Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 23 stycznia 2008 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo ochrony środowiska
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska
- Tytuł I - Przepisy ogólne
- Dział I - Zakres obowiązywania ustawy
- Dział II - Definicje i zasady ogólne
- Dział III - Polityka ekologiczna oraz programy ochrony środowiska
- Dział IV - Informacje o środowisku
- Dział V - Udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska
- Dział VI - Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko
- Dział VII - Ochrona środowiska w zagospodarowaniu przestrzennym i przy realizacji inwestycji
- Dział VIII - Edukacja ekologiczna, badania z zakresu ochrony środowiska oraz reklama
- Tytuł II - Ochrona zasobów środowiska
- Dział I - Przepisy ogólne
- Dział II - Ochrona powietrza
- Dział III - Ochrona wód
- Dział IV - Ochrona powierzchni ziemi
- Dział V - Ochrona przed hałasem
- Dział VI - Ochrona przed polami elektromagnetycznymi
- Dział VII - Ochrona kopalin
- Dział VIII - Ochrona zwierząt oraz roślin
- Dział IX - Ograniczanie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną środowiska
- Tytuł III - Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom
- Dział I - Przepisy ogólne
- Dział II - Instalacje, urządzenia, substancje oraz produkty
- Dział III - Drogi, linie kolejowe, linie tramwajowe, lotniska oraz porty
- Dział IV - Pozwolenia na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii
- Dział IVA - Krajowy Rejestr Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń
- Dział V - Przeglądy ekologiczne
- Tytuł IV - Poważne awarie
- Tytuł V - Środki finansowo-prawne
- Tytuł VI - Odpowiedzialność w ochronie środowiska
- Tytuł VII - Organy administracji oraz instytucje ochrony środowiska
- Tytuł VIII - Programy dostosowawcze
- Tytuł IX - Przepis końcowy
- Tytuł I - Przepisy ogólne
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne ,
2)
ustawą z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu ,
3)
ustawą z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta
miasta ,
4)
ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju
sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ,
5)
ustawą z dnia 23 listopada 2002 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska i ustawy
- Prawo wodne ,
6)
ustawą z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do
zalesienia oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska ,
7)
ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ,
8)
ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
inwestycji w zakresie dróg krajowych ,
9)
ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ,
10)
ustawą z dnia 29 sierpnia 2003 r. o zmianie ustawy o restrukturyzacji finansowej górnictwa
siarki oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska ,
11)
ustawą z dnia 3 października 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz
niektórych innych ustaw ,
12)
ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o autostradach płatnych oraz o
zmianie niektórych ustaw ,
13)
ustawą z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych ,
14)
ustawą z dnia 19 lutego 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych
innych ustaw ,
15)
ustawą z dnia 12 marca 2004 r. o krajowym systemie ekozarządzania i audytu (EMAS) ,
16)
ustawą z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz ustawy
- Prawo ochrony środowiska ,
17)
ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ,
18)
ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku
z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej ,
19)
ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową ,
20)
ustawą z dnia 25 listopada 2004 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz o
zmianie niektórych ustaw ,
21)
ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów
cieplarnianych i innych substancji ,
22)
ustawą z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji ,
23)
ustawą z dnia 4 marca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz ustawy -
Prawo ochrony środowiska ,
24)
ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych
innych ustaw ,
25)
ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych
ustaw ,
26)
ustawą z dnia 17 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy o służbie cywilnej oraz niektórych
innych ustaw ,
27)
ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych ,
28)
ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. o przeprowadzaniu konkursów na stanowiska kierowników
centralnych urzędów administracji rządowej, prezesów agencji państwowych oraz prezesów
zarządów państwowych funduszy celowych ,
29)
ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach
ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych ,
30)
ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym ,
31)
ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych
innych ustaw ,
32)
ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w
podziale zadań i kompetencji administracji terenowej ,
33)
ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym ,
34)
ustawą z dnia 24 lutego 2006 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych
innych ustaw - ujętych w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie
ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo ochrony środowiska ,
35)
ustawą z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach
państwowych ,
36)
ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych ,
37)
ustawą z dnia 8 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych
innych ustaw ,
38)
ustawą z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne, ustawy -
Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o systemie oceny zgodności ,
39)
ustawą z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie ,
40)
ustawą z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz
niektórych innych ustaw ,
41)
ustawą z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów ,
42)
ustawą z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu ,
43)
ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem
Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej ,
44)
ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie i uchyleniu niektórych upoważnień do wydawania
aktów wykonawczych z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej ,
45)
ustawą z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych
innych ustaw oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 2 stycznia 2008 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 220 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne , który stanowi:
„
Art. 220.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem:
1)
art. 2 ust. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.,
2)
art. 89 ust. 1, 3 i 4, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
”
;
2)
art. 235 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz
Agencji Wywiadu , który stanowi:
„
Art. 235.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227
i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
3)
art. 102 ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza
i prezydenta miasta , który stanowi:
„
Art. 102.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.
28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów
stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem
kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.
”
;
4)
art. 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo
o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , który stanowi:
„
Art. 106.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem przepisów art. 8 pkt
1 i 2, art. 10 pkt 2 i 3, art. 84 pkt 1, art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 88, art. 90
§ 1, art. 91 i art. 92, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
5)
art. 3-5, 7 i 8 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony
środowiska i ustawy - Prawo wodne , które stanowią:
„
Art. 3.4 orzeczenia
1.
Zakłady, które dokonywały poboru wody na potrzeby energetyki wodnej i zwróciły taką
samą ilość wody, nie gorszej jakości, od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia wejścia w
życie niniejszej ustawy, nie uiszczają należnej za ten okres opłaty za pobór wody.
2.
Uiszczone opłaty, o których mowa w ust. 1, zalicza się na poczet przyszłych opłat
za korzystanie ze środowiska.
Art. 4.
Opłaty za wprowadzanie ścieków, należne od podmiotów, które dokonywały wprowadzenia
ścieków, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. f ustawy wymienionej w art. 1, do wód
od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, ulegają umorzeniu
z mocy prawa.
Art. 5.
1.
Podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do uiszczenia opłaty za wprowadzanie
ścieków do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia i jednocześnie realizujący zadania
własne gminy w zakresie odprowadzania ścieków może wystąpić z wnioskiem o odroczenie
terminu jej płatności na zasadach określonych w art. 317 ust. 1a ustawy, o której
mowa w art. 1, także przed dniem zatwierdzenia przez Radę Ministrów krajowego programu
oczyszczania ścieków komunalnych, o którym mowa w art. 43 ust. 3 ustawy wymienionej
w art. 2.
2.
W przypadkach określonych w ust. 1 marszałek województwa zawiesza postępowanie, w
przedmiocie odroczenia terminu płatności opłaty, do dnia zatwierdzenia przez Radę
Ministrów krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych.
3.
Odroczenie terminu płatności opłaty, o którym mowa w ust. 1, dotyczy opłaty należnej
od dnia 1 stycznia 2002 r.
”
„
Art. 7.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2002 r. - Prawo ochrony środowiska zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie art. 1
pkt 6 lit. b ustawy, o ile nie są z nią sprzeczne, jednak nie dłużej niż przez okres
6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.
Art. 8.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
6)
art. 5 ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych
do zalesienia oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska , który stanowi:
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3, który
wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 31 stycznia 2003 r.
”
;
7)
art. 89 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , który stanowi:
„
Art. 89.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
8)
art. 45 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i
realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych , który stanowi:
„
Art. 45.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia i traci moc, z wyjątkiem
rozdziału 6, z dniem 31 grudnia 2013 r.
”
;
9)
art. 151 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami , który stanowi:
„
Art. 151.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
10)
art. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o zmianie ustawy o restrukturyzacji finansowej
górnictwa siarki oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska , który stanowi:
11)
art. 5-12 ustawy z dnia 3 października 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 5.
Do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy wszczętych,
a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się
przepisy dotychczasowe.
Art. 6.
Obowiązek zapewnienia dostępu za pośrednictwem publicznych sieci telekomunikacyjnych
do informacji o emisji i poborze wód, wskazany w art. 30 ust. 1 pkt 9a ustawy zmienianej
w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, powstaje z dniem 1 stycznia 2004 r.
Art. 7.
Do dnia wejścia w życie rozporządzenia wydanego na podstawie art. 220 ust. 2 ustawy
zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 8.
Marszałek województwa udostępni wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska informacje
o korzystaniu ze środowiska, w zakresie wskazanym w art. 287 ust. 1 pkt 1-3 ustawy
zmienianej w art. 1, zgromadzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 9.1 orzeczenie
Do dnia 1 lipca 2007 r. nie tworzy się obszarów ograniczonego użytkowania dla istniejących
dróg, gdy z przeglądu ekologicznego wynika, że pomimo zastosowania dostępnych rozwiązań
technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane dopuszczalne
poziomy hałasu poza terenem, do którego zarządzający drogą ma tytuł prawny.
Art. 10.
1.
Ostateczne decyzje w przedmiocie nałożenia na zakład obowiązków na czas nieoznaczony
dotyczące pozwoleń wodnoprawnych, które utraciły moc na podstawie przepisów dotychczasowych,
wygasają po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do decyzji w przedmiocie ustanowienia stref ochronnych
ujęć wody.
Art. 11.
1.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 30 ust. 3, art. 72 ust.
6, art. 94 ust. 3, art. 148 ust. 1, art. 176 ust. 1 i art. 201 ust. 2 ustawy zmienianej
w art. 1 niniejszej ustawy zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów
wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art. 30, art. 72 ust. 6, art. 94, art.
148 ust. 1, art. 176 i art. 201 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
2.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy zmienianej
w art. 1 niniejszej ustawy zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 51 ust. 8 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
nie dłużej niż przez okres 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy.
3.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 105 ust. 1 ustawy zmienianej
w art. 1 niniejszej ustawy zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 105 ust. 1 i 3 w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą.
4.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 169 ust. 1 ustawy zmienianej
w art. 1 niniejszej ustawy zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 167 ust. 3 i art. 169 ust. 1 i 3 w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą.
5.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 385 ust. 1 ustawy zmienianej
w art. 1 niniejszej ustawy zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 385 ust. 1 i 3 w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą.
Art. 12.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
25, 35, 55-62 i 86 lit. b i c, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
”
;
12)
art. 17 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o autostradach płatnych
oraz o zmianie niektórych ustaw , który stanowi:
13)
art. 227 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych , który stanowi:
„
Art. 227.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 13 w zakresie dotyczącym przekazywania wstępnego ogłoszenia informacyjnego Urzędowi
Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich,
2)
art. 30 ust. 2 pkt 4 i ust. 4, art. 31 ust. 4, art. 34 ust. 1 pkt 1, art. 40 ust.
3, art. 43 ust. 3 i ust. 4 pkt 2, art. 49 ust. 3,
3)
art. 49 ust. 4 w zakresie dotyczącym przekazywania ogłoszenia o zamówieniu Urzędowi
Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich,
4)
art. 52 ust. 3 pkt 2, art. 62 ust. 3, art. 90 ust. 4, art. 92 w zakresie dotyczącym
zawiadamiania o wyborze oferty Prezesa Urzędu, art. 95 ust. 2, art. 104 ust. 3, art.
108 pkt 2, art. 116 ust. 2, art. 118 ust. 4,
5)
art. 128 w zakresie dotyczącym przekazywania okresowego ogłoszenia informacyjnego
Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich,
6)
art. 132 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 133, art. 134, art. 135,
7)
art. 146 ust. 1 pkt 1 w zakresie dotyczącym niedopełnienia obowiązku przekazania ogłoszenia
o zamówieniu Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich,
8)
art. 154 pkt 16 w zakresie przedstawiania Komisji Europejskiej rocznego sprawozdania
o funkcjonowaniu systemu zamówień,
9)
art. 167, art. 168, art. 169, art. 177, art. 178
- które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2004 r.
”
;
14)
art. 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska
oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
1 pkt 7 i art. 3, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
15)
art. 10 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o krajowym systemie ekozarządzania i audytu
(EMAS) , który stanowi:
„
Art. 10.
Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w
Unii Europejskiej.
”
;
16)
art. 5 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz
ustawy - Prawo ochrony środowiska , który stanowi:
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1, 2 i 11 oraz
art. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.
”
;
17)
art. 162 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody , który stanowi:
„
Art. 162.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem art. 39 i 134 pkt 2, które
wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.
”
;
18)
art. 113 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw
w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej , który stanowi:
„
Art. 113.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem:
1)
art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.
97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem
30 kwietnia 2004 r.;
2)
art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem
2 maja 2004 r.
”
;
19)
art. 59 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową , który stanowi:
„
Art. 59.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 8 ust. 3 pkt 2 i 3, który wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2004 r.;
2)
art. 17 ust. 1 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2004 r.;
3)
art. 17 ust. 1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 2005 r.
”
;
20)
art. 80 ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych
oraz o zmianie niektórych ustaw , który stanowi:
„
Art. 80.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który
wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.
”
;
21)
art. 59 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza
gazów cieplarnianych i innych substancji , który stanowi:
„
Art. 59.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 49 ust. 1 pkt
1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
”
;
22)
art. 63 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji , który stanowi:
„
Art. 63.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy:
1)
art. 7, art. 8, art. 44, art. 45, art. 57 pkt 2 i art. 62 wchodzą w życie po upływie
6 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2)
art. 11-17, art. 28, art. 47, art. 55, art. 56, art. 57 pkt 3, art. 58 pkt 1 i 3 w
zakresie dotyczącym art. 401 ust. 11 i 12 i art. 415 ust. 5a i 5b, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, i art. 60 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;
3)
art. 23 ust. 3 w stosunku do pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju przed dniem
1 lipca 2002 r. stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.;
4)
art. 58 pkt 1 w zakresie dotyczącym art. 401 ust. 1-10 i 13-16, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
23)
art. 24 ustawy z dnia 4 marca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz ustawy
- Prawo ochrony środowiska , który stanowi:
„
Art. 24.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 9a, art. 9e i art. 56 ust. 1 pkt 1a, ust. 2a i 2b ustawy wymienionej w art. 1
oraz art. 2, art. 11, art. 12 i art. 14, które wchodzą w życie z dniem 1 października
2005 r.;
2)
art. 9i ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca
2007 r.
”
;
24)
art. 9-25 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 9.1 orzeczenie
Do czasu ustanowienia, w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, planu ochrony dla obszaru Natura 2000, w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia
na środowisko zamieszcza się mapy, o których mowa w art. 52 ust. 1 pkt 10a lit. a
tiret pierwsze ustawy zmienianej w art. 1, w skali, w jakiej są one dostępne.
Art. 10.
Jeżeli dla realizowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar Natura
2000 została wydana, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, decyzja o warunkach
zabudowy i zagospodarowania terenu lub jedna z decyzji określonych w art. 46 ust.
4 pkt 2-9 ustawy zmienianej w art. 1, uprawniony podmiot powinien złożyć, w terminie
6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wniosek o wydanie decyzji o
środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania
na obszar Natura 2000.
Art. 11.
Wyniki pomiarów uzyskane przy pomocy dotychczasowych metodyk wykonywania pomiarów
stanowią dane wyjściowe do wyznaczania wartości wskaźników LDWN i LN, o ile pochodzą z okresu nie późniejszego, niż sprzed trzech lat od dnia przystąpienia
do sporządzania mapy akustycznej.
Art. 12.
W sprawach wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną, prowadzący instalację
uzupełni wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego o informacje oraz załączniki,
o których mowa w art. 208 ust. 6 i 7 ustawy zmienianej w art. 1, w terminie 2 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 13.1 orzeczenie
Do opłat za korzystanie ze środowiska należnych do dnia 30 czerwca 2005 r. stosuje
się przepisy art. 285 ust. 2, art. 288 ust. 1 i art. 289 ust. 1 ustawy zmienianej
w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 14.1 orzeczenie
Opłaty za korzystanie ze środowiska, o których mowa w art. 292 ustawy zmienianej w
art. 1, są ponoszone za okres do dnia 31 grudnia 2005 r. oraz za 2006 r. w wysokości
podwyższonej o 100%, a za 2007 r. i 2008 r. - w wysokości podwyższonej o 200%.
Art. 15.1 orzeczenie
Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości
emisji, pomiary ciągłe nie są prowadzone przez rok kalendarzowy, pomiary nasuwają
zastrzeżenia lub nie są spełnione warunki prowadzenia pomiarów, o których mowa w art.
147a ustawy zmienianej w art. 1, przyjmuje się, że warunki korzystania ze środowiska
określone w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w
art. 1, dla każdego z tych pomiarów zostały przekroczone w przypadku składu ścieków
o 50% za okres do dnia 31 grudnia 2005 r. oraz za 2006 r.
Art. 16.
1.
Podmiot, który po dniu 1 stycznia 2003 r. uzyskał pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie
ścieków do wód lub do ziemi, może zwrócić się do wojewódzkiego inspektora ochrony
środowiska z wnioskiem o umorzenie kary pieniężnej wymierzonej za naruszenie warunków
odprowadzania ścieków określonych w poprzednim pozwoleniu, której termin płatności
nie upłynął do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, w części odpowiadającej zmianie
warunków pozwolenia.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się także do podmiotów, które w 2002 r. wystąpiły z wnioskiem
o wydanie nowego pozwolenia lub o zmianę warunków pozwolenia uzyskanego w 2002 r.,
a wniosek ten nie został rozpatrzony.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wojewódzki inspektor ochrony środowiska zawiesi
postępowanie w sprawie umorzenia kary do czasu wydania przez właściwy organ decyzji
ostatecznej w sprawie wydania nowego pozwolenia lub zmiany warunków pozwolenia, a
po jej wydaniu uwzględni wniosek w części uzasadnionej ustaleniami nowego pozwolenia.
Art. 17.1 orzeczenie
1.
W przypadku, o którym mowa w art. 365 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się
odpowiednio przepisy art. 367 ust. 2-4 tej ustawy, jednak ustalony termin usunięcia
naruszenia nie może upływać później niż w dniu 30 października 2007 r.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do instalacji, których użytkowanie rozpoczęto po dniu
30 października 2000 r.
Art. 18.1 orzeczenie
Pierwsza informacja, o której mowa w art. 411a ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1,
powinna być przedstawiona w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
Art. 19.
1.
Do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a niezakończonych
decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy dotychczasowe
stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu.
2.
Do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla dróg krajowych, dla
których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zostały wydane decyzje o ustaleniu
lokalizacji drogi, a nie zostały wydane pozwolenia na budowę drogi, przepisy dotychczasowe
stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu.
3.
Przez decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej rozumie się również decyzję o
ustaleniu lokalizacji autostrady na podstawie ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu
Drogowym , decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzję o ustaleniu
lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Art. 20.
1.
Do czasu wygaśnięcia decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu przenikającego do środowiska
oraz pozwoleń na emitowanie hałasu do środowiska stosuje się do nich przepisy dotyczące
decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, o której mowa w art. 115a ustawy zmienianej
w art. 1.
2.
Do postępowań w sprawie wydania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska wszczętych,
a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,
stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wydawania decyzji o dopuszczalnym poziomie
hałasu, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
3.
Do postępowań w sprawie wymierzenia kar, o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy
zmienianej w art. 1, wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą.
Art. 21.
Dotychczasowe:
1)
kary biegnące w związku z przekroczeniem dopuszczalnego poziomu hałasu - stają się
z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy karami biegnącymi za przekroczenie warunków
decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w rozumieniu art. 300 ust. 1 ustawy zmienianej
w art. 1;
2)
administracyjne kary pieniężne w związku z przekroczeniem dopuszczalnego poziomu hałasu
- stają się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy karami pieniężnymi za przekroczenie
warunków decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w rozumieniu art. 298 ust. 1 pkt
5 ustawy zmienianej w art. 1;
3)
odroczenia administracyjnych kar pieniężnych za przekroczenie warunków pozwolenia
na emitowanie hałasu do środowiska - stają się z dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy odroczeniami terminu płatności kar pieniężnych za przekroczenie warunków decyzji
o dopuszczalnym poziomie hałasu w rozumieniu art. 317 ust. 1 ustawy zmienianej w art.
1.
Art. 22.
Wydane na podstawie dotychczasowych przepisów pozwolenia na emitowanie pól elektromagnetycznych
zachowują moc nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 23.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 113 ust. 1, art. 149 ust.
2, art. 177 ust. 2, art. 286 ust. 3 i art. 310 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują
moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art.
113 ust. 1, art. 149 ust. 2, art. 177 ust. 2, art. 286 ust. 3 i art. 310 ust. 2 ustawy
zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 24.
1.
W sprawach o wydanie pozwoleń na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii,
o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1-4 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych, a
niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,
stosuje się przepisy art. 180-229 tej ustawy, w brzmieniu dotychczasowym, z zastrzeżeniem
ust. 2.
2.
W sprawach wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy
art. 184 ust. 2 pkt 17a i 17b, art. 188 ust. 2 pkt 4 i 6, art. 191a, art. 208 ust.
2a, art. 209 ust. 2 oraz art. 211 ust. 2 pkt 3a, ust. 2a i ust. 3b ustawy zmienianej
w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
3.
W sprawach wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną, prowadzący instalację
lub deklarujący realizację nowej instalacji uzupełni wniosek o wydanie pozwolenia
o informacje określone:
1)
w art. 184 ust. 2 pkt 17a lub 17b ustawy zmienianej w art. 1, w terminie dwóch miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli deklarowany czas dalszej eksploatacji
instalacji ma wpływ na określenie wymagań ochrony środowiska lub ubiegający się o
pozwolenie deklaruje realizację nowej instalacji;
2)
w art. 208 ust. 2a ustawy zmienianej w art. 1, w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy, jeżeli spełnienie wymagań najlepszych dostępnych technik
wymaga podjęcia działań w okresie, na który ma być wydane pozwolenie.
Art. 25.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 98, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.;
2)
art. 1 pkt 103, 116, 130 oraz 132 lit. a i c, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia
2006 r.;
3)
art. 1 pkt 132 lit. b, który wchodzi w życie w pierwszym dniu po wyborach do sejmików
województw następnej kadencji;
4)
art. 1 pkt 64, pkt 109 w zakresie dotyczącym art. 305 ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej
w art. 1, pkt 110 w zakresie dotyczącym art. 305a ust. 2 ustawy zmienianej w art.
1, a także pkt 119 w zakresie dotyczącym art. 340 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w
art. 1, które wchodzą w życie po upływie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy.
”
;
25)
art. 23 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych
innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 23.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
26)
art. 19 i 21 ustawy z dnia 17 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy o służbie cywilnej
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 19.
Sprawy, które zostały wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, podlegają rozpoznaniu według przepisów ustaw, o których mowa w art. 1-18,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
”
„
Art. 21.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
27)
art. 245 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych , który stanowi:
„
Art. 245.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., z wyjątkiem art. 235 pkt 1, który
wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
28)
art. 47 i 48 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o przeprowadzaniu konkursów na stanowiska
kierowników centralnych urzędów administracji rządowej, prezesów agencji państwowych
oraz prezesów zarządów państwowych funduszy celowych , które stanowią:
„
Art. 47.
1.
Konkursy, o których mowa w ustawach zmienianych niniejszą ustawą, zostaną ogłoszone
w terminie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.
2.
Osoby zajmujące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stanowiska kierowników centralnych
urzędów administracji rządowej, prezesów agencji państwowych oraz prezesów i zastępców
prezesów zarządów państwowych funduszy celowych pełnią swoje obowiązki do czasu powołania
na te stanowiska osób wyłonionych w drodze konkursu.
3.
Powołanie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego, Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego,
Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, Przewodniczącego
Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, Przewodniczącego Komisji Nadzoru Ubezpieczeń
i Funduszy Emerytalnych, Prezesa Głównego Urzędu Miar, Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji
i Konsumentów oraz Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych na zasadach określonych w niniejszej
ustawie nastąpi po zakończeniu kadencji, na którą zostali powołani.
Art. 48.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2005 r.
”
;
29)
art. 66 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i
obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych , który stanowi:
„
Art. 66.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
30)
art. 45 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym , który stanowi:
„
Art. 45.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 44,
który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.
”
;
31)
art. 12, 13 i 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o
zmianie niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 12.
Decyzje w zakresie rekultywacji z zastosowaniem odpadów wydane na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych , ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz innych ustaw ulegają wygaśnięciu w całości lub części dotyczącej zastosowania
odpadów w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 13.1 orzeczenie
Wpłaty z tytułu opłaty produktowej od wprowadzonych na terytorium kraju urządzeń chłodniczych
i klimatyzacyjnych pobranej na podstawie ustawy, o której mowa w art. 6, zgromadzone na rachunku bankowym Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i
Gospodarki Wodnej, przeznacza się na dofinansowanie działań określonych w art. 410
ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.
”
„
Art. 15.1 orzeczenie
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 1, pkt 3 lit. c-e, pkt 33-38, pkt 46 i pkt 48, które wchodzą w życie z
dniem 28 grudnia 2005 r.;
2)
art. 1 pkt 7 lit. a i b, pkt 8 lit. a i b, pkt 9, pkt 25 lit. b i pkt 26, które wchodzą
w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;
3)
art. 6 pkt 5, pkt 6 lit. a, pkt 8 oraz pkt 12, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia
2007 r.
”
;
32)
art. 48 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami
w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej , który stanowi:
„
Art. 48.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., z wyjątkiem:
1)
art. 35, art. 37, art. 38 ust. 3, art. 42, art. 45, art. 46 i art. 47 ust. 3, które
wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;
1a)
art. 17 pkt 2, art. 22, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;
2)
art. 19, art. 20 oraz art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
”
;
33)
art. 93 i 96 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym , które stanowią:
„
Art. 93.
Wpływy z tytułu opłaty produktowej od wprowadzenia na rynek krajowy lamp wyładowczych
zgromadzone na rachunku Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej
przeznacza się na dofinansowanie działań określonych w art. 401 ust. 12b ustawy, o
której mowa w art. 87.
”
„
Art. 96.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 18-20, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;
2)
art. 6-14, art. 24, art. 31, art. 39, art. 40, art. 42, art. 51, art. 56, art. 71,
art. 72 pkt 4 i 7, art. 75 pkt 3, art. 76 pkt 3-5, art. 77 pkt 4, art. 78 pkt 3, art.
80, art. 85 i art. 88, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2006 r.;
3)
art. 21, art. 33, art. 72 pkt 1 i art. 84, które wchodzą w życie z dniem 1 października
2006 r.;
4)
art. 28, art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3-6, art. 64-69, art. 82, art. 83, art.
87, art. 89 i art. 93, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
5)
art. 30 ust. 2 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.
”
;
34)
art. 11-13 ustawy z dnia 24 lutego 2006 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 11.
Obowiązek:
1)
prowadzenia w formie elektronicznej publicznie dostępnych wykazów danych o dokumentach
zawierających informacje o środowisku i jego ochronie oraz ich udostępniania w Biuletynie
Informacji Publicznej, wskazany w art. 19 ust. 7a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą,
2)
zapewnienia dostępu za pośrednictwem publicznych sieci telekomunikacyjnych do informacji
o wytwarzaniu i gospodarowaniu odpadami, wskazany w art. 30 ust. 1 pkt 12 ustawy zmienianej
w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
3)
udostępnienia informacji w Biuletynie Informacji Publicznej, wskazany w art. 30 ust.
2a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą
- powstaje po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 12.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 19 ust. 8, art. 24 ust.
3, art. 30 ust. 3 i art. 385 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc
do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 19
ust. 8 i 9, art. 24 ust. 3, art. 30 ust. 3 i 4 oraz art. 385 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej
w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż do dnia 1 lipca
2007 r.
Art. 13.1 orzeczenie
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
35)
art. 89 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich
stanowiskach państwowych , który stanowi:
„
Art. 89.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
36)
art. 42 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych , który stanowi:
„
Art. 42.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
”
;
37)
art. 26 ustawy z dnia 8 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz
niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 26.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
38)
art. 14 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne, ustawy
- Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o systemie oceny zgodności , który stanowi:
„
Art. 14.1 orzeczenie
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 9a ust. 8-8d, art. 9c ust. 6 i 7 oraz art. 56 ust. 2a pkt 3 ustawy wymienionej
w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca
2007 r.;
2)
art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. a ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
”
;
39)
art. 35-39 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i
ich naprawie , które stanowią:
„
Art. 35.
1.
Do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub do szkody w środowisku, które
zaistniały przed dniem 30 kwietnia 2007 r. lub wynikały z działalności, która została
zakończona przed dniem 30 kwietnia 2007 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.
2.
Do szkód w środowisku dotyczących powierzchni ziemi wyrządzonych przed dniem 30 kwietnia
2007 r. stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 32, w brzmieniu dotychczasowym,
z tym że organem właściwym jest wojewoda.
Art. 36.
Starostowie niezwłocznie po wejściu w życie ustawy przekażą właściwym wojewodom:
1)
akta spraw dotyczących rekultywacji zanieczyszczonej gleby lub ziemi wraz z pełną
posiadaną dokumentacją;
2)
rejestry, o których mowa w art. 110 ustawy zmienianej w art. 32 w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 37.
Rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku i szkód w środowisku, obejmujący
wszystkie zgłoszone od dnia 30 kwietnia 2007 r. przypadki wystąpienia bezpośrednich
zagrożeń szkodą w środowisku i szkód w środowisku, uruchamia się do dnia 30 kwietnia
2008 r.
Art. 38.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekaże ministrowi właściwemu do spraw środowiska
zbiorczą informację na temat zawartości rejestru bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku
i szkód w środowisku za rok 2007 do dnia 31 grudnia 2008 r.
Art. 39.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2007 r.
”
;
40)
art. 9-13 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 9.1 orzeczenie
Jeżeli przedsięwzięcie jest realizowane lub zostało zrealizowane w oparciu o zgłoszenie
budowy lub wykonywania robót budowlanych lub zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania
obiektu budowlanego wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych
innych ustaw, uprawniony podmiot może złożyć, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy, wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację
przedsięwzięcia. Przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska stosuje się odpowiednio.
Art. 10.
Pierwsze sprawozdanie z realizacji programów ochrony powietrza, o których mowa w art.
91 ustawy zmienianej w art. 1, przyjętych w drodze rozporządzenia przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy, wojewoda przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska
w ciągu 4 lat od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie określenia programu
ochrony powietrza.
Art. 11.
1.
Pierwsze sprawozdanie, o którym mowa w art. 236c ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1,
Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Komisji Europejskiej w terminie do
dnia 30 czerwca 2009 r.
2.
Pierwszy raport, o którym mowa w art. 236c ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, Główny
Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Komisji Europejskiej w terminie do dnia 31
marca 2011 r.
Art. 12.
1.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 30 ust. 3, art. 51 ust.
8, art. 86 ust. 1 i 2, art. 89 ust. 4, art. 90 ust. 3, art. 91 ust. 4, art. 94 ust.
3, art. 148 ust. 1, art. 222 ust. 2 i 3 oraz art. 290 ust. 2 ustawy zmienianej w art.
1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na
podstawie art. 30 ust. 3, art. 51 ust. 8, art. 86 ust. 1 i 2, art. 90 ust. 3, art.
91 ust. 10, art. 94 ust. 3, art. 148 ust. 1, art. 222 ust. 2 i 3 oraz art. 290 ust.
2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej
niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Rada Ministrów może zmienić, w drodze rozporządzenia, zachowane w mocy przepisy wykonawcze
wydane na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 1 w zakresie wskazanym
w art. 51 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, biorąc pod
uwagę rodzaj działalności i wielkość produkcji oraz uwzględniając potrzeby społeczne
i gospodarcze.
Art. 13.1 orzeczenie
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 18 lit. b i pkt 73-78 oraz art. 7, które wchodzą w życie po upływie 14
dni od dnia ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 47, pkt 50 lit. c i pkt 51, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
”
;
41)
art. 43 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów , który stanowi:
„
Art. 43.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 12 lipca 2007 r.
”
;
42)
art. 53 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu , który stanowi:
„
Art. 53.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
25 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r. oraz art. 25 ust. 2, który
wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.
”
;
43)
art. 45 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem
Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej , który stanowi:
„
Art. 45.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 11 pkt
2 lit. b i c, który wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
44)
art. 5 i 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie i uchyleniu niektórych upoważnień
do wydawania aktów wykonawczych z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej , które stanowią:
„
Art. 5.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 286a ust. 5 ustawy zmienianej
w art. 2 oraz art. 121 ustawy zmienianej w art. 3 zachowują moc do dnia wejścia w
życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 286a ust. 5 ustawy zmienianej
w art. 2 oraz art. 121 ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
nie dłużej jednak niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
45)
art. 6 ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym
oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
a)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r.
Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 155, poz. 1297 i Nr 172, poz. 1440, z 2006 r. Nr 12,
poz. 61 oraz z 2007 r. Nr 23, poz. 136.
Załącznik
-
Tekst jednolity ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw
Wspólnot Europejskich:
1)
dyrektywy Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów
odpadowych ,
2)
dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów ,
3)
dyrektywy Rady 78/176/EWG z dnia 20 lutego 1978 r. w sprawie odpadów pochodzących
z przemysłu ditlenku tytanu ,
4)
dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa ,
5)
dyrektywy Rady 84/360/EWG z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie zwalczania zanieczyszczeń
powietrza przez zakłady przemysłowe ,
6)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie
oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko ,
7)
dyrektywy Rady 87/217/EWG z dnia 19 marca 1987 r. w sprawie ograniczania zanieczyszczenia
środowiska azbestem i zapobiegania temu zanieczyszczeniu ,
8)
dyrektywy Rady 88/609/EWG z dnia 24 listopada 1988 r. w sprawie ograniczenia emisji
niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania ,
9)
dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji
o środowisku ,
10)
dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej
sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska ,
11)
dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych
oraz dzikiej fauny i flory ,
12)
dyrektywy Rady 92/112/EWG z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie procedur harmonizacji
programów mających na celu ograniczanie i ostateczną eliminację zanieczyszczeń powodowanych
przez odpady pochodzące z przemysłu dwutlenku tytanu ,
13)
dyrektywy Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych
bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT) ,
14)
dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania
zanieczyszczeniom i ich kontroli ,
15)
dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością
otaczającego powietrza ,
16)
dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli zagrożeń niebezpieczeństwa
poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi ,
17)
dyrektywy Rady 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych
związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych
czynności i w niektórych urządzeniach ,
18)
dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do wartości dopuszczalnych
dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym
powietrzu ,
19)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/94/WE z dnia 13 grudnia 1999 r. odnoszącej
się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2 w odniesieniu
do obrotu nowymi samochodami osobowymi ,
20)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w
sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji ,
21)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/69/WE z dnia 16 listopada 2000 r. dotyczącej
wartości dopuszczalnych benzenu i tlenku węgla w otaczającym powietrzu ,
22)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/76/WE z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie
spalania odpadów ,
23)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/42/WE z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie
oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko ,
24)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/80/WE z dnia 23 października 2001 r.
w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów
energetycznego spalania ,
25)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/3/WE z dnia 12 lutego 2002 r. odnoszącej
się do ozonu w otaczającym powietrzu ,
26)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/49/WE z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej
się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku ,
27)
dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w
sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) ,
28)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/35/WE z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej
udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w
zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu
do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE ,
29)
postanowienia dyrektywy 2004/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w
sprawie arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych
w otaczającym powietrzu ,
30)
postanowienia rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia
2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń
i zmieniającego dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE .
Dane dotyczące aktów prawa Unii Europejskiej ogłoszonych przed dniem 1 maja 2004 r.,
zamieszczone w niniejszej ustawie, dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej - wydanie specjalne.
1)
dyrektywy Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów
odpadowych ,
2)
dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów ,
3)
dyrektywy Rady 78/176/EWG z dnia 20 lutego 1978 r. w sprawie odpadów pochodzących
z przemysłu ditlenku tytanu ,
4)
dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa ,
5)
dyrektywy Rady 84/360/EWG z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie zwalczania zanieczyszczeń
powietrza przez zakłady przemysłowe ,
6)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie
oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko ,
7)
dyrektywy Rady 87/217/EWG z dnia 19 marca 1987 r. w sprawie ograniczania zanieczyszczenia
środowiska azbestem i zapobiegania temu zanieczyszczeniu ,
8)
dyrektywy Rady 88/609/EWG z dnia 24 listopada 1988 r. w sprawie ograniczenia emisji
niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania ,
9)
dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji
o środowisku ,
10)
dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej
sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska ,
11)
dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych
oraz dzikiej fauny i flory ,
12)
dyrektywy Rady 92/112/EWG z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie procedur harmonizacji
programów mających na celu ograniczanie i ostateczną eliminację zanieczyszczeń powodowanych
przez odpady pochodzące z przemysłu dwutlenku tytanu ,
13)
dyrektywy Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych
bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT) ,
14)
dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania
zanieczyszczeniom i ich kontroli ,
15)
dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością
otaczającego powietrza ,
16)
dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli zagrożeń niebezpieczeństwa
poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi ,
17)
dyrektywy Rady 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych
związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych
czynności i w niektórych urządzeniach ,
18)
dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do wartości dopuszczalnych
dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym
powietrzu ,
19)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/94/WE z dnia 13 grudnia 1999 r. odnoszącej
się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2 w odniesieniu
do obrotu nowymi samochodami osobowymi ,
20)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w
sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji ,
21)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/69/WE z dnia 16 listopada 2000 r. dotyczącej
wartości dopuszczalnych benzenu i tlenku węgla w otaczającym powietrzu ,
22)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/76/WE z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie
spalania odpadów ,
23)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/42/WE z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie
oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko ,
24)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/80/WE z dnia 23 października 2001 r.
w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów
energetycznego spalania ,
25)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/3/WE z dnia 12 lutego 2002 r. odnoszącej
się do ozonu w otaczającym powietrzu ,
26)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/49/WE z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej
się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku ,
27)
dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w
sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) ,
28)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/35/WE z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej
udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w
zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu
do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE ,
29)
postanowienia dyrektywy 2004/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w
sprawie arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych
w otaczającym powietrzu ,
30)
postanowienia rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia
2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń
i zmieniającego dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE .
Tytuł I
Przepisy ogólne
Dział I
Zakres obowiązywania ustawy
Art. 1.
Ustawa określa zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego zasobów,
z uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju, a w szczególności:
1)
zasady ustalania:
a)
warunków ochrony zasobów środowiska,
b)
warunków wprowadzania substancji lub energii do środowiska,
c)
kosztów korzystania ze środowiska;
2)
udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie;
3)
udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska;
4)
obowiązki organów administracji;
5)
odpowiedzialność i sankcje.
Art. 2.
1.
Przepisów ustawy, z wyjątkiem tytułu I działu IV rozdziału 1 i 2, nie stosuje się
do spraw uregulowanych w przepisach prawa atomowego.
2.
Przepisów ustawy nie stosuje się także w zakresie:
12)W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i Ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493), która weszła w życie z dniem 30 kwietnia 2007 r.)
obowiązku posiadania pozwolenia,
1a2)W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i Ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493), która weszła w życie z dniem 30 kwietnia 2007 r.)
wydawania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu,
2)
ponoszenia opłat,
w razie prowadzenia działań ratowniczych.
2a.
Przepisów ustawy nie stosuje się także w zakresie hałasu powstającego w związku z
powszechnym korzystaniem ze środowiska.
3.
Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych .
4.
Zasady ochrony morza przed zanieczyszczeniem przez statki oraz organy administracji
właściwe w sprawach tej ochrony określają przepisy odrębne.
Dział II
Definicje i zasady ogólne
Art. 3.4 orzeczenia
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
aglomeracji - rozumie się przez to miasto lub kilka miast o wspólnych granicach administracyjnych;
2)
autostradzie - rozumie się przez to także drogę ekspresową, jeżeli przepisy o autostradach
płatnych mają zastosowanie do tej drogi;
3)
eksploatacji instalacji lub urządzenia - rozumie się przez to użytkowanie instalacji
lub urządzenia oraz utrzymywanie ich w sprawności;
4)
emisji - rozumie się przez to wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności
człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi:
a)
substancje,
b)
energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne;
5)
hałasie - rozumie się przez to dźwięki o częstotliwościach od 16 Hz do 16 000 Hz;
6)
instalacji - rozumie się przez to:
a)
stacjonarne urządzenie techniczne,
b)
zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których
tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,
c)
budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja
może spowodować emisję;
7)
istotnej zmianie instalacji - rozumie się przez to taką zmianę sposobu funkcjonowania
instalacji lub jej rozbudowę, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego
oddziaływania na środowisko;
8)
kompensacji przyrodniczej - rozumie się przez to zespół działań obejmujących w szczególności
roboty budowlane, roboty ziemne, rekultywację gleby, zalesianie, zadrzewianie lub
tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej
lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej
na danym terenie, wyrównania szkód dokonanych w środowisku przez realizację przedsięwzięcia
i zachowanie walorów krajobrazowych;
8a)
lotnisku - rozumie się przez to także port lotniczy oraz lądowisko;
9)
metodyce referencyjnej - rozumie się przez to określoną na podstawie ustawy metodę
pomiarów lub badań, która może obejmować w szczególności sposób poboru próbek, sposób
interpretacji uzyskanych danych, a także metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji
oraz energii w środowisku;
10)
najlepszych dostępnych technikach - rozumie się przez to najbardziej efektywny oraz
zaawansowany poziom rozwoju technologii i metod prowadzenia danej działalności, wykorzystywany
jako podstawa ustalania granicznych wielkości emisyjnych, mających na celu eliminowanie
emisji lub, jeżeli nie jest to praktycznie możliwe, ograniczanie emisji i wpływu na
środowisko jako całość, z tym że pojęcie:
a)
„technika” oznacza zarówno stosowaną technologię, jak i sposób, w jaki dana instalacja
jest projektowana, wykonywana, eksploatowana oraz likwidowana,
b)
„dostępne techniki” oznacza techniki o takim stopniu rozwoju, który umożliwia ich
praktyczne zastosowanie w danej dziedzinie przemysłu, z uwzględnieniem warunków ekonomicznych
i technicznych oraz rachunku kosztów inwestycyjnych i korzyści dla środowiska, a które
to techniki prowadzący daną działalność może uzyskać,
c)
„najlepsza technika” oznacza najbardziej efektywną technikę w osiąganiu wysokiego
ogólnego poziomu ochrony środowiska jako całości;
10a)
obszarze cichym w aglomeracji - rozumie się przez to obszar, na którym nie występują
przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu wyrażonych wskaźnikiem hałasu LDWN;
10b)
obszarze cichym poza aglomeracją - rozumie się przez to obszar, który nie jest narażony
na oddziaływanie hałasu komunikacyjnego, przemysłowego lub pochodzącego z działalności
rekreacyjno-wypoczynkowej;
10c)
obszarze Natura 2000 - rozumie się przez to obszar Natura 2000 wyznaczony w trybie
ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ;
11)
oddziaływaniu na środowisko - rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie
ludzi;
11a)
oddziaływaniu na obszar Natura 2000 - rozumie się przez to podejmowane działania,
które mogą w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk
roślin i siedlisk zwierząt lub w inny sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których
ochrony wyznaczono obszar Natura 2000;
12)
odpadach - rozumie się przez to odpady w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach ;
13)
ochronie środowiska - rozumie się przez to podjęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające
zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona ta polega w szczególności
na:
a)
racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie
z zasadą zrównoważonego rozwoju,
b)
przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom,
c)
przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego;
14)
organie administracji - rozumie się przez to:
a)
ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub
we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu
terytorialnego,
b)
inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do wykonywania
zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony;
15)
organie ochrony środowiska - rozumie się przez to organy administracji powołane do
wykonywania zadań publicznych z zakresu ochrony środowiska, stosownie do ich właściwości
określonej w tytule VII w dziale l;
16)
organizacji ekologicznej - rozumie się przez to organizacje społeczne, których statutowym
celem jest ochrona środowiska;
17)
PCB - rozumie się przez to polichlorowane difenyle, polichlorowane trifenyle, monometylotetrachlorodifenylometan,
monometylodichlorodifenylometan, monometylofibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające
jakąkolwiek z tych substancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie;
18)
polach elektromagnetycznych - rozumie się przez to pole elektryczne, magnetyczne oraz
elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0 Hz do 300 GHz;
19)
podaniu do publicznej wiadomości - rozumie się przez to ogłoszenie informacji, w sposób
zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenie
w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, a w sytuacji gdy siedziba właściwego
organu mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na
przedmiot ogłoszenia - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty
w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia;
20)
podmiocie korzystającym ze środowiska - rozumie się przez to:
a5)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 587), która weszła w życie z dniem 19 sierpnia 2007 r.)
przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej , a także osoby prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych,
chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego
oraz osoby wykonujące zawód medyczny w ramach indywidualnej praktyki lub indywidualnej
specjalistycznej praktyki,
b5)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 587), która weszła w życie z dniem 19 sierpnia 2007 r.)
jednostkę organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej,
c)
osobę fizyczną niebędącą podmiotem, o którym mowa w lit. a, korzystającą ze środowiska
w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia;
21)
pomiarze - rozumie się przez to również obserwacje oraz analizy;
23)
poważnej awarii - rozumie się przez to zdarzenie, w szczególności emisję, pożar lub
eksplozję, powstałe w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu,
w których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych substancji, prowadzące do natychmiastowego
powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego
zagrożenia z opóźnieniem;
24)
poważnej awarii przemysłowej - rozumie się przez to poważną awarię w zakładzie;
25)
powierzchni ziemi - rozumie się przez to naturalne ukształtowanie terenu, glebę oraz
znajdującą się pod nią ziemię do głębokości oddziaływania człowieka, z tym że pojęcie
„gleba” oznacza górną warstwę litosfery, złożoną z części mineralnych, materii organicznej,
wody, powietrza i organizmów, obejmującą wierzchnią warstwę gleby i podglebie;
26)
powietrzu - rozumie się przez to powietrze znajdujące się w troposferze, z wyłączeniem
wnętrz budynków i miejsc pracy;
26a)
poziomie dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB) - rozumie się przez to wartość poziomu
ciśnienia akustycznego, skorygowaną według charakterystyki częstotliwościowej A, wyznaczoną
zgodnie z Polską Normą;
288)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
poziomie substancji w powietrzu - rozumie się przez to stężenie substancji w powietrzu
w odniesieniu do ustalonego czasu lub opad takiej substancji w odniesieniu do ustalonego
czasu i powierzchni, przy czym:
a)
poziom dopuszczalny - jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty w określonym
terminie i który po tym terminie nie powinien być przekraczany; poziom dopuszczalny
jest standardem jakości powietrza,
b)
poziom docelowy - jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty w określonym
czasie za pomocą ekonomicznie uzasadnionych działań technicznych i technologicznych;
poziom ten określa się w celu zapobiegania lub ograniczania szkodliwego wpływu danej
substancji na zdrowie ludzi lub środowisko jako całość,
c)
poziom celu długoterminowego - jest to poziom substancji, poniżej którego, zgodnie
ze stanem współczesnej wiedzy, bezpośredni szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi lub środowisko
jako całość jest mało prawdopodobny; poziom ten ma być osiągnięty w długim okresie
czasu, z wyjątkiem sytuacji, gdy nie może być osiągnięty za pomocą ekonomicznie uzasadnionych
działań technicznych i technologicznych;
29)
pozwoleniu, bez podania jego rodzaju - rozumie się przez to pozwolenie na wprowadzanie
do środowiska substancji lub energii, o którym mowa w art. 181 ust. 1;
30)
produkcie - rozumie się przez to wprowadzaną do obrotu substancję, energię, instalację,
urządzenie oraz inny przedmiot lub jego część;
31)
prowadzącym instalację - rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego
tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami
ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie;
32)
równowadze przyrodniczej - rozumie się przez to stan, w którym na określonym obszarze
istnieje równowaga we wzajemnym oddziaływaniu: człowieka, składników przyrody żywej
i układu warunków siedliskowych tworzonych przez składniki przyrody nieożywionej;
32a)
ruchach masowych ziemi - rozumie się przez to powstające naturalnie lub na skutek
działalności człowieka osuwanie, spełzywanie lub obrywanie powierzchniowych warstw
skał, zwietrzeliny i gleby;
32b)
równoważnym poziomie hałasu - rozumie się przez to wartość poziomu ciśnienia akustycznego
ciągłego ustalonego dźwięku, skorygowaną według charakterystyki częstotliwościowej
A, która w określonym przedziale czasu odniesienia jest równa średniemu kwadratowi
ciśnienia akustycznego analizowanego dźwięku o zmiennym poziomie w czasie; równoważny
poziom hałasu wyraża się wzorem zgodnie z Polską Normą;
32c)
ryzyku - rozumie się przez to prawdopodobieństwo wystąpienia konkretnego skutku w
określonym czasie lub w określonej sytuacji;
33)
standardach emisyjnych - rozumie się przez to dopuszczalne wielkości emisji;
349)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
standardzie jakości środowiska - rozumie się przez to poziomy dopuszczalne substancji
lub energii, które muszą być osiągnięte w określonym czasie przez środowisko jako
całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze;
35)
staroście - rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach powiatu;
36)
substancji - rozumie się przez to pierwiastki chemiczne oraz ich związki, mieszaniny
lub roztwory występujące w środowisku lub powstałe w wyniku działalności człowieka;
37)
substancji niebezpiecznej - rozumie się przez to jedną lub więcej substancji albo
mieszaniny substancji, które ze względu na swoje właściwości chemiczne, biologiczne
lub promieniotwórcze mogą, w razie nieprawidłowego obchodzenia się z nimi, spowodować
zagrożenie życia lub zdrowia łudzi lub środowiska; substancją niebezpieczną może być
surowiec, produkt, półprodukt, odpad, a także substancja powstała w wyniku awarii;
38)
ściekach - rozumie się przez to wprowadzane do wód lub do ziemi:
a)
wody zużyte, w szczególności na cele bytowe lub gospodarcze,
b10)W brzmieniu ustalonym przez art. 44 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. Nr 147, poz. 1033), która weszła w życie z dniem 15 listopada 2007 r.)
ciekłe odchody zwierzęce, z wyjątkiem gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego
wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu ,
c)
wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące
z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów,
lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych
oraz dróg i parkingów,
d)
wody odciekowe ze składowisk odpadów i miejsc ich magazynowania, wykorzystane solanki,
wody lecznicze i termalne,
e)
wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, z wyjątkiem wód wtłaczanych do
górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji zawartych w wodzie wtłaczanej do górotworu
są tożsame z rodzajami i ilościami substancji zawartych w pobranej wodzie,
f)
wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb łososiowatych,
g)
wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb innych niż łososiowate
albo innych organizmów wodnych, o ile produkcja tych ryb lub organizmów, rozumiana
jako średnioroczny przyrost masy tych ryb albo tych organizmów w poszczególnych latach
cyklu produkcyjnego, przekracza 1 500 kg z 1 ha powierzchni użytkowej stawów rybnych
tego obiektu w jednym roku danego cyklu;
39)
środowisku - rozumie się przez to ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych
w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody,
powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a
także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami;
40)
terenie zamkniętym - rozumie się przez to teren, a w szczególnych przypadkach obiekt
budowlany lub jego część, dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych oraz wyznaczony
w sposób określony w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne ;
41)
tytule prawnym - rozumie się przez to prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały
zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy;
42)
urządzeniu - rozumie się przez to niestacjonarne urządzenie techniczne, w tym środki
transportu;
42a)
użytkowniku urządzenia - rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego
tytułu prawnego do władania urządzeniem w celu jego eksploatacji zgodnie z wymaganiami
ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie;
43)
wielkości emisji - rozumie się przez to rodzaj i ilość wprowadzanych substancji lub
energii w określonym czasie oraz stężenia lub poziomy substancji lub energii, w szczególności
w gazach odlotowych, wprowadzanych ściekach oraz wytwarzanych odpadach;
44)
władającym powierzchnią ziemi - rozumie się przez to właściciela nieruchomości, a
jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne
i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako
władający;
45)
właściwym organie Państwowej Straży Pożarnej - rozumie się przez to:
a)
komendanta powiatowego - w sprawach dotyczących zakładów o zwiększonym ryzyku,
b)
komendanta wojewódzkiego - w sprawach dotyczących zakładów o dużym ryzyku;
46)
wprowadzaniu ścieków do ziemi - rozumie się przez to także wprowadzanie ścieków do
gleby;
47)
wykorzystywaniu substancji - rozumie się przez to także ich gromadzenie;
48)
zakładzie - rozumie się przez to jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego
prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami;
49)
zanieczyszczeniu - rozumie się przez to emisję, która może być szkodliwa dla zdrowia
ludzi lub stanu środowiska, może powodować szkodę w dobrach materialnych, może pogarszać
walory estetyczne środowiska lub może kolidować z innymi, uzasadnionymi sposobami
korzystania ze środowiska;
50)
zrównoważonym rozwoju - rozumie się przez to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w
którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych,
z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych,
w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych
społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń.
Art. 4.
1.
Powszechne korzystanie ze środowiska przysługuje z mocy ustawy każdemu i obejmuje
korzystanie ze środowiska, bez użycia instalacji, w celu zaspokojenia potrzeb osobistych
oraz gospodarstwa domowego, w tym wypoczynku oraz uprawiania sportu, w zakresie:
1)
wprowadzania do środowiska substancji lub energii;
2)
innych niż wymienione w pkt 1 rodzajów powszechnego korzystania z wód w rozumieniu
ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne .
2.
Korzystanie ze środowiska wykraczające poza ramy korzystania powszechnego może być,
w drodze ustawy, obwarowane obowiązkiem uzyskania pozwolenia, ustalającego w szczególności
zakres i warunki tego korzystania, wydanego przez właściwy organ ochrony środowiska.
3.
Zwykłym korzystaniem ze środowiska jest takie korzystanie wykraczające poza ramy korzystania
powszechnego, co do którego ustawa nie wprowadza obowiązku uzyskania pozwolenia, oraz
zwykłe korzystanie z wody w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo wodne.
Art. 5.
Ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z uwzględnieniem
ochrony pozostałych elementów.
Art. 6.
1.
Kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany
do zapobiegania temu oddziaływaniu.
2.
Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze
w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe
środki zapobiegawcze.
Art. 7.
1.
Kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty usunięcia skutków tego zanieczyszczenia.
2.
Kto może spowodować zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty zapobiegania temu zanieczyszczeniu.
Art. 7a12)Dodany przez art. 32 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i do szkody w środowisku w rozumieniu
ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie stosuje się przepisy tej ustawy.
Art. 8.
Polityki, strategie, plany lub programy dotyczące w szczególności przemysłu, energetyki,
transportu, telekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki odpadami, gospodarki przestrzennej,
leśnictwa, rolnictwa, rybołówstwa, turystyki i wykorzystywania terenu powinny uwzględniać
zasady ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju.
Art. 9.1 orzeczenie
Każdy ma prawo do informacji o środowisku i jego ochronie na warunkach określonych
ustawą.
Art. 10.
Każdy w przypadkach określonych w ustawie ma prawo do uczestniczenia w postępowaniu
w sprawie wydania decyzji z zakresu ochrony środowiska lub przyjęcia projektu polityki,
strategii, planu lub programu rozwoju i restrukturyzacji oraz projektu studium i planu
zagospodarowania przestrzennego.
Art. 11.
Decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna.
Art. 12.
1.
Podmioty korzystające ze środowiska oraz organy administracji są obowiązane do stosowania
metodyk referencyjnych, jeżeli metodyki takie zostały określone na podstawie ustaw.
2.
Jeżeli na podstawie ustawy wprowadzono obowiązek korzystania z metodyki referencyjnej,
jest dopuszczalne stosowanie innej metodyki, pod warunkiem:
1)
że umożliwia ona uzyskanie dokładniejszych wyników, a uzasadnieniem jej zastosowania
są zjawiska meteorologiczne, mechanizmy fizyczne i procesy chemiczne, jakim podlegają
substancje lub energie - w przypadku metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji
lub energii w środowisku;
2)
udowodnienia pełnej równoważności uzyskiwanych wyników - w przypadku pozostałych metodyk.
Dział III
Polityka ekologiczna oraz programy ochrony środowiska
Art. 13.1 orzeczenie
Polityka ekologiczna państwa ma na celu stworzenie warunków niezbędnych do realizacji
ochrony środowiska.
Art. 14.1 orzeczenie
1.
Polityka ekologiczna państwa, na podstawie aktualnego stanu środowiska, określa w
szczególności:
1)
cele ekologiczne;
2)
priorytety ekologiczne;
2a13)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
poziomy celów długoterminowych;
3)
rodzaj i harmonogram działań proekologicznych;
4)
środki niezbędne do osiągnięcia celów, w tym mechanizmy prawno-ekonomiczne i środki
finansowe.
2.
Politykę ekologiczną państwa przyjmuje się na 4 lata, z tym że przewidziane w niej
działania w perspektywie obejmują kolejne 4 lata.
Art. 15.1 orzeczenie
1.
Politykę ekologiczną państwa uchwala Sejm na wniosek Rady Ministrów.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii marszałków województw,
opracowuje projekt polityki ekologicznej państwa.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu,
którego przedmiotem jest sporządzenie projektu polityki ekologicznej państwa.
Art. 16.
Rada Ministrów przedkłada Sejmowi co 4 lata raport z realizacji polityki ekologicznej
państwa.
Art. 17.1 orzeczenie
1.
Organ wykonawczy województwa, powiatu i gminy, w celu realizacji polityki ekologicznej
państwa, sporządza odpowiednio wojewódzkie, powiatowe i gminne programy ochrony środowiska,
uwzględniając wymagania, o których mowa w art. 14.
2.
Projekty programów ochrony środowiska podlegają zaopiniowaniu przez:
1)
ministra właściwego do spraw środowiska - w przypadku projektów wojewódzkich programów
ochrony środowiska;
2)
organ wykonawczy województwa - w przypadku projektów powiatowych programów ochrony
środowiska;
3)
organ wykonawczy powiatu - w przypadku projektów gminnych programów ochrony środowiska.
4.
Organ, o którym mowa w ust. 1, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu,
którego przedmiotem jest sporządzenie programu ochrony środowiska.
Art. 18.1 orzeczenie
1.
Programy, o których mowa w art. 17 ust. 1, uchwala odpowiednio sejmik województwa,
rada powiatu albo rada gminy.
2.
Z wykonania programów organ wykonawczy województwa, powiatu i gminy sporządza co 2
lata raporty, które przedstawia się odpowiednio sejmikowi województwa, radzie powiatu
lub radzie gminy.
Dział IV
Informacje o środowisku
Rozdział 1
Dostęp do informacji
Art. 19.
1.
Organy administracji są obowiązane udostępniać każdemu informacje o środowisku i jego
ochronie znajdujące się w ich posiadaniu lub które są dla nich przeznaczone.
2.
Udostępnieniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają:
1)
projekty:
a)
polityki ekologicznej państwa,
b)
wojewódzkich, powiatowych i gminnych programów ochrony środowiska,
c)
programów ochrony powietrza,
d)
programów ochrony środowiska przed hałasem,
e)
zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych
- przed ich skierowaniem do postępowania z udziałem społeczeństwa;
1a)
polityka ekologiczna państwa;
1b)
wojewódzkie, powiatowe i gminne programy ochrony środowiska;
1c)
projekty polityk, strategii, planów i programów, o których mowa w art. 40 ust. 1,
oraz projekty zmian w tych dokumentach, przed ich skierowaniem do postępowania z udziałem
społeczeństwa oraz w celu uzyskania opinii organu, o którym mowa w art. 45 i 381;
1d)
informacje o odstąpieniu od przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania
na środowisko, o którym mowa w art. 40 ust. 4;
2)
polityki, strategie, plany lub programy, o których mowa w art. 40 ust. 1;
3)
prognozy oddziaływania na środowisko;
3a)
uzgodnienia, o których mowa w art. 48 ust. 2;
415)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
decyzje, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1a-2, 2a i 4-9, wydawane dla przedsięwzięć
mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących znacząco
oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego
obszaru lub nie wynikają z tej ochrony;
4a)
wnioski o wydanie decyzji oraz decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację
przedsięwzięcia;
5)
postanowienia, o których mowa w art. 51 ust. 2;
7)
raporty o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;
8)
analizy porealizacyjne;
8a)
postanowienia, o których mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1;
9)
dokumenty, o których mowa w art. 66 ust. 1;
9a)
rozstrzygnięcia przekazane przez państwo podejmujące przedsięwzięcie, które może oddziaływać
na środowisko na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku, o którym mowa
w art. 59;
10)
opracowania ekofizjograficzne;
10a)
programy ochrony powietrza;
11a)
mapy akustyczne, o których mowa w art. 118 ust. 1;
11b)
programy ochrony środowiska przed hałasem;
12)
zgłoszenia, o których mowa w art. 152 ust. 1;
13)
wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1;
14)
przeglądy ekologiczne;
15)
rejestry substancji niebezpiecznych, o których mowa w art. 267 ust. 1;
16)
raporty o bezpieczeństwie oraz decyzje, o których mowa w art. 259 ust. 1;
17)
zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze;
18)
wykazy, o których mowa w art. 286 ust. 1;
19)
decyzje o wymiarze, odroczeniu terminu płatności, zmniejszeniu i umorzeniu opłat za
korzystanie ze środowiska lub administracyjnych kar pieniężnych;
20)
decyzje określające wymiar kary biegnącej;
20a)
decyzje odmawiające udostępnienia informacji, o których mowa w art. 20 ust. 4;
21)
wnioski o ustalenie programu dostosowawczego, o którym mowa w art. 426 ust. 1;
22)
dokumentacje mierniczo-geologiczne zlikwidowanych zakładów górniczych;
23)
wyniki prac badawczych i studialnych z zakresu ochrony środowiska;
23a)
rejestry zawierające informacje o terenach zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz
terenach, na których występują te ruchy;
24)
z zakresu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody:
a)
zezwolenia na prowadzenie ogrodu botanicznego, ogrodu zoologicznego lub ośrodka rehabilitacji
zwierząt,
b)
wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na pozyskiwanie roślin i zwierząt gatunków
objętych ochroną częściową,
c)
wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na zbiór roślin i grzybów chronionych,
chwytanie, odławianie lub zabijanie zwierząt chronionych oraz wnioski o wydanie zezwolenia
i zezwolenia na inne czynności podlegające zakazom lub ograniczeniom w stosunku do
gatunków objętych ochroną,
d)
zezwolenia na przewożenie przez granicę państwa roślin i zwierząt należących do gatunków
podlegających ograniczeniom na podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej, a także
ich rozpoznawalnych części i produktów pochodnych,
e)
wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów,
f)
decyzje o wymiarze administracyjnych kar pieniężnych za:
-
-zniszczenie terenów zieleni albo drzew lub krzewów spowodowane niewłaściwym wykonywaniem robót ziemnych lub wykorzystaniem sprzętu mechanicznego albo urządzeń technicznych oraz zastosowaniem środków chemicznych w sposób szkodliwy dla roślinności,
-
-usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia,
-
-zniszczenie spowodowane niewłaściwą pielęgnacją terenów zieleni, zadrzewień, drzew lub krzewów;
25)
z zakresu ustawy o odpadach:
a)
wnioski o wydanie decyzji o zatwierdzeniu programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi
oraz decyzja zatwierdzająca ten program, a także informacje o wytwarzanych odpadach
oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami,
b)
wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie
zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
c)
dokumenty sporządzane na potrzeby ewidencji odpadów;
25a)
sprawozdania, o których mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie
gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej ;
26)
z zakresu ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie
odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości;
27)
z zakresu ustawy - Prawo wodne - wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenie wodno-prawne
na pobór wód, a także decyzje nakazujące usunięcie drzew i krzewów;
2818)W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
z zakresu ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - rejestry poważnych awarii oraz rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku
i szkód w środowisku;
29)
rejestry, o których mowa w art. 34, 40, 50 i 56 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie zmodyfikowanych ;
29a19)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
decyzje określające szczegółowe warunki wydobywania kopaliny, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne
i górnicze ;
30)
z zakresu ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o krajowym systemie ekozarządzania i audytu (EMAS) - deklaracje środowiskowe;
31)
z zakresu ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów
cieplarnianych i innych substancji :
a)
projekty krajowych planów rozdziału uprawnień do emisji,
b)
zezwolenia na uczestnictwo we wspólnotowym systemie handlu uprawnieniami do emisji
lub w krajowym systemie handlu uprawnieniami do emisji,
c)
zweryfikowane roczne raporty,
d)
decyzje o wymierzeniu kary pieniężnej za brak uprawnień do emisji,
e20)Dodana przez art. 1 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
informacje dotyczące projektów wspólnych wdrożeń i projektów mechanizmu czystego rozwoju;
32)
z zakresu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze :
a)
koncesje na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, wydobywanie kopalin ze złóż,
bezzbiornikowe magazynowanie substancji oraz składowanie odpadów w górotworze, w tym
w podziemnych wyrobiskach górniczych,
b)
dane zawarte w księdze rejestrowej rejestru obszarów górniczych,
c)
karty informacyjne złóż kopalin, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie
art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze;
3322)Dodany przez art. 32 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2; w brzmieniu ustalonym przez art. 23 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 176, poz. 1238), która weszła w życie z dniem 10 października 2007 r.)
z zakresu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie:
a)
wnioski o wydanie decyzji oraz decyzje, o których mowa w art. 13 ust. 3, w art. 15
ust. 1 oraz w art. 17 ust. 2 tej ustawy,
b)
postanowienia, o których mowa w art. 24 ust. 7 tej ustawy.
3.
Udostępnieniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają także inne informacje w postaci dokumentów,
danych gromadzonych w szczególności w formie pisemnej, wizualnej, fonicznej lub elektronicznej
na informatycznych nośnikach danych, dotyczące:
1)
stanu elementów przyrodniczych i ich wzajemnego oddziaływania;
2)
emisji oraz działań i środków wpływających lub mogących wpływać na środowisko;
3)
wpływu stanu środowiska na zdrowie i warunki życia ludzi oraz na zabytki;
4)
działań oraz środków w szczególności administracyjnych i ekonomicznych, mających na
celu ochronę środowiska;
5)
planów, programów oraz analiz finansowych, związanych z podejmowaniem rozstrzygnięć
istotnych dla ochrony środowiska;
6)
raportów dotyczących realizacji przepisów o ochronie środowiska.
4.
Informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, udostępnia się na pisemny wniosek, z zastrzeżeniem
ust. 5.
5.
Informację niewymagającą wyszukiwania, która może być przekazana w formie ustnej,
udostępnia się bez pisemnego wniosku.
6.
Organy administracji właściwe w sprawach, o których mowa w ust. 2, są obowiązane do
prowadzenia publicznie dostępnych wykazów danych o tych dokumentach oraz mogą zamieszczać
w tych wykazach dane o dokumentach, o których mowa w ust. 3.
7.
Publicznie dostępne wykazy danych o dokumentach, o których mowa w ust. 2 pkt 7 i 8,
prowadzą także organy administracji właściwe do prowadzenia postępowania, w ramach
którego lub w wyniku którego sporządzane są te dokumenty.
7a.
Publicznie dostępne wykazy, o których mowa w ust. 6, prowadzi się w formie elektronicznej;
organ obowiązany do prowadzenia wykazu udostępnia go w Biuletynie Informacji Publicznej,
o którym mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej .
8.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór publicznie
dostępnego wykazu, o którym mowa w ust. 6, mając na uwadze zapewnienie przejrzystości
wykazu i łatwości wyszukiwania zawartych w nim informacji.
9.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, zostaną określone zawartość i układ wykazu
zawierającego w szczególności nazwy zamieszczonych w nim dokumentów, miejsca i daty
ich wydania oraz miejsca ich przechowywania, a także zastrzeżenia dotyczące nieudostępniania
informacji.
Art. 20.
1.
Organ administracji nie udostępnia informacji, o których mowa w art. 19, jeżeli:
1)
udostępnienie informacji mogłoby naruszyć przepisy o ochronie danych jednostkowych
uzyskiwanych w badaniach statystycznych statystyki publicznej, o których mowa w ustawie z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej , lub przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych ;
2)
informacje dotyczą:
a)
spraw objętych toczącym się postępowaniem sądowym, dyscyplinarnym lub karnym, jeżeli
ujawnienie informacji mogłoby zakłócić przebieg postępowania,
b)
spraw będących przedmiotem praw autorskich oraz patentowych, jeżeli udostępnienie
mogłoby naruszyć te prawa,
c)
dokumentów lub danych dostarczonych przez osoby trzecie, jeżeli nie miały one obowiązku
ich dostarczenia i złożyły zastrzeżenie o ich nieudostępnianiu,
d)
przedsięwzięć realizowanych na terenach zamkniętych, co do których nie prowadzi się
postępowania z udziałem społeczeństwa, zgodnie z art. 37,
e)
dokumentów lub danych, których ujawnienie mogłoby spowodować zagrożenie środowiska.
2.
Organ administracji może:
1)
odmówić udostępnienia informacji, jeżeli:
a)
wymagałoby to dostarczenia dokumentów lub danych będących w trakcie opracowywania
lub przeznaczonych do wewnętrznego komunikowania się,
b)
wniosek o udostępnienie informacji jest w sposób oczywisty niemożliwy do zrealizowania
lub sformułowany w sposób zbyt ogólny;
2)
na uzasadniony wniosek przekazującego informacje, o których mowa w art. 19 ust. 2
i 3, wyłączyć z udostępniania dane o wartości handlowej, w tym zwłaszcza dane technologiczne,
o ile ich ujawnienie mogłoby pogorszyć jego konkurencyjną pozycję.
3.
Przepisów ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. c-e oraz ust. 2 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli
informacja dotyczy:
1)
ilości i rodzajów pyłów lub gazów wprowadzanych do powietrza oraz miejsca ich wprowadzania;
2)
stanu, składu i ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi oraz miejsca ich
wprowadzania;
3)
rodzaju i ilości wytwarzanych odpadów oraz miejsca ich wytwarzania;
4)
poziomu emitowanego hałasu;
5)
poziomu emitowanych pól elektromagnetycznych.
3a.
Organ administracji, odmawiając udostępnienia informacji na podstawie ust. 2 pkt 1
lit. a w zakresie dotyczącym dokumentów lub danych będących w trakcie opracowywania,
podaje nazwę organu odpowiedzialnego za przygotowanie danego dokumentu lub danych
oraz informuje o przewidywanym terminie ukończenia prac nad nimi.
3b.
Jeżeli wniosek o udostępnienie informacji jest sformułowany w sposób zbyt ogólny,
organ administracji niezwłocznie, jednak nie później niż w ciągu miesiąca od dnia
otrzymania wniosku, wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, udzielając stosownych
wyjaśnień, w szczególności informuje o możliwości skorzystania z publicznie dostępnych
wykazów danych; uzupełnienie wniosku nie wyłącza możliwości odmowy udostępnienia informacji
na podstawie ust. 2 pkt 1 lit. b.
4.
Odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji.
5.
W przypadku odmowy udostępnienia informacji ze względu na wyłączenie jawności informacji
przepisy art. 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej stosuje się odpowiednio.
6.
Jeżeli wniosek dotyczy informacji niebędącej w posiadaniu organu administracji i dla
niego nieprzeznaczonej, organ ten niezwłocznie:
1)
przekazuje wniosek organowi administracji, w którego posiadaniu znajduje się żądana
informacja lub dla którego informacja ta jest przeznaczona, i powiadamia o tym wnioskodawcę;
2)
zwraca wniosek wnioskodawcy, jeżeli nie można ustalić organu, o którym mowa w pkt
1.
Art. 21.
1.
Organ administracji jest obowiązany udostępnić informację bez zbędnej zwłoki, nie
później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze względu na
stopień skomplikowania sprawy; w tym przypadku przepisy art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
3.
Dokumenty, o których dane zamieszczane są w publicznie dostępnych wykazach, udostępnia
się w dniu złożenia wniosku o udostępnienie informacji.
4.
W przypadku odmowy udostępnienia informacji ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 22.
Jeżeli jest możliwe oddzielenie części informacji podlegającej wyłączeniu z udostępnienia
z przyczyn, o których mowa w art. 20 i 21, organ administracji udostępnia pozostałą
część informacji, wskazując, które części informacji i z jakich powodów zostały wyłączone
z udostępnienia.
Art. 23.
Organ administracji, udostępniając informacje przekazane przez osoby trzecie, wskazuje
źródło ich pochodzenia.
Art. 24.
1.
Wyszukiwanie i przeglądanie w siedzibie organu administracji dokumentów wyszczególnionych
w publicznie dostępnym wykazie jest bezpłatne.
2.
Za wyszukiwanie informacji, przekształcanie informacji w formę wskazaną we wniosku
o udostępnienie, sporządzanie kopii dokumentów lub danych oraz ich przesłanie organ
administracji pobiera opłaty w wysokości odzwierciedlającej związane z tym uzasadnione
koszty.
2a.
Opłaty, o której mowa w ust. 2, nie pobiera się, jeżeli wniosek został złożony przez
organ administracji.
2b.
Górne jednostkowe stawki opłat, o których mowa w ust. 2, wynoszą:
1)
za wyszukiwanie informacji - 10 zł, jeżeli wymaga wyszukiwania do dziesięciu dokumentów;
opłata ulega zwiększeniu o nie więcej niż 1 zł za każdy kolejny dokument, jeżeli informacja
wymaga wyszukiwania więcej niż dziesięciu dokumentów;
2)
za przekształcanie informacji w formę wskazaną we wniosku o udostępnienie - 3 zł za
każdy informatyczny nośnik danych;
3)
za sporządzanie kopii dokumentów lub danych w formacie 210 mm × 297 mm (A4):
a)
za stronę kopii czarno-białej - 0,60 zł,
b)
za stronę kopii kolorowej - 6 zł.
2c.
Za przesłanie kopii dokumentów lub danych drogą pocztową pobiera się opłatę za przesyłkę
danego rodzaju i danej kategorii wagowej w wysokości podanej w obowiązującym cenniku
powszechnych usług pocztowych operatora publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe , zwiększoną o:
1)
nie więcej niż 4 zł - za kopię dokumentów lub danych w formie wydruku lub kserokopii;
2)
nie więcej niż 10 zł - za kopię dokumentów lub danych na informatycznym nośniku danych
dostarczonym przez wnioskodawcę.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowe stawki opłat, o których mowa w ust. 2,
2)
sposób naliczania opłat, o których mowa w ust. 2, z uwzględnieniem w szczególności
przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku o udostępnienie,
3)
sposób uiszczania opłat, o których mowa w ust. 2, biorąc pod uwagę, że opłaty te nie
powinny stanowić przeszkody w dostępie do informacji.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:
1)
wysokość opłat za wyszukiwanie informacji, sporządzanie kopii dokumentów lub danych
oraz ich przesyłanie;
2)
współczynniki różnicujące wysokość opłat;
3)
terminy i sposób uiszczania opłat.
Art. 24a.
1.
Organy właściwe do przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko
są obowiązane do corocznego przedkładania ministrowi właściwemu do spraw środowiska,
w terminie do końca marca, informacji o prowadzonych postępowaniach w sprawie oceny
oddziaływania na środowisko, w tym danych o dokumentacji sporządzanej w ramach tych
postępowań, za rok poprzedni.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
zakres informacji, o których mowa w ust. 1, kierując się potrzebą monitorowania postępowań
w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone:
1)
zakres informacji o prowadzonych postępowaniach w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,
który powinien być przedkładany ministrowi właściwemu do spraw środowiska;
Rozdział 2
Państwowy monitoring środowiska oraz rozpowszechnianie informacji o środowisku
Art. 25.
1.
Źródłem informacji o środowisku jest w szczególności państwowy monitoring środowiska.
2.
Państwowy monitoring środowiska stanowi system pomiarów, ocen i prognoz stanu środowiska
oraz gromadzenia, przetwarzania i rozpowszechniania informacji o środowisku.
3.
Państwowy monitoring środowiska wspomaga działania na rzecz ochrony środowiska poprzez
systematyczne informowanie organów administracji i społeczeństwa o:
128)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
jakości elementów przyrodniczych, dotrzymywaniu standardów jakości środowiska określonych
przepisami i poziomów, o których mowa w art. 3 pkt 28 lit. b i c, oraz obszarach występowania
przekroczeń tych standardów i poziomów;
2)
występujących zmianach jakości elementów przyrodniczych i przyczynach tych zmian,
w tym powiązaniach przyczynowo-skutkowych występujących pomiędzy emisjami i stanem
elementów przyrodniczych.
Art. 26.
1.
Państwowy monitoring środowiska obejmuje, uzyskiwane na podstawie badań monitoringowych,
informacje w zakresie:
1)
jakości powietrza;
2)
jakości wód śródlądowych powierzchniowych i podziemnych oraz morskich wód wewnętrznych
i wód morza terytorialnego;
3)
jakości gleby i ziemi;
4)
hałasu;
5)
promieniowania jonizującego i pól elektromagnetycznych;
6)
stanu zasobów środowiska, w tym lasów;
7)
rodzajów i ilości substancji lub energii wprowadzanych do powietrza, wód, gleby i
ziemi;
8)
wytwarzania i gospodarowania odpadami.
2.
Badania monitoringowe przeprowadza się w sposób cykliczny, stosując ujednolicone metody
zbierania, gromadzenia i przetwarzania danych.
3.
W ramach państwowego monitoringu środowiska są gromadzone i sporządzane dane dotyczące
stanu środowiska, do których przekazywania Rzeczpospolita Polska jest obowiązana na
mocy zobowiązań międzynarodowych.
Art. 27.
1.
Państwowy monitoring środowiska zbiera dane na podstawie:
1)
pomiarów dokonywanych przez organy administracji, obowiązane na podstawie ustawy do
wykonywania badań monitoringowych;
2)
danych zbieranych w ramach statystyki publicznej, określanych corocznie w programach
badań statystycznych statystyki publicznej;
3)
informacji udostępnionych przez inne organy administracji;
4)
pomiarów stanu środowiska, wielkości i rodzajów emisji, a także ewidencji, do których
prowadzenia obowiązane są podmioty z mocy prawa albo na mocy decyzji;
5)
innych niż wymienione w pkt 4 informacji, uzyskanych odpłatnie lub nieodpłatnie od
podmiotów niebędących organami administracji.
2.
Zasady funkcjonowania państwowego monitoringu środowiska oraz zadania organów Inspekcji
Ochrony Środowiska w zakresie jego koordynacji określają przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska.
Art. 28.
Podmioty korzystające ze środowiska, obowiązane z mocy prawa oraz na mocy decyzji
do pomiaru poziomu substancji lub energii w środowisku oraz wielkości emisji, gromadzą
i przetwarzają dane z zachowaniem zasad określonych w ustawie i nieodpłatnie udostępniają
informacje na potrzeby państwowego monitoringu środowiska.
Art. 29.
1.
Organy administracji obowiązane do wykonywania badań monitoringowych mają obowiązek
wzajemnego, nieodpłatnego udostępniania informacji o środowisku.
1a29)Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Organy Inspekcji Ochrony Środowiska udostępniają nieodpłatnie organom Państwowej Inspekcji
Sanitarnej, gromadzone w ramach państwowego monitoringu środowiska, dane zawierające
wyniki pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1.
2.
Inne organy administracji, dysponujące informacjami, które mogą być wykorzystane na
potrzeby państwowego monitoringu środowiska, są obowiązane do ich nieodpłatnego udostępniania
organom, o których mowa w ust. 1.
Art. 30.
1.
Informacje dotyczące:
1)
klasyfikacji stref, o której mowa w art. 88 ust. 2 i art. 89 ust. 1,
230)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
wyników pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1,
2a31)Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
programów ochrony powietrza, o których mowa w art. 91 ust. 3 i 5,
332)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
planów działań krótkoterminowych, o których mowa w art. 92 ust. 1,
4)
wyników badań, o których mowa w art. 109 ust. 2,
5)
terenów, o których mowa w art. 11033)Uchylony przez art. 32 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. i 110a ust. 1,
634)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
map akustycznych, o których mowa w art. 118 ust. 1,
6a35)Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret piąte ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
map akustycznych, o których mowa w art. 179 ust. 1,
736)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret szóste ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
terenów, o których mowa w art. 118 ust. 6,
7a37)Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret siódme ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
programów ochrony środowiska przed hałasem, o których mowa w art. 119 ust. 1,
8)
wyników pomiarów, o których mowa w art. 123 ust. 2,
9)
terenów, o których mowa w art. 124,
10)
emisji i poboru wód, zgromadzone w wojewódzkiej bazie informacji o korzystaniu ze
środowiska, o której mowa w art. 286a ust. 1,
11)
wyników pomiarów, o których mowa w art. 175,
12)
wytwarzania i gospodarowania odpadami zgromadzone w wojewódzkiej bazie danych, o której
mowa w art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach,
13)
wyników badań, o których mowa w art. 155a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, są udostępniane za pośrednictwem publicznych sieci telekomunikacyjnych, w szczególności
przy wykorzystaniu elektronicznych baz danych.
2.
Dostępne bazy danych prowadzą:
138)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. - w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 2a i 3, oraz, z zastrzeżeniem
pkt 2, w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 6, 7 i 7a;
238)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
starosta - w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, oraz, gdy dotyczy
to terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, w zakresie informacji,
o których mowa w ust. 1 pkt 6, 7 i 7a;
3)
wojewódzki inspektor ochrony środowiska - w zakresie informacji, o których mowa w
ust. 1 pkt 1, 2, 8-11 i 13;
4)
marszałek województwa - w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 12;
540)Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem - w zakresie informacji, o których
mowa w ust. 1 pkt 6a;
640)Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem - w zakresie
informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 11.
2a.
W Biuletynie Informacji Publicznej są udostępniane:
1)
przez ministra właściwego do spraw środowiska:
a)
polityka ekologiczna państwa,
b)
krajowy plan gospodarki odpadami, o którym mowa w art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach,
c)
umowy międzynarodowe, które dotyczą ochrony środowiska,
d)
porozumienia dotyczące ochrony środowiska,
e)
Rejestr Zamkniętego Użycia GMO, o którym mowa w art. 34 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie zmodyfikowanych,
f)
Rejestr Zamierzonego Uwalniania GMO do Środowiska, o którym mowa w art. 40 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie zmodyfikowanych,
g)
Rejestr Produktów GMO, o którym mowa w art. 50 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie zmodyfikowanych,
h)
Rejestr Wywozu za Granicę i Tranzytu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów
GMO, o którym mowa w art. 56 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie zmodyfikowanych,
i)
krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych, o którym mowa w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne,
j)
baza danych o ocenach oddziaływania na środowisko;
241)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska:
a)
Krajowy Rejestr Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń, o którym mowa w art. 236a ust.
1,
b)
raporty o stanie środowiska w Polsce, o których mowa w art. 25b ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska;
3)
przez wojewodę:
a)
program ochrony powietrza, o którym mowa w art. 91,
b)
plan działań krótkoterminowych, o którym mowa w art. 92 ust. 1,
c)
programy ochrony środowiska przed hałasem, o których mowa w art. 119, określone w
drodze rozporządzenia wojewody;
4)
przez marszałka województwa:
a)
wojewódzkie programy ochrony środowiska, o których mowa w art. 17 ust. 1,
b)
rejestr udzielonych zezwoleń w zakresie wytwarzania i gospodarowania odpadami, o którym
mowa w art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach,
c)
wojewódzki plan gospodarki odpadami, o którym mowa w art. 14 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach;
5)
przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej - akty prawa miejscowego, o
których mowa w art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;
6)
przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej - rejestr substancji niebezpiecznych,
o którym mowa w art. 267 ust. 1;
7)
przez starostę:
a)
powiatowe programy ochrony środowiska, o których mowa w art. 17 ust. 1,
b)
programy ochrony środowiska przed hałasem, o których mowa w art. 119, uchwalone przez
radę powiatu,
c)
powiatowy plan gospodarki odpadami, o którym mowa w art. 14 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach;
8)
przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta:
a)
gminne programy ochrony środowiska, o których mowa w art. 17 ust. 1,
b)
gminny plan gospodarki odpadami, o którym mowa w art. 14 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób udostępniania
informacji, o których mowa w ust. 1.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:
1)
minimalny zakres udostępnianych informacji;
2)
forma udostępniania informacji;
3)
częstotliwość aktualizacji udostępnianych informacji.
Dział V
Udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska
Art. 31.
Każdy ma prawo składania uwag i wniosków w postępowaniu prowadzonym z udziałem społeczeństwa.
Art. 32.
1.
Przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji właściwy
do ich wydania:
1)
podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym
wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków,
wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania, a w przypadku, o
którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1, także informację o prowadzonym postępowaniu dotyczącym
transgranicznego oddziaływania na środowisko;
2)
może przeprowadzić rozprawę administracyjną, otwartą dla społeczeństwa; przepis art. 91 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio;
3)
rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski.
1a42)Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Uwagi lub wnioski złożone po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, pozostawia
się bez rozpatrzenia.
2.
Organ administracji właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości informację
o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału
społeczeństwa, w trybie określonym w niniejszym dziale.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, podanie do publicznej wiadomości
powinno nastąpić także poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu
właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę.
Art. 33.
1.
Organizacje ekologiczne, które, uzasadniając to miejscem swojego działania, zgłoszą
chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu administracyjnym wymagającym udziału
społeczeństwa i złożyły uwagi lub wnioski w ramach tego postępowania, uczestniczą
w tym postępowaniu na prawach strony; przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
1a43)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Zgłoszenie przez organizacje ekologiczne chęci uczestniczenia w postępowaniu powinno
nastąpić równocześnie ze złożeniem uwag lub wniosków, o których mowa w ust. 1; zgłoszenia
chęci uczestniczenia po złożeniu uwag lub wniosków nie uwzględnia się.
2.
Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji ekologicznej
służy zażalenie.
Art. 34.
144)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Organ właściwy do opracowania projektu polityki ekologicznej państwa oraz organ administracji
właściwy do opracowania dokumentów, o których mowa w art. 17 ust. 1, art. 40 ust.
1 i 2, art. 91 ust. 3, 5 i 7, art. 119 ust. 1 i art. 265 ust. 1, zapewniają możliwość
udziału społeczeństwa poprzedzającego ich przyjęcie; przepisy art. 32 ust. 1 pkt 1
i 3 oraz ust. 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin zgłaszania uwag lub wniosków
wynosi co najmniej 21 dni.
2.
Do dokumentów, o których mowa w ust. 1, załącza się informacje o zgłoszonych uwagach,
wnioskach oraz sposobie ich wykorzystania.
Art. 35.
Do prowadzenia postępowań wymagających udziału społeczeństwa przepisy art. 20 stosuje
się odpowiednio.
Art. 36.
Do uwag i wniosków zgłaszanych w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa przepisów
Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących skarg i wniosków nie stosuje się.
Art. 37.
Do przedsięwzięcia realizowanego na terenach zamkniętych nie stosuje się przepisów
art. 31-36; nie dotyczy to usytuowanych na terenach zamkniętych linii kolejowych,
jeżeli informacjom o nich nie przyznano klauzuli tajności.
Art. 38.
1.
Organizacje ekologiczne, jednostki pomocnicze samorządu gminnego, samorząd pracowniczy,
jednostki ochotniczych straży pożarnych oraz związki zawodowe mogą współdziałać w
dziedzinie ochrony środowiska z organami administracji.
2.
Związki zawodowe i samorządy pracownicze mogą powoływać zakładowe komisje ochrony
środowiska oraz społecznych inspektorów ochrony środowiska w celu organizowania i
przeprowadzania społecznej kontroli ochrony środowiska na terenie zakładu pracy.
3.
Organy administracji mogą udzielać pomocy organizacjom ekologicznym w ich działalności
w dziedzinie ochrony środowiska.
Art. 39.
Organizacje społeczne mogą występować do właściwych organów administracji o zastosowanie
środków zmierzających do zaprzestania reklamy lub innego rodzaju promocji towaru lub
usługi, jeśli reklama ta lub inny rodzaj promocji sprzeczne są z art. 80.
Dział VI
Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko
Rozdział 1
Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko skutków realizacji planów i programów
Art. 40.
1.
Przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie
z przepisami niniejszego rozdziału, z zastrzeżeniem ust. 3, wymagają:
1)
projekt koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, projekty planów zagospodarowania
przestrzennego oraz projekty strategii rozwoju regionalnego;
2)
projekty polityk, strategii, planów lub programów w dziedzinie przemysłu, energetyki,
transportu, telekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki odpadami, leśnictwa, rolnictwa,
rybołówstwa, turystyki i wykorzystywania terenu, opracowywane przez organy administracji,
ustalające ramy dla późniejszej realizacji przedsięwzięć, o których mowa w art. 51
ust. 1 pkt 1 i 2;
3)
projekty polityk, strategii, planów lub programów innych niż wymienione w pkt 2, które
nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynikają z tej
ochrony, jeżeli realizacja postanowień tych polityk, strategii, planów lub programów
może znacząco oddziaływać na ten obszar.
2.
Przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie
z przepisami niniejszego rozdziału, z zastrzeżeniem ust. 3, wymagane jest też w przypadku
wprowadzania zmian do przyjętych dokumentów, o których mowa w ust. 1.
3.
Organ administracji opracowujący projekty polityk, strategii, planów lub programów,
o których mowa w ust. 1 pkt 2, lub wprowadzający do nich zmiany może, w porozumieniu
z organem ochrony środowiska oraz organem, o którym mowa w art. 45, odstąpić od przeprowadzenia
określonego w niniejszym rozdziale postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,
jeżeli uzna, że realizacja postanowień tych dokumentów nie spowoduje znaczącego oddziaływania
na środowisko, uwzględniając:
1)
charakter działań przewidzianych w tych dokumentach, w szczególności:
a)
powiązania z działaniami przewidzianymi w innych dokumentach,
b)
powiązania z problemami dotyczącymi ochrony środowiska;
2)
rodzaj i skalę oddziaływania na środowisko, w szczególności:
a)
prawdopodobieństwo wystąpienia, czas trwania, częstotliwość i odwracalność oddziaływań,
b)
prawdopodobieństwo wystąpienia oddziaływań skumulowanych lub transgranicznych;
3)
cechy obszaru objętego oddziaływaniem na środowisko, w szczególności:
a)
obszary o szczególnych właściwościach naturalnych lub posiadające znaczenie dla dziedzictwa
kulturowego wrażliwe na oddziaływania, istniejące przekroczenia standardów jakości
środowiska lub intensywne wykorzystywanie terenu,
b)
formy ochrony przyrody oraz obszary podlegające ochronie zgodnie z prawem międzynarodowym.
4.
Odstąpienie od przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,
o którym mowa w ust. 3, może dotyczyć wyłącznie projektów polityk, strategii, planów
lub programów stanowiących niewielkie modyfikacje w ustaleniach wcześniej przyjętych
dokumentów albo dotyczących obszarów w granicach jednego powiatu.
Art. 41.
1.
Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego
już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, sporządza prognozę oddziaływania na
środowisko.
2.
Prognoza oddziaływania na środowisko, o której mowa w ust. 1, powinna:
1)
zawierać informacje o zawartości, głównych celach projektowanego dokumentu oraz jego
powiązaniach z innymi dokumentami;
2)
określać, analizować i oceniać istniejący stan środowiska oraz potencjalne zmiany
tego stanu w przypadku braku realizacji projektowanego dokumentu;
3)
określać, analizować i oceniać stan środowiska na obszarach objętych przewidywanym
znaczącym oddziaływaniem;
445)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
określać, analizować i oceniać istniejące problemy ochrony środowiska istotne z punktu
widzenia projektowanego dokumentu, w szczególności dotyczące obszarów podlegających
ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;
545)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
określać, analizować i oceniać cele ochrony środowiska ustanowione na szczeblu międzynarodowym,
wspólnotowym i krajowym, istotne z punktu widzenia projektowanego dokumentu, oraz
sposoby, w jakich te cele i inne problemy środowiska zostały uwzględnione podczas
opracowywania dokumentu;
645)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
określać, analizować i oceniać przewidywane znaczące oddziaływania, w tym oddziaływania
bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótkoterminowe, średnioterminowe i
długoterminowe, stałe i chwilowe oraz pozytywne i negatywne, na środowisko, a w szczególności
na:
a)
różnorodność biologiczną,
b)
ludzi,
c)
zwierzęta,
d)
rośliny,
e)
wodę,
f)
powietrze,
g)
powierzchnię ziemi,
h)
krajobraz,
i)
klimat,
j)
zasoby naturalne,
k)
zabytki
- z uwzględnieniem zależności między tymi elementami środowiska i między oddziaływaniami
na te elementy;
7)
przedstawiać rozwiązania mające na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację
przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, mogących być rezultatem realizacji
projektowanego dokumentu;
8)
przedstawiać rozwiązania alternatywne do rozwiązań zawartych w projektowanym dokumencie
wraz z uzasadnieniem ich wyboru oraz opis metod dokonania oceny prowadzącej do tego
wyboru, w tym także wskazania napotkanych trudności wynikających z niedostatków techniki
lub luk we współczesnej wiedzy;
9)
zawierać informacje o metodach zastosowanych przy sporządzaniu prognozy;
10)
zawierać informacje o przewidywanych metodach analizy realizacji postanowień projektowanego
dokumentu oraz częstotliwości jej przeprowadzania;
11)
zawierać informacje o możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko;
12)
zawierać streszczenie sporządzone w języku niespecjalistycznym.
2a.
W prognozie oddziaływania na środowisko, o której mowa w ust. 1, uwzględnia się informacje
zawarte w prognozach oddziaływania na środowisko sporządzonych dla przyjętych dokumentów
powiązanych z projektem dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia oraz ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i
mieszkaniowej, kierując się wymaganiami, o których mowa w ust. 2, określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe warunki, jakim powinna odpowiadać prognoza oddziaływania
na środowisko dotycząca projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, należy uwzględnić:
1)
formę sporządzenia prognozy;
2)
zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w prognozie;
3)
zakres terytorialny prognozy;
4)
rodzaje dokumentów, z których informacje powinny być uwzględnione w prognozie.
Art. 42.
1.
Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego
już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, uzgadnia z organem ochrony środowiska
oraz organem, o którym mowa w art. 45, zakres i stopień szczegółowości informacji
wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko.
2.
Obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do sporządzania prognoz oddziaływania
na środowisko projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Art. 43.
1.
Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego
już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, poddaje go, wraz z prognozą oddziaływania
na środowisko, opiniowaniu przez organ ochrony środowiska oraz organ, o którym mowa
w art. 45.
2.
Organ administracji, o którym mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 3, zapewnia możliwość
udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko projektów,
o których mowa w art. 40 ust. 1.
3.
Zasady wnoszenia uwag i wniosków oraz opiniowania projektów miejscowych planów zagospodarowania
przestrzennego określają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym .
Art. 44.
1.
Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego
już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, bierze pod uwagę ustalenia zawarte
w prognozie oddziaływania na środowisko, opinię organu ochrony środowiska oraz organu,
o którym mowa w art. 45, a także rozpatruje uwagi i wnioski zgłoszone w związku z
udziałem społeczeństwa.
2.
Do przyjętego dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, załącza się pisemne informacje
o sposobie wykorzystania:
1)
ustaleń zawartych w prognozie oddziaływania na środowisko;
2)
opinii i uzgodnień organu ochrony środowiska oraz organu, o którym mowa w art. 45;
3)
wyników udziału społeczeństwa, o którym mowa w art. 43 ust. 2, a w przypadku przeprowadzenia
postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko - również wyników
konsultacji, o których mowa w art. 63 ust. 2;
4)
informacji o metodach i częstotliwości przeprowadzania analizy realizacji postanowień
dokumentu.
3.
Organ administracji, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany przeprowadzić dla przyjętego
dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, analizę skutków realizacji jego ustaleń
w zakresie oddziaływania na środowisko, zgodnie z częstotliwością i metodami wskazanymi
w informacji, o której mowa w ust. 2 pkt 4.
Art. 45.
Organem właściwym do uzgadniania zakresu i stopnia szczegółowości informacji wymaganych
w prognozie oddziaływania na środowisko oraz opiniowania projektów, o których mowa
w art. 40, jest:
1)
Główny Inspektor Sanitarny - w odniesieniu do postępowań przeprowadzanych przez centralne
organy administracji rządowej;
247)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
państwowy wojewódzki inspektor sanitarny - w odniesieniu do pozostałych postępowań,
z wyłączeniem postępowań dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego;
348)Dodany przez art. 1 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
państwowy powiatowy inspektor sanitarny - w odniesieniu do postępowań dotyczących
miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Rozdział 2
Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć
Art. 46.
1.
Realizacja:
1)
planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego
w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2,
2)
planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które
nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej
ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar
- jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach
zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej „decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach”.
1a.
W przypadku:
1)
dróg,
2)
linii kolejowych,
3)
napowietrznych linii elektroenergetycznych,
4)
instalacji do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych
lub gazu
- będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o których
mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się dla
całego przedsięwzięcia realizowanego w granicach województwa.
1b49)Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
W przypadku przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi, będącego przedsięwzięciem
mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1,
decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się dla całego przedsięwzięcia realizowanego
w granicach województwa.
2.
Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o przedsięwzięciu, rozumie się przez
to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu
lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin, wymagającą
decyzji, o której mowa w ust. 4 pkt 2-9, lub zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a.
2a.
Przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie,
także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.
3.
Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania
w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia
przeprowadza się jednokrotnie.
4.
Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem:
1a51)Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na zalesieniu - na podstawie
ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
2)
decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu
budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - na podstawie
ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ;
2a)
decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę obiektów jądrowych - na podstawie ustawy, o której
mowa w pkt 2;
3)
koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, na wydobywanie kopalin ze
złóż, na bezzbiornikowe magazynowanie substancji oraz składowanie odpadów w górotworze,
w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych - na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze;
3a53)Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
decyzji określającej szczegółowe warunki wydobywania kopaliny - na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne
i górnicze;
4)
pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;
5)
decyzji ustalającej warunki prowadzenia robót polegających na regulacji wód oraz budowie
wałów przeciwpowodziowych, a także robót melioracyjnych, odwodnień budowlanych oraz
innych robót ziemnych zmieniających stosunki wodne na terenach o szczególnych wartościach
przyrodniczych, zwłaszcza na terenach, na których znajdują się skupienia roślinności
o szczególnej wartości z punktu widzenia przyrodniczego, terenach o walorach krajobrazowych
i ekologicznych, terenach masowych lęgów ptactwa, występowania skupień gatunków chronionych
oraz tarlisk, zimowisk, przepławek i miejsc masowej migracji ryb i innych organizmów
wodnych - na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;
6)
decyzji o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów - na podstawie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów ;
6a54)Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. b tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
dla planowanego przedsięwzięcia, które może znacząco oddziaływać na obszar Natura
2000 i nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej
ochrony:
a)
decyzji uzgadniającej warunki rekultywacji - na podstawie art. 106 ust. 255)Uchylony przez art. 32 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.,
b)
decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania - na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ,
c)
decyzji w sprawie zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze
i nieleśne - na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych;
7)
decyzji o zmianie lasu na użytek rolny - na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach ;
8)
decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady - na podstawie ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu
Drogowym ;
9)
decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej - na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
inwestycji w zakresie dróg publicznych59)Tytuł ustawy w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 października
2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 220, poz.
1601), która weszła w życie z dniem 16 grudnia 2006 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 721, z późn. zm.60)Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 217, poz. 2124,
z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 267, poz. 2251, z 2006 r. Nr 220, poz. 1601 oraz z
2007 r. Nr 23, poz. 136 i Nr 112, poz. 767.);
1061)Dodany przez art. 3 ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 191, poz. 1374), która weszła w życie z dniem 2 listopada 2007 r.)
decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej - na podstawie ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym .
4a.
Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed dokonaniem
zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu
użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
4b62)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji,
o której mowa w ust. 4, oraz do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a; złożenie wniosku
albo dokonanie zgłoszenia powinno nastąpić nie później niż przed upływem czterech
lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna.
4c.
Termin, o którym mowa w ust. 4b, może ulec wydłużeniu o dwa lata, jeżeli realizacja
planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko przebiega
etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
4d.
Dla przedsięwzięcia, dla którego została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach,
przepisu ust. 4 nie stosuje się w przypadku zmian decyzji, o której mowa w ust. 4
pkt 2, polegających na odstąpieniu od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącym:
1)
charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy,
wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji,
2)
zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne
- które nie spowodują zmian warunków określonych w wydanej decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach.
4e.
Przepisu ust. 4 nie stosuje się w przypadku zmian decyzji, o której mowa w ust. 4
pkt 3, polegających na:
1)
zmianie terminu ważności decyzji;
2)
zmniejszeniu przestrzeni, w granicach której ma być prowadzona działalność;
3)
zmianie terminu rozpoczęcia działalności objętej decyzją, w tym wykonania poszczególnych
prac;
4)
ustaleniu lub zmianie formy lub wielkości zabezpieczenia roszczeń mogących powstać
wskutek wykonywania działalności objętej decyzją.
4f63)Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Jeżeli na terenie, na którym realizowane jest przedsięwzięcie, dla którego została
wydana jedna z decyzji określonych w ust. 4 lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa
w ust. 4a, został wyznaczony obszar Natura 2000, uprawniony podmiot powinien złożyć,
w terminie 6 miesięcy od dnia wyznaczenia tego obszaru, wniosek o wydanie decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000.
Art. 46a.
1.
Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna
się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia.
2.
Dla przedsięwzięcia, dla którego zgodnie z przepisami odrębnymi jest wymagana decyzja
o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów, postępowanie w przedmiocie
wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się z urzędu; informacje
zawierające dane określone w art. 49 ust. 3 sporządza organ właściwy do wydania tej
decyzji.
4.
Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć:
167)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany
teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, wraz z terenem działek sąsiednich;
1a)
w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt
3, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości
gruntowej - zamiast mapy, o której mowa w pkt 1, mapę sytuacyjno-wysokościową sporządzoną
w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego
dotyczy wniosek, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;
2)
dla przedsięwzięć, o których mowa w ust. 7 pkt 1 - wypis i wyrys z miejscowego planu
zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony;
368)Dodany przez art. 1 pkt 13 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
w postępowaniu dotyczącym przedsięwzięć określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 - raport
o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w trzech egzemplarzach, wraz z jego
zapisem w formie elektronicznej na informatycznych nośnikach danych;
468)Dodany przez art. 1 pkt 13 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
w postępowaniu dotyczącym przedsięwzięć określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 - informacje
zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3, w trzech egzemplarzach, wraz z
ich zapisem w formie elektronicznej na informatycznych nośnikach danych.
4a69)Dodany przez art. 1 pkt 13 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
przepisu ust. 4 pkt 2 nie stosuje się do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach dla drogi krajowej.
5.
Jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach
przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.
6.
W postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się
art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego.
7.
Organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest:
1)
wojewoda - w przypadku:
a)
będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o których
mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1:
-
-dróg,
-
-linii kolejowych,
-
-napowietrznych linii elektroenergetycznych,
-
-instalacji do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych lub gazu,
-
-sztucznych zbiorników wodnych,
b)
przedsięwzięć na terenach zamkniętych,
c)
przedsięwzięć realizowanych na obszarach morskich,
d)
zmiany lasu, niestanowiącego własności Skarbu Państwa, na użytek rolny;
2)
starosta - w przypadku scalania, wymiany lub podziału gruntów;
3)
dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w przypadku zmiany lasu, stanowiącego
własność Skarbu Państwa, na użytek rolny;
4)
wójt, burmistrz lub prezydent miasta - w przypadku pozostałych przedsięwzięć.
7a70)Dodany przez art. 1 pkt 13 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
W przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 7 pkt 4, realizowanego przez gminę
decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta,
na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie jest realizowane.
8.
W przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 7 pkt 4, wykraczającego poza obszar
jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz lub prezydent
miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym
ma być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami,
burmistrzami lub prezydentami miast.
9.
W przypadku przedsięwzięcia realizowanego w części na terenie zamkniętym dla całego
przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wojewoda.
Art. 46b.
1.
Jeżeli organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2-9,
stwierdzi, iż planowane przedsięwzięcie, inne niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1
i 2, może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie jest ono bezpośrednio związane
z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony, wydaje postanowienie o zawieszeniu
postępowania do czasu uzyskania przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
1a.
Jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia, o którym mowa w art. 46 ust. 4a, stwierdzi,
że planowane przedsięwzięcie, inne niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, może
znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie jest ono bezpośrednio związane z
ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony, wydaje postanowienie o konieczności
uzyskania przez zgłaszającego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
2.
Postanowienia, o których mowa w ust. 1 i 1a, wydaje się po zasięgnięciu opinii wojewody,
a na obszarach morskich - opinii dyrektora urzędu morskiego.
3.
W przypadku planowanego przedsięwzięcia, innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt
1 i 2, które może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i które nie jest bezpośrednio
związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony, wnioskodawca może złożyć
wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku
o wydanie decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2-9, albo przed dokonaniem zgłoszenia,
o którym mowa w art. 46 ust. 4a.
Art. 47.
W postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje
oraz ocenia:
1)
bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:
a)
środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,
b)
dobra materialne,
c)
zabytki,
d)
wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c,
e)
dostępność do złóż kopalin;
2)
możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko;
3)
wymagany zakres monitoringu.
Art. 48.
1.
Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ właściwy
do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
2.
Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ, o którym mowa w ust.
1, uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia:
1)
z organem ochrony środowiska;
1a71)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt
2, 2a, 8 i 9, albo zgłoszenia, o którym mowa w art. 46 ust. 4a - z organem, o którym
mowa w art. 57;
2)
w przypadku dróg oraz linii kolejowych będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco
oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 - z ministrem właściwym
do spraw środowiska oraz państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym;
3)
w przypadku przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i
nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony:
a72)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
będących przedsięwzięciami, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1-2 - z wojewodą,
a na obszarach morskich z dyrektorem urzędu morskiego, a także, jeżeli przedsięwzięcia
te wymagają decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 8 i 9, albo zgłoszenia,
o którym mowa w art. 46 ust. 4a - z organem, o którym mowa w art. 57,
b)
będących przedsięwzięciami, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 - z wojewodą, a
na obszarach morskich z dyrektorem urzędu morskiego;
5)
w przypadku przedsięwzięć realizowanych na obszarach morskich - z dyrektorem urzędu
morskiego.
3.
Organ występujący o uzgodnienie przedkłada:
1)
wniosek o wydanie decyzji;
2)
raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane
określone w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane;
3)
wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten
został uchwalony.
474)Dodany przez art. 1 pkt 14 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Uzgodnień, o których mowa w ust. 2, dokonuje się w terminie 60 dni od dnia otrzymania
dokumentów, o których mowa w ust. 3.
574)Dodany przez art. 1 pkt 14 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Przepisu ust. 3 pkt 3 nie stosuje się do uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia
dla drogi krajowej.
Art. 49.
1.
Wnioskodawca przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach
może zwrócić się z zapytaniem do organu właściwego do wydania tej decyzji o określenie
zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięć, o
których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1.
1a.
Jeżeli przedsięwzięcie, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, może transgranicznie
oddziaływać na środowisko, wnioskodawca przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach jest obowiązany zwrócić się z zapytaniem do organu
właściwego do wydania tej decyzji o określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia
na środowisko.
3.
Do zapytania, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć informacje o planowanym przedsięwzięciu,
zawierające w szczególności dane o:
1)
rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia;
2)
powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym
sposobie ich wykorzystywania i pokryciu szatą roślinną;
3)
rodzaju technologii;
4)
ewentualnych wariantach przedsięwzięcia;
5)
przewidywanej ilości wykorzystywanej wody i innych wykorzystywanych surowców, materiałów,
paliw oraz energii;
6)
rozwiązaniach chroniących środowisko;
7)
rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii
przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko;
8)
możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko;
9)
obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia.
4.
Organ, określając zakres raportu, uwzględnia wymagania, o których mowa w art. 52 ust.
1 i 2, w stopniu uzasadnionym rodzajem i usytuowaniem przedsięwzięcia oraz skalą jego
oddziaływania na środowisko.
5.
Postanowienie ustalające zakres raportu wydaje się po zasięgnięciu opinii:
1a76)Dodany przez art. 1 pkt 15 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
organu, o którym mowa w art. 57, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o
której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 8 i 9, albo zgłoszenia, o którym mowa w art.
46 ust. 4a;
2)
ministra właściwego do spraw środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora
sanitarnego w przypadku dróg oraz linii kolejowych;
4)
dyrektora urzędu morskiego w przypadku przedsięwzięć realizowanych na obszarach morskich.
5a78)Dodany przez art. 1 pkt 15 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Opinię, o której mowa w ust. 5, wydaje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku
o wydanie opinii.
5b78)Dodany przez art. 1 pkt 15 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Postanowienie, o którym mowa w ust. 5, wydaje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania
zapytania o zakres raportu.
6.
Na postanowienie, o którym mowa w ust. 5, przysługuje zażalenie.
Art. 50.
Art. 51.1 orzeczenie
1.
Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają:
1)
planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko;
280)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek
może być stwierdzony na podstawie ust. 2;
380)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których
obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2.
2.
Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust.
1 pkt 2 i 3, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu
przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania,
o których mowa w ust. 8 pkt 2; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie
stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu.
2a.
W przypadku przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1 pkt 3, zakres raportu o oddziaływaniu
przedsięwzięcia na środowisko powinien być ograniczony do określenia oddziaływania
przedsięwzięcia w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt,
dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000.
3.
Postanowienia, o których mowa w ust. 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii:
1)
organu ochrony środowiska;
281)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
organu, o którym mowa w art. 57, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o
której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 8 i 9, albo zgłoszenia, o którym mowa w art.
46 ust. 4a;
381)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
w przypadku przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i
nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony,
będących przedsięwzięciami, o których mowa w ust. 1 pkt 2:
a)
wojewody, a na obszarach morskich dyrektora urzędu morskiego,
b)
organu, o którym mowa w art. 57 - jeżeli przedsięwzięcia te wymagają decyzji, o której
mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 8 i 9, albo zgłoszenia, o którym mowa w art. 46 ust.
4a;
4)
wojewody, a na obszarach morskich dyrektora urzędu morskiego, w przypadku przedsięwzięć,
które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie są bezpośrednio związane
z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, będących przedsięwzięciami,
o których mowa w ust. 1 pkt 3;
6)
dyrektora urzędu morskiego w przypadku przedsięwzięć realizowanych na obszarach morskich.
483)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Organ zasięgający opinii przedkłada:
1)
wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
2)
informacje zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3;
3)
wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten
został uchwalony.
4a84)Dodany przez art. 1 pkt 17 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Przepisu ust. 4 pkt 3 nie stosuje się do opinii w sprawie obowiązku sporządzenia raportu
i jego zakresu dla drogi krajowej.
4b84)Dodany przez art. 1 pkt 17 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
W przypadku przedsięwzięć:
1)
o których mowa w ust. 1 pkt 2, wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust.
4 pkt 3-7,
2)
o których mowa w ust. 1 pkt 3
- odpowiednio starosta albo wojewoda, a na obszarach morskich dyrektor urzędu morskiego,
wydając opinię w sprawie braku potrzeby sporządzenia raportu, jednocześnie uzgadnia
warunki realizacji przedsięwzięcia, w trybie art. 48 ust. 2.
4c84)Dodany przez art. 1 pkt 17 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Opinię, o której mowa w ust. 3, wydaje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku
o wydanie opinii.
4d84)Dodany przez art. 1 pkt 17 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Postanowienie, o którym mowa w ust. 2, wydaje się w terminie 30 dni od dnia wszczęcia
postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
5.
Na postanowienia, o których mowa w ust. 2, przysługuje zażalenie.
5a85)Dodany przez art. 1 pkt 17 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Uzasadnienia postanowień, o których mowa w ust. 2, niezależnie od wymagań wynikających
z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny zawierać informacje o szczegółowych uwarunkowaniach, o których mowa w ust.
8 pkt 2, uwzględnionych przy wydawaniu tych postanowień.
7.
Obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stwierdza
się obligatoryjnie dla przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli możliwość
realizacji przedsięwzięcia uzależniona jest od ustanowienia obszaru ograniczonego
użytkowania.
8.
Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć, o
których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, określi, w drodze rozporządzenia:87)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 lit. f ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
188)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia
raportu o oddziaływaniu na środowisko, oraz rodzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek
sporządzenia raportu może być wymagany, w tym przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach
są kwalifikowane jako takie przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę rodzaj działalności,
wielkość produkcji i inne parametry techniczne, a także charakterystykę przedsięwzięcia,
wielkość emisji, usytuowanie oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na środowisko;
2)
szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia
raportu, biorąc pod uwagę charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość emisji, usytuowanie
oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na środowisko.
Art. 52.
1.
Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać, z zastrzeżeniem
ust. 1a:
1)
opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności:
a)
charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji
i eksploatacji,
b)
główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych,
c)
przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia;
2)
opis elementów przyrodniczych środowiska, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania
planowanego przedsięwzięcia;
2a)
opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego
przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i
opiece nad zabytkami;
3)
opis analizowanych wariantów, w tym wariantu:
a)
polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia,
b)
najkorzystniejszego dla środowiska, wraz z uzasadnieniem ich wyboru;
4)
określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym
również w wypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego
oddziaływania na środowisko;
5)
uzasadnienie wybranego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania
na środowisko, w szczególności na:
a)
ludzi, zwierzęta, rośliny, wodę i powietrze,
b)
powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz,
c)
dobra materialne,
d)
zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem
lub ewidencją zabytków,
e)
wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-d;
6)
opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko,
obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe,
stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z:
a)
istnienia przedsięwzięcia,
b)
wykorzystywania zasobów środowiska,
c)
emisji,
oraz opis metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę;
7)
opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację
przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko;
7a90)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
dla dróg będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o
których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1:
a)
określenie założeń do:
-
-ratowniczych badań zidentyfikowanych zabytków znajdujących się na obszarze planowanego przedsięwzięcia, odkrywanych w trakcie robót budowlanych,
-
-programu zabezpieczenia istniejących zabytków przed negatywnym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia oraz ochrony krajobrazu kulturowego,
b)
analizę i ocenę możliwych zagrożeń i szkód dla zabytków chronionych na podstawie przepisów
o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w szczególności zabytków archeologicznych,
w obrębie terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie;
8)
jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji, porównanie, z
zastrzeżeniem ust. 2, proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania,
o których mowa w art. 143;
9)
wskazanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru
ograniczonego użytkowania oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie
przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów
korzystania z nich;
10)
przedstawienie zagadnień w formie graficznej;
10a)
mapy dla będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o
których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1:
a)
dróg oraz linii kolejowych:
-
-w skali 1:10 000 lub większej - dla przedsięwzięć lokalizowanych na obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz na terenie ich otulin,
-
-w skali 1:25 000 lub większej - dla przedsięwzięć na pozostałych obszarach,
b)
napowietrznych linii elektroenergetycznych,
c)
instalacji do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych
lub gazu;
11)
analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem;
12)
przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na
etapie jego budowy i eksploatacji;
13)
wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy,
jakie napotkano, opracowując raport;
14)
streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie;
15)
nazwisko osoby lub osób sporządzających raport;
16)
źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu.
1a.
Organ, określając zakres raportu, może - kierując się usytuowaniem, charakterem i
skalą oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - odstąpić od wymagań co do zawartości
raportu, o których mowa w ust. 1 pkt 10, 11 i 12, oraz od wymagania opisu wariantu
polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia; nie dotyczy to dróg oraz linii kolejowych
- będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o których
mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1.
1b.
Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 4-7, powinny uwzględniać przewidywane oddziaływanie
analizowanych wariantów w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin
i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000.
1c.
Jeżeli dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego
użytkowania, do raportu powinna być załączona poświadczona przez właściwy organ kopia
mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym konieczne jest
utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania; nie dotyczy to przedsięwzięć polegających
na budowie drogi krajowej.
1d91)Dodany przez art. 1 pkt 18 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 2 czerwca 2007 r..
Dla przedsięwzięć polegających na przebudowie drogi oraz dla dróg, dla których została
wydana decyzja, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 8 lub 9, informacje, o których
mowa w ust. 1 pkt 3-4 i pkt 5, nie dotyczą wariantów lokalizacyjnych planowanego przedsięwzięcia.
2.
Jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem
uzyskania pozwolenia zintegrowanego, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko
powinien zawierać porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami.
3.
Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie
przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji oraz likwidacji.
4a.
W razie stwierdzenia możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko, informacje,
o których mowa w ust. 1 pkt 1-13, powinny uwzględniać określenie oddziaływania planowanego
przedsięwzięcia poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 53.
Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapewnia możliwość
udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu
przedsięwzięcia na środowisko.
Art. 54.
Art. 55.
Jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność
realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, organ administracji,
za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wariant
dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmówi, w drodze
decyzji, określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
Art. 56.
1.
Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności
lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
jeżeli plan ten został uchwalony.
1a96)Dodany przez art. 1 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej
dla drogi krajowej.
1b96)Dodany przez art. 1 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając:
1)
uzgodnienia organów, o których mowa w art. 48 ust. 2;
2)
ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje
zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie
jest wymagane;
3)
wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa, o którym mowa w art.
53.
2.
W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa:
1)
rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia;
2)
warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem
konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków
oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich;
3)
wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym;
4)
wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do
przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych
awarii;
5)
wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu
do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego
oddziaływania na środowisko;
6)
w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 - stwierdzenie konieczności utworzenia
obszaru ograniczonego użytkowania.
3.
Charakterystyka całego przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach.
4.
Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach można na wnioskodawcę nałożyć obowiązki:
1)
dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia
na środowisko, a także wykonania kompensacji przyrodniczej;
2)
przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając zakres oraz termin jej przedstawienia,
w przypadku przedsięwzięć, dla których sporządza się raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia
na środowisko.
5.
W analizie porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2, dokonuje się porównania
ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na
środowisko i działaniami podjętymi w celu jego ograniczenia.
6.
Jeżeli z analizy porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2, wynika, iż dla przedsięwzięcia
konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania, do analizy powinna
być załączona poświadczona przez właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej z zaznaczonym
przebiegiem granic obszaru, na którym konieczne jest utworzenie obszaru ograniczonego
użytkowania.
7.
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia.
8.
Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających
z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych
w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania
analizy porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2.
997)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję, o której mowa
w art. 46 ust. 4, oraz organ przyjmujący zgłoszenie, o którym mowa w art. 46 ust.
4a.
Art. 56a.
Do zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje się odpowiednio przepisy
o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Art. 56b.
1.
Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obowiązany,
za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji
na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on warunki zawarte w tej decyzji.
2.
Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są
podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji.
Art. 57.
1.
Organem właściwym do dokonania uzgodnienia przed wydaniem decyzji o środowiskowych
uwarunkowaniach oraz wydawania opinii w sprawie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia
na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt
1, jest państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, a organem właściwym do dokonania
uzgodnienia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wydawania
opinii w sprawie obowiązku sporządzenia raportu i jego zakresu w odniesieniu do przedsięwzięć,
o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny.
1a.
Organem właściwym w sprawach, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do przedsięwzięć,
o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, jest państwowy wojewódzki lub graniczny inspektor
sanitarny w zakresie zadań określonych dla tych organów w ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej .
Rozdział 3
Postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko
Art. 58.
1100)Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
W razie stwierdzenia możliwości znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko,
pochodzącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na skutek:
1)
realizacji planowanych przedsięwzięć objętych decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach,
2)
realizacji projektów polityk, strategii, planów lub programów, o których mowa w art.
40 ust. 1 pkt 2, przeprowadza się postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania
na środowisko.
2101)Dodany przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko przeprowadza się
również na wniosek innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na którego terytorium
może oddziaływać przedsięwzięcie albo realizacja projektu dokumentu, o którym mowa
w art. 40 ust. 1 pkt 2.
Art. 59.
Postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko przeprowadza się
także w przypadku, gdy możliwe oddziaływanie pochodzące spoza granic Rzeczypospolitej
Polskiej mogłoby ujawnić się na jej terytorium.
Art. 60102)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
1.
Organ administracji przeprowadzający postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na
środowisko w przypadku stwierdzenia możliwości znaczącego transgranicznego oddziaływania
na środowisko na skutek realizacji:
1)
planowanego przedsięwzięcia:
a)
wydaje postanowienie o przeprowadzeniu postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania
na środowisko, w którym ustala zakres dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia tego
postępowania oraz obowiązek sporządzenia tej dokumentacji, przez wnioskodawcę, w języku
państwa, na którego terytorium może oddziaływać przedsięwzięcie,
b)
niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw środowiska o możliwości transgranicznego
oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia i przekazuje informacje zawierające
dane, o których mowa w art. 49 ust. 3,
c)
po otrzymaniu wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub raportu
o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przekazuje je ministrowi właściwemu
do spraw środowiska;
2)
projektu dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2 - niezwłocznie informuje
ministra właściwego do spraw środowiska o możliwości transgranicznego oddziaływania
na środowisko skutków realizacji tego dokumentu i przekazuje projekt dokumentu, wraz
z prognozą oddziaływania na środowisko; projekt dokumentu oraz prognozę oddziaływania
na środowisko - w części, która umożliwi państwu, na którego terytorium realizacja
projektu dokumentu może oddziaływać, ocenę możliwego znaczącego transgranicznego oddziaływania
na środowisko - sporządza się w języku tego państwa.
2.
Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, przysługuje zażalenie.
3.
Przez dokumentację, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się wniosek o wydanie
decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, informacje zawierające dane, o których mowa
w art. 49 ust. 3, oraz część raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,
która umożliwi państwu, na którego terytorium planowane przedsięwzięcie może oddziaływać,
ocenę możliwego znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko.
4.
W przypadku postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko
prowadzonego przed wydaniem pozwolenia zintegrowanego, przez dokumentację, o której
mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się część wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego,
która umożliwi państwu, na którego terytorium może oddziaływać instalacja wymagająca
uzyskania takiego pozwolenia, ocenę możliwego znaczącego transgranicznego oddziaływania
na środowisko.
Art. 61102)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
1.
Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji o możliwym transgranicznym
oddziaływaniu na środowisko:
1)
planowanego przedsięwzięcia - niezwłocznie powiadamia o tym państwo, na którego terytorium
przedsięwzięcie to może oddziaływać, informując o decyzji, która ma być dla tego przedsięwzięcia
wydana, i o organie właściwym do jej wydania oraz załączając dane, o których mowa
w art. 49 ust. 3;
2)
projektu dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2 - niezwłocznie powiadamia
o tym państwo, na którego terytorium realizacja projektu dokumentu może oddziaływać,
załączając do powiadomienia projekt tego dokumentu, wraz z prognozą oddziaływania
na środowisko.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska w powiadomieniu o możliwym transgranicznym oddziaływaniu
na środowisko proponuje termin na odpowiedź, czy państwo, o którym mowa w ust. 1,
jest zainteresowane uczestnictwem w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na
środowisko.
Art. 62.
Jeżeli państwo, o którym mowa w art. 61 ust. 1, powiadomi, iż jest zainteresowane
uczestnictwem w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, minister
właściwy do spraw środowiska:
1103)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
w porozumieniu z organem administracji przeprowadzającym postępowanie w sprawie oceny
oddziaływania na środowisko, uzgadnia z tym państwem terminy etapów postępowania,
biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia możliwości udziału w postępowaniu właściwych
organów oraz społeczeństwa tego państwa;
2103)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
przekazuje temu państwu:
a)
wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
b)
postanowienie, o którym mowa w art. 51 ust. 2, jeżeli zostało wydane, wraz z opiniami,
o których mowa w art. 51 ust. 3,
c)
raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jego sporządzenie jest
wymagane.
Art. 63.
2105)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Organ administracji przeprowadzający postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na
środowisko prowadzi, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw środowiska, konsultacje
z państwem, na którego terytorium może oddziaływać przedsięwzięcie albo realizacja
projektu dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2; konsultacje dotyczą środków
eliminowania lub ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska może przejąć prowadzenie konsultacji, o których
mowa w ust. 2, jeżeli uzna to za celowe ze względu na wagę lub zawiłość sprawy.
4.
W konsultacjach, o których mowa w ust. 2, uczestniczy minister właściwy do spraw środowiska,
a w konsultacjach, o których mowa w ust. 3, organ administracji przeprowadzający postępowanie
w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.
Art. 64.
1.
Uwagi i wnioski dotyczące informacji zawierających dane, o których mowa w art. 49
ust. 3, złożone przez państwo uczestniczące w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania
na środowisko, rozpatruje się przy wydawaniu postanowienia w sprawie ustalenia zakresu
raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
1a.
Uwagi i wnioski dotyczące raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, złożone
przez państwo uczestniczące w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,
oraz wyniki konsultacji, o których mowa w art. 63, rozpatruje się przy wydawaniu decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach.
1b106)Dodany przez art. 1 pkt 24 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Wyniki konsultacji, o których mowa w art. 63, rozpatruje się przed przyjęciem polityki,
strategii, planu lub programu, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2.
2107)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przyjęcie polityki, strategii,
planu lub programu, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2, nie powinno nastąpić przed
zakończeniem postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko.
Art. 65108)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje państwu uczestniczącemu w postępowaniu
w sprawie oceny oddziaływania na środowisko:
1)
decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzje, o których mowa w art. 46 ust.
4;
2)
politykę, strategię, plan lub program, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2, wraz
z informacjami, o których mowa w art. 44 ust. 2.
Art. 66109)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
1.
Minister właściwy do spraw środowiska po otrzymaniu dokumentów zawierających informacje
o:
1)
przedsięwzięciu podejmowanym poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, którego realizacja
może oddziaływać na środowisko na jej terytorium - niezwłocznie przekazuje je wojewodzie
właściwemu ze względu na obszar możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko;
2)
projekcie dokumentu opracowywanym poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, którego
skutki realizacji mogą oddziaływać na środowisko na jej terytorium - niezwłocznie
przekazuje je marszałkowi województwa właściwemu ze względu na obszar możliwego transgranicznego
oddziaływania na środowisko.
2.
Odpowiednio wojewoda albo marszałek województwa wykłada do wglądu w języku polskim
dokumenty, o których mowa w ust. 1, w zakresie, w jakim jest to niezbędne do analizy
oddziaływania przedsięwzięcia albo skutków realizacji dokumentu na środowisko; przepis
art. 32 ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.
3.
Odpowiednio wojewoda albo marszałek województwa przedkłada ministrowi właściwemu do
spraw środowiska projekt stanowiska dotyczącego przedsięwzięcia albo projektu dokumentu,
których realizacja może oddziaływać na środowisko na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska powiadamia państwo podejmujące przedsięwzięcie
albo opracowujące projekt dokumentu, których realizacja może oddziaływać na środowisko
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o stanowisku dotyczącym odpowiednio tego
przedsięwzięcia albo dokumentu.
Art. 67110)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio w przypadku uchylenia, zmiany
oraz stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Art. 68.
Art. 69.
Do postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko przepisy
art. 20 i 21 stosuje się odpowiednio.
Art. 70.
Dział VII
Ochrona środowiska w zagospodarowaniu przestrzennym i przy realizacji inwestycji
Art. 71.
1.
Zasady zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska stanowią podstawę do sporządzania
i aktualizacji koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, strategii rozwoju
województw, planów zagospodarowania przestrzennego województw, studiów uwarunkowań
i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania
przestrzennego.
2.
W koncepcji, strategiach, planach i studiach, o których mowa w ust. 1, w szczególności:
1)
określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania powstawaniu zanieczyszczeń, zapewnienia
ochrony przed powstającymi zanieczyszczeniami oraz przywracania środowiska do właściwego
stanu;
2)
ustala się warunki realizacji przedsięwzięć, umożliwiające uzyskanie optymalnych efektów
w zakresie ochrony środowiska.
3.
Przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu powinny w jak największym stopniu zapewniać
zachowanie jego walorów krajobrazowych.
Art. 72.
1.
W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych
planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi
przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez:
1)
ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w tym na terenach
eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego gospodarowania gruntami;
2)
uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb
eksploatacji tych złóż;
3)
zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym
uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów
transportowych i komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni;
4)
uwzględnianie konieczności ochrony wód, gleby i ziemi przed zanieczyszczeniem w związku
z prowadzeniem gospodarki rolnej;
5)
zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych;
5a)
uwzględnianie potrzeb w zakresie zapobiegania ruchom masowym ziemi i ich skutkom;
6)
uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony
przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi.
2.
W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych
planach zagospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu terenów na poszczególne
cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania
terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi
przyrodniczej i prawidłowych warunków życia.
3.
W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych
planach zagospodarowania przestrzennego określa się także sposób zagospodarowania
obszarów zdegradowanych w wyniku działalności człowieka, klęsk żywiołowych oraz ruchów
masowych ziemi.
4.
Wymagania, o których mowa w ust. 1-3, określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych,
stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych
i ich wzajemnych powiązań.
5.
Przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby
studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego
planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa,
charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub
planem i ich wzajemne powiązania.
6.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, określi, w drodze rozporządzenia,
rodzaje, zakres i sposób wykonania opracowań ekofizjograficznych, o których mowa w
ust. 4, uwzględniając odpowiednio potrzeby, dla których sporządzane są te opracowania,
konieczność zapewnienia trwałości podstawowych procesów przyrodniczych na obszarze
objętym planem zagospodarowania przestrzennego oraz dane będące podstawą sporządzania
tych opracowań.
7.
Przepisy ust. 1 pkt 2 i 4 stosuje się odpowiednio do planu zagospodarowania przestrzennego
województwa.
Art. 73.
1.
W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy
i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z:
1)
ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu,
obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska
dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin;
2)
utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania lub stref przemysłowych;
2a)
wyznaczenia obszarów cichych w aglomeracji oraz obszarów cichych poza aglomeracją;
3)
ustalenia w trybie przepisów ustawy - Prawo wodne warunków korzystania z wód regionu
wodnego i zlewni oraz ustanowienia stref ochronnych ujęć wód, a także obszarów ochronnych
zbiorników wód śródlądowych.
2.
Linie komunikacyjne, napowietrzne i podziemne rurociągi, linie kablowe oraz inne obiekty
liniowe przeprowadza się i wykonuje w sposób zapewniający ograniczenie ich oddziaływania
na środowisko, w tym:
1)
ochronę walorów krajobrazowych;
2)
możliwość przemieszczania się dziko żyjących zwierząt.
3.
W granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi jest zabroniona
budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności
zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna
pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym
wystąpienia poważnych awarii.
3a.
Przepis ust. 3 nie dotyczy budowy i rozbudowy zakładów na obszarach określanych w
miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jako tereny przeznaczone do działalności
produkcyjnej, składowania i magazynowania, jeżeli plany te nie zawierają ograniczeń
dotyczących zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.
4.
Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnych awarii powinny być lokalizowane
w bezpiecznej odległości od siebie, od osiedli mieszkaniowych, od obiektów użyteczności
publicznej, od budynków zamieszkania zbiorowego, od obszarów, o których mowa w ust.
1 pkt 1 i 3, od upraw wieloletnich, od dróg krajowych oraz od linii kolejowych o znaczeniu
państwowym.
5.
Osiedla mieszkaniowe, obiekty użyteczności publicznej, budynki zamieszkania zbiorowego,
obszary, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, drogi krajowe oraz linie kolejowe o znaczeniu
państwowym powinny być lokalizowane w bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających
zagrożenie wystąpienia poważnych awarii.
6.
Istniejącym zakładom, o których mowa w ust. 3 i 4, dla których bezpieczna odległość
nie została zachowana, organy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą, po uzyskaniu opinii
właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej, wydać decyzję w zakresie nałożenia dodatkowych
zabezpieczeń technicznych, aby zmniejszyć niebezpieczeństwa, na jakie są narażeni
ludzie.
Art. 74.
1.
W trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie
z terenu.
2.
Wymóg, o którym mowa w ust. 1, uwzględniają w szczególności projektanci oraz organy
administracji ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz organy administracji
właściwe do spraw wywłaszczania nieruchomości.
Art. 75.
1.
W trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić
ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby,
zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych,
2.
Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie
elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku
z realizacją konkretnej inwestycji.
3.
Jeżeli ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, należy podejmować działania
mające na celu naprawienie wyrządzonych szkód, w szczególności przez kompensację przyrodniczą.
4.
Właściwy organ administracji w pozwoleniu na budowę szczegółowo określa zakres obowiązków,
o których mowa w ust. 1 i 3.
5.
Wymagany zakres kompensacji przyrodniczej w przypadku przedsięwzięć, dla których przeprowadzone
było postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, określa decyzja o środowiskowych
uwarunkowaniach.
Art. 76.2 orzeczenia
1113)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie
mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska, o
których mowa w ust. 2.
2.
Wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego,
zespołu obiektów lub instalacji są:114)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. b ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
1)
wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach administracyjnych środków
technicznych chroniących środowisko;
2)
zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z ustaw lub decyzji;
3)
uzyskanie wymaganych decyzji określających zakres i warunki korzystania ze środowiska;
4)
dotrzymywanie na etapie wymaganych prawem badań i sprawdzeń, wynikających z mocy prawa
standardów emisyjnych oraz określonych w pozwoleniu warunków emisji.
3115)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie
mogą być eksploatowane, jeżeli w okresie 30 dni od zakończenia rozruchu nie są dotrzymywane
wynikające z mocy prawa standardy emisyjne albo określone w pozwoleniu warunki emisji,
ustalone dla fazy po zakończeniu rozruchu.
4.
Na 30 dni przed terminem oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego
obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji realizowanych jako przedsięwzięcie
mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i
2, inwestor jest obowiązany poinformować wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska
o planowanym terminie:116)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. d ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
1117)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu
obiektów lub instalacji;
2)
zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany.
Dział VIII
Edukacja ekologiczna, badania z zakresu ochrony środowiska oraz reklama
Art. 77.
1.
Problematykę ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju uwzględnia się w podstawach
programowych kształcenia ogólnego dla wszystkich typów szkół.
2.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również organizatorów kursów prowadzących
do uzyskania kwalifikacji zawodowych.
Art. 78.
Środki masowego przekazu są obowiązane kształtować pozytywny stosunek społeczeństwa
do ochrony środowiska oraz popularyzować zasady tej ochrony w publikacjach i audycjach.
Art. 79.
Organy administracji, instytucje koordynujące oraz kierujące działalnością naukową
i naukowo-badawczą, a także szkoły wyższe, placówki naukowe i naukowo-badawcze, obejmujące
swym zakresem działania dziedziny nauki lub dyscypliny naukowe wiążące się z ochroną
środowiska, są obowiązane uwzględniać w ustalanych programach oraz w swej działalności
badania dotyczące zagadnień ochrony środowiska i badania te rozwijać.
Art. 80.
Reklama lub inny rodzaj promocji towaru lub usługi nie powinny zawierać treści propagujących
model konsumpcji sprzeczny z zasadami ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju,
a w szczególności wykorzystywać obrazu dzikiej przyrody do promowania produktów i
usług negatywnie wpływających na środowisko przyrodnicze.
Art. 80a.
1.
Reklama i inny rodzaj promocji, zawierające informację o produkcie w zakresie określonym
w art. 167 ust. 1, powinny być czytelne oraz powinny uwzględniać wymagania określone
na podstawie art. 167 ust. 4 pkt 3.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, kierując się zapewnieniem konsumentom możliwości łatwej oceny cech produktu
istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe wymagania w zakresie zamieszczania w reklamie i materiałach promocyjnych
informacji o produkcie, o której mowa w art. 167 ust. 1, w tym:
1)
oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz
ich nazwy;
2)
wymagania co do czytelności informacji o produkcie.
Art. 80b.
Nadzór nad przestrzeganiem wymagań, o których mowa w art. 80a ust. 2, sprawuje Inspekcja
Handlowa.
Tytuł II
Ochrona zasobów środowiska
Dział I
Przepisy ogólne
Art. 81.1 orzeczenie
1.
Ochrona zasobów środowiska realizowana jest na podstawie ustawy oraz przepisów szczególnych.
2.
Szczegółowe zasady ochrony wód określają przepisy ustawy - Prawo wodne.
3.
Szczegółowe zasady gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją złoża
ochrony środowiska określają przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze.
4.
Szczegółowe zasady:
1)
ochrony obszarów i obiektów o wartościach przyrodniczych, krajobrazu, zwierząt i roślin
zagrożonych wyginięciem oraz drzew, krzewów i zieleni - określają przepisy ustawy o ochronie przyrody;
2)
ochrony lasów - określają przepisy ustawy o lasach;
3)
ochrony dziko występujących zwierząt - określają przepisy ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym , ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody 119)Utraciła moc z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art. 161 ustawy z dnia 16 kwietnia
2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880), która weszła w życie z dniem
1 maja 2004 r., ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie , a także ustawy z dnia 6 września 2001 r. o rybołówstwie morskim 121)Utraciła moc z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art. 72 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r.
o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.;
4)
ochrony zwierząt gospodarskich i domowych - określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt ;
5)
ochrony gruntów rolnych i leśnych - określają przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Art. 82.
Ochrona zasobów środowiska jest realizowana w szczególności poprzez:
1)
określenie standardów jakości środowiska oraz kontrolę ich osiągania, a także podejmowanie
działań służących ich nieprzekraczaniu lub przywracaniu;
2)
ograniczanie emisji, na zasadach określonych w tytule III.
Art. 83.
1.
Określając standardy jakości środowiska, należy kierować się skalą występowania i
rodzajem oddziaływania substancji lub energii na środowisko.
2.
Standardy jakości środowiska mogą być zróżnicowane w zależności od obszarów i są wyrażane
jako poziomy substancji lub energii.
Art. 84.
1.
W celu doprowadzenia do przestrzegania standardów jakości środowiska w przypadkach
wskazanych ustawą lub przepisami szczególnymi, w drodze aktu prawa miejscowego, tworzone
są programy. Programy są publikowane w wojewódzkich dziennikach urzędowych.
2.
W programie ustala się:
1)
obszar objęty zakresem jego obowiązywania;
2)
naruszone standardy jakości środowiska wraz z podaniem zakresu naruszenia;
3)
podstawowe kierunki i zakres działań niezbędnych do przywracania standardów jakości
środowiska;
4)
harmonogram rzeczowo-finansowy planowanych działań;
5)
podmioty, do których skierowane są obowiązki ustalone w programie;
6)
w razie potrzeby dodatkowe obowiązki podmiotów korzystających ze środowiska, związane
z ograniczaniem oddziaływania na środowisko, polegające na:
a)
obowiązku prowadzenia pomiarów wielkości emisji lub poziomów substancji lub energii
w środowisku,
b)
obowiązku przekazywania, ze wskazaną częstotliwością, wyników prowadzonych pomiarów
oraz informacji dotyczących przestrzegania wymagań określonych w posiadanych pozwoleniach,
c)
ograniczeniu czasu obowiązywania posiadanych przez dany podmiot pozwoleń, nie krócej
jednak niż do 2 lat;
7)
obowiązki organów administracji, polegające na przekazywaniu organowi przyjmującemu
program informacji o wydawanych decyzjach mających wpływ na realizację programu;
8)
sposób kontroli oraz dokumentowania realizacji programu i jego efektów.
3.
Ustalenie treści programu dokonywane jest w szczególności na podstawie:
1)
oceny charakteru i zakresu aktualnego stanu środowiska, dokonanej zwłaszcza na podstawie
danych państwowego monitoringu środowiska;
2)
analizy możliwych do zastosowania rozwiązań o charakterze organizacyjnym, technicznym
lub ekonomicznym planowanych działań, z uwzględnieniem konieczności stosowania technologii,
o których mowa w art. 143, albo najlepszych dostępnych technik;
3)
analizy kosztów zastosowania proponowanych środków ochronnych, z uwzględnieniem ich
optymalizacji;
4)
analizy charakteru obszarów ograniczonego użytkowania, istniejących na terenie objętym
programem, oraz zakresu wprowadzonych ograniczeń w korzystaniu z tych obszarów.
4.
Wyniki ocen i analiz, o których mowa w ust. 3, ujmowane są w uzasadnieniu do programu,
podlegającym udostępnieniu na zasadach ustalonych w rozdziale I w dziale IV w tytule
I.
Dział II
Ochrona powietrza
Art. 85.
Ochrona powietrza polega na zapewnieniu jak najlepszej jego jakości, w szczególności
przez:
1)
utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej dopuszczalnych dla nich poziomów
lub co najmniej na tych poziomach;
2)
zmniejszanie poziomów substancji w powietrzu co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie
są one dotrzymane;
3123)Dodany przez art. 1 pkt 31 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
zmniejszanie i utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej poziomów docelowych
albo poziomów celów długoterminowych lub co najmniej na tych poziomach.
Art. 86.
1124)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 32 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia, kierując się koniecznością ujednolicenia zasad oceny jakości powietrza, określi,
w drodze rozporządzenia:
1)
poziomy dopuszczalne dla niektórych substancji w powietrzu;
2)
poziomy docelowe dla niektórych substancji w powietrzu;
3)
poziomy celów długoterminowych dla niektórych substancji w powietrzu;
4)
alarmowe poziomy dla niektórych substancji w powietrzu, których nawet krótkotrwałe
przekroczenie może powodować zagrożenie dla zdrowia ludzi;
5)
warunki, w jakich ustala się poziom substancji, takie jak temperatura i ciśnienie;
6)
oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację;
7)
okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów;
8)
zróżnicowane dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu dla:
a)
terenu kraju, z wyłączeniem uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej w rozumieniu
ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach
ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych ,
b)
uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej w rozumieniu ustawy wymienionej w lit.
a.
2124)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 32 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone:
1)
dopuszczalna częstość przekraczania poziomów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;
2)
terminy osiągnięcia poziomów, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, dla niektórych substancji
w powietrzu;
3)
zróżnicowane poziomy, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, ze względu na ochronę zdrowia
ludzi oraz ochronę roślin;
4)
marginesy tolerancji dla niektórych poziomów dopuszczalnych, wyrażone jako malejąca
wartość procentowa w stosunku do dopuszczalnego poziomu substancji w powietrzu w kolejnych
latach.
6126)Dodany przez art. 1 pkt 32 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Przez margines tolerancji rozumie się wartość, o którą przekroczenie dopuszczalnego
poziomu substancji w powietrzu nie powoduje obowiązku sporządzenia projektu rozporządzenia
w sprawie programu ochrony powietrza, o którym mowa w art. 91 ust. 1.
7126)Dodany przez art. 1 pkt 32 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Jeżeli dla substancji nie został określony margines tolerancji, to obszar, na którym
poziom tej substancji w powietrzu przekracza poziom dopuszczalny, klasyfikuje się
do strefy, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1.
Art. 87.
1.
Oceny jakości powietrza dokonuje się w strefach.
2.
Strefę stanowi:
1)
aglomeracja o liczbie mieszkańców większej niż 250 tysięcy;
2127)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
obszar jednego lub więcej powiatów położonych na obszarze tego samego województwa,
niewchodzący w skład aglomeracji, o której mowa w pkt 1.
3128)Dodany przez art. 1 pkt 33 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę substancje, których poziom
w powietrzu podlega ocenie, określi, w drodze rozporządzenia, strefy, o których mowa
w ust. 2 pkt 2, z uwzględnieniem ich nazw i kodów.
Art. 88.
1.
Oceny jakości powietrza i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego monitoringu
środowiska.
2.
Na potrzeby ustalenia odpowiedniego sposobu oceny jakości powietrza w poszczególnych
strefach wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje przynajmniej co 5 lat, z
zastrzeżeniem ust. 4, klasyfikacji stref, odrębnie pod kątem poziomu każdej substancji,
wyodrębniając strefy, w których:
1)
przekroczone są poziomy dopuszczalne;
1a129)Dodany przez art. 1 pkt 34 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
przekroczone są poziomy docelowe;
1b129)Dodany przez art. 1 pkt 34 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
przekroczone są poziomy celów długoterminowych;
2)
poziom substancji nie przekracza poziomu dopuszczalnego i jest wyższy od górnego progu
oszacowania;
2a130)Dodany przez art. 1 pkt 34 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
poziom substancji nie przekracza poziomu docelowego i jest wyższy od górnego progu
oszacowania;
3)
poziom substancji nie przekracza górnego progu oszacowania i jest wyższy od dolnego
progu oszacowania;
4)
poziom substancji nie przekracza dolnego progu oszacowania.
3131)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 34 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Górny oraz dolny próg oszacowania oznacza procentową część dopuszczalnego albo docelowego
poziomu substancji w powietrzu.
4.
Klasyfikację pod kątem poziomu określonej substancji przeprowadza się przed upływem
5 lat, jeżeli od poprzedniej klasyfikacji całkowita krajowa ilość tej substancji wprowadzanej
do powietrza ulegnie zmianie o co najmniej 20%.
Art. 89.
1132)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 35 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w terminie do dnia 31 marca każdego roku,
dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu w danej strefie za rok poprzedni oraz
odrębnie dla każdej substancji dokonuje klasyfikacji stref, w których poziom odpowiednio:
1)
przekracza poziom dopuszczalny powiększony o margines tolerancji;
2)
mieści się pomiędzy poziomem dopuszczalnym a poziomem dopuszczalnym powiększonym o
margines tolerancji;
3)
nie przekracza poziomu dopuszczalnego;
4)
przekracza poziom docelowy;
5)
nie przekracza poziomu docelowego;
6)
przekracza poziom celu długoterminowego;
7)
nie przekracza poziomu celu długoterminowego.
1a.
Wyniki oceny oraz klasyfikację stref, o których mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor
ochrony środowiska niezwłocznie przekazuje marszałkowi województwa.39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
Art. 90.
1134)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu
na podstawie pomiarów lub innych metod oceny.
3136)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakości powietrza
w strefach, określi, w drodze rozporządzenia:
1)
metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu;
2)
górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:
1137)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe;
2137)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji;
3137)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
minimalna liczba stałych punktów pomiarowych;
5139)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
przypadki, gdy ocena jakości powietrza:
a)
powinna być dokonywana metodami pomiarowymi,
b)
może być dokonywana:
-
-przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod modelowania,
-
-metodami modelowania lub innymi metodami szacowania;
6)
metodyki referencyjne;
7140)Dodany przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
wymagania dotyczące jakości pomiarów i zakresu dokumentacji dotyczącej uzasadnienia
lokalizacji punktów pomiarowych.
5.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone:
1)
dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania;
2)
sposób określania częstości przekraczania progów oszacowania.
6141)Dodany przez art. 1 pkt 36 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Główny Inspektor Ochrony Środowiska:
1)
sprawuje nadzór nad ustalaniem przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sposobu
oceny jakości powietrza, o której mowa w art. 88, oraz dokonywaniem oceny jakości
powietrza i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, w tym zatwierdza
sieci pomiarowe i inne metody oceny w ramach wojewódzkich programów monitoringu środowiska;
2)
koordynuje działania w zakresie zapewnienia jakości pomiarów i oceny jakości powietrza
poprzez wskazanie procedur jakości, w tym zapewnienie spójności pomiarowej przy udziale
laboratoriów wzorcujących;
3)
koordynuje na terenie kraju udział w programach zapewnienia jakości organizowanych
przez Komisję Europejską.
Art. 91142)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
1143)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1, marszałek województwa, w terminie
12 miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów substancji w powietrzu i klasyfikacji
stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, przedstawia do zaopiniowania właściwym starostom
projekt uchwały w sprawie programu ochrony powietrza, mającego na celu osiągnięcie
poziomów dopuszczalnych substancji w powietrzu.
2143)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Starosta jest obowiązany do wydania opinii w terminie miesiąca od dnia otrzymania
projektu uchwały w sprawie programu ochrony powietrza, o którym mowa w ust. 1.
3143)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Sejmik województwa, w terminie 15 miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów
substancji w powietrzu i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, określa,
w drodze uchwały, program ochrony powietrza.
4.
Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2, marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. określa przyczyny przekroczenia poziomów dopuszczalnych substancji w powietrzu i
informuje ministra właściwego do spraw środowiska o działaniach podejmowanych w celu
zmniejszenia emisji tych substancji.
5144)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 4, sejmik województwa, w terminie 15
miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów substancji w powietrzu i klasyfikacji
stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, po zasięgnięciu opinii właściwych starostów,
określa, w drodze uchwały, program ochrony powietrza, mający na celu osiągnięcie poziomów
docelowych substancji w powietrzu.
6144)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Starosta jest obowiązany do wydania opinii w terminie miesiąca od dnia otrzymania
projektu uchwały w sprawie programu ochrony powietrza, o którym mowa w ust. 5.
7.
Dla stref, w których został przekroczony poziom dopuszczalny albo poziom docelowy
więcej niż jednej substancji w powietrzu, można sporządzić wspólny program ochrony
powietrza dotyczący tych substancji.
8.
Jeżeli przyczyny wywołujące przekroczenia dopuszczalnych lub docelowych poziomów substancji
w powietrzu w strefach, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 lub 4, występują na
terenie innego województwa niż zlokalizowane są strefy, właściwi marszałkowie województw39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. współdziałają w sporządzaniu programów ochrony powietrza, o których mowa w ust. 3
lub 5.
9.
Marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, którego przedmiotem jest
sporządzenie programu ochrony powietrza.
10.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
wymagania, jakim powinny odpowiadać programy ochrony powietrza, o których mowa w ust.
3 i 5, biorąc pod uwagę cele tych programów.
11.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 10, zostaną ustalone forma sporządzania i niezbędne
części składowe programów ochrony powietrza, o których mowa w ust. 3 i 5, oraz zakres zagadnień, które powinny
zostać określone i ocenione w tych programach.
Art. 91a145)Dodany przez art. 1 pkt 38 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
W przypadku występowania na obszarze województwa stref, o których mowa w art. 89 ust.
1 pkt 6, osiągnięcie poziomów celów długoterminowych jest jednym z celów wojewódzkich
programów ochrony środowiska, o których mowa w art. 17.
Art. 92.
1.
W przypadku ryzyka występowania przekroczeń dopuszczalnych lub alarmowych poziomów
substancji w powietrzu w danej strefie wojewoda, po zasięgnięciu opinii właściwego
starosty, określi, w drodze rozporządzenia, plan działań krótkoterminowych, w którym
ustala się działania mające na celu:
1)
zmniejszenie ryzyka wystąpienia takich przekroczeń;
2)
ograniczenie skutków i czasu trwania zaistniałych przekroczeń.
2.
Plan działań krótkoterminowych powinien w szczególności zawierać:
1)
listę podmiotów korzystających ze środowiska, obowiązanych do ograniczenia lub zaprzestania
wprowadzania z instalacji gazów lub pyłów do powietrza;
2)
sposób organizacji i ograniczeń lub zakazu ruchu pojazdów i innych urządzeń napędzanych
silnikami spalinowymi;
3)
sposób postępowania organów, instytucji i podmiotów korzystających ze środowiska oraz
zachowania się obywateli w przypadku wystąpienia przekroczeń;
4)
określenie trybu i sposobu ogłaszania o zaistnieniu przekroczeń.
3.
Przepisów ust. 1 i 2 oraz art. 93 w zakresie obowiązku określania planu działań krótkoterminowych
w przypadku wystąpienia przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu
oraz obowiązku wdrażania tych planów nie stosuje się do stref, o których mowa w art.
89 ust. 1 pkt 1, w odniesieniu do substancji, których poziomy są przekroczone.
Art. 92a146)Dodany przez art. 1 pkt 39 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
1.
W przypadku wystąpienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ryzyka przekroczeń
poziomów dopuszczalnych albo przekroczeń poziomów dopuszczalnych, powiększonych o
margines tolerancji, lub poziomów alarmowych, spowodowanych przenoszeniem zanieczyszczeń
z terytorium innego państwa, minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu
opinii Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zawiadamia o tym to państwo i, za pośrednictwem
marszałka województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. właściwego dla obszaru, na którym stwierdzono ryzyko tych przekroczeń lub przekroczenia,
prowadzi konsultacje w celu analizy możliwości wyeliminowania lub ograniczenia ryzyka
przekroczeń oraz skutków i czasu trwania zaistniałych przekroczeń.
2.
W przypadku uzyskania od innego państwa informacji o wystąpieniu ryzyka przekroczeń
poziomów dopuszczalnych albo przekroczeń poziomów dopuszczalnych, powiększonych o
margines tolerancji, lub poziomów alarmowych, spowodowanych przenoszeniem zanieczyszczeń
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, konsultacje prowadzi marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. właściwy dla obszaru, co do którego istnieje podejrzenie przenoszenia zanieczyszczeń.
3.
Marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw środowiska o wynikach konsultacji,
o których mowa w ust. 1 i 2.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska może przejąć prowadzenie konsultacji, o których
mowa w ust. 1 i 2, jeżeli uzna to za celowe ze względu na wagę lub zawiłość sprawy.
Art. 93.
1.
Marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. niezwłocznie powiadamia społeczeństwo oraz podmioty, o których mowa w art. 92 ust.
2 pkt 1, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, o ryzyku wystąpienia przekroczeń
dopuszczalnych albo alarmowych poziomów substancji w powietrzu oraz o wystąpieniu
przekroczeń dopuszczalnych, docelowych albo alarmowych poziomów substancji.
2.
Powiadomienie powinno zawierać w szczególności:
1)
datę, godzinę i obszar, na którym wystąpiło ryzyko przekroczenia albo przekroczenie,
oraz przyczyny tego stanu;
2)
prognozy zmian poziomów substancji w powietrzu łącznie z przyczynami tych zmian, obszaru,
którego dotyczy, oraz czasu trwania przekroczenia albo ryzyka jego wystąpienia;
3)
wskazanie grup ludności wrażliwych na przekroczenie oraz środki ostrożności, które
mają być przez nie podjęte;
4)
informację o obowiązujących ograniczeniach i innych środkach zaradczych.
Art. 94.
1.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska:
1)
wyniki klasyfikacji stref, o której mowa w art. 88 ust. 2;
2147)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 41 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
wyniki pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1;
3)
wyniki oceny poziomów substancji w powietrzu i wyniki klasyfikacji stref, o których
mowa w art. 89;
4)
informacje o stwierdzonych przekroczeniach alarmowych poziomów substancji w powietrzu,
o których mowa w art. 93.
1a148)Dodany przez art. 1 pkt 41 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie wyników i informacji, o których mowa
w ust. 1, dokonuje zbiorczej oceny jakości powietrza w skali kraju.
2.
Marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o programach ochrony
powietrza, o których mowa w art. 91.
2a149)Dodany przez art. 1 pkt 41 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5., co 3 lata, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska sprawozdanie z realizacji
programów ochrony powietrza, o których mowa w art. 91, począwszy od dnia wejścia w
życie rozporządzenia w sprawie określenia programu ochrony powietrza do dnia zakończenia
realizacji tego programu.
2b149)Dodany przez art. 1 pkt 41 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Jeżeli realizacja programu ochrony powietrza jest zaplanowana na okres krótszy niż
3 lata, sprawozdanie, o którym mowa w ust. 2a, marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. przedkłada najpóźniej 6 miesięcy po zakończeniu realizacji tego programu.
3150)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 41 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę konieczność gromadzenia danych
i informacji na potrzeby krajowe i zobowiązań międzynarodowych, określi, w drodze
rozporządzenia, zakres i sposób przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1,
2 i 2a.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:
1)
terminy przekazywania informacji;
2)
forma przekazywanych informacji;
3)
układ przekazywanych informacji;
4)
wymagane techniki przekazywania informacji.
Art. 95.
1.
Na obszarze, na którym istnieje przekroczenie dopuszczalnego poziomu substancji w
powietrzu, w odniesieniu do zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest
kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o którym
mowa w art. 51 ust. 1, marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. może, w drodze decyzji, nałożyć na podmiot korzystający ze środowiska, który prowadzi
działalność powodującą wprowadzanie substancji do powietrza, obowiązek prowadzenia
pomiarów poziomów tej substancji w powietrzu.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiot obowiązany jest przechowywać wyniki pomiarów
przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą.
3.
Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z
urzędu.
Art. 96151)W brzmieniu ustalonym przez art. 19 pkt 3 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Sejmik województwa może, w drodze uchwały, w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu
na środowisko lub na zabytki określić dla terenu województwa bądź jego części rodzaje
lub jakość paliw dopuszczonych do stosowania, a także sposób realizacji i kontroli
tego obowiązku.
Dział III
Ochrona wód
Art. 97.
1.
Ochrona wód polega na zapewnieniu ich jak najlepszej jakości, w tym utrzymywanie ilości
wody na poziomie zapewniającym ochronę równowagi biologicznej, w szczególności przez:
1)
utrzymywanie jakości wód powyżej albo co najmniej na poziomie wymaganym w przepisach;
2)
doprowadzanie jakości wód co najmniej do wymaganego przepisami poziomu, gdy nie jest
on osiągnięty.
2.
Poziom jakości wód jest określany z uwzględnieniem ilości substancji i energii w wodach
oraz stopnia zdolności funkcjonowania ekosystemów wodnych.
Art. 98.
1.
Wody podziemne i obszary ich zasilania podlegają ochronie polegającej w szczególności
na:
1)
zmniejszaniu ryzyka zanieczyszczenia tych wód poprzez ograniczenie oddziaływania na
obszary ich zasilania;
2)
utrzymywaniu równowagi zasobów tych wód.
2.
Do celów, o których mowa w ust. 1, tworzy się w szczególności, na zasadach określonych
ustawą - Prawo wodne, obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych.
3.
Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, wody podziemne przeznacza się na zaspokojenie
potrzeb bytowych ludzi.
Art. 99.
Organy administracji planują i realizują działania w zakresie ochrony poziomu jakości
wód uwzględniające obszary zlewni hydrograficznych.
Art. 100.
1.
Przy planowaniu i realizacji przedsięwzięcia powinny być stosowane rozwiązania, które
ograniczą zmianę stosunków wodnych do rozmiarów niezbędnych ze względu na specyfikę
przedsięwzięcia.
2.
Jeżeli konieczna jest czasowa zmiana stosunków wodnych, jest ona dopuszczalna wyłącznie
w okresie niezbędnym.
3.
Każdy, kto czasowo doprowadził do zmiany stosunków wodnych, jest obowiązany do podjęcia
działań w celu ich przywrócenia, gdy zmiana ta przestanie być niezbędna.
Dział IV
Ochrona powierzchni ziemi
Art. 101.
Ochrona powierzchni ziemi polega na:
1)
zapewnieniu jak najlepszej jej jakości, w szczególności przez:
a)
racjonalne gospodarowanie,
b)
zachowanie wartości przyrodniczych,
c)
zachowanie możliwości produkcyjnego wykorzystania,
d)
ograniczanie zmian naturalnego ukształtowania,
e)
utrzymanie jakości gleby i ziemi powyżej lub co najmniej na poziomie wymaganych standardów,
f)
doprowadzenie jakości gleby i ziemi co najmniej do wymaganych standardów, jeżeli nie
są one dotrzymane,
g)
zachowanie wartości kulturowych, z uwzględnieniem zabytków archeologicznych;
2)
zapobieganiu ruchom masowym ziemi i ich skutkom.
Art. 102.
Art. 103.
3.
Standard jakości określa zawartość niektórych substancji w glebie albo ziemi, poniżej
których żadna z funkcji pełnionych przez powierzchnię ziemi nie jest naruszona.
4.
Funkcję pełnioną przez powierzchnię ziemi ocenia się na podstawie jej faktycznego
zagospodarowania i wykorzystania gruntu, chyba że inna funkcja wynika z planu zagospodarowania
przestrzennego.
Art. 104.
Gleba i ziemia używane do prac ziemnych, w tym używane do tego celu osady pochodzące
z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących lub wód płynących, nie mogą przekraczać
standardów jakości, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 105.
Art. 105.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi standardy jakości gleby i ziemi, uwzględniając
naturalne stężenia substancji w środowisku.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną uwzględnione:
1)
grupy rodzajów gruntów - według kryterium ich funkcji aktualnej lub planowanej;
2)
standardy jakości gleby lub ziemi jako zawartości niektórych substancji w glebie albo
ziemi, zróżnicowane dla poszczególnych grup rodzajów gruntów oraz z uwagi na wodoprzepuszczalność
i głębokość.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
rolnictwa, uwzględniając naturalne stężenia substancji w środowisku, może określić,
w drodze rozporządzenia:
1)
standardy jakości gleby albo ziemi, używanych do określonych prac ziemnych, w tym
używanych do tego celu osadów pochodzących z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących
lub wód płynących;
2)
referencyjne metodyki wykonywania badania jakości gleby lub ziemi;
3)
referencyjne metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji w glebie i ziemi.
Art. 106.
Art. 107.
Art. 108.
Art. 109.
1.
Oceny jakości gleby i ziemi oraz obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego
monitoringu środowiska.
2.
Starosta prowadzi okresowe badania jakości gleby i ziemi.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, zakres
i sposób prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:
1)
sposób wyboru punktów poboru próbek;
2)
wymagana częstotliwość pobierania próbek.
5.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby prezentacji
wyników badań.
6.
W przypadku stwierdzenia naruszenia standardów jakości gleby lub ziemi wojewódzki
inspektor ochrony środowiska przekazuje staroście wyniki pomiarów.
Art. 110.
Art. 110a.
1.
Starosta prowadzi obserwację terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów,
na których występują te ruchy, a także rejestr zawierający informacje o tych terenach.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
rolnictwa oraz ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej
i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia:
1)
metody, zakres i częstotliwość prowadzenia obserwacji terenów, o których mowa w ust.
1, oraz sposób ustalania tych terenów, kierując się potrzebą ograniczenia występowania
szkód powodowanych przez ruchy masowe ziemi;
2)
informacje, jakie powinien zawierać rejestr, o którym mowa w ust. 1, a także sposób
prowadzenia oraz formę i układ tego rejestru, kierując się potrzebą dostarczenia wyczerpujących
informacji o terenach zagrożonych ruchami masowymi ziemi i terenach, na których występują
te ruchy, oraz uwzględniając lokalizację, warunki geologiczne i glebowe tych terenów,
a także opis zagrożeń ruchami masowymi ziemi.
Art. 111.
Dział V
Ochrona przed hałasem
Art. 112.
Ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska,
w szczególności poprzez:
1)
utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie;
2)
zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.
Art. 112a.
Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o wskaźnikach hałasu, rozumie się
przez to parametry hałasu określone poziomem dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB),
w tym:
1)
wskaźniki hałasu mające zastosowanie do prowadzenia długookresowej polityki w zakresie
ochrony środowiska przed hałasem, w szczególności do sporządzania map akustycznych,
o których mowa w art. 118 ust. 1, oraz programów ochrony środowiska przed hałasem,
o których mowa w art. 119 ust. 1:
a)
LDWN - długookresowy średni poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB), wyznaczony w
ciągu wszystkich dób w roku, z uwzględnieniem pory dnia (rozumianej jako przedział
czasu od godz. 600 do godz. 1800), pory wieczoru (rozumianej jako przedział czasu od godz. 1800 do godz. 2200) oraz pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600),
b)
LN - długookresowy średni poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB), wyznaczony w
ciągu wszystkich pór nocy w roku (rozumianych jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600);
2)
wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania
ze środowiska w odniesieniu do jednej doby:
a155)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 42 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
LAeq D - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz.
600 do godz. 2200),
b155)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 42 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
LAeq N - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz.
2200 do godz. 600).
Art. 112b156)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 43 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
1.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania
wartości wskaźników hałasu, o których mowa w art. 112a pkt 1 lit. a, uwzględniając
potrzebę prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony przed hałasem, potrzebę
stosowania wskaźników hałasu do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska
oraz obowiązujące w tym zakresie dokumenty normalizacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji .
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw środowiska może
określić sposób ustalania wartości wskaźników hałasu, o których mowa w art. 112a pkt
2.
Art. 113.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:
1)
zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i LAeq N dla następujących rodzajów terenów przeznaczonych:
a)
pod zabudowę mieszkaniową,
b)
pod szpitale i domy opieki społecznej,
c)
pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,
d)
na cele uzdrowiskowe,
e)
na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,
f)
na cele mieszkaniowo-usługowe;
2)
poziomy hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu;
4)
okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone poziomy hałasu z uwzględnieniem:
1)
zmienności działania źródeł hałasu w czasie;
2)
charakterystyki częstotliwościowej hałasu;
3)
zawartości impulsów akustycznych.
Art. 114.
1.
Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny
o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich
należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.
2.
Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113
ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak
dla przeważającego rodzaju terenu.
3.
Jeżeli na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania
znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy opieki społecznej lub budynki związane
ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, ochrona przed hałasem polega na
stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach.
Art. 115.
W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy
do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują
na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów;
przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 115a.
1.
W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych,
pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów
podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności,
przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym
poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie
wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.
2.
Jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych,
kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej
przedsiębiorcą, decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wydaje się.
3.
W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem
przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które
oddziałuje zakład.
4.
W decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie
poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności:
1)
rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami;
2158)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 44 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
zakres sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim
wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148;
3)
sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury służącej do pomiarów poziomu
hałasu, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane;
4159)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 44 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, o których mowa w pkt
2, organowi właściwemu do wydania decyzji i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska;
do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust.
6.
5.
Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z
urzędu.
6.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, wywołuje skutki prawne po upływie 6 miesięcy od dnia,
w którym stała się ostateczna.
7.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, może ulec zmianie w przypadku:
1)
uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu;
2)
zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje
hałas z zakładu, nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
3)
zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu.
Art. 116.
1.
Rada powiatu, w drodze uchwały, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4, ograniczy lub zakaże używania
jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych
wód stojących oraz wodach płynących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich
warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.
2.
Na śródlądowych wodach żeglownych ograniczenia i zakazy wprowadza, w drodze rozporządzenia,
minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
transportu.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone:
1)
nazwa lub inne określenie cieku lub zbiornika wodnego albo jego części, na których
obowiązują ograniczenia lub zakazy;
2)
rodzaje jednostek pływających, których dotyczą zakazy lub ograniczenia, które mogą
być charakteryzowane poprzez:
a)
przeznaczenie jednostki,
b)
parametry techniczne, takie jak wielkość i rodzaj napędu;
3)
zakazy i ograniczenia dotyczące używania jednostek odpowiednio w okresie roku, dni
tygodnia lub doby.
4.
Ograniczenia nie mogą dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest konieczne
do celów bezpieczeństwa publicznego lub do utrzymania cieków i zbiorników wodnych.
Art. 117.
1.
Oceny stanu akustycznego środowiska i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego
monitoringu środowiska na podstawie wyników pomiarów poziomów hałasu określonych wskaźnikami
hałasu LDWN i LN oraz z uwzględnieniem pozostałych danych, w szczególności demograficznych oraz dotyczących
sposobu zagospodarowania i użytkowania terenu.
2.
Oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się obowiązkowo dla:
1)
aglomeracji o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy;
2)
terenów poza aglomeracjami, o których mowa w art. 179 ust. 1.
3.
Powiatowy program ochrony środowiska może określać inne niż wymienione w ust. 2 tereny,
dla których dokonywana będzie ocena stanu akustycznego środowiska.
4.
Pomiarów dla potrzeb oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się z uwzględnieniem
wymagań, o których mowa w art. 148 ust. 1 i art. 176 ust. 1.
5.
Na terenach niewymienionych w ust. 2 oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje
wojewódzki inspektor ochrony środowiska.
Art. 118.
1.
Na potrzeby oceny stanu akustycznego środowiska, o której mowa w art. 117 ust. 2 pkt
1 i ust. 3, starosta sporządza, co 5 lat, mapy akustyczne, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Sporządzając mapę akustyczną, starosta uwzględnia informacje wynikające z map akustycznych,
o których mowa w art. 179 ust. 1.
3.
Mapa, o której mowa w ust. 1, powinna składać się z części opisowej i części graficznej.
4.
Część opisowa powinna zawierać w szczególności:
1)
charakterystykę obszaru podlegającego ocenie;
2)
identyfikację i charakterystykę źródeł hałasu;
3)
uwarunkowania akustyczne wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
4)
metody wykorzystane do dokonania oceny;
5)
zestawienie wyników badań;
6)
identyfikację terenów zagrożonych hałasem;
7)
liczbę ludności zagrożonej hałasem;
8)
analizę trendów zmian stanu akustycznego środowiska;
9)
wnioski dotyczące działań w zakresie ochrony przed hałasem.
5.
Część graficzna powinna zawierać w szczególności:
1)
mapę charakteryzującą hałas emitowany z poszczególnych źródeł;
2)
mapę stanu akustycznego środowiska, z zaznaczeniem terenów, na których występuje przekroczenie
dopuszczalnych poziomów hałasu, z odniesieniem do miejscowego planu zagospodarowania
przestrzennego;
3)
mapę terenów zagrożonych hałasem;
4)
mapę przedstawiającą przewidywane rezultaty działań, o których mowa w ust. 4 pkt 9.
6160)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 45 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Przez teren zagrożony hałasem rozumie się teren, na którym są przekroczone dopuszczalne
poziomy hałasu, określone wskaźnikami LDWN i LN, o których mowa w art. 113.
10.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, wskaźniki odzwierciedlające relacje
między narażeniem na hałas a efektem szkodliwym lub uciążliwym oddziaływania hałasu
na potrzeby sporządzania map akustycznych lub innych dokumentów dotyczących oceny
stanu akustycznego środowiska, kierując się potrzebą ochrony zdrowia ludzi; przez
efekt szkodliwy hałasu rozumie się skutki szkodliwe dla zdrowia ludzi, a przez efekt
uciążliwy hałasu - negatywne reakcje człowieka bez zauważalnych szkodliwych skutków
dla jego zdrowia.
11.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby oceny stanu akustycznego
środowiska przy wykorzystaniu wskaźników odzwierciedlających relacje między narażeniem
na hałas a jego efektem szkodliwym lub uciążliwym, kierując się potrzebą ochrony zdrowia
ludzi.
Art. 118a.
1.
Mapa akustyczna, opracowana na kopiach map wchodzących w skład państwowego zasobu
geodezyjnego i kartograficznego, stanowi podstawowe źródło danych wykorzystywanych
dla celów:
1)
informowania społeczeństwa o zagrożeniach środowiska hałasem;
2)
opracowania danych dla państwowego monitoringu środowiska;
3)
tworzenia i aktualizacji programów ochrony środowiska przed hałasem.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
zakres danych ujętych na mapach akustycznych oraz ich układ i sposób prezentacji,
uwzględniając cele, do których osiągnięcia dane mają być wykorzystywane.
Art. 118b.
1.
Rada powiatu może, w drodze uchwały, wyznaczyć obszary ciche w aglomeracji lub obszary
ciche poza aglomeracją, uwzględniając szczególne potrzeby ochrony przed hałasem tych
obszarów i podając wymagania zapewniające utrzymanie poziomu hałasu co najmniej na
istniejącym poziomie.
2.
Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, podlega uzgodnieniu z właściwym miejscowo
wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta w terminie 30 dni; niezajęcie przez organ
stanowiska w tym terminie uznaje się za brak zastrzeżeń do projektu uchwały.
Art. 118c.
Wielkość emisji hałasu wyznacza się i ocenia na podstawie pomiarów poziomu hałasu
w środowisku, z zastrzeżeniem art. 145 ust. 2 pkt 3.
Art. 119.
1.
Dla terenów, na których poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny, tworzy się programy
ochrony środowiska przed hałasem, których celem jest dostosowanie poziomu hałasu do
dopuszczalnego.
2162)W brzmieniu ustalonym przez art. 19 pkt 4 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, programy uchwala rada
powiatu, a dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 2, programy określa,
w drodze uchwały, sejmik województwa.
2a.
Organ, o którym mowa w ust. 2, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu,
którego przedmiotem jest sporządzenie programu ochrony środowiska przed hałasem.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
wymagania, jakim powinien odpowiadać program ochrony środowiska przed hałasem.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:
1)
forma sporządzania programu;
2)
niezbędne części składowe programu;
3)
zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w programie;
4)
sposób ustalania harmonogramu planowanych działań dla poszczególnych terenów z wykorzystaniem
wskaźników charakteryzujących wielkość przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu
i liczbę mieszkańców na danym terenie.
4a.
Organ właściwy do tworzenia programu ochrony środowiska przed hałasem opracowuje łącznie
z programem jego streszczenie, sporządzane w języku niespecjalistycznym, zawierające
omówienie wszystkich ważnych aspektów działań przewidywanych w programie, w formie
prezentacji graficznych i zestawień danych tabelarycznych.
5.
Program dla terenu, o którym mowa w art. 117 ust. 2 pkt 2, powinien być określony
w terminie 1 roku od dnia przedstawienia mapy akustycznej przez podmiot zobowiązany
do jej sporządzenia.
6.
Programy, o których mowa w ust. 1, aktualizuje się co najmniej raz na pięć lat, a
także w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających zmianę planu lub harmonogramu
realizacji.
Art. 120.
1.
Starosta przekazuje, niezwłocznie po sporządzeniu, zarządowi województwa, wojewódzkiemu
inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu
mapy akustyczne, o których mowa w art. 118.
2.
Starosta przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska program ochrony
środowiska przed hałasem niezwłocznie po uchwaleniu programu przez radę powiatu.
Art. 120a.
1.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi rejestr zawierający informacje o
stanie akustycznym środowiska, na podstawie pomiarów, badań i analiz wykonywanych
w ramach państwowego monitoringu środowiska.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
wymagania dotyczące rejestru, o którym mowa w ust. 1, w tym:
1)
rodzaje wyników pomiarów, badań i analiz podlegających rejestracji,
2)
układ rejestru,
3)
formę rejestracji wyników pomiarów, badań i analiz
- kierując się potrzebą dostarczenia wyczerpujących informacji o stanie akustycznym
środowiska.
3.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska,
do dnia 31 marca każdego roku, informacje z rejestru, o którym mowa w ust. 1, za rok
poprzedni.
Dział VI
Ochrona przed polami elektromagnetycznymi
Art. 121.
Ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu
środowiska poprzez:
1)
utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej
na tych poziomach;
2)
zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy
nie są one dotrzymane.
Art. 122.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych
w środowisku oraz sposoby sprawdzania dotrzymania tych poziomów.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:
1)
zróżnicowane poziomy pół elektromagnetycznych dla:
a)
terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,
b)
miejsc dostępnych dla ludności;
2)
zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry
fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, do
których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych;
3)
dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, o których mowa w pkt 2, dla poszczególnych
zakresów częstotliwości, do których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych.
3.
Sposoby sprawdzania dotrzymania poziomów, o których mowa w ust. 1, określone zostaną
przez wskazanie metod:
1)
wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla poszczególnych
zakresów częstotliwości, o których mowa w ust. 2;
2)
wyznaczania poziomów pól elektromagnetycznych, jeżeli w środowisku występują pola
elektromagnetyczne o częstotliwościach z różnych zakresów, o których mowa w ust. 2.
Art. 122a163)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 46 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne,
które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi
o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi,
radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których
równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola
elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania
pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku:
1)
bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia;
2)
każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany
spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą
mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja
lub urządzenie.
Art. 123.
1.
Oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacji zmian dokonuje się
w ramach państwowego monitoringu środowiska.
2.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi okresowe badania poziomów pól elektromagnetycznych
w środowisku.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, zakres
i sposób prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:
1)
sposób wyboru punktów pomiarowych;
2)
wymagana częstotliwość prowadzenia pomiarów.
5.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby prezentacji
wyników pomiarów.
Art. 124.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi, aktualizowany corocznie, rejestr
zawierający informacje o terenach, na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych
poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, z wyszczególnieniem przekroczeń dotyczących:
1)
terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową;
2)
miejsc dostępnych dla ludności.
Dział VII
Ochrona kopalin
Art. 125.
Złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami
oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących.
Art. 126.
1.
Eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastosowaniu
środków ograniczających szkody w środowisku i przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia
i zagospodarowania kopaliny.
2.
Podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący tę eksploatację jest obowiązany
przedsiębrać środki niezbędne do ochrony zasobów złoża, jak również do ochrony powierzchni
ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych, sukcesywnie prowadzić rekultywację
terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać do właściwego stanu inne elementy przyrodnicze.
Dział VIII
Ochrona zwierząt oraz roślin
Art. 127.
1.
Ochrona zwierząt oraz roślin polega na:
1)
zachowaniu cennych ekosystemów, różnorodności biologicznej i utrzymaniu równowagi
przyrodniczej;
2)
tworzeniu warunków prawidłowego rozwoju i optymalnego spełniania przez zwierzęta i
roślinność funkcji biologicznej w środowisku;
3)
zapobieganiu lub ograniczaniu negatywnych oddziaływań na środowisko, które mogłyby
niekorzystnie wpływać na zasoby oraz stan zwierząt oraz roślin;
4)
zapobieganiu zagrożeniom naturalnych kompleksów i tworów przyrody.
2.
Ochrona, o której mowa w ust. 1, jest realizowana w szczególności poprzez:
1)
obejmowanie ochroną obszarów i obiektów cennych przyrodniczo;
2)
ustanawianie ochrony gatunków zwierząt oraz roślin;
3)
ograniczanie możliwości pozyskiwania dziko występujących zwierząt oraz roślin;
4)
odtwarzanie populacji zwierząt i stanowisk roślin oraz zapewnianie reprodukcji dziko
występujących zwierząt oraz roślin;
5)
zabezpieczanie lasów i zadrzewień przed zanieczyszczeniem i pożarami;
6)
ograniczanie możliwości wycinania drzew i krzewów oraz likwidacji terenów zieleni;
7)
zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, zwłaszcza gdy przemawiają
za tym potrzeby ochrony gleby, zwierząt, kształtowania klimatu oraz inne potrzeby
związane z zapewnieniem różnorodności biologicznej, równowagi przyrodniczej i zaspokajania
potrzeb rekreacyjno-wypoczynkowych ludzi;
8)
nadzorowanie wprowadzania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych.
Art. 128.
1.
Ochronę zwierząt oraz roślin na poligonach w toku szkolenia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej, zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi”, zapewnia się poprzez:
1)
sytuowanie obiektów poligonowych na terenach o małej wartości przyrodniczej;
2)
oznaczanie na terenach szkoleniowych obszarów o walorach przyrodniczych, takich jak
miejsca lęgowe zwierząt oraz ptaków, stanowiska roślin poddanych ochronie, oraz wprowadzanie
na nich stosownych ograniczeń działalności szkoleniowej;
3)
stosowanie rozwiązań organizacyjnych i technicznych ograniczających szkody oraz sukcesywne
usuwanie szkód;
4)
przeprowadzanie instruktażu szkolonych żołnierzy co do zasad postępowania na terenie
poligonu w związku z ograniczeniami wynikającymi z ochrony zwierząt oraz roślin.
2.
Zasady ochrony zwierząt oraz roślin na terenach poligonów uwzględnia się w instrukcjach
szkoleniowych dla poligonów.
