Spis treści
- Treść rozporządzenia
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Szczegółowe wymagania dla silników o zapłonie samoczynnym w zakresie ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych
- Rozdział 3 - Szczegółowe wymagania dla silników o zapłonie iskrowym w zakresie ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych
- Rozdział 4 - Warunki i tryb przeprowadzania badań silników
- Rozdział 5 - Sposób oznakowania silników
- Rozdział 6 - Przepisy przejściowe i końcowe
- Załącznik nr 1 - Dokument informacyjny dotyczący certyfikatu homologacji typu i odnoszący się do działań zaradczych mających na celu ograniczenie emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych z silników spalinowych przeznaczonych do zabudowy w niedrogowych maszynach ruchomych (wzór)
- Załącznik nr 2 - Podstawowe cechy charakterystyczne silnika macierzystego
- Załącznik nr 3 - Podstawowe cechy charakterystyczne rodziny silników
- Załącznik nr 4 - Podstawowe cechy charakterystyczne typu silnika w obrębie rodziny
- Załącznik nr 5 - Wymagania w zakresie homologacji typu dotyczące etapów IIIB IIV
- Załącznik nr 6 - Wymogi zapewnienia właściwego działania systemu kontroli emisji NOx
- Załącznik nr 7 - Wymagania dotyczące obszaru kontrolnego w przypadku silników etapu IV
- Załącznik nr 8 - Procedura testu dla silników o zapłonie samoczynnym
- Załącznik nr 9 - Procedura testu dla silników z zapłonem iskrowym
- Załącznik nr 10 - Certyfikat homologacji typu (wzór)
- Załącznik nr 11 - Wykaz udzielonych certyfikatów homologacji typu silnika/rodziny silników (wzór)
- Załącznik nr 12 - Wykaz wyprodukowanych silników (wzór)
- Załącznik nr 13 - Arkusz danych silników posiadających certyfikat homologacji typu (wzór)
- Załącznik nr 14 - Uznawanie alternatywnych homologacji typu (wzór)
- Załącznik nr 15 - Pozostałe tabele i wzory
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności zarządza się, co następuje:
Rozdział 1
Przepisy ogólne
§ 1.
Rozporządzenie określa:
1)
szczegółowe wymagania dla silników spalinowych, które będą zamontowane w niedrogowych
maszynach ruchomych, i pomocniczych silników przeznaczonych do zamontowania w pojazdach
stosowanych do przewozu osób lub ładunków po drogach, w zakresie ograniczenia emisji
zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych przez te silniki;
2)
warunki i tryb przeprowadzania badań silników, o których mowa w pkt 1;
3)
sposoby identyfikacji i oznakowania silników, o których mowa w pkt 1.
§ 2.
Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do silników do napędu:
1)
statków, z wyjątkiem jednostek pływających po wodach śródlądowych;
2)
statków powietrznych;
3)
pojazdów rekreacyjnych, w szczególności pojazdów: śnieżnych, wieloterenowych oraz
motocykli terenowych;
4)
ciągników rolniczych.
§ 3.
1.
Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają:
1)
niedrogowa maszyna ruchoma - transportowe urządzenie przemysłowe lub pojazd z nadwoziem
albo pojazd bez nadwozia nieprzeznaczony do przewozu osób lub ładunków po drogach
oraz dowolną maszynę ruchomą przeznaczoną i przystosowaną do poruszania się lub do
przemieszczania się po drogach lub po szynach i wyposażoną w silnik:
a)
o zapłonie samoczynnym o mocy netto równej lub większej niż 19 kW, lecz nie większej
niż 560 kW, który pracuje raczej przy zmiennej prędkości obrotowej niż przy jednej
stałej prędkości obrotowej, działający na zasadzie samozapłonu, lub
b)
o zapłonie samoczynnym o mocy netto równej lub większej niż 19 kW, lecz nie większej
niż 560 kW, który pracuje przy stałej prędkości obrotowej, działający na zasadzie
samozapłonu, lub
c)
o zapłonie iskrowym o mocy netto nie większej niż 19 kW, działający na zasadzie zapłonu
iskrowego, zasilany benzyną, lub
d)
skonstruowany do napędu wagonów silnikowych, które są samojezdnymi pojazdami szynowymi
przeznaczonymi do przewozu ładunków lub pasażerów, lub
e)
skonstruowany do napędu lokomotyw, które są samojezdnymi pojazdami szynowymi przeznaczonymi
do poruszania lub napędu wagonów zaprojektowanych do przewozu ładunków oraz pasażerów,
z wyjątkiem osób obsługujących lokomotywę, i innych urządzeń;
2)
silnik - silnik o zapłonie samoczynnym lub iskrowym;
3)
silnik zamienny - silnik nowo zbudowany, przeznaczony jako część zamienna do zastąpienia
silnika zamontowanego w niedrogowej maszynie ruchomej;
4)
silnik pomocniczy - silnik zamontowany w pojeździe lub na pojeździe, niedostarczający
mocy służącej do napędu pojazdu;
5)
silnik do maszyn „trzymanych w ręku” - silnik użytkowany w:
a)
elemencie wyposażenia, który jest niesiony przez operatora, w całym zakresie możliwości
jego przewidzianego działania, lub
b)
elemencie wyposażenia, który pracuje wielopozycyjnie, w pozycji odwróconej lub bocznej
przy spełnieniu jego przewidzianych funkcji, lub
c)
elemencie wyposażenia, którego ciężar netto wraz z silnikiem wynosi mniej niż 20 kg
i gdy:
-
-operator zapewnia albo podparcie elementu wyposażenia albo niesie ten element, w zakresie możliwości jego przewidzianego działania, lub
-
-operator zapewnia podparcie elementu wyposażenia lub steruje jego położeniem, w zakresie możliwości jego przewidzianego działania, lub
-
-jest użytkowany w generatorze lub w pompie;
6)
zanieczyszczenia gazowe - tlenek węgla (CO), węglowodory (HC) wyrażone jako stosunek
C1: H1,85 oraz tlenki azotu (NOx) wyrażone jako ekwiwalent dwutlenku azotu (NO2);
7)
cząstki stałe - materiał osadzony na odpowiednim filtrze po przepływie rozrzedzonych
gazów spalinowych silnika o zapłonie samoczynnym, rozcieńczonych czystym przefiltrowanym
powietrzem, tak aby ich temperatura nie przekraczała 325 K (52°C);
8)
moc netto - moc silnika w kW uzyskiwaną na stanowisku badawczym na końcówce wału korbowego
lub jej odpowiedniku, mierzoną zgodnie z metodą pomiaru mocy silnika spalinowego,
przeznaczonego dla pojazdów poruszających się po drogach, z tym że mocy wentylatora
silnika nie uwzględnia się;
9)
znamionowa prędkość obrotowa - maksymalną prędkość obrotową przy pełnym obciążeniu,
ograniczoną przez regulator, zgodnie z danymi producenta;
10)
obciążenia częściowe - część maksymalnego momentu obrotowego przy danej prędkości
obrotowej;
11)
prędkość obrotowa momentu maksymalnego - prędkość obrotową silnika, przy której osiąga
on maksymalny moment obrotowy, zgodnie z danymi producenta;
12)
prędkość obrotowa pośrednia - prędkość obrotową silnika, przy zachowaniu następujących
warunków:
a)
dla silników przeznaczonych do pracy w zakresie prędkości obrotowej na krzywej momentu
przy pełnym obciążeniu, jako prędkość obrotowa pośrednia powinna być przyjęta deklarowana
prędkość obrotowa momentu maksymalnego, jeżeli występuje on między 60% a 75% prędkości
obrotowej znamionowej,
b)
jeżeli deklarowana prędkość obrotowa momentu maksymalnego jest mniejsza niż 60% prędkości
obrotowej znamionowej, prędkość obrotowa pośrednia powinna wynosić 60% prędkości obrotowej
znamionowej,
c)
jeżeli deklarowana prędkość obrotowa momentu maksymalnego jest większa niż 75% prędkości
obrotowej znamionowej, wówczas prędkość obrotowa pośrednia powinna wynosić 75% prędkości
obrotowej znamionowej,
d)
dla silników przeznaczonych do badania według cyklu G1, prędkość obrotowa powinna
wynosić 85% znamionowej prędkości obrotowej;
13)
typ silnika - kategorię silników, które nie różnią się między sobą pod względem podstawowych
cech charakterystycznych, wyspecyfikowanych w dokumencie informacyjnym określonym
w załączniku nr 1 do rozporządzenia;
14)
rodzina silników - grupę silników wydzieloną przez producenta o podobnych charakterystykach
emisji spalin;
15)
rodzina silników małoseryjnych - rodzinę silników o zapłonie iskrowym o całkowitej
rocznej produkcji mniejszej niż 5000 sztuk;
16)
silnik macierzysty - silnik wybrany z rodziny silników;
17)
parametr nastawny - urządzenie nastawne, układ lub element o konstrukcji, która może
mieć wpływ na emisję zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych lub osiągi silnika
podczas badania tej emisji lub w czasie normalnej pracy silnika;
18)
dodatkowe oczyszczanie - przejście spalin przez urządzenie lub układ, którego przeznaczeniem
jest dokonanie chemicznej lub fizycznej zmiany w spalinach przed ich ujściem do atmosfery;
19)
dodatkowe urządzenie sterujące emisją - dowolne urządzenie, które mierzy parametry
pracy silnika w celu regulacji jakiejkolwiek z części układu sterowania emisją zanieczyszczeń
gazowych i cząstek stałych;
20)
układ sterowania emisją zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych - urządzenie, układ
