Ustawaz dnia 30 kwietnia 2010 r.o instytutach badawczych
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Tworzenie, łączenie, podział, reorganizacja, przekształcanie i likwidacja instytutów
- Rozdział 3 - Zasady gospodarki instytutów
- Rozdział 4 - Państwowy instytut badawczy
- Rozdział 5 - Organy instytutu
- Rozdział 6 - Rada Główna Instytutów Badawczych
- Rozdział 7 - Nadzór nad działalnością instytutu
- Rozdział 8 - Centra naukowo-przemysłowe
- Rozdział 9 - Pracownicy instytutu
- Rozdział 10 - Przepis końcowy
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.5 orzeczeń
1.
Instytutem badawczym w rozumieniu ustawy jest państwowa jednostka organizacyjna, wyodrębniona
pod względem prawnym, organizacyjnym i ekonomiczno-finansowym, która prowadzi badania
naukowe i prace rozwojowe ukierunkowane na ich wdrożenie i zastosowanie w praktyce,
zwana dalej „instytutem”.
2.
Instytut nabywa osobowość prawną z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego.
3.
Instytut ma prawo używania okrągłej pieczęci z wizerunkiem godła Rzeczypospolitej
Polskiej pośrodku i nazwą instytutu w otoku.
Art. 2.7 orzeczeń
1.
Do podstawowej działalności instytutu należy:
1)
prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych;
2)
przystosowywanie wyników badań naukowych i prac rozwojowych do potrzeb praktyki;
3)
wdrażanie wyników badań naukowych i prac rozwojowych.
2.
W związku z prowadzoną działalnością podstawową instytut może:
1)
upowszechniać wyniki badań naukowych i prac rozwojowych;
2)
wykonywać badania i analizy oraz opracowywać opinie i ekspertyzy w zakresie prowadzonych
badań naukowych i prac rozwojowych;
3)
opracowywać oceny dotyczące stanu i rozwoju poszczególnych dziedzin nauki i techniki
oraz sektorów gospodarki, które wykorzystują wyniki badań naukowych i prac rozwojowych
oraz w zakresie wykorzystywania w kraju osiągnięć światowej nauki i techniki;
4)
prowadzić działalność normalizacyjną, certyfikacyjną i aprobacyjną;
5)
prowadzić i rozwijać bazy danych związane z przedmiotem działania instytutu;
6)
prowadzić działalność w zakresie informacji naukowej, technicznej i ekonomicznej,
wynalazczości oraz ochrony własności przemysłowej i intelektualnej, a także wspierającej
innowacyjność przedsiębiorstw;
7)
wytwarzać w związku z prowadzonymi badaniami naukowymi i pracami rozwojowymi aparaturę,
urządzenia, materiały i inne wyroby oraz prowadzić walidację metod badawczych, pomiarowych
oraz kalibrację aparatury;
8)
prowadzić działalność wydawniczą związaną z prowadzonymi badaniami naukowymi i pracami
rozwojowymi.
3.
Instytut, poza zadaniami, o których mowa w ust. 1 i 2, może prowadzić:
1)
studia podyplomowe i doktoranckie, związane z prowadzonymi przez instytut badaniami
naukowymi i pracami rozwojowymi, jeżeli posiada uprawnienia do nadawania stopni naukowych
oraz odpowiednie zaplecze i warunki materialno-techniczne;
2)
inne formy kształcenia, w tym szkolenia i kursy dokształcające.
4.
Instytut może prowadzić działalność inną niż wymieniona w ust. 1 -3. Działalność ta
jest wyodrębniona pod względem finansowym i rachunkowym z działalności, o której mowa
w ust. 1 -3.
Art. 3.12 orzeczeń
Instytut prowadzący badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie nauk medycznych
uczestniczy w systemie ochrony zdrowia.
Rozdział 2
Tworzenie, łączenie, podział, reorganizacja, przekształcanie i likwidacja instytutów
Art. 4.2 orzeczenia
Instytut może być utworzony, jeżeli zaistnieje potrzeba prowadzenia w danej dziedzinie
działalności, o której mowa w art. 2 ust. 1 i 2, oraz zostanie zapewniona niezbędna
kadra o odpowiednich kwalifikacjach oraz aparatura badawcza, laboratoryjna, potencjał
informatyczny i inne niezbędne warunki materialno-techniczne.
Art. 5.
1.
Rada Ministrów tworzy instytut, w drodze rozporządzenia, na wniosek ministra właściwego
ze względu na planowaną działalność instytutu, złożony po zasięgnięciu opinii ministra
właściwego do spraw nauki.
2.
Rozporządzenie o utworzeniu instytutu określa przedmiot i zakres działania instytutu,
jego nazwę i siedzibę oraz składniki majątkowe, w tym tytuł prawny do gruntów oraz
budynków i urządzeń trwale z nimi związanych.
3.
Ministrem nadzorującym instytut jest minister wskazany w rozporządzeniu Rady Ministrów,
o którym mowa w ust. 1, zwany dalej „ministrem nadzorującym”.
4.
W akcie o utworzeniu instytutu wskazuje się mienie, w które wyposaża się instytut.
Akt ten wskazuje także formę i sposób tego wyposażenia.
Art. 6.
1.
Minister nadzorujący wyposaża instytut w środki niezbędne do prowadzenia działalności
określonej w akcie o utworzeniu instytutu.
2.
Instytut działa na podstawie statutu, który określa przedmiot i zakres działania instytutu.
Statut uchwala rada naukowa, a zatwierdza minister nadzorujący.
3.
Pierwszy statut nowo utworzonemu instytutowi oraz statut instytutowi powstałemu w
wyniku połączenia lub podziału nadaje minister nadzorujący. Pierwszy statut obowiązuje
do czasu zatwierdzenia przez ministra nadzorującego statutu uchwalonego zgodnie z
trybem, o którym mowa w ust. 2.
4.
Strukturę organizacyjną instytutu określa regulamin organizacyjny ustalony przez dyrektora,
po zasięgnięciu opinii rady naukowej oraz zakładowych organizacji związkowych.
5.
Do czasu powołania dyrektora w tworzonym instytucie minister nadzorujący wyznacza
na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy osobę pełniącą funkcję kierownika instytutu.
Art. 7.
1.
Instytut może zostać połączony z innym instytutem, podzielony, zreorganizowany, przekształcony
w instytucję gospodarki budżetowej działającą na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych lub zlikwidowany, jeżeli minister nadzorujący uzna, że łączenie, podział, reorganizacja,
przekształcenie lub likwidacja instytutu są uzasadnione merytorycznie, organizacyjnie
i finansowo, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
2.
Łączenie, podział, reorganizacja lub likwidacja instytutu może nastąpić również na
wspólny wniosek rady naukowej i dyrektora instytutu po zasięgnięciu opinii zakładowych
organizacji związkowych złożony ministrowi nadzorującemu.
3.
Rada Ministrów na wniosek ministra nadzorującego, złożony po zasięgnięciu opinii ministra
właściwego do spraw nauki, w drodze rozporządzenia, dokonuje połączenia, podziału,
reorganizacji, przekształcenia lub likwidacji instytutu.
4.
Przekształcenie, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się na podstawie niniejszej ustawy.
5.
Do utworzenia instytucji gospodarki budżetowej, poprzez przekształcenie, o którym
mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Art. 8.
1.
Utworzenie instytutu jest poprzedzone postępowaniem przygotowawczym mającym na celu
ocenę potrzeby oraz warunków jego utworzenia.
2.
Minister właściwy ze względu na planowaną działalność instytutu powołuje zespół roboczy
do przeprowadzenia postępowania przygotowawczego. Zespół roboczy przedstawia ministrowi
opinię w terminie 3 miesięcy od dnia powołania.
3.
Połączenie, podział, reorganizację, przekształcenie lub likwidację instytutu poprzedza
postępowanie przygotowawcze mające na celu ocenę potrzeby oraz warunków jego połączenia,
podziału, reorganizacji, przekształcenia lub likwidacji.
4.
Minister nadzorujący powołuje zespół roboczy do przeprowadzenia postępowania przygotowawczego.
Zespół roboczy przedstawia ministrowi opinię w terminie 3 miesięcy od dnia powołania.
5.
Opinie w sprawie połączenia, podziału, reorganizacji, przekształcenia lub likwidacji
instytutu przedstawiają ministrowi nadzorującemu również rada naukowa oraz dyrektor
instytutu.
6.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb tworzenia,
łączenia, podziału, reorganizacji, przekształcenia lub likwidacji instytutów, w tym:
1)
komisyjny tryb ustalenia stanu majątkowego i organizacyjno-prawnego instytutu,
2)
uregulowanie zobowiązań,
3)
zabezpieczenie roszczeń pracowniczych,
4)
zagospodarowanie mienia
- mając na celu poprawę jakości prowadzonych badań naukowych i wdrożeń oraz potencjału
naukowego instytutu, a także racjonalne gospodarowanie środkami finansowymi oraz majątkiem
instytutu.
Art. 9.
1.
Instytut, w drodze rozporządzenia Rady Ministrów, może być:
1)
przekształcony w instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk - po podjęciu uchwały w tej
sprawie przez Prezydium Polskiej Akademii Nauk, w trybie określonym w art. 44 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk ;
2)
włączony do uczelni publicznej - po uzgodnieniu z właściwymi organami uczelni;
3)
włączony do instytutu naukowego Polskiej Akademii Nauk - po uzgodnieniu z dyrektorem
tego instytutu naukowego oraz z Prezesem Polskiej Akademii Nauk.
2.
Przekształcenie instytutu w instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk lub jego włączenie
do uczelni publicznej albo do instytutu naukowego Polskiej Akademii Nauk dokonuje
Rada Ministrów z własnej inicjatywy albo na wniosek ministra nadzorującego, po uprzednim
zasięgnięciu opinii dyrektora lub rady naukowej instytutu przekształcanego lub włączanego.
