Rozdział 1

Przepisy ogólne Art. 1. 1. Zakład opieki zdrowotnej jest wyodrębnionym organizacyjnie zespołem osób i środków majątkowych utworzonym i utrzymywanym w celu udzielania świad- czeń zdrowotnych i promocji zdrowia. 2. Zakład opieki zdrowotnej może być również utworzony i utrzymywany w celu: 1) prowadzenia badań naukowych i prac badawczo-rozwojowych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia; 2) realizacji zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia. 3. Zakład opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 1, może uczestniczyć, a zakła- dy określone w ust. 2 uczestniczą w przygotowywaniu osób do wykonywania zawodu medycznego i kształcenia osób wykonujących zawód medyczny na za- sadach określonych w odrębnych przepisach. 4. Zakład opieki zdrowotnej ani inne podmioty na terenie zakładu opieki zdrowot- nej nie mogą prowadzić działalności uciążliwej dla pacjenta lub przebiegu le- czenia albo innej działalności, która nie służy zaspokajaniu potrzeb pacjenta i realizacji jego praw, w szczególności reklamy lub akwizycji skierowanych do pacjenta oraz działalności polegającej na świadczeniu usług pogrzebowych. 5. Na terenie publicznego zakładu opieki zdrowotnej: 1) zakłady opieki zdrowotnej utworzone przez spółki, stowarzyszenia lub fun- dacje, 2) lekarze lub lekarze stomatolodzy¹⁾ wykonujący zawód w formie indywidual- nej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej lub grupowej praktyki lekarskiej, 3) pielęgniarki lub położne wykonujące zawód w formie indywidualnej prak- tyki pielęgniarki lub położnej, indywidualnej specjalistycznej praktyki pie- lęgniarki lub położnej, a także grupowej praktyki pielęgniarek lub położ- nych, 4) inne podmioty – nie mogą prowadzić działalności polegającej na udzielaniu takich samych świadczeń zdrowotnych, które są udzielane przez ten zakład, z wyjątkiem świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej i stomatologii. Art. 2. 1. Zakładem opieki zdrowotnej jest: 1) szpital, zakład opiekuńczo-leczniczy, zakład pielęgnacyjno-opiekuńczy, sa- natorium, prewentorium, hospicjum stacjonarne, inny niewymieniony z na- zwy zakład przeznaczony dla osób, których stan zdrowia wymaga udziela- nia całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych w odpowied- nio urządzonym, stałym pomieszczeniu; 2) przychodnia, ośrodek zdrowia, poradnia, ambulatorium; 3) pogotowie ratunkowe; 4) medyczne laboratorium diagnostyczne; 5) pracownia protetyki stomatologicznej i ortodoncji; 6) zakład rehabilitacji leczniczej; Przepis uchylający

Rozdział 1a

(uchylony)