lub element o konstrukcji, która umożliwia sterowanie tą emisją lub jej zmniejszanie;
21)
okres trwałości emisji - liczbę godzin określoną w procedurze testu dla silników o
zapłonie iskrowym, zgodnie z normami emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych,
stosowaną do określenia współczynników pogorszenia emisji;
22)
układ paliwowy silnika - części składowe związane z dozowaniem i przygotowaniem mieszanki
paliwa;
23)
długość fazy - czas między zmianą prędkości obrotowej lub momentu obrotowego poprzedniej
fazy lub fazy przygotowawczej a rozpoczęciem następnej fazy; zawiera ona czas, podczas
którego prędkość obrotowa lub moment obrotowy są zmieniane, oraz stabilizację na początku
każdej fazy;
24)
cykl testu - sekwencję punktów testu o zdefiniowanej prędkości obrotowej i momencie
obrotowym, w których ma pracować silnik w warunkach stacjonarnych (test NRSC) lub
niestacjonarnych (test NRTC);
25)
urządzenie unieruchamiające - urządzenie, które mierzy, wyczuwa lub reaguje na parametry
eksploatacyjne w celu uaktywnienia, modulowania, opóźnienia lub odłączenia pracy jakiegokolwiek
elementu lub funkcji układu ograniczenia emisji tak, aby efektywność tego układu została
ograniczona w warunkach występujących podczas normalnej eksploatacji niedrogowej maszyny
ruchomej, chyba że stosowanie takiego urządzenia jest włączone do procedury dotyczącej
homologacji testu emisji;
26)
nieracjonalna strategia kontroli - strategię, która podczas pracy niedrogowej maszyny
ruchomej w normalnych warunkach eksploatacji ogranicza efektywność układu ograniczenia
emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych do poziomu niższego niż oczekiwany
w stosowanej procedurze testu emisji;
27)
ważne świadectwo żeglugi lub bezpieczeństwa - świadectwo potwierdzające zgodność z:
a)
Międzynarodową Konwencją o Bezpieczeństwie Życia na Morzu (SOLAS) z 1974 r. lub
b)
Międzynarodową Konwencją o Liniach Ładunkowych z 1966 r. i świadectwo IOPP potwierdzające
zgodność z Międzynarodową Konwencją o Zapobieganiu Zanieczyszczeniu przez Statki (MARPOL);
28)
jednostka pływająca po wodach śródlądowych - jednostkę przeznaczoną do używania na
wodach śródlądowych, mającą długość równą 20 m lub większą i objętość 100 m3 lub większą, obliczoną w sposób określony w pkt 29, lub holownik albo pchacz zbudowany
do holowania lub pchania lub prowadzenia przy burcie jednostek mających długość równą
20 m lub większą, z wyjątkiem:
a)
jednostek pływających po wodach śródlądowych przeznaczonych do transportu pasażerów,
przewożących nie więcej niż 12 osób bez wliczenia ich załogi,
b)
rekreacyjnych jednostek pływających, mających długość mniejszą niż 24 m, w rozumieniu
przepisów o systemie oceny zgodności,
c)
jednostek obsługi należących do organów kontrolujących,
d)
statków przeciwpożarowych,
e)
statków pełnomorskich, w tym holowników pełnomorskich i pchaczy pływających lub stojących
w akwenach wód pływowych lub czasowo na drogach wodnych śródlądowych, pod warunkiem
że mają one ważne świadectwo żeglugi lub bezpieczeństwa,
f)
statków rybackich znajdujących się w rejestrze statków rybackich Unii Europejskiej;
29)
objętość 100 m3 lub większa - objętość jednostki pływającej po wodach śródlądowych, obliczoną według
wzoru:
L x B x T
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
30)
formuła elastyczna - procedurę umożliwiającą producentowi silnika wprowadzenie do
obrotu, niezależnie od obowiązywania etapów określających wartości graniczne, o których
mowa w § 14, ograniczonej liczby silników przeznaczonych do zamontowania w niedrogowych
maszynach ruchomych i spełniających wartości graniczne jedynie dla wcześniejszego
z tych etapów.
2.
Do niedrogowych maszyn ruchomych, w których zamontowane są silniki:
1)
o zapłonie samoczynnym, zalicza się w szczególności:
a)
przemysłowe urządzenia wiertnicze, sprężarki,
b)
urządzenia budowlane, w tym ładowarki kołowe, spycharki, ciągniki gąsienicowe, ładowarki
gąsienicowe, ładowarki typu samochodowego, pozadrogowe samochody ciężarowe oraz koparki
hydrauliczne,
c)
urządzenia rolnicze, rotacyjne maszyny do uprawy roli, samojezdne pojazdy rolnicze,
z wyjątkiem ciągników,
d)
urządzenia stosowane w gospodarce leśnej,
e)
urządzenia do podawania materiałów, wózki jezdniowe podnośnikowe z mechanicznym napędem
podnoszenia,
f)
urządzenia do naprawy dróg, w tym równiarki silnikowe, walce drogowe, równiarki do
asfaltu,
g)
urządzenia do odśnieżania,
h)
urządzenia do wspomagania naziemnego na lotniskach,
i)
podnośniki bramowe,
j)
żurawie samojezdne,
k)
sprężarki gazowe,
l)
generatory prądotwórcze ze zmiennym obciążeniem, zawierające zespoły chłodzące i zestawy
spawalnicze,
m)
pompy irygacyjne,
n)
maszyny do pielęgnacji murawy, dłuta pneumatyczne, wyposażenie do usuwania śniegu,
o)
zamiatarki;
2)
o zapłonie iskrowym, zalicza się w szczególności:
a)
kosiarki trawnikowe, piły łańcuchowe,
b)
generatory,
c)
pompy wodne,
d)
przycinarki żywopłotów.
§ 4.
1.
Do obrotu mogą być wprowadzane nowe silniki zamontowane albo niezamontowane w niedrogowych
maszynach ruchomych, z zastrzeżeniem § 15 ust. 4 i § 26 ust. 3:
1)
jeżeli spełniają wymagania określone w rozporządzeniu;
2)
dla których wydano certyfikat homologacji typu.
2.
Przez certyfikat homologacji typu rozumie się:
1)
świadectwo homologacji typu pojazdu wydawane dla pojazdów i części znajdujących się
w typie pojazdu, na zasadach i w trybie określonych w przepisach o ruchu drogowym;
2)
świadectwo homologacji „E” wydawane dla wyposażenia pojazdu i części motoryzacyjnych,
na podstawie Regulaminu Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych,
którego Rzeczpospolita Polska jest stroną zgodnie z oświadczeniem rządowym z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie mocy obowiązującej Regulaminów
Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, stanowiących
załączniki do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych
dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach,
oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, sporządzonego
w Genewie dnia 20 marca 1958 r. .
§ 5.
W przypadku gdy silnik nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu, nie wydaje
się certyfikatu homologacji typu dla silnika lub rodziny silników.
§ 6.
1.
Zabudowa silnika w niedrogowej maszynie ruchomej spełnia wymagania określone w certyfikacie
homologacji typu, a także następujące wymagania techniczne:
1)
podciśnienie w układzie dolotowym;
2)
nadciśnienie w układzie wylotowym.
2.
Niedopuszczalne jest przekroczenie przez wymagania, o których mowa w ust. 1, wartości
określonej w informacji zamieszczonej odpowiednio w załączniku nr 2 do rozporządzenia
albo w załączniku nr 4 do rozporządzenia.
§ 7.
Silnik pomocniczy o mocy netto większej niż 560 kW, przewidziany do montażu w jednostkach
pływających po wodach śródlądowych, spełnia wymagania określone dla silnika do napędu
tych jednostek.
§ 8.
Silniki zamienne, z wyjątkiem silników zamiennych do napędu jednostek pływających
po wodach śródlądowych, wagonów silnikowych i lokomotyw, spełniają wartości graniczne,
jakie musiał spełniać silnik zamieniany, gdy był wprowadzony do obrotu.
§ 9.
1.
Silnik, który wydala spaliny zmieszane z wodą, wyposaża się w łącznik w układzie wydechowym
silnika umieszczony, w kierunku przepływu, za silnikiem i przed punktem, w którym
spaliny wchodzą w kontakt z wodą lub inną cieczą chłodzącą bądź płuczącą, do czasowego
zamocowania wyposażenia do poboru zanieczyszczeń gazowych lub cząstek stałych; umieszczenie
tego łącznika zapewnia pobór dobrze zmieszanej, reprezentatywnej próbki spalin.
2.
Łącznik powinien mieć znormalizowany wewnętrzny gwint rurowy nie większy niż pół cala
i gdy nie jest używany, powinien być zamknięty za pomocą zaślepki; dopuszczalne są
łączniki ekwiwalentne.
Rozdział 2
Szczegółowe wymagania dla silników o zapłonie samoczynnym w zakresie ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych
§ 10.
1.
Części składowe silnika o zapłonie samoczynnym, które mogą wpłynąć na emisję zanieczyszczeń
gazowych i cząstek stałych, projektuje się, wykonuje i montuje w taki sposób, aby
silnik, w warunkach normalnego użytkowania, mimo drgań, którym podlega, spełniał wymagania
określone w rozporządzeniu.
2.
Producent silnika o zapłonie samoczynnym stosuje takie środki techniczne, aby zgodnie
z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu zapewniały skuteczne ograniczenie emisji
zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych podczas eksploatacji silnika w warunkach
prawidłowego użytkowania.
3.