3.
Wykreślenie z Krajowego Rejestru Sądowego instytutu:
1)
przekształconego w instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk lub włączonego do takiego
instytutu - następuje na wniosek dyrektora instytutu naukowego Polskiej Akademii Nauk;
2)
włączonego do uczelni publicznej - następuje na wniosek rektora tej uczelni.
4.
Do instytutu przekształconego w instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk, włączonego
do uczelni publicznej lub do instytutu naukowego Polskiej Akademii Nauk stosuje się
odpowiednio przepisy o łączeniu instytutów.
5.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, kryteria i szczegółowe warunki oraz
tryb przekształcania i włączania instytutów, w tym:
1)
komisyjny tryb ustalenia stanu majątkowego i organizacyjno-prawnego instytutu,
2)
uregulowanie zobowiązań,
3)
zabezpieczenie roszczeń pracowniczych,
4)
zagospodarowanie mienia
- mając na celu zwiększanie potencjału badawczego oraz poprawę jakości prowadzonych
badań naukowych i prac rozwojowych, a także racjonalne gospodarowanie środkami finansowymi
oraz majątkiem instytutu.
Art. 10.1 orzeczenie
Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb
działania oraz sposób i warunki tworzenia, łączenia, podziału, reorganizacji i likwidacji
instytutów nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej oraz ministra właściwego
do spraw wewnętrznych, uwzględniając potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa
oraz specyfikę działania tych instytutów.
Art. 11.5 orzeczeń
1.
Instytut powstały w wyniku połączenia lub instytut, do którego włączono inny instytut,
lub uczelnia publiczna, do której włączono instytut, wstępuje we wszystkie prawa i
obowiązki, których podmiotem były łączone instytuty. Odpowiednio, na instytut lub
uczelnię publiczną przechodzą z mocy ustawy uprawnienia i obowiązki instytutu, wynikające
z decyzji administracyjnych.
2.
Instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk powstały w wyniku przekształcenia, o którym
mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1, wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki instytutu. Na
instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk przechodzą z mocy ustawy uprawnienia i obowiązki
instytutu, wynikające z decyzji administracyjnych.
Art. 12.
1.
Instytut może podlegać komercjalizacji lub prywatyzacji bezpośredniej.
2.
Spółka powstała w wyniku komercjalizacji instytutu może podlegać prywatyzacji pośredniej.
3.
Do komercjalizacji i prywatyzacji instytutu stosuje się przepisy o komercjalizacji
i prywatyzacji, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
4.
Komercjalizację lub prywatyzację instytutu poprzedza postępowanie przygotowawcze mające
na celu ocenę celowości oraz warunków jego komercjalizacji lub prywatyzacji.
5.
Decyzję o komercjalizacji instytutu może podjąć minister nadzorujący w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw nauki, z inicjatywy własnej lub na wniosek dyrektora,
po zasięgnięciu opinii rady naukowej. W przypadku prywatyzacji bezpośredniej zadania
i kompetencje organu założycielskiego określone w przepisach, o których mowa w ust.
3, wykonuje minister nadzorujący.
6.
Do pracowników instytutu przekształconego w spółkę handlową stosuje się art. 231 Kodeksu pracy.
Art. 13.
1.
W spółce handlowej powstałej w wyniku przekształcenia instytutu, która kontynuuje
dotychczasową działalność, można powołać radę naukową spółki.
2.
Do rady naukowej spółki należy:
1)
przedkładanie zarządowi spółki propozycji perspektywicznych kierunków działalności
naukowej, rozwojowej i wdrożeniowej;
2)
przeprowadzanie przewodów doktorskich i habilitacyjnych oraz postępowań o nadanie
tytułu naukowego w zakresie posiadanych uprawnień;
3)
opiniowanie kierunkowych planów tematycznych i finansowych spółki;
4)
opiniowanie regulaminu organizacyjnego spółki.
3.
Do rady naukowej spółki stosuje się art. 30 ust. 3-5 oraz art. 31 i 32.
Art. 14.
1.
W stosunku do instytutów, z wyłączeniem instytutów uczestniczących w systemie ochrony
zdrowia, może być ogłoszona upadłość.
2.
Z dniem ogłoszenia upadłości:
1)
minister nadzorujący odwołuje dyrektora;
2)
rada naukowa, o której mowa w art. 23 pkt 2, ulega rozwiązaniu.
3.
W przypadku wszczęcia postępowania likwidacyjnego minister nadzorujący, w drodze decyzji,
zawiesza to postępowanie z dniem uzyskania informacji o złożeniu wniosku o ogłoszenie
upadłości instytutu i zawiadamia o zawieszeniu postępowania likwidacyjnego Radę Ministrów.
4.
Z dniem ogłoszenia upadłości instytutu postępowanie likwidacyjne podlega umorzeniu.
5.
W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą do upadłości instytutu stosuje się przepisy
ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze .
Art. 15.
1.
Aparatura badawcza i księgozbiory, które zostały zakupione ze środków publicznych,
są wyłączone z postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego i podlegają przekazaniu
innemu instytutowi. Pozostała aparatura badawcza i księgozbiory mogą być wyłączone
z postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego i podlegać przekazaniu innemu instytutowi.
2.
Przekazanie, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji ministra nadzorującego.
W decyzji wskazuje się instytut właściwy do przekazania oraz tryb i warunki tego przekazania.
3.
Prawo do patentu na wynalazek, prawo ochronne na wzór użytkowy, prawo z rejestracji
wzoru przemysłowego, którego właścicielem jest instytut podlegający likwidacji lub
instytut, w stosunku do którego może być ogłoszona upadłość, jest wyłączone z postępowania
likwidacyjnego lub upadłościowego oraz podlega przekazaniu innemu instytutowi w trybie
i na warunkach określonych w decyzji ministra nadzorującego. Decyzja określa sposób
i warunki rozporządzania prawem oraz jego wykorzystania do celów komercyjnych.
Rozdział 3
Zasady gospodarki instytutów
Art. 16.1 orzeczenie
1.
Mienie instytutu obejmuje własność i inne prawa majątkowe.
2.
Organ wskazany w akcie o utworzeniu instytutu wyposaża tworzony instytut w nieruchomości
Skarbu Państwa. Na wyposażenie instytutu tworzonego z połączenia kilku instytutów
przeznacza się nieruchomości stanowiące własność lub użytkowanie wieczyste gruntów
łączonych instytutów; na jego wyposażenie mogą być również przeznaczone nieruchomości
Skarbu Państwa.
3.
Skarb Państwa oraz jednostki samorządu terytorialnego mogą przekazywać instytutom
nieruchomości w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami .
4.
Gospodarowanie mieniem instytutu odbywa się zgodnie z zasadami legalności, rzetelności,
celowości, gospodarności i oszczędności.
5.
W przypadku likwidacji instytutu, o której mowa w art. 7 ust. 1, jego majątek, po
zaspokojeniu wierzytelności, staje się własnością Skarbu Państwa. O przeznaczeniu
majątku decyduje minister nadzorujący w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
nauki oraz ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem art. 15.
Art. 17.
1.
Do czynności prawnych dokonywanych przez instytut stosuje się przepisy art. 5a - 5c ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących
Skarbowi Państwa .
2.
Instytut sprzedaje innym podmiotom, na podstawie umów prawa cywilnego, składniki aktywów trwałych w drodze publicznego przetargu na zasadach określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych .
3.
Instytut zgłasza ministrowi nadzorującemu zamiar dokonania czynności prawnej, mającej
za przedmiot mienie zaliczone zgodnie z odrębnymi przepisami do aktywów trwałych o
wartości rynkowej wyższej niż równowartość w złotych kwoty 20 000 euro, obliczonej
na podstawie średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski według stanu z
dnia wystąpienia o zgodę do ministra nadzorującego, polegającej na:
1)
wniesieniu tego mienia do spółki lub fundacji;
2)
dokonaniu darowizny;
3)
nieodpłatnym oddaniu do używania innym podmiotom w drodze umów prawa cywilnego.
4.
Minister nadzorujący może, w terminie miesiąca od dnia otrzymania zgłoszenia, nie
wyrazić zgody na dokonanie czynności prawnej, o której mowa w ust. 3.
5.
Instytut może w celu komercjalizacji wyników badań naukowych i prac rozwojowych, prowadzenia
działań z zakresu transferu technologii i upowszechniania nauki oraz pozyskiwania
środków finansowych na działalność statutową, za zgodą ministra nadzorującego, tworzyć
spółki kapitałowe i obejmować lub nabywać akcje i udziały w takich spółkach oraz osiągać
przychody z tego tytułu.
6.
Przedmiot działalności spółki, o której mowa w ust. 5, musi być związany z prowadzonymi
przez instytut badaniami naukowymi i pracami rozwojowymi, o których mowa w art. 2
ust. 1 -3.
7.
Instytut jest obowiązany uzyskać zgodę ministra nadzorującego na wykonywanie praw
z tytułu posiadanych akcji i udziałów w spółkach, o których mowa w ust. 5.
8.
Czynności prawne dokonane z naruszeniem przepisów określonych w ust. 1 -7 są nieważne.
Art. 18.1 orzeczenie
1.
Instytut występuje w obrocie we własnym imieniu i na własny rachunek.
2.
Instytut pokrywa koszty bieżącej działalności z uzyskiwanych przychodów.
3.
Instytut odpowiada za swoje zobowiązania.
4.
Instytut nie odpowiada za zobowiązania Skarbu Państwa ani innych osób prawnych. Skarb
Państwa nie odpowiada za zobowiązania instytutu, z zastrzeżeniem ust. 5.
5.
Niewykonane zobowiązania likwidowanego instytutu, uczestniczącego w systemie ochrony
zdrowia lub instytutu nieprowadzącego działalności gospodarczej, obciążają Skarb Państwa.
6.