Rozdział 2

Szpitale Art. 20. 1. Szpital zapewnia przyjętemu pacjentowi: 1) świadczenia zdrowotne; 2) produkty lecznicze oraz wyroby medyczne, wyposażenie wyrobów medycz- nych, wyroby medyczne do diagnostyki in vitro, wyposażenie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro oraz aktywne wyroby medyczne do im- plantacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyro- bach medycznych; 3) pomieszczenie i wyżywienie odpowiednie do stanu zdrowia. 2. W razie pogorszenia się stanu zdrowia chorego powodującego zagrożenie życia lub w razie jego śmierci, szpital jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić wskazaną przez chorego osobę lub instytucję, przedstawiciela ustawowego albo opiekuna faktycznego. Art. 20a. W szpitalu posiadającym więcej niż 150 łóżek tworzy się aptekę szpitalną. Art. 21. Do udzielania świadczeń zdrowotnych w sytuacji ograniczonych możliwości udzie- lenia odpowiednich świadczeń stosuje się przepisy art. 20–23 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków pu- blicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135, z późn. zm.³). Art. 21a. 1. Dzieci narodzone w szpitalu oraz dzieci w wieku do 7 lat przyjmowane do szpi- tala zaopatrywane są w znaki tożsamości. 2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegó- łowe warunki i tryb zaopatrywania dzieci, o których mowa w ust. 1, w znaki tożsamości oraz zasady postępowania w razie stwierdzenia braku tych znaków. Art. 22. 1. Wypisanie ze szpitala, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, następuje: 1) gdy stan zdrowia nie wymaga dalszego leczenia w szpitalu; 2) na żądanie osoby przebywającej w szpitalu lub jej przedstawiciela ustawowe- go; 3) gdy osoba przebywająca w szpitalu w sposób rażący narusza regulamin po- rządkowy, a nie zachodzi obawa, że odmowa lub zaprzestanie udzielania świadczeń może spowodować bezpośrednie niebezpieczeństwo dla jej życia lub zdrowia albo życia lub zdrowia innych osób. 2. Jeżeli przedstawiciel ustawowy żąda wypisania ze szpitala osoby, której stan zdrowia wymaga leczenia w szpitalu, kierownik zakładu opieki zdrowotnej lub lekarz przez niego upoważniony może odmówić wypisania do czasu wydania w tej sprawie orzeczenia przez właściwy ze względu na siedzibę zakładu sąd opie- kuńczy, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Właściwy sąd opiekuń- czy zawiadamiany jest niezwłocznie o odmowie wypisania ze szpitala i przyczy- nach odmowy. 3. Osoba występująca o wypisanie ze szpitala na własne żądanie jest informowana przez lekarza o możliwych następstwach zaprzestania leczenia w szpitalu. Osoba ta składa pisemne oświadczenie o wypisaniu ze szpitala na własne żądanie. W przypadku braku takiego oświadczenia lekarz sporządza adnotację w dokumen- tacji medycznej. Art. 23. 1. Jeżeli przedstawiciel ustawowy lub opiekun faktyczny nie odbiera małoletniego lub osoby niezdolnej do samodzielnej egzystencji ze szpitala będącego publicz- nym zakładem opieki zdrowotnej w wyznaczonym terminie, szpital zawiadamia o tym niezwłocznie organ gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu tej osoby oraz organizuje na koszt gminy przewiezienie do miejsca zamieszkania. 2. Pacjent, którego stan zdrowia nie wymaga dalszego leczenia szpitalnego, ponosi koszty pobytu w szpitalu począwszy od terminu określonego przez kierownika zakładu opieki zdrowotnej, niezależnie od uprawnień do bezpłatnych świadczeń określonych w przepisach odrębnych. Art. 24. 1. Zwłoki osoby, która zmarła w szpitalu, mogą być poddane sekcji, w szczególno- ści, gdy zgon tej osoby nastąpi przed upływem 12 godzin od przyjęcia do szpita- la, z zastrzeżeniem ust. 3. 2. Kierownik zakładu, a jeżeli kierownik nie jest lekarzem, to upoważniony przez niego lekarz, na wniosek właściwego ordynatora lub, w razie potrzeby, po zasię- gnięciu jego opinii, zarządza dokonanie lub zaniechanie sekcji. 3. Zwłoki osoby, która zmarła w szpitalu, nie są poddawane sekcji, jeżeli przed- stawiciel ustawowy tej osoby wyraził sprzeciw lub uczyniła to osoba za życia. 4. O zaniechaniu sekcji zwłok z przyczyny określonej w ust. 3 sporządza się adno- tację w dokumentacji medycznej i załącza sprzeciw, o którym mowa w ust. 3. 5. Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się w przypadkach: 1) określonych w Kodeksie postępowania karnego; 2) gdy przyczyny zgonu nie można ustalić w sposób jednoznaczny; 3) określonych w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. 6. W dokumentacji medycznej osoby, która zmarła w szpitalu, sporządza się adno- tację o dokonaniu lub zaniechaniu sekcji zwłok, z odpowiednim uzasadnieniem. Art. 25. 1. Dokonanie sekcji zwłok nie może nastąpić wcześniej niż po upływie 12 godzin od stwierdzenia zgonu. 2. Jeżeli zachodzi potrzeba pobrania ze zwłok komórek, tkanek lub narządów, kie- rownik zakładu, a jeżeli kierownik nie jest lekarzem, to upoważniony przez nie- go lekarz, może zadecydować o dokonaniu sekcji zwłok przed upływem 12 go- dzin, przy zachowaniu zasad i trybu przewidzianych w przepisach o pobieraniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów. Art. 25a. 1. W razie śmierci pacjenta w szpitalu, szpital ma obowiązek należycie przygoto- wać jego zwłoki, w celu ich wydania osobom uprawnionym do pochowania. 2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania szpitala w razie śmierci pacjenta oraz zakres czynności należą- cych do obowiązków szpitala związanych z przygotowaniem zwłok pacjenta do wydania osobom uprawnionym do ich pochowania, uwzględniając konieczność zachowania godności należnej zmarłemu. Art. 26. Przepisy o szpitalach stosuje się odpowiednio do innych zakładów opieki zdrowotnej przeznaczonych dla osób wymagających całodobowych lub całodziennych świad- czeń zdrowotnych, chyba że przepisy ustawy lub innych ustaw stanowią inaczej.

