Obwieszczenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsiz dnia 8 maja 2015 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju
Wsi w sprawie zwalczania chorób zakaźnych zwierząt akwakultury
Spis treści
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych
innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 lutego 2009 r. w sprawie
zwalczania chorób zakaźnych zwierząt akwakultury , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 maja 2014 r. zmieniającym
rozporządzenie w sprawie zwalczania chorób zakaźnych zwierząt akwakultury .
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity rozporządzenia nie
obejmuje odnośnika nr 2 oraz § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 maja 2014 r. zmieniającego
rozporządzenie w sprawie zwalczania chorób zakaźnych zwierząt akwakultury , które stanowią:
„
2) Przepisy niniejszego rozporządzenia wdrażają postanowienia dyrektywy wykonawczej
Komisji:
1)
2012/31/UE z dnia 25 października 2012 r. zmieniającej załącznik IV do dyrektywy Rady
2006/88/WE w odniesieniu do wykazu gatunków ryb podatnych na wirusową posocznicę krwotoczną
oraz do wykreślenia wpisu dotyczącego zakaźnego zespołu owrzodzenia ;
2)
2014/22/UE z dnia 13 lutego 2014 r. zmieniającej załącznik IV do dyrektywy Rady 2006/88/WE
w odniesieniu do zakaźnej anemii łososia (ISA) .
”
„
§ 2.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem §
1 pkt 5 lit. b, który wchodzi w życie z dniem 16 listopada 2014 r.
”
.
Załącznik nr 1 - Tekst jednolity rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 lutego 2009 r. w sprawie zwalczania chorób zakaźnych zwierząt akwakultury1)Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje działem administracji rządowej - rolnictwo, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września 2014 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. poz. 1261).
Na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 lit. a-f, h oraz j ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie
zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt zarządza się, co następuje:
§ 1.
Rozporządzenie określa szczegółowy sposób i tryb zwalczania chorób zakaźnych zwierząt
akwakultury, których wykaz jest określony w załączniku do rozporządzenia, a w szczególności:
1)
sposób i tryb postępowania przy podejrzeniu wystąpienia oraz stwierdzeniu wystąpienia
tych chorób;
2)
rodzaj próbek pobieranych do badań diagnostycznych oraz sposób ich pobierania i wysyłania;
3)
środki stosowane przy zwalczaniu tych chorób;
4)
procedury czyszczenia i odkażania;
5)
wymagania niezbędne do uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy
położonych na tym terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt
akwakultury oraz szczegółowy tryb tego uznawania, a także warunki i tryb zawieszania,
cofnięcia oraz ponownego uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub
enklawy położonych na tym terytorium, w stosunku do których cofnięto to uznanie;
6)
wykonywanie szczepień przeciwko tym chorobom.
§ 2.
Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają:
1)
egzotyczna choroba zakaźna zwierząt akwakultury - jedną z chorób zakaźnych zwierząt
akwakultury wymienionych w załączniku do rozporządzenia w części I;
2)
nieegzotyczna choroba zakaźna zwierząt akwakultury - jedną z chorób zakaźnych zwierząt
akwakultury wymienionych w załączniku do rozporządzenia w części II;
3)
odłogowanie - działania związane z usunięciem z gospodarstwa:
a)
zwierząt akwakultury z gatunków wrażliwych na chorobę zakaźną tych zwierząt lub zwierząt
akwakultury, które mogą przenosić dany czynnik chorobotwórczy wywołujący tę chorobę,
b)
wody, jeżeli jest to możliwe;
4)
obszar zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby zakaźnej zwierząt akwakultury -
obszar wokół skażonego gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków, na którym stosuje
się środki zwalczania danej choroby mające na celu zapobieżenie jej rozprzestrzenianiu
się;
5)
zakażenie - obecność rozmnażającego się lub rozwijającego się w inny sposób, lub utajonego
czynnika chorobotwórczego, wywołującego chorobę zakaźną zwierząt w organizmie zwierzęcia
wodnego lub na powierzchni jego ciała;
6)
skażona strefa lub enklawa - strefę lub enklawę, w której stwierdzono wystąpienie
zakażenia.
§ 3.
Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefie
lub enklawie położonych na tym terytorium:
1)
uznanych za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury - rozumie
się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefę lub enklawę kategorii I;
2)
objętych programem określonym w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz
zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, zwanej dalej „ustawą” - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
strefę lub enklawę kategorii II;
3)
o statusie nieokreślonym - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
strefę lub enklawę kategorii III;
4)
objętych programem określonym w art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy - rozumie się przez to
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefę lub enklawę kategorii IV;
5)
skażonych - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefę lub
enklawę kategorii V.
§ 4.
1.