Jeżeli w silniku o zapłonie samoczynnym zamontowany został reaktor katalityczny lub
wychwytywacz cząstek stałych, jako urządzenie do dodatkowego oczyszczania spalin,
producent wykazuje, przeprowadzając samodzielnie badanie trwałości zgodnie z dobrą
praktyką inżynierską i dokonując rejestracji tych badań, że urządzenia te będą prawidłowo
działać przez okres użytkowania silnika.
4.
Dopuszcza się systematyczną wymianę urządzeń do dodatkowego oczyszczania spalin po
okresie pracy silnika określonym przez producenta.
5.
Dokonywanie regulacji, naprawy, demontażu, czyszczenia lub wymiany elementów lub podzespołów
silnika o zapłonie samoczynnym wykonywane okresowo, w celu zabezpieczenia silnika
przed nieprawidłowym działaniem, w stosunku do urządzenia do dodatkowego oczyszczania
spalin, jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, jaki jest technicznie uzasadniony
dla zapewnienia prawidłowego działania układu ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych
i cząstek stałych.
6.
Sposób wykonywania czynności, o których mowa w ust. 5, określa się w instrukcji obsługi
i zatwierdza przed wydaniem certyfikatu homologacji typu.
§ 11.
1.
Wprowadzanie do obrotu silników o zapłonie samoczynnym, z wyjątkiem silników do napędu
jednostek pływających po wodach śródlądowych oraz wagonów silnikowych, jest dopuszczalne
na podstawie formuły elastycznej w trybie określonym w § 19-22.
2.
Silniki o zapłonie samoczynnym wprowadzone do obrotu na podstawie formuły elastycznej
oznakowuje się w sposób określony w § 40.
§ 12.
1.
Zanieczyszczenia gazowe i cząstki stałe emitowane przez silnik o zapłonie samoczynnym
poddany badaniom mierzy się za pomocą metod opisanych w załączniku nr 4 do rozporządzenia.
2.
Emisja zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych z silnika o zapłonie samoczynnym
może być mierzona za pomocą innych niż określone w załączniku nr 4 do rozporządzenia
metod pomiarów lub analizatorów, pod warunkiem że zapewnią one uzyskanie wyników emisji:
1)
zanieczyszczeń gazowych mierzonych w spalinach nierozcieńczonych - układ przedstawiony
na rysunku 2 w załączniku nr 4 do rozporządzenia;
2)
zanieczyszczeń gazowych mierzonych w spalinach rozcieńczonych w układzie przepływu
całkowitego rozcieńczonej mieszaniny - układ przedstawiony na rysunku 3 w załączniku
nr 4 do rozporządzenia;
3)
cząstek stałych mierzonej w układzie przepływu całkowitego spalin rozcieńczonych działającym
z odrębnym filtrem dla każdej fazy lub przy użyciu metody jednego filtra - układ przedstawiony
na rysunku 13 w załączniku nr 4 do rozporządzenia.
3.
Określenie równoważności układu pomiarowego opiera się na zbadaniu, na podstawie cyklu
siedmiu testów lub ich większej liczby, zależności pomiędzy rozpatrywanym układem
a jednym lub kilkoma układami odniesienia wymienionymi w ust. 2.
4.
Kryterium równoważności układu pomiarowego definiuje się jako ±5% zgodności ważonych
wartości emisji cyklu, przy zastosowaniu cyklu testu określonego w pkt 4 załącznika
nr 8 do rozporządzenia.
§ 13.
1.
Jeżeli silnik o zapłonie samoczynnym spełnia wymagania dotyczące emisji zanieczyszczeń
gazowych i cząstek stałych określone w rozporządzeniu, nie można odmówić wydania certyfikatu
homologacji typu silnika lub rodziny silników oraz żądać spełniania wymagań innych
niż określone w rozporządzeniu.
2.
Nie wydaje się certyfikatu homologacji typu po dniu 30 czerwca 1998 r. dla silników
o mocy netto:
1)
130 kW ≤ P ≤ 560 kW - zaliczonych do kategorii „A”,
2)
75 kW ≤ P < 130 kW - zaliczonych do kategorii „B”,
3)
37 kW ≤ P < 75 kW - zaliczonych do kategorii „C”
- jeżeli silniki te nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu oraz emisje
zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych z tych silników przekraczają wartości graniczne
określone w § 14 ust. 2.
3.
Nie wydaje się certyfikatu homologacji typu po dniu:
1)
31 grudnia 1999 r. dla silników o mocy netto 18 kW ≤ P < 37 kW - zaliczonych do kategorii
„D”,
2)
31 grudnia 2000 r. dla silników o mocy netto 130 kW ≤ P ≤ 560 kW - zaliczonych do
kategorii „E”,
3)
31 grudnia 2001 r. dla silników o mocy netto 75 kW ≤ P < 130 kW - zaliczonych do kategorii
„F”,
4)
31 grudnia 2002 r. dla silników o mocy netto 37 kW ≤ P < 75 kW - zaliczonych do kategorii
„G”
- jeżeli silniki te nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu oraz emisje
zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych z tych silników przekraczają wartości graniczne
określone w § 14 ust. 4.
4.
Nie wydaje się certyfikatu homologacji typu dla silników, z wyjątkiem silników pracujących
przy stałej prędkości obrotowej, po dniu:
1)
30 czerwca 2005 r. dla silników o mocy netto 130 kW ≤ P ≤ 560 kW - zaliczanych do
kategorii „H”,
2)
31 grudnia 2005 r. dla silników o mocy netto 75 kW ≤ P < 130 kW - zaliczanych do kategorii
„I”,
3)
31 grudnia 2006 r. dla silników o mocy netto 37 kW ≤ P < 75 kW - zaliczonych do kategorii
„J”,
4)
31 grudnia 2005 r. dla silników o mocy netto 19 kW ≤ P < 37 kW - zaliczanych do kategorii
„K”
- jeżeli silniki te nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu oraz emisje
zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych z tych silników przekraczają wartości graniczne
określone w § 14 ust. 5.
5.
Nie wydaje się certyfikatu homologacji typu dla silników pracujących przy stałej prędkości
obrotowej, po dniu:
1)
31 grudnia 2009 r. dla silników o mocy netto 130 kW ≤ P ≤ 560 kW - zaliczanych do
kategorii „H”,
2)
31 grudnia 2009 r. dla silników o mocy netto 75 kW ≤ P < 130 kW - zaliczanych do kategorii
„I”,
3)
31 grudnia 2010 r. dla silników o mocy netto 37 kW ≤ P < 75 kW - zaliczonych do kategorii
„J”,
4)
31 grudnia 2009 r. dla silników o mocy netto 19 kW ≤ P < 37 kW - zaliczanych do kategorii
„K”
- jeżeli silniki te nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu oraz emisje
zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych z tych silników przekraczają wartości graniczne
określone w § 14 ust. 5.
6.
Nie wydaje się certyfikatu homologacji typu dla silników, z wyjątkiem silników pracujących
przy stałej prędkości obrotowej, po dniu:
1)
31 grudnia 2009 r. dla silników o mocy netto 130 kW ≤ P ≤ 560 kW - zaliczanych do
kategorii „L”,
2)
31 grudnia 2010 r. dla silników o mocy netto 75 kW ≤ P < 130 kW - zaliczanych do kategorii
„M”,
3)
31 grudnia 2010 r. dla silników o mocy netto 56 kW ≤ P < 75 kW - zaliczanych do kategorii
„N”,
4)
31 grudnia 2011 r. dla silników o mocy netto 37 kW ≤ P < 56 kW - zaliczanych do kategorii
„P”
- jeżeli silniki te nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu oraz emisje
zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych z tych silników przekraczają wartości graniczne
określone w § 14 ust. 6.
7.
Nie wydaje się certyfikatu homologacji typu dla silników, z wyjątkiem silników pracujących
przy stałej prędkości obrotowej, po dniu:
1)
31 grudnia 2012 r. dla silników o mocy netto 130 kW ≤ P ≤ 560 kW - zaliczanych do
kategorii „Q”,
2)
31 grudnia 2013 r. dla silników o mocy netto 56 kW ≤ P < 130 kW - zaliczanych do kategorii
„R”
- jeżeli silniki te nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu oraz emisje
zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych z tych silników przekraczają wartości graniczne
określone w § 14 ust. 7.
8.
Nie wydaje się certyfikatu homologacji typu dla silnika do napędu jednostek pływających
po wodach śródlądowych, po dniu:
1)
31 grudnia 2005 r. dla silników o mocy równej lub większej niż 37 kW i objętości skokowej
cylindra mniejszej niż 0,9 I - zaliczanych do kategorii „V1: 1”,
2)
30 czerwca 2005 r. dla silników o objętości skokowej cylindra równej lub większej
niż 0,9 l, lecz mniejszej niż 1,2 I - zaliczanych do kategorii „V1: 2”,
3)
30 czerwca 2005 r. dla silników o objętości skokowej cylindra równej lub większej
niż 1, 2 l, lecz mniejszej niż 2,5 I i mocy netto silnika 37 kW ≤ P < 75 kW - zaliczanych
do kategorii „V1: 3”,
4)
31 grudnia 2006 r. dla silników o objętości skokowej cylindra równej lub większej
niż 2,5 l, lecz mniejszej niż 5 I - zaliczanych do kategorii „V1: 4”,
5)
31 grudnia 2007 r. dla silników o objętości skokowej cylindra większej niż 5 I - zaliczanych
do kategorii „V2”
- jeżeli silniki te nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu oraz emisje
zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych z tych silników przekraczają wartości graniczne
określone w § 14 ust. 5.
9.