Rozdział 3

Inne zakłady opieki zdrowotnej Art. 27. 1. Przychodnia, ośrodek zdrowia, poradnia i ambulatorium udzielają świadczeń zdrowotnych, które mogą obejmować swoim zakresem świadczenia podstawo- wej i specjalistycznej opieki zdrowotnej, w warunkach ambulatoryjnych lub do- mowych, w miejscu zamieszkania lub pobytu osoby potrzebującej tych świad- czeń. 2. Świadczenia podstawowej opieki zdrowotnej, o której mowa w ust. 1, obejmują swoim zakresem świadczenia profilaktyczne, diagnostyczne, lecznicze, rehabili- tacyjne oraz pielęgnacyjne z zakresu medycyny ogólnej, rodzinnej i pediatrii. Art. 28. 1. Pogotowie ratunkowe udziela świadczeń zdrowotnych w razie wypadku, urazu, porodu, nagłego zachorowania lub nagłego pogorszenia stanu zdrowia, powodu- jących zagrożenie życia. 2. Pogotowie ratunkowe może udzielać świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1, w ramach systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego jako ze- spół ratownictwa medycznego lub lotniczy zespół ratownictwa medycznego na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ra- townictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410). Art. 29. 1. Medyczne laboratorium diagnostyczne udziela świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem badania diagnostyczne, w tym analizy wykonywane w celu rozpoznania stanu zdrowia i ustalenia dalszego postępowania lecznicze- go. Świadczenia te w publicznych zakładach opieki zdrowotnej udzielane są na podstawie skierowania lekarza lub lekarza dentysty albo osoby posiadającej wymagane kwalifikacje na podstawie odrębnych przepisów. 2. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii samorządów zawo- dów medycznych, może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje badań, które mogą być wykonywane w zakładach opieki zdrowotnej wyłącznie na podstawie skierowania lekarza lub lekarza dentysty, uwzględniając wskazania medyczne oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów. Art. 30. Pracownia protetyki stomatologicznej i ortodoncji udziela świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem wykonywanie i naprawę protez i innych przedmio- tów protetycznych oraz ortodontycznych. Świadczenia te udzielane są na podstawie skierowania lekarza dentysty. Art. 31. (uchylony). Art. 32. Zakład rehabilitacji leczniczej udziela świadczeń zdrowotnych, polegających na in- terdyscyplinarnych, kompleksowych działaniach usprawniających, które służą za- chowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia. Świadczenia te udzielane są na pod- stawie skierowania lekarza.

Rozdział 3a

Rejestr usług medycznych Art. 32e. 1. Świadczenia zdrowotne i związane z ich udzielaniem usługi, zwane dalej „usłu- gami medycznymi”, udzielane w publicznych zakładach opieki zdrowotnej oraz przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych na zasadach określonych w art. 35 i 35a, podlegają rejestrowaniu i monitorowaniu w systemie ewidencyjno- informatycznym, zwanym dalej „rejestrem usług medycznych”. 2. W celu, o którym mowa w ust. 1, tworzy się jednostki organizacyjne: 1) centralny rejestr usług medycznych – prowadzony przez ministra właściwego do spraw zdrowia; 2) wojewódzki rejestr usług medycznych – prowadzony przez wojewodę; 3) terenowe rejestry usług medycznych – prowadzone przez jednostki organiza- cyjne, które wskazuje i których obszar działania określa wojewoda. 3. Publiczny zakład opieki zdrowotnej oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, obowiązane są dokumentować udzielenie usługi medycznej w książeczce usług medycznych lub kuponie wolnym. 4. Książeczkę usług medycznych wydaje jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 2 pkt 3. 5. Publiczny zakład opieki zdrowotnej oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, wydają kupon wolny, jeżeli usługa medyczna udzielana jest osobie niemogącej okazać książeczki usług medycznych. 6. Książeczka usług medycznych zawiera numer identyfikacyjny pacjenta. 7. Książeczka usług medycznych nie zastępuje dokumentu uprawniającego do bez- płatnej opieki zdrowotnej przy korzystaniu z usług publicznych zakładów opieki zdrowotnej. 8. W rejestrach usług medycznych, o których mowa w ust. 2, zamieszcza się wykaz osób objętych rejestrem, podmiotów udzielających usługi medyczne oraz wykaz osób zlecających te usługi. 9. (uchylony). Art. 32f. 1. Dane i informacje gromadzone w rejestrach usług medycznych, przekazywane przez podmioty udzielające usług medycznych, są udostępniane organom admi- nistracji rządowej, organom jednostek samorządu terytorialnego, podmiotom, które utworzyły publiczne zakłady opieki zdrowotnej, podmiotom finansującym udzielanie tych usług oraz samorządom zawodów medycznych. Do przekazy- wania danych dotyczących dokumentacji medycznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. 2. (uchylony).

