jego wszczęcia, a postępowanie
odwoławcze - w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania.
Rozdział 2
Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE
Art. 211.
1.
Zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się cudzoziemcowi na czas
nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
legalnie i nieprzerwanie co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku
i spełnia łącznie następujące warunki:
1)
posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów
utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;
2)
posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli wymogi, o których mowa w art.
114 ust. 2, spełniał:
1)
w ciągu 2 lat pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem
wniosku - w przypadku, o którym mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1;
2)
w ciągu 3 lat pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem
wniosku - w pozostałych przypadkach.
Art. 212.
1.
Do 5-letniego okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa
w art. 211 ust. 1, zalicza się:
1)
łączny okres legalnego pobytu na terytorium Unii Europejskiej, jeżeli cudzoziemiec
przebywał legalnie i nieprzerwanie na tym terytorium co najmniej przez 5 lat na podstawie
wydanego przez państwo członkowskie Unii Europejskiej dokumentu pobytowego, o którym
mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją „Niebieska Karta
UE”, w tym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - co najmniej przez 2 lata bezpośrednio
przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym
wysokich kwalifikacji;
221)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 8 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
cały okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w toku postępowania w sprawie
udzielenia ochrony międzynarodowej, jeżeli przekroczył on 18 miesięcy;
3)
połowę okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - w przypadku cudzoziemca
przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
a)
na podstawie wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 9 lub 10, lub
b)
na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 144 lub art. 187 pkt 1 lit. b, lub
c22)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 8 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
w toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.
2.
Do 5-letniego okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa
w art. 211 ust. 1, nie zalicza się pobytu cudzoziemca:
1)
będącego pracownikiem delegowanym przez usługodawcę w celu transgranicznego świadczenia
usług lub będącego usługodawcą świadczącym usługi transgraniczne;
2)
przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen
upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na
tym terytorium wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23;
3)
w okresie jego nauki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
który został zobowiązany do powrotu i nie upłynął jeszcze termin dobrowolnego powrotu
określony w decyzji w tej sprawie, także w przypadku przedłużenia tego terminu;
5)
który jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach,
o których mowa w art. 299 ust. 6;
6)
będącego członkiem misji dyplomatycznej lub urzędu konsularnego państwa obcego lub
inną osobą zrównaną z nimi na podstawie ustaw, umów międzynarodowych lub powszechnie
ustalonych zwyczajów międzynarodowych;
7)
o którym mowa w art. 181 ust. 1;
823)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 8 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
w toku postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej, w przypadku gdy
postępowanie to zakończyło się odmową nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony
uzupełniającej;
9)
na podstawie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.
3.
Pobyt cudzoziemca stanowiący podstawę do udzielenia mu zezwolenia na pobyt rezydenta
długoterminowego UE uznaje się za nieprzerwany, jeżeli żadna z przerw w nim:
1)
nie była dłuższa niż 6 miesięcy i wszystkie przerwy nie przekroczyły łącznie 10 miesięcy
w 5-letnim okresie, o którym mowa w art. 211 ust. 1 - w przypadku pobytu cudzoziemca
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
nie była dłuższa niż 12 miesięcy i wszystkie przerwy nie przekroczyły łącznie 18 miesięcy
w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 - w przypadku pobytu na terytorium innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt
czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji.
4.
Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli przerwa była spowodowana:
1)
wykonywaniem przez cudzoziemca obowiązków zawodowych lub świadczeniem przez niego
pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy zawartej z pracodawcą,
którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
2)
towarzyszeniem cudzoziemcowi, o którym mowa w pkt 1, przez jego małżonka lub małoletnie
dziecko, lub
3)
szczególną sytuacją osobistą wymagającą obecności cudzoziemca poza terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i trwała nie dłużej niż 6 miesięcy, lub
4)
wyjazdem poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu odbycia praktyk lub uczestnictwa
w zajęciach, przewidzianych w toku studiów w polskiej uczelni.
Art. 213.
Odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na
pobyt rezydenta długoterminowego UE, gdy cudzoziemiec:
1)
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
a)
nielegalnie lub
b)
na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i pobytu na tym terytorium wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1
pkt 23, lub
c)
w celu odbycia studiów lub szkolenia zawodowego, lub
d)
w związku z zamiarem podjęcia lub kontynuowania nauki na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, lub
e)
w związku z uzyskaniem zgody na pobyt ze względów humanitarnych, zgody na pobyt tolerowany,
azylu lub ochrony czasowej, lub
f24)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
w związku z ubieganiem się o udzielenie ochrony międzynarodowej lub udzielenie azylu,
lub
g)
na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, lub
h)
na podstawie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,
lub
2)
jest pracownikiem delegowanym przez usługodawcę w celu transgranicznego świadczenia
usług lub usługodawcą świadczącym usługi transgraniczne, lub
3)
jest zatrzymany, umieszczony w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców
lub jest wobec niego stosowany środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju,
lub
4)
odbywa karę pozbawienia wolności lub jest tymczasowo aresztowany, lub
5)
został zobowiązany do powrotu i nie upłynął jeszcze termin dobrowolnego powrotu określony
w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, także w przypadku przedłużenia tego
terminu, lub
6)
jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach, o których
mowa w art. 299 ust. 6, lub
7)
przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, lub
8)
nie złożył odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu, choć był do tego
obowiązany.
Art. 214.
1.
Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE, jeżeli:
1)
nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 211 ust. 1, lub
2)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego.
2.
Na okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie można się powoływać w celach gospodarczych.
Art. 215.
1.
Cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE, jeżeli:
1)
nabycie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE nastąpiło w sposób niezgodny
z prawem lub
2)
stanowi on rzeczywiste i poważne zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa
lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, lub
3)
opuścił on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający 6 lat, lub
4)
opuścił on terytorium Unii Europejskiej na okres następujących kolejno po sobie:
a)
12 miesięcy lub
b)
24 miesięcy, jeżeli posiadał zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy
w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji lub jest członkiem rodziny cudzoziemca,
który takie zezwolenie posiadał, lub
5)
uzyskał on na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej zezwolenie
na pobyt rezydenta długoterminowego UE, lub
6)
został on pozbawiony statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej na podstawie przepisów
ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, jeżeli zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE zostało udzielone w związku
z pobytem na tym terytorium na podstawie statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej.
2.
Na zagrożenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie można się powoływać w celach gospodarczych.
3.
W postępowaniu w sprawie cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE ze względu na okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględnia się:
1)
okres pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
wiek cudzoziemca;
3)
związki cudzoziemca z Rzecząpospolitą Polską lub brak związków z państwem pochodzenia;
4)
skutki cofnięcia zezwolenia dla cudzoziemca i członków jego rodziny.
Art. 216.
Do udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE cudzoziemcowi,
któremu cofnięto takie zezwolenie ze względu na przesłanki, o których mowa w art.
215 ust. 1 pkt 3-5, nie stosuje się art. 219 ust. 1 pkt 4 i 9.
Art. 217.
Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE wygasa z mocy prawa z dniem nabycia
obywatelstwa polskiego.
Art. 218.
1.
Zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela cudzoziemcowi lub odmawia
mu jego udzielenia, w drodze decyzji, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu
cudzoziemca.
2.
Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE cofa, w drodze decyzji, z urzędu
lub na wniosek Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, komendanta oddziału
Straży Granicznej lub komendanta wojewódzkiego Policji, wojewoda:
1)
właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca albo
2)
który udzielił zezwolenia - w przypadku gdy cudzoziemiec opuścił terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
Art. 219.
1.
Cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE na formularzu zawierającym:
1)
dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13;
2)
imię, nazwisko, datę urodzenia, płeć, obywatelstwo i miejsce zamieszkania członków
rodziny cudzoziemca pozostających na jego utrzymaniu, zamieszkałych na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, z określeniem stopnia pokrewieństwa;
3)
następujące dane dotyczące dokumentu podróży cudzoziemca:
a)
serię i numer,
b)
datę wydania i datę upływu ważności,
c)
nazwę organu wydającego,
d)
liczbę osób wpisanych do dokumentu podróży;
4)
informacje o:
a)
podróżach i pobytach zagranicznych cudzoziemca w okresie 5 lat przed dniem złożenia
wniosku,
b)
poprzednich pobytach oraz aktualnym pobycie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
5)
informacje o:
a)
źródle dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca i członków
rodziny pozostających na jego utrzymaniu,
b)
liczbie osób pozostających na utrzymaniu cudzoziemca,
c)
wysokości dochodu cudzoziemca w okresie ostatnich 3 lat, a w przypadku, o którym mowa
w art. 212 ust. 1 pkt 1 - w okresie ostatnich 2 lat;
6)
informację o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym;
7)
informację o udzielonym cudzoziemcowi w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej
zezwoleniu na pobyt rezydenta długoterminowego UE;
8)
informację o pobycie na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej na
podstawie dokumentu pobytowego z adnotacją „Niebieska Karta UE” wydanego przez inne
niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz o przerwach
w tym pobycie;
9)
informację o zatrzymaniu cudzoziemca, umieszczeniu go w strzeżonym ośrodku lub w areszcie
dla cudzoziemców, o zakazie opuszczania przez niego kraju, odbywaniu kary pozbawienia
wolności lub o jego tymczasowym aresztowaniu;
10)
wzór podpisu cudzoziemca.
2.
Składając wniosek, o którym mowa w ust. 1, cudzoziemiec uzasadnia go, składa pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań pisemne oświadczenie, że dane
zawarte we wniosku są prawdziwe, oraz przedstawia ważny dokument podróży oraz tytuł
prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym będzie przebywał, i dołącza do
niego:
1)
aktualną fotografię;
2)
dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających
ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.
3.
Za tytuł prawny, o którym mowa w ust. 2, nie uznaje się umowy użyczenia lokalu, chyba
że użyczającym jest zstępny, wstępny, małżonek, rodzice małżonka lub rodzeństwo cudzoziemca.
4.
W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu
podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający
tożsamość.
5.
Od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE pobiera się odciski linii papilarnych.
Art. 220.
W przypadku, o którym mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen, wojewoda
informuje właściwy organ innego państwa obszaru Schengen, za pośrednictwem Komendanta
Głównego Policji, o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE.
Art. 221.
W przypadku gdy cudzoziemiec posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
UE udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, wojewoda przekazuje
Szefowi Urzędu kopię decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta
długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 222.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE;
2)
liczbę fotografii dołączanych do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na
pobyt rezydenta długoterminowego UE i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące tych
fotografii;
3)
wzór stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia
na pobyt rezydenta długoterminowego UE;
4)
sposób pobierania odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu;
5)
sposób utrwalania danych umieszczanych w karcie pobytu i przekazywania ich do spersonalizowania
karty pobytu.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni potrzebę zapewnienia sprawności postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi
zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE i możliwości skutecznej weryfikacji
przesłanek udzielenia tego zezwolenia.
Art. 223.
Do udzielenia lub cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE stosuje się przepisy art. 202 oraz art. 206-210.
Art. 224.
Szef Urzędu w terminie 1 miesiąca od otrzymania wniosku innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej udziela informacji temu państwu, czy cudzoziemiec nadal posiada
ochronę międzynarodową w Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 225.
Szef Urzędu w przypadku przejęcia przez Rzeczpospolitą Polską odpowiedzialności za
ochronę międzynarodową zwraca się do właściwego organu innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, które wydało zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE
z adnotacją o przyznanej ochronie międzynarodowej, z wnioskiem o zmianę tej adnotacji.
Dział VII
Dokumenty wydawane cudzoziemcom
Art. 226.
Cudzoziemcowi mogą być wydane następujące dokumenty:
1)
karta pobytu;
2)
polski dokument podróży dla cudzoziemca;
3)
polski dokument tożsamości cudzoziemca;
4)
tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca;
5)
dokument potwierdzający posiadanie zgody na pobyt tolerowany o nazwie „zgoda na pobyt
tolerowany”.
Art. 227.
W przypadku gdy którykolwiek z dokumentów, o których mowa w art. 226, został wydany
osobie nieuprawnionej, organ wydający ten dokument stwierdza, w drodze decyzji, jego
nieważność.
Art. 228.
W dokumentach, o których mowa w art. 226, nie umieszcza się podpisu ich posiadacza,
gdy są one wydawane:
1)
osobie małoletniej, która nie ukończyła 13. roku życia, lub
2)
osobie, która ukończyła 13. rok życia, ale z powodu swojej niepełnosprawności nie
może złożyć podpisu samodzielnie.
Art. 229.
1.
Dokumenty, o których mowa w art. 226, wydaje się i wymienia na wniosek cudzoziemca.
2.
Pierwszą kartę pobytu wydaje się z urzędu.
3.
Polski dokument tożsamości cudzoziemca, w przypadku małoletniego cudzoziemca urodzonego
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i przebywającego na tym terytorium bez opieki
rodziców, można wydać także z urzędu.
4.
Pierwszą kartę pobytu w przypadku cudzoziemca, który:
1)
przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w
celu połączenia z rodziną lub
2)
jest członkiem najbliższej rodziny repatrianta, lub
3)
uzyskał zgodę na pobyt ze względów humanitarnych
- wydaje się na wniosek cudzoziemca.
5.
Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca w przypadku cudzoziemca:
1)
podlegającego relokacji lub przesiedleniu - wydaje się na wniosek Szefa Urzędu;
2)
o którym mowa w art. 268 pkt 2 - można wydać także z urzędu.
6.
Przed wydaniem pierwszej karty pobytu cudzoziemcowi, który uzyskał zezwolenie na pobyt
rezydenta długoterminowego UE i wcześniej posiadał zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
UE udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej w związku z pobytem
na podstawie ochrony międzynarodowej, wojewoda zwraca się, za pośrednictwem Szefa
Urzędu, do tego państwa członkowskiego w celu ustalenia, czy cudzoziemiec nie został
pozbawiony ochrony międzynarodowej.
725)Dodany przez art. 5 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Wydanie karty pobytu cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 195 ust. 1 pkt 9, następuje
po zwróceniu przez niego Karty Polaka, zgodnie z art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka .
Art. 230.
1.
Wniosek o wymianę dokumentów, o których mowa w art. 226 pkt 1-3 i 5, należy złożyć
w terminie 14 dni po wystąpieniu przesłanek do ich wymiany, o których mowa w przepisach
niniejszego działu.
2.
Wniosek o wydanie kolejnej karty pobytu należy złożyć co najmniej na 30 dni przed
upływem okresu ważności karty pobytu.
Art. 231.
1.
Cudzoziemiec składa wniosek o wydanie lub wymianę dokumentów, o których mowa w art.
226, na formularzu zawierającym:
1)
dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13;
2)
dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, dotyczące objętych wnioskiem
dzieci i innych osób wpisanych do dokumentu podróży - w przypadku wniosku o wydanie
lub wymianę polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca albo o wydanie tymczasowego
polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca;
3)
adres zameldowania na pobyt stały lub pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące.
2.
Cudzoziemiec, składając wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia ważny dokument
podróży i dołącza do wniosku:
1)
aktualne fotografie swoją i osób objętych wnioskiem;
2)
dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych i okoliczności podanych we wniosku.
3.
W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada lub nie ma możliwości
uzyskania dokumentu podróży, zamiast ważnego dokumentu podróży dopuszcza się przedstawienie
innego dokumentu potwierdzającego tożsamość cudzoziemca.
4.
Cudzoziemiec, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
zaświadczenia, o którym mowa w art. 170, składając wniosek o wydanie polskiego dokumentu
tożsamości cudzoziemca jest zwolniony z obowiązku przedstawienia ważnego dokumentu
podróży lub innego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość, jeżeli z uwagi na szczególne
okoliczności nie posiada takich dokumentów i nie ma możliwości ich uzyskania.
Art. 232.
1.
W przypadku utraty lub uszkodzenia dokumentu, o którym mowa w art. 226 pkt 1-3 i 5,
cudzoziemiec, w terminie 3 dni od dnia jego utraty lub uszkodzenia, zawiadamia o tym
fakcie organ, który wydał ten dokument.
2.
Cudzoziemcowi, który zawiadomił o utracie lub uszkodzeniu dokumentu, o którym mowa
w art. 226 pkt 1-3 i 5, wydaje się nieodpłatnie zaświadczenie potwierdzające ten fakt.
3.
Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2, jest ważne do czasu wydania cudzoziemcowi kolejnego
dokumentu, nie dłużej jednak niż przez 2 miesiące.
4.
Zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się na formularzu zawierającym dane,
o których mowa w art. 244 ust. 1, oraz podpis zawiadamiającego.
Art. 233.
1.
Cudzoziemiec, który odzyskał utracony dokument, o którym mowa w art. 226 pkt 1-3 i
5, zawiadamia o tym fakcie, w terminie 3 dni od dnia jego odzyskania, organ, który
wydał ten dokument.
2.
Cudzoziemiec, który otrzymał kolejny dokument wydany w miejsce utraconego, niezwłocznie
zwraca odzyskany dokument organowi, który ten dokument wydał.
Art. 234.
1.
Osoba, która znalazła cudzy dokument, o którym mowa w art. 226 pkt 1-3 i 5, niezwłocznie
przekazuje go wojewodzie, komendantowi wojewódzkiemu (Stołecznemu), komendantowi powiatowemu
(miejskiemu) Policji, komendantowi komisariatu Policji, innemu organowi administracji
publicznej lub konsulowi Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Podmioty, o których mowa w ust. 1, przekazują niezwłocznie znaleziony dokument organowi,
który go wydał, w celu unieważnienia.
Art. 235.
1.
Dokumenty, o których mowa w art. 226, wydaje się lub wymienia po uiszczeniu opłaty.
2.
Dochody z opłat za wydanie i wymianę dokumentów, o których mowa w art. 226, stanowią
dochód budżetu państwa.
Art. 236.
Opłaty, o której mowa w art. 235 ust. 1, nie pobiera się w przypadku:
1)
wydania pierwszej karty pobytu cudzoziemcowi, który w Rzeczypospolitej Polskiej uzyskał:
a)
status uchodźcy,
b)
ochronę uzupełniającą,
c)
zgodę na pobyt ze względów humanitarnych;
2)
wydania pierwszej karty pobytu cudzoziemcowi, któremu w Rzeczypospolitej Polskiej
udzielono zezwolenia na pobyt stały jako członkowi najbliższej rodziny repatrianta;
3)
gdy wydany lub wymieniony dokument zawierał wady techniczne;
4)
wydania z urzędu polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca małoletniemu cudzoziemcowi;
5)
wydania tymczasowego polskiego dokumentu podróży cudzoziemcowi relokowanemu lub przesiedlanemu
albo w przypadku przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;
6)
wymiany karty pobytu z powodu okoliczności, o których mowa w art. 241 pkt 5 lub 6.
Art. 237.
1.
Ulga w opłacie za wydanie lub wymianę dokumentów, o których mowa w art. 226, przysługuje
cudzoziemcom:
1)
którzy znajdują się w trudnej sytuacji materialnej;
2)
których celem pobytu jest pobieranie nauki w szkole ponadgimnazjalnej i szkole wyższej
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
3)
małoletnim, którzy w dniu złożenia wniosku o wydanie lub wymianę karty pobytu lub
dokumentu nie ukończyli 16 lat.
2.
Ulga w opłacie, o której mowa w ust. 1, wynosi 50% kwoty określonej w przepisach wydanych
na podstawie art. 239 ust. 1.
Art. 238.
W przypadku zawinionej utraty lub zawinionego zniszczenia dokumentów, o których mowa
w art. 226 pkt 1-3 i 5, opłatę za wymianę tych dokumentów podwyższa się do 300% w
stosunku do opłat określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 239 ust. 1.
Art. 239.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wysokość opłat pobieranych w Rzeczypospolitej Polskiej za wydanie i wymianę karty
pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, polskiego dokumentu tożsamości
cudzoziemca i dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany” oraz za wydanie tymczasowego polskiego
dokumentu podróży dla cudzoziemca;
2)
tryb uiszczania opłat, o których mowa w pkt 1;
3)
dokumenty wymagane do uzyskania ulg, o których mowa w art. 237 ust. 1;
4)
wysokość opłat pobieranych w Rzeczypospolitej Polskiej za wymianę karty pobytu, polskiego
dokumentu podróży dla cudzoziemca, polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca i dokumentu
„zgoda na pobyt tolerowany” w przypadku zawinionej ich utraty albo zawinionego ich
zniszczenia.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni:
1)
jednostkowe koszty wytworzenia i wydania lub wymiany karty pobytu, polskiego dokumentu
podróży dla cudzoziemca, polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca i dokumentu „zgoda
na pobyt tolerowany” oraz wydania tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca;
2)
zróżnicowanie wysokości opłat za wymianę dokumentów w przypadku zawinionej ich utraty
lub zniszczenia, w zależności od ilości zdarzeń powodujących konieczność wydania nowych
dokumentów.
Art. 240.
Kartę pobytu wydaje się cudzoziemcowi, któremu udzielono:
1)
zezwolenia na pobyt czasowy;
2)
zezwolenia na pobyt stały;
3)
zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE;
4)
zgody na pobyt ze względów humanitarnych.
Art. 241.
Kartę pobytu wymienia się w przypadku:
1)
zmiany danych umieszczonych w dotychczasowej karcie pobytu;
2)
zmiany wizerunku twarzy posiadacza karty pobytu w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego
w tej karcie w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację posiadacza
karty;
3)
jej utraty;
4)
jej uszkodzenia;
5)
przejęcia przez Rzeczpospolitą Polską odpowiedzialności za ochronę międzynarodową
posiadacza karty pobytu wydanej w związku z udzieleniem zezwolenia na pobyt rezydenta
długoterminowego UE z adnotacją, o której mowa w art. 244 ust. 1 pkt 18;
6)
przejęcia przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej odpowiedzialności za ochronę
międzynarodową posiadacza karty pobytu wydanej w związku z udzieleniem zezwolenia
na pobyt rezydenta długoterminowego UE.
Art. 242.
Karta pobytu w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego
pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia go, wraz z dokumentem
podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy.
Art. 243.
1.
Karta pobytu wydana cudzoziemcowi w przypadku udzielenia mu:
1)
zezwolenia na pobyt czasowy - jest ważna przez okres, na który udzielono mu tego zezwolenia;
2)
zezwolenia na pobyt stały - jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej wydania;
3)
zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE - jest ważna przez okres 5 lat od
dnia jej wydania;
4)
zgody na pobyt ze względów humanitarnych - jest ważna przez okres 2 lat od dnia jej
wydania.
2.
Kolejna karta pobytu wydana cudzoziemcowi po upływie terminu ważności karty pobytu
wydanej w związku z udzieleniem mu:
1)
zezwolenia na pobyt stały - jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej wydania;
2)
zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE - jest ważna przez okres 5 lat od
dnia jej wydania;
3)
zgody na pobyt ze względów humanitarnych - jest ważna przez okres 2 lat od dnia jej
wydania.
Art. 244.
1.
W karcie pobytu umieszcza się:
1)
imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca oraz imiona rodziców;
2)
datę, miejsce i kraj urodzenia;
3)
adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy;
4)
informację o obywatelstwie;
5)
informację o płci;
6)
informację o wzroście w centymetrach i kolorze oczu;
7)
numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)
- w przypadku gdy został nadany;
8)
informację o rodzaju udzielonego zezwolenia;
9)
adnotację „naukowiec” - w przypadku zezwolenia, o którym mowa w art. 151;
10)
adnotację „Niebieska Karta UE” - w przypadku zezwolenia, o którym mowa w art. 127;
11)
adnotację „dostęp do rynku pracy” - w przypadku zezwolenia udzielonego cudzoziemcowi,
który jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
lub jest zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę;
12)
adnotację „Poprzednio posiadacz Niebieskiej Karty UE” - w przypadku zezwolenia na
pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielonego cudzoziemcowi, któremu udzielono zezwolenia
na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji;
13)
obraz linii papilarnych;
14)
nazwę organu wydającego kartę;
15)
datę wydania karty;
16)
datę upływu okresu ważności karty;
17)
fotografię cudzoziemca;
18)
adnotację „ochrona międzynarodowa przyznana przez... (wskazanie państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, które ją przyznało) w dniu... (data przyznania ochrony międzynarodowej)”
- w przypadku zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielonego cudzoziemcowi,
któremu przyznano ochronę międzynarodową.
2.
Niezależnie od danych, o których mowa w ust. 1, karta pobytu może zawierać podpis
cudzoziemca oraz zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5 lub
16.
3.
W karcie pobytu wydawanej osobie, od której pobranie odcisków linii papilarnych jest
fizycznie niemożliwe, nie umieszcza się obrazu linii papilarnych.
4.
W karcie pobytu nie umieszcza się danych, o których mowa w ust. 1 pkt 3, gdy cudzoziemiec
nie zameldował się w miejscu pobytu czasowego trwającego ponad 2 miesiące.
Art. 245.
1.
Kartę pobytu wydaje lub odmawia jej wydania wojewoda, który udzielił cudzoziemcowi
zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta
długoterminowego UE.
2.
Kartę pobytu w przypadku cudzoziemca, któremu udzielono zgody na pobyt ze względów
humanitarnych, wydaje lub odmawia jej wydania komendant oddziału Straży Granicznej
lub komendant placówki Straży Granicznej, który udzielił tej zgody.
3.
Kartę pobytu wymienia lub odmawia jej wymiany wojewoda właściwy ze względu na miejsce
pobytu cudzoziemca.
4.
Kartę pobytu w przypadku cudzoziemca, któremu udzielono zgody na pobyt ze względów
humanitarnych, wymienia lub odmawia jej wymiany komendant oddziału Straży Granicznej
lub komendant placówki Straży Granicznej, właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.
5.
Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się do wydania lub odmowy wydania kolejnej karty pobytu.
6.
Odmowa wydania albo wymiany karty pobytu następuje w drodze decyzji.
7.
Organem wyższego stopnia, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży
Granicznej w sprawach wydania albo wymiany karty pobytu w przypadku cudzoziemca, któremu
udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych, jest Szef Urzędu.
8.
W przypadku gdy zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia
na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub zgody na pobyt ze względów humanitarnych
udzielił Szef Urzędu lub gdy Szef Urzędu wydał decyzję o wydaniu albo wymianie karty
pobytu, kartę pobytu wydaje lub wymienia odpowiednio organ, o którym mowa w ust. 1
lub 2, który orzekał w tych sprawach w pierwszej instancji.
Art. 246.
Organ właściwy do wydania karty pobytu pobiera odciski linii papilarnych od cudzoziemca,
który składa wniosek o:
1)
wydanie pierwszej karty pobytu w przypadku, o którym mowa w art. 229 ust. 4;
2)
wydanie kolejnej karty pobytu;
3)
wymianę karty pobytu.
Art. 247.
Odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie wydania karty pobytu lub jej wymiany,
gdy cudzoziemiec nie złożył odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu
lub jej wymiany.
Art. 248.
1.
Cudzoziemiec odbiera kartę pobytu osobiście.
2.
W przypadku gdy karta pobytu została wydana cudzoziemcowi, który nie ukończył 13.
roku życia, odbiera tę kartę jego przedstawiciel ustawowy lub kurator.
3.
Cudzoziemcowi odbierającemu kartę pobytu udostępnia się czytnik elektroniczny w celu
sprawdzenia, czy jego dane osobowe umieszczone w karcie są zgodne ze stanem faktycznym.
Art. 249.
1.
Cudzoziemiec zwraca kartę pobytu organowi, który ją wydał, gdy:
1)
nabył obywatelstwo polskie;
2)
wydano decyzję o stwierdzeniu nieważności tego dokumentu;
3)
wydano decyzję o cofnięciu mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta
długoterminowego UE;
4)
wydano decyzję o cofnięciu mu zezwolenia na pobyt czasowy;
5)
wydano decyzję o cofnięciu mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych;
6)
wydana decyzja o udzieleniu mu zezwolenia na pobyt czasowy wygasła z mocy prawa na
podstawie art. 102 albo na podstawie art. 307 ust. 1;
7)
wydana decyzja o udzieleniu mu zezwolenia na pobyt stały wygasła z mocy prawa na podstawie
art. 200 pkt 1;
8)
wydana decyzja o udzielaniu mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych wygasła z
mocy prawa na podstawie art. 354 ust. 1 pkt 1, 3 lub 4.
2.
Cudzoziemiec zwraca kartę pobytu niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14
dni od dnia, w którym:
1)
doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego albo
2)
decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2-8, stała się ostateczna albo wygasła.
3.
Osoba obowiązana do zgłoszenia zgonu na podstawie art.65 ustawy z dnia 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego 26)Utraciła moc z dniem 1 marca 2015 r., na podstawie art. 148 w związku z art. 149 ustawy
z dnia 28 listopada 2014 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. poz. 1741). niezwłocznie zwraca kartę pobytu zmarłego cudzoziemca organowi, który tę kartę wydał.
4.
Organ, któremu zwrócono kartę pobytu, wydaje na wniosek cudzoziemca nieodpłatnie zaświadczenie
o zwrocie karty pobytu ważne przez okres 30 dni.
Art. 250.
Kartę pobytu unieważnia się w przypadku:
1)
jej utraty albo uszkodzenia - z dniem zgłoszenia utraty albo uszkodzenia do właściwego
organu;
2)
jej wymiany z powodu zmiany:
a)
wizerunku twarzy posiadacza karty w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego w tej
karcie w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację posiadacza karty,
b)
danych w niej umieszczonych
- z dniem odbioru nowej karty;
3)
nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego - z dniem upływu terminu zwrotu karty;
4)
zgonu posiadacza karty pobytu - z dniem uzyskania informacji przez organ o zgonie
cudzoziemca;
5)
gdy cudzoziemiec nie zwróci jej, gdy wydano mu decyzję, o której mowa w art. 249 ust.
1 pkt 2-8 - z dniem, w którym decyzja ta stała się ostateczna albo wygasła.
Art. 251.
Kartę pobytu unieważnia:
1)
organ, który tę kartę wydał, w przypadku:
a)
nabycia przez posiadacza karty pobytu obywatelstwa polskiego albo jego zgonu,
b)
gdy decyzja o cofnięciu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia
na pobyt rezydenta długoterminowego UE, zgody na pobyt ze względów humanitarnych,
decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub decyzja o stwierdzeniu nieważności
karty pobytu stała się ostateczna,
c)
przekazania cudzej karty pobytu przez osobę, która ją znalazła, chyba że karta ta
została już unieważniona,
d)
zwrócenia przez cudzoziemca odzyskanej karty pobytu w przypadku, o którym mowa w art.