Powiatowy lekarz weterynarii, po otrzymaniu zawiadomienia o podejrzeniu wystąpienia
egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury lub o podejrzeniu wystąpienia na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefie lub enklawie położonych na tym terytorium,
uznanych za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury lub o statusie
nieokreślonym, nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, podejmuje niezwłocznie
następujące czynności mające na celu wykrycie albo wykluczenie tej choroby:
13)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 maja 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zwalczania chorób zakaźnych zwierząt akwakultury (Dz. U. poz. 771), które weszło w życie z dniem 25 czerwca 2014 r.)
pobiera, zgodnie z przepisami Unii Europejskiej określonymi dla danej choroby, próbki
do badań diagnostycznych oraz przekazuje je do laboratorium, o którym mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej ;
2)
do czasu uzyskania wyników badań, o których mowa w pkt 1:
a)
obejmuje gospodarstwo lub obszar hodowli mięczaków, w którym stwierdzono podejrzenie
wystąpienia tej choroby, nadzorem urzędowym i stosuje środki mające na celu zapobieżenie
rozprzestrzenianiu się tej choroby na inne zwierzęta wodne,
b)
zakazuje przemieszczania zwierząt akwakultury z i do gospodarstwa lub obszaru hodowli
mięczaków, w którym stwierdzono podejrzenie wystąpienia tej choroby.
2.
Powiatowy lekarz weterynarii, na wniosek posiadacza zwierząt akwakultury, może wyrazić
zgodę na przemieszczanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, pod jego nadzorem,
określając jednocześnie warunki, po spełnieniu których jest to możliwe.
§ 5.
1.
Jeżeli w wyniku przeprowadzonych badań diagnostycznych próbek, o których mowa w §
4 ust. 1 pkt 1, stwierdzono wystąpienie egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury
lub stwierdzono wystąpienie nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefie lub enklawie położonych na tym terytorium,
uznanych za wolne od tej choroby lub o statusie nieokreślonym, powiatowy lekarz weterynarii
przeprowadza dochodzenie epizootyczne w celu ustalenia, w szczególności:
1)
źródeł i dróg zakażenia zwierząt akwakultury tą chorobą;
2)
dróg przemieszczania zwierząt akwakultury z gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków
w okresie, w którym choroba ta mogła rozwijać się w gospodarstwie lub obszarze hodowli
mięczaków przed otrzymaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 4 ust. 1;
3)
innych gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków, w których zwierzęta akwakultury
z gatunków wrażliwych mogły zostać zakażone.
2.
Jeżeli w wyniku dochodzenia epizootycznego, o którym mowa w ust. 1, zostanie stwierdzone,
że choroba mogła zostać przeniesiona do innych gospodarstw, na inne obszary hodowli
mięczaków lub do wód naturalnych, w gospodarstwach tych, na tych obszarach lub w tych
wodach stosuje się środki określone w § 4 ust. 1.
3.
Jeżeli zlewnia lub obszar przybrzeżny są rozległe, powiatowy lekarz weterynarii może
wyrazić zgodę na ograniczenie stosowania środków, o których mowa w § 4 ust. 1, do
obszaru wokół gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków, w którym podejrzewa się
wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, jeżeli uzna, że ustanowiony obszar
jest wystarczający, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się tej choroby.
4.
Główny Lekarz Weterynarii informuje państwa członkowskie Unii Europejskiej lub państwa
trzecie sąsiadujące z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej o podejrzeniu wystąpienia
egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury lub o podejrzeniu wystąpienia nieegzotycznej
choroby zakaźnej zwierząt akwakultury na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefie
lub enklawie położonych na tym terytorium, uznanych za wolne od tej choroby lub o
statusie nieokreślonym, jeżeli istnieje ryzyko rozprzestrzenienia się tych chorób
na terytorium tych państw.
§ 6.
Środki określone w § 4 ust. 1 pkt 2 stosuje się do dnia wykluczenia przez powiatowego
lekarza weterynarii na podstawie wyników badań diagnostycznych próbek, o których mowa
w § 4 ust. 1 pkt 1:
1)
egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury lub
2)
nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, strefie lub enklawie położonych na tym terytorium, uznanych za wolne od
tej choroby lub o statusie nieokreślonym.
§ 7.
1.
W przypadku stwierdzenia wystąpienia egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury
w gospodarstwie lub na obszarze hodowli mięczaków, powiatowy lekarz weterynarii:
1)
uznaje to gospodarstwo lub ten obszar za skażone;
2)
określa obszar zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby zakaźnej zwierząt akwakultury,
obejmujący obszar ochronny i obszar nadzoru;
3)
zakazuje odnowy populacji zwierząt wodnych i przemieszczania zwierząt akwakultury
w obrębie obszaru zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby zakaźnej zwierząt akwakultury,
a także do i z tego obszaru;
4)
stosuje dodatkowe środki w celu zapobieżenia dalszemu rozprzestrzenianiu się tej choroby.