Rozdział 4

Czas pracy pracowników zakładu opieki zdrowotnej Art. 32g. 1. Czas pracy pracowników zatrudnionych w zakładzie opieki zdrowotnej, z za- strzeżeniem art. 32i ust. 1, w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może prze- kraczać 7 godzin 35 minut na dobę i przeciętnie 37 godzin 55 minut na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczenio- wym, z zastrzeżeniem ust. 2–4. 2. Czas pracy pracowników technicznych, obsługi i gospodarczych, w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym. 3. Czas pracy pracowników komórek organizacyjnych (zakładów, pracowni): 1) radiologii, radioterapii, medycyny nuklearnej – stosujących w celach dia- gnostycznych lub leczniczych źródła promieniowania jonizującego, 2) fizykoterapii, patomorfologii, histopatologii, cytopatologii, cytodiagnostyki, medycyny sądowej lub prosektoriów – w zakresie określonym w ust. 5, nie może przekraczać 5 godzin na dobę i przeciętnie 25 godzin na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym. 4. Czas pracy pracowników niewidomych zatrudnionych na stanowiskach wyma- gających kontaktu z pacjentami, w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może przekraczać 6 godzin na dobę i przeciętnie 30 godzin na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym. 5. Czas pracy, o którym mowa w ust. 3, stosuje się do pracowników na stanowi- skach pracy w: 1) komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach): radiologii, radiote- rapii i medycyny nuklearnej, jeżeli do ich podstawowych obowiązków nale- ży: a) stosowanie w celach diagnostycznych lub leczniczych źródeł promie- niowania jonizującego, a w szczególności: wykonujących badania lub zabiegi, asystujących lub wykonujących czynności pomocnicze przy badaniach lub zabiegach, obsługujących urządzenia zawierające źródła promieniowania lub wytwarzające promieniowanie jonizujące, lub wy- konujących czynności zawodowe bezpośrednio przy chorych leczonych za pomocą źródeł promieniotwórczych, lub b) prowadzenie badań naukowych z zastosowaniem źródeł promieniowa- nia jonizującego, lub c) dokonywanie pomiarów dozymetrycznych promieniowania jonizujące- go związanych z działalnością, o której mowa w lit. a i b; 2) komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach) fizykoterapeutycz- nych, jeżeli do ich podstawowych obowiązków należy kontrolowanie tech- niki stosowanych zabiegów lub samodzielne wykonywanie zabiegów; 3) komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach): patomorfologii, hi- stopatologii, cytopatologii i cytodiagnostyki, jeżeli do ich podstawowych obowiązków należy: a) przygotowywanie preparatów lub b) wykonywanie badań histopatologicznych i cytologicznych; 4) komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach): patomorfologii, me- dycyny sądowej oraz prosektoriach, jeżeli do ich podstawowych obowiąz- ków należy: a) wykonywanie sekcji zwłok lub b) wykonywanie badań patomorfologicznych i toksykologicznych, lub c) pomoc przy wykonywaniu sekcji zwłok oraz badań patomorfologicz- nych i toksykologicznych, lub d) pobieranie narządów i tkanek ze zwłok. 6. Okres rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 1–4, nie może przekraczać 3 mie- sięcy.

Rozdział 1

Przepisy ogólne Art. 33. 1. Publiczny zakład opieki zdrowotnej udziela świadczeń zdrowotnych finansowa- nych ze środków publicznych osobom ubezpieczonym oraz innym osobom, uprawnionym do tych świadczeń na podstawie odrębnych przepisów, nieodpłat- nie, za częściową odpłatnością lub całkowitą odpłatnością. 2. (uchylony). 3. (uchylony). 4. Za świadczenia zdrowotne udzielone osobie znajdującej się w stanie nietrzeźwo- ści publiczny zakład opieki zdrowotnej pobiera opłatę niezależnie od uprawnień do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych, jeżeli jedyną i bezpośrednią przyczyną udzielonego świadczenia było zdarzenie spowodowane stanem nietrzeźwości tej osoby. 5. W celu stwierdzenia stanu nietrzeźwości lekarz kieruje osobę określoną w ust. 4 na badanie dla ustalenia zawartości alkoholu we krwi. Odmowa poddania się ta- kiemu badaniu jest brana pod uwagę przy ustalaniu opłaty za udzielenie świad- czenia zdrowotnego, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy. Art. 34. 1. Przy ustalaniu wysokości opłaty za świadczenia zdrowotne udzielane osobom określonym w art. 33 ust. 1 stosuje się ceny urzędowe, jeżeli przepisy odrębne przewidują odpłatność za ich udzielanie. 2. Wysokość opłat za świadczenia zdrowotne udzielane osobom nieuprawnionym w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustala kierownik publicznego zakładu opieki zdrowot- nej, w którym świadczenie jest udzielane. 3. Minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania opłat, o których mowa w ust. 2. Art. 34a. 1. Osoba przebywająca w zakładzie opiekuńczo-leczniczym i pielęgnacyjno- opiekuńczym ponosi koszty wyżywienia i zakwaterowania. Miesięczną opłatę ustala się w wysokości odpowiadającej 250 % najniższej emerytury, z tym że opłata nie może być wyższa niż kwota odpowiadająca 70 % miesięcznego do- chodu, w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej, osoby przebywającej w zakładzie opiekuńczo-leczniczym i pielęgnacyjno-opiekuńczym. 2. Miesięczną opłatę za wyżywienie i zakwaterowanie dziecka przebywającego w zakładzie opiekuńczo-leczniczym i pielęgnacyjno-opiekuńczym ustala się w wy- sokości odpowiadającej 200 % najniższej emerytury, z tym że opłata nie może być wyższa niż kwota odpowiadająca 70 % miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej. 3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb kierowania osób do zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno- opiekuńczych oraz szczegółowe zasady ustalania odpłatności za pobyt w tych zakładach. [Art. 34b. 1. Opłaty za pobyt dziecka w żłobku są ustalane według cen umownych. Opłaty te nie obejmują świadczeń zdrowotnych. 2. Wysokość opłaty określonej w ust. 1 ustala podmiot, który utworzył żłobek.] Przepis uchylający