233 ust. 2, chyba że karta ta została już unieważniona,
e)
wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy w związku z uzyskaniem
przez cudzoziemca zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE,
f)
wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt stały w związku z uzyskaniem
przez cudzoziemca zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE,
g)
wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zgody na pobyt ze względów humanitarnych w związku
z uzyskaniem przez cudzoziemca statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, lub zezwolenia
na pobyt stały,
h)
wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zgody na pobyt ze względów humanitarnych w związku
z zawiadomieniem o zrzeczeniu się prawa do korzystania z tej zgody lub powrotem do
kraju pochodzenia;
2)
organ, który wymienia kartę pobytu, w przypadku:
a)
zgłoszenia do właściwego organu utraty lub uszkodzenia karty pobytu,
b)
odbioru nowej karty pobytu w przypadkach, o których mowa w art. 241 pkt 1 i 2.
Art. 252.
Polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się cudzoziemcowi, który utracił swój
dokument podróży albo którego dokument podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność,
a nie jest możliwe otrzymanie przez cudzoziemca nowego dokumentu podróży, gdy cudzoziemcowi
udzielono:
1)
zezwolenia na pobyt stały;
2)
zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE;
3)
ochrony uzupełniającej;
4)
zgody na pobyt ze względów humanitarnych.
Art. 253.
1.
Polski dokument podróży dla cudzoziemca w okresie swojej ważności uprawnia cudzoziemca
do wielokrotnego przekraczania granicy.
2.
Polski dokument podróży dla cudzoziemca jest ważny przez okres jednego roku od dnia
jego wydania.
Art. 254.
Wydanie cudzoziemcowi polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca nie zwalnia go z
obowiązku podjęcia działań zmierzających do uzyskania przez niego dokumentu podróży.
Art. 255.
1.
W polskim dokumencie podróży dla cudzoziemca umieszcza się:
1)
imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca;
2)
datę, miejsce i kraj urodzenia;
3)
informację o obywatelstwie;
4)
informację o płci;
5)
nazwę organu wydającego;
6)
datę wydania dokumentu;
7)
datę upływu okresu ważności dokumentu;
8)
fotografię cudzoziemca;
2.
Polski dokument podróży dla cudzoziemca zawiera podpis posiadacza i może zawierać
zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4 lub 7.
Art. 256.
Wymiana polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca następuje w przypadku:
1)
zmiany danych umieszczonych w dotychczasowym dokumencie;
2)
zmiany wizerunku twarzy posiadacza dokumentu w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego
w dokumencie w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację posiadacza
dokumentu;
3)
utraty dokumentu;
4)
uszkodzenia dokumentu.
Art. 257.
1.
Polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje lub odmawia jego wydania, wymienia
lub odmawia jego wymiany wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.
2.
Odmowa wydania lub wymiany dokumentu, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji.
Art. 258.
1.
Cudzoziemiec zwraca polski dokument podróży dla cudzoziemca organowi, który go wydał,
gdy:
1)
nabył obywatelstwo polskie;
2)
wydano decyzję o stwierdzeniu nieważności tego dokumentu;
3)
wydano decyzję o cofnięciu mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta
długoterminowego UE lub zgody na pobyt ze względów humanitarnych;
4)
wydano decyzję o pozbawieniu go ochrony uzupełniającej;
5)
otrzymał dokument podróży.
2.
Cudzoziemiec zwraca polski dokument podróży dla cudzoziemca niezwłocznie, nie później
jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym:
1)
doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego;
2)
doręczono mu dokument podróży;
3)
decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2-4, stała się ostateczna.
3.
W pozostałym zakresie do zwrotu polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca stosuje
się przepisy art. 249 ust. 3 i 4.
Art. 259.
1.
Polski dokument podróży dla cudzoziemca unieważnia się w przypadku:
1)
utraty albo uszkodzenia tego dokumentu - z dniem zgłoszenia jego utraty albo uszkodzenia
do właściwego organu;
2)
wymiany dokumentu z powodu zmiany:
a)
wizerunku twarzy posiadacza dokumentu w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego
w dokumencie w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację posiadacza
dokumentu,
b)
danych w nim umieszczonych
- z dniem odbioru nowego dokumentu;
3)
nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego - z dniem upływu terminu zwrotu dokumentu;
4)
zgonu posiadacza dokumentu - z dniem uzyskania przez organ informacji o jego zgonie;
5)
gdy cudzoziemiec, któremu po utracie polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca wydano
kolejny dokument, zwrócił odzyskany polski dokument podróży, chyba że dokument ten
został już unieważniony - z dniem jego zwrócenia;
6)
gdy cudzoziemiec nie zwrócił polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca po otrzymaniu
dokumentu podróży - niezwłocznie po uzyskaniu przez cudzoziemca informacji o otrzymaniu
dokumentu podróży.
2.
Polski dokument podróży dla cudzoziemca unieważnia:
1)
organ, który ten dokument wydał, w przypadku:
a)
nabycia przez posiadacza tego dokumentu obywatelstwa polskiego albo jego zgonu,
b)
gdy decyzja o cofnięciu zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE, zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub decyzja o pozbawieniu ochrony uzupełniającej
albo o stwierdzeniu nieważności dokumentu stała się ostateczna,
c)
przekazania dokumentu przez osobę, która go znalazła, chyba że dokument ten został
już unieważniony,
d)
zwrócenia przez cudzoziemca odzyskanego dokumentu w przypadku, o którym mowa w art.
233 ust. 2, chyba że dokument ten został już unieważniony,
e)
otrzymania przez cudzoziemca dokumentu podróży;
2)
organ, który ten dokument wymienił, w przypadku:
a)
zgłoszenia do właściwego organu utraty lub uszkodzenia tego dokumentu,
b)
odbioru nowego dokumentu w przypadkach, o których mowa w art. 256 pkt 1 i 2.
Art. 260.
1.
Polski dokument tożsamości cudzoziemca może być wydany:
1)
małoletniemu cudzoziemcowi urodzonemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i przebywającemu
na tym terytorium bez opieki rodziców, jeżeli nie sprzeciwia się temu interes Rzeczypospolitej
Polskiej oraz przemawia za tym dobro dziecka;
2)
cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
zaświadczenia, o którym mowa w art. 170;
3)
cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie posiada
żadnego obywatelstwa, jeżeli przemawia za tym interes Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, polski dokument tożsamości cudzoziemca może
być wydany, jeżeli cudzoziemiec nie posiada dokumentu podróży i nie jest możliwe otrzymanie
przez niego innego dokumentu potwierdzającego tożsamość.
Art. 261.
1.
Polski dokument tożsamości cudzoziemca, w okresie swojej ważności, potwierdza tożsamość
cudzoziemca podczas pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lecz
nie potwierdza jego obywatelstwa.
2.
Dokument, o którym mowa w ust. 1, nie uprawnia do przekroczenia granicy.
3.
Posiadanie przez cudzoziemca dokumentu, o którym mowa w ust. 1, nie zwalnia go z obowiązku
uzyskania wizy, zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia
na pobyt rezydenta długoterminowego UE.
Art. 262.
Polski dokument tożsamości cudzoziemca jest ważny przez okres 1 roku od dnia wydania.
Art. 263.
1.
W polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca umieszcza się:
1)
imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca oraz imiona jego rodziców;
2)
datę, miejsce i kraj urodzenia;
3)
adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy;
4)
informację o płci;
5)
informację o wzroście w centymetrach i kolorze oczu;
6)
nazwę organu wydającego dokument;
7)
datę wydania dokumentu;
8)
datę upływu okresu ważności dokumentu;
9)
fotografię cudzoziemca;
10)
pouczenie, że dokument nie potwierdza obywatelstwa, nie uprawnia do przekraczania
granicy ani nie jest dokumentem potwierdzającym legalny pobyt.
2.
Polski dokument tożsamości cudzoziemca zawiera podpis jego posiadacza i może zawierać
zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 lub 8.
3.
W polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca nie umieszcza się danych, o których mowa
w ust. 1 pkt 3, w przypadku gdy cudzoziemiec nie zameldował się w miejscu pobytu czasowego
trwającego ponad 2 miesiące.
Art. 264.
1.
Polski dokument tożsamości cudzoziemca wydaje lub odmawia jego wydania, wymienia lub
odmawia jego wymiany wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.
2.
Odmowa wydania lub wymiany polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca następuje w
drodze decyzji.
Art. 265.
1.
Do wymiany polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca stosuje się przepisy art. 256.
2.
Cudzoziemiec zwraca polski dokument tożsamości cudzoziemca, gdy:
1)
nabył obywatelstwo polskie;
2)
wydano decyzję o stwierdzeniu nieważności tego dokumentu.
3.
Cudzoziemiec zwraca polski dokument tożsamości cudzoziemca organowi, który go wydał,
niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym:
1)
doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego albo
2)
decyzja, o której mowa w ust. 2 pkt 2, stała się ostateczna.
4.
W pozostałym zakresie do zwrotu polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca stosuje
się przepisy art. 249 ust. 3 i 4.
Art. 266.
1.
Polski dokument tożsamości cudzoziemca unieważnia się w przypadku:
1)
utraty albo uszkodzenia tego dokumentu - z dniem zgłoszenia jego utraty albo uszkodzenia
do właściwego organu;
2)
wymiany dokumentu z powodu zmiany:
a)
wizerunku twarzy posiadacza dokumentu w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego
w dokumencie w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację posiadacza
dokumentu,
b)
danych w nim umieszczonych
- z dniem odbioru nowego dokumentu;
3)
nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego - z dniem upływu terminu zwrotu dokumentu;
4)
zgonu posiadacza dokumentu - z dniem uzyskania informacji przez organ o jego zgonie;
5)
gdy cudzoziemiec, któremu po utracie polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca wydano
kolejny dokument, zwrócił odzyskany polski dokument tożsamości cudzoziemca, chyba
że dokument ten został już unieważniony - z dniem jego zwrócenia.
2.
Polski dokument tożsamości cudzoziemca unieważnia:
1)
organ, który wydał ten dokument, w przypadku:
a)
nabycia przez posiadacza tego dokumentu obywatelstwa polskiego albo jego zgonu,
b)
przekazania cudzego dokumentu przez osobę, która go znalazła, chyba że dokument został
już unieważniony,
c)
zwrócenia przez cudzoziemca odzyskanego dokumentu w przypadku, o którym mowa w art.
233 ust. 2, chyba że dokument został już unieważniony,
d)
gdy decyzja o stwierdzeniu nieważności dokumentu stała się ostateczna;
2)
organ, który wymienił ten dokument, w przypadku:
a)
zgłoszenia do właściwego organu utraty lub uszkodzenia tego dokumentu,
b)
odbioru nowego dokumentu w przypadkach, o których mowa w art. 256 pkt 1 lub 2.
Art. 267.
Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się cudzoziemcowi zamierzającemu
powrócić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który podczas pobytu za granicą
utracił swój dokument podróży albo którego dokument podróży uległ zniszczeniu bądź
utracił ważność, a nie jest możliwe otrzymanie przez niego nowego dokumentu podróży,
gdy:
1)
cudzoziemcowi udzielono:
a)
zezwolenia na pobyt stały,
b)
zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE,
c)
ochrony uzupełniającej,
d)
zgody na pobyt ze względów humanitarnych;
2)
cudzoziemcowi nadano status uchodźcy.
Art. 268.
Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca może być wydany cudzoziemcowi,
który nie posiada dokumentu podróży i nie jest możliwe otrzymanie przez niego nowego
dokumentu podróży, gdy cudzoziemiec:
1)
podlega relokacji lub przesiedleniu;
2)
zamierza opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub został zobowiązany do opuszczenia
tego terytorium.
Art. 269.
Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca w okresie swojej ważności uprawnia
cudzoziemca:
1)
o którym mowa w art. 267 i art. 268 pkt 1 - do jednokrotnego wjazdu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
o którym mowa w art. 268 pkt 2 - do wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 270.
Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca jest ważny przez okres w nim oznaczony,
nie dłuższy jednak niż 7 dni.
Art. 271.
1.
W tymczasowym polskim dokumencie podróży dla cudzoziemca umieszcza się:
1)
imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca;
2)
datę, miejsce i kraj urodzenia cudzoziemca;
3)
informację o obywatelstwie cudzoziemca;
4)
informację o płci cudzoziemca;
5)
informację o wzroście w centymetrach i kolorze oczu cudzoziemca;
6)
imiona i nazwiska, daty, miejsca i kraj urodzenia oraz płeć towarzyszących cudzoziemcowi
dzieci tego cudzoziemca lub innych małoletnich znajdujących się pod jego opieką;
7)
nazwę organu wydającego dokument;
8)
imię i nazwisko, stanowisko służbowe oraz podpis osoby wydającej dokument;
9)
datę wydania dokumentu;
10)
datę upływu okresu ważności dokumentu;
11)
fotografię cudzoziemca;
12)
fotografie towarzyszących cudzoziemcowi jego dzieci lub innych małoletnich dzieci
znajdujących się pod jego opieką.
2.
Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca zawiera podpis posiadacza i może
zawierać zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4 lub 10.
Art. 272.
1.
Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje lub odmawia jego wydania:
1)
w Rzeczypospolitej Polskiej - wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca,
a w przypadku, gdy cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej - komendant placówki Straży Granicznej;
2)
poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej - konsul.
2.
Odmowa wydania tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca następuje
w drodze decyzji.
3.
Od decyzji o odmowie wydania tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca
wydanej przez konsula przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten
sam organ.
4.
Organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta placówki Straży Granicznej w sprawach
dotyczących tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca jest Komendant
Główny Straży Granicznej.
5.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie 7 dni od
dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji o odmowie wydania tymczasowego polskiego dokumentu
podróży dla cudzoziemca.
Art. 273.
Dokument „zgoda na pobyt tolerowany” wydaje się cudzoziemcowi, któremu udzielono zgody
na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 274.
1.
Dokument „zgoda na pobyt tolerowany” w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość
cudzoziemca podczas jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lecz nie
potwierdza obywatelstwa cudzoziemca.
2.
Dokument „zgoda na pobyt tolerowany” nie uprawnia do przekroczenia granicy.
Art. 275.
Dokument „zgoda na pobyt tolerowany” jest ważny przez okres 2 lat od dnia jego wydania.
Art. 276.
1.
W dokumencie „zgoda na pobyt tolerowany” umieszcza się:
1)
imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca;
2)
imiona rodziców cudzoziemca;
3)
datę, miejsce i kraj urodzenia cudzoziemca;
4)
adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy cudzoziemca;
5)
informację o obywatelstwie cudzoziemca;
6)
informację o płci cudzoziemca;
7)
informację o wzroście w centymetrach i kolorze oczu cudzoziemca;
8)
numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)
cudzoziemca - w przypadku gdy został nadany;
9)
nazwę organu wydającego dokument;
10)
datę wydania dokumentu;
11)
datę upływu okresu ważności dokumentu;
12)
fotografię cudzoziemca;
13)
obraz linii papilarnych cudzoziemca;
14)
pouczenie, że dokument nie potwierdza obywatelstwa cudzoziemca ani nie uprawnia do
przekraczania granicy.
2.
Dokument „zgoda na pobyt tolerowany” zawiera podpis jego posiadacza i może zawierać
zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3, 5, 6 lub 11.
3.
W dokumencie „zgoda na pobyt tolerowany” nie umieszcza się danych, o których mowa
w ust. 1 pkt 4, gdy cudzoziemiec nie zameldował się w miejscu pobytu czasowego trwającego
ponad 2 miesiące.
Art. 277.
1.
Dokument „zgoda na pobyt tolerowany” wydaje lub odmawia jego wydania komendant oddziału
Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej, który udzielił cudzoziemcowi
zgody na pobyt tolerowany, a wymienia lub odmawia jego wymiany komendant oddziału
Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na
miejsce pobytu cudzoziemca.
2.
Odmowa wydania i wymiany dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany” następuje w drodze
decyzji.
3.
Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży
Granicznej w sprawach, o których mowa w ust. 2, jest Szef Urzędu.
4.
W przypadku gdy zgody na pobyt tolerowany udzielił Szef Urzędu lub gdy Szef Urzędu
wydał decyzję o wydaniu albo wymianie dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”, dokument
ten wydaje albo wymienia komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki
Straży Granicznej, który orzekał w tych sprawach w pierwszej instancji.
Art. 278.
1.
Organ właściwy do wydania dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany” pobiera od cudzoziemca,
który składa wniosek o wydanie lub wymianę tego dokumentu, odciski linii papilarnych.
2.
Jeżeli cudzoziemiec nie złożył odcisków linii papilarnych w przypadkach, o których
mowa w ust. 1, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie wydania lub wymiany dokumentu
„zgoda na pobyt tolerowany”.
Art. 279.
Do odbioru dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany” stosuje się przepisy art. 248.
Art. 280.
1.
Do wymiany dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany” stosuje się przepisy art. 256.
2.
Cudzoziemiec zwraca dokument „zgoda na pobyt tolerowany” w przypadku:
1)
nabycia obywatelstwa polskiego;
2)
gdy wydano decyzję o stwierdzeniu nieważności dokumentu;
3)
gdy wydano decyzję o cofnięciu mu zgody na pobyt tolerowany;
4)
gdy wydana decyzja o udzieleniu mu zgody na pobyt tolerowany wygasła z mocy prawa
na podstawie przepisów art. 354 ust. 1 pkt 1, 3 lub 4 lub ust. 2.
3.
Cudzoziemiec zwraca dokument „zgoda na pobyt tolerowany” organowi, który go wydał,
niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym:
1)
doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego albo
2)
decyzja, o której mowa w ust. 2 pkt 2-4, stała się ostateczna albo wygasła.
4.
W pozostałym zakresie do zwrotu dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany” stosuje się
przepisy art. 249 ust. 3 i 4.
Art. 281.
1.
Dokument „zgoda na pobyt tolerowany” unieważnia się w przypadku:
1)
utraty albo uszkodzenia tego dokumentu - z dniem zgłoszenia jego utraty albo uszkodzenia
do właściwego organu;
2)
wymiany dokumentu z powodu zmiany:
a)
wizerunku twarzy posiadacza dokumentu w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego
w dokumencie w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację posiadacza
dokumentu,
b)
danych w nim umieszczonych
- z dniem odbioru nowego dokumentu;
3)
nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego - z dniem upływu terminu zwrotu dokumentu;
4)
zgonu posiadacza dokumentu - z dniem uzyskania przez organ informacji o jego zgonie;
5)
gdy cudzoziemiec nie zwrócił go na podstawie art. 280 ust. 2 pkt 2-4 - z dniem, w
którym decyzja, o której mowa w art. 280 ust. 2 pkt 2-4, stała się ostateczna albo
wygasła;
6)
gdy został przekazany przez osobę, która go znalazła, i nie zgłoszono wcześniej jego
utraty - z dniem tego przekazania;
7)
gdy cudzoziemiec, któremu po utracie dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany” wydano
kolejny dokument, zwrócił odzyskany dokument „zgoda na pobyt tolerowany”, chyba że
dokument ten został już unieważniony - z dniem jego zwrócenia.
2.
Dokument „zgoda na pobyt tolerowany” unieważnia:
1)
organ, który wydał ten dokument, w przypadku:
a)
nabycia przez posiadacza tego dokumentu obywatelstwa polskiego albo jego zgonu,
b)
zwrócenia cudzego dokumentu przez osobę, która go znalazła, chyba że dokument ten
został już unieważniony,
c)
zwrócenia przez cudzoziemca odzyskanego dokumentu w przypadku, o którym mowa w art.
233 ust. 2, chyba że dokument ten został już unieważniony,
d)
gdy decyzja o cofnięciu zgody na pobyt tolerowany lub o stwierdzeniu nieważności dokumentu
stała się ostateczna,
e)
wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany z mocy prawa na podstawie
przepisów art. 354 ust. 1 pkt 1, 3 lub 4 oraz ust. 2;
2)
organ, który wymienił ten dokument, w przypadku:
a)
zgłoszenia do właściwego organu utraty lub uszkodzenia tego dokumentu,
b)
odbioru nowego dokumentu w przypadkach, o których mowa w art. 256 pkt 1 lub 2.
Art. 282.
Do odbioru polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, polskiego dokumentu tożsamości
cudzoziemca lub tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca stosuje się
przepisy art. 248 ust. 1 i 2.
Art. 283.
W przypadku gdy organ prowadzący kontrolę graniczną lub kontrolę legalności pobytu
cudzoziemca ustali, że cudzoziemiec posługuje się którymkolwiek z dokumentów, które
był obowiązany zwrócić na podstawie art. 233 ust. 2, art. 249 ust. 1, art. 258 ust.
1, art. 265 ust. 2 lub art. 280 ust. 2, organ ten:
1)
zatrzymuje taki dokument;
2)
wydaje nieodpłatnie zaświadczenie potwierdzające zatrzymanie takiego dokumentu;
3)
przesyła zatrzymany dokument organowi, który go wydał;
4)
dokumentuje realizację czynności, o których mowa w pkt 1-3.
Art. 284.
1.
W przypadku gdy cudzoziemiec, mimo ciążącego na nim obowiązku zwrotu któregokolwiek
z dokumentów, o których mowa w art. 226 pkt 1-3 i 5, takiego dokumentu nie zwrócił
lub w przypadku gdy cudzoziemiec zawiadomił o utracie takiego dokumentu, organ, do
którego należało zwrócić dokument, lub organ, który został zawiadomiony o utracie
dokumentu, umieszcza informacje o takim dokumencie w Systemie Informacyjnym Schengen
w celu jego zajęcia.
2.
Organ, który na podstawie ust. 1 umieścił informacje o dokumencie w Systemie Informacyjnym
Schengen, usuwa te informacje, gdy dokument został zwrócony.
Art. 285.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzór:
a)
karty pobytu,
b)
polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca,
c)
polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca,
d)
tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca,
e)
dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”,
f)
formularza zgłoszenia utraty lub uszkodzenia karty pobytu, polskiego dokumentu podróży
dla cudzoziemca, polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca lub dokumentu „zgoda na
pobyt tolerowany”,
g)
zaświadczenia o utracie lub uszkodzeniu karty pobytu, polskiego dokumentu podróży
dla cudzoziemca, polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca lub dokumentu „zgoda na
pobyt tolerowany”,
h)
zaświadczenia o zwrocie karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca
lub dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”,
i)
zaświadczenia potwierdzającego zatrzymanie karty lub dokumentów, o których mowa w
lit. a-e;
2)
wzór formularza wniosku o:
a)
wydanie lub wymianę polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca,
b)
wydanie lub wymianę polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca,
c)
wydanie tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca,
d)
wydanie lub wymianę karty pobytu,
e)
wydanie dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany” lub o wymianę takiego dokumentu;
3)
liczbę fotografii dołączanych do wniosków, o których mowa w pkt 2, i szczegółowe wymogi
techniczne dotyczące fotografii dołączanych do wniosków;
4)
sposób i tryb unieważniania karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca,
polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca lub dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”;
5)
sposób pobierania odcisków linii papilarnych cudzoziemca w celu umieszczenia ich w
karcie pobytu lub dokumencie „zgoda na pobyt tolerowany”;
6)
sposób utrwalania danych umieszczanych w karcie pobytu lub dokumencie „zgoda na pobyt
tolerowany” i przekazywania ich do spersonalizowania karty pobytu lub dokumentu „zgoda
na pobyt tolerowany”.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni:
1)
konieczność zapewnienia czytelności i kompletności wzorów, o których mowa w ust. 1
pkt 1;
2)
dane osobowe w zakresie niezbędnym do wydania lub wymiany polskiego dokumentu podróży
dla cudzoziemca, polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca, tymczasowego polskiego
dokumentu podróży dla cudzoziemca, karty pobytu lub dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”;
3)
zapewnienie możliwości sprawnego wyeliminowania wadliwego dokumentu.
Art. 286.
1.
Cudzoziemcy będący uczniami pochodzącymi z państw trzecich, uczestniczący w wycieczce
szkolnej do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na zasadach określonych
w decyzji Rady 94/795/WSiSW z dnia 30 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych działań
przyjętych przez Radę na podstawie art. K.3 ust. 2 lit. b Traktatu o Unii Europejskiej
w sprawie ułatwień podróży dla uczniów pochodzących z państw trzecich przebywających
w Państwach Członkowskich mogą być objęci listą podróżujących dla wycieczek w Unii Europejskiej, którą sporządza
dyrektor szkoły.
2.
Dane osobowe cudzoziemców podróżujących w ramach wycieczek w Unii Europejskiej oraz
ich prawo do ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej potwierdza,
na wniosek dyrektora szkoły, wojewoda właściwy dla siedziby szkoły.
3.
Listę podróżujących, o której mowa w ust. 1, sporządza się na formularzu.
Art. 287.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zagranicznych oraz ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, określi, w drodze
rozporządzenia, wzór formularza listy podróżujących dla wycieczek w Unii Europejskiej.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni dane osobowe w zakresie, w jakim są one niezbędne do spełnienia warunków
wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemców będących uczniami pochodzącymi
z państw trzecich, uczestniczącymi w wycieczce szkolnej do innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej i ich pobytu na tym terytorium, oraz możliwość weryfikacji tych
danych, a także konieczność zapewnienia sprawnego przekraczania granicy.
Dział VIII
Kontrola legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zobowiązanie cudzoziemca do powrotu
Rozdział 1
Kontrola legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Art. 288.
Cudzoziemiec w okresie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany
posiadać ważny dokument podróży oraz dokumenty uprawniające go do pobytu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są wymagane.
Art. 289.
1.
Kontrolę legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prowadzą
w celu ustalenia stanu faktycznego w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących
warunków wjazdu cudzoziemców na to terytorium i pobytu na nim organy Straży Granicznej
i Policji.
2.
Szef Urzędu i wojewoda mogą prowadzić kontrolę legalności pobytu cudzoziemców na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie niezbędnym do prowadzenia przez te organy postępowań
w sprawach cudzoziemców.
3.
Organy Służby Celnej mogą prowadzić kontrolę, o której mowa w ust. 1, w ramach dokonywanych
kontroli, na zasadach i w trybie określonych w:
1)
ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ;
2)
ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ;
3)
ustawie z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie
Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym ;
4)
ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej ;
5)
ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w związku z ustawą z dnia 6 lipca 2001 r. o gromadzeniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji
kryminalnych .
Art. 290.
Organy administracji rządowej i samorządowej są obowiązane współdziałać z organami
Straży Granicznej, Policji, Służby Celnej, Szefem Urzędu oraz wojewodą w zakresie
dokonywania kontroli, o której mowa w art. 289.
Art. 291.
1.
Kontrolę legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadza
co najmniej dwóch funkcjonariuszy Straży Granicznej, Policji, Służby Celnej, zwanych
dalej „funkcjonariuszami”, lub co najmniej dwóch upoważnionych pracowników Urzędu
albo urzędu wojewódzkiego, zwanych dalej „pracownikami”.
2.
Kontrolę mogą przeprowadzać wspólnie funkcjonariusze i pracownicy, przy czym przeprowadzają
ją co najmniej dwie osoby.
3.
W siedzibie Urzędu albo urzędu wojewódzkiego kontrola może być przeprowadzana przez
jednego pracownika.
4.
Kontrola może być przeprowadzona przez jednego funkcjonariusza, jeżeli w toku innych
czynności służbowych przez niego wykonywanych zostały ujawnione okoliczności uzasadniające
jej przeprowadzenie.
Art. 292.
1.
Funkcjonariusz przeprowadza kontrolę po okazaniu legitymacji służbowej lub znaku identyfikacyjnego.
2.
Pracownik przeprowadza kontrolę po podaniu imienia i nazwiska oraz okazaniu upoważnienia
do przeprowadzenia kontroli.
3.
Upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera:
1)
określenie podstawy prawnej do przeprowadzenia kontroli;
2)
oznaczenie organu;
3)
datę i miejsce jego wystawienia;
4)
imię i nazwisko pracownika uprawnionego do przeprowadzenia kontroli;
5)
określenie zakresu przedmiotowego kontroli;
6)
datę jego ważności;
7)
podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego przez nią stanowiska.
Art. 293.
W trakcie kontroli funkcjonariusz lub pracownik mogą żądać okazania:
1)
dokumentu podróży i dokumentów uprawniających cudzoziemca do pobytu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
środków finansowych przeznaczonych na pokrycie kosztów:
a)
utrzymania cudzoziemca w trakcie jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
b)
podróży powrotnej cudzoziemca do państwa pochodzenia lub zamieszkania,
c)
tranzytu cudzoziemca przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państwa trzeciego,
które udzieli pozwolenia na wjazd;
3)
dokumentu potwierdzającego możliwość uzyskania środków, o których mowa w pkt 2, zgodnie
z prawem;
4)
dokumentów uprawniających cudzoziemca do wykonywania pracy, prowadzenia działalności
gospodarczej lub powierzenia wykonywania pracy;
5)
dokumentów potwierdzających cel i warunki pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
Art. 294.
1.
Cudzoziemiec poddany kontroli jest obowiązany okazać dokumenty, o których mowa w art.
293 pkt 1, 4 i 5, oraz środki finansowe albo dokument potwierdzający możliwość uzyskania
takich środków zgodnie z prawem, o których mowa w art. 293 pkt 2 i 3, jeżeli są wymagane.
2.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy cudzoziemca, który przybył na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej w celu połączenia z rodziną do osoby, która uzyskała status
uchodźcy.
Art. 295.
1.
Funkcjonariusz lub pracownik pobiera od cudzoziemca w toku kontroli odciski linii
papilarnych w celu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 rozporządzenia nr 767/2008.
2.
Funkcjonariusz lub pracownik w celu, o którym mowa w art. 19 ust. 1 rozporządzenia
nr 767/2008, może pobrać od cudzoziemca w toku kontroli odciski linii papilarnych.
3.
Funkcjonariusz lub pracownik dokonuje sprawdzenia odcisków linii papilarnych pobranych
od cudzoziemca w celu, o którym mowa w art. 19 ust. 1 lub art. 20 ust. 1 rozporządzenia
nr 767/2008, w Wizowym Systemie Informacyjnym, a także w inny sposób umożliwiający
ustalenie tożsamości cudzoziemca lub stwierdzenie autentyczności wizy Schengen.
Art. 296.
1.
Po przeprowadzeniu kontroli, w przypadku stwierdzenia, że pobyt cudzoziemca jest:
1)
niezgodny z przepisami dotyczącymi warunków wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i ich pobytu na tym terytorium, funkcjonariusz lub pracownik sporządza protokół
kontroli legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
zgodny z przepisami dotyczącymi warunków wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i ich pobytu na tym terytorium:
a)
funkcjonariusz odnotowuje fakt przeprowadzenia kontroli w notatniku służbowym lub
sporządza notatkę służbową,
b)
pracownik sporządza notatkę służbową.
2.
Organ Policji, Szef Urzędu, wojewoda lub organ Służby Celnej zawiadamia komendanta
oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej właściwego do
wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu o stwierdzeniu, po przeprowadzeniu
kontroli, że pobyt cudzoziemca jest niezgodny z przepisami dotyczącymi warunków wjazdu
cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ich pobytu na tym terytorium.
