Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 19 maja 2006 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza
przez statki
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza
przez statki
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Zanieczyszczenia ze statków
- Rozdział 3 - Zatapianie ze statków odpadów i innych substancji
- Rozdział 4 - Zwalczanie zanieczyszczeń morza i współpraca międzynarodowa w tym zakresie
- Rozdział 5 - Nadzór nad statkami
- Rozdział 6 - Zasady postępowania dyrektora urzędu morskiego
- Rozdział 7 - Kary pieniężne
- Rozdział 8 - Zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe
- Załącznik do ustawy z dnia 16 marca 1995 r. - Opłaty za przeprowadzanie inspekcji i wystawianie lub potwierdzanie międzynarodowych świadectw
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim ,
2)
ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o portach i przystaniach morskich
oraz niektórych innych ustaw ,
3)
ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
oraz niektórych innych ustaw ,
4)
ustawą z dnia 12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz
pozostałości ładunkowych ze statków ,
5)
ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie morskim oraz
o zmianie niektórych innych ustaw ,
6)
ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku
z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej ,
7)
ustawą z dnia 25 listopada 2004 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz o
zmianie niektórych ustaw ,
8)
ustawą z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza
przez statki oraz o zmianie niektórych innych ustaw
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 19 maja 2006 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 39 i 40 ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza
przez statki , które stanowią:
„
Art. 39.
W ustawie z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 7 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 7.
1.
Przepisy ustawy stosuje się do wód śródlądowych.
2.
Przepisy ustawy stosuje się również do morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego
w zakresie ochrony przed zanieczyszczaniem ze źródeł lądowych i ochrony przed powodzią,
a w pozostałym zakresie - w wypadkach w niej określonych.
”
;
2)
w art. 64 w ust. 1 skreśla się wyrazy „morskich oraz na statkach”.
Art. 40.
W ustawie z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji
morskiej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 55 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w przypadkach określonych w przepisach o zapobieganiu
zanieczyszczaniu morza przez statki.
”
;
2)
art. 60 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 60.
Ściągnięte kwoty z tytułu kar pieniężnych są przychodami środków specjalnych będących
w dyspozycji Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, z przeznaczeniem na ochronę
środowiska morskiego i żywych zasobów morza.
””
;
””
;
2)
art. 62 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim , który stanowi:
„
Art. 62.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem rozdziału 5, który
wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
”
;
3)
art. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o portach i przystaniach
morskich oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 7.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 2, który
wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
”
;
4)
art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 15.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
5)
art. 17 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów
oraz pozostałości ładunkowych ze statków , który stanowi:
„
Art. 17.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
”
;
6)
art. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie morskim
oraz o zmianie niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 7.
Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w
Unii Europejskiej.
”
;
7)
art. 113 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw
w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej , który stanowi:
„
Art. 113.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem:
1)
art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.
97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem
30 kwietnia 2004 r.;
2)
art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem
2 maja 2004 r.
”
;
8)
art. 80 ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych
oraz o zmianie niektórych ustaw , który stanowi:
„
Art. 80.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który
wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.
”
;
9)
art. 8-10 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o zapobieganiu zanieczyszczaniu
morza przez statki oraz o zmianie niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 8.
Dostawca prowadzący w dniu wejścia w życie ustawy działalność polegającą na dostarczaniu
paliwa na statki jest obowiązany do złożenia zgłoszenia, o którym mowa w art. 13e
ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w art. 1, najpóźniej w ciągu 30 dni od dnia wejścia
w życie ustawy.
Art. 9.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 9, art. 14 ust.
4 i art. 18 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej
w art. 3, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów.
Art. 10.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją państw członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) (Dz. Urz. WE L 157 z 07.07.1995). Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne.
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki stosuje się:
1)
postanowienia następujących umów międzynarodowych, wraz ze zmianami obowiązującymi
od daty ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, podanymi do publicznej
wiadomości we właściwy sposób:
a2)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 203, poz. 1683), która weszła w życie z dniem 1 listopada 2005 r.)
Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973 r.,
sporządzonej w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej Protokołem uzupełniającym
sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r. oraz Protokołem uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r. , zwanej dalej „Konwencją MARPOL”,
b3)W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz pozostałości ładunkowych ze statków (Dz. U. Nr 166, poz. 1361), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.)
Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego, sporządzonej
w Helsinkach dnia 9 kwietnia 1992 r. , zwanej dalej „Konwencją Helsińską 1992”,
c)
Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu mórz przez zatapianie odpadów i innych substancji,
sporządzonej w Moskwie, Waszyngtonie, Londynie i Meksyku dnia 29 grudnia 1972 r. , zwanej dalej „Konwencją o zatapianiu”;
1a4)Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
odpowiednio przepisy art. 5, art. 6 ust. 2 i 3, art. 7 i 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach
zubożających warstwę ozonową , w zakresie eksploatacji na statkach urządzeń i instalacji zawierających substancje
kontrolowane, w przypadku gdy niniejsza ustawa nie stanowi inaczej;
2)
przepisy niniejszej ustawy.
Art. 2.
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, przepisy ustawy stosuje się do:
1)
statków znajdujących się w polskich obszarach morskich;
2)
statków o polskiej przynależności znajdujących się poza granicami tych obszarów.
2.
Postanowienia umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, stosuje się na polskich
obszarach morskich również do statków o przynależności do państwa niebędącego stroną
którejkolwiek z nich; jednakże postanowienia tych konwencji będą stosowane do takich
statków tylko w zakresie, w jakim jest to niezbędne do zapewnienia, że statki te nie
spowodują zanieczyszczenia.
3.
Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, poddać wszystkim lub niektórym przepisom
ustawy jednostki pływające Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i Policji oraz statki
pełniące specjalną służbę państwową i inne statki nieobjęte umowami międzynarodowymi
wymienionymi w art. 1.
Art. 3.
Przepisów ustawy nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita
Polska jest stroną, stanowi inaczej.
Art. 4.
W rozumieniu niniejszej ustawy:
1)
statek - oznacza urządzenie pływające używane w środowisku morskim, w tym również
wodoloty, poduszkowce, statki podwodne oraz umocowane i pływające platformy wiertnicze;
1a5)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
statek rybacki - oznacza statek wyposażony lub wykorzystywany handlowo do łowienia
ryb lub innych żyjących w morzu organizmów;
1b5)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
statek sportowy - oznacza statek bez względu na napęd, wykorzystywany w celach sportowych
lub rekreacyjnych;
2)
armator - oznacza osobę, która przy użyciu własnego lub cudzego statku prowadzi działalność
w środowisku morskim we własnym imieniu;
3)
kapitan - oznacza osobę kierującą pracą na statku;
46)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
substancja kontrolowana - oznacza substancję wymienioną w Załączniku I do rozporządzenia WE nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r.
w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową .
Rozdział 2
Zanieczyszczenia ze statków
Art. 5.
Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza związanego z uprawianiem żeglugi lub prowadzeniem
innej działalności morskiej przez statki stosuje się postanowienia Konwencji MARPOL9)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2., a na Morzu Bałtyckim - również postanowienia Konwencji Helsińskiej 199210)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Art. 6.
Statek nie może być używany do żeglugi morskiej lub innej działalności na morzu, jeżeli
nie odpowiada wymaganiom w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza, określonym:
1)
dla statków objętych Konwencją MARPOL9)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. - w postanowieniach tej Konwencji;
2)
dla innych jednostek - w przepisach ustawy lub przepisach wydanych na jej podstawie;
311)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
dla statków objętych rozporządzeniem WE nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca
2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową - w przepisach tego rozporządzenia;
411)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia
2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach - w przepisach tego rozporządzenia.
Art. 7.
1.
W celu zapewnienia przestrzegania przez statek wymagań, o których mowa w art. 6, statek
podlega przeglądom i inspekcjom w zakresie i terminach określonych w umowach międzynarodowych
lub przepisach ustawy.
1a12)Dodany przez art. 1 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Z zastrzeżeniem ust. 5, inspekcje, o których mowa w ust. 1, powinny być poprzedzone
przeglądami statku dokonywanymi przez instytucję klasyfikacyjną sprawującą nadzór
techniczny nad statkiem.
2.
Niezależnie od przeglądów i inspekcji, o których mowa w ust. 1, statek może być poddawany
inspekcjom doraźnym.
3.
Organami inspekcyjnymi są dyrektorzy urzędów morskich, a za granicą również konsulowie.
514)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Organ inspekcyjny może upoważnić do dokonywania określonych przeglądów lub czynności
inspekcyjnych wyznaczone w tym celu instytucje klasyfikacyjne, również zagraniczne.
Sposób upoważnienia instytucji klasyfikacyjnej do wykonywania czynności inspekcyjnych
określają przepisy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim .
6.
Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych15)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 13 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3., każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze rozporządzenia, organy inspekcyjne
dla jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i Policji oraz tryb
przeprowadzania przeglądów i inspekcji, a także ich rodzaje.
Art. 816)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
W przypadku pozytywnego wyniku przeglądów i inspekcji, organ inspekcyjny wydaje statkowi
międzynarodowe świadectwa przewidziane w:
1)
Konwencji MARPOL, ważne na okres 5 lat, oraz potwierdza ich ważność na podstawie inspekcji
rocznych i pośrednich;
2)
rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia
2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach.
2.
Polski organ inspekcyjny może wydać międzynarodowe świadectwa potwierdzające spełnienie
wymagań przewidzianych w:
1)
Konwencji MARPOL, statkowi o obcej przynależności - na wniosek właściwego organu państwa
przynależności statku, będącego stroną tej Konwencji;
2)
rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia
2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach - na wniosek organu państwa przynależności statku.
3.
Świadectwa, o których mowa w ust. 1 i 2, tracą ważność przed upływem okresu, na który
zostały wystawione, jeżeli:
1)
bez zgody organu inspekcyjnego wprowadzono istotne zmiany w konstrukcji, wyposażeniu,
systemach, osprzęcie, urządzeniach lub materiałach;
2)
nie została potwierdzona ich ważność;
3)
nastąpiła zmiana przynależności statku.
4.
Za przeprowadzenie inspekcji oraz wystawienie lub potwierdzenie świadectw, o których
mowa w ust. 1 i 2, pobiera się opłaty określone w załączniku do ustawy, z tym że nie
pobiera się opłat za inspekcję doraźną.
5.
Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.
6.
W przypadku gdy czynności, o których mowa w ust. 4, wykonuje upoważniona instytucja
klasyfikacyjna, dochód budżetu państwa stanowi 10% opłaty określonej w załączniku
do ustawy.
Art. 9.
Kapitan statku jest obowiązany sprawdzić i zapewnić, aby:
1)
statek przed rozpoczęciem i w czasie żeglugi lub innej działalności morskiej odpowiadał
wymaganiom w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza, potwierdzonym odpowiednimi
świadectwami, oraz posiadał plan zabezpieczenia przed zanieczyszczeniem morza;
2)
prowadzono na bieżąco wymagane zapisy olejowe lub ładunkowe;
3)
statek był obsadzony załogą mającą należyte przeszkolenie w zakresie czynności służących
zapobieganiu zanieczyszczaniu morza.
Art. 9a17)Dodany przez art. 13 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Zabrania się:
1)
spalania odpadów innych niż odpady powstające w wyniku normalnej eksploatacji statku:
a)
na każdym statku znajdującym się w polskich obszarach morskich,
b)
na statkach o polskiej przynależności, znajdujących się w obszarze Morza Bałtyckiego;
2)
spalania odpadów powstałych w wyniku normalnej eksploatacji statku na statkach znajdujących
się w obszarze polskiego morza terytorialnego i morskich wód wewnętrznych.
Art. 1018)W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
1.
Kapitan statku, z wyjątkiem statku rybackiego oraz statku sportowego uprawnionego
do przewozu mniej niż 12 osób, przed zawinięciem do portu znajdującego się na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany do poinformowania portu o odpadach znajdujących
się na statku.
2.
Kapitan statku o polskiej przynależności, z wyjątkiem statku rybackiego oraz statku
sportowego uprawnionego do przewozu mniej niż 12 osób, przed zawinięciem do portów
państw stron Konwencji Helsińskiej 1992 i portów państw członkowskich Unii Europejskiej
jest zobowiązany do poinformowania portu o odpadach znajdujących się na statku.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, tryb
przekazywania informacji portom oraz zainteresowanym podmiotom o odpadach znajdujących
się na statku, zakres wymaganych informacji, wzory obowiązujących formularzy, biorąc
pod uwagę przepisy art. 5, 7 i 12 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru
odpadów oraz pozostałości ładunkowych ze statków .
4.
Statek podczas postoju w porcie, przystani morskiej lub stoczni na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 5 i 8, zdać do portowych urządzeń odbiorczych
wszystkie odpady i pozostałości ładunkowe, których zrzut do morza nie jest dozwolony
na Morzu Bałtyckim.
5.
Statek może zatrzymać znikome ilości odpadów, których oddanie do portowych urządzeń
odbiorczych jest nieuzasadnione.