Rozdział 1a

Formy prowadzenia publicznych zakładów opieki zdrowotnej Art. 35b. 1. Publiczny zakład opieki zdrowotnej, utworzony przez organy i podmioty okre- ślone w art. 8 ust. 1 pkt 1–3b, prowadzony jest w formie samodzielnego zakładu, pokrywającego z posiadanych środków i uzyskiwanych przychodów koszty działalności i zobowiązań, z zastrzeżeniem art. 35c i 35d. 2. Publiczny zakład opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 1, zwany dalej „sa- modzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej”, prowadzi gospodarkę fi- nansową na zasadach określonych w ustawie. 3. Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej podlega obowiązkowi rejestra- cji w Krajowym Rejestrze Sądowym. Z chwilą wpisania do rejestru samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej uzyskuje osobowość prawną. 4. Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej może uzyskać wpis do rejestru, o którym mowa w ust. 3, po uzyskaniu wpisu do rejestru określonego w art. 12. 5. (uchylony). 6. (uchylony). 7. (uchylony). 8. Organ prowadzący rejestr, o którym mowa w art. 12, obowiązany jest zawiado- mić niezwłocznie sąd rejestrowy o wykreśleniu samodzielnego publicznego za- kładu opieki zdrowotnej z rejestru. 9. W przypadku wykreślenia z rejestru, o którym mowa w art. 12, sąd rejestrowy wykreśla samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej z Krajowego Rejestru Sądowego. 10. (uchylony). Art. 35c. 1. Publiczny zakład opieki zdrowotnej, utworzony przez organ określony w art. 8 ust. 1 pkt 1–3, może być prowadzony w formie jednostki budżetowej lub insty- tucji gospodarki budżetowej, jeżeli prowadzenie tego zakładu w formie samo- dzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej byłoby niecelowe lub przed- wczesne. Decyzję w tej sprawie podejmuje organ, który utworzył zakład, po do- konaniu analizy zakresu i charakteru działalności zakładu opieki zdrowotnej w odniesieniu do potrzeb zdrowotnych określonego obszaru lub określonej grupy ludności oraz oceny możliwości pozyskiwania przez zakład opieki zdrowotnej dodatkowych środków finansowych przy nieograniczeniu praw ludności do bez- płatnych świadczeń zdrowotnych określonych w przepisach odrębnych, z zastrzeżeniem art. 35d. 2. Publiczny zakład opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 1, prowadzi gospo- darkę finansową na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240), z zastrzeżeniem art. 50. Art. 35d. Publiczny zakład opieki zdrowotnej, utworzony w celu określonym w art. 1 ust. 2 pkt 1, prowadzony jest w formie przewidzianej w przepisach wymienionych w art. 8a.