2.
Powiatowy lekarz weterynarii może wyrazić zgodę na odnowę populacji zwierząt wodnych
lub przemieszczanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, pod jego nadzorem, określając dodatkowe
warunki zapobiegające rozprzestrzenianiu się egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt
akwakultury, po spełnieniu których jest to możliwe.
§ 8.
1.
Zwierzęta akwakultury, które osiągnęły rozmiary handlowe i nie wykazują objawów klinicznych
egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, mogą zostać odłowione lub zebrane
pod nadzorem powiatowego lekarza weterynarii, z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi
lub dalszego przetwarzania przeprowadzanego w zakładach przetwórczych.
2.
Odławianie, zbieranie i wprowadzanie do zakładów wysyłkowych lub zakładów oczyszczania,
o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
2004 r. ustanawiającym szczegółowe przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności
pochodzenia zwierzęcego w załączniku I w pkt 2.7 i 2.8, zwierząt akwakultury określonych w ust. 1, dalsze
przetwarzanie tych zwierząt oraz działania związane z przygotowaniem tych zwierząt
do spożycia przez ludzi, przeprowadza się w warunkach uniemożliwiających przenoszenie
czynnika chorobotwórczego, wywołującego egzotyczną chorobę zakaźną zwierząt akwakultury.
3.
Zakłady wysyłkowe lub zakłady oczyszczania, lub inne zakłady prowadzące podobną działalność
wyposaża się w system oczyszczania ścieków unieszkodliwiający czynnik chorobotwórczy
wywołujący egzotyczną chorobę zakaźną zwierząt akwakultury lub ścieki z tych zakładów
oczyszcza się w taki sposób, aby zmniejszyć do dopuszczalnego poziomu ryzyko przeniesienia
tego czynnika do wód naturalnych.
§ 9.
15)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3..
Martwe ryby i skorupiaki oraz żywe ryby i skorupiaki wykazujące objawy kliniczne egzotycznej
choroby zakaźnej zwierząt akwakultury są usuwane i unieszkodliwiane pod nadzorem powiatowego
lekarza weterynarii, w sposób określony w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października
2009 r. określającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia
zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającym rozporządzenie
(WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) , zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1069/2009”, zgodnie z opisem zadań zawartym w planie
gotowości zwalczania tej choroby.
25)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3..
Zwierzęta akwakultury, które nie osiągnęły rozmiarów handlowych i nie wykazują objawów
klinicznych egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, są usuwane i unieszkodliwiane
pod nadzorem powiatowego lekarza weterynarii, w sposób określony w rozporządzeniu
nr 1069/2009, zgodnie z opisem zadań zawartym w planie gotowości zwalczania tej choroby
oraz przy uwzględnieniu typu gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków i rodzaju
produkcji prowadzonej w tych gospodarstwach lub na tych obszarach, a także ryzyka,
jakie zwierzęta te stwarzają dla dalszego rozprzestrzeniania się tej choroby.
3.
Po usunięciu zwierząt, o których mowa w ust. 1 i 2, skażone gospodarstwa lub obszary
hodowli mięczaków:
1)
poddaje się odłogowaniu przez czas niezbędny do wyeliminowania czynnika chorobotwórczego
wywołującego egzotyczną chorobę zakaźną zwierząt akwakultury - jeżeli jest to możliwe;
2)
oczyszcza się i odkaża - jeżeli jest to konieczne.
4.
Gospodarstwa lub obszary hodowli mięczaków, w których prowadzi się chów zwierząt akwakultury
z gatunków innych niż wrażliwe na egzotyczną chorobę zakaźną zwierząt akwakultury,
mogą być poddane odłogowaniu po przeprowadzeniu przez powiatowego lekarza weterynarii
analizy ryzyka.
§ 10.
Powiatowy lekarz weterynarii, w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się egzotycznej
choroby zakaźnej zwierząt akwakultury na zwierzęta wodne inne niż te, u których wystąpiła
ta choroba, stosuje środki określone w § 4-9 w zależności od sytuacji epizootycznej
i ryzyka stwarzanego przez tę chorobę.
§ 11.
1.
Środki określone w § 7-9 stosuje się do dnia:
1)
wyeliminowania czynnika chorobotwórczego wywołującego egzotyczną chorobę zakaźną zwierząt
akwakultury oraz usunięcia zwierząt akwakultury, o których mowa w § 9 ust. 1 i 2;
2)
uzyskania wyników badań diagnostycznych wykluczających wystąpienie egzotycznej choroby
zakaźnej zwierząt akwakultury.
2.