5a19)Dodany przez art. 1 pkt 7 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
W przypadku gdy nie ma odpowiednich urządzeń do odbioru odpadów ze statków w następnym
porcie zawinięcia statku lub gdy port ten nie jest znany, co stwarza ryzyko zrzutu
odpadów do morza, statek jest obowiązany zdać odpady do portowych urządzeń odbiorczych
przed opuszczeniem portu.
6.
Organy portowej inspekcji sanitarnej20)Obecnie: państwowej portowej inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 5 ustawy z dnia
1 marca 2002 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Sanitarnej oraz o zmianie innych ustaw
(Dz. U. Nr 37, poz. 329), która weszła w życie z dniem 27 kwietnia 2002 r. mogą uzależnić przyjęcie odpadów ze statków oraz usunięcie wód balastowych od wyniku
przeprowadzonej inspekcji.
7.
Organizację i system opłat za odbiór odpadów ze statków oraz pozostałości ładunkowych
określają przepisy ustawy z dnia 12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz
pozostałości ładunkowych ze statków.
8.
Dyrektor właściwego urzędu morskiego może udzielić zwolnienia od obowiązku każdorazowego
zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem portu statkom odbywającym
podróże morskie na stałych liniach żeglugowych.
8a21)Dodany przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Na pisemny wniosek armatora dyrektor właściwego urzędu morskiego może udzielić zwolnienia
od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, statkom zwolnionym na podstawie ust. 8 od obowiązku
każdorazowego zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem portu.
8b21)Dodany przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 8a, jest ważne w okresie trwania zwolnienia od obowiązku
każdorazowego zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem portu.
9.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze względy ochrony środowiska
morskiego, określi, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb udzielania zwolnień z obowiązku
każdorazowego zdawania odpadów w porcie.
Art. 10a22)Dodany przez art. 13 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
1.
Armator statku przewożącego ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, zdążającego
do portu morskiego lub na kotwicowiska położone w polskich obszarach morskich, a także
statek wychodzący z portu morskiego, jest obowiązany odpowiednio przed przybyciem
lub wyjściem statku poinformować dyrektora właściwego urzędu morskiego o rodzaju przewożonego
ładunku, zamierzonej trasie i czasie podróży oraz stanie bezpieczeństwa statku.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze potrzebę stworzenia
jednolitych procedur informowania dyrektorów urzędów morskich, określi, w drodze rozporządzenia,
zasady i tryb przekazywania oraz zakres informacji, o których mowa w ust. 1.
323)Dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 13..
Dyrektor urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego statku może zwolnić statki
odbywające regularne rejsy na tej samej trasie pomiędzy portami leżącymi w polskich
obszarach morskich z obowiązków określonych w ust. 1 jeśli armator statku:
1)
przekazuje dyrektorowi urzędu morskiego uaktualnioną listę statków oraz
2)
ustanowił system umożliwiający bezzwłoczny dostęp do tych informacji organom administracji
morskiej i Morskiej Służbie Poszukiwania i Ratownictwa na ich żądanie, przez całą
dobę.
423)Dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 13..
Dyrektor urzędu morskiego, na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, wydaje zwolnienie, o którym mowa w ust. 3, dla statków podnoszących
banderę tego państwa.
523)Dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 13..
Dyrektor urzędu morskiego, który wydał zezwolenie, cofa je w przypadku gdy przestaje
być spełniony którykolwiek z warunków, o których mowa w ust. 3.
Art. 10b24)Dodany przez art. 3 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 13..
1.
Zabrania się załadowcy podstawiania towarów niebezpiecznych lub zanieczyszczających
do ładowania na statek celem przewozu bez dostarczenia kapitanowi deklaracji o tych
towarach.
2.
Załadowca obowiązany jest dostarczyć kapitanowi statku deklarację, o której mowa w
ust. 1, wraz z oświadczeniem, że podstawiony do przewozu towar odpowiada informacjom
zawartym w deklaracji. Kapitan, przed wyruszeniem w podróż, przekazuje deklarację
armatorowi.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, określi, w drodze rozporządzenia,
zakres informacji, którą powinna zawierać deklaracja, o której mowa w ust. 1, uwzględniając
postanowienia dyrektywy 2002/59/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca wspólnotowy system monitorowania
i informacji o ruchu statków i uchylająca dyrektywę 93/75/EWG .
Art. 11.
1.
Kapitan statku o polskiej przynależności, który zauważy na morzu zanieczyszczenie
lub wypadek powodujący albo mogący spowodować rozlew oleju lub zanieczyszczenia innego
rodzaju, przekazuje niezwłocznie meldunek o tym do stacji brzegowej najbliższego państwa
nadbrzeżnego.