3.
Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska,
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady sporządzania instrukcji szkoleniowej
w zakresie zapewnienia wymogów ochrony zwierząt oraz roślin w toku szkolenia Sił Zbrojnych
na poligonach.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną uwzględnione:
1)
zagadnienia zawarte w instrukcji szkoleniowej, w ramach których należy uwzględnić
wymagania ochrony zwierząt oraz roślin;
2)
sposób uwzględniania poszczególnych wymagań ochrony zwierząt oraz roślin;
3)
uwarunkowania dotyczące usytuowania poligonów oraz specyfiki ich funkcjonowania, które
należy uwzględnić przy określaniu wymagań ochrony zwierząt oraz roślin.
5.
W razie udostępniania poligonów jednostkom sił zbrojnych państw obcych przepisy ust.
1-4 stosuje się odpowiednio.
Dział IX
Ograniczanie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną środowiska
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 129.15 orzeczeń
1.
Jeżeli w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości korzystanie z
niej lub z jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem
stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, właściciel nieruchomości może żądać
wykupienia nieruchomości lub jej części.
2.
W związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości jej właściciel może
żądać odszkodowania za poniesioną szkodę; szkoda obejmuje również zmniejszenie wartości
nieruchomości.
3.
Roszczenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, przysługuje również użytkownikowi wieczystemu
nieruchomości, a roszczenie, o którym mowa w ust. 2, także osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości.
4.
Z roszczeniem, o którym mowa w ust. 1-3, można wystąpić w okresie 2 lat od dnia wejścia
w życie rozporządzenia lub aktu prawa miejscowego powodującego ograniczenie sposobu
korzystania z nieruchomości.
5.
W sprawach, o których mowa w ust. 1-4, nie stosuje się przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczących roszczeń z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.
Rozdział 2
Ograniczenia związane z ochroną zasobów środowiska
Art. 130.
1.
Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną zasobów środowiska
może nastąpić przez:
1)
poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody;
2)
ustalenie warunków korzystania z wód regionu wodnego lub zlewni oraz ustanowienie
obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych ha podstawie przepisów ustawy - Prawo
wodne;
3)
wyznaczenie obszarów cichych w aglomeracji oraz obszarów cichych poza aglomeracją.
2.
Przepis ust. 1 nie wyklucza możliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości
w celu ochrony zasobów środowiska na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Art. 131.1 orzeczenie
1.
W razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 130
ust. 1, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta ustala, w drodze decyzji, wysokość
odszkodowania; decyzja jest niezaskarżalna.
2.
Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia
jej decyzji, o której mowa w ust. 1, wnieść powództwo do sądu powszechnego. Droga
sądowa przysługuje także w razie niewydania decyzji przez właściwy organ w terminie
3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.
3.
Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa w ust.
1.
Art. 132.1 orzeczenie
Do żądania wykupu nieruchomości w przypadkach ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości,
o których mowa w art. 130 ust. 1, stosuje się odpowiednio zasady i tryb określone
w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami .
Art. 133.
Ustalenie wysokości odszkodowania oraz ceny wykupu nieruchomości następuje po uzyskaniu
opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości według zasad i
trybu określonych w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Art. 134.
Obowiązanymi do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości są:
1)
właściwa jednostka samorządu terytorialnego - jeżeli ograniczenie sposobu korzystania
z nieruchomości nastąpiło w wyniku uchwalenia aktu prawa miejscowego przez organ samorządu
terytorialnego;
2)
reprezentowany przez wojewodę Skarb Państwa - jeżeli ograniczenie sposobu korzystania
z nieruchomości nastąpiło w wyniku wydania rozporządzenia Rady Ministrów, właściwego
ministra albo wojewody;
3)
reprezentowany przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Skarb Państwa
- jeżeli ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło w wyniku wydania
przez niego rozporządzenia.
Rozdział 3
Obszary ograniczonego użytkowania
Art. 135.5 orzeczeń
1.
Jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, z analizy porealizacyjnej
albo z przeglądu ekologicznego wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych,
technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska
poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska
odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej
oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się
obszar ograniczonego użytkowania.
2165)W brzmieniu ustalonym przez art. 19 pkt 5 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać
na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, lub dla zakładów, lub innych
obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie
przedsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, w drodze uchwały.
3.
Obszar ograniczonego użytkowania dla zakładów lub innych obiektów, niewymienionych
w ust. 2, tworzy rada powiatu w drodze uchwały.
3a.
Organy, o których mowa w ust. 2 i 3, tworząc obszar ograniczonego użytkowania, określają
granice obszaru, ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu, wymagania techniczne
dotyczące budynków oraz sposób korzystania z terenów wynikające z postępowania w sprawie
oceny oddziaływania na środowisko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu ekologicznego.
3b.
Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się na podstawie poświadczonej przez właściwy
organ kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym
konieczne jest utworzenie tego obszaru; nie dotyczy to przedsięwzięć polegających
na budowie drogi krajowej.
4.
Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wynika z postępowania
w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, przed utworzeniem tego obszaru nie wydaje
się pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oraz nie rozpoczyna się jego użytkowania,
gdy pozwolenie na użytkowanie nie jest wymagane, z zastrzeżeniem ust. 5. Obowiązek
utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla określonego zakładu lub innego obiektu
stwierdza się w pozwoleniu na budowę.
5.
Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wynika z postępowania
w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, dla przedsięwzięcia polegającego na budowie
drogi krajowej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych obszar ograniczonego użytkowania wyznacza się na podstawie analizy porealizacyjnej.
W pozwoleniu na budowę nakłada się obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej
po upływie 1 roku od dnia oddania obiektu do użytkowania i jej przedstawienia w terminie
18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania.
6.
Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się także dla instalacji wymagających pozwolenia
zintegrowanego, innych niż wymienione w ust. 1, dla których pozwolenie na budowę zostało
wydane przed dniem 1 października 2001 r., a których użytkowanie rozpoczęło się nie
później niż do dnia 30 czerwca 2003 r., jeżeli, pomimo zastosowania najlepszych dostępnych
technik, nie mogą być dotrzymane dopuszczalne poziomy hałasu poza terenem zakładu.
Art. 136.2 orzeczenia
1.
W razie ograniczenia sposobu korzystania ze środowiska w wyniku ustanowienia obszaru
ograniczonego użytkowania właściwymi w sprawach spornych dotyczących wysokości odszkodowania
lub wykupu nieruchomości są sądy powszechne.
2.
Obowiązany do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości jest ten, którego działalność
spowodowała wprowadzenie ograniczeń w związku z ustanowieniem obszaru ograniczonego
użytkowania.
3.
W razie określenia na obszarze ograniczonego użytkowania wymagań technicznych dotyczących
budynków szkodą, o której mowa w art. 129 ust. 2, są także koszty poniesione w celu
wypełnienia tych wymagań przez istniejące budynki, nawet w przypadku braku obowiązku
podjęcia działań w tym zakresie.
Rozdział 4
Strefy przemysłowe
Art. 136a.
1.
Na obszarach określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako
tereny przeznaczone do działalności produkcyjnej, składowania oraz magazynowania i
równocześnie użytkowanych zgodnie z przeznaczeniem może być utworzona strefa przemysłowa.
2.
W granicach strefy przemysłowej jest dozwolone, z zastrzeżeniem art. 136d ust. 3,
przekraczanie standardów jakości środowiska w zakresie dopuszczalnych poziomów substancji
w powietrzu i dopuszczalnych poziomów hałasu oraz wartości odniesienia, o których
mowa w art. 222, jeżeli nie zagraża to życiu lub zdrowiu ludzi, w szczególności nie
narusza wymagań norm bezpieczeństwa i higieny pracy.
3.
Strefę przemysłową tworzy się, jeżeli, mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych,
technologicznych i organizacyjnych, nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska
oraz wartości odniesienia, o których mowa w art. 222, poza terenem zakładu lub innego
obiektu.
Art. 136b.
1.
Objęcie nieruchomości granicami strefy przemysłowej wymaga pisemnej zgody władającego
powierzchnią ziemi.
2.
Zgoda, o której mowa w ust. 1, wyłącza roszczenia o odszkodowanie lub o wykup nieruchomości,
o których mowa w art. 129 ust. 1-3, w związku z ograniczeniem sposobu korzystania
z nieruchomości w zakresie wynikającym z utworzenia strefy przemysłowej.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do szkody powstałej w związku:
1)
z wydaniem rozporządzenia o utworzeniu strefy przemysłowej, którego przepisy są w
istotnym zakresie niezgodne z propozycjami, o których mowa w art. 136c ust. 2 pkt
5;
2)
ze zmianą rozporządzenia o utworzeniu strefy przemysłowej.
Art. 136c.
1.
Strefa przemysłowa jest tworzona, na wniosek władającego powierzchnią ziemi, na terenach,
które mają być objęte strefą przemysłową.
2.
Wniosek o utworzenie strefy przemysłowej powinien zawierać:
1)
uzasadnienie potrzeby utworzenia strefy przemysłowej, w którym jest wykazane, że są
spełnione warunki, o których mowa w art. 136a ust. 3;
2)
uzasadnienie możliwości utworzenia strefy przemysłowej, w którym jest wykazane, że
nie zagraża to życiu lub zdrowiu ludzi, a w szczególności nie narusza wymagań norm
bezpieczeństwa i higieny pracy;
3)
projekt granic strefy przemysłowej i plan sytuacyjny obszaru tej strefy;
4)
przegląd ekologiczny instalacji eksploatowanych w granicach proponowanej strefy przemysłowej
w zakresie, o którym mowa w art. 238 pkt 1-3, 6 i 7;
5)
propozycje dotyczące funkcjonowania strefy przemysłowej istotne z punktu widzenia
wydania rozporządzenia o ustanowieniu strefy przemysłowej w zakresie, o którym mowa
w art. 136d ust. 2 pkt 2 i ust. 3.
3.
Do wniosku dołącza się:
1)
wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
2)
pisemną zgodę wszystkich władających powierzchnią ziemi na obszarze proponowanej strefy
przemysłowej na objęcie ich nieruchomości strefą przemysłową;
3)
kopię mapy zasadniczej proponowanej strefy przemysłowej określającej granice działek
ewidencyjnych, budynki, sieć uzbrojenia terenu i ulice.
Art. 136d.
1.
Strefę przemysłową tworzy, w drodze rozporządzenia, wojewoda w porozumieniu z państwowym
wojewódzkim inspektorem sanitarnym.
2.
Rozporządzenie o utworzeniu strefy przemysłowej określa:
1)
granice i obszar strefy przemysłowej;
2)
rodzaje działalności, których prowadzenie jest dopuszczalne na terenie strefy przemysłowej
z uwagi na możliwość występowania przekroczeń standardów jakości środowiska lub przekroczeń
wartości odniesienia, o których mowa w art. 222.
3.
Rozporządzenie o utworzeniu strefy przemysłowej może określać:
1)
niektóre standardy jakości środowiska lub wartości odniesienia, o których mowa w art.
222, których przekraczanie na terenie strefy przemysłowej jest dozwolone;
2)
warunki prowadzenia działalności na terenie strefy przemysłowej istotne z punktu widzenia
nieprzekraczania standardów jakości środowiska lub wartości odniesienia, o których
mowa w art. 222, poza jej terenem oraz z uwagi na ochronę życia lub zdrowia ludzi,
w szczególności wymagań norm bezpieczeństwa i higieny pracy.
Tytuł III
Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom
Dział I
Przepisy ogólne
Art. 137.
Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom polega na zapobieganiu lub ograniczaniu wprowadzania
do środowiska substancji lub energii.
Art. 138.
1.
Eksploatacja instalacji oraz urządzenia zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska jest,
z zastrzeżeniem art. 139, obowiązkiem ich właściciela, chyba że wykaże on, iż władającym
instalacją lub urządzeniem jest na podstawie tytułu prawnego inny podmiot.
Art. 139.
Przestrzeganie wymagań ochrony środowiska związanych z eksploatacją dróg, linii kolejowych,
linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewniają zarządzający tymi obiektami.
Art. 140.
1.
Podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany zapewnić przestrzeganie wymagań
ochrony środowiska, w szczególności przez:
1)
odpowiednią organizację pracy;
2)
powierzanie funkcji związanych z zapewnieniem ochrony środowiska osobom posiadającym
odpowiednie kwalifikacje zawodowe;
3)
zapoznanie pracowników, których zakres czynności wiąże się z kwestiami ochrony środowiska,
z wymaganiami w tym zakresie, gdy nie jest konieczne odpowiednie przygotowanie zawodowe
w tym zakresie;
4)
podejmowanie działań w celu wyeliminowania lub ograniczenia szkód w środowisku wynikających
z nieprzestrzegania wymagań ochrony środowiska przez pracowników, a także podejmowania
właściwych środków w celu wyeliminowania takich przypadków w przyszłości.
2.
Pracownicy są obowiązani postępować w sposób zapewniający ochronę środowiska.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje
czynności, instalacje lub urządzenia, których wykonywanie lub obsługa wymaga szczególnych
kwalifikacji ze względu na możliwe skutki tych działań dla środowiska.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:
1)
odrębne listy rodzajów czynności, instalacji i urządzeń;
2)
wymagania dotyczące osób odpowiedzialnych za wykonywanie określonych czynności w zakresie:
a)
kwalifikacji zawodowych,
b)
przeszkolenia pracowników.
Dział II
Instalacje, urządzenia, substancje oraz produkty
Rozdział 1
Instalacje i urządzenia
Art. 141.
1.
Eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować przekroczenia standardów
emisyjnych.
2.
Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska
w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.
Art. 142.
1.
Wielkość emisji z instalacji lub urządzenia w warunkach odbiegających od normalnych
powinna wynikać z uzasadnionych potrzeb technicznych i nie może występować dłużej
niż jest to konieczne.
2.
Warunkami odbiegającymi od normalnych są w szczególności okres rozruchu, awarii i
likwidacji instalacji lub urządzenia.
Art. 143.5 orzeczeń
Technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach
i urządzeniach powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się
w szczególności:
1)
stosowanie substancji o małym potencjale zagrożeń;
2)
efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii;
3)
zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów i paliw;
4)
stosowanie technologii bezodpadowych i małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających
odpadów;
5)
rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji;
6)
wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały skutecznie zastosowane
w skali przemysłowej;
8)
postęp naukowo-techniczny.
Art. 144.1 orzeczenie
1.
Eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.
2.
Eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję
hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna, z zastrzeżeniem ust.
3, powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego
prowadzący instalację ma tytuł prawny.
3.
Jeżeli w związku z funkcjonowaniem instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania,
eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska
poza tym obszarem.
3a.
Jeżeli utworzono strefę przemysłową, eksploatacja instalacji na jej obszarze nie powinna
powodować przekroczenia standardów jakości środowiska oraz wartości odniesienia poza
granicami strefy przemysłowej.
3b.
W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, przepis ust. 3 stosuje się jedynie w
odniesieniu do przekroczenia standardów ochrony środowiska powodowanego przez emisję
hałasu.
3c.
W razie realizacji nowych przedsięwzięć na terenie zakładu, dla którego utworzono
obszar ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ust. 6, przewidywane oddziaływanie
na środowisko w zakresie emitowania hałasu do środowiska ocenia się z uwzględnieniem
istniejącego obszaru ograniczonego użytkowania.
4.
Zastosowanie technologii spełniającej wymagania, o których mowa w art. 143, a także
dotrzymanie standardów emisyjnych, o których mowa w art. 145 oraz w przepisach odrębnych,
nie zwalnia z obowiązku zachowania standardów jakości środowiska.
Art. 145.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki, może określić, w drodze rozporządzenia, standardy emisyjne z instalacji
w zakresie:
1)
wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;
2)
wytwarzania odpadów;
3)
emitowania hałasu.
2.
Standardy, o których mowa w ust. 1, ustala się:
1)
w przypadku wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza odpowiednio jako:
a)
stężenie gazów lub pyłów w gazach odlotowych lub
b)
masa gazów lub pyłów wprowadzana w określonym czasie, lub
c)
stosunek masy gazów lub pyłów do jednostki wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa
lub powstającego produktu;
2)
w razie wytwarzania odpadów - jako stosunek jednostki objętości albo masy powstających
odpadów w stosunku do jednostki wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego
produktu;
3)
w razie powodowania hałasu - jako poziom mocy akustycznej instalacji.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone:
1)
zróżnicowane wartości standardów:
a)
w zależności od rodzaju działalności, procesu technologicznego lub operacji technicznej,
b)
w zależności od terminu oddania instalacji do eksploatacji, terminu zakończenia jej
eksploatacji lub dalszego łącznego czasu jej eksploatacji;
2)
sytuacje uzasadniające przejściowe odstępstwa od standardów oraz granice odstępstw;
3)
warunki uznawania standardów za dotrzymane.
Art. 146.
1.
Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do zapewnienia ich
prawidłowej eksploatacji polegającej w szczególności na:
1)
stosowaniu paliw, surowców i materiałów eksploatacyjnych zapewniających ograniczanie
ich negatywnego oddziaływania na środowisko;
2)
podejmowaniu odpowiednich działań w przypadku powstania zakłóceń w procesach technologicznych
i operacjach technicznych w celu ograniczenia ich skutków dla środowiska.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki, mając na uwadze potrzebę ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko
eksploatowanych instalacji i urządzeń, może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania
w zakresie stosowania:
1)
paliw, surowców i materiałów eksploatacyjnych o określonych właściwościach, cechach
lub parametrach;
2)
określonych rozwiązań technicznych zapewniających ograniczenie emisji.
3.
Wymagania, o których mowa w ust. 2, mogą być różnicowane ze względu na termin oddania
instalacji do eksploatacji lub rok produkcji urządzenia.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki, może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby postępowania w razie zakłóceń
w procesach technologicznych i operacjach technicznych dotyczących eksploatacji instalacji
lub urządzenia.
5.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, mogą zostać ustalone:
1)
rodzaje zakłóceń, gdy wymagane jest wstrzymanie użytkowania instalacji lub urządzenia;
2)
środki zaradcze, jakie powinien podjąć prowadzący instalację lub użytkownik urządzenia;
3)
przypadki, w których prowadzący instalację lub użytkownik urządzenia powinien poinformować
o zakłóceniach wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, termin, w jakim informacja
ta powinna zostać złożona oraz jej wymaganą formę.
Art. 147.3 orzeczenia
1.
Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do okresowych pomiarów
wielkości emisji i pomiarów ilości pobieranej wody.
2.
Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do ciągłych pomiarów
wielkości emisji w razie wprowadzania do środowiska znacznych ilości substancji lub
energii.
3.
Zakres obowiązku prowadzenia pomiarów, o których mowa w ust. 1 i 2, może być związany
z parametrami charakteryzującymi wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.
4.
Prowadzący instalację nowo zbudowaną lub zmienioną w istotny sposób, z której emisja
wymaga pozwolenia, jest obowiązany do przeprowadzenia wstępnych pomiarów wielkości
emisji z tej instalacji.
5.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 4, należy zrealizować najpóźniej w ciągu 14 dni od
zakończenia rozruchu instalacji lub uruchomienia urządzenia, chyba że organ właściwy
do wydania pozwolenia określił w pozwoleniu inny termin.
6.
Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do ewidencjonowania
wyników przeprowadzonych pomiarów oraz ich przechowywania przez 5 lat od zakończenia
roku kalendarzowego, którego dotyczą.
Art. 147a.2 orzeczenia
1168)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 47 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani zapewnić wykonanie
pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska przez:
1)
akredytowane laboratorium w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności lub
2)
laboratorium posiadające uprawnienia do badania właściwości fizykochemicznych, toksyczności
i ekotoksyczności substancji i preparatów nadane w trybie ustawy z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych
- w zakresie badań, do których wykonywania są obowiązani.
1a171)Dodany przez art. 1 pkt 47 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia, posiadający certyfikat systemu zarządzania
jakością, mogą wykonywać pomiary wielkości emisji lub innych warunków korzystania
ze środowiska, do których wykonywania są obowiązani, we własnym laboratorium, pod
warunkiem że laboratorium to jest również objęte systemem zarządzania jakością.
1b171)Dodany przez art. 1 pkt 47 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Przepisów ust. 1 i 1a nie stosuje się do wykonywania pomiarów:
1)
ilości pobieranej wody, do których są obowiązani prowadzący instalację oraz użytkownik
urządzenia;
2)
wielkości emisji, do których jest obowiązana służba radiokomunikacyjna amatorska w
rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne .
2.
Jeżeli prowadzący instalację jest obowiązany do prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości
emisji, powinien zapewnić możliwość automatycznego ciągłego zapisu wyników przez przyrząd
pomiarowy.
Art. 148.
1173)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania
w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, o których mowa w art. 147 ust. 1
i 2, oraz pomiarów ilości pobieranej wody, o których mowa w art. 147 ust. 1.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:
1)
przypadki, w których wymagany jest ciągły pomiar emisji z instalacji;
2)
przypadki, w których wymagane są okresowe pomiary emisji z instalacji albo urządzenia,
oraz częstotliwości prowadzenia tych pomiarów;
3)
referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;
4)
sposób ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostanie zawarte wymaganie prowadzenia pomiarów
w zależności odpowiednio od:
1)
rodzaju instalacji albo urządzenia;
2)
nominalnej wielkości emisji z instalacji albo urządzenia;
3)
parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.
4.
Jeżeli obowiązek prowadzenia pomiarów nie wynika z nominalnej wielkości emisji, rozporządzenie,
o którym mowa w ust. 1, określa substancje albo energie, których pomiar jest obowiązkowy.
5.
Wymagań dotyczących okresowych pomiarów emisji nie ustanawia się, gdy są one określone
w przepisach odrębnych.
Art. 149.1 orzeczenie
1.
Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, prowadzący instalację i
użytkownik urządzenia przedstawiają organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu
inspektorowi ochrony środowiska, jeżeli pomiary te mają szczególne znaczenie ze względu
na potrzebę zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków
korzystania ze środowiska.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia,
które ze względu na szczególne znaczenie dla zapewnienia systematycznej kontroli wielkości
emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska przekazuje się właściwym organom
ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,
2)
terminy i sposób prezentacji danych, o których mowa w pkt 1
- kierując się potrzebą zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych
warunków korzystania ze środowiska.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone:
1)
przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z uwagi na:
a)
rodzaj instalacji lub urządzenia,
b)
nominalną wielkość emisji,
c)
parametry charakteryzujące wydajność lub moc instalacji lub urządzenia;
2)
formy przedkładanych wyników pomiarów;
3)
układy przekazywanych wyników pomiarów;
4)
wymagane techniki przedkładania wyników pomiarów;
5)
terminy przedkładania wyników pomiarów w zależności od ich rodzajów.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia:
1)
inne niż wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, dane zbierane w
wyniku monitorowania procesów technologicznych w związku z wymaganiami pozwolenia,
które ze względu na szczególne znaczenie dla zapewnienia systematycznej kontroli wielkości
emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska powinny być przekazywane właściwym
organom ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,
2)
terminy i sposób prezentacji danych, o których mowa w pkt 1
- kierując się potrzebą zapewnienia właściwym organom wyników monitorowania procesów
technologicznych przez podmioty korzystające ze środowiska.
Art. 150.
1174)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 49 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację
lub użytkownika urządzenia obowiązek prowadzenia w określonym czasie pomiarów wielkości
emisji wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, lub
obowiązki nałożone w trybie art. 56 ust. 4 pkt 1, jeżeli z przeprowadzonej kontroli
wynika, że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych; do wyników przeprowadzonych
pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6.
2.
Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może nałożyć obowiązek przedkładania
mu wyników pomiarów, określając zakres i terminy ich przedkładania, a także wymagania
w zakresie formy, układu i wymaganych technik ich przedkładania.
3.
Jeżeli z przeprowadzonej kontroli wynika, że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych,
organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację
lub użytkownika urządzenia obowiązek przedkładania mu wyników pomiarów wielkości emisji
wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 149 ust. 1, określając zakres
i terminy ich przedkładania, a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych
technik ich przedkładania.
4.
Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów
lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu.
Art. 151.
Jeżeli wymagane jest pozwolenie na emisję z instalacji, organ właściwy do jego wydania
może nałożyć dodatkowe wymagania wykraczające poza wymagania, o których mowa w art.
147 i przepisach wydanych na podstawie art. 148, a także określić dodatkowe wymagania
w zakresie prowadzenia pomiarów, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy ochrony
środowiska.
Art. 152.
1.
Instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na
środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 8.
2.
Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać:
1)
oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;
2)
adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji;
3)
rodzaj i zakres prowadzonej działalności, w tym wielkość produkcji lub wielkość świadczonych
usług;
4)
czas funkcjonowania instalacji (dni tygodnia i godziny);
5)
wielkość i rodzaj emisji;
6)
opis stosowanych metod ograniczania wielkości emisji;
7)
informację, czy stopień ograniczania wielkości emisji jest zgodny z obowiązującymi
przepisami.
3.
Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia
przed rozpoczęciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5.
4.
Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji można przystąpić, jeżeli organ właściwy do
przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu
w drodze decyzji.
5.
Instalację, o której mowa w ust. 1, objętą obowiązkiem zgłoszenia w okresie, gdy jest
już ona eksploatowana, prowadzący ją jest obowiązany zgłosić w terminie 6 miesięcy
od dnia, w którym została ona objęta tym obowiązkiem.
6.
Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany przedłożyć organowi
właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacje o:
1)
rezygnacji z rozpoczęcia albo zakończenia eksploatacji instalacji;
2)
zmianie danych, o których mowa w ust. 2 pkt 2-6.
7.
Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 6, należy dokonać w terminie 14 dni od dnia rezygnacji
z podjęcia działalności albo zaprzestania działalności lub zmiany danych, o których
mowa w ust. 2 pkt 2-6.
8.
Zasady zgłaszania instalacji mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko z uwagi
na wytwarzanie odpadów określają przepisy ustawy o odpadach.
9.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
wymagania dotyczące zakresu danych ujętych w zgłoszeniu, o których mowa w ust. 2,
oraz wzór formularza tego zgłoszenia, dla wybranych rodzajów instalacji, uwzględniając
znaczenie tych danych dla określenia ewentualnego negatywnego oddziaływania instalacji
na środowisko.
Art. 153.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji,
z których emisja nie wymaga pozwolenia, a których eksploatacja wymaga zgłoszenia,
uwzględniając ich negatywne oddziaływanie na środowisko.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone rodzaje instalacji, których
eksploatacja wymaga zgłoszenia z uwagi na:
1)
wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;
2)
wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;
3)
powodowanie hałasu;
4)
wytwarzanie pól elektromagnetycznych.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wymóg zgłoszenia dla danego rodzaju instalacji
może być uzależniony od:
1)
stosowanej techniki;
2)
parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji.
Art. 154.
1.
Organ ochrony środowiska może ustalić, w drodze decyzji, wymagania w zakresie ochrony
środowiska dotyczące eksploatacji instalacji, z której emisja nie wymaga pozwolenia,
o ile jest to uzasadnione koniecznością ochrony środowiska.
2.
Do decyzji, o której mowa w ust. 1, przepis art. 188 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
3.
Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z
urzędu.
Art. 155.
Środki transportu powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w ustawie
oraz w przepisach odrębnych.
Art. 156.
1.
Zabrania się używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających na publicznie dostępnych
terenach miast, terenach zabudowanych oraz na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do okazjonalnych uroczystości oraz uroczystości i
imprez związanych z kultem religijnym, imprez sportowych, handlowych, rozrywkowych
i innych legalnych zgromadzeń, a także podawania do publicznej wiadomości informacji
i komunikatów służących bezpieczeństwu publicznemu.
Art. 157.
1.
Rada gminy może, w drodze uchwały, ustanawiać ograniczenia co do czasu funkcjonowania
instalacji lub korzystania z urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać
na środowisko, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Ograniczenia, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą instalacji lub urządzeń znajdujących
się w miejscach kultu religijnego.
Rozdział 2
Substancje
Art. 158.
Wprowadzanie do środowiska wytwarzanej, wykorzystywanej lub transportowanej substancji
jest dopuszczalne wyłącznie w zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z charakterem
prowadzonej działalności.
Art. 159.
1.
Wprowadzający do obrotu substancję jest obowiązany do:
1)
opakowania substancji w sposób zabezpieczający przed przypadkowym wprowadzeniem do
środowiska;
2)
załączenia informacji zapewniającej identyfikację zagrożeń, jakie wynikają z wprowadzenia
substancji do środowiska.
2.
Jeżeli przypadkowe wprowadzenie substancji do środowiska może spowodować zanieczyszczenie,
informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, powinna określać sposób postępowania w celu
ograniczenia szkód.
Art. 160.
1.
Zabronione jest, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie i przepisach odrębnych,
wprowadzanie do obrotu lub ponowne wykorzystanie substancji stwarzających szczególne
zagrożenie dla środowiska.
2.
Substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie dla środowiska są w szczególności:
1)
azbest;
2)
PCB.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, inne
- poza azbestem i PCB - substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska,
kierując się koniecznością ograniczania ryzyka wystąpienia szkód w środowisku.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:
1)
oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację;
2)
nazwa substancji.
Art. 161.
1.
Substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska powinny być wykorzystywane,
przemieszczane i eliminowane przy zachowaniu szczególnych środków ostrożności.
2.
Instalacje lub urządzenia, w których są lub były wykorzystywane substancje stwarzające
szczególne zagrożenie dla środowiska, powinny zostać oczyszczone lub unieszkodliwione.
3.
Do instalacji lub urządzeń, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż były
w nich wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska,
stosuje się wymagania dotyczące postępowania z instalacjami i urządzeniami, w których
są lub były wykorzystywane te substancje.
Art. 162.
1.
Wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska podlegają
sukcesywnej eliminacji.
2.
Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska jest obowiązany
do dokumentowania rodzaju, ilości i miejsc ich występowania oraz sposobu ich eliminowania.
3.
Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska powinien
okresowo przedkładać marszałkowi województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. informacje o rodzaju, ilości i miejscach ich występowania, z zastrzeżeniem ust. 4-6.
4.
Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami przedkładają informacje o rodzaju, ilości
i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska
w formie uproszczonej; w tym przypadku przepisów ust. 2 nie stosuje się.
5.
Informacje w formie uproszczonej przedkłada się wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi
miasta.
6.
Wójt, burmistrz lub prezydent miasta okresowo przedkłada marszałkowi województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. informacje o rodzaju, ilości i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne
zagrożenie dla środowiska.
7.
Marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. prowadzi rejestr rodzaju, ilości oraz miejsc występowania substancji stwarzających
szczególne zagrożenie dla środowiska.
8.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do instalacji i urządzeń, w których substancje
stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska są lub były wykorzystywane.
9.
Sposób postępowania z eliminowanymi substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie
dla środowiska, a także instalacjami i urządzeniami, w których są lub były one wykorzystywane,
określają przepisy ustawy o odpadach.
Art. 163.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw
zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie:
1)
wykorzystywania i przemieszczania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla
środowiska;
2)
wykorzystywania i oczyszczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywane
substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone wymagania dotyczące:
1)
wykorzystywania i przemieszczania poszczególnych substancji;
2)
wykorzystywania i oczyszczania rodzajów instalacji lub urządzeń, w których były lub
są wykorzystywane poszczególne substancje.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone odpowiednio do potrzeb:
1)
wymagania techniczne, jakie należy spełnić przy wykorzystywaniu i przemieszczaniu
substancji oraz przy wykorzystywaniu i oczyszczaniu instalacji lub urządzeń, w których
były lub są wykorzystywane substancje;
2)
sposoby oznaczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywane substancje,
oraz pomieszczeń, w których one się znajdują;
3)
przypadki i sposób inwentaryzowania rodzaju, ilości i miejsc występowania substancji
oraz instalacji i urządzeń, w których były lub są wykorzystywane, a także zakres i
formę dokumentowania postępowania z nimi oraz czas przechowywania dokumentacji;
4)
terminy przedkładania odpowiednio marszałkowi województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. albo wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta informacji o:
a)
rodzaju, ilości i miejscach występowania wykorzystywanych substancji,
b)
instalacjach i urządzeniach, w których substancje były lub są wykorzystywane,
c)
czasie i sposobie usuwania substancji oraz instalacji i urządzeń, w których były lub
są one wykorzystywane,
d)
czasie i sposobie zastąpienia substancji innymi, mniej szkodliwymi dla środowiska;
5)
zakres przedkładanych odpowiednio marszałkowi województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. albo wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta informacji, o których mowa w pkt
4, z uwzględnieniem:
a)
formy przedkładanych informacji,
b)
układu przekazywanych informacji,
c)
wymaganych technik przedkładania informacji;
6)
przypadki i terminy, w których powinno się zaprzestać wykorzystywania substancji,
oraz harmonogram ich eliminowania przez użytkowników;
7)
przypadki i terminy, w których powinny być oczyszczone lub wyeliminowane instalacje
lub urządzenia, w których były lub są wykorzystywane substancje.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, instalacje
lub urządzenia, w których mogły być wykorzystywane substancje stwarzające szczególne
zagrożenie dla środowiska, które traktuje się jak instalacje lub urządzenia, w których
były lub są wykorzystywane te substancje.
5.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, zostaną ustalone rodzaje instalacji lub
urządzeń, z uwzględnieniem, z uwagi na stosowane technologie, odpowiednio:
1)
terminu oddania instalacji do eksploatacji albo roku produkcji urządzenia;
2)
wykonawcy instalacji albo producenta urządzenia.
6.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób przedkładania
marszałkowi województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta informacji o rodzaju, ilości i miejscach
występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.
7.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, zostaną określone:
1)
terminy przedkładania informacji;
2)
forma przedkładanej informacji;
3)
układ przedkładanych informacji;
4)
wymagane techniki przedkładania informacji.
8.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposób
prowadzenia przez marszałka województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. rejestru substancji, instalacji i urządzeń, w których substancje te były lub są wykorzystywane.
9.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, mogą zostać ustalone:
1)
forma i układ rejestru;
2)
zawartość rejestru;
3)
warunki i okres przechowywania rejestru.
Art. 164.
Ilekroć w art. 160-163 jest mowa o:
1)
substancjach stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska - rozumie się przez
to także substancje i przedmioty, w których zawarte są substancje stwarzające szczególne
zagrożenie dla środowiska;
1a)
instalacjach - rozumie się przez to również budynki oraz obiekty małej architektury;
2)
instalacjach lub urządzeniach, w których były wykorzystywane substancje stwarzające
szczególne zagrożenie dla środowiska - rozumie się przez to instalacje i urządzenia,
które nie zostały poddane wymaganemu ustawą procesowi oczyszczenia.
Art. 165.
Szczegółowe zasady postępowania z substancjami chemicznymi oraz wprowadzania do środowiska
genetycznie zmodyfikowanych organizmów określają przepisy odrębne.
Rozdział 3
Produkty
Art. 166.
Przy wytwarzaniu produktu, bez uszczerbku dla jego walorów użytkowych i bezpieczeństwa
użytkownika, należy ograniczać:
1)
zużycie substancji i energii;
2)
wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicznych mogących negatywnie oddziaływać
na środowisko w okresie użytkowania produktu oraz po jego zużyciu;
3)
wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicznych utrudniających:
a)
naprawę produktu,
b)
demontaż produktu w celu oddzielenia zużytych elementów wymagających szczególnego
postępowania na podstawie przepisów ustawy o odpadach,
c)
użycie części produktu w innym produkcie lub ich wykorzystanie do innych celów użytkowych
po zużyciu produktu.
Art. 167.
1.
Produkt powinien być zaopatrzony w informację dotyczącą:
1)
zużycia paliw lub materiałów eksploatacyjnych;
2)
wielkości emisji związanej z użytkowaniem produktu;
3)
bezpiecznego dla środowiska użytkowania, demontażu, powtórnego wykorzystania lub unieszkodliwienia
produktu.
2.
Sprzedawca produktów powinien zapewnić, aby informacja, o której mowa w ust. 1, znajdowała
się także w miejscach sprzedaży produktu.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, uwzględniając cechy produktów oraz ich oddziaływanie w trakcie użytkowania
oraz po ich zużyciu, określi, w drodze rozporządzenia, produkty objęte obowiązkami,
o których mowa w ust. 1 i 2, a także szczegółowy sposób realizacji obowiązków w tym
zakresie.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:
1)
oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz
ich nazwy;
2)
odpowiednio do potrzeb wymagania dotyczące informacji, o której mowa w ust. 1, w tym:
a)
oznaczania produktu lub jego części,
b)
formy i treści informacji,
c)
sposobów prezentowania informacji w miejscach sprzedaży produktów;
3)
wymagania w zakresie ustalania wielkości zużycia paliw i materiałów eksploatacyjnych
lub wielkości emisji związanej z użytkowaniem produktu, w celu zamieszczenia w informacji,
o której mowa w ust. 1.
5.
Sprzedawca produktów powinien zapewnić, aby zestawienie, o którym mowa w art. 171a,
było udostępniane nieodpłatnie w miejscach sprzedaży produktów, których dotyczy, w
sposób określony na podstawie art. 171a ust. 2 pkt 4.
6.
Przepisy ust. 2-5 dotyczące sprzedaży i sprzedawcy stosuje się także do finansującego
leasing w miejscach, w których oferuje się produkty do leasingu, oraz prezentującego
produkty na wystawach publicznych.
Art. 168.
Wprowadzający produkt do obrotu powinien zapewnić spełnienie przez produkt wymagań
ochrony środowiska.
Art. 169.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania w celu spełnienia
obowiązków, o których mowa w art. 166.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:
1)
oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz
ich nazwy;
2)
wymagania dotyczące poszczególnych produktów lub grup produktów.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, mając na uwadze osiągnięcie celów, o których mowa w art. 166, może określić,
w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje substancji, które powinny być wykorzystywane do produkcji określonych produktów
lub których wykorzystywanie jest zabronione;
2)
dopuszczone do stosowania rozwiązania techniczne;
3)
właściwości, jakie muszą spełniać określone produkty, w tym:
a)
standardy emisyjne z urządzeń,
b)
dopuszczalna lub wymagana zawartość określonych substancji w produkcie,
c)
zakaz występowania określonych substancji w produkcie,
d)
cechy i parametry produktu;
4)
terminy, w których poszczególne wymagania zaczynają obowiązywać poszczególne produkty
lub grupy produktów.
Art. 170.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, kierując
się potrzebą ograniczenia wykorzystywania produktów negatywnie oddziałujących na środowisko,
produkty z tworzyw sztucznych, na których należy zamieszczać informację o ich negatywnym
oddziaływaniu na środowisko.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:
1)
oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz
ich nazwy;
2)
termin, w którym zaczyna obowiązywać wymaganie dotyczące zamieszczenia informacji.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposób
zamieszczania i treść informacji o negatywnym oddziaływaniu produktu na środowisko
na produktach, o których mowa w ust. 1, kierując się koniecznością zapewnienia konsumentom
możliwości łatwej oceny cech produktu istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone:
1)
wielkość informacji;
2)
wzory informacji;
3)
grafika i kolory informacji.
Art. 171.
Zabrania się wprowadzania do obrotu produktów, które nie odpowiadają wymaganiom, o
których mowa w art. 166 i 167 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 169 i 170.
Art. 171a.
1.
W celu zapewnienia nabywcom produktów informacji, o których mowa w art. 167 ust. 1,
organy administracji corocznie opracowują i nieodpłatnie udostępniają zestawienia
dotyczące wybranych dostępnych na rynku produktów w zakresie określonym na podstawie
ust. 2.
2.
Prezes Rady Ministrów, kierując się koniecznością zapewnienia konsumentom możliwości
łatwej oceny cech produktu istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska, określi,
w drodze rozporządzenia:
1)
produkty, o których informacje powinny być zawarte w zestawieniach;
2)
rodzaje informacji zawartych w zestawieniach;
3)
organy administracji zobowiązane do opracowywania, aktualizowania i udostępniania
zestawień oraz szczegółowe sposoby realizacji tych obowiązków;
4)
szczegółowe wymagania dotyczące sposobu udostępniania zestawień w punktach sprzedaży
produktów.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone w szczególności:
1)
oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz
ich nazwy;
2)
forma, treść, sposób i termin wydawania zestawień oraz termin i sposób ich aktualizacji;
3)
terminy przekazywania informacji o produktach przez organy administracji będące w
ich posiadaniu.
4.
Organy administracji posiadające informacje, określone na podstawie ust. 2, są obowiązane
do ich nieodpłatnego przedkładania w terminach, o których mowa w ust. 3 pkt 3.
Art. 171b.
Wprowadzać do obrotu można, z wyłączeniem przepisów art. 166 i 167 oraz przepisów
wydanych na podstawie art. 169 i 170, produkty:
1)
zgodnie z prawem wyprodukowane lub dopuszczone do obrotu w innym państwie członkowskim
Unii Europejskiej albo w Republice Turcji;
2)
zgodnie z prawem wyprodukowane w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) będącym stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
Art. 172.
Opakowania powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w przepisach odrębnych.
Dział III
Drogi, linie kolejowe, linie tramwajowe, lotniska oraz porty
Art. 173.
Ochronę przed zanieczyszczeniami powstającymi w związku z eksploatacją dróg, linii
kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewnia się przez:
1)
stosowanie rozwiązań technicznych ograniczających rozprzestrzenianie zanieczyszczeń,
a w szczególności:
a)
zabezpieczeń akustycznych,
b)
zabezpieczeń przed przedostawaniem się zanieczyszczonych wód opadowych do gleby lub
ziemi,
c)
środków umożliwiających usuwanie odpadów powstających w trakcie eksploatacji dróg,
linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów;
2)
właściwą organizację ruchu.
Art. 174.1 orzeczenie
1.
Eksploatacja dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów nie może
powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.
2.
Emisje polegające na:
1)
wprowadzaniu gazów lub pyłów do powietrza,
2)
wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi,
3)
wytwarzaniu odpadów,
4)
powodowaniu hałasu,
powstające w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska
oraz portu, nie mogą, z zastrzeżeniem ust. 3, spowodować przekroczenia standardów
jakości środowiska poza terenem, do którego zarządzający tym obiektem ma tytuł prawny.
3.
Jeżeli w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej lub lotniska
utworzono obszar ograniczonego użytkowania, eksploatacja nie może spowodować przekroczenia
standardów jakości środowiska poza tym obszarem.
Art. 175.
1.
Zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem, z zastrzeżeniem
ust. 2, jest obowiązany do okresowych pomiarów poziomów w środowisku substancji lub
energii wprowadzanych w związku z eksploatacją tych obiektów.
2.
W razie eksploatacji obiektów o określonych cechach lub kategoriach wskazujących na
możliwość wprowadzania do środowiska substancji lub energii w znacznych ilościach
zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem jest obowiązany
do ciągłych pomiarów ich poziomów w środowisku.
3.
W razie przebudowy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska lub portu,
zmieniającej w istotny sposób warunki eksploatacji, zarządzający jest obowiązany do
przeprowadzenia pomiarów poziomów w środowisku substancji lub energii wprowadzanych
w związku z eksploatacją tych obiektów.
4.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 3, należy wypełnić najpóźniej w ciągu 14 dni od rozpoczęcia
eksploatacji przebudowanego obiektu.
4a175)Dodany przez art. 1 pkt 50 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Dla dróg krajowych obowiązek, o którym mowa w ust. 3, należy wypełnić w ciągu roku
od rozpoczęcia eksploatacji przebudowanego obiektu.
5176)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 50 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Do wyników pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się odpowiednio przepis art.
147 ust. 6.
5a177)Dodany przez art. 1 pkt 50 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Do pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się odpowiednio przepisy art. 147a.
6.
Na podstawie wyników wykonywanych okresowych pomiarów poziomów hałasu, o których mowa
w ust. 1, i innych niezbędnych danych, zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem
sporządza mapę akustyczną terenów położonych wokół tych obiektów.
Art. 176.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania
w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku, o których
mowa w art. 175 ust. 1-3.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:
1)
przypadki, w których są wymagane:
a)
ciągłe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w środowisku,
b)
okresowe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w środowisku;
2)
referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;
3)
kryteria lokalizacji punktów pomiarowych;
4)
sposoby ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, może zostać ustalone wymaganie prowadzenia
pomiarów:
1)
w zależności od:
a)
kategorii lub klasy drogi, kategorii linii kolejowej albo linii tramwajowej,
b)
rodzaju linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska albo portu,
c)
parametrów technicznych lub eksploatacyjnych drogi, linii kolejowej albo linii tramwajowej;
2)
w związku z usytuowaniem drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska oraz
portu:
a)
na terenach gęsto zaludnionych,
b)
na terenach objętych ochroną ze względu na potrzeby ochrony środowiska na podstawie
przepisów szczególnych;
3)
dla poszczególnych odcinków dróg, linii kolejowych albo linii tramwajowych.
Art. 177.
1.
Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 175, zarządzający drogą, linią kolejową, linią
tramwajową, lotniskiem lub portem przedkłada organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu
inspektorowi ochrony środowiska, o ile pomiary te mają szczególne znaczenie dla systematycznej
obserwacji zmian stanu środowiska wynikających z eksploatacji tych obiektów.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wyników
pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych,
lotnisk oraz portów, które ze względu na szczególne znaczenie dla systematycznej obserwacji
zmian stanu środowiska wynikających z eksploatacji tych obiektów powinny być przekazywane
właściwym organom ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,
oraz terminy i sposób prezentacji tych wyników, kierując się potrzebą zapewnienia
systematycznej obserwacji zmian stanu środowiska.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone:
1)
przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z uwagi na cechy
obiektów, o których mowa w art. 176 ust. 3 pkt 1, oraz ich usytuowanie;
2)
forma przedkładanych wyników pomiarów;
3)
układ przedkładanych wyników pomiarów;
4)
wymagane techniki przedkładania pomiarów;
5)
terminy przedkładania wyników pomiarów w zależności od ich rodzajów.
Art. 178.
1178)W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego drogą,
linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek prowadzenia w określonym
czasie pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku wprowadzanych w związku
z eksploatacją tych obiektów, wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art.
175 ust. 1-3, lub obowiązki nałożone w trybie art. 56 ust. 4 pkt 1 lub art. 95 ust.
1, jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w środowisku, które
są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standardów jakości
środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art.
147 ust. 6.
1a179)Dodany przez art. 1 pkt 51 ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Do pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się odpowiednio przepisy art. 147a.
2.
Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 150 ust. 2.
3.
Jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w środowisku, które
są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standardów jakości
środowiska, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego
drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek przedkładania
mu wyników pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku wykraczających poza
obowiązki, o których mowa w art. 177 ust. 1, określając zakres i terminy ich przedkładania,
a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych technik ich przedkładania.
4.
Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów
lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu.
Art. 179.
1.
Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem zaliczonymi do obiektów, których
eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach,
sporządza co 5 lat mapę akustyczną terenu, na którym eksploatacja obiektu może powodować
przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, drogi, linie
kolejowe i lotniska, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne
na znacznych obszarach, dla których wymagane jest sporządzanie map akustycznych, oraz
sposoby określania granic terenów objętych tymi mapami z uwzględnieniem cech obiektów,
o których mowa w art. 176 ust. 3.
2a.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, można zróżnicować terminy zaliczenia dróg,
linii kolejowych i lotnisk do obiektów, których eksploatacja może powodować negatywne
oddziaływanie na środowisko, z uwzględnieniem sporządzania w pierwszej kolejności
map akustycznych dla obiektów o bardziej negatywnym oddziaływaniu akustycznym.
2b.
Mapę akustyczną sporządza się, wykorzystując najnowsze wyniki pomiarów hałasu przeprowadzanych
na podstawie art. 175 oraz inne dane.
3.
Mapę akustyczną sporządza się we fragmentach obejmujących obiekty na obszarach poszczególnych
powiatów; do fragmentów mapy akustycznej stosuje się odpowiednio art. 118 ust. 3-5.
4.
Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem przedkłada, niezwłocznie po wykonaniu:
1)
fragment mapy akustycznej obejmującej określony powiat - właściwemu wojewodzie i staroście;
2)
fragment mapy akustycznej obejmującej określone województwo - właściwemu wojewódzkiemu
inspektorowi ochrony środowiska.
5.
Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem jest obowiązany sporządzić po raz
pierwszy mapę akustyczną terenu w terminie 1 roku od dnia, w którym zostały one zaliczone
do obiektów, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne
na znacznych obszarach.
Dział IV
Pozwolenia na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 180.
Eksploatacja instalacji powodująca:
1)
wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,
2)
wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,
3)
wytwarzanie odpadów,
jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane.
Art. 181.1 orzeczenie
1.
Organ ochrony środowiska może udzielić pozwolenia:
1)
zintegrowanego;
2)
na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;
3)
wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;
4)
na wytwarzanie odpadów;
1a.
Organ ochrony środowiska, wydając jedno z pozwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4,
na wniosek prowadzącego instalację, może objąć jednym pozwoleniem instalacje położone
na obszarze swojej właściwości.
2.
Warunki i tryb wydawania, wygasania, cofania i ograniczania pozwolenia, o którym mowa
w ust. 1 pkt 3, oraz właściwość organów określają przepisy ustawy - Prawo wodne, z
zastrzeżeniem ust. 3.
3.
Do pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi stosuje się
odpowiednio art. 187, 188 ust. 3 pkt 2 i ust. 4, art. 190, 191, 193 ust. 2 i art.
198.
Art. 182.
Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenie wodnoprawne
na pobór wód nie są wymagane w przypadku obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego.
Art. 183.
1.
Pozwolenie wydaje w drodze decyzji organ ochrony środowiska.
2.
O wygaśnięciu, cofnięciu oraz ograniczeniu pozwolenia orzeka organ właściwy do wydania
pozwolenia.
Art. 183a182)Dodany przez art. 1 pkt 52 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
W rozumieniu przepisów niniejszego działu prowadzącym instalację jest także podmiot
uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania oznaczoną częścią
instalacji.
Rozdział 2
Wydawanie pozwoleń
Art. 184.
1.
Pozwolenie wydaje się, z zastrzeżeniem art. 189 i 191a, na wniosek prowadzącego instalację.
2.
Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać:
1)
oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;
2)
adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji;
3)
informację o tytule prawnym do instalacji;
4)
informacje o rodzaju instalacji, stosowanych urządzeniach i technologiach oraz charakterystykę
techniczną źródeł powstawania i miejsc emisji;
5)
ocenę stanu technicznego instalacji;
6)
informację o rodzaju prowadzonej działalności;
7)
opis zakładanych wariantów funkcjonowania instalacji;
8)
blokowy (ogólny) schemat technologiczny wraz z bilansem masowym i rodzajami wykorzystywanych
materiałów, surowców i paliw, istotnych z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska;
9)
informację o energii wykorzystywanej lub wytwarzanej przez instalację;
10)
wielkość i źródła powstawania albo miejsca emisji - aktualnych i proponowanych - w
trakcie normalnej eksploatacji instalacji oraz w warunkach odbiegających od normalnych,
w szczególności takich jak rozruch i wyłączenia;
11)
informację o planowanych okresach funkcjonowania instalacji w warunkach odbiegających
od normalnych;
12)
informację o istniejącym lub przewidywanym oddziaływaniu emisji na środowisko;
13)
wyniki pomiarów wielkości emisji z instalacji, jeżeli przeprowadzenie pomiarów było
wymagane;
14)
zmiany wielkości emisji, jeżeli nastąpiły po uzyskaniu ostatniego pozwolenia dla instalacji;
15)
proponowane działania, w tym wyszczególnienie środków technicznych mających na celu
zapobieganie lub ograniczanie emisji, a jeżeli działania mają być realizowane w okresie,
na który ma być wydane pozwolenie - również proponowany termin zakończenia tych działań;
16)
proponowane procedury monitorowania procesów technologicznych istotnych z punktu widzenia
wymagań ochrony środowiska, w szczególności pomiaru lub ewidencjonowania wielkości
emisji;
17)
deklarowany termin i sposób zakończenia eksploatacji instalacji lub jej oznaczonej
części, niestwarzający zagrożenia dla środowiska, jeżeli zakończenie eksploatacji
jest przewidywane w okresie, na który ma być wydane pozwolenie;
17a)
deklarowany łączny czas dalszej eksploatacji instalacji, jeżeli ma on wpływ na określenie
wymagań ochrony środowiska, oraz deklarowany sposób dokumentowania czasu tej eksploatacji;
17b)
deklarowany termin oddania instalacji do eksploatacji w przypadku określonym w art.
191a;
18)
czas, na jaki wydane ma być pozwolenie.
2a.
Wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą wymagania, o których
mowa w ust. 2 pkt 11-15.
3.
Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy instalacji nowo uruchamianych lub
w sposób istotny zmienianych, powinien on zawierać informacje o spełnianiu wymogów,
o których mowa w art. 143.
4.
Do wniosku o wydanie pozwolenia należy dołączyć:
1)
dokument potwierdzający, że wnioskodawca jest uprawniony do występowania w obrocie
prawnym, jeżeli prowadzący instalację nie jest osobą fizyczną;
3)
streszczenie wniosku sporządzone w języku niespecjalistycznym.
5184)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Dodatkowe wymagania dotyczące wniosku o wydanie pozwolenia określają art. 208 i 221
oraz przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
Art. 185.
1.
Stronami postępowania o wydanie pozwolenia są prowadzący instalację oraz, jeżeli w
związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający
powierzchnią ziemi na tym obszarze.
2.
W postępowaniu o wydanie pozwolenia nie stosuje się art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego.
3.
Jeżeli liczba stron w postępowaniu przekracza 20, do stron innych niż prowadzący instalację
stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 186.
Organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania, jeżeli:
1)
nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i art. 204
ust. 1, a w przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz pozwolenia zintegrowanego
- także jeżeli zachodzą przesłanki odmowy określone w art. 18 ust. 3 pkt 1 i 2 lub art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.
o odpadach;
2)
eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie dopuszczalnych standardów emisyjnych;
3)
eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie standardów jakości środowiska;
4)
wydanie pozwolenia byłoby niezgodne z programami działań, o których mowa w art. 17,
91 ust. 1 i art. 119 ust. 1;
5)
wniosek dotyczy uprawnień wnioskodawcy objętych decyzją o cofnięciu lub ograniczeniu
pozwolenia w przypadkach, o których mowa w art. 194 ust. 1 i art. 195 ust. 1 pkt 1,
a nie minęły jeszcze 2 lata od dnia, gdy decyzja w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia
pozwolenia stała się ostateczna;
6)
eksploatacja instalacji położonej w granicach strefy przemysłowej powodowałaby naruszenie
ustaleń zawartych w rozporządzeniu o jej utworzeniu.
Art. 187.
1185)W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny związany z ochroną środowiska,
a w szczególności z zagrożeniem pogorszeniem stanu środowiska w znacznych rozmiarach,
w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1-4, może być ustanowione zabezpieczenie
roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków w środowisku oraz szkód w środowisku
w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie.
2185)W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, może mieć formę depozytu, gwarancji bankowej,
gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy ubezpieczeniowej.
3.
Zabezpieczenie w formie depozytu jest wpłacane na odrębny rachunek bankowy wskazany
przez organ wydający pozwolenie, a zabezpieczenie w formie gwarancji bankowej lub
polisy ubezpieczeniowej jest składane do organu wydającego pozwolenie.
4.
Gwarancja bankowa lub polisa ubezpieczeniowa powinna stwierdzać, że w razie wystąpienia
negatywnych skutków w środowisku w wyniku niewywiązania się przez podmiot z obowiązków
określonych w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1-4, bank lub firma
ubezpieczeniowa ureguluje zobowiązania na rzecz organu wydającego pozwolenie.
5186)Dodany przez art. 32 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister właściwy do spraw środowiska, uwzględniając rodzaj i skalę działalności prowadzonej
w instalacjach oraz związane z tym prawdopodobieństwo wystąpienia i rozmiary potencjalnych
szkód w środowisku oraz kierując się potrzebą zapewnienia pokrycia kosztów działań
naprawczych w przypadku wystąpienia szkody w środowisku, może określić, w drodze rozporządzenia,
rodzaje instalacji, w których zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zostać
ustanowione.
6186)Dodany przez art. 32 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo wystąpienia
i rozmiary potencjalnych szkód w środowisku oraz kierując się potrzebą zapewnienia
pokrycia kosztów działań naprawczych w przypadku wystąpienia szkody w środowisku,
może określić, w drodze rozporządzenia, metody określania wysokości zabezpieczenia
roszczeń, w zależności od rodzaju prowadzonej przez podmiot korzystający ze środowiska
działalności, wielkości produkcji i parametrów technicznych instalacji.
Art. 188.1 orzeczenie
1.
Pozwolenie jest wydawane na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat.
2.
Pozwolenie określa:
1)
rodzaj i parametry instalacji istotne z punktu widzenia przeciwdziałania zanieczyszczeniom;
2)
wielkość dopuszczalnej emisji w warunkach normalnego funkcjonowania instalacji, nie
większą niż wynikająca z prawidłowej eksploatacji instalacji, dla poszczególnych wariantów
funkcjonowania;
3)
maksymalny dopuszczalny czas utrzymywania się uzasadnionych technologicznie warunków
eksploatacyjnych odbiegających od normalnych, w szczególności w przypadku rozruchu
i wyłączenia instalacji, a także warunki wprowadzania do środowiska substancji lub
energii w takich przypadkach;
4)
jeżeli ma to wpływ na określenie wymagań ochrony środowiska:
a)
wymagany termin zakończenia eksploatacji instalacji,
b)
dopuszczalny łączny czas dalszej eksploatacji instalacji oraz sposób dokumentowania
czasu tej eksploatacji;
5)
źródła powstawania albo miejsca wprowadzania do środowiska substancji lub energii;
6)
termin, od którego jest dopuszczalna emisja, w przypadku określonym w art. 191a;
2a.
Pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt
2 i 3.
3.
Pozwolenie może określać, o ile przemawiają za tym szczególne względy ochrony środowiska:
1)
sposób postępowania w razie zakończenia eksploatacji instalacji;
2)
wielkość i formę zabezpieczenia roszczeń;
3)
wymagane działania, w tym wyszczególnienie środków technicznych mających na celu zapobieganie
lub ograniczanie emisji, a jeżeli działania mają być realizowane w okresie, na który
jest wydane pozwolenie - również termin realizacji tych działań;
4)
rodzaj i ilość wykorzystywanej energii, materiałów, surowców i paliw, biorąc pod uwagę
wymagania, o których mowa w art. 143 pkt 1-5;
5)
zakres i sposób monitorowania procesów technologicznych, w tym pomiaru i ewidencjonowania
wielkości emisji w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa
w art. 147 i 148 ust. 1;
6)
sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury pomiarowej służącej do monitorowania
procesów technologicznych, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane;
7)
sposób i częstotliwość przekazywania informacji i danych, o których mowa w pkt 5,
organowi właściwemu do wydania pozwolenia i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.
4.
Eksploatacja instalacji jest dozwolona po wniesieniu zabezpieczenia, o ile zostało
ono ustanowione.
5188)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Dodatkowe wymagania dotyczące pozwolenia określają przepisy art. 211 i 224 oraz przepisy
ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
Art. 189.
Pozwolenie może być wydane na wniosek zainteresowanego uzyskaniem tytułu prawnego
do instalacji lub jej oznaczonej części.
Art. 190.1 orzeczenie
1.
Zainteresowany nabyciem tytułu prawnego do całej instalacji może złożyć wniosek o
przeniesienie na niego praw i obowiązków wynikających z pozwoleń dotyczących tej instalacji.
2.
Przeniesienie praw i obowiązków jest możliwe tylko wtedy, gdy nabywca daje rękojmię
prawidłowego wykonania tych obowiązków.
3.
Przeniesienie lub odmowa przeniesienia praw i obowiązków następuje w drodze decyzji.
4.