Nie wydaje się certyfikatu homologacji typu dla silników do napędu wagonów silnikowych
po dniu:
1)
30 czerwca 2005 r., dla silników o mocy netto większej niż 130 kW - zaliczanych do
kategorii „RC A”,
2)
31 grudnia 2010 r., dla silników o mocy netto większej niż 130 kW - zaliczanych do
kategorii „RC B”
- jeżeli silniki te nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu oraz emisje
zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych z tych silników przekraczają wartości graniczne
określone odpowiednio w § 14 ust. 5 lub 6.
10.
Nie wydaje się certyfikatu homologacji typu dla silników do napędu lokomotyw po dniu:
1)
31 grudnia 2005 r., dla silników o mocy netto 130 kW ≤ P ≤ 560 kW - zaliczanych do
kategorii „RL A”,
2)
31 grudnia 2007 r., dla silników o mocy netto większej niż 560 kW - zaliczanych do
kategorii „RH A”,
3)
31 grudnia 2010 r., dla silników o mocy netto większej niż 130 kW - zaliczanych do
kategorii „R B”
- jeżeli silniki te nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu oraz emisje
zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych z tych silników przekraczają wartości graniczne
określone odpowiednio w § 14 ust. 5 lub 6.
11.
Przepisów ust. 2-7 nie stosuje się do silników do napędu jednostek pływających po
wodach śródlądowych, lokomotyw i wagonów silnikowych.
§ 14.
1.
Wartości graniczne emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych określa się dla
poszczególnych kategorii silników o zapłonie samoczynnym w zależności od ich mocy
netto, w następujących etapach:
1)
I - dla silników zaliczanych do kategorii A-C, o których mowa w § 13 ust. 2;
2)
II - dla silników zaliczanych do kategorii D-G, o których mowa w § 13 ust. 3;
3)
IIIA - dla silników, z wyjątkiem pracujących przy stałej prędkości obrotowej, zaliczanych
do kategorii H-K, o których mowa w § 13 ust. 4;
4)
IIIA - dla silników pracujących przy stałej prędkości obrotowej, zaliczanych do kategorii
H-K, o których mowa w § 13 ust. 5;
5)
IIIA - dla silników do napędu w jednostkach pływających po wodach śródlądowych zaliczanych
do kategorii V1-V2, o których mowa w § 13 ust. 8;
6)
IIIA - dla silników do napędu wagonów spalinowych zaliczanych do kategorii RC A, RL
A i RH A, o których mowa w § 13 ust. 9 pkt 1 i ust. 10 pkt 1 i 2;
7)
IIIB - dla:
a)
silników zaliczanych do kategorii L-P, o których mowa w § 13 ust. 6, z wyjątkiem silników
pracujących przy stałej prędkości obrotowej,
b)
silników do napędu wagonów silnikowych zaliczanych do kategorii RC B, o których mowa
w § 13 ust. 9 pkt 2,
c)
silników do napędu lokomotyw zaliczanych do kategorii RB, o których mowa w § 13 ust.
10 pkt 3;
8)
IV - dla silników zaliczanych do kategorii Q-R, o których mowa w § 13 ust. 7, z wyjątkiem
silników pracujących przy stałej prędkości obrotowej.
2.
W etapie I zmierzona emisja zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych nie może przekroczyć
wartości określonych w pkt 1 załącznika nr 15 do rozporządzenia.
3.
Wartości graniczne emisji, o których mowa w ust. 2, dotyczą emisji zanieczyszczeń
gazowych i cząstek stałych wydalanych bezpośrednio z silnika o zapłonie samoczynnym.
Wartości te osiąga się przed dowolnym urządzeniem do dodatkowego oczyszczania spalin.
4.
W II etapie zmierzona emisja zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych nie może przekraczać
wartości określonych w pkt 2 załącznika nr 15 do rozporządzenia.
5.
W etapie IIIA emisja tlenku węgla, suma emisji węglowodorów i tlenków azotu oraz emisja
cząstek stałych określona z uwzględnieniem współczynników pogorszenia emisji, o których
mowa w załączniku nr 8 do rozporządzenia, nie może przekroczyć wartości określonych
w pkt 3 załącznika nr 15 do rozporządzenia.
6.
W etapie IIIB emisja tlenku węgla, emisja węglowodorów i tlenków azotu lub suma emisji
węglowodorów i tlenków azotu, jeżeli dotyczy, oraz cząstek stałych, określona z uwzględnieniem
współczynników pogorszenia emisji, o których mowa w załączniku nr 8 do rozporządzenia,
nie może przekroczyć wartości określonych w pkt 4 załącznika nr 15 do rozporządzenia.
7.
W etapie IV emisja tlenku węgla, emisja węglowodorów i tlenków azotu oraz cząstek
stałych z silników stosowanych do innych celów niż do napędu jednostek pływających
po wodach śródlądowych, lokomotyw i wagonów silnikowych, określona z uwzględnieniem
współczynników pogorszenia emisji, o których mowa w załączniku nr 8 do rozporządzenia,
nie może przekroczyć wartości określonych w pkt 5 załącznika nr 15 do rozporządzenia.
§ 15.
1.
Dopuszcza się wprowadzanie do obrotu silników zamontowanych lub jeszcze niezamontowanych
w niedrogowych maszynach ruchomych, po datach wymienionych poniżej, z wyjątkiem silników
przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu na terytorium państw niebędących członkami
Unii Europejskiej, jeżeli spełniają wymagania określone w rozporządzeniu i uzyskały
certyfikat homologacji typu zgodnie z jedną z kategorii w:
1)
etapie I - silniki zaliczane do kategorii:
a)
A i B - po dniu 31 grudnia 1998 r.,
b)
C - po dniu 31 marca 1999 r.;
2)
etapie II - silniki zaliczane do kategorii:
a)
D - po dniu 31 grudnia 2000 r.,
b)
E - po dniu 31 grudnia 2001 r.,
c)
F - po dniu 31 grudnia 2002 r.,
d)
G - po dniu 31 grudnia 2003 r.;
3)
etapie IIIA - silniki, z wyjątkiem silników pracujących przy stałej prędkości obrotowej,
zaliczane do kategorii:
a)
H - po dniu 31 grudnia 2005 r.,
b)
I i K - po dniu 31 grudnia 2006 r.,
c)
J - po dniu 31 grudnia 2007 r.;
4)
etapie IIIA - silniki do napędu jednostek pływających po wodach śródlądowych, zaliczane
do kategorii:
a)
V1:1, V1: 2 oraz V1:3 - po dniu 31 grudnia 2006 r.,
b)
V1:4 i V2 - po dniu 31 grudnia 2008 r.;
5)
etapie IIIA - silniki pracujące przy stałej prędkości obrotowej, zaliczane do kategorii:
a)
H, I oraz K - po dniu 31 grudnia 2010 r.,
b)
J - po dniu 31 grudnia 2011 r.;
6)
etapie IIIA - silniki do napędu wagonów silnikowych, zaliczane do kategorii RC A -
po dniu 31 grudnia 2005 r.;
7)
etapie IIIA - silniki do napędu lokomotyw, zaliczane do kategorii:
a)
RL A - po dniu 31 grudnia 2006 r.,
b)
RH A - po dniu 31 grudnia 2008 r.;
8)
etapie IIIB - silniki, z wyjątkiem pracujących przy stałej prędkości obrotowej, zaliczane
do kategorii:
a)
L - po dniu 31 grudnia 2010 r.,
b)
M i N - po dniu 31 grudnia 2011 r.,
c)
P - po dniu 31 grudnia 2012 r.;
9)
etapie IIIB - silniki do napędu wagonów silnikowych, zaliczane do kategorii RC B -
po dniu 31 grudnia 2011 r.;
10)
etapie IIIB - silniki do napędu lokomotyw, zaliczane do kategorii R B - po dniu 31
grudnia 2011 r.;
11)
etapie IV - silniki, z wyjątkiem silników pracujących przy stałej prędkości obrotowej,
zaliczane do kategorii:
a)
Q - po dniu 31 grudnia 2013 r.,
b)
R - po dniu 30 września 2014 r.
2.
Dla każdej kategorii silników daty, o których mowa w ust. 1 pkt 3-11, odracza się
o dwa lata w przypadku silników, których data produkcji jest datą wcześniejszą niż
wymieniona w ust. 1 pkt 3-11.
3.
Certyfikaty homologacji typu wydane dla silników zaliczanych do danej kategorii w
danym etapie wartości granicznych emisji tracą ważność po wejściu w życie następnego
etapu wartości granicznych emisji.
4.
Przepisów ust. 1 oraz § 4 ust. 1 nie stosuje się do silników:
1)
przeznaczonych do użytkowania przez siły zbrojne;
2)
stanowiących końcową partię zwolnioną z limitów czasowych wprowadzania ich do obrotu,
o których mowa w § 18, zwanych dalej „limitami czasowymi”;
3)
przeznaczonych do stosowania w maszynach przeznaczonych do:
a)
wodowania i wydobywania łodzi ratunkowych,
b)
wodowania i ściągania statków wyrzuconych na brzeg.
§ 16.
1.
Dopuszcza się wprowadzanie do obrotu silników zamiennych do:
1)
wagonów silnikowych i lokomotyw spełniających wartości graniczne emisji zanieczyszczeń
gazowych i cząstek stałych określone dla etapu IIIA, pod warunkiem że zastępują silniki,
które:
a)
nie spełniają wartości granicznych emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych
określonych dla etapu IIIA,
b)
spełniają wartości graniczne emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych określone
dla etapu IIIA, ale nie spełniają wartości granicznych dla etapu IIIB;
2)
wagonów silnikowych nieposiadających układu kontroli jazdy i niezdolnych do samodzielnego
przemieszczania się niespełniających wartości granicznych emisji zanieczyszczeń gazowych
i cząstek stałych określonych dla etapu IIIA, o ile spełniają wartości graniczne nie
niższe niż silniki zamontowane w wagonach silnikowych tego typu.