2.
Kapitan statku o polskiej przynależności:
1)
uczestniczącego w wypadku powodującym zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego
lub zanieczyszczenie środowiska morskiego,
2)
na którym nastąpiło zdarzenie powodujące zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego
lub zanieczyszczenie środowiska morskiego,
powinien niezwłocznie powiadomić o tym stację brzegową najbliższego państwa nadbrzeżnego
oraz przekazać sprawozdanie dyrektorowi urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego
statku, stosując się do wytycznych zawartych w Protokole I do Konwencji MARPOL9)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
3.
Jeżeli kapitan, z uzasadnionego powodu, nie mógł złożyć sprawozdania, o którym mowa
w ust. 2, obowiązek ten spoczywa na armatorze.
425)Dodany przez art. 3 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 13..
Obowiązki, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się do kapitana i armatora statku o
obcej przynależności znajdującego się w polskich obszarach morskich.
Art. 12.
Kapitan statku uczestniczącego w wypadku, o którym mowa w art. 11, powinien niezwłocznie
podjąć wszelkie działania konieczne dla:
1)
zapobieżenia zanieczyszczeniu środowiska morskiego;
2)
ograniczenia zanieczyszczenia środowiska morskiego;
3)
usunięcia zanieczyszczenia środowiska morskiego.
Art. 13.
1.
Kapitan lub armator statku o polskiej przynależności, w razie wypadku na statku lub
wykrycia uszkodzeń, wpływających poważnie na stan techniczny statku, jego urządzeń
i wyposażenia, powodujących zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego, powinien
niezwłocznie powiadomić o tym polski organ inspekcyjny.
2.
Jeżeli statek o polskiej przynależności znajduje się w porcie państwa strony Konwencji
MARPOL9)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2., a zaszło zdarzenie, o którym mowa w ust. 1, kapitan lub armator powinien o tym również
niezwłocznie zawiadomić właściwe organy tego państwa.
Art. 13a26)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Czynności polegające na oznakowaniu, zakładaniu i prowadzeniu karty urządzenia, sprawdzaniu
szczelności, obsłudze, przeglądach i naprawie urządzeń i instalacji zawierających
czynnik chłodniczy będący substancją kontrolowaną wykonywane są przez członka załogi
statku, posiadającego co najmniej dyplom oficera mechanika wachtowego na statkach
o mocy maszyn głównych 750 kW i powyżej, lub przez osobę posiadającą świadectwo kwalifikacji,
o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową, albo przez podmiot zatrudniający taką osobę.
Art. 13b26)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Dyrektorzy urzędów morskich powiadamiają niezwłocznie Głównego Inspektora Ochrony
Środowiska o każdym naruszeniu przepisów dotyczących stosowania oraz eksploatacji
urządzeń i instalacji zawierających substancje kontrolowane na statkach morskich znajdujących
się w polskich obszarach morskich.
2.
Do dnia 31 stycznia każdego roku dyrektorzy urzędów morskich przedstawiają Głównemu
Inspektorowi Ochrony Środowiska raport w sprawie oceny stanu przestrzegania w roku
poprzednim przepisów dotyczących stosowania oraz eksploatacji urządzeń i instalacji
zawierających substancje kontrolowane na statkach.
Art. 13c26)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Z zastrzeżeniem wyjątków określonych w Konwencji MARPOL, zabrania się na statkach
podnoszących polską banderę oraz na wszystkich statkach przebywających w polskich
obszarach morskich używania paliwa niespełniającego wymagań określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 13f ust. 3 i 4.
Art. 13d26)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Dyrektor urzędu morskiego może udzielić zgody na przeprowadzenie na statkach podnoszących
polską banderę oraz na wszystkich statkach przebywających w polskich obszarach morskich
testów instalacji wprowadzających technologie ograniczające emisje siarki, z uwzględnieniem
postanowień Konwencji MARPOL oraz przepisów Unii Europejskiej w zakresie ograniczenia
zawartości siarki w paliwach.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze przepisy, o których
mowa w ust. 1, może, w celu ujednolicenia zasad przeprowadzania testów, określić,
w drodze rozporządzenia, warunki, na jakich dyrektor urzędu morskiego udziela zgody
na przeprowadzenie testów technologii ograniczających emisje siarki.
Art. 13e26)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Dyrektorzy urzędów morskich prowadzą ewidencję działających w polskich obszarach morskich
dostawców paliwa przeznaczonego do użycia przez statki, zwanych dalej „dostawcami”.