Dyrektor w ramach możliwości finansowych ustala wielkość środków na wynagrodzenia.
7.
Instytut osiąga przychody w związku z prowadzoną działalnością określoną w art. 2,
w tym ze sprzedaży:
1)
wyników badań naukowych i prac rozwojowych;
2)
patentów, praw ochronnych oraz licencji na stosowanie wynalazków i wzorów użytkowych;
3)
prac wdrożeniowych, w tym nadzoru autorskiego;
4)
produkcji urządzeń i aparatury oraz innej produkcji lub usług.
8.
Instytut osiąga przychody z dotacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki i ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, z zastrzeżeniem ust. 9 i art. 21 ust. 6, oraz z innych źródeł.
9.
Łączna kwota dotacji przyznanych w kolejnych latach na dofinansowanie inwestycji realizowanej
przez instytut może wynosić do 100% planowanej wartości kosztorysowej inwestycji.
10.
Podstawą gospodarowania środkami, o których mowa w ust. 7 i 8, jest roczny plan finansowy.
11.
Roczny plan finansowy obejmuje:
1)
przychody własne;
2)
dotacje z budżetu państwa;
3)
koszty, w tym:
a)
wynagrodzenia i naliczane od nich składki,
b)
płatności odsetkowe wynikające z zaciągniętych zobowiązań,
c)
koszty majątkowe.
12.
Roczny plan finansowy ustala dyrektor instytutu po zasięgnięciu opinii rady naukowej.
13.
Sprawozdanie finansowe instytutu zatwierdza minister nadzorujący instytut.
Art. 19.
1.
Instytut tworzy fundusze:
1)
statutowy, który stanowi równowartość majątku według stanu na dzień rozpoczęcia działalności;
2)
rezerwowy, który tworzy się z nie mniej niż 8% zysku netto za poprzedni rok obrotowy;
3)
zakładowy fundusz świadczeń socjalnych, który tworzy się na zasadach określonych w
ustawie z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych .
2.
Instytut może tworzyć fundusze:
1)
badań własnych, który tworzy się z zysku netto za poprzedni rok obrotowy;
2)
stypendialny, który tworzy się z zysku netto za poprzedni rok obrotowy;
3)
wdrożeń, który tworzy się ze środków przekazanych instytutowi na podstawie umów przez
przedsiębiorców wdrażających wyniki badań naukowych lub prac rozwojowych tego instytutu,
z tytułu osiągnięcia wymiernych efektów ekonomicznych wdrożenia;
4)
nagród, który tworzy się z zysku netto za poprzedni rok obrotowy.
3.
Fundusze, o których mowa w ust. 1 i 2, zmniejsza się lub zwiększa na następujących
zasadach:
1)
fundusz rezerwowy służy na pokrycie strat instytutu; w przypadku gdy strata netto
będzie wyższa niż fundusz rezerwowy, pozostała część straty zostanie pokryta z funduszu
statutowego;
2)
w przypadku gdy fundusz rezerwowy osiągnie wartość 1/5 funduszu statutowego, instytut
może nie dokonywać odpisu z zysku;
3)
wypłata z funduszu nagród następuje w następnym roku, po zatwierdzeniu sprawozdania
finansowego instytutu; warunki wypłat ze środków funduszu określa zakładowy układ
zbiorowy pracy lub regulamin wynagradzania;
4)
środki funduszu wdrożeniowego przeznacza się na wypłatę nagród za osiągnięcie efektów
wdrożenia; warunki wypłat ze środków funduszu określa zakładowy układ zbiorowy pracy
lub regulamin ustalony przez instytut.
4.
Zysk brutto instytutu z działalności określonej w art. 2 ust. 1 -3 oraz zysk netto
z działalności określonej w art. 2 ust. 4 przeznacza się na działalność podstawową
instytutu określoną w art. 2 ust. 1 poprzez zwiększenie:
1)
funduszu rezerwowego;
2)
funduszu badań własnych;
3)
funduszu nagród;
4)
zakładowego funduszu świadczeń socjalnych.
5.
Dyrektor instytutu przedstawia do zatwierdzenia ministrowi nadzorującemu wniosek dotyczący
podziału zysku, po zaopiniowaniu przez radę naukową. Minister nadzorujący, mając na
względzie dbałość o prawidłowe funkcjonowanie instytutu, może dokonać innego niż wnioskowany
podziału zysku.
6.
Niewykorzystane wdanym roku kalendarzowym środki funduszów instytutu przechodzą na
rok następny.
Art. 20.3 orzeczenia
1.
Instytut jest zwolniony z opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntów stanowiących
własność Skarbu Państwa lub własność gminy, z wyjątkiem części tych gruntów wykorzystywanej
wyłącznie do działalności, o której mowa w art. 2 ust. 4.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do użytkowania wieczystego gruntów wchodzących w skład
Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Instytut, z tytułu użytkowania wieczystego
tych gruntów, ponosi opłaty określone w przepisach o gospodarowaniu nieruchomościami
rolnymi Skarbu Państwa.
Rozdział 4
Państwowy instytut badawczy
Art. 21.1 orzeczenie
1.
Instytut może otrzymać status państwowego instytutu badawczego, jeżeli zaistnieje
potrzeba zlecenia mu zadań, o których mowa w art. 22 pkt 2, do wykonywania w sposób
ciągły.
2.
Status państwowego instytutu badawczego może być nadany instytutowi na wniosek ministra
nadzorującego, po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw nauki oraz ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych.
3.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się ocenę dotychczasowej działalności
instytutu dokonaną przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych działający na podstawie
przepisów o zasadach finansowania nauki, zwany dalej „Komitetem”, ze szczególnym uwzględnieniem
informacji o prowadzonych badaniach naukowych i pracach rozwojowych oraz o ich wynikach,
liczbie zatrudnionych pracowników i ich kwalifikacjach oraz o stanie majątkowym tego
instytutu umożliwiającym właściwą realizację zadań.
4.
Państwowy instytut badawczy, na zasadzie wyłączności, używa w nazwie określenia „Państwowy
Instytut Badawczy”.
5.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, nadaje instytutowi status państwowego instytutu
badawczego, uwzględniając w szczególności wymagania, o których mowa w art. 4, oraz
określając zakres zadań tego instytutu, źródła finansowania i wskazując dysponentów
środków budżetowych przeznaczonych na realizację tych zadań.
6.
Państwowy instytut badawczy otrzymuje dotację celową na finansowanie realizacji zleconych
zadań. Wysokość dotacji jest określana w ustawie budżetowej, na wniosek właściwych
dysponentów części budżetowych.
7.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może pozbawić instytut statusu państwowego
instytutu badawczego, jeżeli ustały przyczyny uzasadniające nadanie tego statusu albo
gdy instytut nie wykonuje zleconych mu zadań, mając na uwadze zapewnienie ciągłości
działania instytutu i jego prawidłowej gospodarki.
Art. 22.
Do zadań państwowego instytutu badawczego należy wykonywanie:
1)
zadań określonych w art. 2;
2)
zadań szczególnie ważnych dla planowania i realizacji polityki państwa, których wykonanie
jest niezbędne dla zapewnienia obronności i bezpieczeństwa publicznego, działania
wymiaru sprawiedliwości, ochrony dziedzictwa narodowego, rozwoju edukacji i kultury,
kultury fizycznej i sportu oraz poprawy jakości życia obywateli, dotyczących:
a)
opracowywania i opiniowania standardów w zakresie rynku pracy, ochrony pracy i zabezpieczenia
społecznego, ochrony zdrowia, ochrony środowiska, gospodarki żywnościowej, gospodarki
przestrzennej, gospodarki bogactwami i zasobami naturalnymi, rozwoju społeczeństwa
informacyjnego, bezpieczeństwa technicznego, energetycznego i bezpieczeństwa transportu
oraz standardów produktów, procesów i usług, a także warunków przestrzegania tych
standardów,
b)
monitoringu i zapobiegania skutkom zjawisk i wydarzeń mogących stwarzać zagrożenie
publiczne, w tym zapobiegania skutkom katastrof naturalnych lub technicznych, noszących
znamiona klęski żywiołowej.
Rozdział 5
Organy instytutu
Art. 23.
Organami instytutu są:
1)
dyrektor;
2)
rada naukowa.
Art. 24.9 orzeczeń
1.
Dyrektor:
1)
ustala plany działalności instytutu;
2)
realizuje politykę kadrową;
3)
zarządza mieniem i odpowiada za wykorzystanie mienia instytutu na realizację jego
zadań statutowych, zgodnie z zasadami określonymi w art. 16 ust. 4;
4)
odpowiada za wyniki działalności naukowej i badawczo-rozwojowej instytutu;
5)
reprezentuje instytut;
6)
podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących instytutu, z wyjątkiem spraw
należących do zakresu działania rady naukowej.
2.
Minister nadzorujący powołuje dyrektora na okres 4 lat, po zasięgnięciu opinii rady
naukowej. Kandydata na dyrektora przedstawia ministrowi nadzorującemu komisja konkursowa
w trybie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 6.
3.
Minister nadzorujący w akcie o powołaniu dyrektora określa także wysokość jego wynagrodzenia.
4.
Minister nadzorujący odmawia powołania na dyrektora kandydata wskazanego przez komisję
konkursową, jeżeli konkurs został przeprowadzony z naruszeniem prawa lub kandydat
nie spełnia kryteriów określonych w ust. 6. Odmowa powołania wymaga uzasadnienia.
5.
W przypadku niepowołania dyrektora rada naukowa zarządza ponowne przeprowadzenie konkursu.
Do czasu powołania nowego dyrektora minister nadzorujący powołuje do pełnienia obowiązków
dyrektora jednego z jego zastępców.
6.