Art. 297.
1.
Protokół, o którym mowa w art. 296 ust. 1 pkt 1, zawiera:
1)
stopień, imię i nazwisko oraz numer legitymacji służbowej funkcjonariusza lub imię
i nazwisko pracownika oraz numer i datę wystawienia upoważnienia, nazwę organu, który
wystawił upoważnienie;
2)
datę i miejsce sporządzenia protokołu;
3)
datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;
4)
miejsce przeprowadzenia kontroli;
5)
imię i nazwisko, datę urodzenia oraz obywatelstwo kontrolowanego cudzoziemca;
6)
miejsce pobytu i adres zamieszkania cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
7)
opis okoliczności uzasadniających przeprowadzenie kontroli;
8)
opis skontrolowanych dokumentów z podaniem ich numeru, okresu ważności oraz nazwy
organu, który je wydał;
9)
wynik kontroli;
10)
podpis funkcjonariusza lub pracownika sporządzającego protokół;
11)
podpis cudzoziemca lub adnotację o przyczynach jego braku;
12)
imię i nazwisko oraz podpis tłumacza, w przypadku gdy brał udział w przeprowadzaniu
kontroli.
2.
Kopię protokołu wydaje się cudzoziemcowi.
3.
W przypadku gdy cudzoziemiec odmawia podpisania protokołu, pozostawia mu się odpis
tego protokołu podpisany przez funkcjonariusza lub pracownika.
Art. 298.
Notatka służbowa, o której mowa w art. 296 ust. 1 pkt 2, zawiera:
1)
datę i miejsce sporządzenia notatki;
2)
datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;
3)
imię i nazwisko, datę urodzenia oraz obywatelstwo kontrolowanego cudzoziemca;
4)
miejsce pobytu i adres zamieszkania cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
5)
wynik kontroli;
6)
podpis funkcjonariusza lub pracownika sporządzającego notatkę;
7)
imię i nazwisko tłumacza, w przypadku gdy brał udział w przeprowadzaniu kontroli.
Rozdział 2
Zobowiązanie cudzoziemca do powrotu
Art. 299.
1.
Cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem
okresu pobytu objętego wizą Schengen lub wizą krajową oraz przed upływem okresu ważności
tej wizy.
2.
Cudzoziemiec, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
umowy międzynarodowej o zniesieniu obowiązku wizowego lub jednostronnego zniesienia
obowiązku wizowego lub wobec którego stosuje się częściowe lub całkowite zniesienie
obowiązku wizowego, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa
trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych,
oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, jest obowiązany opuścić to terytorium przed upływem terminu przewidzianego w umowie
międzynarodowej, w jednostronnym zniesieniu obowiązku wizowego lub w rozporządzeniu.
3.
Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach ruchu bezwizowego
na podstawie umowy międzynarodowej o zniesieniu obowiązku wizowego lub w związku z
jednostronnym zniesieniem przez Rzeczpospolitą Polską obowiązku wizowego jest obowiązany
opuścić to terytorium po upływie okresu pobytu, na jaki wjechał na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie później niż po upływie 3 miesięcy od dnia
utraty mocy umowy lub przywrócenia obowiązku wizowego.
4.
Jeżeli utrata mocy umowy o całkowitym lub częściowym zniesieniu obowiązku wizowego
lub przywrócenie obowiązku wizowego nastąpiły przed ogłoszeniem jednego z tych faktów
w formie przewidzianej prawem, termin, o którym mowa w ust. 3, liczy się od dnia tego
ogłoszenia.
5.
Cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem
terminu ważności zezwolenia na pobyt czasowy.
6.
Cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie
30 dni od dnia, w którym decyzja:
1)
o odmowie przedłużenia mu wizy Schengen lub wizy krajowej, udzielenia mu zezwolenia
na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE lub decyzja o cofnięciu mu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały
lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub
230)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu
wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania
w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu
uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, lub
3)
o cofnięciu zgody na pobyt ze względów humanitarnych
- stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia,
od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona.
7.
Pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie, o którym mowa
w ust. 6, uważa się za legalny, chyba że wniosek o przedłużenie mu wizy Schengen lub
wizy krajowej lub o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt
stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE został złożony po upływie
okresu jego legalnego pobytu na tym terytorium.
8.
Przepisów ust. 1, 2, 5 i 6 nie stosuje się, jeżeli cudzoziemiec posiada ważny dokument
uprawniający go do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub z niniejszej
ustawy wynika, że jego pobyt na tym terytorium uważa się za legalny.
931)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przepisów ust. 6 pkt 2 i ust. 7 nie stosuje się, w przypadku gdy:
1)
w dniu wydania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej
lub decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej
cudzoziemiec przebywa w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców, lub
2)
decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej lub
decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej została
wydana w związku ze złożeniem kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.
Art. 300.
1.
Wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, który przebywa na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy międzynarodowej o zniesieniu obowiązku
wizowego lub wobec którego stosuje się częściowe lub całkowite zniesienie obowiązku
wizowego, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa
trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych,
oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, może przedłużyć w uzasadnionych przypadkach okres pobytu tego cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej o kolejne 90 dni, jeżeli możliwość taka jest przewidziana
w umowie o zniesieniu obowiązku wizowego.
2.
Cudzoziemiec składa wniosek o przedłużenie okresu pobytu w ramach ruchu bezwizowego
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osobiście, nie później niż w ostatnim dniu
jego legalnego pobytu na tym terytorium w ramach ruchu bezwizowego, i uzasadnia ten
wniosek.
3.
Przedłużenie okresu pobytu w ramach ruchu bezwizowego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej następuje przez umieszczenie w dokumencie podróży cudzoziemca odcisku stempla
potwierdzającego przedłużenie okresu tego pobytu o 90 dni.
4.
Pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca, który złożył wniosek o
przedłużenie okresu pobytu w ramach ruchu bezwizowego na tym terytorium w terminie,
o którym mowa w ust. 2, uważa się za legalny do dnia umieszczenia w dokumencie podróży
cudzoziemca odcisku stempla potwierdzającego przedłużenie okresu tego pobytu lub do
dnia wydania przez wojewodę decyzji o odmowie przedłużenia okresu tego pobytu, nie
dłużej jednak niż przez 90 dni, licząc od następnego dnia po upływie okresu pobytu
w ramach ruchu bezwizowego, jeżeli wniosek ten nie zawiera braków formalnych lub braki
formalne zostały uzupełnione w terminie.
5.
Przepisu art. 299 ust. 2 nie stosuje się do cudzoziemca, któremu wojewoda przedłużył
okres pobytu w ramach ruchu bezwizowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie
z przepisami ust. 1-3.
Art. 301.
1.
Przedłużenia okresu pobytu w ramach ruchu bezwizowego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej odmawia się w drodze decyzji.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór stempla
potwierdzającego przedłużenie okresu pobytu w ramach ruchu bezwizowego na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej o 90 dni, mając na uwadze potrzebę zapewnienia możliwości
skutecznej weryfikacji przedłużenia okresu tego pobytu.
Art. 302.
1.
Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy:
1)
przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub
innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na
nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane lub
2)
nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po wykorzystaniu dopuszczalnego okresu
jego pobytu na terytorium wszystkich lub niektórych państw obszaru Schengen, do którego
był uprawniony bez konieczności posiadania wizy, w każdym okresie 180 dni, chyba że
umowy międzynarodowe stanowią inaczej, lub
3)
nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po wykorzystaniu dopuszczalnego okresu
jego pobytu wskazanego w wizie Schengen w każdym okresie 180 dni, lub po wykorzystaniu
dopuszczalnego okresu pobytu na podstawie wizy krajowej, lub
4)
wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego
w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania
pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy, lub
5)
podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
6)
nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania
albo tranzytu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państwa trzeciego, które
udzieli pozwolenia na wjazd, i nie wskazał wiarygodnych źródeł uzyskania takich środków
finansowych, lub
7)
obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub
8)
dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu,
jeżeli cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach ruchu
bezwizowego lub na podstawie wizy Schengen, z wyłączeniem wizy upoważniającej tylko
do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, lub
9)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub
10)
przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, lub
11)
został skazany prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej na karę pozbawienia
wolności podlegającą wykonaniu i istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania
w sprawie przekazania go za granicę w celu wykonania orzeczonej wobec niego kary,
lub
12)
przebywa poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem na przekraczanie
granicy w ramach małego ruchu granicznego może przebywać, chyba że umowy międzynarodowe
stanowią inaczej, lub
13)
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu, do którego
był uprawniony na podstawie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu
granicznego, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej, lub
14)
dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będzie stanowił zagrożenie
dla zdrowia publicznego, co zostało potwierdzone badaniem lekarskim, lub dla stosunków
międzynarodowych innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, lub
15)
cel i warunki pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są niezgodne
z deklarowanymi, chyba że przepisy prawa dopuszczają ich zmianę, lub
1632)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej,
o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu
postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu
go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec:
a)
nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o których
mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2, albo
b)
przebywa w strzeżonym ośrodku albo w areszcie dla cudzoziemców.
2.
Przepisów ust. 1 pkt 1-3 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 299
ust. 6.
3.
Przepisów ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się, jeżeli cudzoziemiec posiada ważny dokument
uprawniający go do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub z niniejszej
ustawy wynika, że jego pobyt na tym terytorium uważa się za legalny.
4.
Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 120 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy.
5.
W postępowaniu w sprawie zobowiązania do powrotu cudzoziemca posiadającego zezwolenie
na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 158 ust. 1 lub art. 159 ust. 1, lub cudzoziemca,
do którego dołączył cudzoziemiec posiadający zezwolenie na pobyt czasowy, o którym
mowa w art. 159 ust. 1, bierze się pod uwagę okres pobytu cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej oraz istnienie więzi kulturowych i społecznych z państwem
pochodzenia.
Art. 303.
1.
W przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy:
1)
posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub
2)
udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany
lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub
3)
udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w art. 187 pkt 6 lub 7, lub
4)
jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt
stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa
lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku
małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub
5)
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej
w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w
art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub
6)
udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego
UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
7)
posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone
przez inne państwo obszaru Schengen, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności
lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba
że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen
po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa w art.
314, lub
8)
jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu
(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej
oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli
decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu
uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie
lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub
9)
może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej
o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem
granicy wbrew przepisom prawa, lub
10)
może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie
nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa,
lub
11)
może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie
obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu
osób, lub
1233)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 11 pkt 12 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym
mowa w art. 170, lub
1334)Dodany przez art. 11 pkt 12 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie
przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca
2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego
odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego
w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013), zwanego dalej „rozporządzeniem
604/2013”.
2.
W przypadku, o którym mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu nie wydaje się, gdy cudzoziemiec zgodnie z przepisami art. 120 i art. 135
wystąpił o zmianę decyzji, o których mowa w tych przepisach, do czasu zakończenia
postępowania w sprawie zmiany tych decyzji.
3.
Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lub art. 33 ust. 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej
w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. .
435)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Nie wszczyna się postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, jeżeli
toczy się postępowanie w sprawie udzielenia temu cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej,
chyba że cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.
5.
Cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 9, można - w szczególnie uzasadnionych przypadkach,
ze względu na jego stan zdrowia - nie przekazywać do państwa trzeciego. Cudzoziemcowi
temu w przypadku wystąpienia zagrożenia dla jego życia lub zdrowia zapewnia się opiekę
medyczną.
6.
Koszty zapewnienia opieki medycznej, o której mowa w ust. 5, są pokrywane z budżetu
państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych,
ze środków pozostających w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Art. 30436)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Organ prowadzący postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu poucza
cudzoziemca o możliwości złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.
Art. 30536)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
1.
Postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu zawiesza się w przypadku
wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej
lub udzielenia mu zezwolenia, o którym mowa w art. 176.
2.
Postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu nie zawiesza się w przypadku,
gdy cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.
Art. 30637)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wygasa z mocy prawa, jeżeli cudzoziemiec:
1)
posiada status uchodźcy lub korzysta z ochrony uzupełniającej;
2)
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia, o którym
mowa w art. 176 lub art. 187 pkt 6 lub 7;
3)
otrzymał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej
i o przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego - w przypadku, o którym
mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 307.
1.
W dniu, w którym decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu stanie się ostateczna,
z mocy prawa następuje unieważnienie wizy krajowej, wygaśnięcie zezwolenia na pobyt
czasowy oraz zezwolenia na pracę.
2.
W dniu, w którym decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydana na podstawie
art. 302 ust. 1 pkt 12 lub 13 stanie się ostateczna, z mocy prawa następuje unieważnienie
zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.
Art. 308.
Do cudzoziemców oraz członków ich rodzin uprawnionych do wykonywania pracy na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia
Republiki Tureckiej i EWG z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju Stowarzyszenia,
która to Rada została powołana na podstawie Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,
podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r.:
1)
nie stosuje się przepisów art. 299-307, art. 310-321, art. 329, art. 334 i art. 335;
2)
stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich
Unii Europejskiej i członków ich rodzin.
Art. 309.
Organ, który wydaje decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w przypadku cofnięcia
cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielonego cudzoziemcowi
posiadającemu ochronę międzynarodową w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej
ustala, za pośrednictwem Szefa Urzędu, czy cudzoziemiec nadal posiada ochronę międzynarodową
w tym państwie.
Art. 31038)W brzmieniu ustalonym przez art. 57 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych (Dz. U. poz. 904), która weszła w życie z dniem 2 lipca 2016 r..
Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje:
1)
z urzędu - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej,
który stwierdził istnienie przesłanki uzasadniającej wydanie decyzji o zobowiązaniu
cudzoziemca do powrotu;
2)
na wniosek wojewody, Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szefa Służby Wywiadu
Wojskowego, organu Służby Celnej, komendanta wojewódzkiego lub komendanta powiatowego
(miejskiego) Policji - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki
Straży Granicznej właściwy ze względu na siedzibę organu występującego z wnioskiem
albo miejsce pobytu cudzoziemca.
Art. 311.
1.
W przypadku, o którym mowa w art. 302 ust. 1 pkt 10, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu wydaje się na formularzu.
2.
Organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu na formularzu, informuje
pisemnie cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o podstawie prawnej, o treści
rozstrzygnięcia oraz o pouczeniu, czy i w jakim trybie służy mu odwołanie od decyzji.
Art. 312.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
treść wniosku o wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, uwzględniając
potrzebę zapewnienia sprawności i prawidłowości postępowania, a w szczególności konieczność
uzyskania informacji niezbędnych do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do
powrotu;
2)
sposób odnotowywania w dokumencie podróży wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu, uwzględniając zapewnienie możliwości ustalenia podczas kontroli dokumentu
podróży cudzoziemca, że decyzja ta została wydana.
Art. 313.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza,
o którym mowa w art. 311, uwzględniając konieczność zapewnienia sprawności postępowania
prowadzonego w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu.
Art. 314.
1.
Organ właściwy do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w przypadkach,
o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-8 i 10-16, poucza cudzoziemca posiadającego
zezwolenie na pobyt lub inne zezwolenie uprawniające go do pobytu, udzielone przez
inne państwo obszaru Schengen o obowiązku niezwłocznego wyjazdu na terytorium tego
państwa.
2.
Organ właściwy do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu odnotowuje
dokonanie pouczenia, o którym mowa w ust. 1, w rejestrze, o którym mowa w art. 428
ust. 1 pkt 6.
3.
Pouczenie, o którym mowa w ust. 1, następuje w formie pisemnej w języku zrozumiałym
dla cudzoziemca.
Art. 315.
1.
W decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu,
który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji.
2.
W decyzji, o której mowa w ust. 1, nie określa się terminu dobrowolnego powrotu cudzoziemca,
gdy:
1)
istnieje prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca lub
2)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego.
3.
Prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca istnieje w szczególności, gdy cudzoziemiec:
1)
zadeklarował niepodporządkowanie się obowiązkom wynikającym z otrzymania decyzji o
zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub
2)
nie dysponuje dokumentami poświadczającymi jego tożsamość, lub
3)
przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, lub
4)
wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obowiązywania wpisu do wykazu
cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany,
lub do Systemu Informacyjnego Schengen do celu odmowy wjazdu.
4.
W decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanej bez określenia terminu dobrowolnego
powrotu, o której mowa w ust. 2 pkt 2, wskazuje się państwo, do którego cudzoziemiec
powinien powrócić.
5.
Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydana bez określenia terminu dobrowolnego
powrotu, o której mowa w ust. 2 pkt 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
6.
W przypadku gdy cudzoziemiec przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom
prawa w okresie po wydaniu decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, a przed
upływem terminu dobrowolnego powrotu, termin, o którym mowa w ust. 1, wygasa z mocy
prawa.
7.
Jeżeli decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, o którym
mowa w art. 309, który nadal posiada ochronę międzynarodową w innym państwie członkowskim
Unii Europejskiej, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu jako państwo powrotu
cudzoziemca wskazuje się państwo członkowskie Unii Europejskiej, w którym cudzoziemiec
posiada ochronę międzynarodową.
8.
Jeżeli decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, który
przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt
czasowy w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3, w decyzji
o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu jako państwo powrotu cudzoziemca wskazuje się
państwo członkowskie Unii Europejskiej, w którym cudzoziemiec posiada zezwolenie na
pobyt rezydenta długoterminowego UE.
9.
Jeżeli decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, który
przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt
czasowy jako członek rodziny cudzoziemca, który przebywał na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy w związku z okolicznościami, o których
mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu jako
państwo powrotu cudzoziemca wskazuje się państwo członkowskie Unii Europejskiej, w
którym członek rodziny tego cudzoziemca posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
UE.
Art. 316.
1.
Organ, wydając decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, może przedłużyć termin
dobrowolnego powrotu, jeżeli cudzoziemiec jest obowiązany do osobistego stawiennictwa
przed polskim organem władzy publicznej lub jego obecności na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej wymaga interes Rzeczypospolitej Polskiej lub wyjątkowa sytuacja osobista
cudzoziemca, wynikająca w szczególności z długości pobytu cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, z łączących cudzoziemca więzi o charakterze rodzinnym i
społecznym lub z potrzeby kontynuowania nauki przez małoletnie dziecko cudzoziemca.
2.
Organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, może przedłużyć
termin dobrowolnego powrotu w niej określony z powodu okoliczności, o których mowa
w ust. 1, także po jej wydaniu, jednorazowo, na wniosek cudzoziemca.
3.
Termin dobrowolnego powrotu, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może być dłuższy niż
1 rok.
Art. 317.
1.
W decyzji, o której mowa w art. 316 ust. 1 i 2, można do czasu dobrowolnego powrotu
zobowiązać cudzoziemca do:
1)
zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego w decyzji - do dnia,
w którym nastąpi dobrowolny powrót;
2)
wpłaty zabezpieczenia pieniężnego w wysokości określonej w decyzji, nie niższej niż
dwukrotność minimalnego wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu
za pracę;
3)
przekazania do depozytu organowi wskazanemu w decyzji dokumentu podróży;
4)
zamieszkiwania w wyznaczonym w decyzji miejscu - do dnia, w którym nastąpi dobrowolny
powrót.
2.
W decyzji, o której mowa w ust. 1, można orzec o zastosowaniu jednego lub więcej niż
jednego spośród środków, o których mowa w ust. 1.
3.
Zabezpieczenie pieniężne, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i dokument podróży, o którym
mowa w ust. 1 pkt 3, przechowuje się do czasu okazania przez cudzoziemca biletu na
podróż powrotną.
4.
Cudzoziemcowi nie wolno zmieniać miejsca zamieszkania wyznaczonego w decyzji o przedłużeniu
terminu dobrowolnego powrotu bez zmiany tej decyzji.
Art. 318.
1.
W decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu.
2.
Zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru
Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu,
w której:
1)
nie określono terminu dobrowolnego powrotu;
2)
określono termin dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie:
a)
nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub
b)
przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa.
3.
Zakaz ponownego wjazdu tylko na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej orzeka się w
decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydawanej cudzoziemcowi:
1)
posiadającemu ochronę międzynarodową w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,
któremu cofnięto zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE, lub
2)
o którym mowa w art. 315 ust. 8 lub 9.
Art. 319.
Zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się na następujące okresy:
1)
od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3,
6, 10, 12, 13, 15 lub 16;
2)
od 1 roku do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 4 lub 5;
3)
od 3 lat do 5 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 7, 8, 11 lub
14;
4)
5 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 9.
Art. 320.
1.
Organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, na wniosek cudzoziemca,
w drodze decyzji, może cofnąć zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, jeżeli cudzoziemiec
wykaże, że:
1)
wykonał obowiązki wynikające z decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub
2)
jego ponowny wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innych państw obszaru
Schengen ma nastąpić ze względu na uzasadnione okoliczności, zwłaszcza ze względów
humanitarnych, lub
3)
została mu przyznana pomoc w dobrowolnym powrocie, o której mowa w:
a)
art. 334, lub
b)
art. 75 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Zakazu, o którym mowa w art. 318 ust. 1, nie cofa się, gdy:
1)
wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić
zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i
porządku publicznego lub naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej lub
2)
cudzoziemiec nie uiścił należności z tytułu kosztów związanych z wydaniem i wykonaniem
decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, które był obowiązany ponieść.
Art. 321.
Organem wyższego stopnia, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży
Granicznej w sprawach o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, przedłużenia terminu
dobrowolnego powrotu oraz cofnięcia zakazu, o którym mowa w art. 318 ust. 1, jest
Szef Urzędu.
Art. 322.
Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu organy mogą przekazywać sobie za pośrednictwem
urządzeń umożliwiających odczyt i zapis znaków pisma na nośniku papierowym lub za
pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej i doręczać tę decyzję cudzoziemcowi w formie
uzyskanej w wyniku takiego przekazu.
Art. 323.
1.
Organ Straży Granicznej odnotowuje w dokumencie podróży cudzoziemca wydanie decyzji
o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu oraz niezwłocznie informuje o tym organ, który
wystąpił z wnioskiem o jej wydanie.
2.
W przypadku doręczenia decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w formie, o której
mowa w art. 322, organ, który wykonuje tę decyzję, odnotowuje fakt jej wydania w dokumencie
podróży cudzoziemca.
Art. 324.
Organ, który wydaje decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu:
1)
pobiera od cudzoziemca odciski linii papilarnych, jeżeli nie zostały pobrane po zatrzymaniu
go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa;
2)
przekazuje Komendantowi Głównemu Policji obraz linii papilarnych, dane osobowe cudzoziemca
oraz informacje, które umieszcza się w rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1
pkt 4;
3)
sporządza fotografię cudzoziemca.
Art. 325.
1.
W przypadku gdy cudzoziemiec nie posiada dokumentu podróży, Komendant Główny Straży
Granicznej składa do właściwego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego
państwa pochodzenia cudzoziemca wniosek o wydanie takiego dokumentu.
2.
Jeżeli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie istnieje przedstawicielstwo lub
urząd, o którym mowa w ust. 1, Komendant Główny Straży Granicznej składa wniosek o
wydanie dokumentu podróży do właściwego organu państwa pochodzenia cudzoziemca.
3.
Przed wydaniem dokumentu podróży cudzoziemcowi właściwe organy Straży Granicznej w
uzasadnionych przypadkach umożliwiają przedstawicielstwom dyplomatycznym, urzędom
konsularnym lub właściwym organom państw pochodzenia cudzoziemca przeprowadzenie z
nim rozmowy w jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej, przedstawicielstwach
dyplomatycznych lub urzędach konsularnych państw pochodzenia cudzoziemca w celu potwierdzenia
jego obywatelstwa.
4.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się, o ile wiążące Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe
dotyczące przyjmowania i przekazywania osób, które nie spełniają warunków wjazdu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium lub przestały spełniać
te warunki, nie stanowią inaczej.
5.
Rozmowę, o której mowa w ust. 3, przeprowadza się w obecności funkcjonariusza Straży
Granicznej oraz w razie potrzeby w obecności tłumacza.
6.
Rozmowę, o której mowa w ust. 3, przeprowadzaną w jednostkach organizacyjnych Straży
Granicznej utrwala się, za zgodą cudzoziemca, za pomocą środków technicznych rejestrujących
dźwięk, w celu udokumentowania jej przebiegu.
7.
Zgromadzone zapisy dźwięku, o których mowa w ust. 6, przechowuje się przez okres 20
dni od dnia zarejestrowania, a następnie niszczy na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej.
Art. 326.
1.
W postępowaniu w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu dotyczącym cudzoziemca
będącego małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie
na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej organ, który prowadzi to postępowanie, ustala, czy związek
małżeński został zawarty lub istnieje w celu obejścia niniejszej ustawy.
2.
Do ustalenia, czy związek małżeński został zawarty lub istnieje w celu obejścia niniejszej
ustawy, stosuje się przepisy art. 169 ust. 2, 4 i 5.
Art. 327.
1.
Organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu zapewnia cudzoziemcowi, który nie włada w wystarczającym stopniu językiem
polskim, możliwość korzystania z pomocy tłumacza.
2.
Organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, dokonuje w języku
zrozumiałym dla cudzoziemca ustnego lub pisemnego tłumaczenia podstawy prawnej decyzji,
rozstrzygnięcia oraz pouczenia, czy i w jakim trybie służy odwołanie od decyzji.
Art. 328.
Organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu informuje cudzoziemca o organizacjach pozarządowych zajmujących się udzielaniem
cudzoziemcom pomocy, w tym pomocy prawnej.
Art. 329.
1.
W przypadku gdy cudzoziemiec nie opuścił dobrowolnie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
w terminie określonym w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, decyzja ta
podlega przymusowemu wykonaniu.
2.
Poza przypadkiem, o którym mowa w ust. 1, przymusowe wykonanie decyzji o zobowiązaniu
cudzoziemca do powrotu następuje, gdy:
1)
w decyzji tej nie został określony termin dobrowolnego powrotu lub
2)
po wydaniu tej decyzji:
a)
zaistniało prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca, lub
b)
dalszy pobyt cudzoziemca może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa
państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
3.
Przymusowe wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu polega na doprowadzeniu
cudzoziemca do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego
zostaje doprowadzony. Do doprowadzenia cudzoziemca od granicy do portu lotniczego
państwa, do którego zostaje doprowadzony, stosuje się przepisy załącznika do decyzji Rady 2004/573/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie organizacji wspólnych
lotów w celu wydalenia z terytorium dwóch lub więcej Państw Członkowskich, obywateli
państw trzecich, którzy podlegają indywidualnemu nakazowi wydalenia .
4.
Doprowadzenie cudzoziemca wykonuje:
1)
do granicy - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej
właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca;
2)
od granicy do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego następuje powrót
-Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej właściwy
ze względu na miejsce, w którym cudzoziemiec przekracza granicę.
5.
Komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce, w którym cudzoziemiec
przekracza granicę, odnotowuje w rejestrze spraw dotyczących zobowiązania cudzoziemca
do powrotu datę opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 329a39)Dodany przez art. 57 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 38..
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Policji, Szefa
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, wydaje
decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu dotyczącą cudzoziemca, co do którego
istnieje obawa, że może prowadzić działalność terrorystyczną lub szpiegowską, albo
podejrzewanego o popełnienie jednego z tych przestępstw.
2.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu przymusowemu wykonaniu.
Art. 330.
1.
Decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wykonuje się, gdy:
140)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 15 lit. a titret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
wobec cudzoziemca toczy się postępowanie w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej
lub
2)
wobec cudzoziemca toczy się postępowanie w sprawie udzielenia mu zgody na pobyt ze
względów humanitarnych, zgody na pobyt tolerowany lub zezwolenia, o którym mowa w
art. 176 lub art. 181 ust. 1, lub
3)
cudzoziemcowi udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt
tolerowany lub zachodzą przesłanki do jej udzielenia, lub
4)
cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie:
a)
wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, lub
b)
zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, lub
5)
cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia,
o którym mowa w art. 170, lub
6)
cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie
na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa
państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia
związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub
741)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 11 pkt 15 lit. a titret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
wobec cudzoziemca orzeczono w Rzeczypospolitej Polskiej środek zapobiegawczy w postaci
zakazu opuszczania kraju, lub
842)Dodany przez art. 11 pkt 15 lit. a titret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
cudzoziemiec zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej
w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1 lub 2 lub art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu
cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
1a43)Dodany przez art. 11 pkt 15 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wykonuje się z powodu okoliczności,
o których mowa w ust. 1 pkt 8, do dnia:
1)
upływu terminu do złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej określonego
w protokole potwierdzającym złożenie deklaracji zamiaru złożenia wniosku o udzielenie
ochrony międzynarodowej - w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
w którym organ Straży Granicznej umożliwił złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej:
a)
cudzoziemcowi - w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
b)
kuratorowi w imieniu małoletniego bez opieki - w przypadku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
1b43)Dodany przez art. 11 pkt 15 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przepisu ust. 1 pkt 8 nie stosuje się, gdy cudzoziemiec kolejny raz zadeklarował zamiar
złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a nie złożył wniosku o udzielenie
ochrony międzynarodowej po uprzednio zadeklarowanym zamiarze jego złożenia albo poprzedni
wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został uznany za niedopuszczalny z przyczyn,
o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albo po wydaniu decyzji o odmowie nadania mu statusu uchodźcy i udzielenia ochrony
uzupełniającej.
244)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 15 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli cudzoziemiec złożył kolejny wniosek
o udzielenie ochrony międzynarodowej, który jest:
1)
pierwszym wnioskiem niedopuszczalnym z przyczyn, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jeżeli złożenie tego wniosku nastąpiło tylko w celu opóźnienia wydania decyzji
o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu albo w celu opóźnienia lub uniemożliwienia jej
wykonania;
2)
złożony po wydaniu ostatecznej decyzji o:
a)
uznaniu wniosku za niedopuszczalny z przyczyn, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
b)
odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej albo decyzji
o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wydanej po rozpatrzeniu
kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.
345)Dodany przez art. 11 pkt 15 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu
wykonuje się po tym, gdy decyzja, o której mowa w art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanie się ostateczna.
Art. 331.
1.
W przypadku gdy cudzoziemiec złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego
na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej
wykonania, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji
z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia
w sprawie tego wniosku.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu została wydana na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 9.
Art. 332.
Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaną małoletniemu cudzoziemcowi wykonuje
się jeżeli:
1)
cudzoziemiec ten ma w państwie, do którego został zobowiązany powrócić, zapewnioną
opiekę rodziców, innych osób pełnoletnich lub instytucji opiekuńczych, zgodnie ze
standardami określonymi w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie
Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r.;
2)
powrót odbywa się pod opieką przedstawiciela ustawowego lub cudzoziemca tego przekaże
się jego przedstawicielowi ustawowemu albo przedstawicielowi właściwych władz państwa,
do którego nastąpi powrót.
Art. 333.
1.