Nabywca, o którym mowa w ust. 1, przejmuje wszystkie obowiązki ciążące w związku z
eksploatacją instalacji na poprzednio prowadzącym instalację, wynikające z pozwolenia
i przepisów ustawy oraz ustawy - Prawo wodne i przepisów ustawy o odpadach.
5.
W razie podjęcia decyzji, o której mowa w ust. 3, organ właściwy do wydania pozwolenia
może w tej decyzji orzec o obowiązku ustanowienia zabezpieczenia roszczeń lub zmienić
uprzednio określone warunki zabezpieczenia roszczeń; przepisy art. 187 stosuje się
odpowiednio.
Art. 191.
1.
Decyzje, o których mowa w art. 189 i 190 ust. 3:
1)
wywołują skutki prawne po uzyskaniu tytułu prawnego do instalacji lub jej oznaczonej
części;
2)
wygasają po upływie roku od daty ich wydania, jeżeli wnioskodawca nie uzyskał tytułu
prawnego do instalacji lub jej oznaczonej części.
2.
Decyzje, o których mowa w art. 189 i 190 ust. 3, można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy.
Art. 191a.
Pozwolenie może być wydane na wniosek podmiotu podejmującego realizację nowej instalacji.
Art. 192.
Przepisy o wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany jego warunków.
Rozdział 3
Wygaśnięcie, cofnięcie i ograniczenie pozwolenia
Art. 193.1 orzeczenie
1.
Pozwolenie wygasa:
1)
po upływie czasu, na jaki zostało wydane;
2)
jeżeli podmiot przestał być prowadzącym instalację w rozumieniu ustawy, z zastrzeżeniem
art. 190 ust. 1-3, lub z innych powodów pozwolenie stało się bezprzedmiotowe;
3)
na wniosek prowadzącego instalację;
4)
jeżeli prowadzący instalację nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem w terminie
dwóch lat od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne;
5)
jeżeli prowadzący instalację nie prowadził działalności objętej pozwoleniem przez
dwa lata;
6)
w przypadku, o którym mowa w art. 229 ust. 4.
1b.
W przypadku, o którym mowa w art. 191a, pozwolenie wygasa, jeżeli prowadzący instalację
nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem w terminie dwóch lat od określonego
w pozwoleniu dnia, od którego jest dopuszczalna emisja.
2.
Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenie wodnoprawne
na pobór wód wygasają w części dotyczącej instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego
z chwilą upływu terminu, w którym prowadzący instalację powinien uzyskać pozwolenie
zintegrowane, chyba że prowadzący instalację uzyskał pozwolenie zintegrowane przed
tym terminem.
3.
Organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia,
jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1.
4.
Decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia nie wydaje się, jeżeli prowadzący instalację
uzyska nowe pozwolenie oraz jeżeli nastąpiło przeniesienie praw i obowiązków, o którym
mowa w art. 190 ust. 1-3.
Art. 194.
1.
Pozwolenie podlega cofnięciu lub ograniczeniu bez odszkodowania, jeżeli instalacja
nie jest należycie eksploatowana, przez co stwarza zagrożenie pogorszenia stanu środowiska
w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzji w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia
pozwolenia nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
Art. 195.
1.
Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania, jeżeli:
1)
eksploatacja instalacji jest prowadzona z naruszeniem warunków pozwolenia, innych
przepisów ustawy lub ustawy o odpadach;
2)
przepisy dotyczące ochrony środowiska zmieniły się w stopniu uniemożliwiającym emisję
na warunkach określonych w pozwoleniu;
3)
instalacja jest objęta postępowaniem, o którym mowa w art. 227-229.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przed wydaniem decyzji w przedmiocie cofnięcia
lub ograniczenia pozwolenia organ wzywa prowadzącego instalację do usunięcia naruszeń
w oznaczonym terminie.
Art. 196.
1.
Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone za odszkodowaniem, jeżeli:
1)
przemawiają za tym względy ochrony środowiska lub
2)
korzystanie z pozwolenia stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.
2.
Ustalenie odszkodowania następuje w drodze decyzji organu właściwego do cofnięcia
lub ograniczenia pozwolenia; decyzja jest niezaskarżalna.
3.
Odszkodowanie przysługuje od organu właściwego do cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia.
4.
Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia
decyzji, o której mowa w ust. 2, wnieść powództwo do sądu powszechnego; droga sądowa
przysługuje także w razie niewydanie decyzji przez właściwy organ w terminie 3 miesięcy
od zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.
5.
Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa w ust.
2.
6.
Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem roku od dnia, w którym decyzja
o cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia stała się ostateczna.
Art. 197.
1.
Jeżeli nie usunięto negatywnych skutków w środowisku powstałych w wyniku prowadzonej
działalności, organ właściwy do wydania pozwolenia określa zakres i termin wykonania
tego obowiązku w decyzji o wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia.
2.
Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie naruszają kompetencji organu administracji
wynikających z art. 362 ust. 1 pkt 2.
Art. 198.
1.
Po wydaniu decyzji o wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia, jeżeli prowadzący
instalację usunął negatywne skutki w środowisku powstałe w wyniku prowadzonej działalności
lub skutki takie nie wystąpiły, organ właściwy do wydania pozwolenia orzeka na wniosek
prowadzącego instalację o zwrocie ustanowionego zabezpieczenia.
2.
W razie stwierdzenia, iż nie usunięto w wyznaczonym terminie negatywnych skutków w
środowisku powstałych w wyniku prowadzonej działalności, organ właściwy do wydania
pozwolenia orzeka o przeznaczeniu na ten cel zabezpieczenia w wysokości niezbędnej
do usunięcia tych skutków.
Art. 199.
Postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wszczyna
się z urzędu albo na wniosek prowadzącego instalację lub zainteresowanego jej nabyciem.
Art. 200.
W razie ogłoszenia likwidacji lub upadłości podmiotu korzystającego ze środowiska
przepisy art. 198 stosuje się odpowiednio w zakresie orzekania o zwrocie zabezpieczenia
albo o jego przeznaczeniu na usunięcie szkód.
Rozdział 4
Pozwolenia zintegrowane
Art. 201.1 orzeczenie
1.
Pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze
względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne
zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji
mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych
albo środowiska jako całości.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw środowiska uwzględni
rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach.
Art. 202.
1.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w pozwoleniu zintegrowanym ustala się warunki emisji
na zasadach określonych dla pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz
pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód.
2190)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 55 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
w pozwoleniu zintegrowanym ustala się dopuszczalną wielkość emisji gazów lub pyłów
wprowadzanych do powietrza z instalacji, niezależnie od tego, czy wymagane byłoby
dla niej, zgodnie z ustawą, uzyskanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do
powietrza; przepisu art. 224 ust. 3 nie stosuje się.
2a191)Dodany przez art. 1 pkt 55 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
W pozwoleniu zintegrowanym nie ustala się dopuszczalnej wielkości emisji gazów lub
pyłów wprowadzanych do powietrza:
1)
w sposób niezorganizowany z instalacji, do których nie stosuje się przepisów w sprawie
standardów emisyjnych w zakresie wprowadzania gazów i pyłów do powietrza;
2)
z instalacji do odprowadzania gazu składowiskowego do powietrza;
3)
z wentylacji grawitacyjnej.
4.
W pozwoleniu zintegrowanym określa się warunki wytwarzania i sposoby postępowania
z odpadami na zasadach określonych w przepisach ustawy o odpadach, niezależnie od tego, czy dla instalacji wymagane byłoby, zgodnie z tymi przepisami,
uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów.
6.
W pozwoleniu zintegrowanym ustala się także, na zasadach określonych w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, warunki poboru wód powierzchniowych lub podziemnych, jeżeli wody te są pobierane
wyłącznie na potrzeby instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego.
7.
W przypadku pozwolenia zintegrowanego nie stosuje się art. 107 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 203.
1.
Instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, położone na terenie jednego zakładu
obejmuje się jednym pozwoleniem zintegrowanym.
2.
Na wniosek prowadzącego instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, odrębnymi pozwoleniami
zintegrowanymi można objąć odrębne instalacje na terenie jednego zakładu.
3.
Na wniosek prowadzącego instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, pozwoleniem
zintegrowanym można objąć instalacje niewymagające pozwolenia zintegrowanego położone
na terenie tego samego zakładu, co instalacja wymagająca takiego pozwolenia, ustalając
dla nich warunki wprowadzania do środowiska substancji lub energii na zasadach określonych
dla pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenia wodnoprawnego
na pobór wód.
Art. 204.1 orzeczenie
1.
Instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego powinny spełniać wymagania ochrony
środowiska wynikające z najlepszych dostępnych technik, a w szczególności, z zastrzeżeniem
art. 207 ust. 2, nie mogą powodować przekroczenia granicznych wielkości emisyjnych.
2.
Przez graniczne wielkości emisyjne rozumie się takie dodatkowe standardy emisyjne,
które nie mogą być przekraczane przez instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego.
Art. 205.
Nieprzekraczanie wielkości emisji wynikającej z zastosowania najlepszych dostępnych
technik nie zwalnia z obowiązku dotrzymania standardów jakości środowiska.
Art. 206.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska gromadzi informacje o najlepszych dostępnych
technikach oraz rozpowszechnia je na potrzeby organów właściwych do wydawania pozwoleń
oraz zainteresowanych podmiotów korzystających ze środowiska.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki, uwzględniając potrzebę zapewnienia jednolitego podejścia do wydawania
zintegrowanych pozwoleń na obszarze całego kraju, może określić, w drodze rozporządzenia,
minimalne wymagania wynikające z najlepszych dostępnych technik, jakie muszą spełniać
instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 2, w tym:
1)
graniczne wielkości emisyjne;
2)
w uzasadnionych przypadkach wzajemne, wariantowe relacje pomiędzy granicznymi wielkościami
emisyjnymi dotyczącymi wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, odprowadzania ścieków,
wytwarzania odpadów oraz emitowania hałasu;
3)
progi tolerancji dla uzasadnionych odstępstw od ustalonych granicznych wielkości emisyjnych
oraz czas ich stosowania;
4)
wymagania dotyczące energochłonności i materiałochłonności;
5)
inne niezbędne wymagania techniczne.
3.
Przez próg tolerancji rozumie się ustaloną na podstawie ust. 2 pkt 3 wartość, o którą
do wskazanego czasu mogą być przekraczane graniczne wielkości emisyjne.
4.
Przy ustalaniu granicznych wielkości emisyjnych w zakresie:
1)
wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,
2)
wytwarzania odpadów,
3)
emitowania hałasu
stosuje się odpowiednio przepisy art. 145 ust. 2 i 3.
5.
Graniczne wielkości emisji w razie odprowadzania ścieków mogą być określone odpowiednio
jako:
1)
masa substancji w ściekach przypadająca na jednostkę masy wykorzystywanego surowca,
materiału, paliwa lub powstającego produktu;
2)
stężenie substancji w ściekach;
3)
masa substancji w ściekach wprowadzana w określonym czasie;
4)
temperatura ścieków.
Przepisy art. 145 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 207.
1.
Najlepsze dostępne techniki powinny spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia
się jednocześnie:
1)
rachunek kosztów i korzyści;
2)
czas niezbędny do wdrożenia najlepszych dostępnych technik dla danego rodzaju instalacji;
3)
zapobieganie zagrożeniom dla środowiska powodowanym przez emisje lub ich ograniczanie
do minimum;
4)
podjęcie środków zapobiegających poważnym awariom przemysłowym lub zmniejszających
do minimum powodowane przez nie zagrożenia dla środowiska;
5)
termin oddania instalacji do eksploatacji;
6)
informacje na temat najlepszych dostępnych technik publikowane przez Komisję Europejską
zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 1996/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego
zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli .
1a.
Przy określaniu najlepszych dostępnych technik bierze się pod uwagę wymagania, o których
mowa w art. 143, także w przypadku gdy instalacja nie jest nowo uruchamiana lub zmieniana
w sposób istotny.
2.
Odstępstwo od granicznych wielkości emisji jest dopuszczalne w zakresie progów tolerancji
ustalonych na podstawie art. 206 ust. 2 pkt 3, pod warunkiem że:
1)
będzie to z korzyścią dla środowiska jako całości;
2)
nie zostaną naruszone standardy emisyjne.
3.
Jeżeli graniczne wielkości emisyjne nie zostały określone na podstawie art. 206 ust.
2 pkt 1, dopuszczalną wielkość emisji z instalacji ustala się, uwzględniając potrzebę
przestrzegania obowiązujących standardów emisyjnych.
Art. 208.
1.
Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien spełniać wymagania określone
dla wniosków o wydanie pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz, jeżeli
wody powierzchniowe lub podziemne są pobierane wyłącznie na potrzeby instalacji -
wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne.
2.
Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien także zawierać:
1)
informacje, dotyczące instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego, o:195)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 56 lit. a ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
a)
oddziaływaniu emisji na środowisko jako całość,
b)
istniejącym lub możliwym oddziaływaniu transgranicznym na środowisko,
c196)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 56 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
proponowanej wielkości emisji hałasu wyznaczonej przez poziomy hałasu powodowanego
poza zakładem na terenach sąsiednich oraz o akustycznym oddziaływaniu na rodzaje terenów,
o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, a także o rozkładzie czasu pracy źródeł hałasu
dla doby, wraz z przewidywanymi wariantami,
d)
proponowanej ilości, stanie i składzie ścieków, o ile ścieki nie będą wprowadzane
do wód lub do ziemi,
e197)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 56 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
proponowanej ilości wykorzystywanej wody, o ile nie zachodzą warunki, o których mowa
w art. 202 ust. 6,
f)
proponowanych sposobach zapobiegania występowaniu i ograniczania skutków awarii, jeżeli
nie dotyczy zakładów, o których mowa w art. 248 ust. 1,
g)
spełnianiu wymagań, o których mowa w art. 207 ust. 1 i 1a;
2)
uzasadnienie dla proponowanej wielkości emisji w przypadkach, o których mowa w art.
207 ust. 2 i 3, wskazujące spełnienie określonych w tych przepisach wymagań;
3)
opis wariantów środków zapobiegających powstawaniu zanieczyszczeń, o ile takie warianty
istnieją.
2a.
W informacji, o której mowa w ust. 2 pkt 1 lit. c, proponowane poziomy hałasu poza
zakładem powinny być wyrażone wskaźnikami hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.
2b.
Jeżeli spełnienie wymagań najlepszych dostępnych technik wiąże się z realizacją działań
w okresie, na który ma być wydane pozwolenie, informacja, o której mowa w art. 184
ust. 2 pkt 15, zawiera:
1)
wskazanie i opis proponowanych działań;
2)
harmonogram realizacji działań w okresie obowiązywania pozwolenia; w przypadku planowanej
realizacji określonego działania w okresie dłuższym niż rok jest wymagane wskazanie
etapów tego działania w okresach nie dłuższych niż roczne oraz terminów realizacji
tych etapów;
3)
przewidywane koszty realizacji poszczególnych działań;
4)
plan finansowania poszczególnych działań;
5)
wskazanie uwarunkowań technicznych i ekonomicznych uzasadniających proponowany harmonogram
realizacji działań.
3.
Wniosek przedkłada się w dwu egzemplarzach.
4.
Do wniosku dołącza się:
1)
dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej;
2)
zapis wniosku w wersji elektronicznej na informatycznych nośnikach danych.
6.
W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, jeżeli prowadzący instalację ubiega
się o uzyskanie pozwolenia zintegrowanego pomimo niedotrzymywania dopuszczalnych poziomów
hałasu poza terenem zakładu, wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać dodatkowo
informacje, że konieczne jest utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania, oraz określenie
granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych
dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich; w tym przypadku nie
jest wymagane sporządzenie przeglądu ekologicznego, chyba że obowiązek jego sporządzenia
wynika z art. 426 ust. 4 pkt 2.
7.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 6, powinna być załączona także poświadczona przez
właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na
którym konieczne jest utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.
Art. 209.
1199)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 57 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Organ właściwy do wydania pozwolenia przedstawia niezwłocznie ministrowi właściwemu
do spraw środowiska albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1, zapis wniosku
o wydanie pozwolenia zintegrowanego w wersji elektronicznej na informatycznych nośnikach
danych.
2.
Jeżeli pozwolenie ma objąć instalację po raz pierwszy lub ma objąć instalację po istotnej
zmianie, wydanie pozwolenia powinno nastąpić w ciągu 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku;
przepis art. 35 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
Art. 210.
1.
Warunkiem rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego jest wniesienie
opłaty rejestracyjnej.
3.
Wysokość opłaty rejestracyjnej nie może być wyższa niż 3 000 euro.
3a.
Opłatę rejestracyjną wnosi się również w przypadku zmiany pozwolenia zintegrowanego
w związku z dokonaniem istotnych zmian w instalacji objętej tym pozwoleniem. Opłata
ta wynosi 50% opłaty rejestracyjnej, która byłaby wymagana w przypadku wniosku o wydanie
pozwolenia zintegrowanego dla tej instalacji.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat
rejestracyjnych, kierując się zakresem dokumentacji niezbędnej do wydania pozwolenia
ze względu na skalę i rodzaj działalności prowadzonej w instalacjach oraz koniecznością
zgromadzenia środków umożliwiających wykonywanie zadań, o których mowa w art. 206
i 212.
Art. 211.
1.
Pozwolenie zintegrowane powinno spełniać wymagania określone dla pozwoleń, o których
mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód.
2.
Pozwolenie zintegrowane powinno także określać, w odniesieniu do instalacji wymagającej
pozwolenia zintegrowanego:201)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 58 lit. a ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
1)
rodzaj prowadzonej działalności;
2)
sposoby osiągania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości;
3)
sposoby ograniczania oddziaływań transgranicznych na środowisko;
3a)
wielkość emisji hałasu wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu poza zakładem, wyrażonymi
wskaźnikami hałasu LAeq D i LAeq N, w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, oraz
rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla doby, wraz z przewidywanymi wariantami;
3b)
ilość, stan i skład ścieków, o ile ścieki nie będą wprowadzane do wód lub do ziemi;
3c202)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 58 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
ilość wykorzystywanej wody, o ile nie zachodzą warunki, o których mowa w art. 202
ust. 6;
4)
sposoby zapobiegania występowaniu i ograniczania skutków awarii oraz wymóg informowania
o wystąpieniu awarii, jeżeli nie dotyczy to zakładów, o których mowa w art. 248 ust.
1;
5)
sposoby postępowania w przypadku zakończenia eksploatacji instalacji, w tym sposoby
usunięcia negatywnych skutków powstałych w środowisku w wyniku prowadzonej eksploatacji,
gdy są one przewidywane;
6)
sposoby zapewnienia efektywnego wykorzystania energii.
2a.
Jeżeli spełnienie wymagań najlepszych dostępnych technik wiąże się z realizacją działań
w okresie, na jaki ma być wydane pozwolenie, określając w pozwoleniu warunki, o których
mowa w art. 188 ust. 3 pkt 3, ustala się harmonogram realizacji działań w okresie
obowiązywania pozwolenia; w przypadku konieczności realizacji określonego działania
w okresie dłuższym niż rok w pozwoleniu określa się etapy tego działania w okresach
nie dłuższych niż roczne oraz terminy realizacji tych etapów.
3.
W pozwoleniu zintegrowanym można określić dodatkowe wymagania dla instalacji, jeśli
jest to konieczne do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości.
3a.
Pozwolenie zintegrowane wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim inspektorem ochrony
środowiska, chyba że organem wydającym to pozwolenie jest wojewoda.
3b.
Organ właściwy do wydania pozwolenia, na wniosek prowadzącego istniejącą instalację
wymagającą pozwolenia zintegrowanego, może nie uwzględnić, przy ustalaniu warunków
pozwolenia, wymogów wynikających z najlepszej dostępnej techniki, których wprowadzenie
wymagałoby zmian technicznych instalacji, pod warunkiem że:
1)
eksploatacja instalacji nie narusza wymogów określonych w art. 141 i 144 oraz
2)
instalacja zostanie wyłączona z eksploatacji nie później niż do dnia 30 października
2007 r.
3c.
W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, w pozwoleniu zintegrowanym stwierdza
się konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.
3d.
Pozwolenie zintegrowane, o którym mowa w ust. 3c, wywołuje skutki prawne od dnia wejścia
w życie uchwały rady powiatu albo rozporządzenia wojewody o utworzeniu obszaru ograniczonego
użytkowania.
4.
Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada niezwłocznie ministrowi właściwemu
do spraw środowiska albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1, kopię wydanego
pozwolenia zintegrowanego oraz zapis pozwolenia w wersji elektronicznej na informatycznych
nośnikach danych.
Art. 212.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi rejestr wniosków o wydanie pozwolenia
zintegrowanego oraz wydanych pozwoleń zintegrowanych, a także analizuje wnioski i
wydane pozwolenia z punktu widzenia spełnienia wymagań wynikających z najlepszych
dostępnych technik, określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 206 ust.
2.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska lub podmiot, o którym mowa w art. 213 ust. 1,
może zwrócić się do starosty o udzielenie informacji lub udostępnienie innych niż
wskazane w ust. 1 dokumentów związanych z wydawaniem pozwoleń zintegrowanych; uprawnienie
to przysługuje podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1, także w stosunku do marszałka
województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5..
3.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie wydawania przez starostę pozwoleń
zintegrowanych minister właściwy do spraw środowiska kieruje wystąpienie, którego
treścią może być w szczególności wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie
wydania pozwolenia zintegrowanego.
4.
W przypadku skierowania wystąpienia, o którym mowa w ust. 3, ministrowi właściwemu
do spraw środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu
przed sądem administracyjnym.
5.
Podmiot, o którym mowa w art. 213 ust. 1, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw
środowiska informacje mogące stanowić podstawę do podjęcia przez ministra działań
w celu wyeliminowania nieprawidłowości przy wydawaniu pozwoleń zintegrowanych.
Art. 213.
1.
Wykonywanie zadań, o których mowa w art. 206 ust. 1 oraz art. 212 ust. 1 i 2, minister
właściwy do spraw środowiska może zlecić osobie fizycznej albo prawnej, która ze względu
na posiadane kompetencje, doświadczenie i wyposażenie będzie gwarantowała należyte
ich wykonywanie.
2.
Zlecenie, o którym mowa w ust. 1, dokonywane jest w trybie przepisów o zamówieniach
publicznych, na okres od 5 do 8 lat.
3.
Ustalając warunki przetargu na wykonanie zadań, minister uwzględnia wymagania, o których
mowa w ust. 1, a także konieczność zapewnienia przez wybrany podmiot bezpieczeństwa
powierzonych oraz sporządzonych w związku z wykonywaniem zadań dokumentów i baz danych.
4.
Informacja o zawarciu umowy zlecającej wykonywanie zadań, jej wypowiedzeniu albo wygaśnięciu
jest publikowana, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej
„Monitor Polski” nie później niż na 60 dni przed terminem odpowiednio wejścia w życie
umowy, jej wypowiedzenia albo wygaśnięcia.
5.
W obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 4, podaje się do wiadomości:
1)
imię i nazwisko oraz adres zamieszkania osoby fizycznej albo nazwę i adres siedziby
osoby prawnej, z którą zawarto umowę;
2)
datę rozpoczęcia przez wskazany podmiot wykonywania zleconych zadań albo datę zakończenia
ich wykonywania z uwagi na wygaśnięcie lub wypowiedzenie umowy.
6.
W okresie wykonywania zadań przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy
do wydania pozwolenia zintegrowanego przedstawia kopię wniosku o wydanie pozwolenia
oraz kopię wydanego pozwolenia temu podmiotowi.
7.
W ciągu 30 dni od daty wygaśnięcia lub wypowiedzenia umowy podmiot, o którym mowa
w ust. 1, ma obowiązek przekazania ministrowi właściwemu do spraw środowiska powierzonych
oraz sporządzonych w związku z wykonywaniem zadań dokumentów i baz danych.
8.
Wykonanie obowiązków określonych w ust. 7 podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
Art. 214.
1.
Przed dokonaniem zmian w instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym, polegających
na zmianie sposobu funkcjonowania instalacji, prowadzący instalację jest obowiązany
poinformować o planowanych zmianach organ właściwy do wydania pozwolenia.
2.
Organ, o którym mowa w ust. 1, może uznać, że planowane zmiany w instalacji wymagają
zmiany niektórych warunków wydanego pozwolenia zintegrowanego i zobowiązać prowadzącego
instalację, w terminie 30 dni od otrzymania informacji, do złożenia wniosku o zmianę
pozwolenia.
Art. 215.
1.
Przed dokonaniem istotnych zmian w instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym prowadzący
instalację jest obowiązany poinformować organ właściwy do wydania pozwolenia o planowanych
zmianach i złożyć wniosek o zmianę wydanego pozwolenia zintegrowanego.
2.
Wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego powinien zawierać dane, o których mowa
w art. 184 i 208, a decyzja o zmianie pozwolenia zintegrowanego powinna określać wymagania,
o których mowa w art. 188 i 211, mające związek z planowanymi zmianami.
Art. 216.
1.
Organ właściwy do wydania pozwolenia co najmniej raz na 5 lat dokonuje analizy wydanego
pozwolenia zintegrowanego.
2.
Wydane pozwolenie zintegrowane analizowane jest również, jeżeli nastąpiła zmiana w
najlepszych dostępnych technikach, pozwalająca na znaczne zmniejszenie wielkości emisji
bez powodowania nadmiernych kosztów, lub wynika to z potrzeby dostosowania eksploatacji
instalacji do zmian przepisów o ochronie środowiska.
Art. 217.
W przypadku gdy analizy dokonane w oparciu o art. 216 wykazały konieczność zmiany
treści pozwolenia zintegrowanego, którego termin ważności upłynie później niż rok
po zakończeniu analiz, stosuje się odpowiednio przepisy art. 195.
Art. 218203)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 59 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, którego
przedmiotem jest wydanie pozwolenia zintegrowanego lub decyzji o zmianie pozwolenia
zintegrowanego dotyczącej istotnej zmiany instalacji.
Art. 219.
W razie możliwości wystąpienia znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko
na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w przypadku nowej lub
istotnie zmienianej instalacji wymagającej uzyskania pozwolenia zintegrowanego przepisy
art. 58-70112)Przez art. 1 pkt 29 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. stosuje się odpowiednio.
Rozdział 5
Pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza
Art. 220.
1.
Wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji wymaga pozwolenia, z zastrzeżeniem
ust. 2.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, przypadki,
w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia,
uwzględniając rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach oraz rodzaje
i ilości gazów lub pyłów wprowadzanych z instalacji do powietrza.
3.
Jeżeli w związku z wejściem w życie rozporządzenia, o którym mowa w ust. 2, wprowadzanie
gazów lub pyłów do powietrza:
1)
nie będzie wymagać pozwolenia, to pozwolenie wydane na podstawie dotychczasowych przepisów
wygasa z dniem wejścia w życie tego rozporządzenia;
2)
będzie wymagać pozwolenia, a dotychczas pozwolenie nie było wymagane, to obowiązek
posiadania pozwolenia powstaje po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tego
rozporządzenia.
Art. 221.
1.
Wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, oprócz
informacji, o których mowa w art. 184 ust. 2-4, powinien także zawierać:
1)
czas pracy źródeł powstawania i miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza w
ciągu roku;
2)
określenie wprowadzanych do powietrza rodzajów i ilości gazów lub pyłów przypadających
na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu;
3)
opis terenu w zasięgu pięćdziesięciokrotnej wysokości najwyższego miejsca wprowadzania
gazów lub pyłów do powietrza, z uwzględnieniem obszarów poddanych ochronie na podstawie
przepisów ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym204)Utraciła moc z dniem 2 października 2005 r. na podstawie art. 65 ustawy z dnia 28
lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej
oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399), która weszła w życie z dniem
2 października 2005 r.(Dz. U. Nr 23, poz. 150, z późn. zm.205)Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z
1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1998 r. Nr 162, poz. 1116 oraz
z 2000 r. Nr 120, poz. 1268.);
4)
określenie aerodynamicznej szorstkości terenu;
5)
aktualny stan jakości powietrza;
6)
określenie warunków meteorologicznych;
7)
wyniki obliczeń stanu jakości powietrza, z uwzględnieniem metodyk modelowania, o których
mowa w art. 12, wraz z graficznym przedstawieniem tych wyników.
2.
Informacje, o których mowa:
1)
w art. 184 ust. 2 pkt 10, powinny zawierać określenie wielkości emisji w zakresie
gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza, wyrażonej w kg/h i w Mg/rok, a w przypadku
instalacji, dla której są ustalone standardy emisyjne, także w jednostkach, w jakich
wyrażone są te standardy;
2)
w art. 184 ust. 2 pkt 16, powinny wskazywać usytuowanie stanowisk do pomiaru wielkości
emisji w zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza oraz proponowany zakres,
metodykę i sposób wykonywania tych pomiarów.
Art. 222.
1.
W razie braku standardów emisyjnych i dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu
ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza ustala się na poziomie
niepowodującym przekroczeń:
a)
wartości odniesienia substancji w powietrzu,
b)
wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wartości odniesienia dla niektórych substancji
w powietrzu.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone:
1)
warunki, w jakich ustala się wartości odniesienia, takie jak temperatura i ciśnienie;
2)
oznaczenie numeryczne substancji pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację;
3)
okresy, dla których uśrednione są wartości odniesienia;
4)
zróżnicowane poziomy substancji w powietrzu dla:
a206)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 60 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
terenu kraju z wyłączeniem obszarów ochrony uzdrowiskowej,
c)
obszarów ochrony uzdrowiskowej;
5)
referencyjne metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, mogą zostać ustalone:
1)
czas obowiązywania wartości odniesienia;
2)
warunki uznawania wartości odniesienia za dotrzymane.
5.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia, może określić, w drodze rozporządzenia, wartości odniesienia substancji zapachowych
w powietrzu i metody oceny zapachowej jakości powietrza.
6.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, zostaną ustalone, zróżnicowane w zależności
od przeznaczenia lub sposobu zagospodarowania terenu:
1)
wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu;
2)
dopuszczalne częstości przekraczania wartości odniesienia substancji zapachowych w
powietrzu;
3)
okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów substancji zapachowych w powietrzu.
7.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, mogą zostać ustalone:
1)
czas obowiązywania wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu;
2)
zależność wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu lub dopuszczalnych
częstości przekraczania wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu od
jakości zapachu;
3)
rodzaje instalacji, dla których ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania
do powietrza ustala się, uwzględniając wartości odniesienia substancji zapachowych
w powietrzu.
Art. 223.
Art. 224.
1.
Pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, oprócz wymagań, o których
mowa w art. 188, powinno określać:
1)
charakterystykę miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;
2)
usytuowanie stanowisk do pomiaru wielkości emisji w zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych
do powietrza.
2.
Określając w pozwoleniu warunki, o których mowa w art. 188 ust. 2 pkt 2, ustala się
rodzaje i ilość gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza, wyrażone:
1)
w mg/m3 gazów odlotowych w stanie suchym w temperaturze 273 K i ciśnieniu 101,3 kPa, albo
w kg/h, albo w kg na jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego
produktu - dla każdego źródła powstawania i miejsca wprowadzania gazów lub pyłów do
powietrza; w przypadku gdy dla instalacji albo procesu technologicznego lub operacji
technicznej, prowadzonych w instalacji, są ustalone standardy emisyjne, wielkość dopuszczalnej
emisji wyraża się w pozwoleniu w jednostkach, w jakich wyrażone są te standardy;
2)
w Mg/rok - dla całej instalacji.
3209)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 61 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
w pozwoleniu nie określa się wielkości emisji dla tych rodzajów gazów lub pyłów, które
wprowadzone do powietrza ze wszystkich wymagających pozwolenia instalacji położonych
na terenie jednego zakładu nie powodują przekroczenia 10% dopuszczalnych poziomów
substancji w powietrzu albo 10% wartości odniesienia, uśrednionych dla godziny; w
takim przypadku w pozwoleniu wskazuje się rodzaje gazów i pyłów, których wielkości
emisji nie określono.
3a209)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 61 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
przepisu ust. 3 nie stosuje się do instalacji albo procesu technologicznego lub operacji
technicznej prowadzonych w instalacji, do których stosuje się przepisy w sprawie standardów
emisyjnych w zakresie wprowadzania gazów i pyłów do powietrza.
4.
Jeżeli dla instalacji albo procesu technologicznego lub operacji technicznej, prowadzonych
w instalacji, są ustalone standardy emisyjne, to w pozwoleniu na wprowadzanie gazów
lub pyłów do powietrza nie określa się dla tej instalacji, procesu lub operacji innych
rodzajów gazów lub pyłów niż objęte standardami; w pozwoleniu wskazuje się na odstąpienie
od określania warunków emisji dla pozostałych gazów lub pyłów.
Art. 225.
1.
Na obszarze, na którym zostały przekroczone standardy jakości powietrza, wydanie pozwolenia
na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza dla nowo budowanej instalacji lub zmienianej
w sposób istotny jest możliwe, jeżeli zostanie zapewniona odpowiednia redukcja ilości
wprowadzanych do powietrza gazów lub pyłów powodujących naruszenia tych standardów,
wprowadzanych z innych instalacji usytuowanych na tym obszarze.
2.
Łączna redukcja ilości wprowadzanych do powietrza gazów lub pyłów z innych instalacji
powinna być o co najmniej 30% większa niż ilość gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania
do powietrza z nowo zbudowanej instalacji lub instalacji zmienionej w sposób istotny.
3.
Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane, gdy nie spowoduje to zwiększenia
zagrożenia zdrowia ludzi.
Art. 226.
1.
Wydanie pozwolenia w przypadku, o którym mowa w art. 225 ust. 1, wymaga przeprowadzenia
postępowania kompensacyjnego, o którym mowa w art. 227-229.
2.
Postępowanie kompensacyjne prowadzi się zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach
2 i 3, z uwzględnieniem zmian wynikających z niniejszego rozdziału.
Art. 227.
W postępowaniu kompensacyjnym uczestniczą prowadzący inne instalacje, którzy wyrazili
zgodę na ograniczenie ilości wprowadzanych do powietrza gazów lub pyłów.
Art. 228.
Do wniosku o wszczęcie postępowania kompensacyjnego należy dołączyć:
1)
wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;
2)
zgodę uczestników postępowania na dokonanie odpowiedniej redukcji ilości wprowadzanych
do powietrza gazów lub pyłów.
Art. 229.
1.
Pozwolenie na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji nowo zbudowanej
lub zmienionej w sposób istotny jest wykonalne nie wcześniej niż od dnia, w którym
decyzje, o których mowa w ust. 2, staną się ostateczne.
2.
Organ właściwy do wydania pozwolenia cofnie lub ograniczy bez odszkodowania pozwolenia
na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z innych instalacji objętych postępowaniem
kompensacyjnym w zakresie, w jakim uczestnicy postępowania wyrazili zgodę.
3.
Z chwilą gdy decyzje, o których mowa w ust. 2, stały się ostateczne, organ właściwy
do wydania pozwolenia niezwłocznie informuje o tym wnioskodawcę.
4.
Jeżeli decyzja o pozwoleniu, wydana w wyniku postępowania kompensacyjnego, nie stanie
się wykonalna w terminie dwóch lat od jej wydania, organ właściwy do wydania pozwolenia
stwierdza jej wygaśnięcie.
Dział IVA
Krajowy Rejestr Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń211)Dodany przez art. 1 pkt 62 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
Art. 236a.
1.
Tworzy się Krajowy Rejestr Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń, zwany dalej „Krajowym
Rejestrem”, będący elementem Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń,
o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia
2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń
i zmieniającym dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE , zwanym dalej „rozporządzeniem 166/2006”.
2.
Krajowy Rejestr jest prowadzony przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.
Art. 236b.
1.
Prowadzący instalację, obejmującą co najmniej jeden z rodzajów działalności spośród
wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia 166/2006, z przekroczeniem obowiązujących wartości progowych dla uwolnień zanieczyszczeń określonych
w załączniku nr II do tego rozporządzenia, w terminie do dnia 31 marca roku następującego
po danym roku sprawozdawczym, przekazuje do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska
sprawozdanie zawierające informacje niezbędne do tworzenia Krajowego Rejestru.
2.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ocenia jakość dostarczonych przez prowadzących
instalacje danych, w szczególności pod względem ich kompletności, spójności i wiarygodności.
3.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje do Głównego Inspektora Ochrony
Środowiska dane niezbędne do tworzenia Krajowego Rejestru, w terminie do dnia 30 września
roku następującego po danym roku sprawozdawczym.
4.
Gromadzone przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska dane niezbędne do tworzenia
Krajowego Rejestru są dostępne dla Krajowego Administratora Systemu Handlu Uprawnieniami
do Emisji.
5.
Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia kompletności
i przejrzystości informacji, określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza sprawozdania,
o którym mowa w ust. 1, oraz formę przedkładania i wymagane techniki przedkładania
tego sprawozdania.
Art. 236c.
1.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Komisji Europejskiej, po uzgodnieniu
z Krajowym Administratorem Systemu Handlu Uprawnieniami do Emisji w zakresie substancji
wprowadzanych do powietrza, objętych krajową inwentaryzacją emisji, sprawozdanie,
według wzoru określonego w załączniku nr III do rozporządzenia 166/2006, w terminie 15 miesięcy po upływie danego roku sprawozdawczego.
2.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska co 3 lata przekazuje Komisji Europejskiej raport,
o którym mowa w art. 16 rozporządzenia 166/2006.
Art. 236d.
1.
W przypadku niewypełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 236b ust. 1, wojewódzki
inspektor ochrony środowiska nakłada na prowadzącego instalację, w drodze decyzji,
karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.
2.
W przypadku niezapewnienia przez prowadzącego instalację jakości przekazywanych danych
pod względem ich kompletności, spójności lub wiarygodności wojewódzki inspektor ochrony
środowiska nakłada na prowadzącego instalację, w drodze decyzji, karę pieniężną w
wysokości 5 000 zł.
3.
Karę pieniężną wnosi się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja, o której mowa
w ust. 1, stała się ostateczna.
4.
W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio
przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi
ochrony środowiska.
Dział V
Przeglądy ekologiczne
Art. 237.
W razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania
instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać
prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia
przeglądu ekologicznego.
Art. 238.
Przegląd ekologiczny instalacji, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące
znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1, powinien zawierać:
1)
opis obejmujący:
a)
rodzaj, wielkość i usytuowanie instalacji wraz z informacją o jej stanie technicznym,
b)
powierzchnię zajmowanego terenu lub obiektu budowlanego,
c)
rodzaj technologii,
d)
istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty
mieszkalne i użyteczności publicznej,
e)
istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji zabytki
chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami,
f)
istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty
i obszary poddane ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, ustawy o lasach, ustawy - Prawo wodne oraz przepisów ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym;
2)
określenie oddziaływania na środowisko instalacji, w tym również w przypadku wystąpienia
poważnej awarii przemysłowej;
3)
opis działań mających na celu zapobieganie i ograniczanie oddziaływania na środowisko;
4)
porównanie wykorzystywanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których
mowa w art. 143;
5)
wskazanie, czy dla instalacji konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania,
określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań
technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich;
6)
zwięzłe streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w przeglądzie;
7)
nazwisko osoby lub osób sporządzających przegląd.
Art. 239.
W decyzji, o której mowa w art. 237, organ właściwy do jej wydania może:
1)
ograniczyć zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego;
2)
wskazać metody badań i studiów.
Art. 240.
Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z funkcjonowania instalacji,
która nie jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko,
o którym mowa w art. 51 ust. 1, organ właściwy do nałożenia obowiązku sporządzenia
przeglądu określa, które z wymagań wymienionych w art. 238 należy spełnić, sporządzając
przegląd ekologiczny.
Art. 241.
1.
Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z działalności podmiotu
korzystającego ze środowiska innej niż eksploatacja instalacji, art. 237, 239 pkt
2 i art. 240 stosuje się odpowiednio.
2.
Jeżeli przegląd ekologiczny dotyczy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska
lub portu, obowiązek sporządzenia przeglądu spoczywa na zarządzających tymi obiektami.
Art. 241a.
Jeżeli dla instalacji konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania,
do przeglądu ekologicznego powinna być załączona poświadczona przez właściwy organ
kopia mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym konieczne
jest utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.
Art. 242.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe
wymagania, jakie powinien spełniać przegląd ekologiczny dla poszczególnych rodzajów
instalacji.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone szczegółowe wymagania
odnośnie do:
1)
formy sporządzania przeglądu;
2)
zakresu zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w przeglądzie;
3)
rodzaju dokumentów, z których informacje powinny zostać uwzględnione w przeglądzie.
Tytuł IV
Poważne awarie
Dział I
Przepisy ogólne
Art. 243.
Ochrona środowiska przed poważną awarią, zwaną dalej „awarią”, oznacza zapobieganie
zdarzeniom mogącym powodować awarię oraz ograniczanie jej skutków dla ludzi i środowiska.
Art. 244.
Prowadzący zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia awarii, dokonujący przewozu substancji
niebezpiecznych oraz organy administracji są obowiązani do ochrony środowiska przed
awariami.
Art. 245.
1.
Każdy, kto zauważy wystąpienie awarii, jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym
osoby znajdujące się w strefie zagrożenia oraz jednostkę organizacyjną Państwowej
Straży Pożarnej albo Policji albo wójta, burmistrza lub prezydenta miasta.
2.
Organy administracji w trybie i na zasadach określonych w dekrecie z dnia 23 kwietnia 1953 r. o świadczeniach w celu zwalczania klęsk żywiołowych mogą wprowadzić obowiązek świadczeń osobistych i rzeczowych w celu prowadzenia akcji
na rzecz ochrony życia i zdrowia ludzi oraz środowiska przed skutkami awarii.
Art. 246.
1.
W razie wystąpienia awarii wojewoda, poprzez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży
Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, podejmie działania i zastosuje
środki niezbędne do usunięcia awarii i jej skutków, określając w szczególności związane
z tym obowiązki organów administracji i podmiotów korzystających ze środowiska.
2.
O podjętych działaniach wojewoda informuje marszałka województwa.
Art. 247.
1.
W razie wystąpienia awarii wojewódzki inspektor ochrony środowiska może w drodze decyzji:
1)
zarządzić przeprowadzenie właściwych badań dotyczących przyczyn, przebiegu i skutków
awarii;
2)
wydać zakazy lub ograniczenia w korzystaniu ze środowiska.
2.
Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
3.
Jeżeli charakter awarii uzasadnia konieczność podjęcia szybkich działań, a w szczególności
gdy ich zaniechanie mogłoby spowodować zwiększenie zagrożenia życia lub zdrowia ludzi
lub bezpośrednie zagrożenie pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach, decyzja
może być ogłoszona ustnie, a informacja o tym zaprotokołowana.
4.
Na wniosek zobowiązanego decyzję ogłoszoną ustnie doręcza się na piśmie niezwłocznie,
gdy jest to możliwe; wniosek należy złożyć w terminie 7 dni od ogłoszenia decyzji.
5.
W zakresie egzekwowania obowiązków wynikających z decyzji, o której mowa w ust. 1, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska przysługuje uprawnienie egzekwowania
ustnych poleceń w granicach określonych ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji .
Dział II
Instrumenty prawne służące przeciwdziałaniu poważnej awarii przemysłowej
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 248.
1.
Zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zwanej dalej
„awarią przemysłową”, w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej
znajdującej się w zakładzie uznaje się za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia
awarii, zwany dalej „zakładem o zwiększonym ryzyku”, albo za zakład o dużym ryzyku
wystąpienia awarii, zwany dalej „zakładem o dużym ryzyku”.
2.
Do zakładu, w którym przewiduje się możliwość wystąpienia substancji niebezpiecznej,
lub do zakładu, w którym powstanie tej substancji jest możliwe w trakcie procesu przemysłowego,
przepis ust. 1 stosuje się w zależności od przewidywanej ilości substancji niebezpiecznej
mogącej znaleźć się w zakładzie.
2a.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:
1)
komórek i jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej albo przez
niego nadzorowanych;
2)
transportu materiałów niebezpiecznych i ich czasowego magazynowania poza zakładami;
3)
poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania kopalin ze złóż, z wyjątkiem ich składowania
i magazynowania oraz chemicznych i cieplnych procesów przetwarzania tych kopalin;
4)
składowania i magazynowania odpadów, z wyjątkiem odpadów niebezpiecznych, stanowiących
substancje niebezpieczne określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 3.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw
środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i ilości substancji niebezpiecznych,
których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym
ryzyku lub zakładu o dużym ryzyku.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:
1)
nazwy i ilości substancji niebezpiecznych, decydujące o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym
ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku;
2)
oznaczenie numeryczne substancji, o których mowa w pkt 1, pozwalające na jednoznaczną
ich identyfikację;
3)
kryteria kwalifikowania substancji niewymienionych na podstawie pkt 1, do kategorii:
a)
bardzo toksycznych,
b)
toksycznych,
c)
utleniających,
d)
wybuchowych,
e)
łatwopalnych,
f)
wysoce łatwopalnych,
g)
skrajnie łatwopalnych,
h)
niebezpiecznych w szczególności dla ludzi lub środowiska
oraz ich ilości decydujące o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu
o dużym ryzyku.
Rozdział 2
Obowiązki prowadzącego zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia awarii przemysłowej
Art. 249.
Każdy, kto zamierza prowadzić lub prowadzi zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym
ryzyku, jest obowiązany do zapewnienia, aby zakład ten był zaprojektowany, wykonany,
prowadzony i likwidowany w sposób zapobiegający awariom przemysłowym i ograniczający
ich skutki dla ludzi oraz środowiska.
Art. 250.
1.
Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku jest obowiązany do zgłoszenia
zakładu właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej.
2.
Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać następujące dane:
1)
oznaczenie prowadzącego zakład oraz kierującego zakładem, ich adresy zamieszkania
lub siedziby; przez kierującego zakładem rozumie się osobę zarządzającą zakładem w
imieniu prowadzącego zakład;
2)
adres zakładu;
3)
informację o tytule prawnym;
4)
charakter prowadzonej lub planowanej działalności;
5)
rodzaj instalacji i istniejące systemy zabezpieczeń;
6)
rodzaj, kategorię i ilość oraz charakterystykę fizykochemiczną, pożarową i toksyczną
substancji niebezpiecznej;
7)
charakterystykę terenu w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu, ze szczególnym uwzględnieniem
czynników mogących przyczynić się do zwiększenia zagrożenia awarią przemysłową lub
pogłębienia jej skutków.
3.
Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć dokument potwierdzający, że
zgłaszający jest upoważniony do występowania w obrocie prawnym, jeżeli prowadzący
zakład nie jest osobą fizyczną.
4.
Prowadzący zakład jest obowiązany do dokonania zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1,
co najmniej na 30 dni przed dniem uruchomienia nowego zakładu lub jego części albo
w terminie 3 miesięcy od dnia zaliczenia istniejącego zakładu do zakładu o zwiększonym
ryzyku lub do zakładu o dużym ryzyku.
5.
Każda istotna zmiana ilości lub rodzaju substancji niebezpiecznej albo jej charakterystyki
fizykochemicznej, pożarowej i toksycznej, zmiana technologii lub profilu produkcji
oraz zmiana, która mogłaby mieć poważne skutki związane z ryzykiem awarii, w stosunku
do danych zawartych w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, powinna zostać zgłoszona
właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej w terminie 14 dni przed dniem jej wprowadzenia.
7.
Istotną zmianę rodzaju substancji lub jej charakterystyki fizykochemicznej, pożarowej
i toksycznej stanowi zmiana, która wiąże się z zaliczeniem do innej kategorii substancji
niebezpiecznych w stosunku do danych przedstawionych w zgłoszeniu.
8.
Termin przewidywanego zakończenia eksploatacji instalacji lub zamknięcia zakładu prowadzący
zakład jest obowiązany zgłosić właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej co najmniej
14 dni przed zamknięciem.
9.
Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, 5 i 8, prowadzący zakład przekazuje równocześnie
do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.
Art. 251.
1.
Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku sporządza program zapobiegania
poważnym awariom przemysłowym, zwany dalej „programem zapobiegania awariom”, w którym
przedstawia system bezpieczeństwa gwarantujący ochronę ludzi i środowiska, stanowiący
element ogólnego systemu zarządzania zakładem.
2.
Program zapobiegania awariom powinien zawierać w szczególności:
1)
określenie prawdopodobieństwa zagrożenia awarią przemysłową;
2)
zasady zapobiegania oraz zwalczania skutków awarii przemysłowej przewidywane do wprowadzenia;
3)
określenie sposobów ograniczenia skutków awarii przemysłowej dla ludzi i środowiska
w przypadku jej zaistnienia;
4)
określenie częstotliwości przeprowadzania analiz programu zapobiegania awariom w celu
oceny jego aktualności i skuteczności.
3.
Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku przedkłada program zapobiegania
awariom właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi
ochrony środowiska co najmniej na 30 dni przed dniem uruchomienia nowego zakładu lub
jego części albo w terminie 3 miesięcy od dnia zaliczenia istniejącego zakładu do
zakładu o zwiększonym ryzyku lub do zakładu o dużym ryzyku.
4.
Uruchomienie zakładu o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku może nastąpić po upływie
14 dni od dnia otrzymania przez właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej programu
zapobiegania awariom, jeśli w tym terminie organ ten nie wniesie sprzeciwu w drodze
decyzji.
Art. 252.
1.
Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do opracowania i wdrożenia systemu
bezpieczeństwa gwarantującego ochronę ludzi i środowiska, stanowiącego element ogólnego
systemu zarządzania zakładem.
2.
W systemie bezpieczeństwa należy uwzględnić:
1)
określenie, na wszystkich poziomach organizacji, obowiązków pracowników odpowiedzialnych
za działania na wypadek awarii przemysłowej;
2)
określenie programu szkoleniowego oraz zapewnienie szkoleń dla pracowników, o których
mowa w pkt 1, oraz dla innych osób pracujących w zakładzie;
3)
funkcjonowanie mechanizmów umożliwiających systematyczną analizę zagrożeń awarią przemysłową
oraz prawdopodobieństwa jej wystąpienia;
4)
instrukcje bezpiecznego funkcjonowania instalacji, w której znajduje się substancja
niebezpieczna, przewidziane dla normalnej eksploatacji instalacji, a także konserwacji
i czasowych przerw w ruchu;
5)
instrukcje sposobu postępowania w razie konieczności dokonania zmian w procesie przemysłowym;
6)
systematyczną analizę przewidywanych sytuacji awaryjnych, służącą właściwemu opracowaniu
planów operacyjno-ratowniczych;
7)
prowadzenie monitoringu funkcjonowania instalacji, w której znajduje się substancja
niebezpieczna, umożliwiającego podejmowanie działań korekcyjnych w przypadku wystąpienia
zjawisk stanowiących odstępstwo od normalnej eksploatacji instalacji;
8)
systematyczną ocenę programu zapobiegania awariom oraz systemu bezpieczeństwa, prowadzoną
z punktu widzenia ich aktualności i skuteczności;
9)
analizę planów operacyjno-ratowniczych.
Art. 253.
1.
Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do opracowania raportu o bezpieczeństwie.
2.
Raport o bezpieczeństwie powinien wykazać, że:
1)
prowadzący zakład o dużym ryzyku jest przygotowany do stosowania programu zapobiegania
awariom i do zwalczania awarii przemysłowych;
2)
zakład spełnia warunki do wdrożenia systemu bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 252;
3)
zostały przeanalizowane możliwości wystąpienia awarii przemysłowej i podjęto środki
konieczne do zapobieżenia im;
4)
rozwiązania projektowe instalacji, w której znajduje się substancja niebezpieczna,
jej wykonanie oraz funkcjonowanie zapewniają bezpieczeństwo;
5)
zostały opracowane wewnętrzne plany operacyjno-ratownicze oraz dostarczono informacje
do opracowania zewnętrznych planów operacyjno -ratowniczych.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej,
określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinien odpowiadać raport o bezpieczeństwie
zakładu o dużym ryzyku.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:
1)
forma sporządzenia raportu;
2)
zakres zagadnień, które powinny zostać w raporcie określone i ocenione;
3)
zakres terytorialny raportu;
4)
rodzaje dokumentów, z których informacje powinny zostać uwzględnione w raporcie.
Art. 254.
1.
Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do przedłożenia raportu o bezpieczeństwie
właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony
środowiska co najmniej na 30 dni przed dniem uruchomienia nowego zakładu lub jego
części albo w terminie roku od dnia zaliczenia istniejącego zakładu do zakładu o dużym
ryzyku.
2.
Raport o bezpieczeństwie oraz jego zmiany zatwierdzane są w drodze decyzji przez komendanta
wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, po uzyskaniu opinii wojewódzkiego inspektora
ochrony środowiska.
Art. 255.
Rozpoczęcie ruchu zakładu o dużym ryzyku może nastąpić po zatwierdzeniu raportu o
bezpieczeństwie.
Art. 256.
1.
Raport o bezpieczeństwie podlega, co najmniej raz na 5 lat, analizie i uzasadnionym
zmianom, dokonywanym przez prowadzącego zakład o dużym ryzyku, z zastrzeżeniem ust.
2 i 3.
2.
Raport o bezpieczeństwie powinien być zmieniony przez prowadzącego zakład o dużym
ryzyku, jeżeli potrzebę zmiany uzasadniają względy bezpieczeństwa wynikające ze zmiany
stanu faktycznego, postępu naukowo-technicznego lub analizy zaistniałych awarii przemysłowych.
3.
Jeżeli prowadzący zakład o dużym ryzyku nie dokonuje zmian, o których mowa w ust.
2, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wzywa do zmiany raportu o bezpieczeństwie,
wyznaczając termin dokonania zmian.
Art. 257.
1.
Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany, przed dokonaniem zmian w ruchu zakładu
mogących mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową, do przeprowadzenia
analizy programu zapobiegania awariom, systemu bezpieczeństwa oraz raportu o bezpieczeństwie.
2.
Jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1, prowadzący zakład jest obowiązany,
przed wprowadzeniem zmian w ruchu zakładu, do uzyskania zatwierdzenia przez komendanta
wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej zmienionego raportu o bezpieczeństwie, przekazując
go równocześnie wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.
Art. 258.
1.
Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku, przed dokonaniem zmian w ruchu zakładu mogących
mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową, jest obowiązany do przeprowadzenia
analizy programu zapobiegania awariom i wprowadzenia, w razie potrzeby, zmian w tym
programie.
2.
W warunkach, o których mowa w ust. 1, prowadzący zakład jest obowiązany do przedłożenia
komendantowi powiatowemu Państwowej Straży Pożarnej zmian w programie zapobiegania
awariom oraz do przekazania ich równocześnie do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi
ochrony środowiska.
3.
Wprowadzenie zmian w ruchu zakładu może nastąpić po upływie 14 dni od dnia otrzymania
przez komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej zmian w programie zapobiegania
awariom, jeśli w tym terminie organ ten nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji.
Art. 259.
1.
Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej może ustalić, w drodze decyzji, grupy
zakładów o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku, których zlokalizowanie w niedużej
odległości od siebie może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia awarii przemysłowej
lub pogłębić jej skutki, w szczególności ze względu na skoncentrowanie posiadanych
rodzajów, kategorii i ilości substancji niebezpiecznych.
2.
W decyzji, o której mowa w ust. 1, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej
może zobowiązać prowadzących zakłady do:
1)
wzajemnej wymiany informacji, które pozwolą na uwzględnienie w programie zapobiegania
awariom, raportach o bezpieczeństwie i w wewnętrznych planach operacyjno-ratowniczych
zwiększonego prawdopodobieństwa wystąpienia awarii przemysłowej lub zwiększenia skutków
jej wystąpienia;
2)
dostarczenia informacji niezbędnych do sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych
oraz do opracowywania informacji o zagrożeniach awariami przemysłowymi w zakładach
o dużym ryzyku lub w zakładach o zwiększonym ryzyku i przewidywanych środkach bezpieczeństwa.
Art. 260.
1.
W celu zapobiegania, zwalczania i ograniczania skutków awarii przemysłowej opracowuje
się wewnętrzny i zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy.
2.
Plany operacyjno-ratownicze zawierają w szczególności:
1)
zakładane działania służące ograniczeniu skutków awarii przemysłowej dla ludzi i środowiska;
2)
propozycje metod i środków służących ochronie ludzi i środowiska przed skutkami awarii
przemysłowej;
3)
informację o występujących zagrożeniach, podjętych środkach zapobiegawczych i o działaniach,
które będą podjęte w przypadku wystąpienia awarii przemysłowej, przedstawianą społeczeństwu
i właściwym organom Państwowej Straży Pożarnej, wojewodzie, wojewódzkiemu inspektorowi
ochrony środowiska, staroście, wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta;
4)
wskazanie sposobów usunięcia skutków awarii przemysłowej i przywrócenia środowiska
do stanu poprzedniego, a w przypadku gdy nie jest to możliwe - określenie zabiegów,
których celem jest rekultywacja;
5)
wskazanie sposobów zapobiegania transgranicznym skutkom awarii przemysłowej.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej,
określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinny odpowiadać wewnętrzne i
zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:
1)
forma sporządzenia planów;
2)
zakres zagadnień, które powinny zostać określone, ocenione i ustalone;
3)
zakres terytorialny planów.
Art. 261.
1.
Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do:
1)
opracowania wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, a w razie zagrożenia awarią
przemysłową lub jej wystąpienia - do niezwłocznego przystąpienia do jego realizacji;
2)
dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej informacji niezbędnych
do opracowania zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, z uwzględnieniem transgranicznych
skutków awarii przemysłowych.
2.
Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do przedłożenia wewnętrznego planu
operacyjno-ratowniczego komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej co najmniej
na 30 dni przed dniem uruchomienia nowego zakładu lub jego części albo w terminie
roku od dnia zaliczenia istniejącego zakładu do zakładu o dużym ryzyku.
3.
Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do przeprowadzania analizy i przećwiczenia
realizacji wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego co najmniej raz na 3 lata, w
celu jego aktualizacji i dokonania w nim uzasadnionych zmian; w szczególności należy
brać pod uwagę zmiany wprowadzone w instalacji, w sposobie funkcjonowania jednostek
ochrony przeciwpożarowej, stan wiedzy dotyczącej zapobiegania, zwalczania i usuwania
skutków awarii przemysłowej, a także postęp naukowo-techniczny.
4.
Prowadzący zakład o dużym ryzyku niezwłocznie zawiadamia komendanta wojewódzkiego
Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o przeprowadzonej
analizie wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego i o jej rezultatach.
Art. 262.
Prowadzący zakład o dużym ryzyku zapewnia możliwość udziału w postępowaniu, którego
przedmiotem jest sporządzenie wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, pracownikom
zakładu w szczególności narażonym bezpośrednio na skutki awarii przemysłowej oraz
pełniącym funkcję społecznych inspektorów pracy lub przedstawicielom związków zawodowych
odpowiedzialnym za bezpieczeństwo i higienę pracy.
Art. 263.
Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu
Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska wykazu
zawierającego dane o rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznych znajdujących
się na terenie zakładu, a także do corocznego aktualizowania wykazu, według stanu
na dzień 31 grudnia, w terminie do końca stycznia roku następnego.
Art. 264.
Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku w razie wystąpienia awarii
przemysłowej jest obowiązany do:
1)
natychmiastowego zawiadomienia o tym fakcie właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej
oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska;
2)
niezwłocznego przekazania organom, o których mowa w pkt 1, informacji:
a)
o okolicznościach awarii,
b)
o niebezpiecznych substancjach związanych z awarią,
c)
umożliwiających dokonanie oceny skutków awarii dla ludzi i środowiska,
d)
o podjętych działaniach ratunkowych, a także działaniach mających na celu ograniczenie
skutków awarii i zapobieżenie jej powtórzeniu się;
3)
stałej aktualizacji informacji, o których mowa w pkt 2, odpowiednio do zmiany sytuacji.
Rozdział 3
Obowiązki organów administracji związane z awarią przemysłową
Art. 265.
1.
Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie informacji przedstawionych
przez prowadzącego zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia awarii przemysłowej,
sporządza zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy dla terenu narażonego na skutki awarii
przemysłowej, położonego poza zakładem o dużym ryzyku.
2.
Koszty sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego ponosi prowadzący zakład
o dużym ryzyku.
3.
Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2, i sposób ich uiszczenia określa, w drodze
decyzji, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej; uzasadnienie decyzji powinno
zawierać szczegółowy wykaz wykonanych prac i zestawienie kosztów ich realizacji.
4.
Do należności z tytułu obowiązku uiszczenia kosztów sporządzenia zewnętrznego planu
operacyjno-ratowniczego stosuje się przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa,
z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują komendantowi wojewódzkiemu Państwowej
Straży Pożarnej.
5.
Zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy sporządza się przed uruchomieniem zakładu.
6.
Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej zapewnia możliwość udziału społeczeństwa
w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego.
7.
Po przeprowadzeniu postępowania wymagającego udziału społeczeństwa komendant wojewódzki
Państwowej Straży Pożarnej przyjmuje zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy.
8.
W razie konieczności zmiany treści zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego ust.
1-3, 6 i 7 stosuje się odpowiednio.
9.
Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej jest obowiązany do przeprowadzania
analizy i przećwiczenia realizacji zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego co najmniej
raz na 3 lata, w celu jego aktualizacji i dokonania w nim ewentualnych zmian; w szczególności
należy brać pod uwagę zmiany wprowadzone w instalacji, w sposobie funkcjonowania jednostek
ochrony przeciwpożarowej, stan wiedzy dotyczącej zapobiegania, zwalczania i usuwania
skutków awarii przemysłowej, a także postęp naukowo-techniczny.
10.
Do wykonania zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej .
Art. 266.
1.
Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w razie zagrożenia awarią przemysłową
lub jej wystąpienia niezwłocznie przystępuje do realizacji zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego.
2.
Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej może odstąpić od sporządzenia zewnętrznego
planu operacyjno-ratowniczego, jeżeli z informacji dostarczonych przez prowadzącego
zakład wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że nie występuje ryzyko rozprzestrzenienia
się skutków awarii poza zakład.
Art. 267.
1.
Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podaje do publicznej wiadomości informację
o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o aktualizowanym corocznie rejestrze
substancji niebezpiecznych znajdujących się w zakładach zlokalizowanych na obszarze
jego właściwości miejscowej; rejestr ten prowadzi się w formie elektronicznej.
2.
Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej poza informacją, o której mowa w ust.
1, podaje do publicznej wiadomości także:
1)
informacje o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzji, o której
mowa w art. 259 ust. 1;
2)
informacje o zatwierdzonych raportach o bezpieczeństwie lub ich zmianach;
3)
informacje o przyjętych zewnętrznych planach operacyjno-ratowniczych lub ich zmianach;
4)
instrukcje o postępowaniu mieszkańców na wypadek wystąpienia awarii.
3.
Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, co najmniej raz na 3 lata, dokonuje
analizy dokumentów zawierających dane, o których mowa w ust. 2 pkt 4 i art. 259 ust.
2 pkt 2, co do ich zgodności z wymogami bezpieczeństwa oraz aktualności, a w razie
potrzeby wprowadza w nich odpowiednie zmiany.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
zakres informacji wymaganych do podania do publicznej wiadomości, o których mowa w
ust. 1 i 2.
5.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, zostaną ustalone:
1)
formy prezentacji informacji;
2)
szczegółowy zakres zagadnień, które powinny zostać przekazane w informacji.
Art. 268.
Właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej w razie wystąpienia awarii przemysłowej
są obowiązane do:
1)
podjęcia działań operacyjno-ratowniczych we współpracy z prowadzącym zakład;
2)
zebrania informacji niezbędnych do dokonania analizy awarii i sformułowania zaleceń
dla prowadzącego zakład;
3)
sprawdzenia, czy prowadzący zakład podjął wszystkie konieczne środki zaradcze;
4)
opracowania zaleceń dotyczących zastosowania w przyszłości określonych środków zapobiegawczych;
5)
sprawdzenia, czy prowadzący zakład wdrożył zalecenia właściwego organu Państwowej
Straży Pożarnej.
Art. 269.
Komendant powiatowy Państwowej Straży Pożarnej, w ramach czynności kontrolno-rozpoznawczych
przeprowadzanych co najmniej raz w roku w zakładzie stwarzającym zagrożenie wystąpienia
awarii przemysłowych, ustała spełnienie wymogów bezpieczeństwa, a w szczególności
czy:
1)
podjęto środki zapobiegające wystąpieniu awarii przemysłowej;
2)
zapewniono wystarczające środki ograniczające skutki awarii przemysłowej w zakładzie
i poza jego granicami, uwzględniając skutki transgraniczne;
3)
dane zawarte w dokumentach, o których mowa w ustawie, takich jak zgłoszenie zakładu
o zwiększonym ryzyku lub dużym ryzyku, program zapobiegania awariom, raport o bezpieczeństwie,
wewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy, informacje niezbędne do opracowania zewnętrznego
planu operacyjno-ratowniczego, przedkładane właściwym organom Państwowej Straży Pożarnej
- są rzetelne i odzwierciedlają stan bezpieczeństwa w zakładzie.
Dział III
Współpraca międzynarodowa
Art. 270.
1.
Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, który na podstawie informacji otrzymanych
od prowadzącego zakład o dużym ryzyku stwierdzi, że możliwe skutki awarii przemysłowej
mogą mieć zasięg transgraniczny, niezwłocznie przekaże ministrowi właściwemu do spraw
środowiska istotne dla sprawy informacje, a w szczególności raport o bezpieczeństwie
oraz wewnętrzny i zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji, o której mowa w ust.
1, niezwłocznie zawiadamia państwo, na którego terytorium mogą wystąpić skutki awarii,
o usytuowaniu zakładu o dużym ryzyku. Do zawiadomienia dołącza się informację dotyczącą
raportu o bezpieczeństwie oraz zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy w części dotyczącej
zagrożeń transgranicznych.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji od komendanta wojewódzkiego
Państwowej Straży Pożarnej o wystąpieniu awarii przemysłowej na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej niezwłocznie zawiadamia państwo, na którego terytorium mogą wystąpić skutki
tej awarii, i przekazuje wszystkie istotne dla sprawy informacje.
Art. 271.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji o wystąpieniu awarii
przemysłowej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, której skutki mogą oddziaływać
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie zawiadamia o tym Komendanta
Głównego Państwowej Straży Pożarnej.
2.
Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, w sytuacji określonej w ust. 1, niezwłocznie
podejmuje akcję ratowniczą.
3.
Na potrzeby wystąpienia z roszczeniem wobec podmiotów odpowiedzialnych Komendant Główny
Państwowej Straży Pożarnej, po zakończeniu akcji ratowniczej, dokona szacunku strat
powstałych wskutek transgranicznego oddziaływania awarii przemysłowej na środowisko
oraz kosztów akcji ratunkowej.
Art. 271a.
Minister właściwy do spraw środowiska informuje Komisję Europejską o:
1)
poważnych awariach, ich skutkach i wynikach analizy tych zdarzeń;
2)
doświadczeniach krajowych w zakresie przeciwdziałania poważnym awariom;
3)
zakładach mogących powodować poważne awarie.
Art. 271b.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska jest organem właściwym do realizacji zadań ministra
właściwego do spraw środowiska w sprawach przeciwdziałania poważnym awariom, transgranicznym
skutkom awarii przemysłowych oraz awaryjnym zanieczyszczeniom wód granicznych.
Tytuł V
Środki finansowo-prawne
Dział I
Przepisy ogólne
Art. 272.
Środki finansowo-prawne ochrony środowiska stanowią w szczególności:
1)
opłata za korzystanie ze środowiska;
2)
administracyjna kara pieniężna;
3)
zróżnicowane stawki podatków i innych danin publicznych służące celom ochrony środowiska.
Art. 273.
1.
Opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za:
1)
wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;
2)
wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;
3)
pobór wód;
4)
składowanie odpadów.
2.
Administracyjna kara pieniężna jest ponoszona za przekroczenie lub naruszenie warunków
korzystania ze środowiska, ustalonych decyzją w zakresie określonym w ust. 1, a także
w zakresie magazynowania odpadów i emitowania hałasu do środowiska.
3.
Przepisy ustawy o ochronie przyrody i przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz innych ustaw określają odrębne przypadki i zasady ponoszenia opłat za korzystanie
ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych.
Art. 274.
1.
Wysokość opłat za korzystanie ze środowiska i administracyjnych kar pieniężnych zależy
odpowiednio od:
1)
ilości i rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza;
2)
ilości i jakości pobranej wody oraz od tego, czy pobrano wodę powierzchniową czy podziemną,
a także od jej przeznaczenia.
2.
Wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków zależy, z zastrzeżeniem ust. 4, od rodzaju
substancji zawartych w ściekach i ich ilości, rodzaju ścieków, a w wypadku wód chłodniczych
- od temperatury tych wód.
3.
Przez substancje zawarte w ściekach rozumie się także substancje wyrażone jako wskaźniki,
o których mowa w art. 295 ust. 1.
4.
Wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków zależy od:
1)
wielkości, rodzaju i sposobu zagospodarowania terenu, z którego te ścieki są odprowadzane,
w odniesieniu do ścieków, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c;
2)
rodzaju substancji zawartych w ściekach i ich ilości albo od wielkości produkcji ryb
innych niż łososiowate lub innych organizmów wodnych, wyprodukowanych w obiektach
chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych, w odniesieniu do ścieków, o
których mowa w art. 3 pkt 38 lit. f i g.
5.
Wysokość opłaty za składowanie odpadów zależy od ilości i rodzaju składowanych odpadów,
z tym że wysokość opłaty podwyższonej zależy także od czasu składowania odpadów.
5a216)Dodany przez art. 1 pkt 63 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Na składowisku odpadów, na którym umieszcza się i z którego wydobywa się odpady tego
samego rodzaju, podstawą do naliczenia opłat jest różnica pomiędzy masą odpadów umieszczonych
na składowisku a masą odpadów wydobytych ze składowiska - w ciągu roku kalendarzowego;
jeżeli różnica jest liczbą ujemną, to przyjmuje się wartość 0.
6.
Wysokość kary zależy odpowiednio od:
1)
ilości, stanu i składu ścieków, procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach
oraz masy substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego w odprowadzanych
ściekach przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa
lub wytworzonego produktu - stosownie do warunków określonych w pozwoleniu;
2)
ilości i rodzaju składowanych albo magazynowanych odpadów oraz czasu ich składowania
albo magazynowania;
3)
pory doby i wielkości przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu.
7.
Przez skład ścieków rozumie się stężenie zawartych w nich substancji.
8.
Przez stan ścieków rozumie się temperaturę, odczyn, poziom sztucznych substancji promieniotwórczych
i stopień rozcieńczenia ścieków eliminujący toksyczne oddziaływanie ścieków na ryby.
Art. 275.
Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych
są obowiązane, z zastrzeżeniem art. 284 ust. 2, podmioty korzystające ze środowiska.
Art. 276.
1.
Podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji
ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska.
2.
W razie korzystania ze środowiska z przekroczeniem lub naruszeniem warunków określonych
w pozwoleniu lub innej decyzji podmiot korzystający ze środowiska ponosi, oprócz opłaty,
administracyjną karę pieniężną.
Art. 277.
1.
Opłaty za korzystanie ze środowiska podmiot korzystający ze środowiska wnosi na rachunek
urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska.
2.
Opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, wynikające z eksploatacji urządzeń,
wnosi się na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce rejestracji
podmiotu korzystającego ze środowiska.
3.
Administracyjne kary pieniężne podmiot korzystający ze środowiska wnosi na rachunek
wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, który wydał decyzje w przedmiocie wymierzenia
kary.
4.
Wpływy z tytułu opłat i kar stanowią przychody odpowiednich funduszy ochrony środowiska
i gospodarki wodnej.
Art. 278.
Marszałek województwa i wojewódzki inspektor ochrony środowiska sporządzają sprawozdania
z wykonania przychodów i rozchodów, o których mowa w art. 277, na zasadach określonych
w odrębnych przepisach.
Art. 279.
1.
Jeżeli obowiązek poniesienia opłaty jest związany z eksploatacją instalacji, podmiotem
obowiązanym do poniesienia opłat z tytułu:
1)
emisji, o których mowa w art. 180 pkt 1-3 - jest prowadzący instalację;
2)
poboru wody - jest użytkownik urządzenia wodnego w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne.
2.
W razie składowania lub magazynowania odpadów podmiotem korzystającym ze środowiska,
obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych
kar pieniężnych, jest, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadacz odpadów w rozumieniu przepisów
ustawy o odpadach.
3.
Jeżeli odpady zostały przekazane na rzecz podmiotu, który nie uzyskał wymaganego zezwolenia
w zakresie gospodarki odpadami, to podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązanym
do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska, jest, z zastrzeżeniem ust. 4, podmiot,
który przekazał te odpady.
4.
Jeżeli osoba fizyczna niebędące przedsiębiorcą przekazuje odpady podmiotowi, który
nie uzyskał wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami, podmiotem korzystającym
ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska, jest
podmiot, któremu przekazano te odpady.
Art. 280.
1.
Jeżeli składowane lub magazynowane odpady ulegają zmieszaniu, za podstawę opłaty za
korzystanie ze środowiska lub administracyjnej kary pieniężnej przyjmuje się rodzaj
odpadu, za który jednostkowa stawka opłaty jest najwyższa, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do tych rodzajów odpadów, które mogą być składowane
w sposób nieselektywny na podstawie przepisów o odpadach.
Art. 281.
1.
Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych
stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo
wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.
2.
Do ponoszenia opłat, o których mowa w art. 276 ust. 1, w części, w jakiej przewyższają
one kwotę opłaty, jaką ponosiłby podmiot korzystający ze środowiska w przypadku, gdyby
posiadał pozwolenie albo inną wymaganą decyzję, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa dotyczących odroczenia terminu płatności należności oraz umarzania zaległych zobowiązań
i odsetek za zwłokę, chyba że przepisy działu IV stanowią inaczej.
3.
Do ponoszenia administracyjnych kar pieniężnych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa dotyczących terminu płatności należności, odroczenia tego terminu, zaniechania ustalenia
zobowiązania, zaniechania poboru należności oraz umarzania zaległych zobowiązań i
odsetek za zwłokę, chyba że przepisy działu IV stanowią inaczej; termin płatności
administracyjnej kary pieniężnej wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymiarze
kary stała się ostateczna.
Art. 282.
Postępowanie w przedmiocie opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych
kar pieniężnych wszczyna się z urzędu albo na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska,
którego dotyczy opłata albo kara.
Art. 283.
1.
Stawki podatków i innych danin publicznych powinny być różnicowane, z uwzględnieniem
celów służących ochronie środowiska.
2.
Stawki podatku akcyzowego powinny być kalkulowane w szczególności tak, aby zapewnić
niższą cenę rynkową:
1)
benzyny bezołowiowej w stosunku do benzyny zawierającej ołów;
2)
olejów napędowego i opałowego o niższej zawartości siarki w stosunku do olejów o wyższej
zawartości siarki;
3)
olejów napędowego i smarowego, wytwarzanych z udziałem komponentów uzyskiwanych z
regeneracji olejów zużytych, w stosunku do olejów wytwarzanych bez udziału tych komponentów;
4)
biopaliw opartych na wykorzystaniu biomasy, w szczególności roślin uprawnych, w stosunku
do paliw pochodzących ze źródeł nieodnawialnych.
Dział II
Opłaty za korzystanie ze środowiska
Rozdział 1
Wnoszenie opłat
Art. 284.
1.
Podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty
i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego.
2.
Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami ponoszą opłaty za korzystanie ze środowiska
w zakresie, w jakim korzystanie wymaga pozwolenia na wprowadzanie substancji lub energii
do środowiska oraz pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód w rozumieniu przepisów ustawy
- Prawo wodne.
Art. 285.
1.
Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze
środowiska miało miejsce.
2.
Podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do końca miesiąca następującego po
upływie każdego półrocza.
3.
Podmiot ponoszący opłatę zryczałtowaną za odprowadzane ścieki pochodzące z chowu lub
hodowli ryb innych niż łososiowate lub innych organizmów wodnych wnosi ją w terminie
2 miesięcy po zakończeniu okresu, o którym mowa w art. 287 ust. 1 pkt 5.
4217)Dodany przez art. 1 pkt 64 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
W przypadku gdy w danym roku kalendarzowym na składowisku odpadów umieszczono odpady
oraz wydobyto z niego odpady tego samego rodzaju, podmiot korzystający ze środowiska
wnosi opłatę do dnia 31 stycznia następnego roku.
Art. 286.
1218)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 65 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Podmiot korzystający ze środowiska w terminie, o którym mowa w art. 285 ust. 2 i 4,
przedkłada marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane, o których
mowa w art. 287, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat.
1a.
Podmiot korzystający ze środowiska, odprowadzający ścieki pochodzące z chowu lub hodowli
ryb innych niż łososiowate lub innych organizmów wodnych, przekazuje informacje do
końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu, o którym mowa w art. 287 ust.
1 pkt 5.
1b.
Wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287 ust. 1 pkt 1-3, wykorzystane
do ustalenia wysokości opłat, podmiot korzystający ze środowiska w terminie, o którym
mowa w art. 285 ust. 2, przedkłada także wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.
1c.
Do zobowiązań z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli wynikają one z wykazu o wysokości należnych opłat.
2.
Wykaz, na podstawie którego ustalono opłaty za składowanie odpadów, podmiot korzystający
ze środowiska przedkłada także wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwemu
ze względu na miejsce składowania odpadów.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory wykazów
zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości
należnych opłat i sposób przedstawiania tych informacji i danych, uwzględniając w
szczególności wymaganie, aby formularz wykazu zawierał:
1)
zbiorcze zestawienie informacji o zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,
wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, poboru wód oraz składowania odpadów;
2)
pouczenie, że zawarte w wykazie informacje o wysokości należnych opłat stanowią podstawę
do wystawienia tytułu wykonawczego.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:
1)
forma wykazu;
2)
zawartość wykazu;
3)
układ wykazu;
4)
wymagane techniki przedkładania wykazu.
Art. 286a.
1.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, na podstawie wykazów, o których mowa w art.
286 ust. 1, oraz informacji o korzystaniu ze środowiska zawartych w decyzjach, o których
mowa w art. 288 ust. 1, prowadzi wojewódzką bazę informacji o korzystaniu ze środowiska
w zakresie wskazanym w art. 287 ust. 1 pkt 1-3 oraz sporządza raport wojewódzki i
przekazuje go, za pośrednictwem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, ministrowi
właściwemu do spraw środowiska.
2.
Zasady gromadzenia informacji dotyczących składowania odpadów określają przepisy ustawy o odpadach.
3.
Wojewódzka baza informacji o korzystaniu ze środowiska jest dostępna dla ministra
właściwego do spraw środowiska i ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej, Prezesa
Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, a także dla właściwego ze względu na miejsce
korzystania ze środowiska wojewody, dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej,
marszałka województwa, starosty, wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, służb statystyki
publicznej oraz organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
3a.
Dostęp, o którym mowa w ust. 3, jest nieodpłatny.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, warunki i
zakres dostępu do wojewódzkiej bazy informacji o korzystaniu ze środowiska w zakresie
danych niezbędnych do zarządzania środowiskiem, kierując się potrzebami organów, o
których mowa w ust. 3.
5219)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 27..
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór raportu
wojewódzkiego zawierający informacje o zakresie korzystania ze środowiska oraz sposób
jego przekazywania.
6.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, zostaną ustalone:
1)
forma raportu;
2)
zawartość raportu;
3)
układ raportu;
4220)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 27.)
wymagane techniki i termin przekazywania raportu.
7.
Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi centralną bazę informacji o korzystaniu
ze środowiska w zakresie wprowadzania gazów i pyłów do powietrza, poboru wody oraz
wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi.
8.
Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia systemu
zbierania i przetwarzania danych, określi, w drodze rozporządzenia, niezbędny zakres
informacji objętych obowiązkiem przetwarzania w ramach wojewódzkiej i centralnej bazy
informacji, o których mowa w ust. 1 i 7, oraz sposób ich prowadzenia.
Art. 287.
1.
Podmiot korzystający ze środowiska powinien prowadzić, aktualizowaną co pół roku,
ewidencję zawierającą odpowiednio:
1)
informacje o ilości i rodzajach gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza oraz dane,
na podstawie których określono te ilości;
2)
informacje o ilości i jakości pobranej wody powierzchniowej i podziemnej;
3)
informacje o ilości, stanie i składzie ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi;
4)
informacje o wielkości, rodzaju i sposobie zagospodarowania terenu, z którego odprowadzane
są ścieki, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c;
5)
informacje o wielkości produkcji ryb innych niż łososiowate lub innych organizmów
wodnych oraz powierzchni użytkowej stawów eksploatowanych w cyklu produkcyjnym w obiektach
chowu lub hodowli tych ryb lub tych organizmów, za okres od dnia 1 maja roku rozpoczynającego
cykl do dnia 30 kwietnia roku następującego po zakończeniu tego cyklu produkcyjnego.
2.
Zasady prowadzenia ewidencji odpadów określają przepisy ustawy o odpadach.
Art. 288.
1.
Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska:
1)
nie przedłożył wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska
oraz o wysokości należnych opłat - marszałek województwa wymierza opłatę, w drodze
decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora
ochrony środowiska;
2)
zamieścił w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska
oraz o wysokości należnych opłat informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia - marszałek
województwa wymierza, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników
kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, opłatę w wysokości stanowiącej
różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu.
2.
Marszałek województwa dokonuje ustaleń własnych na podstawie:
1)
pomiarów dokonywanych przez organy administracji lub przez podmiot korzystający ze
środowiska obowiązany do poniesienia opłat;
2)
innych danych technicznych i technologicznych.
3.
Kopię decyzji, o której mowa w ust. 1, zawierającą informacje o korzystaniu ze środowiska
przez podmiot w zakresie wskazanym w art. 287 ust. 1 pkt 1-3, marszałek województwa
przedstawia niezwłocznie wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.
Art. 289.
1.
Nie wnosi się opłat z tytułu tych rodzajów korzystania ze środowiska spośród wymienionych
w art. 273 ust. 1, których półroczna wysokość wnoszona na rachunek urzędu marszałkowskiego
nie przekracza 400 zł. Przepisy art. 286 ust. 1-2 stosuje się odpowiednio.
2.
Sejmik województwa może, w drodze aktu prawa miejscowego, uchwalić podwyższenie kwoty,
o której mowa w ust. 1, jednak nie więcej niż do 50%.
Rozdział 2
Stawki opłat za korzystanie ze środowiska
Art. 290.1 orzeczenie
1.
Górne jednostkowe stawki opłat wynoszą, z zastrzeżeniem art. 291 ust. 1:
1)
273 zł221)Wysokość stawek opłat ogłasza minister właściwy do spraw środowiska na podstawie art.
291 ust. 2 ustawy. za 1 kg gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza;
2)
175 zł221)Wysokość stawek opłat ogłasza minister właściwy do spraw środowiska na podstawie art.
291 ust. 2 ustawy. za 1 kg substancji wprowadzanych ze ściekami do wód lub do ziemi;
3)
20 zł221)Wysokość stawek opłat ogłasza minister właściwy do spraw środowiska na podstawie art.
291 ust. 2 ustawy. za 1 dam3 wód chłodniczych;
4)
200 zł221)Wysokość stawek opłat ogłasza minister właściwy do spraw środowiska na podstawie art.
291 ust. 2 ustawy. za umieszczenie 1 Mg odpadów na składowisku;
5)
3 zł221)Wysokość stawek opłat ogłasza minister właściwy do spraw środowiska na podstawie art.
291 ust. 2 ustawy. za pobór 1 m3 wody podziemnej;
6)
1,50 zł221)Wysokość stawek opłat ogłasza minister właściwy do spraw środowiska na podstawie art.
291 ust. 2 ustawy. za pobór 1 m3 wody powierzchniowej;
7)
3 zł221)Wysokość stawek opłat ogłasza minister właściwy do spraw środowiska na podstawie art.
291 ust. 2 ustawy. za 1 m2 powierzchni na jeden rok, z której odprowadzane są ścieki, o których mowa w art.
3 pkt 38 lit. c;
8)
20 zł za każde rozpoczęte 100 kg przyrostu masy ryb innych niż łososiowate lub innych
organizmów wodnych w ciągu cyklu produkcyjnego w obiektach chowu lub hodowli tych
ryb lub tych organizmów, o ile zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 3 pkt
38 lit. g.
2.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzeń:
1)
określi jednostkowe stawki opłat, o których mowa w ust. 1;
2)
może różnicować wysokość stawek opłat w zależności od:
a)
rodzaju gazów, pyłów, odpadów lub substancji w ściekach i temperatury ścieków,
b)
rodzaju ścieków,
c)
jakości i rodzaju pobranej wody oraz jej przeznaczenia,
d)
części obszaru kraju,
e)
sposobu zagospodarowania terenu w przypadku stawek opłat za ścieki, o których mowa
w art. 3 pkt 38 lit. c,
f222)Dodana przez art. 1 pkt 66 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
rodzaju opłaty.
3.
Rada Ministrów, wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 2, uwzględnia:
1)
wielkość zasobów wodnych możliwych do wykorzystania w poszczególnych dorzeczach oraz
koszt uzyskania wód z tych zasobów, dostępność zasobów środowiska, wymogi ochrony
środowiska i stopień degradacji poszczególnych obszarów i zasobów, wynikające z dotychczasowych
form korzystania ze środowiska;
2)
uciążliwość gazów, pyłów, substancji lub energii zawartych w ściekach oraz odpadów
dla środowiska;
3)
potrzebę zapewnienia szczególnej ochrony zasobów wód podziemnych i wód jezior;
4)
możliwości techniczne lub technologiczne oraz ekologiczną lub ekonomiczną racjonalność
odzysku odpadów.
Art. 291.1 orzeczenie
1.
Stawki opłat, ustalone w art. 290 ust. 1 oraz określone na podstawie art. 290 ust.
2, za rok poprzedni, podlegają z dniem 1 stycznia każdego roku podwyższeniu w stopniu
odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem
ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, w formie komunikatu, w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska, nie później niż do dnia 31 października każdego
roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej
„Monitor Polski”, wysokość stawek opłat na rok następny, uwzględniając dotychczasowe
zmiany wysokości stawek oraz zasadę, o której mowa w ust. 1.
Rozdział 3
Opłaty podwyższone
Art. 292.
Podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 500% w przypadku braku
wymaganego pozwolenia na:
1)
wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów;
2)
pobór wód lub wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi.
Art. 293.
1.
Za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji
składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z zastrzeżeniem ust.
3-5, opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie
odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.
2.
Magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania
traktuje się jako składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję
eksploatacji składowiska, z zastrzeżeniem ust. 3.
3.
Za składowanie odpadów w miejscu na ten ceł nieprzeznaczonym podmiot korzystający
ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,1 jednostkowej stawki opłaty
za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.
4.
W przypadku pozbycia się odpadów:
1)
nad brzegami zbiorników wodnych, a zwłaszcza w strefach ochronnych ujęć wód i na terenach
wypływu wód z warstw wodonośnych,
2)
na terenach parków narodowych i rezerwatów przyrody,
3)
na terenach leśnych albo uzdrowiskowych lub na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,
podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,15 jednostkowej
stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.
5.
Podmiot korzystający ze środowiska w przypadku pozbycia się odpadów do śródlądowych
wód powierzchniowych i podziemnych, morskich wód wewnętrznych lub wód morza terytorialnego
ponosi opłatę podwyższoną w wysokości 100-krotnej jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie
odpadów na składowisku.
6.
Przepisy ust. 3-5 stosuje się odpowiednio, jeżeli składowanie odpadów jest zabronione
na podstawie ustawy o odpadach.
Rozdział 4
Przepisy szczególne dotyczące opłat za pobór wody, wprowadzanie ścieków i za składowanie odpadów
Art. 294.
Zwolniony z opłat jest pobór wody:
1)
dokonywany na potrzeby przerzutów wody;
2)
na potrzeby energetyki wodnej, pod warunkiem zwrotu takiej samej ilości wody, co najmniej
nie gorszej jakości;
3)
powierzchniowej na potrzeby związane z wytwarzaniem energii cieplnej lub elektrycznej
w części odpowiadającej ilości tej wody odprowadzanej do odbiornika, pod warunkiem
że pobór ten oraz odprowadzanie wód chłodniczych i wód pochodzących z obiegów chłodzących
są zgodne z pozwoleniem;
4)
na potrzeby funkcjonowania pomp cieplnych oraz geotermii, wykorzystujących energię
wody podziemnej, pod warunkiem zwrotu do wód podziemnych takiej samej ilości wody
co najmniej nie gorszej jakości;
4a)
na potrzeby wykonywania odwiertów lub otworów strzałowych do badań sejsmicznych przy
użyciu płuczki wodnej;
5)
na potrzeby chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych, pod warunkiem że
pobór ten oraz odprowadzenie wykorzystanej wody jest zgodne z pozwoleniem;
6)
na potrzeby nawadniania wodami powierzchniowymi użytków rolnych i gruntów leśnych;
7)
pochodzącej z odwodnienia gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych i zakładów górniczych.
Art. 295.
1.
Opłaty za ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi ponosi się, z zastrzeżeniem ust.
3-6, za substancje wyrażone jako wskaźnik pięciodobowego biochemicznego zapotrzebowania
tlenu, chemicznego zapotrzebowania tlenu, zawiesiny ogólnej, sumy jonów chlorków i
siarczanów. Wysokość opłaty ustala się, biorąc pod uwagę wskaźnik, który powoduje
opłatę najwyższą.
2.
W przypadku wprowadzania do wód lub do ziemi ścieków przemysłowych lub komunalnych
innych niż bytowe, do opłaty ustalonej według zasad, o których mowa w ust. 1, dolicza
się opłatę za inne substancje zawarte w ściekach.
3.
Opłatę za wprowadzanie wód zasolonych ponosi się za sumę jonów chlorków i siarczanów.
4.
Podstawą ustalenia opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi jest ilość substancji
zawartych w ściekach pomniejszona o ilość tych substancji zawartych w pobranej wodzie,
której zużycie spowodowało powstanie tych ścieków, o ile podmiot obowiązany do poniesienia
opłaty dysponuje danymi w tym zakresie.
4a.
Opłatę za ścieki, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. f i g, ponosi się:
1)
za substancje wyrażone wskaźnikiem pięciodobowego biochemicznego zapotrzebowania tlenu,
chemicznego zapotrzebowania tlenu, a także zawiesiny ogólnej, albo
2)
w postaci zryczałtowanej za każde rozpoczęte 100 kg przyrostu masy ryb innych niż
łososiowate lub innych organizmów wodnych w ciągu cyklu produkcyjnego w obiektach
chowu lub hodowli tych ryb lub tych organizmów, o ile zachodzą okoliczności, o których
mowa w art. 3 pkt 38 lit. g.
5.
Opłatę za wprowadzanie wód chłodniczych ponosi się w zależności od ich temperatury.
6.
Opłatę za ścieki, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c, ponosi się w postaci zryczałtowanej.
7.
Ilość i skład ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi ustala się w miejscu wylotu
ścieków z instalacji służących do ich oczyszczania lub kolektorów eksploatowanych
przez podmioty korzystające ze środowiska, z tym że w przypadku wprowadzania wód chłodniczych
wraz z innymi rodzajami ścieków ilość i skład ścieków ustala się przed ich zmieszaniem.
Art. 296.
Zwolnione z opłat jest wprowadzanie:
1)
do ziemi - ścieków w celu rolniczego wykorzystania, w przypadku posiadania pozwolenia
wodnoprawnego na takie ich wykorzystanie;
2)
do wód lub do ziemi - wód chłodniczych i wód pochodzących z obiegów chłodzących, jeżeli
ich temperatura nie przekracza +26 °C albo naturalnej temperatury wody, w przypadku
gdy jest ona wyższa niż +26 °C;
3)
do wód lub do ziemi - wód zasolonych, jeżeli wartość sumy jonów chlorków i siarczanów
w tych wodach nie przekracza 500 mg/l;
4)
do wód lub do ziemi - wód wykorzystanych na potrzeby chowu i hodowli ryb łososiowatych,
pod warunkiem że ilość i rodzaj substancji w nich zawartych nie przekroczy wartości
określonych w warunkach wprowadzania ścieków do wód;
5)
do wód lub do ziemi - wód wykorzystanych, odprowadzanych z obiektów chowu i hodowli
ryb innych niż łososiowate lub innych organizmów wodnych, o ile produkcja tych ryb
lub tych organizmów, rozumiana jako średnioroczny przyrost masy tych ryb lub tych
organizmów w poszczególnych latach cyklu produkcyjnego, nie przekracza 1 500 kg z
jednego ha powierzchni użytkowej stawów rybnych tego obiektu w jednym roku danego
cyklu.
Art. 297.
Opłatę za składowanie odpadów ponosi się za umieszczenie odpadów na składowisku, z
zastrzeżeniem art. 293 ust. 1 i 3-5.
Art. 297a.
1.
Zwolnione z opłaty za składowanie odpadów jest umieszczanie na składowisku odpadów
wydobytych ze składowiska lub zwałowiska niespełniającego wymagań ochrony środowiska.
2.
Odpady, o których mowa w ust. 1, przed umieszczeniem ich na składowisku odpadów spełniającym
wymagania ochrony środowiska, mogą być poddane procesom przekształceń biologicznych,
fizycznych lub chemicznych.
Dział III
Administracyjne kary pieniężne
Rozdział 1
Postępowanie w sprawie wymierzenia kary
Art. 298.
1.
Administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony
środowiska za:
1)
przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i
2, ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza;
2)
przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i
3, warunków dotyczących ilości ścieków, ich stanu, składu, minimalnej procentowej
redukcji stężeń substancji w ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach
przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego
produktu;
3)
przekroczenie określonej w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1, i
pozwoleniach na pobór wód, ilości pobranej wody;
4)
naruszenie warunków decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów
albo decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, wymaganych przepisami
ustawy o odpadach, co do rodzaju i sposobów składowania lub magazynowania odpadów;
5)
przekroczenie, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu,
o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1, poziomów hałasu.
Art. 299.
1.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na
podstawie:
1225)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 67 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
kontroli, a w szczególności dokonanych w ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych
środków dowodowych;
2)
pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania
takich pomiarów.
2.
O stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia na podstawie kontroli wojewódzki inspektor
ochrony środowiska, w terminie 21 dni od wykonania pomiarów, zawiadamia podmiot korzystający
ze środowiska, przekazując mu wyniki pomiarów.
Art. 300.
1.
Po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia, na podstawie kontroli, o której mowa
w art. 299 ust. 1 pkt 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje, z zastrzeżeniem
art. 307, decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej.
2.
Wymiar kary biegnącej ustala się, z zastrzeżeniem ust. 3, uwzględniając przekroczenie
lub naruszenie w skali doby.
3.
Za przekroczenie ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza wymiar
kary biegnącej określa się, uwzględniając przekroczenie w skali godziny.
4.
W decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się:
1)
wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo
godziny;
2)
wymiar kary biegnącej;
3226)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 68 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną
godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń
stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia.
Art. 301.
1.
Kara biegnąca jest naliczana, z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 304, do czasu stwierdzenia,
na zasadach określonych w art. 299 ust. 1, zmiany wielkości przekroczenia lub naruszenia.
2.
Wymiar kary biegnącej może ulec zmianie na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska,
zawierający:
1)
wyniki pomiarów lub sprawozdanie z własnych ustaleń;
2)
termin przeprowadzenia pomiarów lub dokonania własnych ustaleń;
3)
informacje o sposobie ograniczenia przekroczenia lub naruszenia.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien być przedłożony wojewódzkiemu inspektorowi
ochrony środowiska w terminie 30 dni od dokonania własnych pomiarów lub ustaleń.
4.
Jeżeli przekroczenie zostało stwierdzone na zasadach określonych w art. 299 ust. 1
pkt 1, pomiary, o których mowa w ust. 2 pkt 1, powinny być przeprowadzone w miejscach
i w sposób zgodny z pomiarami dokonanymi przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,
który stwierdził przekroczenie.
5.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustali, w drodze decyzji, wymiar nowej kary
biegnącej, określając termin naliczania kary od pełnej godziny albo doby od terminu,
o którym mowa w ust. 2 pkt 2, jeżeli w terminie 30 dni nie zakwestionuje zasadności
złożonego wniosku.
Art. 302.
1.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji
określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary:
1)
za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia - po stwierdzeniu z urzędu lub na
wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało,
albo
2)
za okres do dnia 31 grudnia każdego roku - jeżeli do tego dnia przekroczenie lub naruszenie
nie zostało usunięte.
2.
W razie złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio art.
301 ust. 2-5.
Art. 303.
Jeżeli wojewódzki inspektor ochrony środowiska w ciągu 30 dni od dnia wpływu wniosku,
o którym mowa w art. 301 ust. 2 lub art. 302 ust. 1 pkt 1, stwierdzi, że przekroczenie
lub naruszenie jest wyższe, niż podano we wniosku, lub nie ustało, wymierza nową wysokość
kary biegnącej począwszy odpowiednio od doby albo godziny, w której stwierdzono bezzasadność
wniosku, jednocześnie podwyższając jej wysokość dwukrotnie na okres 60 dni.
Art. 304.
Jeżeli do dnia zmiany stawek opłat za korzystanie ze środowiska stanowiących podstawę
wymiaru kary albo do dnia zmiany stawek kar, o których mowa w art. 310 ust. 2 i art.
311 ust. 2, stwierdzone przekroczenie lub naruszenie nie ustało, wojewódzki inspektor
ochrony środowiska ustala w drodze decyzji nowy wymiar kary biegnącej, stosując nowe
stawki od dnia ich wprowadzenia.
Art. 305.
1.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania
ze środowiska na podstawie, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 2, jeżeli:
1)
podmiot korzystający ze środowiska prowadzi wymagane pomiary wielkości emisji;
2)
spełnione są warunki określone w art. 147a.
2.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może nie uznać przedkładanych mu wyników wymaganych
pomiarów wielkości emisji, jeżeli pomiary te nasuwają zastrzeżenia.
3.
Wyniki pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska nasuwają zastrzeżenia,
jeżeli w szczególności:
1)
jest oczywiste, że środki techniczne mające na celu zapobieganie lub ograniczanie
emisji ze względu na ich rodzaj nie mogą zapewnić redukcji stężeń substancji dokumentowanej
tymi wynikami;
2)
przyrządy użyte do pomiarów nie spełniają wymagań prawnej kontroli metrologicznej
w rozumieniu ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach ;
3)
nie były przestrzegane zasady pobierania próbek, przez co wyniki analiz nie są miarodajne
dla ustalenia wielkości emisji;
4)
w pracach laboratoryjnych nie były spełnione wymagania, o których mowa w art. 12.
4.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza
karę za przekroczenie stwierdzone w roku kalendarzowym, uwzględniając zmiany stawek
opłat i kar, o których mowa w art. 304, w okresie objętym karą.
Art. 305a.4 orzeczenia
1.
Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości
emisji, pomiary ciągłe nie są prowadzone przez rok kalendarzowy lub pomiary nasuwają
zastrzeżenia:
1)
przekroczenie warunków korzystania ze środowiska określonych w pozwoleniach, o których
mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 2, lub decyzjach, o których mowa w art. 298 ust. 1
pkt 4, lub decyzjach o dopuszczalnym poziomie hałasu stwierdza się, stosując odpowiednio
art. 299-304;
2)
przyjmuje się, że warunki korzystania ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków
do wód lub do ziemi określone w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt
1 i 3, dla każdego z pomiarów, o których mowa w zdaniu wstępnym, zostały przekroczone:
a)
o 80% - w przypadku składu ścieków,
b)
o 10% - w przypadku procentowej redukcji stężeń substancji w oczyszczanych ściekach,
c)
w stopniu powodującym zastosowanie maksymalnej stawki kary - w przypadku stanu ścieków,
d)
o 10% - w przypadku ilości odprowadzanych ścieków.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli nie są spełnione warunki prowadzenia
pomiarów, o których mowa w art. 147a.
Art. 306.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
warunki wymierzania kar na podstawie pomiarów ciągłych.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone:
1)
szczegółowe warunki uznawania pomiarów za ciągłe;
2)
sposoby ustalania przekroczeń na podstawie wyników ciągłych pomiarów w zakresie:
a)
wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,
b)
wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi,
c)
emitowania hałasu do środowiska.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone sposoby uzupełniania
brakujących wyników pomiarów.
Art. 307.
1.
Karę za przekroczenie ilości pobranej wody wojewódzki inspektor ochrony środowiska
wymierza, z zastrzeżeniem ust. 4, na podstawie prowadzonych przez podmiot korzystający
ze środowiska pomiarów ilości pobieranej wody, wykonywanych za pomocą przyrządów spełniających
wymagania prawnej kontroli metrologicznej w rozumieniu ustawy - Prawo o miarach.
2.
Przekroczenie ustala się jako ilość wody pobranej z przekroczeniem warunków pozwolenia
za poprzedni rok kalendarzowy.
3.
Jeżeli pobrane z jednego ujęcia ilości wody powodują przekroczenie kilku warunków
pozwolenia, karę ustala się za przekroczenie, które powoduje najwyższy wymiar kary.
4.
Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi pomiarów, o których mowa w
ust. 1, do ustalenia przekroczenia przyjmuje się maksymalną techniczną wydajność eksploatowanych
instalacji lub urządzeń do poboru wody, pomnożoną przez ustalony szacunkowo czas ich
wykorzystywania.
Art. 308.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska nie wszczyna postępowania w sprawie wymierzenia
kary, jeżeli przewidywana jej wysokość nie przekroczy 800 zł.
Rozdział 2
Wysokość kar
Art. 309.
1.
Karę wymierza się w wysokości 10-krotnej wielkości jednostkowej stawki opłat:
1)
za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;
2)
za pobór wód.
2.
Za składowanie odpadów z naruszeniem warunków dotyczących rodzaju i sposobów składowania
odpadów, określonych w decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska,
lub magazynowanie odpadów z naruszeniem decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania
odpadów wymierza się karę w wysokości 0,1 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie
odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.
Art. 310.
1.
Górne jednostkowe stawki kar wynoszą, z zastrzeżeniem art. 312:
1)
984 zł - za 1 kg substancji, w wypadku przekroczenia:
a)
dopuszczalnej ilości i składu ścieków, z wyjątkiem zawiesiny łatwo opadającej,
b)
minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach,
c)
dopuszczalnej masy substancji w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę
masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu;
1a)
10 zł - za 1 l zawiesiny łatwo opadającej;
2)
10 zł - za 1 m3 ścieków, w przypadku przekroczenia dopuszczalnej temperatury, odczynu pH, poziomu
sztucznych substancji promieniotwórczych lub dopuszczalnego stopnia rozcieńczenia
ścieków eliminującego toksyczne oddziaływanie ścieków na ryby.
2.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wysokość jednostkowych stawek kar za przekroczenia, o których mowa w ust. 1;
2)
sposób ustalania kary, gdy przekroczenie dotyczy więcej niż jednej substancji albo
więcej niż jednego warunku pozwolenia oraz jeżeli liczba próbek niespełniających wymagań
pozwolenia jest większa od dopuszczalnej.
3.
Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, uwzględnia:
1)
szkodliwość substancji zawartych w ściekach dla środowiska wodnego;
2)
wielkość przekroczenia warunków dotyczących stanu ścieków.
Art. 311.
1.
Górna jednostkowa stawka kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego
do środowiska wynosi 48 zł228)Stawki kar określa Rada Ministrów na podstawie ust. 2. za 1 dB przekroczenia, z zastrzeżeniem art. 312.
2.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi wysokość jednostkowych stawek kar
za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu.
3.
Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, uwzględnia:
1)
zróżnicowanie, w zależności od wielkości przekroczenia, jednostkowej stawki kary za
1 dB przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska, dla
następujących wielkości przekroczenia:
a)
od 1 do 5 dB,
b)
powyżej 5 do 10 dB,
c)
powyżej 10 do 15 dB,
d)
powyżej 15 dB;
2)
zróżnicowanie wysokości kary pieniężnej ze względu na porę dnia lub porę nocy.
Art. 312.
Do jednostkowych stawek kar, o których mowa w art. 310 ust. 1 i 2 oraz art. 311 ust.
1 i 2, stosuje się odpowiednio art. 291.
Rozdział 3
Przepisy szczególne dotyczące kar za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, wprowadzanie ścieków oraz emisję hałasu
Art. 313.
1.
Karę za przekroczenie, o którym mowa w art. 298 ust. 1 pkt 1, wymierza się za każdą
substancję wprowadzaną do powietrza z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu.
2.
Jeżeli stwierdzono przekroczenie określonych w pozwoleniu ilości bądź rodzajów gazów
lub pyłów jednocześnie dla źródła ich powstawania, miejsca wprowadzania lub całej
instalacji, karę wymierza się na podstawie pomiarów na stanowiskach pomiarowych, na
których przekroczenie jest najwyższe.
Art. 314.1 orzeczenie
1.
W przypadkach, o których mowa w art. 299 ust. 1 pkt 1, przekroczenia:
1)
dopuszczalnego składu ścieków oraz dopuszczalnego poziomu sztucznych substancji promieniotwórczych
w ściekach - ustala się na podstawie wyników analizy próbki ścieków powstałej po zmieszaniu
trzech próbek o jednakowej objętości, pobranych w odstępach czasu nie krótszych niż
30 minut;
2)
dozwolonej temperatury oraz dozwolonych wartości odczynu pH ścieków - ustala się,
przyjmując wartość średnią z wielkości przekroczeń stwierdzonych w wyniku trzech pomiarów,
wykonanych w odstępach czasu nie krótszych niż 30 minut;
3)
dopuszczalnej ilości ścieków - ustala się na podstawie wskazań odpowiednich przyrządów
pomiarowych w okresie doby bezpośrednio poprzedzającej kontrolę, a jeżeli pomiar ilości
odprowadzanych ścieków nie jest prowadzony - na podstawie ilości wody pobranej lub
dostarczonej w okresie doby bezpośrednio poprzedzającej kontrolę albo innych danych.
2.
Podstawę stwierdzenia przekroczenia podlegającego karze może stanowić jeden pomiar,
jeżeli wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi trwa krócej niż jedną godzinę.
3.
Zasad ustalania wielkości przekroczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, nie stosuje
się w przypadku prowadzenia ciągłego pomiaru ilości, stanu lub składu ścieków.
4.
Przekroczenie ilości i składu ścieków, minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji
w ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę
masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu wyraża się
ilością substancji wprowadzanych do wód lub do ziemi.
5.
Przekroczenie stanu ścieków wyraża się ilością ścieków wprowadzanych do wód lub do
ziemi.
6.
Jeżeli przekroczenie dotyczy średniego dobowego i średniego miesięcznego stężenia
substancji w ściekach albo średniej dobowej i średniej miesięcznej masy substancji
przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego
produktu, karę wymierza się za te przekroczenia w zakresie stężeń i mas substancji,
za które jednostkowe stawki kar są wyższe.
Art. 315.
1.
Kary, o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 5, wymierza się odrębnie dla pory dnia
i pory nocy.
2.
Przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu
określonego wskaźnikiem LAeq D lub LAeq N przyjmuje się przekroczenie w punkcie pomiarowym, w którym ma ono wartość najwyższą
dla pory dnia lub pory nocy.
3.
Przez porę dnia i porę nocy rozumie się odpowiednie przedziały czasu, o których mowa
w art. 112a pkt 2.
Dział IV
Odraczanie, zmniejszanie oraz umarzanie podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych
Art. 316.
Organem właściwym w sprawach odraczania terminu płatności opłaty za korzystanie ze
środowiska, o której mowa w art. 276 ust. 1, a także jej zmniejszania i umarzania
jest marszałek województwa, a w sprawach administracyjnych kar pieniężnych - wojewódzki
inspektor ochrony środowiska.
Art. 317.
1.
Termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnej kary pieniężnej
odracza się na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska obowiązanego do ich uiszczenia,
jeżeli realizuje on terminowo przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie
przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat albo kar w okresie nie dłuższym niż 5 lat
od dnia złożenia wniosku.
1a229)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 69 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz płatności administracyjnej
kary pieniężnej odracza się także na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska
obowiązanego do jej uiszczenia, jeżeli przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni
usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat lub administracyjnych kar pieniężnych,
jest ujęte w krajowym programie oczyszczania ścieków komunalnych, o którym mowa w
art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, i nie naruszono terminu jego realizacji, określonego w tym programie.
2.
Odroczenie terminu płatności może dotyczyć, z zastrzeżeniem ust. 3, części albo całości
opłaty lub kary.
3.
Odroczenie może objąć opłaty najwyżej w części, w jakiej przewyższa ono kwotę opłaty,
jaką ponosiłby podmiot korzystający ze środowiska w przypadku, gdyby posiadał pozwolenie
albo inną wymaganą decyzję.
4.
Termin płatności może być odroczony wyłącznie na okres niezbędny do zrealizowania
przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 lub 1a.
Art. 318.
1.
Wniosek o odroczenie terminu płatności opłaty albo kary powinien zostać złożony do
właściwego organu przed upływem terminu, w którym powinny być one uiszczone.
2.
Złożenie wniosku o odroczenie terminu płatności opłat nie zwalnia z obowiązku ich
uiszczenia w części, w jakiej nie mogą podlegać odroczeniu.
3.
Wniosek powinien zawierać:
1)
wskazanie wysokości opłaty lub kary, o której odroczenie terminu płatności występuje
strona;
2)
opis realizowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 317 ust. 1;
2a)
w przypadku przedsięwzięć, o których mowa w art. 317 ust. 1a, wskazanie, że przedsięwzięcie
jest ujęte w krajowym programie oczyszczania ścieków komunalnych, wraz z opisem przedsięwzięcia;
3)
harmonogram realizacji przedsięwzięcia ze wskazaniem etapów nie dłuższych niż 6 miesięcy.
4.
Jeżeli istnieją zastrzeżenia co do możliwości sfinansowania przez wnioskodawcę planowanych
przedsięwzięć, właściwy organ może zażądać dodatkowo przedłożenia dowodów potwierdzających
możliwość finansowania przedsięwzięcia.
5.
Decyzja o odroczeniu terminu płatności opłat lub kar określa:
1)
opłatę lub karę, której termin płatności został odroczony, oraz jej wysokość;
2)
realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie;
3)
harmonogram realizacji przedsięwzięcia;
4)
termin odroczenia opłaty albo kary.
6.
Właściwy organ, w drodze decyzji, odmawia odroczenia terminu płatności opłaty lub
kary, jeżeli nie są spełnione warunki odroczenia określone ustawą.
6a.
Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku przesyła egzemplarz decyzji orzekającej w sprawie
terminu płatności opłaty albo kary do właściwego powiatu lub gminy, których przychodów
funduszy dotyczy odroczenie.
7.
W przypadku wniesienia wniosku, o którym mowa w ust. 1, naliczane są odsetki za zwłokę
na zasadach określonych w przepisach działu III ustawy - Ordynacja podatkowa.
Art. 319.
1.
W przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będącego podstawą odroczenia
płatności usunęło przyczyny ponoszenia opłat i kar, właściwy organ, w drodze decyzji,
orzeka o zmniejszeniu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 3a, odroczonych opłat albo kar o sumę
środków własnych wydatkowanych na realizację przedsięwzięcia; jeżeli odroczenie dotyczy
przedsięwzięcia służącego realizacji zadań własnych gminy, do środków własnych wlicza
się także środki pochodzące z budżetu gminy.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, do kwot pozostających do zapłaty stosuje się
odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa dotyczące opłaty prolongacyjnej.
3.
Jeżeli odroczeniu podlegały opłaty albo kary wymierzone w związku ze składowaniem
lub magazynowaniem odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji
składowiska odpadów lub bez decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów
albo wymierzone za przekroczenie warunków określonych w decyzji, w razie terminowego
zrealizowania przedsięwzięcia właściwy organ stwierdza, w drodze decyzji, umorzenie
odroczonych opłat albo kar.
3a.
Jeżeli odroczeniu podlegały opłaty w związku z wprowadzaniem ścieków do wód lub do
ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do
ziemi, w razie terminowego wykonania przedsięwzięcia służącego do realizacji zadań
własnych gminy w zakresie kanalizacji i oczyszczania ścieków komunalnych, właściwy
organ stwierdza, w drodze decyzji, umorzenie odroczonych opłat.
4.
W przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będącego podstawą odroczenia
płatności nie usunęło przyczyn ponoszenia opłat lub kar, właściwy organ, w drodze
decyzji, orzeka o obowiązku uiszczenia odroczonych opłat albo kar wraz z opłatą prolongacyjną,
o której mowa w przepisach działu III ustawy - Ordynacja podatkowa.
Art. 320.
1.
Jeżeli przedsięwzięcie będące podstawą odroczenia płatności nie zostanie zrealizowane
w terminie, właściwy organ stwierdza, w drodze decyzji, obowiązek uiszczenia odroczonych
opłat albo kar wraz z określonymi w przepisach działu III ustawy - Ordynacja podatkowa
odsetkami za zwłokę naliczanymi za okres odroczenia.
2.
Właściwy organ może wydać decyzję, o której mowa w ust. 1, także przed upływem terminu
odroczenia w razie stwierdzenia, że przedsięwzięcie będące podstawą odroczenia nie
jest realizowane zgodnie z harmonogramem.
Art. 321.
W razie odroczenia terminu płatności opłat lub kar stosuje się odpowiednio przepisy
ustawy - Ordynacja podatkowa w zakresie wstrzymania biegu terminu przedawnienia należności.
Tytuł VI
Odpowiedzialność w ochronie środowiska
Dział I
Odpowiedzialność cywilna
Art. 322.3 orzeczenia
Do odpowiedzialności za szkody spowodowane oddziaływaniem na środowisko stosuje się
przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Art. 323.
1.
Każdy, komu przez bezprawne oddziaływanie na środowisko bezpośrednio zagraża szkoda
lub została mu wyrządzona szkoda, może żądać od podmiotu odpowiedzialnego za to zagrożenie
lub naruszenie przywrócenia stanu zgodnego z prawem i podjęcia środków zapobiegawczych,
w szczególności przez zamontowanie instalacji lub urządzeń zabezpieczających przed
zagrożeniem lub naruszeniem; w razie gdy jest to niemożliwe lub nadmiernie utrudnione,
może on żądać zaprzestania działalności powodującej to zagrożenie lub naruszenie.
2.
Jeżeli zagrożenie lub naruszenie dotyczy środowiska jako dobra wspólnego, z roszczeniem,
o którym mowa w ust. 1, może wystąpić Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego,
a także organizacja ekologiczna.
Art. 324.
W razie wyrządzenia szkody przez zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku art. 435 § 1 Kodeksu cywilnego stosuje się niezależnie od tego, czy zakład ten jest wprawiany w ruch za pomocą sił
przyrody.
Art. 325.1 orzeczenie
Odpowiedzialności za szkody wyrządzone oddziaływaniem na środowisko nie wyłącza okoliczność,
że działalność będąca przyczyną powstania szkód jest prowadzona na podstawie decyzji
i w jej granicach.
Art. 326.
Podmiotowi, który naprawił szkodę w środowisku, przysługuje względem sprawcy szkody
roszczenie o zwrot nakładów poczynionych na ten cel, przy czym wysokość roszczenia
ogranicza się w tym przypadku do poniesionych uzasadnionych kosztów przywrócenia stanu
poprzedniego.
Art. 327.
1.
Każdy, komu przysługują roszczenia określone w przepisach niniejszego działu, wraz
z wniesieniem powództwa może żądać, aby sąd zobowiązał osobę, z której działalnością
wiąże się dochodzone roszczenie, do udzielenia informacji niezbędnych do ustalenia
zakresu tej odpowiedzialności.
2.
Koszty przygotowania informacji ponosi pozwany, chyba że powództwo okazało się bezzasadne.
Art. 328.
Organizacje ekologiczne mogą występować do sądu z roszczeniem o zaprzestanie reklamy
lub innego rodzaju promocji towaru lub usługi, jeśli reklama ta lub inny rodzaj promocji
sprzeczne są z art. 80.
Dział II
Odpowiedzialność karna
Art. 329.
Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 28, nie gromadzi, nie przetwarza danych
i nie udostępnia nieodpłatnie informacji na potrzeby państwowego monitoringu środowiska,
podlega karze grzywny.
Art. 330.
Kto wbrew ciążącemu na nim, na podstawie art. 75, obowiązkowi w trakcie prac budowlanych
nie zapewnia ochrony środowiska w obszarze prowadzenia prac,
podlega karze grzywny.
Art. 331.
Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 76 ust. 4, nie informuje wojewódzkiego inspektora
ochrony środowiska o planowanym terminie oddania do użytkowania obiektu budowlanego,
zespołu obiektów lub instalacji lub o terminie zakończenia rozruchu instalacji,
podlega karze grzywny.
Art. 332.
Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w rozporządzeniu
wydanym na podstawie art. 92 ust. 1,
podlega karze grzywny.
Art. 332a.
1.
Kto, reklamując lub w inny sposób promując produkt, narusza wymagania określone w
art. 80a ust. 1,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto nie zamieszcza w reklamie lub materiale promocyjnym informacji
wymaganych na podstawie art. 80a ust. 2.
Art. 333.
Kto, będąc obowiązany decyzją wydaną na podstawie art. 95 do prowadzenia pomiarów
poziomów substancji w powietrzu, nie spełnia tego obowiązku lub nie przechowuje wyników
pomiarów w wymaganym okresie,
podlega karze grzywny.
Art. 334.
Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w rozporządzeniu
wydanym na podstawie art. 96,
podlega karze grzywny.
Art. 335.
Art. 336231)W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Kto używa do prac ziemnych glebę lub ziemię, która przekracza standardy jakości określone
na podstawie art. 105,
podlega karze grzywny.
Art. 337.
Art. 337a.
Kto narusza warunki decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu,
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo karze grzywny.
Art. 338.
Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w uchwale rady powiatu
wydanej na podstawie art. 116 ust. 1,
podlega karze grzywny.
Art. 338a.
Kto, będąc obowiązany do wykonywania pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku,
na podstawie art. 122a, nie wykonuje tych pomiarów,
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo karze grzywny.
Art. 339.
1.
Kto, wprowadzając do środowiska substancje lub energie, w zakresie, w jakim nie wymaga
to pozwolenia, przekracza dopuszczalne standardy emisyjne określone na podstawie art.
145 ust. 1 lub art. 169 ust. 3,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega ten, kto:
1)
nie przestrzega wymagań dotyczących prawidłowej eksploatacji instalacji lub urządzeń,
określonych na podstawie art. 146 ust. 2;
2)
w razie awarii instalacji nie spełnia wymagań określonych na podstawie art. 146 ust.
4.
Art. 340.2 orzeczenia
1.
Kto, będąc obowiązany na podstawie:
1)
art. 147 ust. 1 - do prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji,
2)
art. 147 ust. 2 - do prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji,
3)
art. 147 ust. 4 - do prowadzenia wstępnych pomiarów wielkości emisji z instalacji
nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny, nie wykonuje tych obowiązków lub
nie przechowuje wyników pomiarów w wymaganym okresie,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega kto:
1)
będąc obowiązany do zapewnienia wykonania pomiarów wielkości emisji lub innych warunków
korzystania ze środowiska przez laboratorium spełniające wymogi, o których mowa w
art. 147a ust. 1, nie spełnia tego obowiązku;
2)
będąc obowiązany w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 150 ust. 1-3 do prowadzenia
w określonym czasie pomiarów wielkości emisji lub przedkładania wyników tych pomiarów,
nie spełnia tego obowiązku;
3)
nie przechowuje wyników przeprowadzonych pomiarów w okresie, o którym mowa w art.