Dyrektorem może być osoba, która:
1)
posiada co najmniej stopień naukowy doktora;
2)
korzysta z pełni praw publicznych;
3)
posiada co najmniej 3-letnie doświadczenie w zarządzaniu zespołami pracowniczymi;
4)
posiada znajomość języka angielskiego, niemieckiego lub francuskiego w stopniu umożliwiającym
swobodne komunikowanie się w zakresie badań naukowych i prac rozwojowych;
5)
nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.
7.
Funkcję dyrektora można pełnić nie dłużej niż przez dwa następujące po sobie okresy,
o których mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem ust. 8.
8.
Minister nadzorujący instytut, na wniosek rady naukowej, może wyrazić zgodę na przystąpienie
do konkursu na okres kolejnych 4 lat osobie, która pełniła funkcję dyrektora przez
dwa następujące po sobie okresy.
Art. 25.1 orzeczenie
1.
Rada naukowa co najmniej na 3 miesiące przed upływem okresu, o którym mowa w art.
24 ust. 2, lub w terminie 30 dni od dnia, w którym zaistniała konieczność powołania
dyrektora, zarządza konkurs.
2.
Konkurs przeprowadza komisja konkursowa powołana przez radę naukową. W skład komisji
konkursowej wchodzą dwie osoby wskazane przez radę naukową, zatrudnione w instytucie,
jedna osoba wskazana przez Komitet oraz jeden przedstawiciel ministra właściwego do
spraw nauki i jeden przedstawiciel ministra nadzorującego.
3.
Ogłoszenie o konkursie instytut publikuje co najmniej w jednym dzienniku o zasięgu
ogólnopolskim oraz na stronie internetowej instytutu.
4.
Komisja konkursowa:
1)
sprawdza spełnienie wymagań konkursowych przez kandydatów;
2)
udostępnia kandydatom spełniającym wymagania konkursowe informacje o instytucie, w
zakresie umożliwiającym równe szanse w konkursie wszystkim kandydatom, z wyłączeniem
informacji prawnie chronionych;
3)
podejmuje uchwałę o przedstawieniu ministrowi nadzorującemu kandydata na dyrektora.
5.
Od uchwały komisji konkursowej, o której mowa w ust. 4 pkt 3, kandydatowi przysługuje
odwołanie do ministra nadzorującego w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania.
6.
Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb przeprowadzania
konkursu oraz sposób udostępniania kandydatom informacji o konkursie i wynikach konkursu,
mając na uwadze przejrzystość i rzetelność procedury konkursowej.
Art. 26.6 orzeczeń
1.
Minister nadzorujący odwołuje dyrektora w przypadku:
1)
niespełniania warunków określonych w art. 24 ust. 6 pkt 2 i 5;
2)
złożenia przez niego rezygnacji;
3)
utraty zdolności do pełnienia obowiązków na skutek długotrwałej choroby, trwającej
co najmniej 6 miesięcy;
4)
niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 35 ust. 3.
2.
Minister nadzorujący może odwołać dyrektora w przypadku działania niezgodnego z zasadami
praworządności, rzetelności i gospodarności w czasie zajmowania stanowiska.
3.
W przypadku odwołania dyrektora instytutu minister sprawujący nadzór nad instytutem
wyznacza spośród jego zastępców osobę pełniącą funkcję kierownika instytutu na czas
nie dłuższy niż 6 miesięcy.
Art. 27.
1.
Zastępców dyrektora powołuje i odwołuje dyrektor.
2.
Zastępcą dyrektora do spraw naukowych może być osoba posiadająca tytuł naukowy lub
stopień naukowy doktora habilitowanego.
3.
Statut instytutu może przewidywać:
1)
funkcję sekretarza naukowego;
2)
powołanie kolegium lub innych organów opiniodawczo-doradczych dyrektora, określając
ich liczbę.
4.
Członków organów, o których mowa w ust. 3 pkt 2, powołuje i odwołuje dyrektor.
5.
Sekretarzem naukowym może być osoba posiadająca tytuł naukowy lub stopień naukowy
doktora habilitowanego.
Art. 28.2 orzeczenia
1.
Dyrektor, jego zastępcy oraz główny księgowy nie mogą obejmować ani nabywać akcji
lub udziałów spółek, w których akcje lub udziały ma instytut.
2.
Dyrektor, jego zastępcy oraz główny księgowy nie mogą pozostawać ze spółkami określonymi
w ust. 1 w stosunku pracy oraz świadczyć na innej podstawie usług lub pracy na rzecz
tych spółek. Zakaz ten nie dotyczy zasiadania w radach nadzorczych lub komisjach rewizyjnych
takich spółek.
3.
Dyrektora, jego zastępców oraz głównego księgowego w okresie trwania stosunku pracy
obowiązuje zakaz prowadzenia działalności konkurencyjnej określony w odrębnej umowie.
4.
Do zakazu, o którym mowa w ust. 3, stosuje się przepisy art. 1011, 1013 i 1014 Kodeksu pracy.
5.
Umowę z dyrektorem instytutu, o której mowa w ust. 3, zawiera minister nadzorujący.
Art. 29.
1.
Rada naukowa jest organem stanowiącym, inicjującym, opiniodawczym i doradczym instytutu
w zakresie jego działalności statutowej oraz w sprawach rozwoju kadry naukowej i badawczo-technicznej.
2.
Do zadań rady naukowej należy:
1)
uchwalanie statutu;
2)
przeprowadzanie konkursu na stanowisko dyrektora;
3)
występowanie z wnioskami do ministra nadzorującego o powołanie lub odwołanie dyrektora;
4)
opiniowanie kandydatów na stanowiska zastępców dyrektora, sekretarza naukowego oraz
kierowników komórek organizacyjnych wskazanych w regulaminie organizacyjnym;
5)
opiniowanie kierunkowych planów tematycznych badań naukowych i prac rozwojowych oraz
finansowych instytutu, a także rocznych sprawozdań dyrektora z wykonania zadań;
6)
zatwierdzanie perspektywicznych kierunków działalności naukowej, rozwojowej i wdrożeniowej;
7)
opiniowanie wniosków w sprawie połączenia, podziału, przekształcenia lub reorganizacji
instytutu oraz stałej współpracy instytutu z innymi osobami prawnymi;
8)
opiniowanie regulaminu organizacyjnego;
9)
opiniowanie rocznego planu finansowego;
10)
opiniowanie rocznych sprawozdań finansowych;
11)
opiniowanie podziału zysku instytutu;
12)
opiniowanie kwalifikacji osób na stanowiska pracowników naukowych i badawczo-technicznych
oraz dokonywanie okresowej oceny dorobku naukowego i technicznego tych pracowników;
13)
opiniowanie wniosków o przyznawanie stypendiów naukowych;
14)
przeprowadzanie przewodów doktorskich i habilitacyjnych oraz postępowań o nadanie
tytułu naukowego w zakresie posiadanych uprawnień;
15)
wnioskowanie do dyrektora o mianowanie na stanowisko profesora zwyczajnego lub profesora
nadzwyczajnego;
16)
opiniowanie programów prowadzonych przez instytut studiów podyplomowych i doktoranckich.
3.
Prawo głosu w sprawach, o których mowa w ust. 2 pkt 12 i 13, mają członkowie rady
naukowej posiadający stopień naukowy lub tytuł naukowy.
4.
Prawo głosu w sprawach, o których mowa w ust. 2 pkt 14, mają członkowie rady naukowej
posiadający stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy.
5.
Rada naukowa jest uprawniona do zajmowania stanowiska we wszystkich sprawach dotyczących
działalności instytutu.
6.
Rada naukowa sporządza opinie, o których mowa w ust. 2 pkt 4, 5, 7, 9-13, w terminie
nie dłuższym niż 30 dni.
Art. 30.
1.
W skład rady naukowej instytutu wchodzi nie mniej niż dwanaście i nie więcej niż czterdzieści
osób. Statut instytutu określa liczbę tych osób oraz proporcje udziału osób posiadających
stopień naukowy doktora oraz stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy,
wchodzących w skład rady naukowej i będących pracownikami instytutu.
2.
W skład rady naukowej, w liczbie określonej w statucie instytutu, wchodzą:
1)
pracownicy naukowi i badawczo-techniczni instytutu w liczbie stanowiącej co najmniej
50% składu rady;
2)
osoby spoza instytutu w liczbie stanowiącej od 30% do 50% składu rady.
3.
Osoby posiadające stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy, zatrudnione
w pełnym wymiarze czasu pracy w instytucie nie krócej niż rok od dnia rozpoczęcia
procedury powołania rady naukowej, wchodzą w skład rady w liczbie określonej w statucie
instytutu.
4.
Do rady naukowej wchodzą osoby spoza instytutu posiadające co najmniej stopień naukowy
doktora oraz osoby wyróżniające się wiedzą i praktycznym dorobkiem w sferze gospodarczej
objętej działalnością instytutu, które powołuje minister nadzorujący, w tym spośród
kandydatów przedstawionych przez dyrektora.
5.
W skład rady naukowej wchodzi dyrektor, zastępca dyrektora do spraw naukowych oraz
pozostali zastępcy dyrektora i główny księgowy, jeżeli spełniają wymagania określone
w ust. 3, z prawem głosu w sprawach, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 12 - 14.
Osoby te nie są zaliczane do liczby osób określonej w ust. 1.
6.
Członków rady naukowej nieposiadających stopnia doktora habilitowanego lub tytułu
naukowego oraz przedstawicieli pracowników badawczo-technicznych wybierają w głosowaniu
tajnym pracownicy instytutu na okres 4 lat.
7.
Jeżeli liczba pracowników spełniających wymagania określone w ust. 3 przekracza liczbę
należnych im miejsc w radzie, przeprowadza się wybory, o których mowa w ust. 6.
8.
Tryb wyborów reguluje regulamin wyborów ustanowiony przez dyrektora instytutu po zasięgnięciu
opinii rady naukowej.
9.
Rada naukowa działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu.
10.