Rozdział 2

Tworzenie, statut, przekształcenie i likwidacja publicznego zakładu opieki zdrowotnej oraz łączenie samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej Art. 36. Tworzenie, przekształcenie i likwidacja publicznego zakładu opieki zdrowotnej na- stępuje w drodze rozporządzenia właściwego organu administracji rządowej albo w drodze uchwały właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego, chyba że przepisy ustawy lub przepisy odrębne stanowią inaczej, uwzględniając w szczegól- ności sprawy wskazane w art. 38 i 43 ustawy. Art. 36a. 1. Tworzenie, przekształcenie i likwidacja publicznego zakładu opieki zdrowotnej, dla którego podmiotem, który utworzył zakład jest publiczna uczelnia medyczna lub publiczna uczelnia prowadząca działalność dydaktyczną i badawczą w dzie- dzinie nauk medycznych albo Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, następuje odpowiednio w drodze uchwały senatu właściwej publicznej uczelni medycznej lub publicznej uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i ba- dawczą w dziedzinie nauk medycznych albo zarządzenia dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego. 2. Uchwała senatu i zarządzenie dyrektora, o których mowa w ust. 1, dotyczące li- kwidacji lub przekształcenia publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w wyniku którego ma nastąpić jego likwidacja lub istotne ograniczenie poszczególnych rodzajów działalności zakładu i udzielanych świadczeń zdrowotnych, wymaga zgody ministra właściwego do spraw zdrowia w formie decyzji, z zastrzeżeniem ust. 3. 3. Do uchwał i zarządzeń, o których mowa w ust. 1 i 2, nie ma zastosowania art. 43. Art. 36b. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia może odmówić zgody na likwidację lub przekształcenie publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w wyniku którego ma nastąpić jego likwidacja lub istotne ograniczenie poszczególnych rodzajów dzia- łalności zakładu i udzielanych świadczeń zdrowotnych, tylko w przypadku, gdy zakład udziela określonych świadczeń zdrowotnych jako jedyny w wojewódz- twie i nie jest możliwe dalsze udzielanie tych świadczeń w innym zakładzie opieki zdrowotnej. 2. W decyzji odmawiającej wyrażenia zgody minister właściwy do spraw zdrowia przyznaje publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej środki publiczne niezbędne do dalszego funkcjonowania zakładu w zakresie gwarantującym realizację świadczeń zdrowotnych na dotychczasowym poziomie. 3. Za zobowiązania publicznego zakładu opieki zdrowotnej, powstałe po wydaniu decyzji odmawiającej zgody na likwidację lub przekształcenie zakładu, w wyni- ku którego miała nastąpić likwidacja lub istotne ograniczenie poszczególnych rodzajów działalności zakładu i udzielanych świadczeń zdrowotnych, odpowie- dzialność ponosi Skarb Państwa. Art. 37. (uchylony). Art. 38. 1. Rozporządzenie, zarządzenie lub uchwała o utworzeniu publicznego zakładu opieki zdrowotnej określa nazwę zakładu, siedzibę, formę gospodarki finanso- wej, podstawowe kierunki działalności, obszar działania oraz organ sprawujący nadzór nad zakładem. 2. Obszar działania publicznego zakładu opieki zdrowotnej w odniesieniu do szpi- tali tworzy obwód szpitalny, a dla pozostałych zakładów – obwód lub rejon. 3. Przepis ust. 2 nie może naruszać prawa osoby uprawnionej do świadczeń pu- blicznych zakładów opieki zdrowotnej do wyboru lekarza lub zakładu opieki zdrowotnej. 4. Osobom zamieszkałym w obwodzie szpitalnym, obwodzie lub rejonie przysługu- je, z zastrzeżeniem art. 7, pierwszeństwo uzyskania świadczenia przed innymi osobami. 5. Osoby uprawnione do świadczeń zdrowotnych w publicznych zakładach opieki zdrowotnej nie mogą być obciążane opłatami za ich udzielanie, nawet gdy świadczeń zdrowotnych udziela publiczny zakład opieki zdrowotnej niebędący właściwym ze względu na obszar lub rejon swojego działania. Art. 39. 1. Statut publicznego zakładu opieki zdrowotnej, oprócz postanowień, o których mowa w art. 11, może określać sposób uczestniczenia zakładu w prowadzeniu badań naukowych i prac badawczo-rozwojowych lub realizacji celów nauko- wych i dydaktycznych oraz w kształceniu osób przygotowujących się do wyko- nywania zawodu medycznego lub wykonujących zawód medyczny. 2. Statut publicznego zakładu opieki zdrowotnej uchwala rada społeczna zakładu i przedkłada go do zatwierdzenia organowi, który utworzył zakład. Nie dotyczy to zakładu utworzonego na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 3a i 3b. 3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio przy dokonywaniu zmian w statucie. Art. 40. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia, kwalifi- kacje wymagane od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w publicznych zakładach opieki zdrowotnej. 2. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania pracow- ników publicznych zakładów opieki zdrowotnej, prowadzonych w formie wy- mienionej w art. 35c oraz dla pracowników zakładu utworzonego na zasadzie określonej w art. 8 ust. 4. 3. (uchylony). Art. 41. Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, mi- nimalne normy wyposażenia publicznego zakładu opieki zdrowotnej w sprzęt i apa- raturę medyczną oraz standardy tego wyposażenia. Art. 42. Publiczny zakład opieki zdrowotnej może dokonać zakupu lub przyjąć darowiznę aparatury i sprzętu medycznego wyłącznie o przeznaczeniu i standardzie określonym przez podmiot, który zakład utworzył, oraz na zasadach określonych przez ten pod- miot. Art. 43. 1. Rozporządzenie lub uchwała o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej powinny określać sposób i formę zapewnienia osobom korzystającym z ozna- czonych rodzajowo świadczeń zdrowotnych likwidowanego zakładu dalsze, nie- przerwane udzielanie takich świadczeń, bez istotnego ograniczenia ich dostęp- ności, warunków udzielania i jakości oraz termin zakończenia działalności, nie wcześniej niż 3 miesiące od daty wydania rozporządzenia lub podjęcia uchwały o likwidacji. 2. Projekt rozporządzenia lub uchwały o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej wymaga opinii wojewody oraz opinii właściwych organów gminy i powiatu, których ludności zakład udziela świadczeń zdrowotnych, a także sej- miku województwa, jeśli zasięg działania zakładu obejmuje województwo lub jego znaczną część. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przy wydawaniu rozporządzenia i po- dejmowaniu uchwały o przekształceniu zakładu, jeżeli w wyniku przekształcenia ma nastąpić likwidacja lub istotne ograniczenie poszczególnych rodzajów dzia- łalności zakładu i udzielanych świadczeń zdrowotnych. 4. Rozporządzenie lub uchwała o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej stanowi, po upływie terminu określonego w ust. 1, podstawę do skreślenia za- kładu z dniem zakończenia jego działalności z rejestru zakładów opieki zdro- wotnej, o którym mowa w art. 12.