2.
Wprowadzenie do obrotu silników zamiennych do wagonów silnikowych i lokomotyw spełniających
warunki, o których mowa w ust. 1, jest dopuszczalne pod warunkiem uzyskania zgody
jednostki przeprowadzającej badania zgodności typu lub rodziny silników. Jednostka
udziela zgody, jeżeli zamontowanie silnika zamiennego spełniającego wartości graniczne
emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych określone dla ostatniego obowiązującego
etapu emisji wiąże się ze znacznymi problemami technicznymi.
3.
Przy wprowadzaniu do obrotu silników zamiennych do wagonów silnikowych i lokomotyw
nie stosuje się przepisów § 13 ust. 9 pkt 2 i ust. 10 pkt 3 oraz § 15 ust. 1 pkt 3-11.
§ 17.
Jeżeli jedna rodzina silników pokrywa więcej niż jeden zakres mocy, wartości graniczne
emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych z silnika macierzystego i wszystkich
typów silników wchodzących w skład tej samej rodziny powinny spełniać wyższe wymagania
dla wyższego zakresu mocy, przy czym producent może ograniczyć rodzinę silników do
jednego zakresu mocy i zgłosić ją do certyfikacji.
§ 18.
1.
Silniki o zapłonie samoczynnym przechowywane w magazynach lub znajdujące się jako
zapas dla niedrogowych maszyn ruchomych, w przypadku końcowej ich partii, mogą być
zwolnione, na wniosek producenta, z limitów czasowych, po spełnieniu następujących
warunków:
1)
producent wystąpił do jednostki, która przeprowadziła badania zgodności typu silnika
lub rodziny silników, przed dniem obowiązywania dla tych silników limitów czasowych;
2)
wystąpienie, o którym mowa w pkt 1, zawiera:
a)
wykaz zawierający numery identyfikacyjne nowych silników danego typu, niewprowadzonych
do obrotu w określonych limitach czasowych, zwany dalej „wykazem”,
b)
techniczne i ekonomiczne uzasadnienie zwolnienia z limitów czasowych;
3)
silniki te są zgodne z typem lub rodziną silników, dla których certyfikat homologacji
typu nie jest dłużej ważny, albo z typem lub rodziną silników, dla których certyfikat
ten nie był wymagany, ale które były produkowane zgodnie z limitami czasowymi;
4)
znajdują się w magazynach przed upływem limitów czasowych;
5)
maksymalna liczba silników jednego lub większej liczby typów wprowadzanych do obrotu
i zgłoszonych do zwolnienia z limitów czasowych nie przekracza 10% nowych silników
wszystkich typów wprowadzonych do obrotu w poprzednim roku.
2.
Jednostka, która przeprowadziła badania zgodności typu silnika lub rodziny silników,
wydaje dla silnika o zapłonie samoczynnym lub rodziny silników, o których mowa w ust.
1, certyfikat zgodności; w certyfikacie umieszcza się adnotacje o silnikach lub ich
rodzinie. W szczególnie uzasadnionych przypadkach jednostka udzielająca homologacji
typu może wydać wspólny dokument zawierający numery identyfikacyjne silników, o których
mowa w ust. 1.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w okresie 12 miesięcy od dnia, w którym silniki po
raz pierwszy podlegały limitom czasowym.
4.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do silników do napędu jednostek pływających po wodach
śródlądowych.
§ 19.
1.
Na wniosek producenta urządzenia oryginalnego jednostka przeprowadzająca badania zgodności
typu silnika lub rodziny silników może zezwolić producentowi wytwarzającemu silniki
na wprowadzenie do obrotu na podstawie formuły elastycznej określonej liczby silników
przeznaczonych wyłącznie do zastosowania przez producenta urządzenia oryginalnego.
2.
Zezwolenie nie dotyczy silników do wagonów silnikowych i lokomotyw.
3.
Liczbę silników wprowadzonych do obrotu na podstawie formuły elastycznej ustala się
w sposób określony w § 20 albo w § 21, wskazany we wniosku, o którym mowa w ust. 1,
przy czym nie może ona przekroczyć wartości obliczonych zgodnie z § 20 i z § 21.
§ 20.
1.
Liczba silników wprowadzonych do obrotu na podstawie formuły elastycznej nie może
dla określonej kategorii silników przekroczyć 20% rocznej liczby urządzeń z silnikami
tej kategorii wprowadzonych do obrotu przez producenta urządzenia oryginalnego, obliczonej
jako średnia z ostatnich pięciu lat sprzedaży na rynku Unii Europejskiej.
2.
Jeżeli producent urządzenia oryginalnego wprowadzał do obrotu na rynku Unii Europejskiej
urządzenia z silnikami określonej kategorii przez okres krótszy niż pięć lat, średnia
jest obliczana dla okresu, w którym producent urządzenia oryginalnego wprowadzał te
urządzenia do obrotu na rynku Unii Europejskiej.
§ 21.
Na wniosek producenta urządzenia oryginalnego jednostka przeprowadzająca badania zgodności
typu silnika lub rodziny silników może zezwolić producentowi wytwarzającemu silniki
na wprowadzenie do obrotu na podstawie formuły elastycznej stałej liczby silników
wyłącznie do zastosowania przez producenta urządzenia oryginalnego. Liczba silników
nie może przekroczyć dla określonej kategorii silników wartości określonych w pkt
6 załącznika nr 15 do rozporządzenia.
§ 22.
1.
Producent urządzenia oryginalnego dołącza do wniosku, o którym mowa w § 21, próbkę:
1)
etykiety do zamocowania na każdym egzemplarzu niedrogowej maszyny ruchomej, w której
zamontowany będzie silnik wprowadzony do obrotu na podstawie formuły elastycznej,
zawierającą tekst wskazany w § 40 ust. 6;
2)
dodatkowej etykiety, która będzie zamocowana na silniku, zgodnie z § 40 ust. 8.
2.
Producent urządzenia oryginalnego przekazuje jednostce przeprowadzającej badania zgodności
typu silnika lub rodziny silników wszelkie informacje niezbędne do wydania zezwolenia
na wprowadzenie do obrotu silników na podstawie formuły elastycznej.
3.
Producent urządzenia oryginalnego przekazuje na żądanie jednostki przeprowadzającej
badania zgodności typu silnika lub rodziny silników w państwie członkowskim informacje
potwierdzające, że silnik, którego dotyczy wniosek o wprowadzenie do obrotu na podstawie
formuły elastycznej lub oznakowany jako taki, został odpowiednio zgłoszony lub oznakowany.
Rozdział 3
Szczegółowe wymagania dla silników o zapłonie iskrowym w zakresie ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych
§ 23.
1.
Części składowe silnika o zapłonie iskrowym, które mogą mieć wpływ na emisję zanieczyszczeń
gazowych, projektuje się, wykonuje i montuje w taki sposób, aby silnik, w warunkach
normalnego użytkowania, mimo drgań, którym może być poddany, spełniał wymagania określone
w rozporządzeniu.
2.
Producent silnika o zapłonie iskrowym stosuje środki techniczne, które zgodnie z wymaganiami
określonymi w rozporządzeniu zapewniają skuteczne ograniczenie emisji zanieczyszczeń
gazowych podczas całego okresu eksploatacji silnika, w warunkach jego prawidłowego
użytkowania.
§ 24.
1.
Zanieczyszczenia gazowe emitowane przez silnik o zapłonie iskrowym poddany badaniom
mierzy się za pomocą metod określonych w załączniku nr 4 do rozporządzenia; badanie
obejmuje każde urządzenie do dodatkowego oczyszczania spalin.
2.
Emisja zanieczyszczeń gazowych z silnika o zapłonie iskrowym może być mierzona za
pomocą innych niż określone w załączniku nr 9 do rozporządzenia metod pomiarów lub
analizatorów, pod warunkiem że zapewnią one uzyskanie wyników równoważnych otrzymanych
za pomocą następujących układów pomiarowych dla emisji zanieczyszczeń gazowych mierzonych
w:
1)
spalinach nierozcieńczonych - układ przedstawiony na rysunku 2 w załączniku nr 4 do
rozporządzenia;
2)
rozcieńczonych spalinach w układzie przepływu całkowitego rozcieńczonej mieszaniny
- układ przedstawiony na rysunku 3 w załączniku nr 4 do rozporządzenia.
§ 25.
Podział na klasy i kategorie silników o zapłonie iskrowym, zaliczanych do klasy głównej
S - małe silniki o mocy netto ≤ 19 kW, określa pkt 7 załącznika nr 15 do rozporządzenia.
§ 26.
1.
Jeżeli silnik o zapłonie iskrowym spełnia wymagania określone w rozporządzeniu dotyczące
emisji zanieczyszczeń gazowych, nie można odmówić wydania certyfikatu homologacji
typu dla typu silnika lub rodziny silników oraz żądać spełniania innych niż określone
w rozporządzeniu wymagań dla tego typu silnika w zakresie emisji zanieczyszczeń gazowych
do atmosfery przez niedrogowe maszyny ruchome, w których silnik jest zamontowany.
2.