Członkowie rady naukowej zatrudnieni poza instytutem są obowiązani do nieujawniania
uzyskanych informacji, stanowiących tajemnicę instytutu w rozumieniu przepisów o zwalczaniu
nieuczciwej konkurencji.
Art. 31.
1.
Rada naukowa wybiera spośród swoich członków w głosowaniu tajnym przewodniczącego
i jego zastępców.
2.
Przewodniczącym rady naukowej może być osoba posiadająca tytuł naukowy lub stopień
naukowy doktora habilitowanego.
3.
Funkcja przewodniczącego rady naukowej i jego zastępcy nie może być łączona ze stanowiskiem
dyrektora, zastępcy dyrektora lub głównego księgowego.
4.
W posiedzeniu rady naukowej biorą udział dyrektor, przedstawiciel zakładowych organizacji
związkowych oraz inne osoby zaproszone przez przewodniczącego rady naukowej.
Art. 32.
1.
Z tytułu działalności w radzie naukowej nie przysługuje dodatkowe wynagrodzenie.
2.
Członkom rady naukowej mającym inne miejsce zamieszkania niż miejsce posiedzeń rady
przysługują diety, zwrot kosztów podróży i noclegów związanych z uczestnictwem w tych
posiedzeniach, na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy.
Rozdział 6
Rada Główna Instytutów Badawczych
Art. 33.
1.
Instytuty mogą utworzyć Radę Główną Instytutów Badawczych jako wybieralny organ przedstawicielski
tych instytutów.
2.
Rada Główna Instytutów Badawczych działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu.
3.
Kadencja Rady Głównej Instytutów Badawczych trwa 3 lata.
4.
Rada Główna Instytutów Badawczych składa się z trzydziestu jeden członków wybieranych
przez elektorów.
5.
Elektorzy wybierani są przez rady naukowe spośród pracowników tych instytutów. Rada
naukowa instytutu, który zatrudnia do dwustu pięćdziesięciu pracowników, wybiera jednego
elektora, a rada naukowa instytutu zatrudniającego powyżej dwustu pięćdziesięciu pracowników
- dwóch elektorów.
6.
Rada Główna Instytutów Badawczych opracowuje opinie i wnioski w sprawach polityki
naukowej i naukowo-technicznej państwa oraz w sprawach warunków i zasad działania
instytutów, które przedstawia w szczególności Radzie Ministrów, ministrowi właściwemu
do spraw nauki oraz ministrom nadzorującym.
Rozdział 7
Nadzór nad działalnością instytutu
Art. 34.
1.
Do kompetencji ministra właściwego do spraw nauki należy ocena poziomu naukowego instytutu
i jakości prowadzonych w nim badań naukowych i prac rozwojowych oraz zgodności działalności
instytutu z zadaniami określonymi w art. 2 ust. 1 i 2.
2.
Podstawą oceny jest ewaluacja przeprowadzana przez Komitet, w trybie określonym w
ustawie z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki.
Art. 35.1 orzeczenie
1.
Minister nadzorujący sprawuje nadzór nad zgodnością działań instytutu z przepisami
prawa i statutem oraz realizacją przez instytut podstawowych zadań instytutu określonych
w art. 2 ust. 1. Minister nadzorujący może żądać informacji i wyjaśnień od organów
instytutu, a także dokonywać audytu i doraźnej kontroli działalności instytutu.
2.
Kontrola, o której mowa w ust. 1, obejmuje badanie zgodności działania organów instytutu
z przepisami prawa lub statutem oraz prawidłowości wydatkowania środków publicznych.
3.
W razie stwierdzenia nieprawidłowości w działalności organów instytutu, polegających
na naruszeniu prawa lub statutu oraz nieprawidłowości wydatkowania środków publicznych,
minister nadzorujący wydaje zalecenia pokontrolne i zobowiązuje w wystąpieniu pokontrolnym
dyrektora i przewodniczącego rady naukowej do ich realizacji w określonym terminie.
4.
Dyrektor instytutu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wystąpienia pokontrolnego
może zgłosić do ministra nadzorującego, na piśmie, zastrzeżenia do ustaleń i zaleceń
zawartych w wystąpieniu pokontrolnym.
Art. 36.
1.
Minister nadzorujący, nie rzadziej niż raz na 3 lata, przeprowadza audyt instytutu.
2.
Audyt instytutu jest przeprowadzany w celu dokonania oceny:
1)
działalności finansowej instytutu;
2)
organizacji i jakości pracy instytutu;
3)
jakości zarządzania instytutem.
3.
W celu dokonania audytu instytutu minister nadzorujący powołuje zespół w składzie
od trzech do pięciu osób.
4.
Wyniki prac zespołu są przedstawiane ministrowi nadzorującemu. Na ich podstawie minister
nadzorujący może podjąć czynności określone w art. 7 ust. 1, art. 9 ust. 2 lub art.
26. Minister nadzorujący może także zalecić dyrektorowi instytutu dokonanie czynności
naprawczych lub usprawniających działalność instytutu.
5.
Sprawozdanie z audytu instytutu minister nadzorujący ogłasza na stronie podmiotowej
ministra nadzorującego w Biuletynie Informacji Publicznej.
6.
Ministrowie nadzorujący instytuty, każdy w zakresie swojego działania, określą, w
drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb dokonywania audytu i kontroli instytutów,
w tym:
1)
sposób wykonywania i dokumentowania czynności kontrolnych oraz sporządzania protokołu
kontroli,
2)
tryb rozpatrywania uwag i zastrzeżeń instytutów
- mając na uwadze konieczność sprawnego i bezstronnego przeprowadzania audytu i kontroli.
Art. 37.
1.
Minister nadzorujący może nałożyć na instytut obowiązek wprowadzenia do jego planu
zadania lub wyznaczyć zadanie poza planem, zgodnie z zakresem działania określonym
w statucie instytutu, jeżeli jest to niezbędne ze względu na potrzeby obronności i
bezpieczeństwa publicznego, w przypadku stanu klęski żywiołowej lub w celu wykonania
zobowiązań międzynarodowych.
2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, minister nadzorujący zapewnia instytutowi
środki do wykonania zadania, chyba że wykonanie zadania następuje odpłatnie na podstawie
umowy ze stroną finansującą wykonanie zadania.
3.
Roczne sprawozdanie finansowe oraz informacje o zarządzaniu składnikami mienia trwałego
instytutu dyrektor podaje do informacji publicznej na stronie podmiotowej ministra
nadzorującego w Biuletynie Informacji Publicznej, niezwłocznie po zatwierdzeniu sprawozdania
przez tego ministra.
Rozdział 8
Centra naukowo-przemysłowe
Art. 38.
1.
Instytuty mogą współpracować w ramach centrów naukowo-przemysłowych, zwanych dalej
„centrami”. Warunkiem utworzenia centrum jest nawiązanie współpracy naukowo-gospodarczej
w celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 5, przez co najmniej jeden instytut
badawczy oraz co najmniej jedną jednostkę sektora gospodarczego.
2.
W skład centrów mogą wchodzić również uczelnie i instytuty naukowe Polskiej Akademii
Nauk oraz zagraniczne instytucje naukowe.
3.
Centra działają na podstawie umów zawartych między podmiotami wchodzącymi w skład
centrów.
4.
Umowa o utworzeniu centrum zawiera postanowienia dotyczące w szczególności:
1)
szczegółowych zadań centrum;
2)
struktury organizacyjnej centrum;
3)
sposobu reprezentacji centrum;
4)
sposobu finansowania zadań centrum;
5)
sposobu podejmowania decyzji przez organy centrum;
6)
odpowiedzialności podmiotów wchodzących w skład centrum za zobowiązania majątkowe
centrum.
5.
Do zadań centrów należy:
1)
wspieranie i koordynowanie działalności podmiotów wchodzących w skład centrum;
2)
współdziałanie w realizacji wdrożeń wyników prac naukowo-technicznych centrum;
3)
inicjowanie tworzenia i korzystania z dużej infrastruktury badawczej;
4)
organizowanie okresowej wymiany pracowników i studentów pomiędzy instytutami i uczelniami
a przedsiębiorcami;
5)
realizacja programów staży pracowników naukowych, posiadających stopień naukowy doktora,
w jednostkach centrów, ze szczególnym uwzględnieniem przedsiębiorców;
6)
inicjowanie i koordynowanie udziału instytutów, przedsiębiorców i uczelni w międzynarodowych
programach badawczych;
7)
pozyskiwanie i obsługa projektów badawczych międzynarodowych, wspólnych projektów
badawczych krajowych i finansowanych z funduszy europejskich.
6.
Centrum działa na zasadach zapewniających reprezentację podmiotów wchodzących w skład
centrum oraz przez swoje organy powołane na podstawie umowy.
7.
Podmioty wchodzące w skład centrum mogą współpracować w formie klastrów, parków technologicznych,
platform technologicznych i w innych formach organizowania się, odpowiadających celom
i przedmiotowi ich działalności.
Rozdział 9
Pracownicy instytutu
Art. 39.2 orzeczenia
1.
Instytut zatrudnia pracowników:
1)
naukowych;
2)
badawczo-technicznych;
3)
inżynieryjno-technicznych;
4)
administracyjno-ekonomicznych;
5)
bibliotecznych i pracowników dokumentacji naukowej;
6)
na stanowiskach robotniczych;
7)
obsługi i innych.
2.
W instytucie badawczym nie może istnieć stosunek podległości służbowej między małżonkami
oraz osobami pozostającymi ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia włącznie
lub powinowactwa pierwszego stopnia oraz w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.
3.
Instytuty prowadzące badania naukowe i prace rozwojowe w sferze związanej z ochroną
zdrowia zatrudniają, poza pracownikami, o których mowa w ust. 1, pracowników wykonujących
zawody medyczne.
4.
Żołnierze zawodowi oraz funkcjonariusze służb podlegających ministrowi właściwemu
do spraw wewnętrznych mogą zostać oddelegowani do pełnienia służby w instytucie badawczym.