147 ust. 6.
Art. 341.
Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 149 ust. 1, nie przedkłada właściwym
organom wyników pomiarów,
podlega karze grzywny.
Art. 342.
1.
Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 152 do zgłoszenia informacji dotyczących eksploatacji
instalacji, nie spełnia tych obowiązków lub eksploatuje instalację niezgodnie ze złożoną
informacją,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto eksploatuje instalację pomimo wniesienia sprzeciwu, o
którym mowa w art. 152 ust. 4, albo rozpoczyna eksploatację instalacji przed upływem
terminu do wniesienia sprzeciwu.
Art. 343.
1.
Kto narusza zakaz używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających określony w art.
156 ust. 1,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów określonych
w uchwale rady gminy, wydanej na podstawie art. 157 ust. 1.
Art. 344.
Kto narusza zakaz wprowadzania do obrotu lub ponownego wykorzystania substancji stwarzających
szczególne zagrożenie dla środowiska określony w art. 160 ust. 1,
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.
Art. 345.
Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 161, nie oczyszcza lub nie unieszkodliwia
instalacji lub urządzeń, w których są lub były wykorzystywane substancje stwarzające
szczególne zagrożenie dla środowiska albo co do których istnieje uzasadnione podejrzenie,
że byty w nich wykorzystywane takie substancje,
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.
Art. 346.
1.
Kto, wykorzystując substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska, nie
przekazuje okresowo odpowiednio marszałkowi województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. albo wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta informacji o rodzaju, ilości i
miejscach ich występowania, czym narusza obowiązek określony w art. 162 ust. 3 i 4,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto w wymaganym zakresie nie dokumentuje rodzaju, ilości
i miejsc występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska
oraz sposobu ich eliminowania, czym narusza obowiązek określony w art. 162 ust. 2.
Art. 347.
1.
Kto, wprowadzając do obrotu wykonane z tworzyw sztucznych jednorazowe naczynia i sztućce,
nie zamieszcza na nich informacji o ich negatywnym oddziaływaniu na środowisko, czym
narusza obowiązek określony w art. 170 ust. 1,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto wprowadza do obrotu określone na podstawie art. 170 ust.
2 produkty z tworzyw sztucznych i nie zamieszcza na nich informacji o ich negatywnym
oddziaływaniu na środowisko.
Art. 348.
1.
Kto narusza określony w art. 171 zakaz wprowadzania do obrotu produktów, które nie
odpowiadają wymaganiom, o których mowa w art. 169 ust. 1,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto narusza obowiązek, o którym mowa w art. 167 ust. 2, nie
spełniając wymagań, o których mowa w art. 167 ust. 3, lub kto narusza obowiązek, o
którym mowa w art. 167 ust. 5.
Art. 349.
1.
Kto, będąc obowiązany na podstawie:
1)
art. 175 ust. 1 - do prowadzenia okresowych pomiarów poziomów w środowisku wprowadzanych
substancji lub energii,
2)
art. 175 ust. 2 - do prowadzenia ciągłych pomiarów poziomów w środowisku wprowadzanych
substancji lub energii,
3)
art. 175 ust. 3 - do przeprowadzenia pomiarów poziomów w środowisku wprowadzanych
substancji lub energii w związku z eksploatacją obiektu przebudowanego, nie wykonuje
tych obowiązków lub nie przechowuje wyników pomiarów w wymaganym okresie,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega ten, kto będąc obowiązany w drodze decyzji, wydanej na podstawie
art. 178 ust. 1-3, do prowadzenia w określonym czasie pomiarów lub ich przedkładania,
nie spełnia tego obowiązku, a także kto nie przechowuje wyników tych pomiarów w wymaganym
okresie.
Art. 350.
1.
Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 177 ust. 1, nie przedkłada właściwym organom
wyników pomiarów,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto, będąc obowiązany na podstawie art. 179, nie przedkłada
mapy akustycznej terenu.
Art. 351.
1.
Kto eksploatuje instalację bez wymaganego pozwolenia lub z naruszeniem jego warunków,
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.
2.
Tej samej karze podlega ten, kto eksploatuje instalację bez wniesienia wymaganego
zabezpieczenia, o którym mowa w art. 187.
Art. 351a.
Kto ujawnia informacje uzyskane w związku z wykonywaniem czynności weryfikatora środowiskowego,
podlega karze aresztu albo karze grzywny.
Art. 351b.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, używa znaków udziału w krajowym systemie ekozarządzania
i audytu (EMAS),
podlega karze grzywny.
Art. 352.
Kto, zauważywszy wystąpienie awarii, nie zawiadomi o tym niezwłocznie osób znajdujących
się w strefie zagrożenia oraz jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej
albo wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, czym narusza obowiązek określony w art.
245 ust. 1,
podlega karze grzywny.
Art. 353.
Kto nie wykonuje obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie art. 247 ust. 1,
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.
Art. 354.
1.
Kto, prowadząc zakład o zwiększonym lub dużym ryzyku, nie wypełnia obowiązków określonych
w art. 250 i 251,
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto w przypadku wystąpienia awarii nie wypełnia obowiązków
określonych w art. 264.
Art. 355.
Kto, prowadząc zakład o dużym ryzyku:
1)
nie opracowuje lub nie wdraża systemu bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 252,
2)
rozpoczyna ruch zakładu, nie posiadając zatwierdzonego raportu o bezpieczeństwie,
3)
nie analizuje i nie wprowadza uzasadnionych zmian do raportu o bezpieczeństwie w terminie
określonym w art. 256 ust. 1,
4)
nie wykonuje obowiązków określonych w art. 261 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3,
5)
nie wykonuje obowiązków określonych w art. 263,
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.
Art. 356.
Kto wprowadził zmianę w ruchu zakładu o dużym ryzyku mogącą mieć wpływ na wystąpienie
zagrożenia awarią przemysłową, nie uzyskując zatwierdzenia przez komendanta wojewódzkiego
Państwowej Straży Pożarnej zmian w raporcie o bezpieczeństwie,
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.
Art. 357.
Kto wprowadził zmianę w ruchu zakładu o zwiększonym ryzyku mogącą mieć wpływ na wystąpienie
zagrożenia awarią przemysłową, nie przedkładając komendantowi powiatowemu Państwowej
Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska zmian w programie
zapobiegania awariom,
podlega karze aresztu albo ograniczeniu wolności, albo grzywny.
Art. 358.
Kto nie dopełnia obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie art. 259 ust. 1,
podlega karze grzywny.
Art. 359.
1.
Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 287 ust. 1, nie prowadzi wymaganej
ewidencji,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku terminowego przedkładania wykazu,
o którym mowa w art. 286.
Art. 360.
Kto nie wykonuje decyzji:
1)
o wstrzymaniu działalności, wydanej na podstawie art. 364,
2)
o wstrzymaniu oddania do użytkowania lub zakazu użytkowania obiektu budowlanego, zespołu
obiektów, instalacji lub urządzenia, wydanej na podstawie art. 365, 367 lub 368,
3)
o zakazie produkcji, sprowadzania z zagranicy lub wprowadzania do obrotu produktów
niespełniających wymagań ochrony środowiska, wydanej na podstawie art. 370,
4)
nakazującej usunięcie w określonym terminie stwierdzonych uchybień lub wstrzymującej
uruchomienie albo użytkowanie instalacji, wydanej na podstawie art. 373 ust. 1,
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.
Art. 361.
Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 329-360 następuje na podstawie przepisów
Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Dział III
Odpowiedzialność administracyjna
Art. 362.
1.
Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ
ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek:
1)
ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia;
2)
przywrócenia środowiska do stanu właściwego.
2.
W decyzji, o której mowa w ust. 1, organ ochrony środowiska może określić:
1)
zakres ograniczenia oddziaływania na środowisko lub stan, do jakiego ma zostać przywrócone
środowisko;
1a)
czynności zmierzające do ograniczenia oddziaływania na środowisko lub przywrócenia
środowiska do stanu właściwego;
2)
termin wykonania obowiązku.
3.
W razie braku możliwości nałożenia obowiązku podjęcia działań, o których mowa w ust.
1, organ ochrony środowiska może zobowiązać podmiot korzystający ze środowiska do
uiszczenia na rzecz właściwego gminnego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej,
z zastrzeżeniem ust. 4, kwoty pieniężnej odpowiadającej wysokości szkód wynikłych
z naruszenia stanu środowiska.
4.
Jeżeli szkody dotyczą obszaru kilku gmin, organ, o którym mowa w ust. 1, zobowiąże
do wpłaty kwot na rzecz właściwych gminnych funduszy ochrony środowiska i gospodarki
wodnej proporcjonalnie do wielkości szkód.
5.
Do należności z tytułu obowiązku uiszczenia kwoty pieniężnej, o której mowa w ust.
3, stosuje się przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia
organów podatkowych przysługują organowi ochrony środowiska właściwemu do nałożenia
obowiązku.
6.
Przepisy ust. 1 pkt 2 i ust. 3-5 stosuje się odpowiednio do władających powierzchnią
ziemi podmiotów korzystających ze środowiska, które nie oddziałują negatywnie na środowisko,
jeżeli na zasadach określonych w ustawie są one obowiązane do rekultywacji powierzchni
ziemi.
Art. 363233)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 70 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać osobie fizycznej,
której działalność negatywnie oddziałuje na środowisko, wykonanie w określonym czasie
czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko.
Art. 364.
Jeżeli działalność prowadzona przez podmiot korzystający ze środowiska albo osobę
fizyczną powoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagraża
życiu lub zdrowiu ludzi, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wyda decyzję o wstrzymaniu
tej działalności w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zapobieżenia pogarszaniu
stanu środowiska.
Art. 365.
1.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji:
1)
eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego;
2)
eksploatowanej z naruszeniem warunków pozwolenia zintegrowanego przez okres przekraczający
6 miesięcy.
2.
W odniesieniu do nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu
obiektów lub instalacji związanych z przedsięwzięciem zaliczonym do mogących znacząco
oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, wojewódzki inspektor
ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji:234)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 71 ustawy, o której
mowa w odnośniku 5.
1)
oddanie do użytkowania, jeżeli nie spełniają one wymagań ochrony środowiska, o których
mowa w art. 76;
2)
użytkowanie w przypadku stwierdzenia niedotrzymywania wynikających z mocy prawa standardów
emisyjnych albo określonych w pozwoleniu warunków emisji w okresie 30 dni od zakończenia
rozruchu;
3)
użytkowanie, jeżeli w ciągu 5 lat od oddania do użytkowania zostanie ujawnione, iż
przy oddawaniu do użytkowania nie zostały spełnione wymagania ochrony środowiska,
o których mowa w art. 76, i nie są one nadal spełnione, a inwestor nie dopełnił obowiązku
poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o fakcie oddawania do eksploatacji
instalacji lub obiektów.
Art. 366.
1.
Decyzji, o której mowa w art. 364 i art. 365 ust. 2, nadaje się rygor natychmiastowej
wykonalności.
2.
Rygoru natychmiastowej wykonalności nie nadaje się, gdy zachodzą okoliczności, o których
mowa w art. 365 ust. 2 pkt 3; art. 367 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
3.
W decyzji, o której mowa w art. 364 oraz art. 365 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3, określa
się termin wstrzymania działalności lub użytkowania, uwzględniając potrzebę bezpiecznego
dla środowiska zakończenia działalności lub użytkowania.
Art. 367.
1.
W razie:
1)
wprowadzania przez podmiot korzystający ze środowiska substancji lub energii do środowiska
bez wymaganego pozwolenia lub z naruszeniem jego warunków,
2)
naruszania przez podmiot korzystający ze środowiska warunków decyzji określającej
wymagania dotyczące funkcjonowania instalacji wymagającej zgłoszenia
wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wstrzymać, w drodze decyzji, użytkowanie
instalacji.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może
na wniosek prowadzącego instalację, w drodze decyzji, ustalić termin usunięcia naruszenia.
3.
W razie nieusunięcia naruszenia w wyznaczonym terminie wojewódzki inspektor ochrony
środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji.
4.
W decyzji, o której mowa w ust. 1 i 3, określa się termin wstrzymania użytkowania
instalacji, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia użytkowania.
5.
W przypadku przekroczenia warunków decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu przepisy
ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.
Art. 368.
1.
W razie naruszenia warunków decyzji określającej wymagania dotyczące eksploatacji
instalacji, z której emisja nie wymaga pozwolenia, prowadzonej przez osobę fizyczną
w ramach zwykłego korzystania ze środowiska, wójt, burmistrz lub prezydent miasta
może, w drodze decyzji, wstrzymać użytkowanie instalacji; art. 367 ust. 2-4 stosuje
się odpowiednio.
2.
Wójt burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, wstrzymać użytkowanie
instalacji lub urządzenia, jeżeli osoba fizyczna nie dostosowała się do wymagań decyzji,
o której mowa w art. 363.
Art. 369.
Przepisów art. 367 ust. 1 lub art. 368 nie stosuje się, jeżeli zachodzą przesłanki
do wydania decyzji zgodnie z art. 364 lub 365.
Art. 370.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska zakaże, w drodze decyzji, produkcji, sprowadzania
z zagranicy lub wprowadzania do obrotu produktów niespełniających wymagań ochrony
środowiska.
Art. 371.
Przepisy ustawy o odpadach wskazują inne niż wymienione w ustawie przypadki wstrzymywania przez wojewódzkiego
inspektora ochrony środowiska, w drodze decyzji, działalności prowadzonej z naruszeniem
wymagań ochrony środowiska.
Art. 372.
Po stwierdzeniu, że ustały przyczyny wstrzymania działalności lub użytkowania, na
podstawie decyzji, o których mowa w niniejszym dziale, wojewódzki inspektor ochrony
środowiska, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, na wniosek zainteresowanego, wyraża
zgodę na podjęcie wstrzymanej działalności lub użytkowania.
Art. 373.
1.
Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej w razie naruszenia przepisów art. 248-269
może wydać decyzję:
1)
nakazującą usunięcie w określonym terminie stwierdzonych uchybień lub
2)
wstrzymującą uruchomienie albo użytkowanie instalacji,
jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować ryzyko wystąpienia awarii przemysłowej.
2.
Decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
3.
W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, określa się termin wstrzymania działalności,
uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej zakończenia.
Art. 374.
1.
Decyzje, o których mowa w niniejszym dziale, z wyjątkiem decyzji określonych w art.
365 i 372, dotyczące:
1)
ruchu zakładu górniczego - wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego okręgowego
albo specjalistycznego urzędu górniczego;
2)
morskiego pasa ochronnego - wymagają uzgodnienia z właściwym dyrektorem urzędu morskiego.
2.
Niezajęcie stanowiska, w terminie 14 dni, przez organ właściwy do uzgodnienia oznacza
brak uwag i zastrzeżeń.
3.
Uzgodnienie nie jest wymagane, jeżeli decyzja jest podejmowana w sytuacji zagrożenia
życia lub zdrowia ludzi lub bezpośredniego zagrożenia pogorszeniem stanu środowiska
w znacznych rozmiarach.
Art. 375.
Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o których mowa w niniejszym dziale, wszczyna
się z urzędu.
Tytuł VII
Organy administracji oraz instytucje ochrony środowiska
Dział I
Organy administracji do spraw ochrony środowiska
Art. 376.1 orzeczenie
Organami ochrony środowiska, z zastrzeżeniem art. 377, są:
1)
wójt, burmistrz lub prezydent miasta;
2)
starosta;
2a235)Dodany przez art. 19 pkt 6 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.)
sejmik województwa;
2b235)Dodany przez art. 19 pkt 6 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.)
marszałek województwa;
3)
wojewoda;
4)
minister właściwy do spraw środowiska.
Art. 377.1 orzeczenie
Organy Inspekcji Ochrony Środowiska działające na podstawie przepisów ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska wykonują zadania w zakresie ochrony środowiska, jeżeli ustawa tak stanowi.
Art. 377a236)Dodany przez art. 19 pkt 7 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Minister właściwy do spraw środowiska jest organem wyższego stopnia w stosunku do
marszałka województwa w sprawach, o których mowa w art. 95 ust. 1, art. 378 ust. 2a,
art. 434, art. 435 ust. 3 i 6 oraz art. 441 ust. 1 i 4.
Art. 378.
1237)W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Organem ochrony środowiska właściwym w sprawach, o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt
1, art. 51 ust. 3 pkt 1, art. 115a ust. 1, art. 149, art. 150, art. 152 ust. 1, art.
154 ust. 1, art. 178, art. 183, art. 237 i art. 362 ust. 1 i 3, jest starosta.
2238)W brzmieniu ustalonym przez art. 19 pkt 8 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Wojewoda jest właściwy w sprawach przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych.
2a239)Dodany przez art. 19 pkt 8 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Marszałek województwa jest właściwy w sprawach:
1)
przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja,
która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko,
dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest
obowiązkowe;
2)
przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie
raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest obowiązkowe, realizowanego
na terenach innych niż wymienione w pkt 1.
2b240)Dodany przez art. 1 pkt 72 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
Przy ustalaniu właściwości organów ochrony środowiska, o których mowa w ust. 1 i 2,
stosuje się odpowiednio przepis art. 46 ust. 2a.
3.
W przypadku zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami
wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest właściwy w sprawach:
1)
wydawania decyzji, o których mowa w art. 150 ust. 1 i art. 154 ust. 1;
2)
przyjmowania wyników pomiarów, o których mowa w art. 149 i 150;
3)
przyjmowania zgłoszeń, o których mowa w art. 152 ust. 1.
4241)Dodany przez art. 19 pkt 8 lit. c ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; w brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Zadania samorządu województwa, o których mowa w ust. 2a, art. 30 ust. 2 pkt 1, art.
49 ust. 5 pkt 1, art. 89 ust. 1a, art. 91 ust. 1, 3-5, 8 i 9, art. 92a ust. 1-3, art.
93 ust. 1, art. 94 ust. 2-2b, art. 95 ust. 1, art. 96, art. 119 ust. 2, art. 135 ust.
2, art. 162 ust. 3, 6 i 7, art. 395 ust. 4, art. 396 ust. 1, 2, 3 pkt 1, ust. 4 i
5, art. 397 ust. 2, art. 426 ust. 2 i 5, art. 428 ust. 1, art. 430 ust. 2, art. 434,
art. 435 ust. 3, 5 i 6, art. 437 ust. 1, 2, 4 i 8 oraz art. 441 ust. 1, 2 i 4, są
zadaniami z zakresu administracji rządowej.
Art. 379.
1.
Marszałek województwa, starosta oraz wójt, burmistrz lub prezydent miasta sprawują
kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów o ochronie środowiska w zakresie objętym
właściwością tych organów.
2.
Organy, o których mowa w ust. 1, mogą upoważnić do wykonywania funkcji kontrolnych
pracowników podległych im urzędów marszałkowskich, powiatowych, miejskich lub gminnych
lub funkcjonariuszy straży gminnych.
3.
Kontrolujący, wykonując kontrolę, jest uprawniony do:
1)
wstępu wraz z rzeczoznawcami i niezbędnym sprzętem przez całą dobę na teren nieruchomości,
obiektu lub ich części, na których prowadzona jest działalność gospodarcza, a w godzinach
od 6 do 22 - na pozostały teren;
2)
przeprowadzania badań lub wykonywania innych niezbędnych czynności kontrolnych;
3)
żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania i przesłuchiwania osób w zakresie
niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego;
4)
żądania okazania dokumentów i udostępnienia wszelkich danych mających związek z problematyką
kontroli.
4.
Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta, marszałek województwa lub osoby przez
nich upoważnione są uprawnieni do występowania w charakterze oskarżyciela publicznego
w sprawach o wykroczenia przeciw przepisom o ochronie środowiska.
5.
Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta lub marszałek województwa występują
do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o podjęcie odpowiednich działań będących
w jego kompetencji, jeżeli w wyniku kontroli organy te stwierdzą naruszenie przez
kontrolowany podmiot przepisów o ochronie środowiska lub występuje uzasadnione podejrzenie,
że takie naruszenie mogło nastąpić, przekazując dokumentację sprawy.
6.
Kierownik kontrolowanego podmiotu oraz kontrolowana osoba fizyczna obowiązani są umożliwić
przeprowadzanie kontroli, a w szczególności dokonanie czynności, o których mowa w
ust. 3.
Art. 380.
1.
Z czynności kontrolnych kontrolujący sporządza protokół, którego jeden egzemplarz
doręcza kierownikowi kontrolowanego podmiotu lub kontrolowanej osobie fizycznej.
2.
Protokół podpisują kontrolujący oraz kierownik kontrolowanego podmiotu lub kontrolowana
osoba fizyczna, którzy mogą wnieść do protokołu zastrzeżenia i uwagi wraz z uzasadnieniem.
3.
W razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika kontrolowanego podmiotu lub kontrolowaną
osobę fizyczną kontrolujący umieszcza o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu
może, w terminie 7 dni, przedstawić swoje stanowisko na piśmie wójtowi, burmistrzowi
lub prezydentowi miasta, staroście lub marszałkowi województwa.
Art. 381.
1.
Organem ochrony środowiska właściwym w sprawach postępowania w sprawach oceny oddziaływania
na środowisko dla planów i programów, o których mowa w ustawie, jest:
1)
minister właściwy do spraw środowiska - w stosunku do postępowań przeprowadzanych
przez centralny organ administracji rządowej;
2)
wojewoda - w stosunku do pozostałych postępowań.
Art. 382.
1.
Jeżeli przepis ustawy nie stanowi inaczej, właściwy miejscowo do prowadzenia sprawy,
w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, jest organ właściwy ze względu na położenie nieruchomości, na której terenie planuje
się lub realizuje przedsięwzięcie związane z przedmiotem postępowania.
2.
Jeżeli nieruchomość, o której mowa w ust. 1, położona jest na terenie działania więcej
niż jednego organu, właściwy jest organ, na którego terenie działania znajduje się
większa część nieruchomości; organ ten wydaje przewidziane prawem decyzje w uzgodnieniu
z pozostałymi właściwymi organami.
Art. 383.
1.
Wymogu uzgodnienia lub opiniowania przez organ ochrony środowiska nie stosuje się,
jeżeli organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie jest jednocześnie organem
uzgadniającym lub opiniującym.
2.
Wymogu uzgodnienia lub opiniowania przez organ ochrony środowiska nie stosuje się,
jeżeli organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie jest wojewoda, a organem
uzgadniającym lub opiniującym jest starosta.
3.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli organem uzgadniającym lub opiniującym
jest organ opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego dokumentu.
Art. 384.
Właściwi ministrowie zapewniają warunki niezbędne do realizacji przepisów o ochronie
środowiska przez podległe i nadzorowane jednostki organizacyjne.
Art. 385.
1.
Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzeń:
1)
określi organy odpowiadające za nadzór nad przestrzeganiem przepisów o ochronie środowiska
w komórkach i jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej albo
przez niego nadzorowanych, uwzględniając specyfikę i charakter zadań realizowanych
przez te organy;
2)
może określić w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska szczegółowe
sposoby realizacji przepisów o ochronie środowiska w komórkach i jednostkach organizacyjnych
podległych Ministrowi Obrony Narodowej albo przez niego nadzorowanych.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zostaną ustalone:
1)
organy odpowiadające za nadzór;
2)
zakres odpowiedzialności jednostek podległych i nadzorowanych;
3)
przysługujące kompetencje w zakresie wykonywanych zadań.
3.
Minister Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzenia, formę, zakres, układ,
techniki i terminy przedstawiania przez jednostki nadzorowane organom nadzorczym,
o których mowa w ust. 1 pkt 1, informacji o istotnym znaczeniu dla zapewnienia przestrzegania
przepisów o ochronie środowiska.
4.
Minister, wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 3, uwzględni
specyfikę funkcjonowania Sił Zbrojnych:
1)
w zakresie eksploatowania charakterystycznej infrastruktury;
2)
w toku działalności szkoleniowej;
3)
w toku innej szczególnej działalności mającej związek z koniecznością spełnienia wymagań
ochrony środowiska.
Dział II
Instytucje ochrony środowiska
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 386.1 orzeczenie
Instytucjami ochrony środowiska są:
1)
Państwowa Rada Ochrony Środowiska;
2)
komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko;
3)
fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej;
4)
Krajowa Rada Ekozarządzania, o której mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o krajowym systemie ekozarządzania i audytu (EMAS).
Rozdział 2
Państwowa Rada Ochrony Środowiska
Art. 387.
Tworzy się Państwową Radę Ochrony Środowiska, zwaną dalej „Radą”, jako organ doradczy
i opiniodawczy ministra właściwego do spraw środowiska.
Art. 388.
Do zakresu działania Rady należy opracowywanie dla ministra właściwego do spraw środowiska opinii
w sprawach ochrony środowiska, a także przedstawianie propozycji i wniosków zmierzających
do tworzenia warunków zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska oraz do zachowania
lub poprawy jego stanu.
Art. 389.
Występując do Rady o opinię, minister właściwy do spraw środowiska dołącza niezbędne
materiały.
Art. 390.
W skład Rady wchodzą przewodniczący, dwóch zastępców przewodniczącego, sekretarz oraz
członkowie, w liczbie do 30, powoływani przez ministra właściwego do spraw środowiska
na okres 5 lat spośród przedstawicieli nauki, środowisk zawodowych, organizacji ekologicznych
oraz przedstawicieli samorządu gospodarczego.
Art. 391.
1.
Wydatki związane z działalnością Rady są pokrywane z części budżetu państwa, której
dysponentem jest minister właściwy do spraw środowiska.
2.
Obsługę biurową Rady zapewnia minister właściwy do spraw środowiska.
Art. 392.
Członkom Rady oraz zapraszanym na posiedzenie specjalistom zamieszkałym poza miejscowością,
w której odbywa się posiedzenie, i biorącym udział w posiedzeniu przysługują diety
oraz zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych w przepisach w sprawie
zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży
służbowej na obszarze kraju.
Art. 393.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
sposób funkcjonowania Państwowej Rady Ochrony Środowiska, mając na uwadze potrzebę
sprawnego funkcjonowania Rady.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:
1)
organizacja Rady;
2)
tryb działania Rady.
Rozdział 3
Komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko
Art. 394.
Tworzy się Krajową Komisję do Spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko oraz wojewódzkie
komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko.
Art. 395.
1.
Krajowa Komisja do Spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko, zwana dalej „Krajową Komisją”,
jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do spraw środowiska w zakresie
ocen oddziaływania na środowisko.
2.
Przewodniczącego Krajowej Komisji, zastępców przewodniczącego, sekretarza i członków
Krajowej Komisji, w liczbie od 40 do 60, powołuje i odwołuje minister właściwy do
spraw środowiska spośród przedstawicieli nauki, praktyki oraz organizacji ekologicznych.
3.
Do zadań Krajowej Komisji należy w szczególności:
1)
wydawanie opinii w sprawach przedłożonych przez ministra właściwego do spraw środowiska
w związku z jego uprawnieniami wynikającymi z tytułu I działu VI lub tytułu III działu
V;
2)
monitorowanie funkcjonowania systemu ocen oddziaływania na środowisko oraz przedstawianie
opinii i wniosków, w tym dotyczących rozwoju metodologii i programów szkoleniowych
w zakresie ocen oddziaływania na środowisko;
3)
wydawanie opinii w sprawach projektów aktów prawnych dotyczących systemu ocen oddziaływania
na środowisko;
4)
współpraca z komisjami, o których mowa w art. 396 ust. 1.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska może, na wniosek marszałka województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5., zwrócić się do Krajowej Komisji o wydanie opinii w sprawach należących na mocy tytułu
I działu VI lub tytułu III działu V do kompetencji marszałka województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5..
Art. 396.
1.
Wojewódzkie komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko, zwane dalej „wojewódzkimi
komisjami”, są organami opiniodawczo-doradczymi marszałków województw39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. w zakresie ocen oddziaływania na środowisko.
2243)W brzmieniu ustalonym przez art. 19 pkt 9 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Przewodniczącego wojewódzkiej komisji, zastępcę przewodniczącego, sekretarza i członków
komisji, w liczbie od 20 do 40, powołuje i odwołuje marszałek województwa w porozumieniu
z wojewodą spośród przedstawicieli nauki, praktyki oraz organizacji ekologicznych.
3.
Do zadań wojewódzkich komisji należy w szczególności:
1)
wydawanie opinii w sprawach przedłożonych przez marszałka województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. w związku z jego uprawnieniami wynikającymi z tytułu I działu VI lub tytułu III działu
V;
2)
przedstawianie opinii i wniosków dotyczących rozwoju programów szkoleniowych w zakresie
ocen oddziaływania na środowisko;
3)
współpraca z Krajową Komisją i innymi wojewódzkimi komisjami.
4.
Marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. może, na wniosek starosty, zwrócić się do wojewódzkiej komisji o wydanie opinii w
sprawach należących na mocy tytułu I działu VI lub tytułu III działu V do kompetencji
starosty.
5.
Dwóch lub więcej marszałków województw39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. może powołać wspólną wojewódzką komisję.
Art. 397.
1244)W brzmieniu ustalonym przez art. 19 pkt 10 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Wydatki związane z działalnością Krajowej Komisji pokrywane są z części budżetu państwa,
której dysponentem jest minister właściwy do spraw środowiska.
2.
Obsługę biurową Krajowej Komisji i wojewódzkich komisji zapewnia odpowiednio minister
właściwy do spraw środowiska albo marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5..
Art. 398.
Członkom Krajowej Komisji i wojewódzkich komisji oraz zapraszanym na posiedzenie specjalistom
zamieszkałym poza miejscowością, w której odbywa się posiedzenie, i biorącym udział
w posiedzeniu przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach
określonych w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących
pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.
Art. 399.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
sposób funkcjonowania Krajowej Komisji oraz wojewódzkich komisji.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:
1)
organizacja komisji;
2)
tryb działania komisji.
Rozdział 4
Fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej
Art. 400.
1.
Na zasadach określonych ustawą działają Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki
Wodnej, zwany dalej „Narodowym Funduszem”, wojewódzkie fundusze ochrony środowiska
i gospodarki wodnej, zwane dalej „wojewódzkimi funduszami”, powiatowe fundusze ochrony
środowiska i gospodarki wodnej, zwane dalej „powiatowymi funduszami”, oraz gminne
fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zwane dalej „gminnymi funduszami”.
Ilekroć w ustawie jest mowa o „funduszach”, rozumie się przez to Narodowy Fundusz,
wojewódzki fundusz, powiatowy fundusz i gminny fundusz.
2.
Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze mają osobowość prawną i w rozumieniu ustawy o finansach publicznych są odpowiednio państwowym funduszem celowym oraz wojewódzkimi funduszami celowymi.
3.
Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze prowadzą samodzielną gospodarkę finansową,
pokrywając z posiadanych środków i uzyskiwanych wpływów wydatki na finansowanie zadań
określonych w ustawie oraz kosztów działalności.
4.
Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze prowadzą gospodarkę finansową w sposób zapewniający
pełne wykorzystanie środków pochodzących z Unii Europejskiej niepodlegających zwrotowi
przeznaczonych na ochronę środowiska i gospodarkę wodną.
Art. 401.2 orzeczenia
1.
Przychodami funduszy są wpływy z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska i administracyjnych
kar pieniężnych pobieranych na podstawie ustawy oraz przepisów szczególnych, a także
z tytułu kwot pieniężnych uzyskanych na podstawie decyzji, o której mowa w art. 362
ust. 3.
2.
Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat, o których mowa w art. 210
ust. 1.
3.
Przychody, o których mowa w ust. 2, przeznacza się wyłącznie na finansowanie zadań
ministra właściwego do spraw środowiska, o których mowa w art. 206 i 212.
4.
Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat produktowych pobieranych na
podstawie przepisów o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi
odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej.
5.
Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat ustalanych na podstawie przepisów
ustawy - Prawo geologiczne i górnicze.
6.
Przychody, o których mowa w ust. 5, przeznacza się w równych częściach wyłącznie na
finansowanie:
1)
potrzeb geologii w zakresie poznania budowy geologicznej kraju oraz w zakresie gospodarki
zasobami złóż kopalin i wód podziemnych;
2)
potrzeb górnictwa służących ograniczeniu negatywnego oddziaływania na środowisko wynikającego
z wydobywania kopalin i likwidacji zakładów górniczych.
7.
Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z należności i opłat, o których mowa
w art. 142 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne.
8.
Przychody, o których mowa w ust. 7, przeznacza się wyłącznie na:
1)
utrzymanie katastru wodnego;
2)
opracowanie planów gospodarowania wodami;
3)
odbudowę ekosystemów zdegradowanych przez niewłaściwą eksploatację zasobów wodnych;
4)
opracowanie i wydanie informacji oraz publikacji z zakresu infrastruktury śródlądowych
dróg wodnych.
9245)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne, ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o systemie oceny zgodności (Dz. U. Nr 21, poz. 124), która weszła w życie z dniem 24 lutego 2007 r..
Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat zastępczych, o których mowa
w art. 9a ust. 1 pkt 2 i ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne , oraz wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1a tej
ustawy.
10245)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne, ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o systemie oceny zgodności (Dz. U. Nr 21, poz. 124), która weszła w życie z dniem 24 lutego 2007 r..
Przychody, o których mowa w ust. 9, przeznacza się wyłącznie na wspieranie odnawialnych
źródeł energii lub wysokosprawnej kogeneracji, w rozumieniu ustawy, o której mowa
w ust. 9.
11.
Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat, o których mowa w art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r.
o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji .
12.
Wpływy z opłat, o których mowa w art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r.
o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, powiększone o przychody z oprocentowania, Narodowy Fundusz przeznacza wyłącznie
na:
1)
finansowanie dopłat do demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji;
2)
dofinansowanie działań inwestycyjnych w zakresie:
a)
demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji,
b)
gospodarowania odpadami powstałymi w wyniku demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji,
c)
zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji;
3)
dofinansowanie gmin w zakresie zbierania porzuconych pojazdów wycofanych z eksploatacji.
12a247)Dodany przez art. 87 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. Nr 180, poz. 1495), która weszła w życie z dniem 21 października 2005 r.; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Przychodami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy są także wpływy z opłat, o
których mowa w art. 64 ust. 2 i art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym , a także wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 80 ust. 1 i 2 tej
ustawy.
12b247)Dodany przez art. 87 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. Nr 180, poz. 1495), która weszła w życie z dniem 21 października 2005 r.; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Przychody, o których mowa w ust. 12a, Narodowy Fundusz przeznacza na dofinansowanie
działań w zakresie:
1)
odzysku, w tym przetwarzania i recyklingu,
2)
edukacji ekologicznej dotyczącej zagospodarowania,
3)
rozwoju nowych technologii recyklingu,
4)
zbierania,
5)
unieszkodliwiania
- zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego.
13.
Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat ustalonych na podstawie przepisów
ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową .
13a248)Dodany przez art. 34 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. Nr 169, poz. 1199), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007 r..
Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na
podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych .
13b248)Dodany przez art. 34 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. Nr 169, poz. 1199), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007 r..
Przychody, o których mowa w ust. 13a, przeznacza się wyłącznie na wspieranie działalności
związanej z wytwarzaniem biokomponentów i biopaliw ciekłych.
13c249)Dodany przez art. 38 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859), która weszła w życie z dniem 12 lipca 2007 r..
Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na
podstawie art. 32 i 33 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów .
13d249)Dodany przez art. 38 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859), która weszła w życie z dniem 12 lipca 2007 r..
Wpływy z kar, o których mowa w ust. 13c, Narodowy Fundusz przeznacza na dofinansowanie
działań w zakresie:
1)
gospodarowania odpadami w przypadkach, o których mowa w art. 23-25 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów ;
2)
szkolenia organów administracji publicznej wykonujących obowiązki Rzeczypospolitej
Polskiej związane z kontrolą i nadzorem nad międzynarodowym przemieszczaniem odpadów;
3)
zakupu sprzętu i oprogramowania dla organów, o których mowa w pkt 2.
14.
Przychodami funduszy mogą być dobrowolne wpłaty, zapisy, darowizny, świadczenia rzeczowe
i środki pochodzące z fundacji oraz wpływy z przedsięwzięć organizowanych na rzecz
ochrony środowiska i gospodarki wodnej.
14a250)Dodany przez art. 1 pkt 73 ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 2 czerwca 2007 r..
Przychodami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy mogą być środki pochodzące
z budżetu Unii Europejskiej oraz środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, niepodlegające
zwrotowi, inne niż środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej.
15.
Przychodami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy mogą być także przychody z
tytułu emisji obligacji własnych oraz inne przychody związane z działalnością tych
funduszy.
16.
Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze mogą zaciągać kredyty i pożyczki.
Art. 401a.
1.
Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat za przyznanie uprawnień do
emisji i opłat za wpis do Krajowego Rejestru Uprawnień do Emisji pobieranych na podstawie
ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów
cieplarnianych i innych substancji, a także wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 50 ust. 1 tej ustawy.
2.
Przychody, o których mowa w ust. 1, przeznacza się wyłącznie na finansowanie funkcjonowania
systemu handlu uprawnieniami do emisji, w tym prowadzenie Krajowego Rejestru Uprawnień
do Emisji i realizację zadań Krajowego Administratora Systemu Handlu Uprawnieniami
do Emisji oraz zadań dotyczących monitorowania wielkości emisji substancji objętych
tym systemem.
Art. 401b251)Dodany przez art. 1 pkt 73a ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 2 czerwca 2007 r..
Przychody wymienione w art. 401 ust. 2-13 i art. 401a przeznacza się również na pokrycie
kosztów ich obsługi.
Art. 402.1 orzeczenie
1252)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 87 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 247; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Zarząd województwa oraz wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzą wyodrębnione
rachunki bankowe w celu gromadzenia i redystrybucji wpływów, o których mowa w art.
401 ust. 1 i 12a. Wpływy te, powiększone o przychody z oprocentowania rachunków bankowych
i pomniejszone o opłaty poniesione na egzekucję należności oraz o koszty obsługi rachunków
bankowych, są przekazywane na rachunki bankowe funduszy, w terminie do końca następnego
miesiąca po ich wpływie na rachunki zarządu województwa i wojewódzkiego inspektora
ochrony środowiska.
2.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przed przekazaniem wpływów z kar na rachunki
Narodowego Funduszu oraz wojewódzkich funduszy, o których mowa w ust. 1, pomniejsza
je o 20%, a kwotę uzyskaną z tytułu pomniejszenia przekazuje na dochody budżetu państwa.
2a.
Zarząd województwa przed przekazaniem na rachunek Narodowego Funduszu oraz wojewódzkich
funduszy wpływów z opłat wymierzonych w drodze decyzji, o których mowa w art. 288
ust. 1, pomniejsza je o 10%, a kwotę uzyskaną z tytułu pomniejszenia przeznacza na:
1)
tworzenie i modyfikację baz danych zawierających informacje o podmiotach korzystających
ze środowiska;
2)
zatrudnianie osób zajmujących się kontrolą oraz windykacją opłat za korzystanie ze
środowiska.
3.
W razie nieterminowego przekazania wpływów, o których mowa w ust. 1, wpływy te są
przekazywane wraz z odsetkami za zwłokę określonymi w przepisach ustawy - Ordynacja
podatkowa.
4.
Wpływy z tytułu opłat i kar, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6, stanowią w 20% przychód gminnego
funduszu, a w 10% - powiatowego funduszu.
5.
Wpływy z tytułu opłat i kar za usuwanie drzew i krzewów stanowią w całości przychód
gminnego funduszu gminy, z której terenu usunięto drzewa lub krzewy.
6.
Wpływy z tytułu opłat i kar za składowanie i magazynowanie odpadów stanowią w 50%
przychód gminnego funduszu gminy, a w 10% - przychód powiatowego funduszu powiatu,
na których obszarze składowane są odpady. Jeżeli składowisko odpadów jest zlokalizowane
na obszarze więcej niż jednej gminy lub więcej niż jednego powiatu, przychód podlega
podziałowi proporcjonalnie do powierzchni zajmowanych przez składowisko na obszarze
tych gmin lub powiatów.
7.
Wpływy z tytułu opłat i kar po dokonaniu podziału, o którym mowa w ust. 4 albo 6,
stanowią w 35% przychód Narodowego Funduszu i w 65% - wojewódzkiego funduszu.
8253)Dodany przez art. 87 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 247; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Wpływy z opłat, o których mowa w art. 64 ust. 2 i art. 69 ust. 2, oraz z kar pieniężnych,
o których mowa w art. 80 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym
i elektronicznym, odpowiednie wojewódzkie fundusze, Główny Inspektor Ochrony Środowiska i wojewódzcy
inspektorzy ochrony środowiska przekazują na odrębny rachunek bankowy Narodowego Funduszu,
w terminie do końca następnego miesiąca po upływie każdego kwartału.
8a254)Dodany przez art. 38 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 249..
Wpływy z kar pieniężnych, o których mowa w art. 32 i 33 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska przekazują na odrębny rachunek bankowy
Narodowego Funduszu w terminie do końca następnego miesiąca po upływie każdego kwartału.
9253)Dodany przez art. 87 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 247; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Główny Inspektor Ochrony Środowiska przed przekazaniem na rachunek Narodowego Funduszu
wpływów z opłat, o których mowa w art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, pomniejsza je o 10%, a kwotę uzyskaną z tytułu pomniejszenia przeznacza na koszty
egzekucji ustalonej należnej opłaty produktowej oraz koszty weryfikacji ustalenia
jej wysokości.
Art. 403.
1.
Gminne i powiatowe fundusze są funduszami celowymi w rozumieniu ustawy o finansach publicznych.
2.
Przychody funduszy, o których mowa w ust. 1, są gromadzone na odrębnym rachunku bankowym.
Art. 404.
1.
Gminy i powiaty, w których przychody funduszy ochrony środowiska, o których mowa w
art. 401 ust. 1, są większe niż 10-krotność średniej krajowej przychodów z roku poprzedniego
przypadających na jednego mieszkańca, liczonej odpowiednio dla gmin i powiatów, przekazują
nadwyżkę z tytułu tych przychodów do właściwego funduszu wojewódzkiego.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” średnią krajową przychodów gminnych
i powiatowych funduszy, o których mowa w art. 401 ust. 1, osiągniętą w roku poprzednim,
w terminie do końca I półrocza roku następnego.
3.
Gminy i powiaty dokonują wpłat, o których mowa w ust. 1, na rachunek odpowiedniego
funduszu wojewódzkiego, w terminie do dnia 15 sierpnia roku następującego po roku,
w którym wystąpiła nadwyżka; od kwot niewpłaconych w terminie nalicza się odsetki
w wysokości ustalonej dla zaległości podatkowych.
Art. 405.
1.
Środki funduszy przeznacza się na finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej
w celu realizacji zasady zrównoważonego rozwoju i polityki ekologicznej państwa oraz
na współfinansowanie projektów inwestycyjnych, kosztów operacyjnych i działań realizowanych
z udziałem środków pochodzących z Unii Europejskiej niepodlegających zwrotowi.
2.
Środki funduszy mogą być także przeznaczane na współfinansowanie projektów inwestycyjnych,
kosztów operacyjnych i działań realizowanych z udziałem środków bezzwrotnych pozyskiwanych
w ramach współpracy z organizacjami międzynarodowymi oraz współpracy dwustronnej.
3.
Środki funduszy przeznacza się także na współfinansowanie przedsięwzięć z zakresu
ochrony środowiska i gospodarki wodnej realizowanych na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym .
4255)Dodany przez art. 1 pkt 74 ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 2 czerwca 2007 r..
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzeń, szczegółowe
warunki udzielania pomocy publicznej ze środków funduszy na przedsięwzięcia z zakresu
ochrony środowiska i gospodarki wodnej, biorąc pod uwagę w szczególności wymagania
dotyczące dopuszczalnej intensywności pomocy publicznej określone w przepisach Unii
Europejskiej w tym zakresie.
Art. 406.
1.
Środki gminnych funduszy przeznacza się na:
1)
edukację ekologiczną oraz propagowanie działań proekologicznych i zasady zrównoważonego
rozwoju;
2)
wspomaganie realizacji zadań państwowego monitoringu środowiska;
3)
wspomaganie innych systemów kontrolnych i pomiarowych oraz badań stanu środowiska,
a także systemów pomiarowych zużycia wody i ciepła;
3a)
wspomaganie systemów gromadzenia i przetwarzania danych związanych z dostępem do informacji
o środowisku;
4)
realizowanie zadań modernizacyjnych i inwestycyjnych, służących ochronie środowiska
i gospodarce wodnej, w tym instalacji lub urządzeń ochrony przeciwpowodziowej i obiektów
małej retencji wodnej;
5)
przedsięwzięcia związane z ochroną przyrody, w tym urządzanie i utrzymanie terenów
zieleni, zadrzewień, zakrzewień oraz parków;
6)
przedsięwzięcia związane z gospodarką odpadami i ochroną powierzchni ziemi;
7)
przedsięwzięcia związane z ochroną powietrza; 7a) przedsięwzięcia związane z ochroną
wód;
8)
profilaktykę zdrowotną dzieci na obszarach, na których występują przekroczenia standardów
jakości środowiska;
9)
wspieranie wykorzystania lokalnych źródeł energii odnawialnej oraz pomoc przy wprowadzaniu
bardziej przyjaznych dla środowiska nośników energii;
9a256)Dodany przez art. 34 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 248.)
wspieranie działalności związanej z wytwarzaniem biokomponentów i biopaliw ciekłych,
10)
wspieranie ekologicznych form transportu;
11)
działania z zakresu rolnictwa ekologicznego bezpośrednio oddziałujące na stan gleby,
powietrza i wód, w szczególności na prowadzenie gospodarstw rolnych produkujących
metodami ekologicznymi położonych na obszarach szczególnie chronionych na podstawie
przepisów ustawy o ochronie przyrody;
12)
inne zadania ustalone przez radę gminy, służące ochronie środowiska i gospodarce wodnej,
wynikające z zasady zrównoważonego rozwoju, w tym na programy ochrony środowiska.
2.
Środki gminnych funduszy, pochodzące z opłat wnoszonych przez właścicieli nieruchomości
za wykonywanie przez gminę przejętych od nich obowiązków, przeznacza się w całości
na realizację zadania, o którym mowa w art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku
w gminach.
Art. 407.
Środki powiatowych funduszy przeznacza się na:
1)
wspomaganie działalności, o której mowa w art. 406 pkt 1-11;
2)
prowadzenie obserwacji terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na
których występują te ruchy;
3)
inne zadania ustalone przez radę powiatu, służące ochronie środowiska i gospodarce
wodnej, wynikające z zasady zrównoważonego rozwoju, w tym na programy ochrony środowiska.
Art. 408.
Działalność, o której mowa w art. 406 i 407, może być finansowana przez przyznawanie
dotacji.
Art. 409.1 orzeczenie
Środki wojewódzkich funduszy przeznacza się na wspomaganie działalności, o której
mowa w art. 406 pkt 1-11, oraz na dofinansowywanie:
1)
inwestycji ekologicznych realizowanych ze środków pochodzących z Unii Europejskiej
oraz funduszy krajowych;
2)
działań związanych z utrzymaniem i zachowaniem parków oraz ogrodów, będących przedmiotem
ochrony na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;
3)
badań, upowszechniania ich wyników, a także postępu technicznego w zakresie ochrony
środowiska i gospodarki wodnej;
4)
opracowywania i wdrażania nowych technik i technologii, w szczególności dotyczących
ograniczania emisji i zużycia wody, a także efektywnego wykorzystywania paliw;
5)
zapobiegania lub usuwania skutków zanieczyszczenia środowiska, w przypadku gdy nie
można ustalić podmiotu za nie odpowiedzialnego;
6)
systemu kontroli wnoszenia przewidzianych ustawą opłat za korzystanie ze środowiska,
a w szczególności tworzenia baz danych podmiotów korzystających ze środowiska obowiązanych
do ponoszenia opłat;
7)
opracowywania planów służących gospodarowaniu zasobami wodnymi oraz utworzenia katastru
wodnego;
7a)
prowadzenia obserwacji terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na
których występują te ruchy;
8)
innych zadań służących ochronie środowiska i gospodarce wodnej, wynikających z zasady
zrównoważonego rozwoju, ustalonych w planach działalności wojewódzkich funduszy, w
tym na programy ochrony środowiska, programy ochrony powietrza, programy ochrony przed
hałasem, plany gospodarki odpadami, plany działań krótkoterminowych, o których mowa
w art. 92 ust. 1, a także na realizację powyższych planów i programów;
9)
zadań związanych ze zwiększeniem lesistości kraju oraz zapobieganiem i likwidacją
szkód w lasach spowodowanych przez czynniki biotyczne i abiotyczne;
10)
opracowań planów ochrony obszarów objętych ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody oraz prowadzenie monitoringu przyrodniczego;
11)
działań, o których mowa w ustawie z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia 257)Ustawa utraciła moc z dniem 15 stycznia 2004 r. na podstawie art. 15 ustawy z dnia
28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących
z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr
229, poz. 2273), który wszedł w życie z dniem 15 stycznia 2004 r., w tym pokrywanie kosztów sporządzania planów zalesień oraz kosztów sadzonek przekazanych
rolnikom w celu zalesienia gruntów rolnych;
12)
przeciwdziałania klęskom żywiołowym i likwidacji ich skutków dla środowiska;
13)
działań polegających na zapobieganiu i likwidacji poważnych awarii i ich skutków;
14)
kosztów gospodarowania odpadami z wypadków, o których mowa w art. 17b ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
Art. 410.1 orzeczenie
1.
Środki Narodowego Funduszu przeznacza się na wspomaganie działalności, o której mowa
w art. 406 pkt 1-11 i art. 409 pkt 1-13, oraz na:
1)
rozwój przemysłu produkcji środków technicznych i aparatury kontrolno-pomiarowej,
służących ochronie środowiska i gospodarce wodnej;
2)
rozwój specjalistycznego potencjału wykonawczego służącego realizacji inwestycji na
rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej;
3)
rozwój sieci stacji pomiarowych, laboratoriów i ośrodków przetwarzania informacji,
służących badaniu stanu środowiska;
4)
realizację kompleksowych programów badawczych, rozwojowych i wdrożeniowych służących
ochronie środowiska i gospodarce wodnej oraz programów edukacji ekologicznej;
5)
wspomaganie realizacji wojewódzkich i ponadwojewódzkich programów ochrony środowiska,
programów ochrony powietrza, programów ochrony przed hałasem, planów gospodarki odpadami
oraz planów gospodarowania wodami;
5a)
wydatki, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca 2000 r. o restrukturyzacji finansowej górnictwa
siarki ;
6)
realizację innych zadań służących ochronie środowiska i gospodarce wodnej, wynikających
z zasady zrównoważonego rozwoju, ustalonych w planie działalności Narodowego Funduszu.
2.
Środki Narodowego Funduszu można przeznaczać za zgodą ministra właściwego do spraw
środowiska na wspieranie projektów i inwestycji, o których mowa w ust. 1, poza granicami
kraju.
Art. 410a.
1.
Narodowy Fundusz udziela dopłat do demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji przedsiębiorcy
prowadzącemu stację demontażu, który łącznie spełnia następujące warunki:
1)
uzyskał wymagane poziomy odzysku i recyklingu, o których mowa w art. 28 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji;
2)
posiada decyzje wymagane w związku z prowadzeniem stacji demontażu;
3)
złożył w terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych
z eksploatacji.
2.
Środki przeznaczone na dopłatę do demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji są
dzielone w stosunku do masy odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi oraz przekazanych
do odzysku i recyklingu, a także masy przeznaczonych do ponownego użycia przedmiotów
wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów wycofanych z eksploatacji, wykazanych
w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych
z eksploatacji.
3258)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 75 ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 2 czerwca 2007 r..
Narodowy Fundusz przekazuje dopłaty do demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji
w terminie do dnia 30 czerwca.
4.
Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w zakresie demontażu pojazdów
wycofanych z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu, który łącznie
spełnia następujące warunki:
1)
posiada decyzje wymagane w związku z prowadzeniem stacji demontażu;
2)
złożył w terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych
z eksploatacji.
5.
Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w zakresie gospodarowania
odpadami powstałymi w wyniku demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji przedsiębiorcy
prowadzącemu stację demontażu i przedsiębiorcy prowadzącemu strzępiarkę lub inną instalację
przetwarzania, odzysku lub recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z
eksploatacji, który posiada wymagane decyzje w zakresie gospodarki odpadami oraz spełnia
wymagania określone w przepisach o odpadach.
6.
Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w zakresie zbierania pojazdów
wycofanych z eksploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów, który
posiada wymagane decyzje w zakresie gospodarki odpadami oraz spełnia wymagania określone
w przepisach o odpadach.
Art. 410b.
Rada Ministrów, kierując się potrzebą wspierania systemu gospodarowania pojazdami
wycofanymi z eksploatacji, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki przeznaczania
wpływów pochodzących z opłat, o których mowa w art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r.
o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.
Art. 410c259)Dodany przez art. 1 pkt 76 ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 2 czerwca 2007 r..
Środki Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy mogą być przeznaczane na dofinansowanie
zadań z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej realizowanych przez jednostki
budżetowe.
Art. 411.
1.
Działalność, o której mowa w art. 409 i 410, finansowana jest przez:
1)
udzielanie oprocentowanych pożyczek;
2)
dopłaty do oprocentowania preferencyjnych kredytów i pożyczek;
3)
przyznawanie dotacji;
6)
nagrody za działalność na rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej, niezwiązaną
z wykonywaniem obowiązków pracowników administracji rządowej i samorządowej.
1a.
Finansowanie celów określonych w art. 410 ust. 1 pkt 5a odbywa się w formie dotacji.
Ogólną kwotę środków przeznaczanych na ten cel określa roczny plan finansowy Narodowego
Funduszu. Wysokość dotacji określa szczegółowy harmonogram prac likwidacyjnych i rekultywacyjnych
obejmujący rodzaj i zakres zadań, wysokość niezbędnych nakładów i czas ich realizacji
zatwierdzony przez Narodowy Fundusz.
1b.
Dotacja, o której mowa w ust. 1a, wykorzystana niezgodnie ze szczegółowym harmonogramem
prac likwidacyjnych i rekultywacyjnych podlega zwrotowi do Narodowego Funduszu.
1c261)Dodany przez art. 1 pkt 77 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 2 czerwca 2007 r..
Realizowanie zadań, o których mowa w art. 410c, jest finansowane przez przekazanie
środków jednostkom budżetowym.
2.
Przeznaczenie środków na finansowanie potrzeb geologii wymaga zasięgnięcia opinii
ministra właściwego do spraw środowiska, a na finansowanie potrzeb górnictwa - opinii
ministra właściwego do spraw gospodarki oraz Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego.
3.
Pożyczki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być częściowo umarzane, pod warunkiem
terminowego wykonania zadań i osiągnięcia planowanych efektów.
4.
Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze mogą dysponować rachunkami środków dewizowych.
5.
Narodowy Fundusz może udzielać poręczeń spłaty kredytów oraz zwrotu środków przyznanych
przez rządy państw obcych i organizacje międzynarodowe, przeznaczonych na realizację
zadań ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zgodnie z ustawą z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb
Państwa oraz niektóre osoby prawne ; udzielając poręczenia Narodowy Fundusz pobiera opłatę prowizyjną.
6.
Narodowy Fundusz może przejąć zobowiązania ministra właściwego do spraw środowiska,
jeżeli przyznanie środków przez rządy państw obcych i organizacje międzynarodowe,
zgodnie z ustaleniami umów międzynarodowych, jest uwarunkowane udzieleniem przez ministra
właściwego do spraw środowiska gwarancji zwrotu wypłaconych kwot w całości lub w części,
z przyczyn określonych w tych umowach.
6a.
Narodowy Fundusz może obejmować lub nabywać udziały lub akcje w spółkach oraz nabywać
obligacje emitowane przez inne podmioty niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu
terytorialnego, za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska i ministra właściwego
do spraw finansów publicznych, jeżeli jest to związane z rozwojem przemysłu i usług
w zakresie ochrony środowiska.
7.
Wnioski o przyznanie pożyczek lub dotacji, których wartość jednostkowa przekracza
10 000 000 euro, dotyczące środków technicznych służących jedynie ograniczeniu negatywnego
oddziaływania na środowisko, w szczególności oczyszczalni ścieków, elektrofiltrów
lub składowisk odpadów, powinny zawierać uzasadnienie obejmujące analizę ewentualnych
alternatywnych rozwiązań organizacyjnych, technicznych lub technologicznych mających
na celu wyeliminowanie lub ograniczenie powstawania zanieczyszczeń oraz wprowadzenie
czystszej produkcji.
8263)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 77 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 2 czerwca 2007 r..
Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze udzielają dotacji, pożyczek oraz przekazują
środki finansowe na podstawie umów cywilnoprawnych.
9.
Formy umowy cywilnoprawnej nie stosuje się do przekazywania środków na nagrody za
działalność na rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej niezwiązaną z wykonywaniem
obowiązków pracowników administracji rządowej i samorządowej, o których mowa w ust.
1 pkt 6, jeżeli ich fundatorem jest Narodowy Fundusz lub wojewódzkie fundusze.
10.
Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze mogą udostępniać środki finansowe bankom
z przeznaczeniem na udzielanie kredytów, pożyczek lub dotacji na wskazane przez siebie
programy i przedsięwzięcia z zakresu zadań ochrony środowiska i gospodarki wodnej
oraz potrzeb geologii, a także dopłaty do oprocentowania udzielanych na ten cel preferencyjnych
kredytów bankowych i pożyczek.
11.
Środki powierzone Narodowemu Funduszowi i wojewódzkim funduszom, pochodzące z pomocy
zagranicznej, są wykorzystywane na dofinansowanie przedsięwzięć z zakresu ochrony
środowiska i gospodarki wodnej zgodnie z umowami, na podstawie których środki te przekazano,
oraz zgodnie z procedurami obowiązującymi w tych funduszach.
Art. 411a.
1.
Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze mogą nabywać udziały lub akcje w spółkach,
jeżeli statutowym lub ustawowym przedmiotem działalności tych spółek jest ochrona
środowiska i gospodarka wodna.
2.
Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze mogą obejmować udziały lub akcje w spółkach
innych niż określone w ust. 1 wyłącznie w zamian za nieściągalne wierzytelności wynikające
z umów zawartych z tymi funduszami.
3.
Objęcie, nabycie lub zbycie udziałów lub akcji w spółkach oraz objęcie, nabycie lub
zbycie obligacji, których emitentem jest podmiot inny niż Skarb Państwa, przez Narodowy
Fundusz oraz wojewódzkie fundusze wymaga zgody ministra właściwego do spraw środowiska.
4.
Zarząd Narodowego Funduszu oraz zarządy wojewódzkich funduszy przedstawiają ministrowi
właściwemu do spraw środowiska, raz w roku, nie później niż do dnia 30 czerwca, informację
o posiadanych udziałach, akcjach i obligacjach.
Art. 412.
1.
Organami Narodowego Funduszu są Rada Nadzorcza i Zarząd.
2.
Obsługę Rady Nadzorczej i Zarządu zapewnia biuro Narodowego Funduszu.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do wojewódzkich funduszy.
Art. 413.
1.
Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu liczy 10 osób, a rady nadzorcze wojewódzkich funduszy
- 7 osób.
2.
Skład i strukturę Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu ustala, w drodze zarządzenia,
minister właściwy do spraw środowiska, uwzględniając w składzie Rady dwóch przedstawicieli
strony samorządowej Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego oraz przedstawiciela
organizacji ekologicznych zgłoszonego przez te organizacje i cieszącego się poparciem
największej ich liczby.
2a.
Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w prasie o zasięgu ogólnopolskim oraz
w Biuletynie Informacji Publicznej, rozpoczęcie procedury zgłaszania kandydatów na
przedstawiciela organizacji ekologicznych w Radzie Nadzorczej Narodowego Funduszu,
wskazując jednocześnie miejsce i 30-dniowy termin ich zgłaszania.
2b.
Organizacje ekologiczne dokonują zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2a, w formie pisemnej.