Nie wydaje się certyfikatu homologacji typu dla typu silnika o zapłonie iskrowym lub
rodziny tych silników dla niedrogowej maszyny ruchomej, w:
1)
etapie I - jeżeli silnik nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu oraz emisja
zanieczyszczeń gazowych z silnika przekracza wartości graniczne określone w § 28 pkt
1;
2)
etapie II - po dniu 1 sierpnia:
a)
2004 r. dla silników klasy SN:1 i SN:2,
b)
2006 r. dla silników klasy SN:4,
c)
2007 r. dla silników klas SH:1, SH:2 i SN:3,
d)
2008 r. dla silników klasy SH:3
- jeżeli silnik o zapłonie iskrowym nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu
oraz emisja zanieczyszczeń gazowych z silnika przekracza wartości graniczne, o których
mowa w § 28 pkt 2.
3.
Przepisów ust. 2 pkt 2 oraz § 4 ust. 1 nie stosuje się do silników przeznaczonych
do użytkowania przez siły zbrojne.
§ 27.
1.
W okresie 36 miesięcy od dat wymienionych w § 26 ust. 2 pkt 2 wartości granicznych
emisji zanieczyszczeń gazowych, o których mowa w § 28 pkt 2, nie stosuje się do:
1)
rodziny silników, których produkcja jest nie większa niż 25 000 sztuk, pod warunkiem
że rodziny tych silników mają różne pojemności skokowe;
2)
silników, których produkcja roczna nie przekracza 25 000 sztuk;
3)
silników, które będą zamontowane w następujących maszynach:
a)
pile łańcuchowej trzymanej w ręku - urządzeniu trzymanym w ręku, zaprojektowanym do
cięcia drewna za pomocą łańcucha piły, zaprojektowanym do trzymania w dwóch rękach,
z silnikiem o pojemności skokowej przekraczającej 45 cm3, zgodnie z normą EN ISO 11681-1,
b)
maszynie z uchwytem w górnej części: wiertarce i pile łańcuchowej do cięcia drewna,
trzymanej w ręku - urządzeniu trzymanym w ręku, z uchwytem w górnej części, zaprojektowanym
do wiercenia otworów lub cięcia drewna za pomocą łańcucha piły, zgodnie z normą EN
ISO 11681-2,
c)
pile do cięcia krzewów, trzymanej w ręku, wyposażonej w silnik spalinowy - urządzeniu
trzymanym w ręku, z wirującym ostrzem wykonanym z metalu lub tworzywa sztucznego,
przeznaczonym do cięcia trawy, krzaków, małych drzew i podobnych roślin; urządzenie
to musi być zaprojektowane zgodnie z normą EN ISO 11806 do pracy w wielu pozycjach,
w szczególności poziomej, odwróconej, i mieć silnik o pojemności skokowej przekraczającej
40 cm3,
d)
przycinarce do żywopłotów trzymanej w ręku - urządzeniu zaprojektowanym do przycinania
żywopłotów i krzewów za pomocą jednego lub wielu ostrzy o ruchu postępowo-zwrotnym,
zgodnie z normą EN 774,
e)
przycinarce wyposażonej w silnik spalinowy, trzymanej w ręku - urządzeniu przeznaczonym
do cięcia materiałów twardych, takich jak kamień, asfalt, beton oraz stal, za pomocą
wirującego metalowego ostrza, wyposażonym w silnik o pojemności skokowej przekraczającej
50 cm3, zgodnie z normą EN 1454,
f)
nietrzymanych w ręku klasy SN:3 z poziomym wałem korbowym, które wytwarzają moc równą
lub mniejszą niż 2,5 kW i są stosowane przede wszystkim do specjalnych celów, w tym
do uprawy roli, oraz piłach rotacyjnych, urządzeniach do napowietrzania trawników
i generatorach.
2.
Do rodziny silników i silników, o których mowa w ust. 1, w okresie 36 miesięcy od
dat wymienionych w § 26 ust. 2 pkt 2, stosuje się wartości graniczne emisji zanieczyszczeń
gazowych, o których mowa w § 28 pkt 1.
3.
Okres, o którym mowa w ust. 1 i 2, ulega przedłużeniu do dnia 31 lipca 2013 r. dla
silników klasy SH:3 montowanych w:
1)
piłach łańcuchowych do cięcia drewna, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. b;
2)
przycinarkach do żywopłotów trzymanych w ręku, wymienionych w ust. 1 pkt 3 lit. d.
4.
Do dnia 31 lipca 2013 r. nie stosuje się wartości granicznych, o których mowa w §
28 pkt 2, dla silników klasy SH:2 montowanych w:
1)
piłach łańcuchowych do cięcia drewna, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. b;
2)
przycinarkach do żywopłotów trzymanych w ręku, wymienionych w ust. 1 pkt 3 lit. d.
5.
Do dnia 31 lipca 2013 r. do silników montowanych w maszynach, o których mowa w ust.
3 i 4, stosuje się wartości graniczne emisji zanieczyszczeń gazowych, określone w
§ 28 pkt 1.
§ 28.
Wartości graniczne emisji zanieczyszczeń gazowych określa się dla poszczególnych kategorii
silników o zapłonie iskrowym, w dwóch etapach:
1)
etapie I - zmierzona emisja tlenku węgla, emisja węglowodorów, emisja tlenków azotu
oraz suma węglowodorów i tlenków azotu nie może przekroczyć wartości określonych w
pkt 8 lit. a załącznika nr 15 do rozporządzenia;
2)
etapie II - zmierzona emisja tlenku węgla oraz emisja sumy węglowodorów i tlenków
azotu, określona z uwzględnieniem współczynników pogorszenia emisji, o których mowa
w załączniku nr 9 do rozporządzenia, nie może przekroczyć wartości określonych w pkt
8 lit. b załącznika nr 15 do rozporządzenia.
Rozdział 4
Warunki i tryb przeprowadzania badań silników
§ 29.
1.
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel przed wprowadzeniem do obrotu silników
składa wniosek o wydanie certyfikatu homologacji typu silnika lub rodziny silników
do jednostki, która będzie przeprowadzać badania zgodności typu silnika lub rodziny
silników.
2.
Wniosek zawiera:
1)
nazwę i adres producenta lub imię i nazwisko oraz adres jego upoważnionego przedstawiciela;
2)
podstawowe cechy silnika;
3)
wykaz rodziny silników.
3.
W przypadku gdy wniosek dotyczy rodziny silników, dołącza się do niego opis:
1)
silnika macierzystego;
2)
ogólny rodziny silników;
3)
każdego z typów silników w rodzinie silników - oddzielnie dla każdego typu silnika.
4.
Wraz z wnioskiem przedstawia się do badań:
1)
silnik danego typu lub
2)
silnik macierzysty w przypadku wystąpienia o wydanie certyfikatu homologacji typu
dla rodziny silników.
5.
Podstawowe cechy charakterystyczne silnika macierzystego oraz rodziny silników określają
załączniki nr 3 i 4 do rozporządzenia.
§ 30.
1.
Jednostka, która będzie przeprowadzać badania zgodności typu silnika lub rodziny silników
po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w § 29 ust. 1:
1)
sprawdza, czy silnik:
a)
przedstawiony do badań jest zgodny z typem silnika, dla którego ma być wydany certyfikat
homologacji typu,
b)
macierzysty jest reprezentatywny dla rodziny silników,
c)
jest zgodny z opisem technicznym silnika;
2)
przeprowadza badania w celu określenia wielkości:
a)
emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych dla silników o zapłonie samoczynnym,
w sposób określony w procedurze testu, o której mowa w załączniku nr 8 do rozporządzenia,
b)
emisji zanieczyszczeń gazowych dla silników o zapłonie iskrowym, w sposób określony
w procedurze testu, o której mowa w załączniku nr 9 do rozporządzenia;
3)
sprawdza, czy producent wprowadził system i procedury zapewniające skuteczne sterowanie
zgodnością produkcji z certyfikowanym typem silnika.
2.
Jeżeli dokonane sprawdzenia i przeprowadzone badania potwierdzą, że silnik spełnia
wymagania określone w rozporządzeniu i producent wprowadził system i procedury, o
których mowa w ust. 1 pkt 3, jednostka, która przeprowadzała badania zgodności typu
silnika lub rodziny silników, wydaje certyfikat homologacji typu silnika lub rodziny
silników.
3.
Certyfikat homologacji typu zawiera:
1)
nazwę i adres producenta silników;
2)
oznaczenie fabryczne silnika macierzystego oraz typu rodziny silników, o ile ich dotyczy;
3)
fabryczny kod typu, jakim został oznaczony silnik, jego usytuowanie i sposób przymocowania;
4)
wykaz niedrogowych maszyn ruchomych, które mają być napędzane przez silnik;
5)
nazwę i adres upoważnionego przedstawiciela producenta;
6)
usytuowanie, kodowanie i sposoby przymocowania oznaczeń silnika;
7)
adres zakładu montującego silnik.
4.
Jeżeli na podstawie dokonanego sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wybrany
silnik nie w pełni reprezentuje typ lub rodzinę silników, producent dostarcza inny
silnik lub, jeżeli jest to niezbędne, dodatkowy silnik macierzysty wytypowany przez
jednostkę, która przeprowadzała badania zgodności typu silnika lub rodziny silników.
5.
Jednostka przeprowadzająca badania zgodności typu silnika lub rodziny silników prowadzi
wykaz:
1)
wystawionych certyfikatów homologacji typu produkowanych silników;
2)
udzielanych homologacji typu.
6.
Wzór certyfikatu homologacji typu określa załącznik nr 10 do rozporządzenia.
7.