Próbki do badań diagnostycznych z gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków znajdujących
się na obszarze zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby zakaźnej zwierząt akwakultury
pobiera się w sposób uwzględniający typ tych gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków
oraz rodzaj produkcji w nich prowadzonej, a także zgodnie z metodyką określoną dla
danej egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury.
§ 12.
1.
W przypadku stwierdzenia wystąpienia nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w strefie lub enklawie położonych na tym
terytorium uznanych za wolne od tej choroby, w celu ponownego uznania terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, strefy lub enklawy położonych na tym terytorium za wolne od tej choroby:
1)
powiatowy lekarz weterynarii może zastosować środki określone w § 7-9 lub
2)
Główny Lekarz Weterynarii, zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy, opracowuje program
zwalczania tej choroby.
2.
W przypadku zastosowania środków określonych w § 7-9 powiatowy lekarz weterynarii
może wyrazić zgodę na prowadzenie chowu zwierząt akwakultury niewykazujących objawów
klinicznych nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury do czasu osiągnięcia
przez nie rozmiarów handlowych lub na przemieszczenie tych zwierząt do innej skażonej
strefy lub enklawy.
3.
W przypadku wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 2, powiatowy lekarz weterynarii
stosuje środki ograniczające lub, jeżeli jest to możliwe, zapobiegające rozprzestrzenianiu
się nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury.
4.
Jeżeli nie są podejmowane działania mające na celu ponowne uznanie terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, strefy lub enklawy położonych na tym terytorium za wolne od nieegzotycznej
choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, powiatowy lekarz weterynarii stosuje środki
zapobiegające rozprzestrzenianiu się tej choroby określone w § 13.
§ 13.
1.
W przypadku stwierdzenia wystąpienia nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w strefie lub enklawie położonych na tym
terytorium, objętych programem określonym w art. 57 ust. 1 pkt 1 lub 3 ustawy, o statusie
nieokreślonym lub skażonych (nieuznanych za wolne od tej choroby), powiatowy lekarz
weterynarii, w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się tej choroby:
1)
uznaje gospodarstwo lub obszar hodowli mięczaków za skażone;
2)
określa obszar zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby zakaźnej zwierząt akwakultury,
obejmujący obszar ochronny i obszar nadzoru.
2.
Zwierzęta akwakultury pochodzące z obszaru zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby
zakaźnej zwierząt akwakultury są:
1)
przemieszczane wyłącznie do skażonych gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków lub
2)
zbierane i poddawane ubojowi w celu spożycia przez ludzi, zgodnie z § 8 ust. 1.
36)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 3 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3..
Martwe ryby i skorupiaki są usuwane i unieszkodliwiane pod nadzorem powiatowego lekarza
weterynarii, w sposób określony w rozporządzeniu nr 1069/2009, z uwzględnieniem typu
gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków i rodzaju produkcji prowadzonej w tych
gospodarstwach lub obszarach oraz ryzyka, jakie zwierzęta te stwarzają dla dalszego
rozprzestrzeniania się nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury.
§ 14.
1.
W przypadku podejrzenia wystąpienia lub stwierdzenia wystąpienia u dzikich zwierząt
wodnych:
1)
egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury,
2)
nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, w strefie lub enklawie położonych na tym terytorium, uznanych za wolne od
tej choroby
- powiatowy lekarz weterynarii monitoruje sytuację epizootyczną i stosuje środki mające
na celu zapobieżenie rozprzestrzenianiu się tej choroby.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Główny Lekarz Weterynarii informuje Komisję Europejską
i pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej o zastosowanych środkach.
§ 15.
1.
Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za wolne od nieegzotycznej choroby
zakaźnej zwierząt akwakultury, jeżeli:
1)
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sąsiaduje z terytorium innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, które nie jest uznane za wolne od tej choroby, lub terytorium państwa
trzeciego, lub obszary zlewni są wykorzystywane wspólnie z takim państwem - została
określona przez Głównego Lekarza Weterynarii strefa buforowa, której granice wyznaczono
w taki sposób, aby zapobiec biernemu wprowadzeniu tej choroby na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, oraz
2)
nie występują na nim zwierzęta wodne z gatunków wrażliwych na tę chorobę lub
3)
warunki panujące na tym terytorium oraz w znajdujących się na nim źródłach wodnych
uniemożliwiają przetrwanie czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę, lub
4)
nie został stwierdzony na tym terytorium żaden kliniczny przypadek wystąpienia tej
choroby w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tego terytorium
za wolne od tej choroby lub gdy status tego terytorium był nieznany przed wprowadzeniem
nadzoru ukierunkowanego, w szczególności z powodu braku warunków sprzyjających wystąpieniu
klinicznej postaci tej choroby, oraz pod warunkiem że:
a)
na terytorium tym były stosowane środki bezpieczeństwa biologicznego obejmujące co
najmniej:
-
-obowiązek powiadamiania organów Inspekcji Weterynaryjnej o podejrzeniu i stwierdzeniu wystąpienia tej choroby,
-
-funkcjonowanie systemu wczesnego wykrywania, umożliwiającego skuteczne wykluczenie albo stwierdzenie tej choroby oraz powiadomienie o niej, a w szczególności:
-
-niezwłoczne rozpoznanie tej choroby na podstawie występujących objawów klinicznych, w tym nowo rozpoznanej poważnej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury lub niewyjaśnionej śmiertelności w gospodarstwach, na obszarach hodowli mięczaków lub w środowisku naturalnym,
-
-niezwłoczne powiadomienie organu Inspekcji Weterynaryjnej o podejrzeniu wystąpienia tej choroby umożliwiające natychmiastowe przeprowadzenie badań diagnostycznych,
-
b)
gospodarstwa lub obszary hodowli mięczaków, w których prowadzi się hodowlę gatunku
wrażliwego na tę chorobę, były objęte nadzorem ukierunkowanym co najmniej przez 2
lata i nie stwierdzono wystąpienia czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę,
lub
5)
mimo występowania na tym terytorium zwierząt akwakultury z gatunków wrażliwych na
tę chorobę oraz warunków sprzyjających wystąpieniu jej klinicznej postaci, w okresie
10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tego terytorium za wolne od
tej choroby, nie zaobserwowano przypadków wystąpienia tej choroby oraz pod warunkiem,
że są spełnione wymagania wymienione w pkt 4 lit. a i b oraz określone w ust. 4.
2.
Nadzór ukierunkowany, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, obejmuje bieżącą inspekcję przeprowadzaną
przez powiatowego lekarza weterynarii, pobieranie próbek zwierząt wodnych do badań
diagnostycznych oraz obowiązek niezwłocznego powiadamiania o wystąpieniu lub podejrzeniu
wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt akwakultury podlegającej obowiązkowi zwalczania
lub o podwyższonej śmiertelności.
3.
System wczesnego wykrywania, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie, obejmuje
w szczególności:
1)
przygotowanie osób zatrudnionych w sektorze akwakultury lub prowadzących działalność
w zakresie przetwarzania zwierząt akwakultury do rozpoznawania objawów klinicznych
wskazujących na wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt akwakultury oraz przeszkolenie
lekarzy weterynarii lub innych osób zajmujących się zdrowiem zwierząt wodnych w zakresie
rozpoznawania i powiadamiania o podejrzeniu wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt
akwakultury oraz wykrywania i powiadamiania o nietypowych przypadkach wystąpienia
takiej choroby;
27)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.)
dostęp organów Inspekcji Weterynaryjnej do laboratoriów, o których mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, wyposażonych w urządzenia do diagnozowania i rozróżniania chorób zakaźnych zwierząt
akwakultury i nowo rozpoznanych poważnych chorób zwierząt akwakultury.
4.
Jeżeli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej występują obszary, na których liczba
gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków objętych nadzorem ukierunkowanym jest ograniczona,
a dane epizootyczne zebrane w czasie sprawowania nadzoru ukierunkowanego są niewystarczające,
nadzorem ukierunkowanym obejmuje się także populacje dzikich zwierząt wodnych z gatunków
wrażliwych na nieegzotyczną chorobę zakaźną zwierząt akwakultury występujące na tych
obszarach.
§ 16.
1.
Strefę położoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za wolną od nieegzotycznej
choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, jeżeli:
1)
w strefie tej oraz w źródłach wodnych znajdujących się na jej obszarze nie występują
zwierzęta wodne z gatunków wrażliwych na tę chorobę lub
2)
warunki panujące w tej strefie oraz w źródłach wodnych znajdujących się na jej obszarze
uniemożliwiają przetrwanie czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę, lub
3)
nie został stwierdzony w tej strefie żaden kliniczny przypadek wystąpienia tej choroby
w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tej strefy za wolną
od tej choroby lub gdy status tej strefy był nieznany przed wprowadzeniem nadzoru
ukierunkowanego, w szczególności z powodu braku warunków sprzyjających wystąpieniu
klinicznej postaci tej choroby oraz pod warunkiem, że są spełnione wymagania wymienione
w § 15 ust. 1 pkt 4 lit. a i b oraz określone w § 15 ust. 4, lub
4)
mimo występowania w tej strefie zwierząt akwakultury z gatunków wrażliwych na tę chorobę
oraz warunków sprzyjających wystąpieniu jej klinicznej postaci, w okresie 10 lat poprzedzających
dzień złożenia wniosku o uznanie tej strefy za wolną od tej choroby nie zaobserwowano
przypadków wystąpienia tej choroby oraz pod warunkiem, że są spełnione wymagania wymienione
w § 15 ust. 1 pkt 4 lit. a i b oraz określone w § 15 ust. 4.