Przedstawiciele organizacji pozarządowych lub międzynarodowych zajmujących się udzielaniem
pomocy cudzoziemcom mogą być obecni jako obserwatorzy w toku działań związanych z
doprowadzeniem cudzoziemca do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego państwa,
do którego zostaje doprowadzony, podejmowanych w związku z przymusowym wykonaniem
decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
2.
Koszty przejazdu nie więcej niż dwóch przedstawicieli organizacji pozarządowych, o
których mowa w ust. 1, od granicy do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego
cudzoziemiec zostaje doprowadzony, są pokrywane z budżetu państwa z części, której
dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji
Komendanta Głównego Straży Granicznej.
3.
Pokrywanie kosztów przejazdu następuje w przypadku, gdy doprowadzanych jest co najmniej
5 cudzoziemców oraz gdy doprowadzenie odbywa się statkiem morskim lub wyczarterowanym
statkiem powietrznym.
4.
Przedstawiciele organizacji pozarządowych lub międzynarodowych, o których mowa w ust.
1, mają w toku działań związanych z doprowadzeniem cudzoziemca do granicy albo do
portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony, prawo do:
1)
obserwowania przebiegu wszystkich czynności podejmowanych wobec cudzoziemca od rozpoczęcia
do zakończenia doprowadzenia w celu potwierdzenia poszanowania godności i praw cudzoziemca
w toku tych czynności;
2)
porozumiewania się z doprowadzanym cudzoziemcem, o ile nie zakłóca to czynności związanych
z doprowadzeniem.
5.
Funkcjonariusz Straży Granicznej przed rozpoczęciem doprowadzenia cudzoziemca do granicy
albo do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony,
informuje przedstawicieli organizacji pozarządowych lub międzynarodowych, o których
mowa w ust. 1, o zasadach obowiązujących podczas doprowadzenia, w szczególności dotyczących
przebiegu doprowadzenia oraz warunków bezpieczeństwa.
6.
Przedstawiciele organizacji pozarządowych lub międzynarodowych, o których mowa w ust.
1, są obowiązani:
1)
przestrzegać zasad obowiązujących podczas doprowadzenia cudzoziemca do granicy albo
do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony;
2)
wykonywać polecenia funkcjonariuszy Straży Granicznej w przypadku wystąpienia zagrożenia,
w szczególności zamachu na doprowadzających funkcjonariuszy, lub w razie podjęcia
przez cudzoziemca próby ucieczki.
7.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób i termin informowania przedstawicieli organizacji pozarządowych, o których
mowa w ust. 1, o przygotowywanym doprowadzeniu cudzoziemca do granicy albo do portu
lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony, oraz sposób i
termin potwierdzania udziału tych przedstawicieli w doprowadzeniu,
2)
sposób dokumentowania przez przedstawicieli organizacji pozarządowych, o których mowa
w ust. 1, przebiegu doprowadzenia cudzoziemca do granicy albo do portu lotniczego
albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony, oraz termin przekazywania
tej dokumentacji Komendantowi Głównemu Straży Granicznej
- uwzględniając konieczność zapewnienia sprawnej organizacji doprowadzenia oraz wymiany
informacji w tym zakresie.
Art. 334.
1.
Podmiot, do którego statutowych obowiązków należy organizacja dobrowolnych powrotów,
może zorganizować cudzoziemcowi, na jego wniosek, pomoc w dobrowolnym powrocie.
2.
Pomoc w dobrowolnym powrocie może być udzielona cudzoziemcowi:
146)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 16 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
ubiegającemu się o udzielenie ochrony międzynarodowej, którego wniosek o udzielenie
tej ochrony ze względów formalnych został pozostawiony bez rozpoznania, lub
2)
któremu wydano decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, z wyjątkiem decyzji
o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której nie określono terminu dobrowolnego
powrotu, lub z wyjątkiem innego przypadku, gdy decyzja ta podlega przymusowemu wykonaniu,
lub
347)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 11 pkt 16 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia,
o którym mowa w art. 170, lub na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa
w art. 176, lub
448)Dodany przez art. 11 pkt 16 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
któremu wydano decyzję o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony
uzupełniającej.
3.
Komendant Główny Straży Granicznej może zapewnić cudzoziemcowi finansowanie pomocy
w dobrowolnym powrocie.
4.
Podmiot, o którym mowa w ust. 1, współdziała z Komendantem Głównym Straży Granicznej
w zakresie organizacji pomocy w dobrowolnym powrocie.
5.
Finasowanie kolejnej pomocy w dobrowolnym powrocie może nastąpić nie wcześniej niż
po upływie 2 lat od dnia, w którym cudzoziemiec, któremu udzielono pierwszej pomocy
w dobrowolnym powrocie, finansowanej przez Komendanta Głównego Straży Granicznej,
opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
6.
Przepisu ust. 5 nie stosuje się do pomocy udzielanej cudzoziemcowi przebywającemu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będącemu ofiarą handlu ludźmi oraz małoletniemu
cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez opieki.
Art. 335.
1.
Finansowanie pomocy w dobrowolnym powrocie obejmuje pokrycie:
1)
kosztów podróży;
2)
opłat administracyjnych związanych z uzyskaniem dokumentu podróży oraz niezbędnych
wiz i zezwoleń;
3)
kosztów wyżywienia w podróży;
4)
kosztów opieki medycznej;
5)
kosztów organizacji dobrowolnego powrotu przez podmiot, o którym mowa w art. 334 ust.
1;
6)
innych kosztów związanych z zapewnieniem cudzoziemcowi bezpiecznego i humanitarnego
powrotu.
2.
Koszty związane z finasowaniem pomocy w dobrowolnym powrocie są pokrywane z budżetu
państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych,
ze środków będących w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.
349)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Organ właściwy do wydania decyzji o:
1)
zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu,
2)
odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej
- informuje cudzoziemca o możliwości skorzystania z pomocy w dobrowolnym powrocie.
Art. 336.
1.
Koszty związane z wydaniem i wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu
ustala się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której
nie określono terminu dobrowolnego powrotu, lub w przypadku przymusowego wykonania
tej decyzji.
2.
Organ Straży Granicznej właściwy w sprawie przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu
cudzoziemca do powrotu ustala, w drodze decyzji, wysokość kosztów, o których mowa
w ust. 1, oraz podmioty obowiązane do pokrycia tych kosztów. Decyzja podlega natychmiastowemu
wykonaniu.
3.
Należności z tytułu kosztów, o których mowa w ust. 1, przedawniają się z upływem 5
lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja o ustaleniu wysokości kosztów
stała się ostateczna.
Art. 337.
1.
Koszty, o których mowa w art. 336 ust. 1, ponosi cudzoziemiec.
2.
Zapraszający ponosi koszty, o których mowa w art. 336 ust. 1, w przypadku gdy cudzoziemiec,
którego zaprosił, wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie, na który
został zaproszony, i okoliczności uzasadniające zobowiązanie go do powrotu wystąpiły:
1)
podczas pobytu cudzoziemca na tym terytorium w okresie objętym zaproszeniem albo
2)
po upływie okresu objętego zaproszeniem, gdy cudzoziemcowi nie przedłużono wizy, nie
uzyskał on zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt
rezydenta długoterminowego UE lub nie korzysta z ochrony na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, o której mowa w art. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, i pozostał na tym terytorium.
3.
Podmiot powierzający wykonywanie pracy lub pełnienie określonej funkcji ponosi koszty,
o których mowa w art. 336 ust. 1, w przypadku gdy cudzoziemcowi została wydana decyzja
o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w związku z okolicznością, o której mowa w art.
302 ust. 1 pkt 4.
4.
Jeżeli cudzoziemcowi, który został zaproszony, została wydana decyzja o zobowiązaniu
cudzoziemca do powrotu w związku z okolicznością, o której mowa w art. 302 ust. 1
pkt 4, koszty, o których mowa w art. 336 ust. 1, ponosi podmiot powierzający wykonywanie
pracy lub pełnienie określonej funkcji.
5.
Jednostka naukowa, która przyjęła cudzoziemca w celu realizacji projektu badawczego,
ponosi koszty, o których mowa w art. 336 ust. 1, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu została wydana i wykonana ze środków publicznych przed upływem 6 miesięcy
od dnia wygaśnięcia umowy o przyjęciu go w celu realizacji projektu badawczego, a
podstawą wydania tej decyzji był pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej bez ważnej wizy, jeżeli była wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego
go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim.
Art. 338.
Do kosztów, o których mowa w art. 336 ust. 1, zalicza się w szczególności koszty:
1)
postępowania w sprawie wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;
2)
pobrania od cudzoziemca odcisków linii papilarnych oraz sporządzenia fotografii;
3)
pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców;
4)
badania lekarskiego cudzoziemca;
5)
pomocy udzielonej cudzoziemcowi przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej
w związku z przeprowadzeniem tranzytu drogą powietrzną przez jego terytorium;
6)
doprowadzenia cudzoziemca do granicy lub do portu lotniczego albo morskiego państwa,
do którego zostaje doprowadzony.
Art. 339.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób obliczania
kosztów:
1)
przejazdu cudzoziemca do granicy lub do portu lotniczego albo morskiego państwa, do
którego zostaje doprowadzony;
2)
pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców;
3)
pobrania odcisków linii papilarnych od cudzoziemca oraz sporządzenia fotografii, zaliczanych
do kosztów przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;
4)
innych niż określone w pkt 1, związanych z doprowadzeniem cudzoziemca do granicy lub
do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni rodzaj środka transportu użytego do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu
cudzoziemca do powrotu, liczbę osób doprowadzających cudzoziemca do granicy lub do
portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony, długość
trasy przejazdu, koszty wyżywienia i zakwaterowania, wartość materiałów użytych do
pobrania odcisków linii papilarnych oraz koszty sporządzenia fotografii.
Art. 340.
Organ, który wydał decyzję o ustaleniu wysokości kosztów, o których mowa w art. 336
ust. 1, może zmienić tę decyzję, jeżeli koszty te uległy zmianie po wydaniu decyzji.
Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Art. 341.
Od decyzji o ustaleniu wysokości kosztów, o których mowa w art. 336 ust. 1, oraz od
decyzji zmieniającej tę decyzję służy odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Art. 342.
1.
Należności z tytułu kosztów, o których mowa w art. 336 ust. 1, podlegają, z zastrzeżeniem
art. 343-345, egzekucji w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji .
2.
Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia.
3.
Organ Straży Granicznej, który wydał decyzję o ustaleniu wysokości kosztów, o których
mowa w art. 336 ust. 1, nie wystawia tytułu wykonawczego, jeżeli z okoliczności sprawy
wynika, że egzekucja byłaby bezskuteczna.
Art. 343.
1.
Należności z tytułu kosztów, o których mowa w art. 336 ust. 1, mogą być potrącane
ze środków pieniężnych cudzoziemca znajdujących się w depozycie strzeżonego ośrodka
lub aresztu dla cudzoziemców.
2.
Komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej, któremu
podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców, o którym mowa w ust. 1, ustala,
w terminie 14 dni od dnia przyjęcia cudzoziemca do strzeżonego ośrodka lub aresztu
dla cudzoziemców, ryczałt na pokrycie należności z tytułu kosztów, o których mowa
w art. 336 ust. 1.
3.
Ryczałt stanowi przybliżoną wysokość kosztów ustalanych w drodze decyzji, o której
mowa w art. 336 ust. 2. Ryczałt ustala się z uwzględnieniem sposobu obliczania kosztów
określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 339 oraz okresu pobytu w strzeżonym
ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców wskazanym w postanowieniu o umieszczeniu cudzoziemca
w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców.
4.
Organ Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 2, zawiadamia pisemnie cudzoziemca o
ustaleniu ryczałtu na pokrycie należności z tytułu kosztów, o których mowa w art.
336 ust. 1.
5.
Środki pieniężne, o których mowa w ust. 1, w kwocie do wysokości ustalonego ryczałtu
są przechowywane i nie podlegają zwrotowi do czasu wydania decyzji o ustaleniu wysokości
kosztów, o których mowa w art. 336 ust. 1, lub dokonania potrącenia, o którym mowa
w art. 344 ust. 2.
6.
Cudzoziemcowi pozostawia się środki pieniężne, o których mowa w ust. 1, w kwocie nie
niższej niż 500 zł na zaspokojenie bieżących potrzeb podczas pobytu w strzeżonym ośrodku
lub areszcie dla cudzoziemców.
Art. 344.
1.
Potrącenia należności z tytułu kosztów, o których mowa w art. 336 ust. 1, dokonuje
organ Straży Granicznej, który wydał decyzję o ustaleniu wysokości tych kosztów.
2.
Potrącenia dokonuje się z dniem, w którym decyzja o ustaleniu wysokości kosztów, o
których mowa w art. 336 ust. 1, stała się ostateczna.
3.
Potrącenie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie do Komendanta
Głównego Straży Granicznej.
4.
W przypadku zdeponowania środków pieniężnych w walucie obcej potrąceniu podlega kwota
należności pieniężnych ustalona według kursu tej waluty ogłoszonego przez Prezesa
Narodowego Banku Polskiego w dniu wydania postanowienia, o którym mowa w ust. 3.
Art. 345.
1.
Należności z tytułu kosztów, o których mowa w art. 336 ust. 1, mogą być również potrącane
z zabezpieczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 398 ust. 3 pkt 2. Do potrącenia
stosuje się przepis art. 344.
2.
Zabezpieczenie pieniężne w kwocie do wysokości kosztów ustalonych w decyzji, o której
mowa w art. 336 ust. 2, nie podlega zwrotowi, jeżeli cudzoziemiec nie uiścił należności
z tytułu tych kosztów do czasu wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
Art. 346.
1.
Jeżeli cudzoziemiec nie uiści należności z tytułu kosztów ustalonych w decyzji, o
której mowa w art. 336 ust. 2, a ich potrącenie ze środków pieniężnych cudzoziemca,
o których mowa w art. 343 ust. 1, nie jest możliwie lub kwota tych środków jest mniejsza
od ustalonych w decyzji kosztów, komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant
placówki Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców,
w którym przebywa cudzoziemiec, wydaje postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym,
wskazując składniki majątkowe cudzoziemca podlegające zabezpieczeniu.
2.
Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, służy zażalenie do Komendanta Głównego Straży
Granicznej.
3.
Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, podlega wykonaniu w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
4.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli cudzoziemiec nie posiada składników majątkowych
podlegających zabezpieczeniu.
Art. 347.
1.
Koszty, o których mowa w art. 336 ust. 1, są pokrywane z budżetu państwa z części,
której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących
w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej w przypadku:
1)
nieuiszczenia należności z tytułu tych kosztów przez podmiot do tego obowiązany;
2)
braku możliwości potrącenia środków pieniężnych, o których mowa w art. 343 ust. 1;
3)
braku możliwości ściągnięcia należności w postępowaniu egzekucyjnym.
2.
Wpływy z uzyskanych należności z tytułu kosztów, o których mowa w art. 336 ust. 1,
stanowią dochód budżetu państwa.
Rozdział 3
Zgoda na pobyt ze względów humanitarnych oraz zgoda na pobyt tolerowany
Art. 348.
Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu:
1)
może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie
dnia 4 listopada 1950 r.:
a)
zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub
b)
mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo
karaniu, lub
c)
mógłby być zmuszony do pracy, lub
d)
mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy
prawnej, lub
2)
naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów
Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie
dnia 4 listopada 1950 r., lub
3)
naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez
Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie
zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.
Art. 349.
1.
Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, jeżeli
istnieją poważne podstawy, aby sądzić, że:
1)
popełnił zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości,
w rozumieniu prawa międzynarodowego, lub
2)
jest winny działań sprzecznych z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych określonymi
w Preambule i art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych, lub
3)
popełnił na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zbrodnię lub popełnił poza tym terytorium
czyn, który jest zbrodnią według prawa polskiego, lub
4)
stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego, lub
5)
podżegał albo w inny sposób brał udział w popełnieniu zbrodni lub czynów, o których
mowa w pkt 1-3.
2.
Cudzoziemcowi, który przed przybyciem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej popełnił
inny niż określony w pkt 1-3 czyn, który według prawa polskiego jest przestępstwem
zagrożonym karą pozbawienia wolności, można odmówić udzielenia zgody na pobyt ze względów
humanitarnych, jeżeli opuścił on kraj pochodzenia wyłącznie w celu uniknięcia kary.
Art. 350.
1.
Cudzoziemcowi cofa się zgodę na pobyt ze względów humanitarnych, w przypadku gdy:
1)
okoliczności, z powodu których zgoda została udzielona, przestały istnieć lub zmieniły
się w taki sposób, że zgoda nie jest już wymagana, lub
2)
okoliczności uzasadniające odmowę udzielenia zgody powstały po jej udzieleniu, lub
3)
wyjdzie na jaw, że cudzoziemiec zataił informacje lub dokumenty albo przedstawił fałszywe
informacje lub dokumenty o istotnym znaczeniu dla udzielenia zgody, lub
4)
cudzoziemiec opuścił na stałe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
5)
cudzoziemiec powrócił do kraju pochodzenia.
2.
Cudzoziemcowi można cofnąć zgodę na pobyt ze względów humanitarnych, jeżeli po jej
udzieleniu wyjdą na jaw okoliczności, o których mowa w art. 349 ust. 2.
Art. 351.
Zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi,
jeżeli zobowiązanie go do powrotu:
1)
może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie
dnia 4 listopada 1950 r.:
a)
zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub
b)
mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo
karaniu, lub
c)
mógłby on być zmuszony do pracy, lub
d)
mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy
prawnej
- w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów
humanitarnych, o których mowa w art. 349, lub
2)
jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu właściwego do przymusowego wykonania
decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i od cudzoziemca, lub
3)
może nastąpić jedynie do państwa, do którego wydanie go jest niedopuszczalne na mocy
orzeczenia sądu albo z uwagi na rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie
odmowy wydania cudzoziemca.
Art. 352.
Udzielenia zgody na pobyt tolerowany odmawia się cudzoziemcowi w przypadkach, o których
mowa w art. 351 pkt 2 lub 3, jeżeli jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego.
Art. 353.
Zgodę na pobyt tolerowany cofa się, w drodze decyzji, gdy:
1)
ustanie przyczyna udzielenia zgody, lub
2)
cudzoziemiec opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
3)
dalszy pobyt cudzoziemca może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa
państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego - w przypadku zgody na pobyt
tolerowany udzielonej na podstawie art. 351 pkt 2 lub 3, lub
4)
cudzoziemiec uchyla się od nałożonych na niego w decyzji o udzieleniu zgody obowiązków,
o których mowa w art. 358 - w przypadku zgody na pobyt tolerowany udzielonej na podstawie
art. 351 pkt 2 lub 3.
Art. 354.
1.
Decyzja o udzieleniu cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody
na pobyt tolerowany wygasa z mocy prawa z dniem:
1)
nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej lub
2)
nabycia przez niego obywatelstwa polskiego, lub
3)
pisemnego zawiadomienia przez niego organu Straży Granicznej o zrzeczeniu się prawa
do korzystania odpowiednio ze zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na
pobyt tolerowany, lub
4)
uzyskania przez niego zezwolenia na pobyt stały.
2.
Decyzja o udzieleniu cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany wygasa także z mocy prawa
z dniem udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych.
Art. 355.
1.
W sprawach, o których mowa w art. 348 i art. 351, organami właściwymi są komendant
oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej.
2.
Organem wyższego stopnia, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży
Granicznej w sprawach, o których mowa w ust. 1, jest Szef Urzędu.
Art. 356.
1.
W przypadku gdy okoliczność, o której mowa w art. 348 lub art. 351 wyjdzie na jaw
w postępowaniu w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, w decyzji kończącej
to postępowanie rozstrzyga się w przedmiocie udzielenia zgody na pobyt ze względów
humanitarnych, a w razie jej nieudzielenia w przedmiocie udzielenia zgody na pobyt
tolerowany.
2.
Jeżeli okoliczność, o której mowa w art. 348 lub art. 351 pkt 1 lub 2, wyszła na jaw:
1)
po wydaniu decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu przez organ wyższego stopnia
albo
2)
w związku z koniecznością wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu
wydanej przez organ innego państwa członkowskiego stosującego dyrektywę Rady nr 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania
decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich
- z urzędu wszczyna się odrębne postępowanie.
3.
Do decyzji kończącej postępowanie, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio
przepis ust. 1.
4.
W przypadku, o którym mowa w art. 351 pkt 3, zgody na pobyt tolerowany udziela się
na wniosek cudzoziemca.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, organem właściwym do wszczęcia postępowania w
sprawie udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany
jest komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej,
który wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
Art. 357.
1.
W sprawie cofnięcia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody
na pobyt tolerowany właściwy jest komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant
placówki Straży Granicznej, który udzielił zgody, a w przypadku gdy zgody udzielił
Szef Urzędu - organ Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.
2.
Postępowanie w sprawie, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu. W przypadku
gdy pobyt cudzoziemca może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa
lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, wniosek o wszczęcie postępowania
może złożyć komendant wojewódzki Policji lub Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
3.
Organem wyższego stopnia, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży
Granicznej w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, jest Szef Urzędu.
Art. 358.
W decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany zobowiązuje się cudzoziemca
do zgłaszania się w określonych odstępach czasu do komendanta oddziału Straży Granicznej
lub komendanta placówki Straży Granicznej, wskazanego w decyzji lub właściwego ze
względu na miejsce aktualnego pobytu cudzoziemca oraz do informowania go o każdej
zmianie swojego miejsca zamieszkania.
Art. 359.
1.
Przed wydaniem decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych
komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej zwraca
się do komendanta wojewódzkiego Policji i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
a w razie potrzeby także do innych organów z wnioskiem o przekazanie informacji, czy
zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 349.
2.
Przed wydaniem decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany komendant
oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej zwraca się do
komendanta wojewódzkiego Policji i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w
razie potrzeby także do innych organów z wnioskiem o przekazanie informacji, czy pobyt
cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla obronności
lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
3.
Komendant wojewódzki Policji i Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego przekazuje
informację, o której mowa w ust. 1 lub 2, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.
4.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin na przekazanie informacji, o której
mowa w ust. 1 lub 2, może być przedłużony do 60 dni roboczych, o czym organ obowiązany
do przekazania tej informacji zawiadamia komendanta oddziału Straży Granicznej lub
komendanta placówki Straży Granicznej.
5.
Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1 lub 2, nie
przekaże jej w terminach określonych w ust. 3 lub 4, uznaje się, że wymóg uzyskania
informacji został spełniony.
6.
Przepisu ust. 1 lub 2 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o udzieleniu
zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany cudzoziemcowi,
który nie ukończył 13. roku życia.
Rozdział 4
Tranzyt cudzoziemca drogą powietrzną
Art. 360.
Tranzyt drogą powietrzną może być przeprowadzony po uzyskaniu zezwolenia na taki tranzyt,
udzielonego przez organ centralny innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
chyba że co innego wynika z umów międzynarodowych.
Art. 361.
W przypadku gdy organ centralny innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie
udzieli zezwolenia na tranzyt w odpowiedzi na wniosek złożony w trybie art. 365 ust.
2:
1)
w ciągu 2 dni od przekazania wniosku centralnemu organowi innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej lub
2)
w ciągu 48 godzin po upływie terminu, o którym mowa w pkt 1, jeżeli termin na rozpatrzenie
wniosku został przedłużony przez centralny organ innego państwa członkowskiego Unii
Europejskiej
- tranzyt może rozpocząć się na podstawie notyfikacji Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Art. 362.
Postępowanie w sprawie udzielenia przez centralny organ innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej zezwolenia na tranzyt cudzoziemca drogą powietrzną przez obszar
portu lotniczego tego państwa wszczyna się w celu wykonania decyzji o zobowiązaniu
cudzoziemca do powrotu, w przypadku gdy doprowadzenie go do portu lotniczego państwa
przeznaczenia nie jest możliwe z wykorzystaniem bezpośredniego połączenia lotniczego
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 363.
W uzasadnionych przypadkach wnioskiem o udzielenie zezwolenia na tranzyt drogą powietrzną
można objąć również osoby odpowiedzialne za cudzoziemca podczas tego tranzytu, w tym
osoby sprawujące nad nim opiekę medyczną i tłumaczy, zwane dalej „eskortą”.
Art. 364.
Cudzoziemcowi, który opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przeprowadzaniem
tranzytu drogą powietrzną, zezwala się na ponowny wjazd na to terytorium, gdy:
1)
centralny organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej cofnął zezwolenie
na tranzyt drogą powietrzną lub
2)
centralny organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej odmówił zezwolenia
na tranzyt drogą powietrzną, a tranzyt rozpoczął się na podstawie notyfikacji Komendanta
Głównego Straży Granicznej, lub
3)
podczas tranzytu drogą powietrzną cudzoziemiec wjechał bez zezwolenia na terytorium
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na którego obszarze znajduje się port lotniczy,
przez który jest przeprowadzany tranzyt, lub
4)
przymusowe wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub wejście cudzoziemca
na pokład statku powietrznego okazało się bezskuteczne, lub
5)
przeprowadzenie tranzytu jest niemożliwe z innego powodu.
Art. 365.
1.
Postępowanie, o którym mowa w art. 362, wszczyna się na wniosek Komendanta Głównego
Straży Granicznej.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się do centralnego organu innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane cudzoziemca lub informacje, o których
mowa w art. 13.
4.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza
wniosku, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego
i sprawnego przeprowadzenia tranzytu drogą powietrzną oraz konieczność zachowania
wymogów bezpieczeństwa podczas doprowadzania cudzoziemca do portu lotniczego państwa
przeznaczenia.
Art. 366.
1.
Komendant Główny Straży Granicznej doręcza wniosek o udzielenie zezwolenia na tranzyt
drogą powietrzną centralnemu organowi innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
co najmniej na 48 godzin przed rozpoczęciem takiego tranzytu.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w szczególnie pilnych przypadkach.
Art. 367.
1.
Komendant Główny Straży Granicznej uzgadnia z centralnym organem innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej zakres pomocy udzielanej przez ten organ podczas przeprowadzania
tranzytu drogą powietrzną i sposób jego przeprowadzania. Tranzyt drogą powietrzną
przeprowadza się w czasie nie dłuższym niż 24 godziny.
2.
W przypadku gdy tranzytu drogą powietrzną nie można zakończyć w terminie, o którym
mowa w ust. 1, Komendant Główny Straży Granicznej może uzgodnić z organem centralnym
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej przedłużenie tego terminu o kolejne
48 godzin.
Art. 368.
1.
Budżet państwa ponosi koszty:
1)
ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
pomocy udzielonej przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej w związku z przeprowadzeniem
tranzytu drogą powietrzną przez jego terytorium.
2.
Koszty, o których mowa w ust. 1, są pokrywane z budżetu państwa z części, której dysponentem
jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Komendanta
Głównego Straży Granicznej.
Art. 369.
Jeżeli wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu z terytorium innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest niemożliwe z wykorzystaniem bezpośredniego
połączenia lotniczego do państwa przeznaczenia, Komendant Główny Straży Granicznej,
na wniosek centralnego organu tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, udziela
zezwolenia na tranzyt cudzoziemca drogą powietrzną przez obszar polskiego lotniska
w celu wykonania tej decyzji.
Art. 370.
1.
Komendant Główny Straży Granicznej może odmówić udzielenia zezwolenia na tranzyt drogą
powietrzną, gdy:
1)
cudzoziemiec jest oskarżony w Rzeczypospolitej Polskiej o popełnienie przestępstwa
lub jest poszukiwany w celu wykonania wyroku lub
2)
tranzyt cudzoziemca przez terytorium innych państw lub przyjęcie cudzoziemca przez
państwo, do którego cudzoziemiec powraca, jest niemożliwe, lub
3)
wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wymaga zmiany lotniska na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
4)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego lub zdrowia publicznego lub jest to niezbędne z punktu widzenia
stosunków międzynarodowych państwa członkowskiego Unii Europejskiej, lub
5)
udzielenie pomocy innemu państwu członkowskiemu Unii Europejskiej w przeprowadzeniu
tranzytu jest niemożliwe.
2.
Komendant Główny Straży Granicznej może cofnąć zezwolenie na tranzyt drogą powietrzną,
jeżeli po jego udzieleniu ujawnią się okoliczności, o których mowa w ust. 1.
Art. 371.
Do tranzytu cudzoziemca drogą powietrzną przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .
Art. 372.
W trakcie przeprowadzania tranzytu drogą powietrzną funkcjonariusze innego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej należący do eskorty, w przypadku:
1)
zagrożenia bezpośrednim i bezprawnym zamachem na życie, zdrowie lub wolność funkcjonariusza,
2)
bezpośredniego i poważnego zagrożenia, że cudzoziemiec podejmie ucieczkę, okaleczy
siebie lub osoby trzecie lub zniszczy mienie, w sytuacji gdy brak jest funkcjonariuszy
Straży Granicznej lub Policji albo w celu ich wsparcia
- są uprawnieni do noszenia środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2, 7, pkt 12 lit. a i d oraz pkt 13 ustawy z dnia 24 maja 2013 r.
o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej , oraz do użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa
w art. 12 ust. 1 pkt 1, 2, 7, pkt 12 lit. a i d oraz pkt 13 tej ustawy, odpowiednio
na zasadach dotyczących funkcjonariuszy Straży Granicznej.
Art. 373.
1.
Komendant Główny Straży Granicznej zawiadamia centralny organ innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej o udzieleniu lub odmowie udzielenia zezwolenia na tranzyt drogą
powietrzną w terminie 48 godzin od otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 369.
2.
W uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 1, można przedłużyć o kolejne
48 godzin.
Art. 374.
Komendant Główny Straży Granicznej zawiadamia centralny organ innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej o:
1)
odmowie udzielenia zezwolenia na tranzyt drogą powietrzną lub cofnięciu tego zezwolenia;
2)
najbliższym terminie, w którym przeprowadzenie tranzytu drogą powietrzną będzie możliwe
- w przypadku odmowy udzielenia zezwolenia na tranzyt drogą powietrzną lub cofnięcia
tego zezwolenia ze względu na brak możliwości udzielenia pomocy innemu państwu członkowskiemu
Unii Europejskiej w przeprowadzaniu tranzytu.
Art. 375.
Komendant Główny Straży Granicznej, na wniosek centralnego organu innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, może udzielić pomocy w tranzycie drogą powietrzną przez obszar
polskiego lotniska, polegającej w szczególności na:
1)
przejęciu cudzoziemca z pokładu statku powietrznego i konwojowaniu go na obszarze
lotniska lub
2)
zapewnieniu cudzoziemcowi oraz jego eskorcie niezbędnej opieki medycznej oraz wyżywienia,
lub
3)
odbiorze, przechowywaniu i przekazywaniu dokumentów podróży cudzoziemca, lub
4)
powiadamianiu centralnego organu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej o
miejscu i czasie odlotu cudzoziemca, jeżeli tranzyt odbywa się bez eskorty, lub
5)
przekazywaniu centralnemu organowi innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
istotnych informacji dotyczących przeprowadzania tranzytu, lub
6)
zapewnieniu cudzoziemcowi zakwaterowania w czasie przeprowadzania tranzytu, lub
7)
przeciwdziałaniu próbom uniemożliwienia przeprowadzenia tranzytu podejmowanym przez
cudzoziemca.