Rozdział 2a

(uchylony). Art. 43a–43d. (uchylone). Art. 43e. [1. Szpital może udostępniać publicznej uczelni medycznej, publicznej uczelni

Rozdział 3

Zarządzanie publicznym zakładem opieki zdrowotnej Art. 44. 1. Odpowiedzialność za zarządzanie publicznym zakładem opieki zdrowotnej po- nosi kierownik zakładu. 2. Kierownik publicznego zakładu opieki zdrowotnej kieruje zakładem i reprezen- tuje go na zewnątrz. Kierownik zakładu jest przełożonym pracowników zakładu. 3. (uchylony). 4. Podmiot, który utworzył publiczny zakład opieki zdrowotnej, nawiązuje z kie- rownikiem tego zakładu stosunek pracy na podstawie powołania lub umowy o pracę albo zawiera z nim umowę cywilnoprawną. 5. Z kierownikiem zakładu opieki zdrowotnej, utworzonego przez podmiot, o któ- rym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 3a lub 3b, nawiązuje stosunek pracy albo zawiera umowę cywilnoprawną odpowiednio rektor właściwej uczelni państwowej albo dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego; do żołnierzy za- wodowych stosuje się przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. 5a. Kierownikowi zakładu opieki zdrowotnej, utworzonego przez podmiot, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 3a, przysługuje prawo do przedstawiania senatowi wła- ściwej uczelni medycznej opinii i wniosków w sprawach zastrzeżonych do kom- petencji podmiotu, który utworzył zakład, a wywołujących skutki w sferze zwią- zanej z zarządzaniem szpitalem klinicznym, na warunkach i w trybie określo- nych w statucie uczelni. 5b. Komendanta zakładu opieki zdrowotnej utworzonego przez Wojskową Akade- mię Medyczną wyznacza Minister Obrony Narodowej, na wniosek rektora, po zasięgnięciu opinii szefa (dyrektora) komórki organizacyjnej właściwej do spraw służby zdrowia w Ministerstwie Obrony Narodowej. 6. (uchylony). 7. (uchylony). 8. (uchylony). 9. Umowa o pracę, powołanie lub umowa cywilnoprawna, o których mowa w ust. 4, mogą przewidywać możliwość udzielania przez kierownika publicznego za- kładu opieki zdrowotnej wykonującego zawód medyczny świadczeń zdrowot- nych w tym zakładzie. 10. W przypadku, o którym mowa w ust. 9, umowa o pracę, powołanie lub umowa cywilnoprawna określają warunki udzielania świadczeń zdrowotnych, w tym wymiar czasu pracy. Art. 44a. 1. [W publicznych zakładach opieki zdrowotnej, z wyjątkiem publicznych zakładów opieki zdrowotnej utworzonych w celu określonym w art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz żłobków, przeprowadza się konkurs na stanowisko:] <W publicznych zakła- dach opieki zdrowotnej, z wyjątkiem publicznych zakładów opieki zdro- wotnej utworzonych w celu określonym w art. 1 ust. 2 pkt 1, przeprowadza się konkurs na stanowisko:> 1) kierownika zakładu, z wyjątkiem kierownika samodzielnego zakładu opieki zdrowotnej; 2) zastępcy kierownika zakładu w zakładzie, w którym kierownik nie jest leka- rzem; 3) ordynatora; 3a) ordynatora – kierownika kliniki;