Art. 40.
Do czasu pracy pracowników instytutów prowadzących badania naukowe i prace rozwojowe
w sferze związanej z ochroną zdrowia stosuje się odpowiednio przepisy działu I rozdziału 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej .
Art. 41.2 orzeczenia
Pracownikom naukowym i pracownikom badawczo-technicznym przysługuje urlop wypoczynkowy
w wymiarze 36 dni w ciągu roku.
Art. 42.1 orzeczenie
1.
Pracownikiem naukowym instytutu może być osoba posiadająca wymagane kwalifikacje naukowe,
określone w art. 43.
2.
Podstawowym obowiązkiem pracownika naukowego jest realizacja celów i zadań instytutu,
w tym prowadzenie działalności naukowej i rozwojowej.
Art. 43.
1.
Pracownikiem naukowym może być osoba zatrudniona na stanowisku:
1)
profesora zwyczajnego;
2)
profesora nadzwyczajnego;
3)
profesora wizytującego;
4)
adiunkta;
5)
asystenta.
2.
Na stanowisku profesora zwyczajnego może być zatrudniona osoba posiadająca tytuł naukowy
profesora.
3.
Na stanowisku profesora nadzwyczajnego może być zatrudniona osoba posiadająca tytuł
naukowy profesora, stopień naukowy doktora habilitowanego lub stopień naukowy doktora.
4.
Na stanowisku profesora wizytującego może być zatrudniona osoba, która jest pracownikiem
innej instytucji, posiada stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy
profesora, lub na stałe zamieszkuje za granicą i posiada co najmniej stopień naukowy
doktora.
5.
Na stanowisku adiunkta może być zatrudniona osoba posiadająca stopień naukowy doktora.
6.
Na stanowisku asystenta może być zatrudniona osoba posiadająca tytuł zawodowy magistra
lub równorzędny.
7.
Zatrudnienie pracownika naukowego jest poprzedzone konkursem. Kryteria i tryb przeprowadzania
i ogłaszania konkursu określa statut instytutu. Ogłoszenie o konkursie zamieszcza
się także na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw nauki w Biuletynie Informacji
Publicznej.
8.
Przepisu ust. 7 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy służb podległych
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
Art. 44.3 orzeczenia
1.
Stosunek pracy z pracownikami naukowymi nawiązuje się na podstawie umowy o pracę,
z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Nawiązanie stosunku pracy na czas nieokreślony na stanowisku profesora zwyczajnego
lub profesora nadzwyczajnego z pracownikiem naukowym posiadającym tytuł naukowy profesora
może nastąpić na podstawie mianowania. Mianowania dokonuje dyrektor. Osobę pełniącą
funkcję dyrektora na stanowisko profesora mianuje minister nadzorujący instytut.
3.
Pracownicy naukowi podlegają okresowym ocenom dorobku naukowego i technicznego, dokonywanym
przez radę naukową. Rada naukowa, dokonując oceny, uwzględnia w szczególności liczbę
i jakość patentów, wdrożeń, publikacji naukowych oraz prowadzonych i planowanych badań
naukowych lub prac rozwojowych.
4.
Pracownicy zatrudnieni na stanowiskach profesora zwyczajnego i profesora nadzwyczajnego
podlegają ocenom nie rzadziej niż raz na 4 lata, a pracownicy zatrudnieni na stanowiskach
asystenta i adiunkta nie rzadziej niż raz na 2 lata. Tryb oceny okresowej określa
regulamin ustanowiony przez dyrektora.
5.
Do obowiązków pracownika naukowego należy realizacja zadań statutowych instytutu,
w szczególności poprzez:
1)
twórczą działalność naukową polegającą na rozwiązywaniu problemów naukowych;
2)
wprowadzanie do praktyki wyników badań naukowych lub prac rozwojowych;
3)
podnoszenie swoich kwalifikacji;
4)
upowszechnianie osiągnięć nauki, w tym poprzez publikacje oraz aktywny udział w życiu
naukowym;
5)
kształcenie kadry naukowej;
6)
udział w pracach organizacyjnych instytutu związanych z prowadzonymi badaniami naukowymi
lub pracami rozwojowymi oraz działalnością dydaktyczną lub artystyczną, a w instytucie
nadzorowanym przez ministra właściwego do spraw zdrowia - także udzielanie świadczeń
zdrowotnych w zakładzie opieki zdrowotnej prowadzonym przez ten instytut.
6.
Do pracowników zatrudnionych na stanowisku asystenta nie stosuje się przepisu ust.
5 pkt 5.
Art. 45.3 orzeczenia
1.
Stosunek pracy z mianowanym pracownikiem naukowym może ulec rozwiązaniu w każdym czasie
w drodze porozumienia stron.
2.
Rozwiązanie stosunku pracy z mianowanym pracownikiem naukowym, z zachowaniem trzymiesięcznego
okresu wypowiedzenia, może nastąpić w przypadku:
1)
czasowej niezdolności do pracy spowodowanej chorobą, jeżeli okres tej niezdolności
przekracza okres zasiłkowy, a w przypadku stwierdzenia przez uprawnionego lekarza
poprawy stanu zdrowia i możliwości powrotu do pracy, jeżeli okres ten przekracza 2
lata;
2)
wszczęcia postępowania w sprawie likwidacji instytutu;
3)
otrzymania przez mianowanego pracownika naukowego dwóch kolejnych ocen negatywnych,
o których mowa w art. 44 ust. 3;
4)
podjęcia dodatkowego zatrudnienia lub prowadzenia działalności gospodarczej bez uzyskania
zgody dyrektora, o której mowa w art. 47 ust. 1.
3.
Rozwiązanie stosunku pracy z mianowanym pracownikiem naukowym bez wypowiedzenia może
nastąpić w przypadku:
1)
trwałej utraty zdolności do pracy na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej orzeczeniem
lekarza orzecznika, w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych, jeżeli nie ma możliwości zatrudnienia pracownika na innym stanowisku,
odpowiednim do jego stanu zdrowia i kwalifikacji zawodowych, albo gdy pracownik odmawia
przejścia do takiej pracy;
2)
niedostarczenia w wyznaczonym terminie orzeczenia potwierdzającego zdolność do pracy
na zajmowanym stanowisku, wydanego przez lekarza prowadzącego badania okresowe lub
kontrolne;
3)
dopuszczenia się przez niego:
a)
czynu określonego w art. 115 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych , stwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądu,
b)
stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem komisji dyscyplinarnej na podstawie opinii komisji
do spraw etyki w nauce, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk:
-
-przywłaszczenia sobie autorstwa albo wprowadzenia w błąd co do autorstwa całości lub części cudzego utworu albo artystycznego wykonania,
-
-rozpowszechnienia, bez podania nazwiska lub pseudonimu twórcy, cudzego utworu w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania,
-
-rozpowszechnienia, bez podania nazwiska lub pseudonimu twórcy, cudzego artystycznego wykonania albo publicznego zniekształcenia takiego utworu, artystycznego wykonania, fonogramu, wideogramu lub nadania,
-
-innego sposobu naruszenia cudzych praw autorskich lub praw pokrewnych,
-
-fałszowania badań lub wyników badań naukowych,
-
-innego oszustwa naukowego;
4)
skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo.
4.
Stosunek pracy z mianowanym pracownikiem naukowym może być rozwiązany również z innych
ważnych przyczyn, po uzyskaniu zgody rady naukowej instytutu.
Art. 46.2 orzeczenia
1.
Stosunek pracy mianowanego pracownika naukowego wygasa z mocy prawa w przypadku:
1)
stwierdzenia, że mianowanie nastąpiło na podstawie fałszywych lub nieważnych dokumentów;
2)
prawomocnego orzeczenia przez sąd utraty praw publicznych;
3)
prawomocnego orzeczenia środka karnego w postaci zakazu zajmowania określonego stanowiska,
w przypadku gdy orzeczenie to dotyczy wykonywania obowiązków pracownika naukowego;
4)
upływu trzymiesięcznego okresu nieobecności w pracy z powodu tymczasowego aresztowania;
5)
odbywania kary pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności;
6)
upływu okresu mianowania;
7)
śmierci pracownika naukowego.
2.
Stosunek pracy mianowanego pracownika naukowego zatrudnionego na stanowisku profesora
zwyczajnego lub profesora nadzwyczajnego wygasa z końcem roku, w którym ukończył on
70. rok życia.
3.
Wygaśnięcie stosunku pracy stwierdza dyrektor.
4.
Stosunek pracy mianowanego pracownika naukowego pełniącego funkcję dyrektora, z końcem
roku, w którym ukończył on 70. rok życia, przekształca się - na czas pozostały do
zakończenia pełnienia tej funkcji - w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę.
Art. 47.4 orzeczenia
1.
Wykonywanie przez pracownika naukowego dodatkowego zatrudnienia w ramach stosunku
pracy lub prowadzenie działalności gospodarczej, bez uzyskania wcześniejszej zgody
dyrektora, stanowi podstawę do rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem w instytucie
będącym podstawowym miejscem pracy.
2.
Osoby zatrudnione na stanowisku dyrektora instytutu mogą podejmować dodatkowe zatrudnienie
w ramach stosunku pracy lub prowadzić działalność gospodarczą, za zgodą ministra nadzorującego.
Wykonywanie przez dyrektora dodatkowego zatrudnienia w ramach stosunku pracy lub prowadzenie
działalności gospodarczej bez zgody ministra nadzorującego powoduje wygaśnięcie powołania,
o którym mowa w art. 24 ust. 2.
3.
Wypowiedzenia stosunku pracy, o którym mowa w ust. 1, dokonuje dyrektor, a wygaśnięcie
powołania, o którym mowa w ust. 2, stwierdza minister nadzorujący.
4.
Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do pracowników naukowych podejmujących zatrudnienie
w ramach stosunku pracy:
1)
w urzędach, o których mowa w art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 i 4a ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach
urzędów państwowych ;
2)
w organach towarzystw naukowych i zawodowych;
3)
w organach wymiaru sprawiedliwości;
4)
w instytucjach kultury;
5)
we władzach Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności.
5.
Pracownika naukowego w okresie trwania stosunku pracy obowiązuje zakaz prowadzenia
działalności konkurencyjnej wobec instytutu, określony w odrębnej umowie.
6.
Wykonywanie przez pracownika naukowego działalności konkurencyjnej stanowi podstawę
do rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem w instytucie będącym podstawowym miejscem
pracy.
7.
Przepisy ust. 1 i 3-6 mają zastosowanie do pracowników instytutu, o których mowa w
art. 39 ust. 1 pkt 2 i 3.
Art. 48.
1.
Podstawowym obowiązkiem pracownika badawczo-technicznego jest realizacja celów i zadań
instytutu, a w szczególności aktywne współdziałanie w rozwiązywaniu problemów naukowo-technicznych,
prowadzenie prac zmierzających do ich praktycznych zastosowań oraz uczestniczenie
w ich wdrażaniu i upowszechnianiu.
2.
Do obowiązków pracownika badawczo-technicznego należy realizacja zadań statutowych
instytutu, w szczególności poprzez:
1)
współuczestniczenie w rozwiązywaniu problemów naukowych realizowanych przez instytut;
2)
przystosowywanie rezultatów badań do potrzeb praktyki;
3)
prowadzenie prac w dziedzinie projektów, konstrukcji, technologii, organizacji, metod
leczniczych i udział we wprowadzaniu ich do praktyki;
4)
prowadzenie prac doświadczalnych;
5)
prowadzenie prac związanych z ochroną własności przemysłowej, praw autorskich i wynalazczości;
6)
uczestniczenie w pracach organizacyjnych związanych z działalnością, o której mowa
w pkt 1 -4.
Art. 49.
1.
Pracownikiem badawczo-technicznym jest osoba zatrudniona na stanowisku:
1)
głównego specjalisty badawczo-technicznego;
2)
starszego specjalisty badawczo-technicznego;
3)
specjalisty badawczo-technicznego.
2.
Na stanowisku badawczo-technicznym może być zatrudniona osoba posiadająca wykształcenie
wyższe. Dodatkowe kwalifikacje na stanowiska badawczo-techniczne ustala dyrektor po
zasięgnięciu opinii rady naukowej oraz zakładowych organizacji związkowych.
3.
Nabór pracowników badawczo-technicznych na stanowiska przewidziane dla żołnierzy zawodowych
oraz funkcjonariuszy służb podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych
odbywa się na zasadach określonych w przepisach właściwych dla tych służb.
Art. 50.
Pracownicy badawczo-techniczni podlegają okresowym ocenom, nie rzadziej niż raz na
2 lata. Do przeprowadzanej oceny stosuje się odpowiednio art. 44 ust. 3.
Art. 51.1 orzeczenie
Pracownicy naukowi i badawczo-techniczni ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną za
rażące naruszenie obowiązków lub uchybienie godności pracownika nauki.
Art. 52.
1.
Karami dyscyplinarnymi pracownika naukowego i badawczo-technicznego są:
1)
upomnienie;
2)
nagana;
3)
nagana z pozbawieniem prawa do pełnienia funkcji kierowniczych w instytucie na okres
do 5 lat.
2.
Odpis orzeczenia o udzieleniu kary dyscyplinarnej z uzasadnieniem włącza się do akt
osobowych pracownika naukowego lub badawczo-technicznego.
Art. 53.
1.
Karę upomnienia za przewinienia dyscyplinarne mniejszej wagi nakłada dyrektor po uprzednim
wysłuchaniu pracownika naukowego lub badawczo-technicznego.
2.
Pracownik naukowy lub badawczo-techniczny ukarany przez dyrektora karą upomnienia
może wnieść odwołanie do komisji dyscyplinarnej. Odwołanie wnosi się w terminie 14
dni od dnia doręczenia zawiadomienia o ukaraniu.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, komisja nie może wymierzyć kary surowszej.
Art. 54.1 orzeczenie
1.
W sprawach dyscyplinarnych pracowników naukowych lub badawczo-technicznych orzekają:
1)
w pierwszej instancji - komisja dyscyplinarna w instytucie w składzie trzech członków;
2)
w drugiej instancji - komisja dyscyplinarna do spraw pracowników naukowych i badawczo-technicznych
instytutów przy ministrze właściwym do spraw nauki w składzie trzech członków.
2.
W składzie orzekającym komisji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, co najmniej jeden z
członków powinien posiadać tytuł zawodowy magistra prawa.
3.
Przewodniczącym składu orzekającego powinien być pracownik naukowy zatrudniony na
stanowisku nie niższym niż obwiniony.
Art. 55.
1.
Komisja dyscyplinarna, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1, pochodzi z wyboru. Tryb
wyboru określa statut instytutu.
2.
Komisję dyscyplinarną, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2, powołuje minister właściwy
do spraw nauki.
3.
Komisje dyscyplinarne, o których mowa w art. 54 ust. 1, są niezawisłe w zakresie orzekania.
4.
Komisje dyscyplinarne, o których mowa w art. 54 ust. 1, rozstrzygają samodzielnie
wszelkie zagadnienia faktyczne oraz prawne i nie są związane rozstrzygnięciami innych
organów stosujących prawo, z wyjątkiem prawomocnego skazującego wyroku sądu oraz opinii
komisji do spraw etyki w nauce, o której mowa w ust. 5.
5.
W sprawach naruszeń dyscyplinarnych, które stanowią naruszenie zasad etyki w nauce,
w szczególności w sprawach określonych w art. 56 ust. 3 pkt 1-4, komisja dyscyplinarna
może zwrócić się o wydanie opinii do komisji do spraw etyki w nauce, o której mowa
w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk. Opinia komisji do spraw etyki w nauce wiąże komisję dyscyplinarną drugiej instancji
w ustaleniu treści naruszenia.
6.
Postanowienia i orzeczenia składu orzekającego zapadają zwykłą większością głosów.
7.
Kadencja komisji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1, trwa 4 lata.
8.
Kadencja komisji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2, trwa 4 lata.
9.
Obsługę komisji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2, wykonują komórki
organizacyjne urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw nauki.
Art. 56.
1.
Postępowanie dyscyplinarne komisja dyscyplinarna wszczyna na wniosek rzecznika dyscyplinarnego.
2.
Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie 6 miesięcy od dnia powzięcia,
odpowiednio przez dyrektora lub ministra nadzorującego, wiadomości o popełnieniu czynu
uzasadniającego nałożenie kary oraz po upływie 5 lat od dnia popełnienia tego czynu.
Jeżeli czyn stanowi przestępstwo, okres ten nie może być krótszy od okresu przedawnienia
ścigania tego przestępstwa, z zastrzeżeniem ust. 3.
3.
Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające z urzędu, w przypadku gdy
pracownikowi naukowemu lub badawczo-technicznemu zarzuca się popełnienie czynu polegającego
na:
1)
przywłaszczeniu sobie autorstwa albo wprowadzeniu w błąd co do autorstwa całości lub
części cudzego utworu;
2)
rozpowszechnieniu, bez podania nazwiska lub pseudonimu twórcy, cudzego utworu w wersji
oryginalnej albo w postaci opracowania;
3)
naruszeniu cudzych praw autorskich lub praw pokrewnych w inny sposób;
4)
fałszowaniu badań lub wyników badań naukowych i prac rozwojowych lub dokonaniu innego
oszustwa naukowego;
5)
przyjmowaniu, w związku z pełnieniem funkcji lub zajmowaniem stanowiska w instytucie,
korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy;
6)
powoływaniu się na wpływy w instytucie, instytucji państwowej lub samorządowej albo
wywoływaniu przekonania innej osoby lub utwierdzaniu jej w przekonaniu o istnieniu
takich wpływów i podjęciu się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść
majątkową lub osobistą albo jej obietnicę;
7)
udzieleniu albo obiecywaniu udzielenia korzyści majątkowej lub osobistej w zamian
za pośrednictwo w załatwieniu sprawy w instytucie, polegające na wywarciu wpływu na
decyzję, działanie lub zaniechanie osoby pełniącej funkcję lub zajmującej stanowisko
w instytucie, w związku z pełnieniem tej funkcji lub zajmowaniem stanowiska.
4.
Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 2, wszczęto postępowanie dyscyplinarne, karalność
czynu uzasadniającego nałożenie kary ustaje z upływem 2 lat od dnia wszczęcia postępowania.
5.
Nie stosuje się przedawnienia w odniesieniu do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego
wobec pracownika naukowego lub badawczo-technicznego, któremu zarzuca się popełnienie
czynu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1-5.
6.
Kary dyscyplinarne określone w art. 52 ust. 1 ulegają zatarciu, a odpis orzeczenia
o ukaraniu, dołączony do akt osobowych pracownika naukowego lub badawczo-technicznego,
podlega usunięciu po upływie 3 lat, a w przypadku kary określonej w art. 52 ust. 1
pkt 3 po upływie 5 lat od dnia doręczenia mu prawomocnego orzeczenia o ukaraniu, jeżeli
w tym okresie nie został on ukarany dyscyplinarnie lub prawomocnie skazany za przestępstwo
umyślne.
Art. 57.
1.
Rzecznika dyscyplinarnego w instytucie powołuje rada naukowa instytutu, a rzecznika
dyscyplinarnego przy komisji, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2 - minister właściwy
do spraw nauki, spośród pracowników naukowych posiadających co najmniej stopień naukowy
doktora habilitowanego.
2.
W przypadku powzięcia przez organ, który powołał rzecznika dyscyplinarnego, wiadomości
o popełnieniu czynu uzasadniającego odpowiedzialność dyscyplinarną, organ niezwłocznie
poleca rzecznikowi dyscyplinarnemu wszczęcie postępowania wyjaśniającego.