Art. 376.
1.
Komendant Główny Straży Granicznej, na wniosek centralnego organu innego państwa Unii
Europejskiej, może udzielić pomocy w strefie tranzytowej lotniska międzynarodowego,
w przypadku gdy:
1)
centralnemu organowi innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej cofnięto zezwolenie
na tranzyt drogą powietrzną lub
2)
centralnemu organowi innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie wyrażono
zgody na tranzyt drogą powietrzną, a tranzyt rozpoczął się na podstawie notyfikacji
centralnego organu tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, lub
3)
podczas tranzytu drogą powietrzną cudzoziemiec wjechał na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej bez zezwolenia, lub
4)
przymusowe wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub wejście cudzoziemca
na pokład statku powietrznego okazało się bezskuteczne, lub
5)
przeprowadzenie tranzytu jest niemożliwe z innego powodu.
2.
Pomoc, o której mowa w ust. 1, polega w szczególności na:
1)
zapewnieniu cudzoziemcowi oraz jego eskorcie niezbędnej opieki medycznej oraz wyżywienia
lub
2)
zapewnieniu cudzoziemcowi zakwaterowania, lub
3)
przechowywaniu i przekazywaniu dokumentów podróży cudzoziemca, lub
4)
przeciwdziałaniu próbom ucieczki cudzoziemca.
Art. 377.
W trakcie przeprowadzania tranzytu drogą powietrzną przez obszar polskiego lotniska
funkcjonariusze innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej należący do eskorty:
1)
posiadają zezwolenie na przeprowadzanie tranzytu drogą powietrzną lub notyfikację;
2)
posiadają legitymację służbową;
3)
noszą ubranie cywilne;
4)
są nieuzbrojeni.
Art. 378.
Po zakończeniu tranzytu drogą powietrzną przez obszar polskiego lotniska Komendant
Główny Straży Granicznej występuje do centralnego organu innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej o pokrycie kosztów udzielonej pomocy.
Art. 379.
Komendant Główny Straży Granicznej wyznacza punkty kontaktowe, z którymi funkcjonariusze
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w trakcie przeprowadzania tranzytu
drogą powietrzną mogą współpracować w zakresie wymiany informacji dotyczących przeprowadzania
tego tranzytu.
Rozdział 5
Wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanej przez organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
Art. 380.
Ostateczną decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaną przez organ innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej stosującego dyrektywę Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji
o wydalaniu obywateli państw trzecich, zwanego dalej „wydającym państwem członkowskim”, wykonują organy Straży Granicznej
obowiązane do jej wykonania w związku z:
1)
poważnym i aktualnym zagrożeniem dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa narodowego
wydającego państwa członkowskiego w przypadkach:
a)
skazania cudzoziemca przez to państwo za przestępstwo zagrożone karą co najmniej 1
roku pozbawienia wolności lub
b)
uzasadnionego podejrzenia popełnienia lub zamiaru popełnienia przez cudzoziemca przestępstwa
zagrożonego karą co najmniej 1 roku pozbawienia wolności na terytorium wydającego
państwa członkowskiego, lub
2)
naruszeniem przepisów prawa wydającego państwa członkowskiego dotyczących wjazdu cudzoziemców
na jego terytorium lub ich pobytu na tym terytorium.
Art. 381.
Wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanej przez organ wydającego
państwa członkowskiego powoduje unieważnienie z mocy prawa wizy krajowej lub zezwolenia
na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego oraz wygaśnięcie z mocy
prawa zezwolenia na pracę.
Art. 382.
Do decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanej przez organ wydającego państwa
członkowskiego małoletniemu cudzoziemcowi stosuje się przepis art. 332.
Art. 383.
Jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydana przez organ wydającego
państwa członkowskiego dotyczy cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy,
zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE, Komendant
Główny Straży Granicznej występuje do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu
cudzoziemca z wnioskiem o ustalenie, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia tego zezwolenia.
Art. 384.
Komendant Główny Straży Granicznej przeprowadza za pośrednictwem Biura SIRENE, o którym
mowa w art. 35 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie
Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym, lub z wykorzystaniem innych dostępnych środków współpracy i wymiany informacji konsultacje
z właściwym organem:
1)
wydającego państwa członkowskiego - w celu potwierdzenia, że decyzja o zobowiązaniu
cudzoziemca do powrotu jest w dalszym ciągu wykonalna;
2)
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które udzieliło zezwolenia pobytowego cudzoziemcowi
zobowiązanemu do powrotu - w celu ustalenia, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia
cudzoziemcowi tego zezwolenia.
Art. 385.
Do wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanej przez organ wydającego
państwa członkowskiego stosuje się przepisy art. 360-379 i art. 394-427.
Art. 386.
Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydana przez organ wydającego państwa
członkowskiego nie podlega wykonaniu, gdy:
150)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. )
wobec cudzoziemca toczy się postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej
lub
2)
wobec cudzoziemca toczy się postępowanie w sprawie udzielenia zgody na pobyt tolerowany
lub zezwolenia, o którym mowa w art. 176, art. 181 ust. 1 lub art. 187 pkt 6 lub 7,
lub
3)
cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie:
a)
wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, lub
b)
zaświadczenia, o którym mowa w art. 170, lub
4)
cudzoziemcowi udzielono zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub
zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, nadano mu status uchodźcy lub udzielono
mu ochrony uzupełniającej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt
tolerowany, lub
5)
cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca, któremu udzielono
zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności
lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba
że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej
ustawy, lub
6)
cudzoziemiec jest pozbawiony wolności na skutek wykonania orzeczenia sądu lub zastosowano
wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju, lub
7)
właściwy organ wydającego państwa członkowskiego:
a)
nie przekazał dokumentów niezbędnych do potwierdzenia, że decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu jest w dalszym ciągu wykonalna, lub
b)
nie potwierdził gotowości zwrotu kosztów wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu.
Art. 387.
Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaną przez organ wydającego państwa
członkowskiego cudzoziemcowi lub członkom rodziny cudzoziemca, którzy posiadają uprawnienie
do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych
w decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia Republiki Tureckiej i EWG z dnia 19 września
1980 r. w sprawie rozwoju Stowarzyszenia, która to Rada została powołana na podstawie
Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,
podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r., można wykonać tylko wtedy, gdy zachodzą wszystkie przesłanki do wydalenia cudzoziemca
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określone w przepisach rozdziału 5 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich
Unii Europejskiej i członków ich rodzin.
Art. 388.
Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydana przez organ wydającego państwa
członkowskiego podlega przymusowemu wykonaniu przez doprowadzenie cudzoziemca do granicy
albo do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony.
Art. 389.
1.
Cudzoziemca doprowadza:
1)
do granicy - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej
właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca;
2)
od granicy do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony
- Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej właściwy
ze względu na miejsce, w którym cudzoziemiec będzie przekraczał granicę.
2.
Komendant Główny Straży Granicznej informuje organ wydającego państwa członkowskiego
o opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemca, o którym mowa
w ust. 1.
Art. 390.
Komendant placówki Straży Granicznej informuje niezwłocznie organ wydającego państwa
członkowskiego o opuszczeniu przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 391.
1.
Koszty wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanej przez organ
wydającego państwa członkowskiego ponosi cudzoziemiec.
2.
Jeżeli cudzoziemiec nie uiści należności z tytułu kosztów, o których mowa w ust. 1,
Komendant Główny Straży Granicznej występuje z wnioskiem o zwrot tych kosztów do organu
wydającego państwa członkowskiego.
3.
Do czasu uiszczenia przez cudzoziemca należności z tytułu kosztów, o których mowa
w ust. 1, lub ich zwrotu przez wydające państwo członkowskie koszty te pokrywane są
z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych,
ze środków będących w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.
4.
Koszty wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanej przez komendanta
oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej poniesione przez
organy innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej są pokrywane z budżetu państwa
z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków
będących w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Art. 392.
Do wniosku o zwrot kosztów, o których mowa w art. 391 ust. 1, oraz do ich zwrotu w
przypadku ich poniesienia przez organy innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
stosuje się przepisy decyzji Rady z dnia 23 lutego 2004 r. określającej kryteria oraz uzgodnienia praktyczne
dotyczące rekompensaty dysproporcji finansowych wynikających ze stosowania dyrektywy
2001/40/WE w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich .
Art. 393.
1.
Komendant Główny Straży Granicznej pełni funkcję krajowego punktu kontaktowego państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, w rozumieniu art. 3 ust. 4 decyzji Rady z dnia 23 lutego 2004 r. określającej kryteria oraz uzgodnienia
praktyczne dotyczące rekompensaty dysproporcji finansowych wynikających ze stosowania
dyrektywy 2001/40/WE w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli
państw trzecich.
2.
Komendant Główny Straży Granicznej, pełniąc funkcję, o której mowa w ust. 1, w szczególności:
1)
uzgadnia wysokość kosztów wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu
wydanej przez komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży
Granicznej poniesionych przez organy innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
oraz sposób ich zwrotu;
2)
przekazuje dokumenty właściwym organom państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które
mają wykonać decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaną przez komendanta
oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej, potwierdzające,
że decyzja ta jest w dalszym ciągu wykonalna;
3)
przekazuje właściwym organom państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które mają
wykonać decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaną przez inne państwo członkowskie,
informację, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia
na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE cudzoziemcowi,
którego ta decyzja będzie dotyczyć.
Rozdział 6
Przekazanie do innego państwa członkowskiego na podstawie rozporządzenia 604/2013 cudzoziemca, który nie ubiega się o udzielenie ochrony międzynarodowej51)Rozdział dodany przez art. 11 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
Art. 393a.
1.
Organ Straży Granicznej przekazuje Szefowi Urzędu dowody lub poszlaki, o których mowa
w załączniku nr 2 do rozporządzenia wykonawczego Komisji UE nr 118/2014 z dnia 30
stycznia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1560/2003 ustanawiające szczegółowe
zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i
mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku
o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego
(Dz. Urz. UE L 39 z 08.02.2014, str. 1), dotyczące cudzoziemca przebywającego na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to
terytorium i pobytu na nim, który nie ubiega się o udzielenie ochrony międzynarodowej,
w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy inne państwo członkowskie jest właściwe do
wtórnego przejęcia cudzoziemca, o którym mowa w art. 23-25 rozporządzenia 604/2013.
2.
Szef Urzędu przeprowadza postępowanie w sprawie ustalenia odpowiedzialnego państwa
członkowskiego, o którym mowa w art. 20 rozporządzenia 604/2013.
3.
Szef Urzędu jest organem właściwym w sprawach, o których mowa w art. 24 rozporządzenia
604/2013, z wyłączeniem spraw o zobowiązanie cudzoziemca do powrotu.
Art. 393b.
1.
W przypadku gdy inne państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o
udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013 wyrazi zgodę
na przejęcie cudzoziemca, o którym mowa w art. 393a ust. 1, Szef Urzędu wydaje decyzję
o jego przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego.
2.
Szef Urzędu jest organem właściwym do wydania cudzoziemcowi przepustki, o której mowa
w art. 29 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia 604/2013.
3.
Cudzoziemiec podlegający przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego może
być doprowadzony do granicy albo do portu lotniczego, albo morskiego odpowiedzialnego
państwa członkowskiego, do którego następuje przekazanie.
4.
Doprowadzenie, na wniosek Szefa Urzędu, wykonuje:
1)
do granicy - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej
właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca;
2)
od granicy do portu lotniczego albo morskiego odpowiedzialnego państwa członkowskiego,
do którego następuje przekazanie - Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant
oddziału Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekroczenia granicy przez
cudzoziemca.
5.
Komendant placówki Straży Granicznej informuje niezwłocznie Szefa Urzędu o przekroczeniu
granicy przez cudzoziemca przekazywanego do odpowiedzialnego państwa członkowskiego
poprzez odnotowanie w rejestrze spraw prowadzonych na podstawie rozporządzenia 604/2013
miejsca i daty przekroczenia granicy.
6.
Koszty doprowadzenia cudzoziemca do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego
odpowiedzialnego państwa członkowskiego, do którego następuje przekazanie, są pokrywane
z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych,
ze środków pozostających w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.
7.
Komendant Główny Straży Granicznej jest organem właściwym w sprawach, o których mowa
w art. 31 i art. 32 rozporządzenia 604/2013.
Dział IX
Zatrzymanie cudzoziemca oraz strzeżone ośrodki i areszty dla cudzoziemców
Rozdział 1
Postępowanie w sprawie zatrzymania cudzoziemca, umieszczenie go w strzeżonym ośrodku lub zastosowanie wobec niego aresztu dla cudzoziemców
Art. 394.
1.
Cudzoziemiec, wobec którego zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie mu decyzji
o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu albo który uchyla się od wykonania obowiązków
określonych w tej decyzji, albo nie wywiązuje się z obowiązków określonych w postanowieniu
o zastosowaniu wobec niego środków, o których mowa w art. 398 ust. 3, może być zatrzymany
na okres nie dłuższy niż 48 godzin.
1a52)Dodany przez art. 11 pkt 20 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Cudzoziemiec może być także zatrzymany na okres nie dłuższy niż 48 godzin w celu przymusowego
wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub przekazania na podstawie
rozporządzenia 604/2013.
253)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 20 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Zatrzymania cudzoziemca dokonuje Straż Graniczna lub Policja, a w przypadku, o którym
mowa w ust. 1a - Straż Graniczna.
3.
Podmiot, o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie pobiera odciski linii papilarnych od
cudzoziemca i przekazuje Komendantowi Głównemu Policji dane, o których mowa w art.
430 ust. 6.
4.
Po zatrzymaniu cudzoziemca:
1)
Policja - niezwłocznie przekazuje go do dyspozycji właściwego ze względu na miejsce
jego zatrzymania organu Straży Granicznej, składając jednocześnie wniosek o wydanie
decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;
2)
Straż Graniczna w zależności od okoliczności:
a)
wydaje postanowienie w sprawie zastosowania wobec cudzoziemca środków, o których mowa
w art. 398 ust. 3, lub
b)
występuje do sądu z wnioskiem o umieszczenie cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub
o zastosowanie wobec niego aresztu dla cudzoziemców, lub
c)
występuje do wojewody z wnioskiem o wydanie decyzji o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia
na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE,
d54)Dodana przez art. 11 pkt 20 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
ustala, czy istnieją okoliczności uzasadniające przekazanie cudzoziemca do innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie rozporządzenia 604/2013,
e54)Dodana przez art. 11 pkt 20 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
doprowadza cudzoziemca do granicy albo portu lotniczego albo morskiego państwa, do
którego następuje doprowadzenie.
5.
Zatrzymanego cudzoziemca zwalnia się:
1)
jeżeli w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania nie został przekazany do dyspozycji
sądu i jednocześnie nie został złożony wniosek o umieszczenie go w strzeżonym ośrodku
albo o zastosowanie wobec niego aresztu dla cudzoziemców lub
2)
jeżeli w ciągu 24 godzin od chwili przekazania do dyspozycji sądu nie doręczono mu
postanowienia o umieszczeniu w strzeżonym ośrodku albo o zastosowaniu wobec niego
aresztu dla cudzoziemców, lub
3)
na polecenie sądu, lub
4)
jeżeli ustanie przyczyna zatrzymania.
6.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty
daktyloskopijnej, na której pobiera się od cudzoziemca odciski linii papilarnych na
podstawie ust. 3 i art. 35 ust. 2 oraz art. 324 pkt 1, uwzględniając przyczynę pobrania
odcisków linii papilarnych oraz konieczność zapewnienia sprawnego ich pobrania, z
poszanowaniem prywatności cudzoziemca.
Art. 395.
1.
W zakresie nieuregulowanym w ustawie do zatrzymania cudzoziemca stosuje się przepisy
ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego , zwanej dalej „Kodeksem postępowania karnego”.
2.
Przepisu art. 248 § 3 Kodeksu postępowania karnego nie stosuje się do zatrzymania cudzoziemca, jeżeli uchyla się on od wykonania obowiązków
określonych w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu oraz gdy zaszła jedna
z przesłanek do przymusowego wykonania tej decyzji, o których mowa w art. 329 ust.
1 lub 2.
Art. 396.
1.
W przypadku zaistnienia przeszkody uniemożliwiającej doprowadzenie cudzoziemca do
aresztu dla cudzoziemców lub uniemożliwiającej przyjęcie go tam, cudzoziemiec może
być umieszczony do czasu usunięcia tej przeszkody w wydzielonym pomieszczeniu Straży
Granicznej lub Policji przeznaczonym dla osób zatrzymanych.
2.
Wobec cudzoziemca umieszczonego w pomieszczeniu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się
przepisy rozdziału 2 w zakresie, w jakim dotyczą one pobytu w areszcie dla cudzoziemców.
Art. 397.
1.
W przypadku zatrzymania małoletniego cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej bez opieki:
1)
Policja - niezwłocznie przekazuje małoletniego cudzoziemca do dyspozycji właściwego
ze względu na miejsce jego zatrzymania organu Straży Granicznej;
2)
Straż Graniczna - występuje do sądu właściwego ze względu na miejsce zatrzymania małoletniego
cudzoziemca z wnioskiem o umieszczenie go w placówce opiekuńczo-wychowawczej lub w
strzeżonym ośrodku.
2.
Sąd, rozpatrując wniosek o umieszczenie w strzeżonym ośrodku małoletniego cudzoziemca
przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez opieki, kierując się jego
dobrem, uwzględnia w szczególności:
1)
stopień rozwoju fizycznego i psychicznego małoletniego cudzoziemca;
2)
cechy osobowości małoletniego cudzoziemca;
3)
okoliczności zatrzymania małoletniego cudzoziemca;
4)
warunki osobiste przemawiające za umieszczeniem małoletniego cudzoziemca w strzeżonym
ośrodku.
3.
W strzeżonym ośrodku może być umieszczony małoletni cudzoziemiec przebywający na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej bez opieki, który ukończył 15. rok życia.
4.
W przypadku wątpliwości dotyczących wieku cudzoziemca przyjmowanego do strzeżonego
ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców, który podaje się za małoletniego, poddaje się
go, za jego zgodą lub za zgodą jego przedstawiciela ustawowego, badaniom lekarskim
w celu ustalenia rzeczywistego wieku cudzoziemca. Wyniki badań lekarskich powinny
informować o granicy błędu.
5.
W przypadku braku zgody na przeprowadzenie badań lekarskich cudzoziemca podającego
się za małoletniego uważa się za osobę pełnoletnią.
6.
Koszty związane z umieszczeniem i pobytem małoletniego cudzoziemca w placówce opiekuńczo-wychowawczej
są pokrywane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy
do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Komendanta Głównego Straży
Granicznej lub Komendanta Głównego Policji.
Art. 398.
1.
Cudzoziemca umieszcza się w strzeżonym ośrodku, jeżeli:
1)
istnieje prawdopodobieństwo wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu
bez określenia terminu dobrowolnego powrotu lub
2)
wydano decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu bez określenia terminu dobrowolnego
powrotu, lub
3)
cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym
w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, a natychmiastowe wykonanie tej decyzji
nie jest możliwe, lub
3a55)Dodany przez art. 11 pkt 21 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
istnieje konieczność zabezpieczenia przekazania cudzoziemca zgodnie z art. 28 rozporządzenia
604/2013, jeżeli istnieje znaczne prawdopodobieństwo jego ucieczki, a natychmiastowe
przekazanie do innego państwa członkowskiego nie jest możliwe, lub
4)
cudzoziemiec nie wywiązuje się z obowiązków określonych w postanowieniu o zastosowaniu
wobec niego środków, o których mowa w ust. 3.
2.
Cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1:
1)
pkt 1 i 2, jeżeli prawdopodobieństwo wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do
powrotu bez określenia terminu dobrowolnego powrotu lub wydanie takiej decyzji wynika
z okoliczności, o której mowa w art. 315 ust. 2 pkt 1,
256)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 21 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
pkt 3 i 3a
- można nie umieszczać w strzeżonym ośrodku.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, cudzoziemca zobowiązuje się do:
1)
zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu Straży Granicznej wskazanego
w postanowieniu,
2)
wpłaty zabezpieczenia pieniężnego w wysokości określonej w postanowieniu, nie niższej
niż dwukrotność minimalnego wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o minimalnym
wynagrodzeniu za pracę,
3)
przekazania dokumentu podróży do depozytu organowi wskazanemu w postanowieniu,
4)
zamieszkiwania w miejscu wyznaczonym w postanowieniu
- do czasu wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub przekazania
do innego państwa członkowskiego.57)Część wspólna w brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 21 lit. c ustawy, o której mowa
w odnośniku 3.
4.
Postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 3, wydaje organ Straży
Granicznej, który stwierdził okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lub 3, lub
wydał decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 2. Na postanowienie przysługuje zażalenie
do sądu rejonowego właściwego ze względu na siedzibę organu Straży Granicznej, który
wydał postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje
zażalenie w terminie 7 dni.
5.
W postanowieniu, o którym mowa w ust. 4, można orzec o zastosowaniu jednego lub więcej
niż jednego spośród środków, o których mowa w ust. 3.
6.
Postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 3, podlega natychmiastowemu
wykonaniu.
Art. 399.
1.
Areszt dla cudzoziemców stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 398 ust.
1, gdy istnieje ryzyko, że cudzoziemiec nie podporządkuje się zasadom pobytu obowiązującym
w strzeżonym ośrodku.
2.
Areszt dla cudzoziemców wykonuje się w pomieszczeniach strzeżonych ośrodków lub w
pomieszczeniach Straży Granicznej przeznaczonych dla osób zatrzymanych.
Art. 400.
Postanowienia o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu wobec
niego aresztu dla cudzoziemców nie wydaje się, jeżeli:
1)
mogłoby to spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia cudzoziemca;
2)
stan psychofizyczny cudzoziemca może uzasadniać domniemanie, że cudzoziemiec był poddany
przemocy.
Art. 401.
1.
Sąd po wysłuchaniu cudzoziemca wydaje postanowienie o umieszczeniu go w strzeżonym
ośrodku lub o zastosowaniu wobec niego aresztu dla cudzoziemców.
2.
Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, na wniosek organu Straży Granicznej,
sąd rejonowy właściwy ze względu na miejsce aktualnego pobytu cudzoziemca.
3.
Wniosek o umieszczenie cudzoziemca w strzeżonym ośrodku albo o zastosowanie wobec
niego aresztu dla cudzoziemców zawiera:
1)
imię (imiona), nazwisko, płeć oraz imiona rodziców cudzoziemca;
2)
datę, miejsce i państwo urodzenia cudzoziemca;
3)
obywatelstwo cudzoziemca;
4)
dotychczasowe miejsce zamieszkania cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
5)
stałe miejsce zamieszkania za granicą;
6)
podstawę prawną wniosku;
7)
wskazanie okresu, na jaki umieszcza się cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub stosuje
się wobec niego areszt dla cudzoziemców;
8)
uzasadnienie.
4.
Sąd rozpatrując wniosek o umieszczenie w strzeżonym ośrodku cudzoziemca wraz z małoletnim
pozostającym pod jego opieką kieruje się także dobrem tego małoletniego.
5.
Sąd, rozpatrując wniosek o umieszczenie cudzoziemca w strzeżonym ośrodku, ocenia możliwość
zastosowania wobec niego środków, o których mowa w art. 398 ust. 3.
6.
Sąd wydaje postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w art. 398 ust. 3.
Na postanowienie przysługuje zażalenie do sądu okręgowego w terminie 7 dni od dnia
doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni.
7.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosków
o:
1)
umieszczenie cudzoziemca w strzeżonym ośrodku albo o zastosowanie wobec niego aresztu
dla cudzoziemców,
2)
przedłużenie okresu pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku albo w areszcie dla cudzoziemców
- uwzględniając konieczność zapewnienia sprawnego prowadzenia postępowań w sprawie
umieszczenia cudzoziemca w strzeżonym ośrodku albo zastosowania wobec niego aresztu
dla cudzoziemców oraz w sprawie przedłużenia okresu pobytu cudzoziemca w strzeżonym
ośrodku albo w areszcie dla cudzoziemców.
Art. 402.
1.
Sąd, wydając postanowienie o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu
wobec niego aresztu dla cudzoziemców, podejmuje niezbędne czynności w celu ochrony
mienia cudzoziemca oraz zawiadamia o wydanym postanowieniu:
1)
właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne lub właściwy urząd konsularny - za zgodą
cudzoziemca, którego postanowienie dotyczy;
2)
sąd opiekuńczy, jeżeli zachodzi potrzeba ustanowienia opieki nad małoletnimi pozostającymi
pod opieką cudzoziemca;
3)
organ opieki społecznej, jeżeli zachodzi potrzeba otoczenia opieką osoby niedołężnej
lub chorej, którą cudzoziemiec się opiekował;
4)
osobę wskazaną przez cudzoziemca.
2.
Sąd powiadamia cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o podjętych czynnościach
i wydanych zarządzeniach oraz o przysługujących cudzoziemcowi prawach w postępowaniu
przed sądem.
Art. 403.
1.
Sąd w postanowieniu o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu
wobec niego aresztu dla cudzoziemców wskazuje okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub
w areszcie dla cudzoziemców, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące.
2.
Okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców może być przedłużony
na czas określony, w przypadku gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że okres wykonania
decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu ulegnie przedłużeniu, oraz gdy:
1)
cudzoziemiec, któremu wydano decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, nie współpracuje
z organem Straży Granicznej w zakresie wykonania tej decyzji lub
2)
wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu jest tymczasowo niemożliwe
z powodu opóźnień w uzyskaniu od państw trzecich dokumentów niezbędnych do tego celu.
2a58)Dodany przez art. 11 pkt 22 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców może być także przedłużony
na czas określony, niezbędny do wydania ostatecznej decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu, w przypadku gdy cudzoziemcowi przebywającemu w tym ośrodku lub w areszcie
została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia
ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za
niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej,
albo do wydania ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 393b ust. 1.
3.
Okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców nie może przekroczyć
12 miesięcy, przy czym każde kolejne postanowienie sądu w tej sprawie wydaje się na
okres nie dłuższy niż 3 miesiące.
459)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 22 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Do 12-miesięcznego okresu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się okresu pobytu cudzoziemca
w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców w związku ze złożonym przez niego
wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej.
5.
W przypadku gdy cudzoziemiec złożył skargę do sądu administracyjnego na decyzję o
zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania,
okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców może być przedłużony
do 18 miesięcy, przy czym sąd, o którym mowa w ust. 7, może wydać postanowienie w
tej sprawie na okres 6 miesięcy.
6.
Cudzoziemca umieszcza się w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców na
możliwie najkrótszy okres.
7.
Sąd rejonowy właściwy ze względu na miejsce położenia strzeżonego ośrodka lub aresztu
dla cudzoziemców, w którym umieszczono cudzoziemca, wydaje postanowienie o przedłużeniu
okresu pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców na
wniosek organu Straży Granicznej obowiązanego do wykonania decyzji o zobowiązaniu
cudzoziemca do powrotu.
7a60)Dodany przez art. 11 pkt 22 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Sąd, rozpatrując wniosek o przedłużenie okresu pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku,
ocenia możliwość zastosowania środków, o których mowa w art. 398 ust. 3.
8.
Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1 i 7, przysługuje zażalenie do sądu okręgowego
w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie
7 dni.
Art. 404.
Do postępowania w sprawie umieszczenia cudzoziemca w strzeżonym ośrodku, zastosowania
wobec niego aresztu dla cudzoziemców, przedłużenia okresu pobytu cudzoziemca w strzeżonym
ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców oraz zwolnienia cudzoziemca ze strzeżonego
ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, z tym że czynności zastrzeżone dla prokuratora może wykonywać funkcjonariusz Straży
Granicznej.
Art. 405.
1.
W areszcie dla cudzoziemców może przebywać kobieta do 4. miesiąca ciąży.
2.
Organ Straży Granicznej, któremu podlega areszt dla cudzoziemców, występuje do sądu
z wnioskiem o umieszczenie w strzeżonym ośrodku kobiety w ciąży przebywającej w areszcie
przed upływem 3. miesiąca jej ciąży.
Art. 406.
1.
Postanowienie o zwolnieniu cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców
wydaje niezwłocznie z urzędu lub na wniosek cudzoziemca, organ Straży Granicznej,
któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców, w przypadku:
1)
ustania przyczyn uzasadniających stosowanie tych środków lub
2)
stwierdzenia, że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 400, lub
3)
stwierdzenia okoliczności innych niż określone w art. 400, uniemożliwiających stosowanie
tych środków, lub
4)
wydania cudzoziemcowi zaświadczenia, o którym mowa w art. 170, lub gdy toczy się postępowanie
w sprawie udzielenia mu zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub
5)
zastosowania wobec cudzoziemca tymczasowego aresztowania albo innego środka prawnego
skutkującego pozbawieniem wolności, lub
6)
stwierdzenia, że ze względów prawnych lub faktycznych, wykonanie decyzji o zobowiązaniu
cudzoziemca do powrotu nie jest możliwe.
1a61)Dodany przez art. 11 pkt 23 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Organ Straży Granicznej, przed wydaniem z urzędu postanowienia o zwolnieniu cudzoziemca
ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców w przypadkach, o których mowa
w ust. 1 pkt 2, 3 i 6, oraz rozpatrując wniosek o zwolnienie cudzoziemca ze strzeżonego
ośrodka, ocenia konieczność zastosowania środków, o których mowa w art. 398 ust. 3.
1b61)Dodany przez art. 11 pkt 23 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Organ Straży Granicznej wydaje postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa
w art. 398 ust. 3.
1c61)Dodany przez art. 11 pkt 23 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Na postanowienie organu Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1b, przysługuje zażalenie
w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Zażalenie wnosi się do sądu rejonowego
właściwego ze względu na siedzibę organu Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony
ośrodek, za pośrednictwem organu Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek.
2.
Na postanowienie organu Straży Granicznej o odmowie uwzględnienia wniosku o zwolnienie
cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców przysługuje zażalenie
w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Zażalenie wnosi się do sądu rejonowego
właściwego ze względu na siedzibę organu Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony
ośrodek lub areszt dla cudzoziemców, za pośrednictwem organu Straży Granicznej, któremu
podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców.
3.
Zażalenie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje tylko wtedy, gdy wniosek został złożony
po upływie co najmniej 1 miesiąca od dnia wydania postanowienia w przedmiocie umieszczenia
cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub zastosowania wobec niego aresztu dla cudzoziemców,
przedłużenia okresu pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców
lub zwolnienia cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców.