2.
W przypadku gdy strefa obejmuje obszar większy niż terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
może ona zostać uznana za wolną od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury,
jeżeli na całym obszarze tej strefy zostały spełnione wymagania określone w ust. 1
pkt 3 lub 4 oraz w ust. 3. Wniosek o uznanie tej strefy za wolną od nieegzotycznej
choroby zakaźnej zwierząt akwakultury w zakresie części strefy, która znajduje się
na terytorium danego państwa, składa to państwo.
3.
W przypadku ustanowienia strefy buforowej, w której jest realizowany program monitorowania
nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, granice tej strefy wyznacza
się w taki sposób, aby zapobiec biernemu wprowadzeniu tej choroby do strefy uznanej
za wolną od tej choroby.
4.
Do oświadczenia lub wniosku o uznanie strefy za wolną od nieegzotycznej choroby zakaźnej
zwierząt akwakultury dołącza się mapę z wyraźnie zaznaczonymi granicami tej strefy.
§ 17.
1.
Enklawę położoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obejmującą jedno lub więcej
gospodarstw, lub obszarów hodowli mięczaków, której status epizootyczny w odniesieniu
do danej nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury jest uzależniony od
statusu epizootycznego otaczających ją wód naturalnych, uznaje się za wolną od nieegzotycznej
choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, jeżeli:
1)
w enklawie tej oraz w źródłach wodnych znajdujących się na jej obszarze nie występują
zwierzęta wodne z gatunków wrażliwych na tę chorobę lub
2)
warunki panujące w tej enklawie oraz w źródłach wodnych znajdujących się na jej obszarze
uniemożliwiają przetrwanie czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę, lub
3)
w celu ochrony przed wprowadzeniem tej choroby do gospodarstwa położonego w enklawie
są stosowane dodatkowe środki zapobiegające przedostaniu się do tej enklawy, w szczególności
wektorów lub zwierząt wodnych z gatunków wrażliwych na tę chorobę, niewykazujących
objawów klinicznych tej choroby, w których organizmie bytują i rozmnażają się czynniki
chorobotwórcze, stanowiące potencjalne źródło zakażenia dla wrażliwych na tę chorobę
zwierząt akwakultury, oraz
4)
nie został stwierdzony w tej enklawie żaden kliniczny przypadek wystąpienia tej choroby
w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tej enklawy za wolną
od tej choroby lub gdy status tej enklawy lub wód ją otaczających był nieznany przed
wprowadzeniem nadzoru ukierunkowanego, w szczególności z powodu braku warunków sprzyjających
wystąpieniu klinicznej postaci tej choroby oraz pod warunkiem, że są spełnione wymagania
wymienione w § 15 ust. 1 pkt 4 lit. a i b oraz określone w § 15 ust. 4, lub
5)
mimo występowania w tej enklawie zwierząt akwakultury z gatunków wrażliwych na tę
chorobę oraz warunków sprzyjających wystąpieniu jej klinicznej postaci, w okresie
10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tej enklawy za wolną od tej
choroby, nie zaobserwowano przypadków wystąpienia tej choroby oraz pod warunkiem,
że są spełnione wymagania wymienione w § 15 ust. 1 pkt 4 lit. a i b oraz określone
w § 15 ust. 4.
2.
Enklawę położoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obejmującą jedno lub więcej
gospodarstw, których status epizootyczny w odniesieniu do danej nieegzotycznej choroby
zakaźnej zwierząt akwakultury nie jest uzależniony od statusu epizootycznego otaczających
je wód naturalnych, uznaje się za wolną od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt
akwakultury, jeżeli:
1)
są spełnione warunki określone w ust. 1 pkt 1 lub 2, lub
2)
enklawa ta ma zapewnione dostawy wody:
a)
z zakładu oczyszczającego wodę w celu zmniejszenia ryzyka wprowadzenia czynników chorobotwórczych
do enklawy lub
b)
bezpośrednio ze studni, hydrogeologicznego otworu eksploatacyjnego lub źródła, przy
czym jeżeli źródło dostaw wody znajduje się poza obszarem gospodarstwa, to woda jest
dostarczana do tego gospodarstwa za pomocą rurociągu;
3)
istnieją naturalne lub sztuczne bariery uniemożliwiające zwierzętom wodnym przedostanie
się z otaczających ją cieków wodnych do gospodarstw położonych w tej enklawie;
4)
jest zabezpieczona przed zalaniem lub przenikaniem do niej wody z otaczających ją
cieków wodnych - jeżeli jest to konieczne;
5)
jest spełniony warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3;
6)
zostały spełnione wymagania wymienione w § 15 ust. 1 pkt 4 lit. a i b oraz określone
w § 15 ust. 4.