3.
Rzecznik dyscyplinarny jest związany poleceniami organu, który go powołał.
4.
Kadencja rzecznika dyscyplinarnego powoływanego przez radę naukową instytutu trwa
4 lata.
5.
Kadencja rzecznika dyscyplinarnego powoływanego przez ministra właściwego do spraw
nauki trwa 4 lata.
Art. 58.
1.
Obwiniony ma prawo do korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy.
2.
W przypadku gdy obwiniony uchyla się od uczestnictwa w postępowaniu, postępowanie
może toczyć się pod jego nieobecność.
3.
Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej w instytucie strony mogą się odwołać do komisji,
o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia
wraz z uzasadnieniem.
4.
Od prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 54 ust. 1
pkt 2, stronom służy odwołanie do Sądu Apelacyjnego w Warszawie
-
-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Do odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące apelacji. Od orzeczenia Sądu Apelacyjnego nie służy skarga kasacyjna.
5.
O prawomocnym orzeczeniu w sprawach naruszeń, o których mowa w art. 56 ust. 3 pkt
1 -4, komisja dyscyplinarna przekazuje informację do wiadomości organu przyznającego
środki finansowe na naukę.
6.
Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem można wznowić, jeżeli:
1)
w związku z postępowaniem dopuszczono się rażącego naruszenia prawa, a istnieje uzasadniona
podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia;
2)
po wydaniu orzeczenia ujawniły się nowe fakty lub dowody nieznane w chwili jego wydania,
wskazujące na to, że obwiniony jest niewinny, skazano go za popełnienie innego czynu
lub komisja bezpodstawnie umorzyła postępowanie;
3)
w trakcie postępowania naruszono przepisy, przez co uniemożliwiono lub w poważnym
stopniu utrudniono obwinionemu korzystanie z prawa do obrony, albo skład komisji nie
odpowiadał warunkom określonym w art. 54, albo zasiadała w niej osoba podlegająca
wyłączeniu.
7.
Wznowienie nie może nastąpić z przyczyny wymienionej w ust. 6 pkt 1, jeżeli była ona
przedmiotem rozpoznania przez sąd apelacyjny w trybie określonym w ust. 4.
8.
Wznowienie postępowania dyscyplinarnego na niekorzyść obwinionego nie jest dopuszczalne
po jego śmierci albo po upływie 3 lat od popełnienia czynu będącego podstawą orzeczenia,
a gdy czyn stanowił przestępstwo - po upływie okresu przedawnienia ścigania tego przestępstwa
lub w razie wykonania kary i jej zatarcia.
9.
Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego mogą składać, w terminie 30 dni
od dnia powzięcia wiadomości o przyczynie uzasadniającej wznowienie: obwiniony, obrońca,
rzecznik dyscyplinarny, a po śmierci obwinionego lub gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości
co do jego poczytalności - także jego małżonek, krewny w linii prostej, brat lub siostra.
Art. 59.
1.
Dyrektor może zawiesić w pełnieniu obowiązków pracownika naukowego lub badawczo-technicznego,
przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne lub dyscyplinarne, a także w toku postępowania
wyjaśniającego, jeżeli ze względu na wagę i wiarygodność przedstawionych zarzutów
celowe jest odsunięcie go od wykonywania obowiązków.
2.
Pracownik naukowy lub badawczo-techniczny zostaje z mocy prawa zawieszony w pełnieniu
obowiązków z dniem jego tymczasowego aresztowania.
3.
Zawieszenie w pełnieniu obowiązków nie może trwać dłużej niż 6 miesięcy, chyba że
przeciwko pracownikowi naukowemu lub badawczo-technicznemu toczy się nadal postępowanie
karne.
Art. 60.
1.
Wynagrodzenie zasadnicze pracownika naukowego lub badawczo-technicznego w okresie
zawieszenia w pełnieniu obowiązków może ulec obniżeniu, a tymczasowo aresztowanego
ulega ograniczeniu najwyżej do połowy, w zależności od stanu rodzinnego pracownika
naukowego lub badawczo-technicznego, począwszy od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego
następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zawieszenie. W okresie zawieszenia w
pełnieniu obowiązków nie przysługują dodatki do wynagrodzenia oraz wynagrodzenie za
godziny ponadwymiarowe.
2.
Jeżeli postępowanie dyscyplinarne lub karne zakończy się umorzeniem z braku dowodów
winy albo wydaniem orzeczenia lub wyroku uniewinniającego, pracownikowi naukowemu
lub badawczo-technicznemu należy wypłacić pozostałą część pełnego wynagrodzenia.
Art. 61.
Minister właściwy do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb
postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego, w tym przebieg postępowania
wyjaśniającego i dyscyplinarnego, możliwość zawieszania i wznawiania postępowania
dyscyplinarnego, sposób i warunki wzywania i przesłuchiwania obwinionego, świadków
i biegłych oraz przeprowadzania innych dowodów, a także sposób wykonywania kar dyscyplinarnych
i ich zatarcia, z zachowaniem przejrzystości tych postępowań oraz zapewnieniem bezstronności
osób przeprowadzających te postępowania.
Art. 62.
Do postępowania dyscyplinarnego wobec pracowników naukowych i badawczo-technicznych
w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem art. 82 tego kodeksu.
Art. 63.
Zasady wynagradzania pracowników instytutu określa się w zakładowym układzie zbiorowym
pracy lub w zakładowym regulaminie wynagradzania.
Art. 64.
Zasady wynagradzania, zasady określania okresów pracy i innych uprawnień do dodatku
za wysługę lat oraz do nagrody jubileuszowej, zasady określania czasu pracy, uprawnienia
związane z pracą w warunkach uciążliwych lub szkodliwych, przepisy emerytalne, uprawnienia
do odprawy, wynagrodzenie za okres niezdolności do pracy, czasu choroby lub innej
usprawiedliwionej nieobecności w pracy oraz uprawnienia urlopowe dla pracowników instytutów
będących jednocześnie żołnierzami zawodowymi lub funkcjonariuszami służb nadzorowanych
przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych określają przepisy właściwe dla tych
służb.
Art. 65.2 orzeczenia
W sprawach dotyczących stosunku pracy pracowników instytutu, nieuregulowanych w ustawie,
stosuje się przepisy Kodeksu pracy.
Art. 66.
Przepisy art. 23, art. 25-32, art. 39 i art. 41 -50 stosuje się odpowiednio do państwowych
jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Sprawiedliwości, prowadzących działalność
naukową i badawczo-rozwojową.
Rozdział 10
Przepis końcowy
Art. 67.
Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 kwietnia 2010 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące system
nauki .
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r.
Nr 281, poz. 2782, z 2005 r. Nr 130, poz. 1087, Nr 169, poz. 1420 i Nr 175, poz. 1459,
z 2006 r. Nr 64, poz. 456, Nr 104, poz. 708 i Nr 220, poz. 1600 i 1601, z 2007 r.
Nr 173, poz. 1218, z 2008 r. Nr 59, poz. 369 i Nr 220, poz. 1412, z 2009 r. Nr 19,
poz. 100, Nr 42, poz. 335 i 340, Nr 98, poz. 817, Nr 161, poz. 1279 i 1281 i Nr 206,
poz. 1590 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 146 i Nr 47, poz. 278.
2)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1996 r. Nr 156, poz. 775, z
1997 r. Nr 106, poz. 673, Nr 115, poz. 741 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 155, poz.
1014, z 2000 r. Nr 48, poz. 550, z 2001 r. Nr 4, poz. 26, z 2002 r. Nr 25, poz. 253
i Nr 240, poz. 2055, z 2004 r. Nr 99, poz. 1001, Nr 123, poz. 1291 i Nr 273, poz.
2703, z 2005 r. Nr 169, poz. 1417 i Nr 183, poz. 1538, z 2006 r. Nr 107, poz. 721
oraz z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 i Nr 206, poz. 1590.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 240, poz. 2055, z 2004 r. Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 167, poz. 1399, z 2006 r.
Nr 107, poz. 721 i Nr 220, poz. 1600, z 2008 r. Nr 180, poz. 1109 oraz z 2009 r. Nr
157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1707.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1996 r.
Nr 118, poz. 561, Nr 139, poz. 647 i Nr 147, poz. 686, z 1997 r. Nr 82, poz. 518 i
Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 75, poz. 486 i Nr 113, poz. 717, z 2002 r. Nr 135,
poz. 1146, z 2003 r. Nr 213, poz. 2081, z 2005 r. Nr 249, poz. 2104, z 2007 r. Nr
69, poz. 467 i Nr 89, poz. 589, z 2008 r. Nr 86, poz. 522 i Nr 237, poz. 1654 i 1656
oraz z 2009 r. Nr 157, poz. 1241.
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r.
Nr 123, poz. 849, Nr 166, poz. 1172, Nr 176, poz. 1240 i Nr 181, poz. 1290, z 2008 r.
Nr 171, poz. 1056 i Nr 234, poz. 1570 oraz z 2009 r. Nr 19, poz. 100, Nr 76, poz.
641, Nr 98, poz. 817, Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1707.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r.
Nr 94, poz. 658 i Nr 121, poz. 843, z 2007 r. Nr 99, poz. 662 i Nr 181, poz. 1293
oraz z 2009 r. Nr 157, poz. 1241.
7)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071, Nr 123, poz. 1353 i Nr 128, poz. 1403, z 2002 r. Nr 1, poz. 18,
Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052, z 2003 r. Nr 228, poz. 2256, z 2005 r. Nr 10,
poz. 71 i Nr 169, poz. 1417, z 2006 r. Nr 45, poz. 319, Nr 170, poz. 1218, Nr 218,
poz. 1592 i Nr 220, poz. 1600, z 2007 r. Nr 89, poz. 589 oraz z 2008 r. Nr 157, poz.
976 i Nr 227, poz. 1505.