4.
Organ Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców,
niezwłocznie przekazuje zażalenie do sądu rejonowego. Sąd rozpoznaje zażalenie w terminie
7 dni.
5.
Cudzoziemca umieszczonego w strzeżonym ośrodku albo w areszcie dla cudzoziemców zwalnia
się w przypadku:
162)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 23 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
upływu okresu pobytu określonego w postanowieniu, o którym mowa w art. 403 ust. 1
lub 7 albo w art. 89 ust. 1 lub 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
2)
wydania postanowienia lub zarządzenia o zwolnieniu cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka
albo z aresztu dla cudzoziemców, lub
363)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 23 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu albo przekazania
cudzoziemca do odpowiedzialnego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie
rozporządzenia 604/2013, lub
3a64)Dodany przez art. 11 pkt 23 lit. b tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
upływu terminów przekazania cudzoziemca do odpowiedzialnego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, o których mowa w art. 28 ust. 3 zdanie szóste rozporządzenia 604/2013
w odniesieniu do cudzoziemca umieszczonego w strzeżonym ośrodku albo w areszcie dla
cudzoziemców w przypadku, o którym mowa w art. 398 ust. 1 pkt 3a lub art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o
udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
4)
doręczenia cudzoziemcowi decyzji o:
a)
uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu
lub
b)
nadaniu cudzoziemcowi statusu uchodźcy, udzieleniu mu ochrony uzupełniającej lub udzieleniu
mu azylu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub
c)
udzieleniu cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt
tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
6.
Organ Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców,
niezwłocznie informuje sąd, który wydał postanowienie, o umieszczeniu cudzoziemca
w strzeżonym ośrodku albo o zastosowaniu wobec niego aresztu dla cudzoziemców.
Art. 407.
1.
Cudzoziemcowi przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie oraz zadośćuczynienie w
przypadku niesłusznego zatrzymania lub niesłusznego umieszczenia go w strzeżonym ośrodku
lub zastosowania wobec niego aresztu dla cudzoziemców.
2.
Postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1, prowadzi się na podstawie przepisów
Kodeksu postępowania karnego dotyczących odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie.
Art. 408.
Funkcjonowanie strzeżonych ośrodków oraz aresztów dla cudzoziemców jest finansowane
z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych,
ze środków będących w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Art. 409.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, tworzy i likwiduje
strzeżone ośrodki, określa organ Straży Granicznej, któremu dany ośrodek ma podlegać,
oraz może wskazać okres niezbędny na zorganizowanie tego ośrodka, mając na względzie
istniejące w tym zakresie potrzeby.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze zarządzenia, wyznacza pomieszczenia,
w których wykonuje się areszt dla cudzoziemców, uwzględniając racjonalne wykorzystanie
tych pomieszczeń.
Rozdział 2
Pobyt cudzoziemców w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców
Art. 410.
1.
Przyjęcie cudzoziemca do strzeżonego ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców następuje
na podstawie postanowienia sądu o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub
o zastosowaniu wobec cudzoziemca aresztu dla cudzoziemców.
2.
Cudzoziemiec jest obowiązany przekazać do depozytu strzeżonego ośrodka lub aresztu
dla cudzoziemców:
1)
dokumenty potwierdzające jego tożsamość, pieniądze i przedmioty wartościowe;
2)
urządzenia techniczne służące do rejestrowania obrazu;
3)
przedmioty, które mogą stanowić zagrożenie porządku lub bezpieczeństwa w ośrodku lub
areszcie.
3.
Cudzoziemiec przy przyjęciu do strzeżonego ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców jest
obowiązany przekazać do depozytu także przedmioty, których wymiary lub ilość ograniczają
powierzchnię pokoju dla cudzoziemców lub celi mieszkalnej.
Art. 411.
Cudzoziemca przyjmowanego do strzeżonego ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców poucza
się w zrozumiałym dla niego języku o przysługujących mu prawach i o obowiązkach oraz
zapoznaje się z przepisami regulującymi pobyt w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla
cudzoziemców. Fakt pouczenia cudzoziemiec potwierdza własnoręcznym podpisem.
Art. 412.
1.
Cudzoziemiec przy przyjęciu do strzeżonego ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców i
podczas pobytu w ośrodku lub areszcie w przypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa
i porządku podlega szczegółowemu sprawdzeniu.
2.
Szczegółowe sprawdzenie cudzoziemca polega na oględzinach ciała oraz sprawdzeniu odzieży,
bielizny i obuwia, a także przedmiotów posiadanych przez cudzoziemca lub należących
do niego. Oględziny ciała oraz sprawdzenie odzieży, bielizny i obuwia przeprowadza
się w pomieszczeniu, bez obecności osób nieupoważnionych oraz osób odmiennej płci.
3.
Znalezione w czasie szczegółowego sprawdzenia przedmioty, których cudzoziemiec nie
może posiadać w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców, podlegają zatrzymaniu.
Przedmioty, których właściciela ustalono, przekazuje się do depozytu albo przesyła
na koszt cudzoziemca do wskazanej przez niego osoby, instytucji lub organizacji. W
uzasadnionym przypadku przedmioty te mogą być przesłane na koszt strzeżonego ośrodka
lub aresztu dla cudzoziemców.
Art. 413.
1.
Cudzoziemca przyjętego do strzeżonego ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców poddaje
się niezwłocznie badaniu lekarskiemu oraz w miarę potrzeby zabiegom sanitarnym.
2.
Lekarz przeprowadzający badanie, o którym mowa w ust. 1, oraz sprawujący opiekę medyczną
nad cudzoziemcami w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców prowadzi dokumentację
medyczną na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta .
3.
Koszty badań, o których mowa w ust. 1, są pokrywane z budżetu państwa z części, której
dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji
Komendanta Głównego Straży Granicznej.
Art. 414.
1.
Cudzoziemca przyjętego do strzeżonego ośrodka umieszcza się w pokoju dla cudzoziemców,
a cudzoziemca przyjętego do aresztu dla cudzoziemców - w celi mieszkalnej.
2.
Cudzoziemców odmiennej płci umieszcza się oddzielnie.
3.
Cudzoziemcowi umieszczonemu w strzeżonym ośrodku wraz z członkami jego rodziny lub
z małoletnim pozostającym pod jego opieką zapewnia się wspólny pokój dla cudzoziemców.
4.
Małoletniego cudzoziemca przebywającego w strzeżonym ośrodku bez opiekuna umieszcza
się w wyodrębnionej części ośrodka.
5.
Cudzoziemców, którzy oświadczą, że są osobami sobie najbliższymi, umieszcza się, na
ich pisemny wniosek, w miarę możliwości w jednym pokoju dla cudzoziemców.
Art. 415.
1.
Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku lub przebywający w areszcie dla cudzoziemców
ma prawo do:
1)
kontaktowania się z polskimi organami państwowymi, a także z przedstawicielstwem dyplomatycznym
lub urzędem konsularnym państwa obcego;
2)
kontaktowania się z organizacjami pozarządowymi lub międzynarodowymi zajmującymi się
udzielaniem cudzoziemcom pomocy, w tym pomocy prawnej;
365)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 24 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
kontaktowania się i widzeń ze swoim pełnomocnikiem w warunkach nienaruszających prawa
do prywatności;
4)
korzystania z przekazanych do depozytu:
a)
przedmiotów, o których mowa w art. 410 ust. 2 pkt 2 i ust. 3, jeżeli nie zostały zabezpieczone
na pokrycie kosztów związanych z wydaniem i wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu,
b)
pieniędzy, z zastrzeżeniem art. 343 ust. 5,
c)
przedmiotów wartościowych, jeżeli nie zostały zabezpieczone na pokrycie kosztów związanych
z wydaniem i wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;
5)
korzystania z opieki medycznej i do pobytu w szpitalu lub podmiocie leczniczym wykonującym
działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, jeżeli
stan jego zdrowia tego wymaga;
6)
niezakłóconego snu w godzinach od 2200 do 700, a w dni świąteczne do godziny 800oraz w innym czasie, jeżeli nie jest to sprzeczne z przepisami porządkowymi regulującymi
pobyt w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców;
7)
korzystania z urządzeń sanitarnych i środków czystości niezbędnych do utrzymania higieny
osobistej;
8)
otrzymywania nieodpłatnie odzieży, bielizny i obuwia dostosowanych do pory roku, o
ile rzeczy będące własnością cudzoziemca nie nadają się do użycia lub ich użycie jest
niedopuszczalne ze względów higienicznych, a cudzoziemiec nie posiada własnych środków
finansowych na ich zakup;
9)
posiadania przedmiotów kultu religijnego, wykonywania praktyk religijnych i korzystania
z posług religijnych oraz słuchania lub oglądania w pomieszczeniach mieszkalnych lub
w miejscu przebywania nabożeństw transmitowanych przez środki masowego przekazu, w
sposób niezakłócający ustalonego porządku pobytu w strzeżonym ośrodku lub w areszcie
dla cudzoziemców;
10)
korzystania z prasy, zakupu prasy z własnych środków finansowych i posiadania jej
w pokoju dla cudzoziemców lub w celi mieszkalnej;
11)
korzystania z internetu na stanowiskach komputerowych dostępnych w strzeżonym ośrodku
lub areszcie dla cudzoziemców;
12)
korzystania z biblioteki;
13)
użytkowania sprzętu rekreacyjno-sportowego w czasie i miejscu określonych przez kierownika
strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusza odpowiedzialnego za funkcjonowanie aresztu
dla cudzoziemców;
14)
zakupu z własnych środków finansowych artykułów żywnościowych i przedmiotów osobistego
użytku służących do utrzymania higieny osobistej oraz do posiadania ich w pokoju dla
cudzoziemców lub w celi mieszkalnej; posiadanie tych przedmiotów w celi mieszkalnej
jest możliwe, jeżeli one same lub ich opakowania nie stanowią zagrożenia porządku
lub bezpieczeństwa w areszcie dla cudzoziemców;
15)
zakupu z własnych środków finansowych materiałów piśmiennych, książek, gier świetlicowych
i posiadania ich w pokoju dla cudzoziemców lub w celi mieszkalnej;
16)
otrzymywania paczek z odzieżą, obuwiem i innymi przedmiotami osobistego użytku oraz
ze środkami opatrunkowymi i higienicznymi, a także z lekami, które mogą być przekazane
za zgodą lekarza, po sprawdzeniu ich zawartości w obecności cudzoziemca;
17)
prowadzenia korespondencji oraz korzystania ze środków łączności na własny koszt,
a w szczególnie uzasadnionych przypadkach do korzystania ze środków łączności lub
wysyłania korespondencji na koszt strzeżonego ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców;
18)
składania próśb, skarg i wniosków do:
a)
kierownika strzeżonego ośrodka albo organu Straży Granicznej, któremu podlega ten
ośrodek,
b)
funkcjonariusza odpowiedzialnego za funkcjonowanie aresztu dla cudzoziemców albo organu
Straży Granicznej, któremu podlega ten areszt;
19)
widzeń z osobami bliskimi w specjalnie do tego przeznaczonych pomieszczeniach, za
zgodą organu Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców,
lub osoby przez ten organ upoważnionej.
1a66)Dodany przez art. 11 pkt 24 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Zgody na widzenie z osobami bliskimi, o której mowa w ust. 1 pkt 19, można odmówić
cudzoziemcowi, gdy wymaga tego konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego
lub przestrzegania postanowień regulaminu organizacyjno-porządkowego pobytu w strzeżonym
ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców.
2.
Cudzoziemiec może korzystać z innych uprawnień niż określone w ust. 1 po uzyskaniu
zezwolenia organu Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt
dla cudzoziemców, lub osoby przez ten organ upoważnionej.
Art. 416.
1.
Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku poza uprawnieniami, o których mowa w
art. 415 ust. 1, ma prawo do:
1)
zakupu z własnych środków finansowych wyrobów tytoniowych i posiadania ich w pokoju
dla cudzoziemców;
2)
poruszania się po terenie ośrodka w godzinach od 700 do 2200, a w dni świąteczne w godzinach od 800 do 2200
wyjątkiem miejsc, do których administracja ośrodka wydała zakaz wstępu.
2.
Małoletni przebywający w strzeżonym ośrodku ma prawo do uczestniczenia, w czasie i
miejscu określonych przez kierownika ośrodka, w zajęciach dydaktyczno-wychowawczych
i rekreacyjno-sportowych. Program zajęć powinien być dostosowany do wieku małoletniego
i długości jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Cudzoziemiec przebywający w areszcie dla cudzoziemców poza uprawnieniami, o których
mowa w art. 415 ust. 1, ma ponadto prawo do:
1)
odbywania codziennie co najmniej dwugodzinnego spaceru na wolnym powietrzu, chyba
że co innego wynika z zaleceń lekarza;
2)
kontaktowania się z innymi cudzoziemcami przebywającymi w areszcie, po uzyskaniu zezwolenia
funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie, w określonych miejscu i czasie;
3)
korzystania z gier świetlicowych w czasie i miejscu określonych przez funkcjonariusza
pełniącego służbę w areszcie;
4)
zakupu z własnych środków finansowych wyrobów tytoniowych i palenia tytoniu, po uzyskaniu
zezwolenia funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie, w miejscu do tego wyznaczonym.
Art. 417.
1.
Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku lub przebywający w areszcie dla cudzoziemców
otrzymuje świadczenia zdrowotne, leki, artykuły sanitarne oraz posiłki i napoje.
2.
Cudzoziemiec otrzymuje świadczenia zdrowotne, leki i artykuły sanitarne na zasadach
określonych w art. 115 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy , zwanej dalej „Kodeksem karnym wykonawczym”.
Art. 418.
W celu zapewnienia bezpieczeństwa cudzoziemcom, w strzeżonym ośrodku lub areszcie
dla cudzoziemców można prowadzić obserwację pomieszczeń i rejestrować z nich obraz,
przy użyciu środków technicznych, na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej.
Art. 419.
Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku lub przebywający w areszcie dla cudzoziemców
jest obowiązany:
1)
przestrzegać regulaminu pobytu w ośrodku lub areszcie;
2)
wykonywać polecenia administracji ośrodka lub funkcjonariusza pełniącego służbę w
areszcie;
3)
przestrzegać ciszy nocnej w godzinach od 2200do 700, a w dni świąteczne do godziny 800;
4)
przestrzegać zasad współżycia społecznego;
5)
dbać o higienę osobistą i utrzymywać w czystości pomieszczenia, z których korzysta;
6)
korzystać z wyposażenia ośrodka lub aresztu w sposób zgodny z jego przeznaczeniem;
7)
w przypadku wystąpienia objawów choroby niezwłocznie powiadomić o tym administrację
ośrodka albo funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie;
8)
w przypadku groźnego w skutkach zdarzenia niezwłocznie powiadomić o tym administrację
ośrodka albo funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie.
Art. 420.
1.
Cudzoziemcowi umieszczonemu w strzeżonym ośrodku lub przebywającemu w areszcie dla
cudzoziemców zabrania się:
1)
zakłócania spokoju i porządku w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców;
2)
posiadania, poza depozytem, urządzeń technicznych służących do rejestrowania obrazu,
a także przedmiotów, które mogą stanowić zagrożenie porządku lub bezpieczeństwa w
strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców;
3)
posiadania w pokojach dla cudzoziemców lub w celach mieszkalnych przedmiotów, które
mają takie wymiary lub występują w takiej ilości, że ograniczają powierzchnię pokoju
dla cudzoziemców lub w celi mieszkalnej;
4)
spożywania alkoholu oraz przyjmowania środków odurzających lub substancji psychotropowych;
5)
palenia wyrobów tytoniowych poza miejscami do tego wyznaczonymi;
6)
powodowania u siebie uszkodzeń ciała lub rozstroju zdrowia, jak również nakłaniania
do takich czynów lub pomagania w dokonywaniu takich czynów;
7)
urządzania gier hazardowych i uczestniczenia w nich.
2.
Cudzoziemcowi umieszczonemu w strzeżonym ośrodku poza zakazami, o których mowa w ust.
1, zabrania się:
1)
samowolnego oddalania się poza teren strzeżonego ośrodka lub przebywania w miejscach,
do których administracja ośrodka wydała zakaz wstępu;
2)
dokonywania samowolnej zmiany pokoju dla cudzoziemców i miejsca wyznaczonego do spania.
Art. 421.
1.
Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej
za naruszenie nakazów lub zakazów wynikających z art. 419, art. 420 i przepisów wydanych
na podstawie art. 427 ust. 1.
2.
Karą dyscyplinarną jest pozbawienie cudzoziemca na okres do 7 dni prawa do:
1)
udziału w zajęciach kulturalno-oświatowych lub sportowych, z wyjątkiem prawa do korzystania
z biblioteki i prawa do korzystania z prasy lub
2)
zakupu artykułów żywnościowych i wyrobów tytoniowych oraz innych artykułów dopuszczonych
do posiadania w strzeżonym ośrodku.
3.
Karę dyscyplinarną, o której mowa w ust. 2, wymierza, w drodze decyzji, na pisemny
wniosek kierownika strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusza przez niego upoważnionego,
komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej właściwy
ze względu na miejsce położenia strzeżonego ośrodka.
4.
Przy wymierzaniu cudzoziemcowi kary dyscyplinarnej, o której mowa w ust. 2, uwzględnia
się w szczególności:
1)
stopień naruszenia nakazów lub zakazów wynikających z niniejszej ustawy;
2)
rodzaj i okoliczności czynu;
3)
dotychczasową postawę cudzoziemca;
4)
stan zdrowia cudzoziemca;
5)
wartości kulturowe i przekonania religijne cudzoziemca;
6)
cele wychowawcze.
Art. 422.
Decyzja o ukaraniu cudzoziemca karą dyscyplinarną zawiera:
1)
oznaczenie organu wydającego decyzję;
2)
datę wydania decyzji;
3)
imię i nazwisko cudzoziemca;
4)
podstawę prawną wymierzenia kary dyscyplinarnej;
5)
rodzaj nałożonej kary dyscyplinarnej;
6)
opis naruszenia przez cudzoziemca nakazów i zakazów wynikających z niniejszej ustawy;
7)
podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stopnia służbowego komendanta oddziału Straży
Granicznej albo komendanta placówki Straży Granicznej albo upoważnionego przez niego
funkcjonariusza.
Art. 423.
W postępowaniu w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej stosuje się odpowiednio przepisy
Kodeksu karnego wykonawczego.
Art. 424.
1.
Jeżeli życiu cudzoziemca zagraża poważne niebezpieczeństwo, będące następstwem odmawiania
przez niego przyjmowania posiłków, co zostanie stwierdzone przez co najmniej 2 lekarzy,
cudzoziemca można poddać koniecznemu zabiegowi lekarskiemu, w tym zabiegowi chirurgicznemu,
nawet bez jego zgody.
2.
W przypadku braku zgody cudzoziemca na przeprowadzenie zabiegu lekarskiego o poddaniu
cudzoziemca takiemu zabiegowi postanawia sąd rejonowy właściwy ze względu na miejsce
pobytu cudzoziemca, na wniosek organu Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony
ośrodek lub areszt dla cudzoziemców, w którym cudzoziemiec przebywa.
3.
W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, sąd określa sposób i miejsce dokonania zabiegu
lekarskiego.
4.
W przypadku bezpośredniego zagrożenia życia cudzoziemca o konieczności dokonania zabiegu
lekarskiego decyduje lekarz.
Art. 425.
1.
Cudzoziemcowi zwalnianemu ze strzeżonego ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców wydaje
się przekazane przez niego do depozytu:
1)
dokumenty potwierdzające jego tożsamość;
2)
pieniądze, w kwocie uwzględniającej potrącenie, o którym mowa w art. 343 ust. 1, lub
w pełnej wysokości, jeżeli decyzja o ustaleniu wysokości kosztów, o których mowa w
art. 336 ust. 1, nie została wydana;
3)
przedmioty, jeżeli nie są zabezpieczone na pokrycie kosztów związanych z wydaniem
i wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
2.
W przypadku gdy po zwolnieniu cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców
następuje przymusowe wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, dokumenty
potwierdzające tożsamość cudzoziemca i przedmioty, o których mowa w art. 410 ust.
2 pkt 2 i 3, pobiera z depozytu dowódca doprowadzenia i zwraca je cudzoziemcowi w
placówce Straży Granicznej, w której cudzoziemiec przekracza granicę, lub w porcie
lotniczym albo morskim państwa, do którego zostaje doprowadzony.
3.
Na wniosek cudzoziemca zwalnianego ze strzeżonego ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców
przedmioty przekazane przez niego do depozytu mogą być wydane osobie upoważnionej
przez niego na piśmie lub wskazanej przez niego instytucji lub organizacji. Koszty
wydania przedmiotów z depozytu ponosi cudzoziemiec.
Art. 426.
1.
Nadzór nad legalnością i prawidłowością pobytu cudzoziemców w strzeżonych ośrodkach
i aresztach dla cudzoziemców sprawuje sędzia penitencjarny sądu okręgowego, zwany
dalej „sędzią penitencjarnym”, właściwego ze względu na miejsce położenia strzeżonego
ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców.
2.
Nadzór penitencjarny sprawowany w strzeżonym ośrodku i areszcie dla cudzoziemców przez
sędziego penitencjarnego sądu okręgowego polega na kontroli i ocenie w szczególności:
1)
warunków bytowych cudzoziemców, stanu opieki medycznej, prawidłowości rozmieszczenia
cudzoziemców w pokojach dla cudzoziemców i celach mieszkalnych, respektowania praw
cudzoziemców określonych w art. 415417;
2)
prawidłowości załatwiania skarg i wniosków cudzoziemców;
3)
zasadności wymierzania cudzoziemcom kar dyscyplinarnych;
4)
zasadności i okoliczności poddawania zabiegom lekarskim cudzoziemców, o których mowa
w art. 424;
5)
ustalonego w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców regulaminu organizacyjno-porządkowego;
6)
przestrzegania przepisów o bezpieczeństwie w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców,
w tym przepisów dotyczących użycia środków przymusu bezpośredniego;
7)
prawidłowości postępowania administracji strzeżonego ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców
w razie ujawnienia popełnienia przestępstwa, a także w przypadkach wystąpienia wydarzeń
nadzwyczajnych, w tym zgonu cudzoziemca lub buntów.
3.
Sędzia penitencjarny wizytuje strzeżone ośrodki i areszty dla cudzoziemców. Ma on
prawo wstępu w każdym czasie, bez ograniczeń, do tych miejsc oraz poruszania się po
ich terenie, prawo przeglądania dokumentów, żądania wyjaśnień od administracji tych
ośrodków i aresztów oraz przeprowadzania podczas nieobecności innych osób rozmów z
cudzoziemcami umieszczonymi w tych ośrodkach i aresztach.
4.
Jeżeli zdaniem sędziego penitencjarnego zachodzi potrzeba wydania decyzji nienależącej
do jego właściwości, a w szczególności decyzji administracyjnej, przekazuje on swoje
spostrzeżenia wraz z odpowiednimi wnioskami organowi Straży Granicznej, któremu podlega
strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców.
5.
Organ, o którym mowa w ust. 4, zawiadamia sędziego penitencjarnego, w terminie 14
dni lub w innym, wyznaczonym przez sędziego penitencjarnego terminie, o podjętych
decyzjach lub działaniach. Jeżeli sędzia penitencjarny uzna to stanowisko za niezadowalające,
przedstawia sprawę Komendantowi Głównemu Straży Granicznej. Komendant Główny Straży
Granicznej zawiadamia sędziego penitencjarnego o sposobie załatwienia sprawy.
6.
W przypadku gdy rażące uchybienia w funkcjonowaniu strzeżonego ośrodka lub aresztu
dla cudzoziemców powtarzają się albo gdy istniejące w ośrodku lub w areszcie warunki
nie zapewniają poszanowania praw cudzoziemców tam przebywających, sędzia penitencjarny
występuje do Komendanta Głównego Straży Granicznej z wnioskiem o usunięcie w określonym
terminie istniejących uchybień. Jeżeli w wymienionym terminie uchybienia te nie zostały
usunięte, sędzia penitencjarny występuje z wnioskiem do ministra właściwego do spraw
wewnętrznych o zawieszenie działalności bądź o likwidację w całości lub w części określonego
strzeżonego ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców.
7.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych
określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb sprawowania nadzoru sędziego penitencjarnego
nad strzeżonymi ośrodkami i aresztami dla cudzoziemców oraz sposób dokumentowania
tego nadzoru, uwzględniając w szczególności potrzebę zapewnienia prawidłowości umieszczania
i pobytu cudzoziemców w strzeżonych ośrodkach i aresztach dla cudzoziemców oraz skutecznego
eliminowania stwierdzonych uchybień.
Art. 427.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
warunki, jakim powinny odpowiadać strzeżone ośrodki i areszty dla cudzoziemców, uwzględniając
w szczególności warunki rozmieszczania cudzoziemców w pokojach dla cudzoziemców i
celach mieszkalnych;
2)
regulamin organizacyjno-porządkowy pobytu cudzoziemców w strzeżonym ośrodku i w areszcie
dla cudzoziemców, uwzględniając konieczność zapewnienia porządku wewnętrznego w ośrodku
i w areszcie;
3)
warunki otrzymywania posiłków i napojów przez cudzoziemców umieszczonych w strzeżonym
ośrodku lub przebywających w areszcie dla cudzoziemców oraz wartość dziennej normy
wyżywienia, uwzględniając w szczególności wiek i stan zdrowia cudzoziemców, a także
religijne i kulturowe wymogi żywienia cudzoziemców.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby
ochrony strzeżonych ośrodków i aresztów dla cudzoziemców, mając na względzie strukturę
organizacyjną Straży Granicznej, obowiązki funkcjonariuszy Straży Granicznej pełniących
służbę w strzeżonych ośrodkach lub aresztach dla cudzoziemców, a także warunki wstępu
na teren ośrodków i aresztów osób, które nie są funkcjonariuszami albo pracownikami
Straży Granicznej.
Dział X
Rejestry, ewidencja i wykaz cudzoziemców
Rozdział 1
Rejestry w sprawach cudzoziemców i ewidencja zaproszeń
Art. 428.
1.
W sprawach z zakresu wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobytu na tym terytorium i wyjazdu z niego prowadzi się w systemie informatycznym:
1)
rejestry osób:
a)
którym udzielono zezwolenia na wjazd, o którym mowa w art. 32 ust. 1,
b)
zatrzymanych w strefie nadgranicznej i doprowadzonych do granicy;
2)
rejestry spraw dotyczących:
a)
odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
b)
zezwoleń na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,
c)
wiz,
d)
zezwoleń na pobyt czasowy,
e)
zezwoleń na pobyt stały,
f)
zezwoleń na pobyt rezydenta długoterminowego UE,
g)
wydania i wymiany polskich dokumentów tożsamości cudzoziemca,
h)
wydania tymczasowych polskich dokumentów podróży dla cudzoziemca,
i)
wydania i wymiany polskich dokumentów podróży dla cudzoziemca,
j)
zobowiązań do powrotu,
k)
wydaleń z Rzeczypospolitej Polskiej obywateli Unii Europejskiej oraz członków ich
rodzin,
l)
wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanej przez organ wydającego
państwa członkowskiego,
m)
zgód na pobyt ze względów humanitarnych i zgód na pobyt tolerowany;
3)
rejestr cudzoziemców, od których zostały pobrane odciski linii papilarnych w sytuacjach,
o których mowa w art. 35 ust. 2, art. 324 pkt 1, art. 394 ust. 3 niniejszej ustawy
lub art. 73a ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich
Unii Europejskiej i członków ich rodzin;
4)
rejestr odcisków linii papilarnych pobranych od cudzoziemców w sytuacjach, o których
mowa w art. 35 ust. 2, art. 324 pkt 1, art. 394 ust. 3 niniejszej ustawy lub art. 73a ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich
Unii Europejskiej i członków ich rodzin;
5)
ewidencję zaproszeń;
6)
rejestr pouczeń udzielonych cudzoziemcom posiadającym ważne zezwolenie na pobyt lub
inne zezwolenie uprawniające do pobytu wydane przez inne państwo obszaru Schengen
o obowiązku niezwłocznego wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium
tego państwa obszaru Schengen;
7)
rejestr wydanych cudzoziemcom zaświadczeń, o których mowa w art. 170.
2.
Rejestry, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. I i pkt 6, mogą być prowadzone
w systemie kartotecznym.
Art. 429.
1.
Rejestry w sprawach z zakresu wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
ich pobytu na tym terytorium i wyjazdu z niego prowadzą następujące organy:
1)
konsul, komendant oddziału Straży Granicznej, komendant placówki Straży Granicznej,
Komendant Główny Straży Granicznej, wojewoda, minister właściwy do spraw zagranicznych
i Szef Urzędu, każdy w zakresie swojej właściwości - w przypadku rejestru, o którym
mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. c;
2)
wojewoda i Szef Urzędu, każdy w zakresie swojej właściwości - w przypadku rejestrów,
o których mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. d-g, i oraz k;
3)
wojewoda, konsul i komendant placówki Straży Granicznej, Komendant Główny Straży Granicznej,
Szef Urzędu, każdy w zakresie swojej właściwości - w przypadku rejestru, o którym
mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. h;
4)
komendant oddziału Straży Granicznej i komendant placówki Straży Granicznej, każdy
w zakresie swojej właściwości - w przypadku rejestru, o którym mowa w art. 428 ust.
1 pkt 6;
5)
Komendant Główny Straży Granicznej - w przypadku rejestru, o którym mowa w art. 428
ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. l;
6)
komendant oddziału Straży Granicznej - w przypadku rejestru, o którym mowa w art.
428 ust. 1 pkt 1 lit. b;
7)
komendant placówki Straży Granicznej i Komendant Główny Straży Granicznej, każdy w
zakresie swojej właściwości - w przypadku rejestru, o którym mowa w art. 428 ust.
1 pkt 2 lit. a;
8)
Komendant Główny Policji - w przypadku rejestru, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt
4;
9)
komendant oddziału Straży Granicznej, komendant placówki Straży Granicznej, Komendant
Główny Straży Granicznej i Szef Urzędu, każdy w zakresie swojej właściwości - w przypadku
rejestru, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. j;
10)
konsul, komendant oddziału Straży Granicznej, komendant placówki Straży Granicznej,
komendant wojewódzki lub komendant powiatowy (miejski) Policji, wojewoda, każdy w
zakresie swojej właściwości - w przypadku rejestru, o którym mowa w art. 428 ust.
1 pkt 2 lit. b;
11)
komendant oddziału Straży Granicznej, komendant placówki Straży Granicznej i Szef
Urzędu, każdy w zakresie swojej właściwości - w przypadku rejestru, o którym mowa
w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. m;
12)
komendant oddziału Straży Granicznej i komendant placówki Straży Granicznej, komendant
wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji, każdy w zakresie swojej
właściwości - w przypadku rejestru, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 3;
13)
minister właściwy do spraw wewnętrznych - w przypadku rejestru, o którym mowa w art.