3.
Do oświadczenia lub wniosku o uznanie enklawy za wolną od nieegzotycznej choroby zakaźnej
zwierząt akwakultury dołącza się mapę z wyraźnie zaznaczonymi granicami tej enklawy.
§ 18.
1.
Gospodarstwo stanowiące jedną jednostkę epizootyczną, którego status epizootyczny
w odniesieniu do nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury nie jest uzależniony
od statusu epizootycznego wód otaczających to gospodarstwo, w którym podejmuje się
po raz pierwszy działalność w zakresie prowadzenia chowu lub hodowli zwierząt akwakultury
w enklawie uznanej za wolną od tej choroby, spełniające wymagania określone w § 17
ust. 2, może zostać uznane za wolne od tej choroby bez pobierania próbek do badań
diagnostycznych wymaganych do uzyskania statusu wolnego od tej choroby.
2.
Gospodarstwo stanowiące jedną jednostkę epizootyczną, którego status epizootyczny
w odniesieniu do nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury nie jest uzależniony
od statusu epizootycznego wód otaczających to gospodarstwo, w którym wznawia się działalność
w zakresie prowadzenia chowu lub hodowli zwierząt akwakultury w enklawie uznanej za
wolną od tej choroby, spełniające wymagania określone w § 17 ust. 2, może zostać uznane
za wolne od tej choroby bez pobierania próbek do badań diagnostycznych wymaganych
do uzyskania statusu wolnego od tej choroby, jeżeli:
1)
są znane dane dotyczące statusu epizootycznego tego gospodarstwa w okresie ostatnich
4 lat prowadzenia w nim działalności w zakresie prowadzenia chowu lub hodowli zwierząt
akwakultury, a jeżeli ta działalność jest prowadzona przez okres krótszy niż 4 lata
- dane z całego okresu prowadzenia tej działalności;
2)
w gospodarstwie tym nie były stosowane środki zwalczania nieegzotycznych chorób zakaźnych
zwierząt akwakultury i nie stwierdzono w nim przypadków wystąpienia tych chorób;
3)
gospodarstwo to zostało oczyszczone i odkażone przed wprowadzeniem zwierząt akwakultury,
jaj lub gamet do gospodarstwa, a następnie, jeżeli jest to konieczne, poddane odłogowaniu.
§ 19.
Szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru ukierunkowanego, stref buforowych, pobierania
próbek do badań diagnostycznych i sposobu przeprowadzania tych badań, niezbędne do
uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy położonych na tym
terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, są określone
w przepisach Komisji Europejskiej wydanych zgodnie z art. 62 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie
wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania
niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób .
§ 20.
Główny Lekarz Weterynarii sporządza, umieszcza na stronie internetowej administrowanej
przez Główny Inspektorat Weterynarii i aktualizuje wykaz stref i enklaw, które zostały
uznane za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, z wyłączeniem
stref lub enklaw stanowiących ponad 75% terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub obejmujących
obszary zlewni, które są wykorzystywane wspólnie z innymi państwami członkowskimi
Unii Europejskiej lub państwami trzecimi, których wykaz ogłasza Komisja Europejska.
§ 21.
1.
Strefa lub enklawa uznane za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury,
położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieuznanym za wolne od tej choroby,
utrzymują to uznanie, jeżeli:
1)
są objęte nadzorem ukierunkowanym, który jest prowadzony z uwzględnieniem poziomu
ryzyka;
2)
w tej strefie lub enklawie nie podejrzewa się wystąpienia tej choroby.
2.
Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefa lub enklawa położone na tym terytorium,
uznane za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, utrzymują
to uznanie, jeżeli:
1)
są objęte nadzorem ukierunkowanym, który jest prowadzony z uwzględnieniem poziomu
ryzyka - w przypadku gdy warunki panujące na tym terytorium nie sprzyjają wystąpieniu
objawów klinicznych tej choroby;
2)
na tym terytorium nie podejrzewa się wystąpienia tej choroby.
3.
Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznane za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej
zwierząt akwakultury utrzymuje to uznanie, mimo nieobjęcia nadzorem ukierunkowanym,
jeżeli warunki panujące na tym terytorium sprzyjają wystąpieniu objawów klinicznych
tej choroby.
§ 22.
1.
Uznanie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy położonych na tym
terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury zawiesza
się, jeżeli podejrzewa się, że na tym terytorium, w tej strefie lub enklawie zostały
naruszone odpowiednie warunki utrzymania tego uznania określone w § 21.
2.
W przypadku zawieszenia uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy
położonych na tym terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt
akwakultury, powiatowy lekarz weterynarii stosuje środki określone w § 4 i 5 oraz
§ 12 i 13.