Rozdział 4

Zasady gospodarki publicznych zakładów opieki zdrowotnej Art. 49. (uchylony). Art. 50. Publiczny zakład opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 35c, gospodaruje przeka- zaną w zarząd częścią mienia państwowego lub komunalnego oraz przydzielonymi środkami finansowymi, kierując się efektywnością ich wykorzystania, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Art. 50a–52. (uchylone). Art. 53. 1. Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej gospodaruje samodzielnie przekazanymi w nieodpłatne użytkowanie nieruchomościami i majątkiem Skar- bu Państwa lub komunalnym oraz majątkiem własnym (otrzymanym i zakupio- nym). 2. Zbycie aktywów trwałych samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowot- nej, oddanie go w dzierżawę, najem, użytkowanie oraz użyczenie może nastąpić wyłącznie na zasadach określonych przez podmiot, który utworzył zakład. 3. Zasady, o których mowa w ust. 2, mogą polegać w szczególności na ustanowie- niu wymogu uzyskania zgody podmiotu, który utworzył zakład na zbycie, wy- dzierżawienie, wynajęcie, oddanie w użytkowanie oraz użyczenie aktywów trwałych. 4. Wniesienie majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej lub przysługującego mu do niego prawa w formie aportu do spółek, jego przekaza- nie fundacji lub stowarzyszeniu wymaga zgody podmiotu, który utworzył za- kład, z zastrzeżeniem ust. 5. 5. Wniesienie majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej lub przysługującego mu do niego prawa w formie aportu do spółek, jego przekaza- nie fundacji lub stowarzyszeniu, których przedmiotem działalności jest świad- czenie usług w zakresie ochrony zdrowia, jest zabronione. 6.⁵⁾ Czynność prawna mająca na celu zmianę wierzyciela, w przypadku zobowiązań samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, może nastąpić po wyra- żeniu zgody przez podmiot, który utworzył zakład. Podmiot, który utworzył za- kład, wydaje zgodę albo odmawia jej wydania, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych oraz w oparciu o ana- lizę sytuacji finansowej i wynik finansowy samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej za rok poprzedni. Zgodę wydaje się po zasięgnięciu opinii kierownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. 7.⁵⁾ W przypadku naruszenia przepisów ust. 2–6 lub art. 1 ust. 4 i 5, do sądu o stwierdzenie nieważności umowy zbycia, dzierżawy, najmu, użytkowania, uży- czenia aktywów trwałych samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowot- nej oraz przelewu wierzytelności może wystąpić także podmiot, który utworzył zakład. 8. Podstawą gospodarki samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest plan finansowy ustalany przez kierownika zakładu. Art. 53a. 1. Podmiot, który utworzył publiczny zakład opieki zdrowotnej, może pozbawić zakład składników przydzielonego lub nabytego mienia w przypadku połączenia lub podziału albo przekształcenia zakładu, przeprowadzanych na zasadach okre- ślonych w ustawie. 2. W przypadku likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jego majątek, po zaspokojeniu wierzytelności, staje się własnością Skarbu Państwa lub wła- ściwej jednostki samorządu terytorialnego lub własnością publicznej uczelni medycznej albo publicznej uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i ba- dawczą w dziedzinie nauk medycznych, a o jego przeznaczeniu decyduje pod- miot, który utworzył publiczny zakład opieki zdrowotnej. Art. 54. 1. Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej może uzyskiwać środki finan- sowe: 1) z odpłatnych świadczeń zdrowotnych udzielanych na podstawie umowy, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej; 2) na realizację programów zdrowotnych w rozumieniu przepisów o świadcze- niach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i programu Zintegrowane Ratownictwo Medyczne, w tym na niezbędne do ich wyko- nania wydatki inwestycyjne lub zakup specjalistycznych wyrobów medycz- nych, na podstawie umowy i w zakresie w niej określonym; 2a) na realizację programów lub projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegających zwrotowi środków z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), oraz innych środków pochodzą- cych ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi; 3) z wydzielonej działalności gospodarczej innej niż wymieniona w pkt 1 i 2, jeżeli statut zakładu przewiduje prowadzenie takiej działalności; 4) z darowizn, zapisów, spadków oraz ofiarności publicznej, także pochodzenia zagranicznego, z zastrzeżeniem art. 42; 5) na realizację innych zadań określonych odrębnymi przepisami. 2. Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 5, mogą być finansowane ze środ- ków publicznych pozostających w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia, podmiotu, który utworzył zakład, oraz jednostki samorządu terytorial- nego lub innych podmiotów uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów. 2a. Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 2a, mogą być współfinansowane ze środ- ków publicznych pozostających w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia, podmiotu, który utworzył zakład, oraz jednostki samorządu terytorial- nego lub innych podmiotów, uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów. 2b. Umowy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być również zawierane przez za- kład ubezpieczeń działający na podstawie ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o dzia- łalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Nr 124, poz. 1151, z późn. zm.⁶⁾). 3. Do warunków i trybu przekazywania środków publicznych, o których mowa w ust. 2, przez dysponentów tych środków nie mają zastosowania przepisy o za- mówieniach publicznych. 4. Zasady realizacji i finansowania programów zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, określają przepisy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowa- nych ze środków publicznych. 5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegó- łowe warunki przekazywania samodzielnym publicznym zakładom opieki zdro- wotnej środków publicznych na realizację zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a także sposób rozliczania tych środków oraz sprawowania kontroli nad prawi- dłowością ich wykorzystania, z uwzględnieniem sporządzania przez zakład pla- nu rzeczowo-finansowego zadania, rodzaju wydatków, jakie mogą być finanso- wane, oraz istotnych elementów umowy o realizację zadania. [Art. 54a.

Rozdział 4a

Szczególne uprawnienia pracowników zatrudnionych w samodzielnym publicz- nym zakładzie opieki zdrowotnej Art. 62a. Za długoletnią pracę pracownikowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości: 1) 75 % miesięcznego wynagrodzenia – po 20 latach pracy; 2) 100 % miesięcznego wynagrodzenia – po 25 latach pracy; 3) 150 % miesięcznego wynagrodzenia – po 30 latach pracy; 4) 200 % miesięcznego wynagrodzenia – po 35 latach pracy; 5) 300 % miesięcznego wynagrodzenia – po 40 latach pracy. Art. 62b. 1. Pracownikowi przechodzącemu na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości: 1) jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli był zatrudniony krócej niż 15 lat; 2) dwumiesięcznego wynagrodzenia po 15 latach pracy; 3) trzymiesięcznego wynagrodzenia po 20 latach pracy. 2. Pracownik, który otrzymał odprawę, o której mowa w ust. 1, nie może ponownie nabyć do niej prawa. Art. 62c. Ustalanie okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej, o której mowa w art. 62a, oraz jednorazowej odprawy przysługującej pracownikowi przechodzącemu na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy, o której mowa w art. 62b, a także szczegółowe zasady ich obliczania i wypłacania regulują przepisy o wynagrodzeniu obowiązujące u danego pracodawcy. Art. 62d. 1. Pracownikowi przysługuje dodatek za wysługę lat w wysokości wynoszącej po 5 latach pracy 5 % miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzra- sta o 1 % za każdy dalszy rok pracy, aż do osiągnięcia 20 % miesięcznego wy- nagrodzenia zasadniczego. 2. Ustalanie okresów uprawniających do dodatku za wysługę lat regulują przepisy o wynagrodzeniu obowiązujące u danego pracodawcy.

Rozdział 5

(uchylony).