428 ust. 1 pkt 7.
2.
Ewidencję zaproszeń prowadzi wojewoda i Szef Urzędu, każdy w zakresie swojej właściwości.
Art. 430.
1.
W rejestrach prowadzonych w sprawach z zakresu wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pobytu na tym terytorium i wyjazdu z niego, o których mowa w art. 428 ust.
1 pkt 2 lit. a-k oraz m, a także w ewidencji zaproszeń przechowuje się informacje
o wnioskach, postanowieniach, decyzjach administracyjnych, orzeczeniach sądu oraz
dane osobowe przetwarzane zgodnie z niniejszą ustawą, dotyczące cudzoziemców objętych
postępowaniami w sprawach, których te rejestry i ewidencja dotyczą.
2.
W rejestrach, o których mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. b-k oraz m, a także w ewidencji
zaproszeń oprócz informacji i danych, o których mowa w ust. 1, przechowuje się:
1)
w rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. b, informacje o:
a)
dacie wydania, numerze, serii oraz terminie upływu ważności zezwolenia na przekraczanie
granicy w ramach małego ruchu granicznego,
b)
utraconych, uszkodzonych lub zniszczonych zezwoleniach na przekraczanie granicy w
ramach małego ruchu granicznego,
c)
przebywaniu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poza strefą przygraniczną,
w której - zgodnie z zezwoleniem - mógł przebywać, lub o przebywaniu na tym terytorium
po upływie okresu, w którym był do tego uprawniony na podstawie zezwolenia,
d)
decyzjach o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu
granicznego,
e)
grzywnach nałożonych na cudzoziemca za przebywanie:
-
-poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego mógł przebywać, lub
-
-na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu określonego w zezwoleniu na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,
f)
decyzjach o cofnięciu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego;
2)
w rejestrach, o których mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. d-f:
a)
informacje o dokumentach, na podstawie których została potwierdzona tożsamość cudzoziemca,
b)
informacje o wydanej cudzoziemcowi karcie pobytu, o jej utracie, uszkodzeniu lub unieważnieniu,
c)
obraz linii papilarnych cudzoziemca;
3)
w rejestrach, o których mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. g-i:
a)
informacje o wydanym cudzoziemcowi:
-
-polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca,
-
-tymczasowym polskim dokumencie podróży dla cudzoziemca,
-
-polskim dokumencie podróży dla cudzoziemca,
b)
informacje o utracie, uszkodzeniu lub unieważnieniu dokumentów, o których mowa w lit.
a,
c)
dane cudzoziemca zawarte w dokumentach, o których mowa w lit. a;
4)
w rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. j, fotografię cudzoziemca
oraz informacje o:
a)
dniu opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
b)
decyzjach w sprawie wysokości kosztów przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu
cudzoziemca do powrotu;
5)
w rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. k, informację o dniu opuszczenia
przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
6)
w rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. m:
a)
informacje o wydanej cudzoziemcowi karcie pobytu, o jej utracie, uszkodzeniu lub unieważnieniu,
b)
informacje o wydanym cudzoziemcowi dokumencie „zgoda na pobyt tolerowany”, o jego
utracie, uszkodzeniu lub unieważnieniu,
c)
obraz linii papilarnych cudzoziemca;
7)
w ewidencji zaproszeń informacje o zaproszeniu, w tym:
a)
dane osobowe zapraszającego,
b)
inne informacje umieszczone w zaproszeniu,
c)
dane osobowe pełnomocnika ustanowionego do odbioru zaproszenia.
3.
W rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 1 lit. a, przechowuje się dane osobowe
cudzoziemców, którym udzielono zezwolenia na wjazd, o którym mowa w art. 32 ust. 1.
4.
W rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 1 lit. b, przechowuje się dane cudzoziemców
zatrzymanych w strefie nadgranicznej i doprowadzonych do granicy.
5.
W rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. l, przechowuje się informację
o dniu opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
6.
W rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 3, przechowuje się:
1)
następujące dane osobowe cudzoziemca, od którego pobrano odciski linii papilarnych:
a)
imię (imiona) i nazwisko,
b)
datę i miejsce urodzenia,
c)
obywatelstwo;
2)
informacje o:
a)
podstawie prawnej pobrania odcisków linii papilarnych,
b)
stopniu służbowym osoby pobierającej odciski linii papilarnych oraz jej imieniu i
nazwisku.
7.
W rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 4, przechowuje się:
1)
obraz linii papilarnych cudzoziemca;
2)
informację o podstawie prawnej pobrania odcisków linii papilarnych od cudzoziemca;
3)
informację o dacie pobrania odcisków linii papilarnych od cudzoziemca;
4)
informację o kartach daktyloskopijnych lub o pobraniu od cudzoziemca odcisków linii
papilarnych za pomocą urządzenia do ich elektronicznego pobierania;
5)
następujące dane osobowe cudzoziemca:
a)
imię (imiona) i nazwisko,
b)
datę i miejsce urodzenia,
c)
obywatelstwo.
8.
W rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 6, przechowuje się dane cudzoziemców,
którzy zostali pouczeni o obowiązku niezwłocznego wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które udzieliło im
zezwolenia na pobyt lub innego zezwolenia uprawniającego do pobytu.
9.
W rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 7, przechowuje się:
1)
następujące dane osobowe cudzoziemca, któremu zostało wydane zaświadczenie, o którym
mowa w art. 170:
a)
imię (imiona) i nazwisko,
b)
datę i miejsce urodzenia,
c)
obywatelstwo,
d)
płeć;
2)
informację o organie, który wydał zaświadczenie, o którym mowa w art. 170;
3)
informację o dacie wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 170.
Art. 431.
1.
Dane w postaci odcisków linii papilarnych pobranych w celu udzielenia cudzoziemcowi
zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, wydania mu
karty pobytu lub dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany” przechowuje się w rejestrach,
o których mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. b, d-f oraz m, do czasu wpisania do tych
rejestrów potwierdzenia odbioru tego zezwolenia, karty pobytu lub dokumentu „zgoda
na pobyt tolerowany” przez organ udzielający zezwolenia na przekraczanie granicy w
ramach małego ruchu granicznego, organ wydający kartę pobytu lub dokument „zgoda na
pobyt tolerowany”.
2.
W przypadku wydania decyzji o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na przekraczanie
granicy w ramach małego ruchu granicznego, zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia
na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub decyzji o
odmowie wydania karty pobytu albo dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany” lub decyzji
o odmowie ich wymiany, dane w postaci odcisków linii papilarnych przechowuje się w
rejestrach, o których mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. b, d-f oraz m, do czasu wpisania
informacji o wydaniu tych decyzji do rejestrów, gdy decyzje te stały się prawomocne.
Art. 432.
1.
Dane z rejestru odcisków linii papilarnych, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 4,
udostępnia się podmiotom, o których mowa w art. 450 ust. 1 pkt 1 i 2, oraz Szefowi
Urzędu, w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań.
2.
Dane z rejestru odcisków linii papilarnych, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 4,
są udostępniane na pisemny wniosek podmiotów, o których mowa w art. 450 ust. 1 pkt
1 i 2, oraz Szefa Urzędu.
3.
Dane z rejestru odcisków linii papilarnych, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 4,
można udostępniać za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych bez konieczności składania
pisemnego wniosku w tej sprawie, podmiotom, o których mowa w art. 450 ust. 1 pkt 1
i 2, oraz Szefowi Urzędu, w przypadku gdy spełniają łącznie następujące warunki:
1)
posiadają odpowiednio zabezpieczone urządzenia telekomunikacyjne lub systemy teleinformatyczne
przeznaczone do komunikowania się z rejestrem odcisków linii papilarnych;
2)
posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne odpowiednie do przetwarzania danych
osobowych, w szczególności uniemożliwiające dostęp osób nieuprawnionych do przetwarzania
danych osobowych i wykorzystanie danych niezgodnie z celem ich uzyskania;
3)
wykonują zadania, których specyfika lub zakres uzasadniają uzyskanie danych tą drogą
albo prowadzą działalność, której specyfika lub zakres uzasadniają uzyskanie danych
tą drogą.
4.
Dane z rejestru odcisków linii papilarnych, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 4,
udostępnia Komendant Główny Policji.
Art. 433.
Zasady prowadzenia rejestrów, o których mowa w art. 428 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt
2 lit. l, oraz zasady udostępniania danych zawartych w tych rejestrach określają odrębne
przepisy.
Rozdział 2
Wykaz cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany
Art. 434.
Wykaz cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany,
zwany dalej „wykazem”, prowadzi Szef Urzędu.
Art. 435.
1.
W wykazie umieszcza się i przechowuje dane cudzoziemca, jeżeli zachodzi co najmniej
jedna z następujących przesłanek:
1)
cudzoziemcowi została wydana decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu z orzeczonym
zakazem wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zakazem wjazdu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen;
2)
cudzoziemiec został skazany prawomocnym wyrokiem w:
a)
Rzeczypospolitej Polskiej - za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe na karę
grzywny lub karę pozbawienia wolności lub
b)
innym państwie niż państwo obszaru Schengen - za przestępstwo stanowiące zbrodnię
w rozumieniu prawa polskiego, lub
c)
Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie obszaru Schengen - za przestępstwo na
karę pozbawienia wolności powyżej jednego roku;
3)
wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany
ze względu na zobowiązania wynikające z postanowień ratyfikowanych umów międzynarodowych
obowiązujących Rzeczpospolitą Polską;
4)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej;
5)
cudzoziemiec po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew
przepisom prawa został przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej
o przekazywaniu i przyjmowaniu osób.
2.
Umieszczenie danych cudzoziemca w wykazie może nastąpić bez jego wiedzy i zgody.
Art. 436.
1.
W wykazie nie umieszcza się danych cudzoziemca:
1)
będącego małżonkiem obywatela polskiego lub przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej małżonkiem cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie
na pobyt rezydenta długoterminowego UE, chyba że:
a)
wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa
i porządku publicznego lub
b)
decyzja o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy lub zezwolenia
na pobyt stały, wydana w związku ze stwierdzeniem, że związek małżeński został zawarty
w celu obejścia przez cudzoziemca niniejszej ustawy, stała się ostateczna, lub
c)
decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, wydana z uwagi na względy obronności
lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, lub
w związku ze stwierdzeniem, że związek małżeński został zawarty lub istnieje w celu
obejścia przez cudzoziemca niniejszej ustawy, stała się ostateczna;
2)
będącego osobą małoletnią, z wyjątkiem sytuacji, gdy jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej może stanowić zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony
bezpieczeństwa i porządku publicznego;
3)
skazanego prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne
lub przestępstwo skarbowe tylko na karę grzywny, jeżeli tę grzywnę uiścił;
4)
posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
UE udzielone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
5)
któremu udzielono ochrony uzupełniającej, zezwolenia, o którym mowa w art. 176 lub
art. 187 pkt 6 lub 7, zgody na pobyt ze względów humanitarnych, zgody na pobyt tolerowany
na podstawie art. 351 pkt 1 lub któremu nadano status uchodźcy;
6)
któremu została wydana decyzja o cofnięciu zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Dane cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1, umieszczone w wykazie usuwa się.
Art. 437.
1.
Obowiązywanie wpisu do wykazu zawiesza się, jeżeli:
1)
cudzoziemiec posiada zgodę na pobyt tolerowany udzieloną na podstawie art. 351 pkt
2 lub
2)
cudzoziemcowi udzielono ochrony czasowej, lub
3)
zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji będącej podstawą umieszczenia
danych cudzoziemca w wykazie, lub
4)
cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia,
o którym mowa w art. 170, lub
5)
zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 330 ust. 1 pkt 1, 2 lub 4.
1a68)Dodany przez art. 11 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W przypadku gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 330 ust. 1 pkt 1, obowiązywania
wpisu do wykazu nie zawiesza się, jeżeli postępowanie w sprawie udzielenia ochrony
międzynarodowej zostało wszczęte wskutek złożenia przez cudzoziemca kolejnego wniosku
o udzielenie ochrony międzynarodowej.
2.
Obowiązywanie wpisu do wykazu zawiesza się do dnia, w którym ustaną okoliczności uzasadniające
to zawieszenie.
3.
Zawieszenie obowiązywania wpisu do wykazu przerywa okres obowiązywania wpisu.
Art. 438.
1.
Dane cudzoziemca umieszcza się w wykazie na okres:
1)
określony w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jeżeli orzeczono w niej
o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo zakazie ponownego
wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen;
2)
3 lat od dnia przekazania cudzoziemca do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej
o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem
granicy wbrew przepisom prawa;
3)
5 lat od dnia zakończenia odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej na podstawie
wyroku będącego podstawą do umieszczenia danych w wykazie, jeżeli cudzoziemiec został
skazany na karę co najmniej 3 lat pozbawienia wolności;
4)
3 lat od dnia zakończenia odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej na podstawie
wyroku będącego podstawą do umieszczenia danych w wykazie, jeżeli cudzoziemiec został
skazany na karę pozbawienia wolności poniżej 3 lat;
5)
3 lat od dnia uprawomocnienia się wyroku będącego podstawą do umieszczenia danych
w wykazie, jeżeli orzeczono wobec cudzoziemca karę grzywny;
6)
warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności, od dnia uprawomocnienia się wyroku,
o którym mowa w art. 435 ust. 1 pkt 2, jeżeli wobec cudzoziemca orzeczono karę pozbawienia
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania;
7)
wynikający z umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską, będących
podstawą do umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie;
8)
nie dłuższy niż 5 lat, z możliwością przedłużenia na kolejne okresy, z których żaden
nie przekracza 5 lat, w przypadku wpisów umieszczonych w wykazie ze względu na fakt,
że wjazd lub pobyt cudzoziemca może stanowić zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa
państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub naruszyć interes Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Dane cudzoziemca umieszcza się w wykazie na okres, o którym mowa w ust. 1, począwszy
od dnia:
1)
wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;
2)
upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu, w przypadku braku informacji o wykonaniu tej decyzji;
3)
wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w przypadku gdy w decyzji nie
określono terminu dobrowolnego powrotu.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, gdy Szef Urzędu uzyskał informację o wykonaniu
decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, będącej podstawą wpisu, okres obowiązywania
wpisu jest korygowany w ten sposób, że za jego początek uznaje się dzień wykonania
tej decyzji.
4.
Dane cudzoziemca usuwa się z wykazu po upływie okresów, o których mowa w ust. 1-3.
Art. 439.
1.
W wykazie umieszcza się informację o podstawie prawnej i faktycznej wpisu oraz następujące
dane cudzoziemca:
1)
imię (imiona) i nazwisko, a także inne imiona i nazwiska, jeżeli cudzoziemiec ich
używa bądź używał;
2)
nazwisko rodowe;
3)
imiona rodziców i nazwisko rodowe matki;
4)
datę i miejsce urodzenia;
5)
płeć;
6)
obywatelstwo;
7)
miejsce zamieszkania;
8)
serię i numer dokumentu podróży.
2.
W wykazie można umieścić również inne dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa
w art. 13, w szczególności fotografię cudzoziemca oraz obraz linii papilarnych.
Art. 440.
1.
Umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie, przedłużenia okresu obowiązywania wpisu
lub usunięcia tych danych z wykazu dokonuje Szef Urzędu, z urzędu lub na wniosek jednego
z następujących organów:
1)
Ministra Obrony Narodowej;
2)
ministra właściwego do spraw finansów publicznych;
3)
ministra właściwego do spraw zagranicznych;
4)
Komendanta Głównego Policji;
5)
Komendanta Głównego Straży Granicznej;
6)
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;
7)
Szefa Agencji Wywiadu;
8)
Szefa Służby Celnej;
9)
Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi
Polskiemu;
10)
wojewody.
2.
W przypadku gdy Szef Urzędu nie uwzględni wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca
może zwrócić się z wnioskiem o rozstrzygnięcie sprawy do ministra właściwego do spraw
wewnętrznych.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, uwzględniając wniosek o rozstrzygnięcie sprawy,
o którym mowa w ust. 2, nakazuje Szefowi Urzędu umieszczenie danych cudzoziemca w
wykazie, przedłużenie okresu obowiązywania wpisu albo usunięcie z wykazu danych cudzoziemca.
Art. 441.
1.
Prokurator lub organy administracji rządowej przekazują Szefowi Urzędu posiadane informacje
o okolicznościach uzasadniających umieszczenie danych cudzoziemca w wykazie lub o
okolicznościach uzasadniających usunięcie tych danych z wykazu, zawieszenie lub przedłużenie
okresu obowiązywania wpisu wraz z posiadaną fotografią cudzoziemca.
2.
Organ, który wydał decyzję, na podstawie której:
1)
umieszcza się dane cudzoziemca w wykazie albo
2)
zawiesza się obowiązywanie wpisu, albo
3)
usuwa się dane cudzoziemca z wykazu
- przekazuje Szefowi Urzędu tę decyzję, gdy stanie się ostateczna wraz z posiadaną
fotografią cudzoziemca.
Art. 442.
1.
Sąd, który skazał cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnym wyrokiem za
przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe na karę grzywny lub karę pozbawienia
wolności, przekazuje Szefowi Urzędu odpis prawomocnego wyroku w tej sprawie, a także
odpis orzeczenia zmieniającego ten wyrok.
2.
Sąd, który skazał cudzoziemca na podstawie wyroku, o którym mowa w ust. 1, na karę
z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, przekazuje Szefowi Urzędu odpis tego wyroku.
3.
Sąd, który orzekł w sprawie warunkowego przedterminowego zwolnienia cudzoziemca z
odbywania kary pozbawienia wolności, przekazuje Szefowi Urzędu odpis orzeczenia w
tej sprawie.
4.
Sąd, o którym mowa w ust. 1, przekazuje Szefowi Urzędu informację o uiszczeniu kary
grzywny, jeżeli taka kara została orzeczona.
5.
Sąd, o którym mowa w ust. 1 i 2, przekazuje Szefowi Urzędu kopie dokumentów potwierdzających
tożsamość cudzoziemca, jeżeli sąd posiada te dokumenty.
Art. 443.
1.
Szef Urzędu przekazuje przechowywane w wykazie dane cudzoziemca, na okres ich przechowywania
w wykazie, do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu, jeżeli podstawą
przechowywania tych danych w wykazie jest:
1)
ostateczna decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, zawierająca zakaz ponownego
wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen lub
2)
prawomocny wyrok, o którym mowa w art. 435 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c, lub
3)
uznanie wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego pobytu
na tym terytorium za niepożądane ze względu na zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa
państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub możliwość naruszenia
interesu Rzeczypospolitej Polskiej, lub
4)
przekazanie cudzoziemca do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o
przekazywaniu i przyjmowaniu osób, po uprzednim zatrzymaniu cudzoziemca w związku
z przekroczeniem przez niego granicy wbrew przepisom, lub
5)
art. 77 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej
i członków ich rodzin.
2.
Dane umieszczone w Systemie Informacyjnym Schengen usuwa się w przypadku zawieszenia
obowiązywania wpisu do wykazu, o którym mowa w art. 437, do czasu ustania okoliczności
uzasadniających to zawieszenie.
3.
Po upływie okresu zawieszenia obowiązywania wpisu do wykazu dane cudzoziemca umieszcza
się ponownie w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu.
Art. 444.
1.
Cudzoziemiec, którego dane zostały umieszczone w wykazie lub Systemie Informacyjnym
Schengen do celów odmowy wjazdu, ma prawo złożyć do Szefa Urzędu wniosek o:
1)
udostępnienie mu informacji o umieszczeniu jego danych w wykazie lub Systemie Informacyjnym
Schengen do celów odmowy wjazdu, o terminie obowiązywania wpisu i podstawie prawnej
i faktycznej wpisu;
2)
sprostowanie danych, jeżeli są niekompletne, nieaktualne lub nieprawdziwe;
3)
usunięcie danych, jeżeli zostały umieszczone lub są przechowywane z naruszeniem przepisów
ustawy.
2.
Szef Urzędu odmawia cudzoziemcowi udostępnienia informacji o podstawie faktycznej
wpisu, jeżeli jego dane są umieszczone w wykazie lub Systemie Informacyjnym Schengen
na podstawie art. 435 ust. 1 pkt 4.
Art. 445.
Do postępowania w sprawie wniosku, o którym mowa w art. 444 ust. 1, stosuje się przepisy
działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 446.
1.
Cudzoziemiec składa wniosek, o którym mowa w art. 444 ust. 1, na formularzu zawierającym:
1)
dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13;
2)
poprzednie imię (imiona) cudzoziemca;
3)
serię i numer dokumentu podróży cudzoziemca;
4)
adres zamieszkania cudzoziemca;
5)
adres do korespondencji cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub adres
jego pełnomocnika;
6)
uzasadnienie wniosku w przypadkach, o których mowa w art. 444 ust. 1 pkt 2 i 3.
2.
Szef Urzędu rozpatruje wniosek, o którym mowa w art. 444 ust. 1, w terminie 30 dni
od dnia jego otrzymania.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza
wniosku, o którym mowa w art. 444 ust. 1, uwzględniając potrzebę zamieszczenia danych
cudzoziemca w zakresie, w jakim są one niezbędne do rozpatrzenia tego wniosku, a także
konieczność zapewnienia sprawności postępowania w tej sprawie.
Art. 447.
1.
Cudzoziemiec ma prawo wglądu do dokumentów dotyczących umieszczenia jego danych w
wykazie.
2.
Prawo, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje cudzoziemcowi, gdy jego dane są umieszczone
w wykazie na podstawie art. 435 ust. 1 pkt 4.
3.
Wgląd do dokumentów dotyczących umieszczenia danych w wykazie jest cudzoziemcowi zapewniany
w siedzibie Urzędu.
4.
Do przeglądania dokumentów dotyczących umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie nie
stosuje się przepisu art. 73 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 448.
W zakresie dotyczącym danych umieszczanych w Systemie Informacyjnym Schengen przepisy
art. 444-447 stosuje się tylko do danych cudzoziemca umieszczonych przez Szefa Urzędu
do celów odmowy wjazdu.
Rozdział 3
Krajowy zbiór rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców
Art. 449.
1.
Krajowy zbiór rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców tworzy oraz prowadzi
w systemie teleinformatycznym Szef Urzędu.
2.
Krajowy zbiór rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców składa się z:
169)W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
rejestrów, o których mowa w art. 428 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. a-k oraz m, a
także pkt 3 i 6, z wyjątkiem rejestrów, o których mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit.
c, prowadzonych przez konsula i ministra właściwego do spraw zagranicznych;
2)
ewidencji zaproszeń;
3)
wykazu;
470)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 26 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
rejestru spraw o udzielenie lub pozbawienie ochrony międzynarodowej oraz udzielenie
pomocy cudzoziemcom ubiegającym się o udzielenie ochrony międzynarodowej;
5)
rejestru spraw o udzielenie cudzoziemcom azylu;
6)
rejestru spraw o udzielenie cudzoziemcom zgody na pobyt ze względów humanitarnych
i zgody na pobyt tolerowany;
7)
rejestru spraw o udzielenie cudzoziemcom ochrony czasowej;
871)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 26 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
rejestru spraw prowadzonych na podstawie rozporządzenia 604/2013;
9)
rejestru pobytu obywateli Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
10)
rejestru kart pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej;
11)
rejestru dokumentów potwierdzających posiadanie zezwolenia na pobyt stały obywatela
Unii Europejskiej;
12)
rejestru kart stałego pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej;
13)
rejestrów wniosków, wydanych postanowień i decyzji w sprawach o:
a)
wydanie wizy krajowej w celu repatriacji,
b)
udzielenie pomocy repatriantom ze środków budżetu państwa,
c)
uznanie za repatrianta;
14)
ewidencji osób ubiegających się o wydanie wizy krajowej w celu repatriacji i członków
ich rodzin, którzy nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zapewnionego lokalu
mieszkalnego lub źródła utrzymania;
15)
centralnego rejestru danych o nabyciu i utracie obywatelstwa polskiego;
16)
rejestru wydanych cudzoziemcom zaświadczeń, o których mowa w art. 170;
1772)Dodany przez art. 57 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 38.)
centralnego rejestru wizowego, o którym mowa w art. 449a ust. 1.
Art. 449a73)Dodany przez art. 148 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Minister właściwy do spraw zagranicznych tworzy i prowadzi w systemie teleinformatycznym
centralny rejestr wizowy, obejmujący dane z prowadzonych przez ministra właściwego
do spraw zagranicznych i konsulów rejestrów, o których mowa w art. 428 ust. 1 pkt
2 lit. c.
274)W brzmieniu ustalonym przez art. 57 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 38..
Dane przetwarzane w centralnym rejestrze wizowym udostępnia się konsulom.
Art. 450.
1.
Dane przetwarzane w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców,
o których mowa w art. 449 ust. 2 pkt 1-12, 16 i 17, udostępnia się następującym podmiotom,
w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań:75)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 57 pkt 5 ustawy, o której
mowa w odnośniku 38.
1)
organom administracji publicznej, sądom i prokuraturom;
2)
Radzie do Spraw Uchodźców, Policji, Straży Granicznej, Służbie Więziennej, Służbie
Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Służbie Celnej, Żandarmerii Wojskowej,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Biuru Ochrony Rządu, Państwowej
Inspekcji Pracy, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Szefowi Krajowego Centrum Informacji
Kryminalnych i straży gminnej (miejskiej);
3)
organom kontroli skarbowej, organom wywiadu skarbowego oraz organom informacji finansowej.
2.
Dane przetwarzane w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców,
o których mowa w art. 449 ust. 2 pkt 1-12 i 16, udostępnia się:
1)
państwowym i samorządowym jednostkom organizacyjnym - w zakresie niezbędnym do realizacji
ich zadań publicznych;
2)
komornikom sądowym - w zakresie niezbędnym do prowadzenia przez nich postępowania
egzekucyjnego;
3)
Polskiemu Czerwonemu Krzyżowi - w odniesieniu do danych osób poszukiwanych;
4)
organom egzekucyjnym w rozumieniu ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - w zakresie prowadzonej egzekucji.
3.
Podmiotom, o których mowa w ust. 1 i 2, nie udostępnia się danych w postaci odcisków
linii papilarnych, pobranych w celu wydania karty pobytu.
Art. 451.
1.
Dane zgromadzone w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców,
o których mowa w art. 449 ust. 2 pkt 1-12 i 16, mogą być udostępniane podmiotom zagranicznym
w celu wypełnienia postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,
a także wykonania aktu prawa stanowionego przez organizację międzynarodową, której
Rzeczpospolita Polska jest członkiem.
2.
Tryb i sposób udostępniania danych zgromadzonych w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji
i wykazu w sprawach cudzoziemców, o których mowa w art. 449 ust. 2 pkt 1-12 i 16,
podmiotom, o których mowa w ust. 1, określają ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską
umowy międzynarodowe, akty prawa stanowionego przez organizację międzynarodową, której
Rzeczpospolita Polska jest członkiem, lub porozumienia zawarte pomiędzy właściwymi
ministrami państw członkowskich Unii Europejskiej.
Art. 452.
1.
Podmiotom, o których mowa w art. 450 ust. 1 i 2, dane przetwarzane w krajowym zbiorze
rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców udostępnia się na ich wniosek
złożony na formularzu.
2.
Organ rozpatrujący wniosek, o którym mowa w ust. 1, odmawia, w drodze decyzji, udostępnienia
danych, jeżeli zakres tych danych podany we wniosku nie odpowiada zakresowi, o którym
mowa w art. 450 ust. 1 lub 2.
3.
Dane przetwarzane w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców
są udostępnianie w trybie, o którym mowa w ust. 1 i 2 przez:
1)
Szefa Urzędu;
2)
wojewodę, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Komendanta Głównego Straży Granicznej,
komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta placówki Straży Granicznej, Komendanta
Głównego Policji, komendanta wojewódzkiego lub komendanta powiatowego (miejskiego)
Policji - w zakresie prowadzonych przez nich rejestrów.
4.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza
wniosku o udostępnienie danych przetwarzanych w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji
i wykazu w sprawach cudzoziemców, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawności postępowania
w tej sprawie.
Art. 453.
Dane przetwarzane w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców
udostępnia się podmiotom, o których mowa w art. 450 ust. 1 i 2, za pomocą urządzeń
telekomunikacyjnych, jeżeli złożą jednorazowy wniosek w tej sprawie, a Szef Urzędu
wyrazi na to zgodę, i jeżeli spełniają łącznie następujące warunki:
1)
posiadają odpowiednio zabezpieczone urządzenia telekomunikacyjne lub systemy teleinformatyczne
przeznaczone do komunikowania się z krajowym zbiorem rejestrów, ewidencji i wykazu
w sprawach cudzoziemców;
2)
posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne odpowiednie do przetwarzania danych
osobowych, w szczególności uniemożliwiające dostęp osób nieuprawnionych do przetwarzania
danych osobowych i wykorzystanie danych niezgodnie z celem ich uzyskania;
3)
wykonują zadania, których specyfika lub zakres uzasadniają uzyskanie danych tą drogą,
albo prowadzą działalność, której specyfika lub zakres uzasadniają uzyskanie danych
tą drogą.
Art. 454.
1.
Szef Urzędu wyraża zgodę na udostępnienie danych przetwarzanych w krajowym zbiorze
rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców podmiotom, o których mowa w
art. 450, za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych, odmawia wyrażenia tej zgody albo
cofa ją, w drodze decyzji.
2.
Decyzja o cofnięciu zgody na udostępnianie danych przetwarzanych w krajowym zbiorze
rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych
podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Art. 455.
1.
Szef Urzędu może przeprowadzać kontrolę podmiotów, które mają dostęp do danych przetwarzanych
w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców za pomocą
urządzeń telekomunikacyjnych lub systemów teleinformatycznych, w zakresie spełniania
przez te podmioty warunków, o których mowa w art. 453.
2.
Kontrola jest przeprowadzana w siedzibie podmiotu kontrolowanego oraz w miejscach
i w czasie wykonywania jego zadań, a jeżeli wymaga tego dobro kontroli, również w
dniach wolnych od pracy i poza godzinami pracy.
3.
Kontrolę przeprowadza upoważniony przez Szefa Urzędu pracownik Urzędu na podstawie
imiennego upoważnienia i po okazaniu dowodu osobistego.
4.
Podmiot kontrolowany jest obowiązany:
1)
udostępnić przeprowadzającemu kontrolę pracownikowi Urzędu:
a)
dokumenty potwierdzające uprawnienie do przetwarzania danych,
b)
urządzenia telekomunikacyjne lub systemy teleinformatyczne przeznaczone do komunikowania
się z krajowym zbiorem rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców, w ramach
dostępu do danych przetwarzanych w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu
w sprawach cudzoziemców;
2)
zapewnić warunki do przeprowadzenia kontroli i środki niezbędne do jej przeprowadzenia,
w tym swobodny dostęp do pomieszczeń.