§ 23.
Zawieszenie uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy położonych
na tym terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury
uchyla się, jeżeli w wyniku przeprowadzonego dochodzenia epizootycznego nie stwierdzono
naruszenia warunków zachowania tego uznania określonych w § 21.
§ 24.
Uznanie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy położonych na tym
terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury cofa się,
jeżeli w wyniku przeprowadzonego dochodzenia epizootycznego stwierdzono wystąpienie
tej choroby.
§ 25.
Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefę lub enklawę położone na tym terytorium,
uznane za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, w stosunku
do których cofnięto to uznanie, ponownie uznaje się za wolne od tej choroby, jeżeli
zostały spełnione warunki określone odpowiednio w § 15-17.
§ 26.
Zawieszenia, cofnięcia oraz ponownego uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
strefy lub enklawy położonych na tym terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby
zakaźnej zwierząt akwakultury dokonuje się w trybie określonym dla uznania tego terytorium,
strefy lub enklawy położonych na tym terytorium za wolne od tej choroby, zgodnie z
art. 60a ustawy.
§ 27.
Przepisów § 15-26 nie stosuje się do ozdobnych zwierząt wodnych utrzymywanych w akwariach
komercyjnych, sklepach zoologicznych, sklepach ogrodniczych, stawach ogrodowych lub
hurtowniach, jeżeli obiekty te:
1)
nie mają bezpośredniego kontaktu z wodami naturalnymi lub
2)
są wyposażone w system oczyszczania ścieków ograniczający do dopuszczalnego poziomu
ryzyko przeniesienia chorób zakaźnych tych zwierząt do wód naturalnych.
§ 28.
Do wykonywania szczepień przeciwko chorobom zakaźnym zwierząt akwakultury stosuje
się szczepionki dopuszczone do obrotu zgodnie z przepisami Prawa farmaceutycznego i rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r.
ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych
stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego
Europejską Agencję Leków .
§ 29.
Tracą moc:
1)
rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie
szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla umieszczania na rynku zwierząt i produktów
akwakultury ;
2)
rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2005 r. w sprawie
zwalczania chorób zakaźnych ryb ;
3)
rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 kwietnia 2006 r. w sprawie
zwalczania niektórych chorób zakaźnych mięczaków .
§ 30.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia8)Rozporządzenie zostało ogłoszone w dniu 25 lutego 2009 r..
1)
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje działem administracji rządowej - rolnictwo,
na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września
2014 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi
(Dz. U. poz. 1261).
2)
Przepisy rozporządzenia częściowo wdrażają postanowienia dyrektywy Rady 2006/88/WE
z dnia 24 października 2006 r. w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury
i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania
tych chorób (Dz. Urz. UE L 328 z 24.11.2006, str. 14, z późn. zm.).
3)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju
Wsi z dnia 27 maja 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zwalczania chorób
zakaźnych zwierząt akwakultury (Dz. U. poz. 771), które weszło w życie z dniem 25
czerwca 2014 r.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r.
Nr 54, poz. 278, z 2014 r. poz. 29 oraz z 2015 r. poz. 211, 266 i 308.
5)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.
6)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 3 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.
7)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.
8)
Rozporządzenie zostało ogłoszone w dniu 25 lutego 2009 r.
Załącznik nr 2 - Wykaz chorób zakaźnych zwierząt akwakultury
I.
Egzotyczne choroby zakaźne zwierząt akwakultury
1)
epizootyczna martwica układu krwiotwórczego (Epizootic haematopoietic necrosis - EHN);
3)
bonamioza (Bonamia exitiosa );
4)
perkinsoza (Perkinsus marinus );
5)
mikrocytoza (Microcytos mackini );
6)
zespół Taura (Taura syndrome);
7)
choroba żółtej głowy (Yellowhead disease).
II.
Nieegzotyczne choroby zakaźne zwierząt akwakultury
1)
wirusowa posocznica krwotoczna (Viral haemorrhagic septicaemia - VHS);
2)
zakaźna martwica układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (Infectious haematopoietic
necrosis - IHN);
3)
zakażenie herpeswirusem koi (Koi herpes virus - KHV);
410)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 5 lit. b rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3; wszedł w życie z dniem 16 listopada 2014 r.)
zakaźna anemia łososi (Infectious salmon anaemia - ISA) - zakażenie genotypem z delecją
w obszarze HPR wirusa z rodzaju Isavirus (ISAV);
5)
marteilioza ( Marteilia refringens );
6)
bonamioza ( Bonamia ostreae );
7)
zespół WSS (White Spot Syndrome).
9)
Przez § 1 pkt 5 lit. a rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.
10)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 5 lit. b rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku
3; wszedł w życie z dniem 16 listopada 2014 r.