Wzór wykazu udzielanych homologacji typu silników lub rodziny silników określa załącznik
nr 11 do rozporządzenia.
§ 31.
1.
Jeżeli właściwości typu silnika lub rodziny silników można ocenić tylko w połączeniu
z innymi częściami niedrogowych maszyn ruchomych, zakres certyfikatu homologacji typu
odpowiednio ogranicza się.
2.
W przypadku określonym w ust. 1 certyfikat homologacji typu zawiera także informacje
dotyczące ograniczenia stosowania silnika lub rodziny silników oraz warunki dla ich
instalowania.
3.
Informacje oraz warunki, o których mowa w ust. 2, dołącza się do wyprodukowanego egzemplarza
silnika.
§ 32.
Jednostka, która przeprowadziła badania zgodności typu silnika lub rodziny silników,
z zastrzeżeniem § 33, nie może odmówić wydania certyfikatu homologacji typu oraz żądać
spełnienia innych wymagań w zakresie emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych
niż określone w rozporządzeniu, jeżeli silnik lub rodzina silników spełniają wymagania
określone w rozporządzeniu.
§ 33.
Jednostka, która przeprowadziła badania zgodności typu silnika lub rodziny silników,
odmawia wydania certyfikatu homologacji typu silnika lub rodziny silników, jeżeli
silnik lub rodzina silników nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu dla
następujących kategorii:
1)
A-C, po dniu 30 czerwca 1998 r.;
2)
D, po dniu 31 grudnia 1999 r.;
3)
E, po dniu 31 grudnia 2000 r.;
4)
F, po dniu 31 grudnia 2001 r.;
5)
G, po dniu 31 grudnia 2002 r.;
6)
H, po dniu 30 czerwca 2005 r. albo po dniu 31 grudnia 2009 r.;
7)
I, po dniu 31 grudnia 2005 r. albo po dniu 31 grudnia 2009 r.;
8)
J, po dniu 31 grudnia 2006 r. albo po dniu 31 grudnia 2010 r.;
9)
K, po dniu 31 grudnia 2005 r. albo po dniu 31 grudnia 2009 r.;
10)
V1, po dniu:
a)
31 grudnia 2005 r. dla silników, o których mowa w § 13 ust. 8 pkt 1,
b)
30 czerwca 2005 r. dla silników, o których mowa w § 13 ust. 8 pkt 2 lub pkt 3,
c)
31 grudnia 2006 r. dla silników, o których mowa w § 13 ust. 8 pkt 4;
11)
V2, po dniu 31 grudnia 2007 r.;
12)
RCA, po dniu 30 czerwca 2005 r.;
13)
RCB, po dniu 31 grudnia 2010 r.;
14)
RLA, po dniu 31 grudnia 2005 r.;
15)
RHA, po dniu 31 grudnia 2007 r.;
16)
RB, po dniu 31 grudnia 2010 r.;
17)
L, po dniu 31 grudnia 2009 r.;
18)
M, po dniu 31 grudnia 2010 r.;
19)
N, po dniu 31 grudnia 2010 r.;
20)
P, po dniu 31 grudnia 2011 r.;
21)
Q, po dniu 31 grudnia 2012 r.;
22)
R, po dniu 31 grudnia 2013 r.
§ 34.
W przypadku wprowadzenia zmian w dokumentacji silnika o zapłonie samoczynnym w zakresie
danych w niej zawartych, na podstawie których wydano certyfikat homologacji typu dla
typu silnika lub rodziny silników, i stwierdzeniu, że produkowane silniki są niezgodne
z typem silnika lub rodziną silników opisanymi w certyfikacie homologacji typu, jednostka,
która przeprowadziła badania zgodności typu silnika lub rodziny silników:
1)
w okresie 6 miesięcy od dnia stwierdzenia wprowadzenia zmian w dokumentacji silnika
przeprowadza weryfikację silników produkowanych, w zakresie ich zgodności z certyfikatem
homologacji typu;
2)
wycofuje certyfikat homologacji typu, jeżeli producent nie postąpi zgodnie z zaleceniami
wynikającymi z przeprowadzonej weryfikacji;
3)
w okresie miesiąca od dnia wycofania certyfikatu homologacji typu informuje ministra
właściwego do spraw gospodarki o przyczynach wycofania certyfikatu homologacji typu.
§ 35.
1.
Na żądanie jednostki, która wydała certyfikat homologacji typu silnika lub rodziny
silników, producent lub jego upoważniony przedstawiciel, w ciągu 45 dni po zakończeniu
roku kalendarzowego, sporządza wykaz.
2.
Wykaz określa współzależność pomiędzy numerami identyfikacyjnymi odpowiednich typów
silników lub rodzin silników a numerami wystawionych certyfikatów homologacji typu
oraz zawiera szczegółowe informacje dotyczące planowanego zaprzestania produkcji certyfikowanego
typu silnika lub rodziny silników.
3.
W wykazie producent zamieszcza informacje o typach silników lub rodzinie silników
wraz z numerami identyfikacyjnymi tych silników, które zamierza produkować po przedłożeniu
wykazu jednostce, która wydała certyfikat homologacji typu silnika lub rodziny silników.
4.
Producent przechowuje wykaz co najmniej przez okres 20 lat od dnia zaprzestania produkcji
homologowanego typu silnika lub rodziny silników.
§ 36.
1.
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel informuje jednostkę, która wydała certyfikat
homologacji typu silnika lub rodziny silników, o wszelkich zmianach danych silnika
oraz wprowadzonych zmianach do ich projektów. W takim przypadku jednostka udzielająca
homologacji wydaje uzupełnienie do certyfikatu homologacji typu.
2.
Jeżeli jednostka, która wydała certyfikat homologacji typu silnika lub rodziny silników,
stwierdzi, że zmiany, o których mowa w ust. 1, uzasadniają przeprowadzenie powtórnych
badań lub dokonanie sprawdzeń, jednostka ta informuje o tym producenta lub jego upoważnionego
przedstawiciela i wydaje uzupełnienie do certyfikatu homologacji typu, o ile powtórne
badania lub sprawdzenia uzyskają wynik pozytywny.
3.
Jednostka, która wydała certyfikat homologacji typu silnika lub rodziny silników,
w uzupełnieniu do certyfikatu homologacji typu zamieszcza szczegółowe uzasadnienie
i datę jego wydania.
§ 37.
1.
Jednostka, która wydała certyfikat homologacji typu silnika lub rodziny silników,
przekazuje na żądanie właściwych organów:
1)
wykaz wyprodukowanych silników, dla których wydano certyfikat homologacji typu, według
wzoru określonego w załączniku nr 12 do rozporządzenia;
2)
arkusz danych silników posiadających homologacje typu, według wzoru określonego w
załączniku nr 13 do rozporządzenia.
2.
Jednostka, która wydała certyfikat homologacji typu silnika lub rodziny silników,
sprawdza, o ile jest to konieczne, prawidłowość oznaczenia numerami identyfikacyjnymi
silników produkowanych zgodnie z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu; dodatkowe
sprawdzenia jednostka udzielająca homologacji typu przeprowadza także w zakresie zgodności
produkcji silników z wymaganiami określonymi we właściwych normach.
§ 38.
1.
Jednostka, która wydała certyfikat homologacji typu silnika lub rodziny silników,
wykonując czynności, o których mowa w § 30 ust. 1 pkt 2, sprawdza, czy producent silników
zapewnia, że przyjęty system i procedury sterowania jakością produkcji funkcjonują
zgodnie z wymaganiami określonymi we właściwej normie, a także, czy:
1)
dysponuje niezbędnymi przyrządami dla sprawdzenia zgodności każdego egzemplarza silnika
z certyfikowanym typem;
2)
zapewnia właściwą rejestrację wyników badań sprawdzających oraz posiada dokumentację
tych badań;
3)
analizuje wyniki badań sprawdzających każdego silnika, w celu zweryfikowania i zapewnienia
stabilności charakterystyk silnika, biorąc pod uwagę rozrzut produkcji;
4)
zapewnia, aby pobrana do badań sprawdzających próbka silnika lub jego części, wykazująca
niezgodność z certyfikowanym typem silnika, została zastąpiona inną próbką, w celu
przeprowadzenia badania powtórnego.
2.
Producent podejmuje niezbędne działania w celu zapewnienia zgodności produkcji silników
lub rodziny silników z wymaganiami określonymi we właściwych normach, w przypadku
naruszenia tych wymagań.
3.
Jednostka, która wydała certyfikat homologacji typu silnika lub rodziny silników,
może, w dowolnym czasie, dokonać kontroli u producenta zgodności produkcji silników
lub rodziny silników z wymaganiami określonymi w ust. 1.
4.
Producent udostępnia jednostce dokonującej kontroli, o której mowa w ust. 3, dokumenty
badań sprawdzających i zapisy dotyczące przeglądów produkcji silników lub rodziny
silników.
5.
Jeżeli w wyniku przeprowadzonych kontroli, o których mowa w ust. 3, jednostka udzielająca
homologacji typu stwierdzi, że poziom produkcji jest niezadowalający lub konieczna
jest weryfikacja informacji zawartych we wniosku, o którym mowa w § 29 ust. 1, stosuje
następującą procedurę:
1)
jeden silnik z danej serii poddaje badaniom, zgodnie z procedurą testu, o której mowa
w załącznikach nr 8 lub 9 do rozporządzenia; emisja tlenków węgla, węglowodorów, tlenków
azotu i cząstek stałych nie powinna przekraczać wartości granicznych określonych w
§ 14 ust. 3 i 4;
2)
w przypadku gdy silnik z danej serii nie spełnia wymagań, o których mowa w pkt 1,
wykonuje pomiary zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych na próbce silników z ich
produkcji seryjnej i podlegających tym samym wymaganiom; liczbę silników przeznaczonych
do pomiarów określa producent w uzgodnieniu z jednostką udzielającą homologacji typu;
3)
dla każdego z silników, który został dodatkowo wybrany do badań, i silnika badanego
wyznacza średnią arytmetyczną (grafika) z uzyskanych wartości wielkości zanieczyszczeń
gazowych i cząstek stałych.