3.
W razie niezgłoszenia przedstawicieli przez stronę samorządową Komisji Wspólnej Rządu
i Samorządu Terytorialnego lub organizacje ekologiczne minister właściwy do spraw
środowiska może delegować na ich miejsce swoich przedstawicieli.
4.
Członków Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu powołuje i odwołuje minister właściwy
do spraw środowiska.
5.
W skład rad nadzorczych wojewódzkich funduszy wchodzą:
1)
dyrektor albo wicedyrektor wydziału do spraw ochrony środowiska urzędu wojewódzkiego
albo wojewódzki inspektor ochrony środowiska albo jego zastępca;
2)
przewodniczący wojewódzkiej rady ochrony przyrody albo jego zastępca albo przewodniczący
wojewódzkiej komisji do spraw ocen oddziaływania na środowisko albo jego zastępca;
3)
przewodniczący właściwej komisji do spraw środowiska sejmiku województwa albo jego
zastępca;
4)
dyrektor albo wicedyrektor departamentu do spraw ochrony środowiska urzędu marszałkowskiego;
5)
przedstawiciel organizacji ekologicznej zgłoszony przez organizacje działające i posiadające
struktury organizacyjne na terenie danego województwa i cieszący się poparciem największej
ich liczby;
6)
przedstawiciel samorządu gospodarczego wybrany przez sejmik województwa spośród kandydatów
zgłoszonych przez samorządy gospodarcze;
7)
przewodniczący rady wyznaczony przez ministra właściwego do spraw środowiska spośród
pracowników Narodowego Funduszu lub urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw
środowiska.
5a.
Marszałek województwa ogłasza, w prasie o zasięgu regionalnym oraz w Biuletynie Informacji
Publicznej, rozpoczęcie procedury zgłaszania kandydatów na przedstawiciela organizacji
ekologicznych w radzie nadzorczej wojewódzkiego funduszu, wskazując jednocześnie miejsce
i 30-dniowy termin ich zgłaszania.
5b.
Organizacje ekologiczne dokonują zgłoszenia, o którym mowa w ust. 5a, w formie pisemnej.
6.
Członków rady nadzorczej wojewódzkiego funduszu, uwzględniając stanowisko podmiotów,
o których mowa w ust. 5, powołuje i odwołuje sejmik województwa, z zastrzeżeniem ust.
6a.
6a.
Wojewoda odwołuje członków rady nadzorczej, jeżeli przestali oni pełnić funkcje, o
których mowa w ust. 5 pkt 1-4.
7.
Art. 414.
1.
Do zadań Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu i rad nadzorczych wojewódzkich funduszy
należy odpowiednio:
1)
ustalanie kryteriów wyboru przedsięwzięć finansowanych ze środków Narodowego Funduszu
i wojewódzkich funduszy;
2)
uchwalanie projektów rocznych planów finansowych;
3)
ustalanie zasad udzielania i umarzania pożyczek, udzielania dotacji oraz dopłat do
oprocentowania preferencyjnych kredytów i pożyczek;
4)
zatwierdzanie wniosków zarządu w sprawach emisji obligacji własnych, nabywania obligacji
oraz obejmowania lub nabywania akcji i udziałów w spółkach, zaciągania kredytów i
pożyczek, wnoszenia udziałów do spółek;
5)
zatwierdzanie wniosków zarządu o udzielenie pożyczek i dotacji, których wartość jednostkowa
przekracza:
a)
w przypadku pożyczki lub dotacji z Narodowego Funduszu - równowartość odpowiednio
kwoty 1 000 000 euro lub 500 000 euro,
b)
w przypadku pożyczki lub dotacji z wojewódzkiego funduszu - 0,5% przychodów uzyskanych
przez ten fundusz w roku poprzednim;
6)
zatwierdzanie rocznych sprawozdań zarządu z działalności i rocznego sprawozdania finansowego
Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy;
7)
ustalanie zasad wynagradzania członków Zarządu i pracowników biura Narodowego Funduszu
oraz członków zarządów i pracowników biur wojewódzkich funduszy;
8)
kontrola działalności Zarządu Narodowego Funduszu i zarządów wojewódzkich funduszy;
9)
składanie w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku kalendarzowego sprawozdań:
a)
z działalności Narodowego Funduszu - ministrowi właściwemu do spraw środowiska,
b)
z działalności wojewódzkich funduszy - właściwemu zarządowi województwa i wojewodzie;
10)
zatwierdzanie wyboru podmiotu właściwego do badania sprawozdania finansowego.
2.
Do zadań Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu, oprócz określonych w ust. 1, należy:
1)
przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw środowiska oraz ministrowi właściwemu
do spraw gospodarki wodnej, w celu uzgodnienia, wspólnej strategii działania Narodowego
Funduszu i wojewódzkich funduszy;
2)
uchwalanie, raz na cztery lata, wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu i
wojewódzkich funduszy, do dnia 30 czerwca roku poprzedzającego pierwszy rok objęty
tą strategią;
2a)
uchwalanie, raz na cztery lata, strategii działania Narodowego Funduszu, wynikającej
ze wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy, do dnia
30 września roku poprzedzającego pierwszy rok objęty tą strategią;
3)
uchwalanie, na podstawie polityki ekologicznej państwa i list przedsięwzięć priorytetowych
przedkładanych przez wojewódzkie fundusze, planu działalności i zatwierdzanie list
priorytetowych programów Narodowego Funduszu do dnia 31 stycznia każdego roku; listy
programów priorytetowych w części dotyczącej gospodarki wodnej wymagają uzgodnienia
z Prezesem Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej;
4)
zatwierdzanie wniosków Zarządu Narodowego Funduszu o udzielenie poręczeń, o których
mowa w pkt 4, jeżeli zobowiązanie z tego tytułu przekracza równowartość kwoty 1 000 000
euro.
2a.
Do ustalania wysokości i sposobu pobierania opłaty prowizyjnej z tytułu udzielania
poręczeń spłaty kredytów oraz zwrotu środków, pochodzących ze źródeł zagranicznych,
przeznaczonych na realizację zadań ochrony środowiska, stosuje się odpowiednio przepisy
o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne.
3.
Do zadań rad nadzorczych wojewódzkich funduszy, oprócz określonych w ust. 1, należy:
1)
uchwalanie, raz na cztery lata, strategii działania wojewódzkich funduszy, wynikających
ze wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy oraz z
uwarunkowań regionalnych, do dnia 30 września roku poprzedzającego pierwszy rok objęty
tymi strategiami;
2)
uchwalanie, po zasięgnięciu opinii Narodowego Funduszu, w oparciu o politykę ekologiczną
państwa, strategie działania wojewódzkich funduszy i wojewódzkie programy ochrony
środowiska, planów działalności wojewódzkich funduszy, do dnia 15 października każdego
roku, na rok następny;
3)
zatwierdzanie, do dnia 30 czerwca każdego roku, na rok następny list przedsięwzięć
priorytetowych wojewódzkich funduszy, po zasięgnięciu opinii Narodowego Funduszu w
zakresie finansowania przedsięwzięć z udziałem środków niepodlegających zwrotowi pochodzących
z Unii Europejskiej oraz uzgodnieniu z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki
wodnej w zakresie finansowania przedsięwzięć dotyczących gospodarki wodnej na terenie
regionu wodnego.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wynagrodzenie
członków Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu za udział w pracach Rady, kierując się
przepisami o wynagrodzeniu członków rad nadzorczych spółek Skarbu Państwa.
4a.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
warunki wynagradzania członków rad nadzorczych wojewódzkich funduszy za udział w pracach
rady, kierując się przepisami o wynagrodzeniu członków rad nadzorczych spółek Skarbu
Państwa oraz wysokością rocznych przychodów i wydatków tych funduszy.
4b265)Dodany przez art. 1 pkt 78 ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem 2 czerwca 2007 r..
Wysokość wynagrodzenia członków rad nadzorczych wojewódzkich funduszy za udział w
pracach rady ustala właściwy zarząd województwa.
5.
Członkom Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu i rad nadzorczych wojewódzkich funduszy
zamieszkałym poza miejscowością, w której odbywa się posiedzenie, i biorącym udział
w posiedzeniu przysługuje prawo do zwrotu kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych
w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom
z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.
Art. 415.
1.
Zarząd stanowią:
1266)W brzmieniu ustalonym przez art. 58 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217), która weszła w życie z dniem 27 października 2006 r.)
w Narodowym Funduszu:
a)
prezes powoływany przez ministra właściwego do spraw środowiska, spośród osób należących
do państwowego zasobu kadrowego, oraz odwoływany przez ministra właściwego do spraw
środowiska - na wniosek Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu,
b)
zastępcy prezesa powoływani przez ministra właściwego do spraw środowiska, spośród
osób należących do państwowego zasobu kadrowego, oraz odwoływani przez ministra właściwego
do spraw środowiska - na wniosek Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu;
2)
w wojewódzkich funduszach - prezes i jego zastępcy powoływani i odwoływani przez zarząd
województwa, na wniosek rady nadzorczej wojewódzkiego funduszu.
1a.
Zarząd Narodowego Funduszu liczy od 4 do 5 osób, a zarządy wojewódzkich funduszy -
od 2 do 5 osób.
2.
Funkcji członka zarządu Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy nie można łączyć
z zatrudnieniem w administracji rządowej lub samorządowej, a także z członkostwem
w radach nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa; funkcji członka zarządu wojewódzkich
funduszy nie można łączyć również z mandatem radnego województwa.
3.
Prezes Zarządu reprezentuje Narodowy Fundusz na zewnątrz, dokonując wszystkich czynności
prawnych w zakresie praw i obowiązków majątkowych Narodowego Funduszu, z zastrzeżeniem
ust. 7; zasadę tę stosuje się odpowiednio do prezesów zarządów wojewódzkich funduszy.
4.
Prezes Narodowego Funduszu i odpowiednio prezesi wojewódzkich funduszy zatrudniają
pracowników biura Narodowego Funduszu i odpowiednio wojewódzkich funduszy. W odniesieniu
do pracowników zatrudnianych na kierowniczych stanowiskach Prezes zasięga opinii Zarządu.
5.
Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu i zarządów wojewódzkich funduszy należy odpowiednio:
1)
opracowywanie projektów planów działalności Narodowego Funduszu i, po zasięgnięciu
opinii Narodowego Funduszu, planów wojewódzkich funduszy, których częścią są plany
finansowe;
2)
opracowanie projektów rocznych planów finansowych;
3)
dokonywanie wyboru przedsięwzięć do finansowania ze środków Narodowego Funduszu i
wojewódzkich funduszy;
4)
gospodarowanie środkami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy, z zastrzeżeniem
uprawnień Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu i rad nadzorczych wojewódzkich funduszy;
5)
kontrolowanie wykorzystania pożyczek i dotacji przyznanych ze środków Narodowego Funduszu
i wojewódzkich funduszy;
6)
opracowywanie analiz i ocen ekologicznej efektywności funkcjonowania Narodowego Funduszu
i wojewódzkich funduszy;
7)
składanie Radzie Nadzorczej Narodowego Funduszu i radom nadzorczym wojewódzkich funduszy
sprawozdań z działalności Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy.
5a.
Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu należy także sporządzanie i przekazywanie Głównemu
Inspektorowi Ochrony Środowiska kwartalnych informacji o podmiotach wpłacających opłaty,
o których mowa w art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r.
o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, z podaniem nazwy, siedziby i adresu albo imienia, nazwiska i adresu tych podmiotów
oraz wysokości kwoty wpłaconej z tytułu danej opłaty, w terminie do końca miesiąca
po zakończeniu kwartału, którego dotyczą te informacje.
5b.
Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu należy także sporządzanie i przekazywanie ministrowi
właściwemu do spraw środowiska zbiorczej informacji o:
1)
zgromadzonych wpływach z tytułu opłat, o których mowa w art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r.
o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji,
2)
liczbie, markach, masie pojazdów i roku produkcji pojazdów wycofanych z eksploatacji
przyjętych do stacji demontażu,
3)
masie odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi w stacjach demontażu oraz przekazanych
do odzysku i recyklingu, a także masie przeznaczonych do ponownego użycia przedmiotów
wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów wycofanych z eksploatacji,
4)
masie odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji poddanych rozdrabnianiu
oraz masie wydzielonych odpadów przekazanych do odzysku i recyklingu,
5)
uzyskanych w skali kraju poziomach odzysku i recyklingu,
6)
stacjach demontażu, które uzyskały dofinansowanie,
7)
gminach, które uzyskały dofinansowanie w zakresie zbierania porzuconych pojazdów wycofanych
z eksploatacji
- w terminie do dnia 30 czerwca następnego roku za poprzedni rok kalendarzowy.
6.
Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu należy także opracowywanie projektów wspólnej
strategii działania Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy oraz projektów strategii
Narodowego Funduszu i zasięganie opinii ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego
co do zawartych w nich ustaleń.
6a.
Do zadań zarządów wojewódzkich funduszy, oprócz określonych w ust. 5, należy opracowywanie
projektów strategii działania wojewódzkich funduszy.
6b268)Dodany przez art. 87 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 247; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Do zadań zarządu wojewódzkiego funduszu należy także sporządzanie i przekazywanie
Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska kwartalnych informacji o przedsiębiorcach
wpłacających opłaty, o których mowa w art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, z podaniem firmy, oznaczenia siedziby i adresu tych przedsiębiorców oraz wysokości
kwoty wpłaconej z tytułu danej opłaty, w terminie do końca miesiąca po zakończeniu
kwartału, którego dotyczą te informacje.
6c268)Dodany przez art. 87 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 247; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu należy także sporządzanie i przekazywanie ministrowi
właściwemu do spraw środowiska zbiorczej informacji o:
1)
zgromadzonych wpływach z tytułu opłat, o których mowa w art. 64 ust. 2 i art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 80 ust. 1 i 2 tej ustawy,
2)
sposobie przeznaczania środków pochodzących z opłat, o których mowa w art. 64 ust. 2 i art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 80 ust. 1 i 2 tej ustawy
- w terminie do dnia 30 czerwca następnego roku za poprzedni rok kalendarzowy.
7.
Do dokonywania czynności prawnych w zakresie praw i obowiązków majątkowych Narodowego
Funduszu i wojewódzkich funduszy, oprócz prezesa zarządu, są upoważnione dwie osoby,
działające łącznie, spośród:
1)
pozostałych członków zarządu;
2)
pełnomocników powołanych przez prezesa zarządu, działających w granicach ich umocowania.
8.
Dokonanie przez osoby, o których mowa w ust. 7, czynności prawnej w zakresie praw
i obowiązków Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy bez zachowania trybu określonego
w art. 414 ust. 1 pkt 5 nie powoduje nieważności tej czynności prawnej w stosunku
do osób trzecich.
9.
Pracą biura Narodowego Funduszu i odpowiednio wojewódzkich funduszy kieruje prezes.
10.
Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia informacji,
określi, w drodze rozporządzenia, sposób przekazywania i wzory informacji, o których
mowa w ust. 5a i 5b.
Art. 415a.
1.
Nabór kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska pracy w biurze Narodowego Funduszu
i odpowiednio wojewódzkich funduszy jest otwarty i konkurencyjny.
2.
Ogłoszenie o naborze zamieszcza się w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa
w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, oraz w miejscu powszechnie dostępnym w jednostce organizacyjnej, w której jest prowadzony
nabór.
Art. 415b.
Informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną
w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze.
Art. 415c.
Termin do składania dokumentów, określony w ogłoszeniu o naborze, nie może być krótszy
niż 14 dni od dnia opublikowania tego ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej.
Art. 415d.
1.
Po upływie terminu do składania dokumentów określonego w ogłoszeniu o naborze niezwłocznie
upowszechnia się listę kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne określone w
ogłoszeniu o naborze, przez umieszczenie jej w miejscu powszechnie dostępnym w jednostce
organizacyjnej, w której jest prowadzony nabór, a także przez opublikowanie jej w
Biuletynie Informacji Publicznej.
2.
Lista, o której mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko kandydata oraz jego miejsce
zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.
Art. 415e.
1.
Sporządza się protokół przeprowadzonego naboru kandydatów do zatrudnienia na wolne
stanowiska pracy w biurze Narodowego Funduszu i biurach wojewódzkich funduszy.
2.
Protokół zawiera w szczególności:
1)
określenie stanowiska pracy, na które był prowadzony nabór, liczbę kandydatów oraz
imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 5 najlepszych kandydatów uszeregowanych według
poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;
2)
informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;
3)
uzasadnienie dokonanego wyboru.
Art. 415f.
1.
Informację o wyniku naboru upowszechnia się w terminie 14 dni od dnia zatrudnienia
wybranego kandydata albo zakończenia naboru, w przypadku gdy w jego wyniku nie doszło
do zatrudnienia żadnego kandydata.
2.
Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera:
1)
nazwę i adres urzędu;
2)
określenie stanowiska pracy;
3)
imię i nazwisko kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego;
4)
uzasadnienie dokonanego wyboru kandydata albo uzasadnienie niezatrudnienia żadnego
kandydata.
3.
Informację o wyniku naboru upowszechnia się w Biuletynie Informacji Publicznej i w
miejscu powszechnie dostępnym w jednostce organizacyjnej, w której był prowadzony
nabór.
Art. 415g.
Jeżeli stosunek pracy osoby wyłonionej w drodze naboru ustał w ciągu 3 miesięcy od
dnia nawiązania stosunku pracy, można zatrudnić na tym samym stanowisku kolejną osobę
spośród najlepszych kandydatów wymienionych w protokole tego naboru. Przepisy art.
415f stosuje się odpowiednio.
Art. 416.
1.
Szczegółowe zasady, organizację i tryb działania organów Narodowego Funduszu określa
jego statut.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych, nada, w drodze rozporządzenia, statut, o którym mowa w ust.
1, uwzględniając właściwe wykorzystywanie funduszy w celu realizacji zasady zrównoważonego
rozwoju.
3.
Szczegółową organizację i tryb działania wojewódzkiego funduszu określa statut nadany,
na wniosek wojewody, przez ministra właściwego do spraw środowiska; projekt statutu
opracowuje wojewoda.
Art. 417.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady gospodarki
finansowej Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:
1)
podstawy gospodarki finansowej;
2269)W brzmieniu ustalonym przez art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1832), która weszła w życie z dniem 29 grudnia 2006 r.)
zawartość projektów rocznych planów finansowych;
3269)W brzmieniu ustalonym przez art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1832), która weszła w życie z dniem 29 grudnia 2006 r.)
terminy opracowywania projektów rocznych planów finansowych.
3.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone:
1)
rodzaje kosztów wchodzących w koszty działalności;
2)
sposób ustalania wyniku finansowego;
3)
sposób zwiększania i zmniejszania funduszu statutowego i funduszu rezerwowego;
4)
możliwość tworzenia innych rodzajów funduszy;
5)
wymagania dotyczące sprawozdawczości finansowej.
4270)Dodany przez art. 10 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 269..
Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje projekt rocznego planu finansowego
Narodowego Funduszu ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w trybie
określonym w przepisach dotyczących prac nad projektem ustawy budżetowej.
Art. 418.
Zasady prowadzenia rachunkowości Narodowego Funduszu określają odrębne przepisy.
Art. 419.
1.
Nadzór nad działalnością Narodowego Funduszu sprawuje minister właściwy do spraw środowiska.
2.
Uchwały Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu są przekazywane w ciągu 7 dni od ich podjęcia
ministrowi właściwemu do spraw środowiska.
3.
Uchwała Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu sprzeczna z prawem jest nieważna; o nieważności
uchwały w całości lub w części orzeka, w drodze decyzji, organ nadzoru w terminie
nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania uchwały.
4.
Organ nadzoru, wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały,
może wstrzymać jej wykonanie.
5.
W sprawach stwierdzenia nieważności uchwały stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
6.
Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio do wojewódzkich funduszy, z tym że organem
nadzoru jest wojewoda.
6a.
Decyzja wojewody stwierdzająca nieważność uchwały jest ostateczna.
7.
Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 3, organ nadzoru nie może we własnym zakresie
stwierdzić nieważności uchwały Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu lub wojewódzkiego
funduszu; organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
8.
W przypadku, o którym mowa w ust. 7, wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania
uchwały należy do sądu administracyjnego.
Art. 420.
Zarząd powiatu lub wójt (burmistrz, prezydent miasta) do dnia 15 stycznia przedstawiają
do zatwierdzenia radzie powiatu lub radzie gminy projekt zestawienia przychodów i
wydatków na dany rok, odpowiednio powiatowego i gminnego funduszu.
Art. 421.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska przedstawia Radzie Ministrów, nie później niż
do dnia 31 sierpnia, informacje o działalności Narodowego Funduszu i wojewódzkich
funduszy za ubiegły rok, w tym informację o posiadanych udziałach, akcjach i obligacjach.
2.
Zarządy województw przedstawiają ministrowi właściwemu do spraw środowiska, sejmikowi
województwa oraz Narodowemu Funduszowi, nie później niż do dnia 31 maja, informacje
o działalności wojewódzkich funduszy za ubiegły rok.
2a.
Zarząd Narodowego Funduszu przedstawia ministrowi właściwemu do spraw środowiska,
nie później niż do dnia 30 czerwca, zbiorczą informację o działalności wojewódzkich
funduszy za ubiegły rok.
3.
Zarząd Narodowego Funduszu zamieszcza corocznie, w drodze obwieszczenia, informacje
o działalności Narodowego Funduszu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej
„Monitor Polski B”.
4.
Zarządy wojewódzkich funduszy zamieszczają corocznie, w drodze obwieszczenia, informacje
o działalności tych funduszy w dziennikach urzędowych województw.
5.
Starostowie, wójtowie, burmistrzowie lub prezydenci miast zatwierdzone zestawienie
przychodów i wydatków odpowiednio powiatowego i gminnego funduszu podają do publicznej
wiadomości.
Tytuł VIII
Programy dostosowawcze
Dział I
Przepisy ogólne
Art. 422.
1.
Program dostosowawczy jest wynegocjowanym indywidualnie szczegółowym harmonogramem
rzeczowo-finansowym realizacji obowiązków związanych z ochroną środowiska przez prowadzącego
instalację.
2.
Celem programu dostosowawczego jest doprowadzenie do najszybszego zrealizowania obowiązujących
wymagań ochrony środowiska przez instalacje, które ze względów technologicznych lub
ekonomicznych nie mogą osiągnąć tych wymagań w terminach przewidzianych przez przepisy
powszechnie obowiązujące, a za utrzymaniem eksploatacji instalacji przemawia interes
publiczny.
Art. 423.
1.
O ustalenie programu dostosowawczego może ubiegać się prowadzący istniejącą instalację,
która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko,
o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, objętą obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego,
należącą do grup wskazanych na podstawie art. 425.
2.
Przez instalacje istniejące rozumie się instalacje, których eksploatację rozpoczęto
przed dniem wejścia w życie ustawy.
3.
Prowadzący instalację może ubiegać się o ustalenie programu dostosowawczego, jeżeli:
1)
realizuje przedsięwzięcia zapewniające spełnienie przez instalację wymagań wynikających
z najlepszych dostępnych technik oraz usunięcie szkód w środowisku spowodowanych przez
eksploatację instalacji;
2)
eksploatacja prowadzonej przez niego instalacji nie powoduje pogorszenia stanu środowiska
w znacznych rozmiarach, a w szczególności nie zagraża życiu lub zdrowiu ludzi.
Art. 424.
1.
Ustalenie treści programu dostosowawczego poprzedza postępowanie negocjacyjne prowadzone
na warunkach wskazanych w dziale II.
2.
Program nie może trwać dłużej niż 6 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca program
stała się ostateczna, a zaplanowany termin jego realizacji nie może przekroczyć dnia
31 grudnia 2010 r.
3.
Postępowanie negocjacyjne nie może być prowadzone ani wszczęte po dniu 30 października
2007 r.
Art. 425.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji, dla których prowadzący
mogą ubiegać się o ustalenie programu dostosowawczego, uwzględniając organizacyjno-techniczne
możliwości ustalania programów dostosowawczych.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone rodzaje instalacji w zależności
odpowiednio od rodzaju i skali działalności prowadzonej w instalacjach.
Dział II
Ustalenie treści programu dostosowawczego
Art. 426.
1.
Program dostosowawczy jest ustalany na wniosek prowadzącego instalację.
2.
Wniosek należy przedłożyć marszałkowi województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5..
3.
Wniosek o ustalenie programu dostosowawczego powinien zawierać:
1)
wykazanie istnienia okoliczności uniemożliwiających lub w bardzo istotny sposób utrudniających
dotychczasową realizację obowiązków związanych z ochroną środowiska;
2)
wskazanie wymagań najlepszych dostępnych technik, które nie są spełnione przez instalację;
3)
wskazanie szkód w środowisku, jakie powoduje lub powodowała eksploatacja instalacji,
w szczególności wynikających z przekraczania standardów jakości środowiska;
4)
opis przedsięwzięć zrealizowanych w okresie ostatnich 3 lat przed złożeniem wniosku
oraz realizowanych aktualnie;
5)
wiarygodny plan sposobu finansowania poszczególnych etapów przedsięwzięć wskazanych
w programie dostosowawczym;
6)
obliczenie przewidywanej wysokości opłat za korzystanie ze środowiska, jakie prowadzący
instalacje powinien ponosić w okresie realizacji programu dostosowawczego, jeżeli
wnioskowane jest odroczenie terminu ich płatności.
4.
Do wniosku prowadzący instalację załącza:
1)
projekt programu dostosowawczego;
2)
przegląd ekologiczny spełniający wymagania, o których mowa w art. 238;
3)
wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego ustalenia, które będą
zawarte w programie dostosowawczym.
5.
Marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. może, w drodze postanowienia, wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia w określonym czasie
przeglądu ekologicznego, określając w razie potrzeby metody badań i studiów.
6.
Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien spełniać, z zastrzeżeniem ust.
7, wymagania określone w ustawie dla tego rodzaju pozwolenia.
7.
Informacja, o której mowa w art. 208 ust. 2 pkt 1, powinna zawierać, wynikający z
programu dostosowawczego, termin osiągnięcia przez instalację wymagań wynikających
z najlepszych dostępnych technik.
Art. 427.
1.
Projekt programu dostosowawczego powinien zawierać:
1)
wskazanie i opis wszystkich przedsięwzięć, których realizacja zapewni spełnienie wymagań
wynikających z najlepszych dostępnych technik oraz usunięcie szkód spowodowanych eksploatacją
instalacji;
2)
harmonogram realizacji konkretnych przedsięwzięć w okresie realizacji programu, ze
wskazaniem etapów;
3)
przewidywane koszty realizacji poszczególnych etapów;
4)
proponowane warunki emisji na poszczególnych etapach realizacji przedsięwzięcia;
5)
proponowany zakres odroczenia terminu płatności opłat za korzystanie ze środowiska
w okresie realizacji programu;
6)
proponowane ewentualne sankcje pieniężne za niezrealizowanie poszczególnych etapów
przedsięwzięcia.
2.
Etapy przedsięwzięcia powinny określać konkretny zakres zadań realizowanych w kolejnych
okresach nie dłuższych niż 6 miesięcy.
3.
Sankcje pieniężne za niezrealizowanie poszczególnych etapów przedsięwzięcia nie mogą
być niższe niż 10% przewidywanych kosztów danego etapu.
4.
Odroczenie terminu płatności opłat za korzystanie ze środowiska może dotyczyć najwyżej
70% ich przewidywanej wysokości.
Art. 428.
1.
Wszczęcie postępowania negocjacyjnego dotyczącego treści programu dostosowawczego
następuje w drodze postanowienia marszałka województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5..
2.
Odmowa wszczęcia postępowania negocjacyjnego następuje w drodze decyzji, jeżeli wnioskodawca
nie spełnia warunków wymaganych ustawą.
Art. 429.
Z zastrzeżeniem art. 424 ust. 2 i art. 427 ust. 2-4, przedmiotem negocjacji mogą być:
1)
terminy realizacji poszczególnych przedsięwzięć;
2)
warunki emisji w okresie realizacji programu dostosowawczego;
3)
termin i wyrażony procentowo zakres odroczenia opłat za korzystanie ze środowiska;
4)
wysokość sankcji pieniężnych.
Art. 430.
1.
Negocjacje o ustalenie treści programu dostosowawczego toczą się pomiędzy prowadzącym
instalację a komisją negocjacyjną, zwaną dalej „komisją”.
2.
Koszty postępowania negocjacyjnego obciążają prowadzącego instalację ubiegającego
się o ustalenie programu dostosowawczego; należności z ich tytułu są uiszczane na
rachunek właściwego marszałka województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5..
3.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów, określi, w drodze rozporządzenia, zryczałtowany koszt postępowania negocjacyjnego.
4.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone:
1)
kwota opłaty podstawowej;
2)
współczynniki różnicujące wysokość opłaty w zależności od rodzaju instalacji objętej
postępowaniem.
5.
Poniesienie kosztów, o których mowa w ust. 2, nie zwalnia z obowiązku wniesienia opłaty,
o której mowa w art. 210 ust. 1.
Art. 431.
Negocjując treść programu dostosowawczego, komisja powinna uwzględnić w szczególności:
1)
potrzebę jak najszybszego dostosowania instalacji do wymagań wynikających z najlepszych
dostępnych technik oraz usunięcia szkód w środowisku spowodowanych eksploatacją instalacji;
2)
aktualny stan środowiska na terenie, na którym prowadzona jest eksploatacja instalacji;
3)
ewentualne skutki dopuszczenia czasowych odstępstw od powszechnie obowiązujących warunków
emisji;
4)
przyjęte na podstawie ustaw programy działań w zakresie ochrony środowiska, a w szczególności
te, o których mowa w art. 17, 91 ust. 1 i art. 119 ust. 1;
5)
potrzebę ułatwienia realizacji przedsięwzięć, w szczególności poprzez odraczanie opłat
za korzystanie ze środowiska, jednak wyłącznie w zakresie niezbędnym do szybkiej ich
realizacji;
6)
sytuację ekonomiczno-finansową wnioskodawcy i faktyczne możliwości zrealizowania zaplanowanych
przedsięwzięć;
7)
zapewnienie możliwości funkcjonowania podmiotu korzystającego ze środowiska w okresie
realizacji programu.
Art. 432.
1.
Negocjacje są prowadzone w trakcie posiedzeń, do których stosuje się odpowiednio przepisy
Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące rozprawy administracyjnej.
2.
Negocjacje prowadzi przewodniczący składu komisji.
3.
Stanowisko komisji w trakcie negocjacji jest ustalane w drodze głosowania, zwykłą
większością głosów.
4.
W razie równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego.
Art. 433.
Negocjacje nie mogą trwać dłużej niż 2 miesiące od daty wyznaczenia pierwszego posiedzenia
negocjacyjnego.
Art. 434.
W razie nieuzyskania w terminie, o którym mowa w art. 433, porozumienia pomiędzy komisją
a prowadzącym instalację co do treści programu dostosowawczego przewodniczący zwraca
sprawę marszałkowi województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5., który w drodze decyzji odmawia ustalenia programu dostosowawczego.
Art. 435.
1.
Zawarcie porozumienia dotyczącego treści programu dostosowawczego jest stwierdzane
protokołem podpisanym przez uczestników negocjacji.
2.
Przewodniczący składu komisji niezwłocznie przesyła marszałkowi województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. uzgodniony program dostosowawczy oraz protokół, o którym mowa w ust. 1.
3.
Po otrzymaniu programu dostosowawczego i protokołu marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5., w drodze decyzji, zatwierdza program dostosowawczy oraz wydaje pozwolenie zintegrowane
na warunkach określonych w programie dostosowawczym.
4.
Program dostosowawczy stanowi integralną część decyzji w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego.
5.
W decyzji o wydaniu pozwolenia zintegrowanego marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. dodatkowo:
1)
zobowiązuje prowadzącego instalację do realizacji programu dostosowawczego;
2)
wskazuje obowiązek poniesienia sankcji wskazanych w programie w przypadku niezrealizowania
jego postanowień;
3)
orzeka o odroczeniu terminu płatności opłat za korzystanie ze środowiska w procencie
uzgodnionym w programie dostosowawczym na okres realizacji programu dostosowawczego.
6.
Marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5., w drodze decyzji, odmawia wydania pozwolenia zintegrowanego, jeżeli stwierdzi, że:
1)
pomimo zrealizowania uzgodnionego programu dostosowawczego instalacja nie spełni wymagań
wynikających z najlepszych dostępnych technik;
2)
uzgodniony program nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 424 ust. 2 i art. 427
ust. 2-4.
Art. 436.
1.
Pozwolenie wydane po przeprowadzeniu postępowania negocjacyjnego w zakresie realizowanego
programu dostosowawczego może być, z zastrzeżeniem ust. 2, zmienione, po przeprowadzeniu
postępowania negocjacyjnego, jeżeli:
1)
prowadzący instalację przedstawi rozwiązanie korzystniejsze z punktu widzenia ochrony
środowiska;
2)
konieczność zmian wynika ze zmian regulacji prawnych normujących zagadnienia objęte
programem.
2.
Zmiana warunków pozwolenia nie może powodować przedłużenia terminu realizacji poszczególnych
przedsięwzięć objętych programem dostosowawczym.
Dział III
Komisja negocjacyjna
Art. 437.
1.
Po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 428 ust. 1, marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5. powołuje komisję do prowadzenia negocjacji o ustalenie treści programu dostosowawczego.
2272)W brzmieniu ustalonym przez art. 19 pkt 11 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r..
W skład komisji wchodzi po jednej osobie delegowanej przez wojewódzkiego inspektora
ochrony środowiska, marszałka województwa i wójta, burmistrza lub prezydenta miasta,
z zastrzeżeniem ust. 3, dysponującej wiedzą fachową w dziedzinie ochrony środowiska.
3.
Jeżeli instalacja położona jest na terenie kilku gmin, w miejsce osoby delegowanej
przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta w skład komisji wchodzi osoba delegowana
przez starostę.
4.
Przewodniczącym składu komisji jest osoba delegowana przez marszałka województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5..
5.
Członkowie komisji za udział w jej pracach otrzymują zryczałtowane wynagrodzenie.
6.
Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów, określi, w drodze rozporządzenia, zryczałtowaną wysokość wynagrodzenia członków
komisji negocjacyjnej.
7.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, ustalona zostanie wysokość wynagrodzenia
przewodniczącego oraz pozostałych członków komisji za udział w jednym postępowaniu.
8.
Techniczną obsługę pracy komisji zapewnia marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5..
Art. 438.
1.
Członkowie komisji w zakresie prowadzonych negocjacji nie mogą być związani poleceniami
służbowymi.
2.
Do członków komisji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wyłączenia pracownika.
3.
Komisja ma prawo żądania od organów administracji informacji mogących mieć istotne
znaczenie dla rozpatrywanej sprawy.
Dział IV
Skutki prawne wszczęcia postępowania negocjacyjnego oraz ustalenia programu dostosowawczego
Art. 439.
W razie wszczęcia postępowania negocjacyjnego podlegają zawieszeniu postępowania w
przedmiocie wydania decyzji, o których mowa w art. 362 ust. 1, art. 365 ust. 1 pkt
1 i art. 367 ust. 1, do czasu wydania ostatecznej decyzji kończącej postępowanie w
przedmiocie wydania pozwolenia zintegrowanego.
Art. 440.
1.
Do opłat, których termin płatności został odroczony w trybie art. 435 ust. 5 pkt 3,
stosuje się przepisy art. 319-321.
2.
Decyzje w sprawie zmniejszania, umarzania albo podwyższania opłat wydaje marszałek
województwa.
Art. 441.
1.
Marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5., w razie stwierdzenia, iż nie został zrealizowany określony etap programu dostosowawczego,
nałoży, w drodze decyzji, obowiązek zapłaty sankcji pieniężnej, ustalonej w programie
dostosowawczym na rzecz gminnego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej właściwego
ze względu na miejsce, gdzie znajduje się instalacja objęta programem dostosowawczym.
2.
Do należności z tytułu obowiązku zapłaty sankcji pieniężnej, o której mowa w ust.
1, stosuje się przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia
organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5..
3.
Jeżeli instalacja objęta programem dostosowawczym znajduje się na terenie więcej niż
jednej gminy, w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się wielkość wpłat na poszczególne
gminne fundusze uwzględniając proporcje terenu, w jakich zakład zawierający instalację
objętą programem znajduje się na obszarze poszczególnych gmin.
4.
W razie stwierdzenia, iż określony etap nie został zrealizowany pomimo upływu okresu
6 miesięcy od przewidywanego w programie dostosowawczym terminu, marszałek województwa39)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5., z zastrzeżeniem ust. 5, wyda decyzję o uchyleniu pozwolenia zintegrowanego wydanego
w wyniku postępowania negocjacyjnego.
5.
Uchylenie pozwolenia zintegrowanego wydanego w wyniku postępowania negocjacyjnego
zwalnia z obowiązku zapłaty sankcji pieniężnych za niezrealizowanie etapów kończących
się po dniu uchylenia pozwolenia.
Tytuł IX
Przepis końcowy
Art. 442.
Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w odrębnej ustawie.274)Ustawa weszła w życie z dniem 1 października 2001 r., z wyjątkiem art. 201-219, 272-321
i art. 401 ust. 2, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., zgodnie z art.
1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska,
ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085), która
weszła w życie z dniem 1 października 2001 r.
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw
Wspólnot Europejskich:
Dane dotyczące aktów prawa Unii Europejskiej ogłoszonych przed dniem 1 maja 2004 r.,
zamieszczone w niniejszej ustawie, dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej - wydanie specjalne.
1)
dyrektywy Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów
odpadowych ,
2)
dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów ,
3)
dyrektywy Rady 78/176/EWG z dnia 20 lutego 1978 r. w sprawie odpadów pochodzących
z przemysłu ditlenku tytanu ,
4)
dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa ,
5)
dyrektywy Rady 84/360/EWG z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie zwalczania zanieczyszczeń
powietrza przez zakłady przemysłowe ,
6)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie
oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko ,
7)
dyrektywy Rady 87/217/EWG z dnia 19 marca 1987 r. w sprawie ograniczania zanieczyszczenia
środowiska azbestem i zapobiegania temu zanieczyszczeniu ,
8)
dyrektywy Rady 88/609/EWG z dnia 24 listopada 1988 r. w sprawie ograniczenia emisji
niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania ,
9)
dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji
o środowisku ,
10)
dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej
sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska ,
11)
dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych
oraz dzikiej fauny i flory ,
12)
dyrektywy Rady 92/112/EWG z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie procedur harmonizacji
programów mających na celu ograniczanie i ostateczną eliminację zanieczyszczeń powodowanych
przez odpady pochodzące z przemysłu dwutlenku tytanu ,
13)
dyrektywy Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych
bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT) ,
14)
dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania
zanieczyszczeniom i ich kontroli ,
15)
dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością
otaczającego powietrza ,
16)
dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli zagrożeń niebezpieczeństwa
poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi ,
17)
dyrektywy Rady 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych
związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych
czynności i w niektórych urządzeniach ,
18)
dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do wartości dopuszczalnych
dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym
powietrzu ,
19)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/94/WE z dnia 13 grudnia 1999 r. odnoszącej
się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2 w odniesieniu
do obrotu nowymi samochodami osobowymi ,
20)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w
sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji ,
21)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/69/WE z dnia 16 listopada 2000 r. dotyczącej
wartości dopuszczalnych benzenu i tlenku węgla w otaczającym powietrzu ,
22)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/76/WE z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie
spalania odpadów ,
23)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/42/WE z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie
oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko ,
24)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/80/WE z dnia 23 października 2001 r.
w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów
energetycznego spalania ,
25)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/3/WE z dnia 12 lutego 2002 r. odnoszącej
się do ozonu w otaczającym powietrzu ,
26)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/49/WE z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej
się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku ,
27)
dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w
sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) ,
28)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/35/WE z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej
udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w
zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu
do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE ,
29)
postanowienia dyrektywy 2004/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w
sprawie arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych
w otaczającym powietrzu ,
30)
postanowienia rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia
2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń
i zmieniającego dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE .
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu
szkodom w środowisku i Ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493), która weszła w życie
z dniem 30 kwietnia 2007 r.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r.
Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 149, poz. 1078, Nr 218, poz. 1592 i Nr 220, poz. 1600 oraz
z 2007 r. Nr 25, poz. 162.
4)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i
Nr 130, poz. 1087 oraz z 2007 r. Nr 75, poz. 493, Nr 176, poz. 1238 i Nr 181, poz.
1286.
5)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r.
o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr
88, poz. 587), która weszła w życie z dniem 19 sierpnia 2007 r.
6)
Przez art. 1 pkt 3 lit. d ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony
środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954), która weszła w
życie z dniem 28 lipca 2005 r.
7)
Przez art. 1 pkt 3 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
8)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
10)
W brzmieniu ustalonym przez art. 44 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu
(Dz. U. Nr 147, poz. 1033), która weszła w życie z dniem 15 listopada 2007 r.
11)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r.
Nr 267, poz. 2255, z 2006 r. Nr 170, poz. 1217 i Nr 227, poz. 1658 oraz z 2007 r.
Nr 21, poz. 125, Nr 64, poz. 427, Nr 75, poz. 493, Nr 88, poz. 587, Nr 147, poz. 1033,
Nr 176, poz. 1238, Nr 181, poz. 1286 i Nr 231, poz. 1704.
12)
Dodany przez art. 32 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
13)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
14)
Przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 3 października 2003 r. o zmianie ustawy -
Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 190, poz. 1865),
która weszła w życie z dniem 8 grudnia 2003 r.
15)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
16)
Przez art. 40 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania
i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721), która
weszła w życie z dniem 25 maja 2003 r.
17)
Przez art. 32 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
18)
W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
19)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
20)
Dodana przez art. 1 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
21)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r.
Nr 133, poz. 934, Nr 170, poz. 1217, Nr 190, poz. 1399 i Nr 249, poz. 1834 oraz z
2007 r. Nr 21, poz. 125 i Nr 82, poz. 556.
22)
Dodany przez art. 32 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2; w brzmieniu
ustalonym przez art. 23 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw
w związku z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr
176, poz. 1238), która weszła w życie z dniem 10 października 2007 r.
23)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271,
z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565 i Nr 132, poz. 1110.
24)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1996 r. Nr 156, poz. 775, z
1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 769, z 1998 r. Nr 99, poz. 632 i Nr 106, poz.
668, z 2001 r. Nr 100, poz. 1080, z 2003 r. Nr 217, poz. 2125, z 2004 r. Nr 273, poz.
2703, z 2005 r. Nr 163, poz. 1362, z 2006 r. Nr 170, poz. 1217 oraz z 2007 r. Nr 166,
poz. 1172.
25)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 153, poz. 1271, z 2004 r. Nr 25, poz. 219 i Nr 33, poz. 285, z 2006 r. Nr 104,
poz. 708 i 711 oraz z 2007 r. Nr 165, poz. 1170 i Nr 176, poz. 1238.
26)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 69, poz. 627, Nr
96, poz. 959, Nr 171, poz. 1800 i Nr 173, poz. 1808, z 2005 r. Nr 267, poz. 2258,
z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i Nr 191, poz. 1413 oraz z 2007 r. Nr 176, poz. 1238.
27)
Przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie i uchyleniu niektórych
upoważnień do wydawania aktów wykonawczych z zakresu ochrony środowiska i gospodarki
wodnej (Dz. U. Nr 181, poz. 1286), która weszła w życie z dniem 16 października 2007 r.
28)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
29)
Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
30)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 5.
31)
Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
32)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa
w odnośniku 5.
33)
Uchylony przez art. 32 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
34)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret czwarte ustawy, o której mowa
w odnośniku 5.
35)
Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret piąte ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
36)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret szóste ustawy, o której mowa
w odnośniku 5.
37)
Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. a tiret siódme ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
38)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 5.
39)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji
terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
40)
Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
41)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
42)
Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
43)
Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
44)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
45)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
46)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 41 i Nr
141, poz. 1492, z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 130, poz. 1087, z 2006 r. Nr 45, poz.
319 i Nr 225, poz. 1635 oraz z 2007 r. Nr 127, poz. 880.
47)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
48)
Dodany przez art. 1 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
49)
Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
50)
Przez art. 1 pkt 19 lit. e tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
51)
Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
52)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r.
Nr 170, poz. 1217 oraz z 2007 r. Nr 88, poz. 587, Nr 99, poz. 665, Nr 127, poz. 880,
Nr 191, poz. 1373 i Nr 247, poz. 1844.
53)
Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
54)
Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. b tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
55)
Uchylony przez art. 32 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
56)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r.
Nr 175, poz. 1462, z 2006 r. Nr 12, poz. 63 oraz z 2007 r. Nr 75, poz. 493, Nr 80,
poz. 541 i Nr 191, poz. 1374.
57)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r.
Nr 157, poz. 1315, Nr 167, poz. 1399 i Nr 175, poz. 1460 i 1462, z 2006 r. Nr 227,
poz. 1658 i Nr 245, poz. 1775 oraz z 2007 r. Nr 59, poz. 405, Nr 64, poz. 427 i Nr
181, poz. 1286.
58)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r.
Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 155, poz. 1297 i Nr 172, poz. 1440, z 2006 r. Nr 12,
poz. 61 oraz z 2007 r. Nr 23, poz. 136 i Nr 99, poz. 666.
59)
Tytuł ustawy w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 października
2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 220, poz.
1601), która weszła w życie z dniem 16 grudnia 2006 r.
60)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 217, poz. 2124,
z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 267, poz. 2251, z 2006 r. Nr 220, poz. 1601 oraz z
2007 r. Nr 23, poz. 136 i Nr 112, poz. 767.
61)
Dodany przez art. 3 ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie
kolejowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 191, poz. 1374), która weszła w
życie z dniem 2 listopada 2007 r.
62)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
63)
Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
64)
Przez art. 40 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 16.
65)
Przez art. 1 pkt 19 lit. g ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
66)
Przez art. 1 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
67)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 5.
68)
Dodany przez art. 1 pkt 13 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
69)
Dodany przez art. 1 pkt 13 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
70)
Dodany przez art. 1 pkt 13 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
71)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 5.
72)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa
w odnośniku 5.
73)
Przez art. 1 pkt 14 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
74)
Dodany przez art. 1 pkt 14 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
75)
Przez art. 1 pkt 21 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
75a)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 5.
76)
Dodany przez art. 1 pkt 15 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
77)
Przez art. 1 pkt 15 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
78)
Dodany przez art. 1 pkt 15 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
79)
Przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
80)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
81)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 5.
82)
Przez art. 1 pkt 17 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
83)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
84)
Dodany przez art. 1 pkt 17 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
85)
Dodany przez art. 1 pkt 17 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
86)
Przez art. 1 pkt 24 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
87)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 lit. f ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
88)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
89)
Przez art. 1 pkt 18 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
90)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa
w odnośniku 5.
91)
Dodany przez art. 1 pkt 18 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie
z dniem 2 czerwca 2007 r.
92)
Przez art. 1 pkt 25 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
93)
Przez art. 1 pkt 25 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
94)
Przez art. 40 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.
95)
Przez art. 40 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.
96)
Dodany przez art. 1 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
97)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
98)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r.
Nr 104, poz. 708, Nr 143, poz. 1032, Nr 170, poz. 1217, Nr 171, poz. 1225 i Nr 220,
poz. 1600 oraz z 2007 r. Nr 176, poz. 1238.
99)
Przez art. 40 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.
100)
Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
101)
Dodany przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
102)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
103)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
104)
Przez art. 1 pkt 34 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
105)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
106)
Dodany przez art. 1 pkt 24 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
107)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
108)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
109)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
110)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
111)
Przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
112)
Przez art. 1 pkt 29 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
113)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
114)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. b ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
115)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
116)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. d ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
117)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
118)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2000 r.
Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 81, poz. 875, Nr 110, poz. 1189 i Nr 115, poz. 1229,
z 2004 r. Nr 92, poz. 880, z 2005 r. Nr 130, poz. 1087i Nr 175, poz. 1462 oraz z 2007 r.
Nr 21, poz. 125.
120)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r.
Nr 100, poz. 1085, Nr 110, poz. 1189 i Nr 145, poz. 1623, z 2002 r. Nr 130, poz. 1112
oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717, Nr 162, poz. 1568 i Nr 203, poz. 1966.
119)
Utraciła moc z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art. 161 ustawy z dnia 16 kwietnia
2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880), która weszła w życie z dniem
1 maja 2004 r.
121)
Utraciła moc z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art. 72 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r.
o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.
122)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r.
Nr 69, poz. 625, Nr 92, poz. 880 i Nr 96, poz. 959, z 2005 r. Nr 33, poz. 289 i Nr
175, poz. 1462 oraz z 2006 r. Nr 249, poz. 1830.
123)
Dodany przez art. 1 pkt 31 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
124)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 32 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
125)
Przez art. 1 pkt 39 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
126)
Dodany przez art. 1 pkt 32 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
127)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
128)
Dodany przez art. 1 pkt 33 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
129)
Dodany przez art. 1 pkt 34 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
130)
Dodany przez art. 1 pkt 34 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
131)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 34 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
132)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 35 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
133)
Przez art. 1 pkt 35 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
134)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
135)
Przez art. 1 pkt 36 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
136)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
137)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 5.
138)
Przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
139)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret trzecie ustawy, o której mowa
w odnośniku 5.
140)
Dodany przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
141)
Dodany przez art. 1 pkt 36 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
142)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
143)
W brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
144)
W brzmieniu ustalonym przez art. 8 zmianę 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
5; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
145)
Dodany przez art. 1 pkt 38 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
146)
Dodany przez art. 1 pkt 39 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
147)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 41 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
148)
Dodany przez art. 1 pkt 41 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
149)
Dodany przez art. 1 pkt 41 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
150)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 41 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
151)
W brzmieniu ustalonym przez art. 19 pkt 3 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
152)
Przez art. 32 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
153)
Przez art. 32 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
154)
Przez art. 32 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
155)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 42 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
156)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 43 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
157)
Przez art. 1 pkt 44 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
158)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 44 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
159)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 44 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
160)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 45 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
161)
Przez art. 1 pkt 45 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
162)
W brzmieniu ustalonym przez art. 19 pkt 4 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
163)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 46 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
164)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r.
Nr 281, poz. 2782, z 2005 r. Nr 130, poz. 1087, Nr 169, poz. 1420 i Nr 175, poz. 1459,
z 2006 r. Nr 64, poz. 456, Nr 104, poz. 708 i Nr 220, poz. 1600 i 1601 oraz z 2007 r.
Nr 173, poz. 1218.
165)
W brzmieniu ustalonym przez art. 19 pkt 5 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
166)
Przez art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony
środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 49, poz. 464), który wszedł w życie
z dniem 10 kwietnia 2004 r.
167)
Przez art. 1 pkt 60 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
168)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 47 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
169)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r.
Nr 64, poz. 565 i Nr 267, poz. 2258, z 2006 r. Nr 170, poz. 1217, Nr 235, poz. 1700
i Nr 249, poz. 1832 i 1834 oraz z 2007 r. Nr 21, poz. 124 i Nr 192, poz. 1381.
170)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1085,
Nr 123, poz. 1350 i Nr 125, poz. 1367, z 2002 r. Nr 135, poz. 1145 i Nr 142, poz.
1187, z 2003 r. Nr 189, poz. 1852, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 121, poz. 1263,
z 2005 r. Nr 179, poz. 1485, z 2006 r. Nr 171, poz. 1225 oraz z 2007 r. Nr 176, poz.
1238.
171)
Dodany przez art. 1 pkt 47 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie
z dniem 1 stycznia 2008 r.
172)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2703,
z 2005 r. Nr 163, poz. 1362 i Nr 267, poz. 2258, z 2006 r. Nr 12, poz. 66, Nr 104,
poz. 708 i 711, Nr 170, poz. 1217, Nr 220, poz. 1600, Nr 235, poz. 1700 i Nr 249,
poz. 1834, z 2007 r. Nr 23, poz. 137, Nr 50, poz. 331 i Nr 82, poz. 556 oraz z 2008 r.
Nr 17, poz. 101.
173)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
174)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 49 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
175)
Dodany przez art. 1 pkt 50 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
176)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 50 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
177)
Dodany przez art. 1 pkt 50 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie
z dniem 1 stycznia 2008 r.
178)
W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
179)
Dodany przez art. 1 pkt 51 ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem
1 stycznia 2008 r.
180)
Przez art. 1 pkt 71 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
181)
Przez art. 1 pkt 72 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
182)
Dodany przez art. 1 pkt 52 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
183)
Przez art. 1 pkt 74 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
184)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
185)
W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
186)
Dodany przez art. 32 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
187)
Przez art. 1 pkt 77 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
188)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
189)
Przez art. 1 pkt 79 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
190)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 55 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
191)
Dodany przez art. 1 pkt 55 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
192)
Przez art. 1 pkt 80 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
193)
Przez art. 1 pkt 82 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
194)
Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. WE L 156 z 25.06.2003, WE
L 275 z 25.10.2003 oraz WE L 284 z 31.10.2003.
195)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 56 lit. a ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
196)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 56 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
197)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 56 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
198)
Przez art. 1 pkt 44 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 14.
199)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 57 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
200)
Przez art. 44 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zmianie ustawy o finansach
publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 273, poz. 2703), która weszła
w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.
201)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 58 lit. a ustawy,
o której mowa w odnośniku 5.
202)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 58 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
203)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 59 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
204)
Utraciła moc z dniem 2 października 2005 r. na podstawie art. 65 ustawy z dnia 28
lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej
oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399), która weszła w życie z dniem
2 października 2005 r.
205)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z
1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1998 r. Nr 162, poz. 1116 oraz
z 2000 r. Nr 120, poz. 1268.
206)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 60 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
5.
207)
Przez art. 1 pkt 60 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
208)
Przez art. 1 pkt 50 ustawy, o której mowa w odnośniku 14.
209)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 61 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
210)
Przez art. 1 pkt 93 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
211)
Dodany przez art. 1 pkt 62 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
212)
Zmiany wymienionego dekretu zostały ogłoszone w Dz. U. z 1959 r. Nr 27, poz. 167,
z 1970 r. Nr 16, poz. 138, z 1983 r. Nr 44, poz. 200, z 1996 r. Nr 106, poz. 496,
z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2007 r. Nr 89, poz. 590.
213)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r.
Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 133, poz. 935, Nr 157, poz. 1119 i Nr 187, poz. 1381 oraz
z 2007 r. Nr 89, poz. 589, Nr 115, poz. 794, Nr 176, poz. 1243 i Nr 192, poz. 1378.
214)
Przez art. 1 pkt 18 lit. d ustawy z dnia 24 lutego 2006 r. o zmianie ustawy - Prawo
ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 50, poz. 360), która weszła
w życie z dniem 29 czerwca 2006 r.
215)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r.
Nr 52, poz. 452, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, z 2005 r. Nr 100, poz. 835 i 836, z 2006 r.
Nr 191, poz. 1410 oraz z 2007 r. Nr 89, poz. 590.
216)
Dodany przez art. 1 pkt 63 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
217)
Dodany przez art. 1 pkt 64 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
218)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 65 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
219)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
27.
220)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
27.
221)
Wysokość stawek opłat ogłasza minister właściwy do spraw środowiska na podstawie art.
291 ust. 2 ustawy.
222)
Dodana przez art. 1 pkt 66 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
223)
Przez art. 1 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o zmianie ustawy - Prawo
ochrony środowiska i ustawy - Prawo wodne (Dz. U. Nr 233, poz. 1957), która weszła
w życie z dniem 12 stycznia 2003 r.
224)
Przez art. 1 pkt 106 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
225)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 67 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
226)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 68 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
227)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r.
Nr 163, poz. 1362 i Nr 180, poz. 1494, z 2006 r. Nr 170, poz. 1217 i Nr 249, poz.
1834 oraz z 2007 r. Nr 176, poz. 1238.
228)
Stawki kar określa Rada Ministrów na podstawie ust. 2.
229)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 69 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
230)
Przez art. 32 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
231)
W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
232)
Przez art. 32 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
233)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 70 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
234)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 71 ustawy, o której
mowa w odnośniku 5.
235)
Dodany przez art. 19 pkt 6 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; wszedł
w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
236)
Dodany przez art. 19 pkt 7 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; wszedł
w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
237)
W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
238)
W brzmieniu ustalonym przez art. 19 pkt 8 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza
w odnośniku 39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
239)
Dodany przez art. 19 pkt 8 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39;
wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
240)
Dodany przez art. 1 pkt 72 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
241)
Dodany przez art. 19 pkt 8 lit. c ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39;
w brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł
w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
242)
Przez art. 40 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.
243)
W brzmieniu ustalonym przez art. 19 pkt 9 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
244)
W brzmieniu ustalonym przez art. 19 pkt 10 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
245)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy
- Prawo energetyczne, ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o systemie oceny
zgodności (Dz. U. Nr 21, poz. 124), która weszła w życie z dniem 24 lutego 2007 r.
246)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r.
Nr 104, poz. 708, Nr 158, poz. 1123 i Nr 170, poz. 1217 oraz z 2007 r. Nr 21, poz.
124, Nr 52, poz. 343, Nr 115, poz. 790 i Nr 130, poz. 905.
247)
Dodany przez art. 87 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym
i elektronicznym (Dz. U. Nr 180, poz. 1495), która weszła w życie z dniem 21 października
2005 r.; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
248)
Dodany przez art. 34 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach
ciekłych (Dz. U. Nr 169, poz. 1199), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
249)
Dodany przez art. 38 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu
odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859), która weszła w życie z dniem 12 lipca 2007 r.
250)
Dodany przez art. 1 pkt 73 ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem
2 czerwca 2007 r.
251)
Dodany przez art. 1 pkt 73a ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z
dniem 2 czerwca 2007 r.
252)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 87 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
247; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
253)
Dodany przez art. 87 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 247; wszedł w
życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
254)
Dodany przez art. 38 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 249.
255)
Dodany przez art. 1 pkt 74 ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem
2 czerwca 2007 r.
256)
Dodany przez art. 34 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 248.
257)
Ustawa utraciła moc z dniem 15 stycznia 2004 r. na podstawie art. 15 ustawy z dnia
28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących
z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr
229, poz. 2273), który wszedł w życie z dniem 15 stycznia 2004 r.
258)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 75 ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł
w życie z dniem 2 czerwca 2007 r.
259)
Dodany przez art. 1 pkt 76 ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem
2 czerwca 2007 r.
260)
Przez art. 1 pkt 128 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
261)
Dodany przez art. 1 pkt 77 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie
z dniem 2 czerwca 2007 r.
262)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r.
Nr 123, poz. 1291, Nr 145, poz. 1537 i Nr 281, poz. 2785 oraz z 2005 r. Nr 78, poz.
684 i Nr 183, poz. 1538.
263)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 77 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
5; wszedł w życie z dniem 2 czerwca 2007 r.
264)
Przez art. 1 pkt 130 lit. h ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wszedł w życie z
dniem 1 stycznia 2006 r.
265)
Dodany przez art. 1 pkt 78 ustawy, o której mowa w odnośniku 5; wszedł w życie z dniem
2 czerwca 2007 r.
266)
W brzmieniu ustalonym przez art. 58 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym
zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217), która
weszła w życie z dniem 27 października 2006 r.
267)
Przez art. 58 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 266.
268)
Dodany przez art. 87 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 247; wszedł w życie z
dniem 1 stycznia 2008 r.
269)
W brzmieniu ustalonym przez art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2006 r. o zmianie
ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1832),
która weszła w życie z dniem 29 grudnia 2006 r.
270)
Dodany przez art. 10 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 269.
271)
Przez art. 44 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 200.
272)
W brzmieniu ustalonym przez art. 19 pkt 11 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza
w odnośniku 39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
273)
Przez art. 19 pkt 11 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 39; wszedł
w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.
274)
Ustawa weszła w życie z dniem 1 października 2001 r., z wyjątkiem art. 201-219, 272-321
i art. 401 ust. 2, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., zgodnie z art.
1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska,
ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085), która
weszła w życie z dniem 1 października 2001 r.