5.
Pracownik Urzędu przeprowadzający kontrolę:
1)
może w trakcie kontroli żądać od podmiotu kontrolowanego okazania dokumentów, udostępnienia
urządzeń lub systemów, o których mowa w ust. 4 pkt 1, oraz zapewnienia warunków i
środków, o których mowa w ust. 4 pkt 2;
2)
sporządza protokół po przeprowadzonej kontroli.
Art. 456.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w działaniu krajowego zbioru rejestrów,
ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców lub jego zabezpieczeniach, powstałych z
winy organów mających dostęp do tego zbioru za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych
lub systemów teleinformatycznych, Szef Urzędu może zablokować dostęp do krajowego
zbioru rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców do czasu usunięcia stwierdzonych
nieprawidłowości.
Art. 457.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób i tryb przeprowadzania kontroli korzystania z dostępu do danych przetwarzanych
w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców za pomocą
urządzeń telekomunikacyjnych lub systemów teleinformatycznych;
2)
wzór upoważnienia, o którym mowa w art. 455 ust. 3;
3)
wzór protokołu, o którym mowa w art. 455 ust. 5 pkt 2.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
uwzględni konieczność zapewnienia ochrony przetwarzanych w krajowym zbiorze rejestrów,
ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców danych osobowych, a także wymagania w zakresie
bezpieczeństwa przetwarzanych w tym systemie danych.
Art. 458.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób
przydzielania, zmiany i cofania uprawnień do dostępu do krajowego zbioru rejestrów,
ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych,
a także wzór upoważnienia do dostępu do krajowego zbioru rejestrów, ewidencji i wykazu
w sprawach cudzoziemców oraz wykorzystywania danych z tego rejestru, uwzględniając
konieczność zapewnienia bezpieczeństwa przetwarzanych danych.
Dział XI
Odpowiedzialność przewoźnika
Art. 459.
1.
Przewoźnik, który drogą powietrzną lub morską zamierza przywieźć cudzoziemca do granicy,
podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, żeby cudzoziemiec zamierzający
wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miał ważny dokument podróży uprawniający
go do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający go
do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, zezwolenie na wjazd do innego państwa
lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane.
2.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także przewoźników wykonujących regularne
przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego.
Art. 460.
1.
Przewoźnik, który drogą powietrzną, morską lub lądową przywiózł cudzoziemca do granicy,
niezwłocznie odwozi go na wniosek organu Straży Granicznej do granicy państwa, z którego
go przywiózł, a gdy jest to niemożliwe - do państwa, w którym cudzoziemcowi wystawiono
dokument podróży, na podstawie którego podróżował, lub do każdego innego państwa,
które zapewnia, że go przyjmie, gdy:
1)
cudzoziemcowi odmówiono wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub
2)
władze państwa docelowego lub graniczącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
odmówiły wjazdu cudzoziemcowi podróżującemu przez to terytorium tranzytem lub przewoźnik,
który miał go przewieźć do tego państwa, odmówił wykonania przewozu.
2.
Jeżeli wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jest niemożliwe, przewoźnik zapewnia
na swój koszt inny środek transportu, którym cudzoziemiec będzie mógł niezwłocznie
opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Koszty pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od chwili wystąpienia
okoliczności, o których mowa w ust. 1, do czasu opuszczenia przez niego tego terytorium
pokrywa przewoźnik.
Art. 461.
1.
Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 460 ust. 1, można, w drodze decyzji:
1)
nakazać przebywanie w określonym miejscu do czasu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub
2)
zakazać opuszczania statku morskiego, lub
3)
nakazać opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na pokładzie tego samego
statku powietrznego, którym przybył, lub
4)
nakazać opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na pokładzie innego statku
powietrznego lub morskiego niż ten, którym przybył.
2.
Decyzję w sprawach, o których mowa w ust. 1, wydaje komendant placówki Straży Granicznej.
Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.
3.
Od decyzji komendanta placówki Straży Granicznej przysługuje odwołanie do Komendanta
Głównego Straży Granicznej.
Art. 462.
1.
Na przewoźnika, który drogą powietrzną lub morską przywiózł do granicy cudzoziemca
nieposiadającego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy,
wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na
pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane, nakłada się karę administracyjną
w wysokości stanowiącej równowartość od 3000 do 5000 euro za każdą przywiezioną osobę,
z tym że suma kar za jednorazowy przywóz grupy osób nie może przekroczyć równowartości
500 000 euro.
2.
Przepis ust. 1 dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym
transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli przewoźnik:
176)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
przywiózł do granicy cudzoziemca, który podczas kontroli granicznej złożył wniosek
o udzielenie ochrony międzynarodowej;
2)
mimo dołożenia należytej staranności nie mógł stwierdzić, że cudzoziemiec nie posiada
ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy
lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia
na pobyt w innym państwie.
4.
Przeliczenia równowartości euro, o której mowa w ust. 1, na złote dokonuje się według
średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski dla tej waluty w dniu wydania
decyzji w sprawie nałożenia kary administracyjnej.
5.
Karę administracyjną, o której mowa w ust. 1, nakłada na przewoźnika, w drodze decyzji,
komendant placówki Straży Granicznej, w której odmówiono cudzoziemcowi wjazdu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
6.
Od decyzji, o której mowa w ust. 5, przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży
Granicznej.
7.
Termin płatności kary administracyjnej, o której mowa w ust. 1, wynosi 14 dni od dnia,
w którym decyzja w sprawie nałożenia kary stała się ostateczna.
8.
Od nieuiszczonych w terminie kar pieniężnych pobiera się odsetki za każdy dzień zwłoki
w wysokości przewidzianej dla zaległości podatkowych.
9.
Należności z tytułu kar administracyjnych, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji
w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
10.
Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia.
11.
Komendant placówki Straży Granicznej, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 1,
nie wystawia tytułu wykonawczego, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że egzekucja
byłaby bezskuteczna.
12.
Kara administracyjna, o której mowa w ust. 1, przedawnia się z upływem 5 lat od końca
roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej płatności.
Art. 463.
1.
W przypadku gdy zachowanie cudzoziemca, któremu odmówiono wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, uzasadnia przypuszczenie, że ten cudzoziemiec może spowodować zagrożenie
bezpieczeństwa w międzynarodowej komunikacji lądowej, lotniczej lub morskiej, doprowadzenie
cudzoziemca opuszczającego terytorium Rzeczypospoli
tej Polskiej do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego
zostaje doprowadzony, zapewnia właściwy komendant placówki Straży Granicznej:
1)
z urzędu;
2)
na wniosek upoważnionego przedstawiciela przewoźnika.
2.
Koszty doprowadzenia pokrywa:
1)
Straż Graniczna, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;
2)
przewoźnik, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.
3.
Koszty doprowadzenia cudzoziemca do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego
państwa, do którego zostaje doprowadzony, obejmują koszty bezpośrednio związane z
przewozem, a także koszty świadczeń, które przysługują osobom doprowadzającym cudzoziemca
z tytułu podróży służbowej poza granicami państwa.
Dział XII
Przepisy karne
Art. 464.
Kto zabiera w celu przywłaszczenia lub przywłaszcza sobie dokument podróży, kartę
pobytu, polski dokument podróży dla cudzoziemca, tymczasowy polski dokument podróży
dla cudzoziemca, polski dokument tożsamości cudzoziemca, dokument „zgoda na pobyt
tolerowany” lub takiego dokumentu używa, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności
albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 465.
1.
Kto:
1)
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiadając do tego tytułu prawnego,
2)
na żądanie uprawnionych organów nie okazuje dokumentów uprawniających go do pobytu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są wymagane,
3)
na żądanie uprawnionych organów nie okazuje środków finansowych albo dokumentu potwierdzającego
możliwość uzyskania zgodnie z prawem takich środków, przeznaczonych na pokrycie kosztów:
a)
utrzymania w trakcie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
b)
powrotu do państwa pochodzenia lub zamieszkania,
c)
tranzytu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państwa trzeciego, które udzieli
pozwolenia na wjazd,
4)
uchyla się od obowiązku wymiany lub zwrotu karty pobytu, polskiego dokumentu podróży
dla cudzoziemca, polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca lub dokumentu „zgoda na
pobyt tolerowany”,
5)
nie zawiadamia o utracie karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca,
polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca lub dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”
w terminie 3 dni od dnia ich utraty,
6)
nie wykonuje obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie
wyznaczonym w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub w decyzji o przedłużeniu
terminu dobrowolnego powrotu,
7)
nie wykonuje obowiązku zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego
w decyzji o przedłużeniu terminu dobrowolnego powrotu,
8)
opuszcza miejsce zamieszkania wyznaczone mu w decyzji o przedłużeniu terminu dobrowolnego
powrotu,
9)
wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na przekraczanie
granicy w ramach małego ruchu granicznego i:
a)
przebywa poza strefą przygraniczną, w ramach której posiadacz zezwolenia jest uprawniony
do przemieszczania się, albo
b)
nie opuszcza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu określonego
w tym zezwoleniu
- podlega karze grzywny.
2.
Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów
ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia .
3.
Wyrok nakazowy wydany w postępowaniu nakazowym jest natychmiast wykonalny.
Dział XIII
Przepisy zmieniające, przejściowe i końcowe
Rozdział 1
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 466-506.
(pominięte)77)Zamieszczone w obwieszczeniu.
Rozdział 2
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 507.
Z dniem wejścia w życie ustawy udzielone na podstawie dotychczasowych przepisów zezwolenia:
1)
na zamieszkanie na czas oznaczony - stają się zezwoleniami na pobyt czasowy i zachowują
ważność przez okres, na który zostały wydane;
2)
na osiedlenie - stają się zezwoleniami na pobyt stały.
Art. 508.
1.
Z dniem wejścia w życie ustawy wydane na podstawie dotychczasowych przepisów decyzje:
1)
o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany ze względu na przesłanki, o których mowa w
art. 97:
a)
ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy zmienianej w art. 484 niniejszej ustawy, stają się decyzjami
o udzieleniu zgody na pobyt ze względów humanitarnych,
b)
ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 ustawy zmienianej w art. 484 niniejszej ustawy, stają się
decyzjami o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany, o której mowa w art. 351 pkt 2 lub
3;
2)
o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i decyzje
o wydaleniu, z wyłączeniem decyzji o wydaleniu wydanych na podstawie ustawy zmienianej
w art. 493 niniejszej ustawy, stają się decyzjami o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
2.
Z dniem wejścia w życie ustawy decyzje w sprawie udzielenia zgody na pobyt tolerowany,
o których mowa w art. 141 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 484 niniejszej ustawy, stają
się decyzjami o udzieleniu zgody na pobyt ze względów humanitarnych.
3.
Decyzję w sprawie cofnięcia:
1)
zgody na pobyt ze względów humanitarnych, która stała się tą decyzją na podstawie
ust. 1 pkt 1 lit. a lub ust. 2,
2)
zgody na pobyt tolerowany, która na podstawie ust. 1 pkt 1 lit. b stała się zgodą
na pobyt tolerowany, o której mowa w art. 351 pkt 2 lub 3
- wydaje komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej,
który stwierdził wystąpienie okoliczności uzasadniających cofnięcie zgody.
4.
Karty pobytu wydane cudzoziemcom, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
wydano decyzje w sprawie udzielenia zgody na pobyt tolerowany, zachowują ważność przez
okres, na który zostały wydane.
5.
Cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
decyzji o udzieleniu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, która stała się tą
decyzją na podstawie ust. 1 pkt 1 lit. a lub ust. 2, po upływie okresu ważności posiadanej
przez niego karty pobytu komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki
Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca wydaje kolejną
kartę pobytu, od której wydania nie pobiera się opłaty.
6.
Cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
decyzji o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany, która stała się tą decyzją na podstawie
ust. 1 pkt 1 lit. b, po upływie okresu ważności posiadanej przez niego karty pobytu
komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej właściwy
ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca wydaje dokument „zgoda na pobyt tolerowany”.
Art. 509.
Jeżeli przepisy niniejszej ustawy uzależniają udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia
na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od okresu jego pobytu na tym terytorium
na podstawie:
1)
zezwolenia na pobyt czasowy - do tego okresu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej zalicza się okres pobytu cudzoziemca na tym terytorium na podstawie zezwolenia
na zamieszkanie na czas oznaczony;
2)
zezwolenia na pobyt czasowy wydanego w określonym celu - do tego okresu pobytu cudzoziemca
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zalicza się okres pobytu cudzoziemca na tym
terytorium na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wydanego ze
względu na ten sam cel;
3)
zgody na pobyt ze względów humanitarnych - do tego okresu pobytu cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej zalicza się okres pobytu cudzoziemca na tym terytorium na
podstawie decyzji o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany, wydanej ze względu na przesłanki,
o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy zmienianej w art. 484 niniejszej
ustawy, lub zgody na pobyt tolerowany, o której mowa w art. 141 ust. 2 ustawy zmienianej
w art. 484 niniejszej ustawy;
4)
ochrony uzupełniającej - do tego okresu zalicza się okres pobytu cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie decyzji o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany,
wydanej ze względu na przesłanki, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej
w art. 484 niniejszej ustawy.
Art. 510.
Zaproszenia wpisane do ewidencji zaproszeń na podstawie dotychczasowych przepisów,
zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego oraz wizy i
dokumenty wydane cudzoziemcom na podstawie przepisów rozdziału 6 ustawy, o której
mowa w art. 521, zachowują ważność przez okres, na który zostały wydane.
Art. 511.
Do czasu wyczerpania zapasów, nie dłużej niż przez 1 rok od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy, blankiety dotychczasowych zaproszeń i dokumentów dla cudzoziemców wydaje się
według wzorów określonych w aktach wykonawczych wydanych na podstawie art. 20, art.
24k, art. 48f, art. 48g i art. 84 ustawy, o której mowa w art. 521.
Art. 512.
Do terminu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemców oraz
do korzystania przez nich z pomocy w dobrowolnym powrocie, w przypadkach gdy przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została im wydana decyzja o odmowie nadania
statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej lub o odmowie udzielenia zgody
na pobyt tolerowany, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 513.
1.
Do postępowań administracyjnych, których nie zakończono do dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy decyzją ostateczną, a które zostały wszczęte przed tym dniem na podstawie:
1)
ustaw zmienianych w niniejszej ustawie,
2)
ustawy, o której mowa w art. 521,
3)
ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom
ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach
- stosuje się przepisy dotychczasowe.
2.
Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i zezwolenia na osiedlenie się, których
udzielenie zakończy postępowania administracyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i
pkt 3, w dniu ich udzielenia staną się odpowiednio zezwoleniami na pobyt czasowy i
zezwoleniami na pobyt stały.
3.
Decyzje o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany, których wydanie zakończy postępowania
administracyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w dniu, w którym staną się ostateczne,
staną się decyzjami o udzieleniu:
1)
zgody na pobyt ze względów humanitarnych - w przypadku decyzji wydanych ze względu
na przesłanki, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy zmienianej w art.
484 niniejszej ustawy;
2)
zgody na pobyt tolerowany, o której mowa w art. 351 pkt 2 lub 3 - w przypadku decyzji
wydanych ze względu na przesłanki, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 2 lub ust.
2 ustawy zmienianej w art. 484 niniejszej ustawy.
4.
Decyzje o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
i decyzje o wydaleniu, których wydanie zakończy postępowania administracyjne, o których
mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2, z wyłączeniem postępowań administracyjnych, o których mowa
w ustawie zmienianej w art. 493, w dniu, w którym staną się ostateczne, staną się
decyzjami o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
5.
Cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie:
1)
decyzji o udzieleniu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, która stała się tą
decyzją na podstawie ust. 3 pkt 1 - kartę pobytu wydaje komendant oddziału Straży
Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce
pobytu cudzoziemca;
2)
decyzji o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany, która stała się tą decyzją na podstawie
ust. 3 pkt 2 - dokument „zgoda na pobyt tolerowany” wydaje komendant oddziału Straży
Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce
pobytu cudzoziemca.
6.
Decyzję w sprawie cofnięcia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o której mowa
w ust. 3 pkt 1, lub w sprawie cofnięcia zgody na pobyt tolerowany, o której mowa w
ust. 3 pkt 2, wydaje komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży
Granicznej, który stwierdził wystąpienie okoliczności uzasadniających cofnięcie zgody.
Art. 514.
1.
W decyzji o odmowie lub cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, której
wydanie zakończy postępowanie wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy i niezakończone
do tego dnia decyzją ostateczną, nie orzeka się o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
W decyzji o:
1)
cofnięciu zezwolenia na:
a)
osiedlenie się,
b)
pobyt rezydenta długoterminowego UE,
2)
odmowie nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej
i udzielenia zgody na pobyt tolerowany,
3)
pozbawieniu cudzoziemca azylu,
4)
cofnięciu zgody na pobyt tolerowany
- kończącej postępowanie wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy i niezakończone
do tego dnia decyzją ostateczną nie orzeka się o wydaleniu.
3.
Organy prowadzące postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, poinformują
organ Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca o zakończeniu
postępowań, gdy decyzje w tych sprawach staną się ostateczne.
Art. 515.
1.
Postępowania w sprawie wymiany karty pobytu wydanej cudzoziemcowi w związku z udzieleniem
mu zgody na pobyt tolerowany ze względu na przesłanki, o których mowa w art. 97 ust.
1 pkt 2 lub ust. 2 ustawy zmienianej w art. 484 niniejszej ustawy, wszczęte i niezakończone
przed dniem wejścia w życie ustawy, stają się z tym dniem postępowaniami w sprawie
wydania lub wymiany dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”.
2.
Wojewoda i Szef Urzędu przekazują w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy
akta spraw, o których mowa w ust. 1, komendantowi oddziału Straży Granicznej lub komendantowi
placówki Straży Granicznej właściwemu ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.
Art. 516.
Cudzoziemcom, którzy ukończyli 6. rok życia i:
1)
którym udzielono zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony albo zezwolenia na osiedlenie,
które stały się na podstawie art. 507 i art. 513 ust. 2 odpowiednio zezwoleniem na
pobyt czasowy albo zezwoleniem na pobyt stały, albo
2)
którym udzielono zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na podstawie wniosku
złożonego przed dniem wejścia w życie ustawy, albo
3)
którzy przed dniem wejścia w życie ustawy złożyli wniosek o wymianę karty pobytu,
albo
4)
którym wydano decyzję o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany, która stała się na podstawie
art. 508 ust. 1 pkt 1 lit. a lub ust. 2 decyzją o udzieleniu zgody na pobyt ze względów
humanitarnych
- kartę pobytu wydaje się po pobraniu odcisków linii papilarnych, chyba że ich pobranie
jest fizycznie niemożliwe.
Art. 517.
1.
Wpisy danych cudzoziemców zgromadzone w wykazie na podstawie dotychczasowych przepisów
z dniem wejścia w życie ustawy stają się wpisami do wykazu prowadzonego na podstawie
niniejszej ustawy i przechowuje się je przez okres, na który zostały umieszczone w
tym wykazie.
2.
Do zakazów ponownego wjazdu orzeczonych w decyzjach wydanych na podstawie dotychczasowych
przepisów stosuje się przepisy działu X rozdziału 2 dotyczące umieszczania i przechowywania
danych cudzoziemca, wobec którego została wydana decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca
do powrotu z orzeczonym zakazem wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub
z zakazem wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i strefy Schengen.
Art. 518.
Dane zgromadzone na podstawie dotychczasowych przepisów w krajowym zbiorze rejestrów,
ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców o nazwie „System Pobyt” z dniem wejścia
w życie ustawy przekazuje się do krajowego zbioru rejestrów, ewidencji i wykazu w
sprawach cudzoziemców prowadzonego na podstawie niniejszej ustawy.
Art. 519.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców powołany na podstawie ustawy uchylonej w art. 521
jest Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców w rozumieniu niniejszej ustawy.
Art. 520.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie:
1)
art. 11c ust. 8, art. 15 ust. 4, art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 7, art. 23 ust. 5, art.
24j ust. 2, art. 24k, art. 48f, art. 48g ust. 1, art. 53b ust. 6, art. 63 ust. 1 i
2, art. 63o, art. 71d, art. 83 ust. 4, art. 84 ust. 1, art. 84a ust. 3, art. 100 ust.
1 i 2, art. 100a ust. 6, art. 101 ust. 7, art. 109 ust. 2 i 3, art. 118 ust. 2, art.
123 ust. 1 i art. 142 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 521, zachowują moc do dnia
wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 12 ust. 1 i 3, art.
21 ust. 3, art. 26 ust. 1, art. 33 ust. 5, art. 36 ust. 1, art. 46, art. 47 ust. 2,
art. 57 ust. 1, art. 63, art. 80 ust. 1, art. 89 ust. 1, art. 97 ust. 1, art. 107
ust. 1, art. 139, art. 146, art. 150 ust. 1, art. 157 ust. 1, art. 204 ust. 1, art.
222 ust. 1, art. 239 ust. 1, art. 285 ust. 1, art. 287 ust. 1, art. 312, art. 339
ust. 1, art. 365 ust. 4, art. 394 ust. 6, art. 409 i art. 427 ust. 1 niniejszej ustawy,
2)
art. 10 ust. 5a ustawy zmienianej w art. 467 zachowują moc do dnia wejścia w życie
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 10 ust. 5a ustawy zmienianej w art.
467 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
3)
art. 94a ust. 6 ustawy zmienianej w art. 474 zachowują moc do dnia wejścia w życie
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 94a ust. 6 ustawy zmienianej w art.
474 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
4)
art. 90 ust. 1 i 4 ustawy zmienianej w art. 488 zachowują moc do dnia wejścia w życie
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 90 ust. 1 i 4 ustawy zmienianej
w art. 488 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą
- nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 521.
Traci moc ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach .
Art. 522.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2014 r., z wyjątkiem art. 470 pkt 3 lit. a w
zakresie art. 3a pkt 3, art. 470 pkt 3 lit. b oraz art. 470 pkt 4, 5 i 11-16, które
wchodzą w życie z dniem ogłoszenia78)Ustawa została ogłoszona w dniu 30 grudnia 2013 r..
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia: 1) dyrektywy Rady
2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu
obywateli państw trzecich (Dz. Urz. WE L 149 z 02.06.2001, str. 34; Dz. Urz. UE Polskie
wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 4, str. 107); 2) dyrektywy Rady 2001/51/WE z dnia
28 czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art. 26 Konwencji Wykonawczej do Układu
z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (Dz. Urz. WE L 187 z 10.07.2001, str. 45; Dz.
Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 4, str. 160); 3) dyrektywy Rady 2003/86/WE
z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz. Urz. UE L 251 z
03.10.2003, str. 12, z późn. zm.); 4) dyrektywy Rady 2003/110/UE z dnia 25 listopada
2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną
(Dz. Urz. UE L 321 z 06.12.2003, str. 26, z późn. zm.); 5) dyrektywy Rady 2003/109/WE
z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących
rezydentami długoterminowymi (Dz. Urz. UE L 16 z 23.01.2004, str. 44, z późn. zm.);
6) dyrektywy Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego
wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej
byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z
właściwymi organami (Dz. Urz. UE L 261, z 06.08.2004, str. 19, z późn. zm.); 7) dyrektywy
Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli
państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu
bez wynagrodzenia lub wolontariacie (Dz. Urz. UE L 375 z 23.12.2004, str. 12, z późn.
zm.); 8) dyrektywy Rady 2005/71/WE z dnia 12 października 2005 r. w sprawie szczególnej
procedury przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych
(Dz. Urz. UE L 289 z 03.11.2005, str. 15, z późn. zm.); 9) dyrektywy Parlamentu Europejskiego
i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych
przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli
państw trzecich (Dz. Urz. UE L 348 z 24.12.2008, str. 98); 10) dyrektywy Rady 2009/50/WE
z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich
w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji (Dz. Urz. UE L
155 z 18.06.2009, str. 17); 11) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE
z dnia 18 czerwca 2009 r. przewidującej minimalne normy w odniesieniu do kar i środków
stosowanych wobec pracodawców zatrudniających nielegalnie przebywających obywateli
krajów trzecich (Dz. Urz. UE L 168 z 30.06.2009, str. 24, z późn. zm.); 12) dyrektywy
Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania
handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującej decyzję
ramową Rady 2002/629/WSiSW (Dz. Urz. UE L 101 z 15.04.2011, str. 1, z późn. zm.);
13) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/51/UE z dnia 11 maja 2011 r. zmieniającej
dyrektywę Rady 2003/109/WE w celu rozszerzenia jej zakresu na osoby objęte ochroną
międzynarodową (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 132 z 19.05.2011, str.
1); 14) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r.
w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców
jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób
kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony
(Dz. Urz. UE L 337 z 20.12.2011, str. 9); 15) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i
Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno
zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego
oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających
legalnie w państwie członkowskim (Dz. Urz. UE L 343 z 23.12.2011, str. 1, z późn.
zm.).
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo
konsularne (Dz. U. poz. 1274), która weszła w życie z dniem 1 listopada 2015 r.
3)
Dodany przez art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy o udzielaniu
cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych
ustaw (Dz. U. poz. 1607), która weszła w życie z dniem 13 listopada 2015 r.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 1240, 1269, 1365, 1569, 1692, 1735, 1830, 1844, 1893, 1916, 1991 i 1994 oraz
z 2016 r. poz. 65, 652, 960, 1355 i 1579.
5)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 619 i 1138, z 2015 r. poz. 1365, 1916 i 1991 oraz z 2016 r. poz. 542, 823 i 960.
7)
Dodany przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o zmianie ustawy o Karcie
Polaka oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 753), która weszła w życie z dniem
2 września 2016 r.
8)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 4 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 3; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
10)
Przez art. 11 pkt 4 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wszedł
w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
11)
Dodany przez art. 11 pkt 4 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku
3; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
12)
Dodany przez art. 11 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wszedł w życie
z dniem 1 stycznia 2016 r.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
3; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
14)
Dodany przez art. 11 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wszedł w życie z dniem
1 stycznia 2016 r.
15)
W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 1 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach
uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej
(Dz. U. z 2016 r. poz. 65), która weszła w życie z dniem 18 stycznia 2016 r.
16)
W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 15.
17)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 9 ustawy z dnia 25 września
2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem innowacyjności (Dz. U.
poz. 1767), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
18)
Zmiany wymienionej Konwencji zostały ogłoszone w Dz. U. z 1995 r. poz. 175, 176 i
177, z 1998 r. poz. 962, z 2001 r. poz. 266, z 2003 r. poz. 364 oraz z 2010 r. poz.
587.
19)
Dodany przez art. 14 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o udzielaniu
cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych
ustaw (Dz. U. poz. 1004), która weszła w życie z dniem 30 sierpnia 2014 r.; w brzmieniu
ustalonym przez art. 11 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
20)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
21)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 8 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 3.
22)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 8 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa
w odnośniku 3.
23)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 8 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
24)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
25)
Dodany przez art. 5 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
26)
Utraciła moc z dniem 1 marca 2015 r., na podstawie art. 148 w związku z art. 149 ustawy
z dnia 28 listopada 2014 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. poz. 1741).
27)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r.
poz. 1448, z 2013 r. poz. 700, 991, 1446 i 1611, z 2014 r. poz. 312, 486, 529, 768,
822 i 970, z 2015 r. poz. 211, 541, 591, 933, 1038, 1045, 1273, 1326, 1335, 1830,
1844, 1893, 2183 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 266, 352 i 1250.
28)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 486, 805, 915 i 1310, z 2015 r. poz. 211, 390, 978, 1269, 1273, 1893 i 2183 oraz
z 2016 r. poz. 1579.
29)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.
poz. 1045, 1217, 1268, 1269, 1479, 1642, 1830, 1890 i 2023 oraz z 2016 r. poz. 147,
669, 904, 1165 i 1228.
30)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
31)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
32)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
33)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 11 pkt 12 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której
mowa w odnośniku 3.
34)
Dodany przez art. 11 pkt 12 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
35)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
36)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
37)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
38)
W brzmieniu ustalonym przez art. 57 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach
antyterrorystycznych (Dz. U. poz. 904), która weszła w życie z dniem 2 lipca 2016 r.
39)
Dodany przez art. 57 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 38.
40)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 15 lit. a titret pierwsze ustawy, o której
mowa w odnośniku 3.
41)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 11 pkt 15 lit. a titret drugie ustawy, o której mowa
w odnośniku 3.
42)
Dodany przez art. 11 pkt 15 lit. a titret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
43)
Dodany przez art. 11 pkt 15 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
44)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 15 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
45)
Dodany przez art. 11 pkt 15 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
46)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 16 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
47)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 11 pkt 16 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
48)
Dodany przez art. 11 pkt 16 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
49)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
50)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
51)
Rozdział dodany przez art. 11 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
52)
Dodany przez art. 11 pkt 20 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
53)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 20 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
54)
Dodana przez art. 11 pkt 20 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
55)
Dodany przez art. 11 pkt 21 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
56)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 21 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
57)
Część wspólna w brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 21 lit. c ustawy, o której mowa
w odnośniku 3.
58)
Dodany przez art. 11 pkt 22 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
59)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 22 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
60)
Dodany przez art. 11 pkt 22 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
61)
Dodany przez art. 11 pkt 23 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
62)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 23 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której
mowa w odnośniku 3.
63)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 23 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa
w odnośniku 3.
64)
Dodany przez art. 11 pkt 23 lit. b tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
65)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 24 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
66)
Dodany przez art. 11 pkt 24 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
67)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 1083, z 1999 r.
poz. 931, z 2000 r. poz. 701 i 1268, z 2001 r. poz. 1071 i 1194, z 2002 r. poz. 676
i 1679, z 2003 r. poz. 1061, 1380 i 1750, z 2004 r. poz. 889, 2135, 2405, 2426 i 2703,
z 2005 r. poz. 1363 i 1479, z 2006 r. poz. 708 i 1648, z 2007 r. poz. 849, z 2008 r.
poz. 620 i 1344, z 2009 r. poz. 39, 119, 504, 817, 911, 963, 1475, 1540 i 1589, z
2010 r. poz. 191, 227, 842 i 1228, z 2011 r. poz. 201, 202, 654, 734, 1092, 1280 i
1431, z 2012 r. poz. 908, z 2013 r. poz. 628 i 1247, z 2014 r. poz. 287, 619 i 1707,
z 2015 r. poz. 21, 396, 431, 541, 1269 i 1573 oraz z 2016 r. poz. 428 i 437.
68)
Dodany przez art. 11 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
69)
W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
70)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 26 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
71)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 26 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
72)
Dodany przez art. 57 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 38.
73)
Dodany przez art. 148 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
74)
W brzmieniu ustalonym przez art. 57 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 38.
75)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 57 pkt 5 ustawy, o której
mowa w odnośniku 38.
76)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
77)
Zamieszczone w obwieszczeniu.
78)
Ustawa została ogłoszona w dniu 30 grudnia 2013 r.