6.
Uznaje się, że produkcja silników jest zgodna z wymaganiami określonymi we właściwej
normie, jeżeli jest spełniony warunek określony w pkt 9 załącznika nr 15 do rozporządzenia.
7.
Jednostka, która wydała certyfikat homologacji typu silnika lub rodziny silników podczas
kontroli zgodności produkcji silników z wymaganiami określonymi we właściwej normie,
przeprowadza badania silników częściowo lub całkowicie dotartych zgodnie z wymaganiami
producenta.
8.
Jednostka, która wydała certyfikat homologacji typu silnika lub rodziny silników,
przeprowadza raz w roku kontrolę w zakresie zgodności produkcji silników z wymaganiami
określonymi we właściwej normie, a w przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, w terminie
umożliwiającym dokonanie sprawdzenia, czy zostały podjęte niezbędne działania mające
na celu uzyskanie tej zgodności.
§ 39.
1.
Producent silników lub jego upoważniony przedstawiciel dostarcza niezwłocznie, na
żądanie jednostki, która wydała certyfikat homologacji typu silnika lub rodziny silników,
niezbędne informacje dotyczące nabywców silników wraz z numerami identyfikacyjnymi
tych silników.
2.
W przypadku gdy producent silników lub jego upoważniony przedstawiciel nie dostarczy
informacji, o których mowa w ust. 1, certyfikat homologacji typu dotyczący odpowiedniego
typu silnika lub rodziny silników może zostać cofnięty.
Rozdział 5
Sposób oznakowania silników
§ 40.
1.
Na egzemplarzu silnika wyprodukowanego zgodnie z typem silnika i dla którego wystawiono
certyfikat homologacji typu producent umieszcza oznakowanie zawierające:
1)
nazwę i adres producenta lub znak towarowy;
2)
oznaczenie typu silnika oraz numeru identyfikacyjnego egzemplarza silnika;
3)
numer certyfikatu homologacji typu.
2.
Oznakowanie umieszcza się w sposób trwały, zapewniający jego czytelność i uniemożliwiający
jego usunięcie przez okres eksploatacji silnika.
3.
Nalepki lub tabliczki, na których jest umieszczone oznakowanie, powinny być przymocowane
do silnika przez okres jego eksploatacji w sposób trwały, uniemożliwiający ich usunięcie
bez zniszczenia lub uszkodzenia.
4.
Oznakowanie umieszcza się:
1)
na tej części silnika, która jest niezbędna do jego normalnego działania i nie podlega
wymianie w okresie jego eksploatacji;
2)
w sposób zapewniający jego widoczność po skompletowaniu na silniku urządzeń pomocniczych,
niezbędnych do jego działania.
5.
Silnik wyposaża się w dodatkową, dającą się przemieszczać tabliczkę wykonaną z trwałego
materiału, na której umieszcza się informacje, o których mowa w ust. 1, w sposób zapewniający
ich widoczność i łatwy dostęp, gdy silnik jest zamontowany w niedrogowej maszynie
ruchomej.
6.
Na etykiecie, o której mowa w § 22 ust. 1 pkt 1, umieszcza się następujący tekst:
„MASZYNA NR... (seria maszyn) Z... (całkowita liczba maszyn w danym przedziale mocy)
Z SILNIKIEM NR... MAJĄCYM HOMOLOGACJĘ TYPU (według dyrektywy 97/68/WE) NR... „.
7.
Silnik zamienny wprowadzony do obrotu zgodnie z § 8 i § 16 oznakowuje się następującym
tekstem: „Silnik zamienny” i sprecyzowanym odniesieniem do odpowiedniego odstępstwa.
8.
Na dodatkowej etykiecie, o której mowa w § 22 ust. 1 pkt 2, umieszcza się następujący
tekst: „Silnik wprowadzony do obrotu według formuły elastycznej”.
§ 41.
1.
Silniki przed opuszczeniem linii produkcyjnej powinny posiadać wszystkie oznakowania.
2.
Oznakowania silników w zestawieniu z ich numerami identyfikacyjnymi powinny być takie,
aby umożliwiały jednoznaczne określenie kolejności produkcji silników.
Rozdział 6
Przepisy przejściowe i końcowe
§ 42.
1.
Do dnia 30 czerwca 2007 r. mogły być wprowadzane do obrotu silniki przeznaczone do
montażu w statkach żeglugi śródlądowej, które spełniają wymagania ustalone przez Centralną
Komisję Żeglugi na Renie z dnia 11 maja 2000 r. - etap I, dla których wartości graniczne
emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych określono w pkt 10 załącznika nr
15 do rozporządzenia.
2.
Od dnia 1 lipca 2007 r. mogły być wprowadzane do obrotu silniki przeznaczone do montażu
w statkach żeglugi śródlądowej, które spełniają wymagania ustalone przez Centralną
Komisję Żeglugi na Renie z dnia 31 maja 2001 r. - etap II, dla których wartości graniczne
emisji zanieczyszczeń gazowych i cząstek stałych określono w pkt 11 załącznika nr
15 do rozporządzenia.
§ 43.
W okresie obowiązywania etapu emisji IIIB, ale nie dłużej niż przez trzy lata od jego
rozpoczęcia, liczba silników wprowadzonych do obrotu na podstawie formuły elastycznej,
o której mowa w:
1)
§ 20 - nie może przekroczyć 37,5% rocznej liczby urządzeń z silnikami określonej kategorii
wprowadzonych do obrotu przez producenta urządzenia oryginalnego;
2)
§ 21 - nie może przekroczyć dla określonej kategorii silników wartości określonych
w pkt 12 załącznika nr 15 do rozporządzenia.
§ 44.
1.
W okresie obowiązywania etapu IIIB, ale nie dłużej niż przez trzy lata od jego rozpoczęcia,
producent urządzenia oryginalnego może wystąpić o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu
na podstawie formuły elastycznej maksymalnie 16 silników do lokomotyw wyłącznie do
zastosowania przez producenta urządzenia oryginalnego.
2.
W okresie obowiązywania etapu IIIB, ale nie dłużej niż przez trzy lata od jego rozpoczęcia,
producent urządzenia oryginalnego może wystąpić o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu,
niezależnie od liczby silników wymienionej w ust. 1, dodatkowych 10 silników o mocy
znamionowej powyżej 1800 kW do zainstalowania w lokomotywach przeznaczonych do użytku
w sieci kolejowej Wielkiej Brytanii.
3.
Lokomotywami przeznaczonymi do użytku w sieci kolejowej Wielkiej Brytanii są lokomotywy,
dla których zostało wydane świadectwo bezpieczeństwa uprawniające do eksploatacji
w sieci kolejowej Wielkiej Brytanii lub zakwalifikowane do otrzymania takiego świadectwa.
4.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, przyznaje się, gdy istnieje techniczne uzasadnienie
niemożności spełnienia wartości granicznych etapu emisji IIIB.
§ 45.
Traci moc rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2005 r. w sprawie szczegółowych
wymagań dla silników spalinowych w zakresie ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych
i cząstek stałych przez te silniki .
§ 46.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
2)
Niniejsze rozporządzenie wdraża: 1) dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i
Rady z dnia 16 grudnia 1997 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich
odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych
i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających
się po drogach (Dz. Urz. WE L 59 z 27.02.1998, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie
wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 17); 2) dyrektywę Komisji 2001/63/WE z dnia
17 sierpnia 2001 r. dostosowującą do postępu technicznego dyrektywę 97/68/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących
się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych
z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po
drogach (Dz. Urz. WE L 227 z 23.08.2001, str. 41; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,
rozdz. 13, t. 26, str. 422); 3) dyrektywę 2002/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 9 grudnia 2002 r. zmieniającą dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw
Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń
gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających
się po drogach (Dz. Urz. WE L 035 z 11.02.2003, str. 28; Dz. Urz. UE Polskie wydanie
specjalne, rozdz. 13, t. 31, str. 73); 4) dyrektywę 2004/26/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia
ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia
emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w niedrogowych
maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach (Dz. Urz. UE L 146 z 25.06.2004,
str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 341); 5) dyrektywę
Komisji 2010/26/UE z dnia 31 marca 2010 r. zmieniającą dyrektywę 97/68/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących
się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych
z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po
drogach (Dz. Urz. UE L 86 z 01.04.2010, str. 29); 6) dyrektywę Parlamentu Europejskiego
i Rady 2011/88/UE z dnia 16 listopada 2011 r. zmieniającą dyrektywę 97/68/WE w odniesieniu
do przepisów dotyczących silników wprowadzanych do obrotu według „formuły elastycznej”
(Dz. Urz. UE L 305 z 23.11.2011, str. 1); 7) dyrektywę Komisji 2012/46/UE z dnia 6
grudnia 2012 r. zmieniającą dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie
zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących
ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych
w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach (Dz. Urz. UE L 353 z 21.12.2012,
str. 80).
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r.
Nr 102, poz. 586 i Nr 227, poz. 1367, z 2012 r. poz. 1529 oraz z 2013 r. poz. 898.