2.
Przed dokonaniem pierwszej dostawy dostawca jest obowiązany do zgłoszenia właściwemu
dla miejsca dostaw dyrektorowi urzędu morskiego informacji dotyczących działalności
w zakresie dostaw paliwa w polskich obszarach morskich.
3.
Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać nazwę, siedzibę, adres korespondencyjny
oraz numer telefonu dostawcy, kopię koncesji na obrót paliwami, a także określać rodzaje
dostarczanych paliw.
4.
Do dnia 31 marca każdego roku dostawca jest obowiązany do złożenia właściwemu dla
miejsca dostaw dyrektorowi urzędu morskiego sprawozdania z działalności za rok poprzedni,
zawierającego co najmniej informację o ilości i rodzaju paliwa sprzedanego w poszczególnych
portach, z uwzględnieniem zawartości siarki.
Art. 13f26)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Dostawca jest obowiązany do dostarczenia na statek paliwa spełniającego wymagania
określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 i 4.
2.
Szczegółowe obowiązki dostawcy oraz kapitana statku, w zakresie dostaw paliwa na statek,
określa Konwencja MARPOL.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące zawartości
siarki w paliwie dostarczanym na statek, zgodnie z przepisami Unii Europejskiej w
zakresie ograniczenia zawartości siarki w paliwach.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe kryteria jakościowe
dla paliw dostarczanych na statek, mając na względzie ochronę środowiska przed zanieczyszczeniami
ze statków.
Art. 13g26)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Organ inspekcyjny przeprowadza u dostawców kontrole w zakresie zawartości siarki w
paliwie dostarczanym na statek.
2.
Kontrola obejmuje pobieranie próbek przechowywanego paliwa, badanie zawartości siarki
w paliwie oraz sprawdzanie dokumentów z tym związanych.
Art. 13h26)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Dyrektor urzędu morskiego może wyrazić zgodę, aby węglowodory wydobywane przez platformę
lub urządzenie wiertnicze były używane jako paliwo, jeżeli będą one używane wyłącznie
przez tę platformę lub to urządzenie wiertnicze.
Art. 13i26)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Podmiot, który nakłada lub usuwa szkodliwe pokrycia przeciwporostowe, ma obowiązek
zapewnić, aby odpady powstałe podczas prac zostały zebrane i poddane procesom odzysku
lub unieszkodliwiania zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach .
Art. 14.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej28)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3., w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami, może określać, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe przepisy w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki.
229)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić
do stosowania zalecenia uchwalone przez Międzynarodową Organizację Morską lub Komisję
Ochrony Środowiska Morskiego Morza Bałtyckiego, zwaną dalej „Komisją Helsińską”, mając
na względzie właściwą implementację międzynarodowych przepisów w zakresie zapobiegania
zanieczyszczaniu morza przez statki.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej28)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3. może, w drodze rozporządzenia, uznać za obowiązujące przepisy techniczne w zakresie
zapobiegania zanieczyszczaniu morza, dotyczące projektowania, konstrukcji i wyposażenia
statków, wydane dla:
1)
statków klasyfikowanych przez polską instytucję klasyfikacyjną - przez tę instytucję;
2)
statków o przynależności polskiej, będących w klasyfikacji zagranicznych instytucji
klasyfikacyjnych - przez te instytucje.
430)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób,
zakres i terminy przeprowadzania przeglądów i inspekcji, sposób potwierdzania oraz
wzory międzynarodowych świadectw, o których mowa w art. 8, w zakresie ochrony morza
przed zanieczyszczaniem przez statki, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych
oraz przepisów prawa Unii Europejskiej.
Rozdział 3
Zatapianie ze statków odpadów i innych substancji
Art. 15.
Do zatapiania odpadów i innych substancji ze statków stosuje się postanowienia Konwencji
o zatapianiu, a na Morzu Bałtyckim również postanowienia Konwencji Helsińskiej 199210)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Art. 16.
1.
Zabrania się zatapiania odpadów lub innych substancji, z wyjątkiem przypadków określonych
w Konwencji Helsińskiej 199210)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.:
1)
statkom o polskiej przynależności - na obszarze Morza Bałtyckiego;
2)
statkom o obcej przynależności - na polskich obszarach morskich.
2.
Zabrania się na terytorium Polski ładowania na statki, bez względu na ich przynależność,
odpadów lub innych substancji przeznaczonych do zatapiania na obszarze Morza Bałtyckiego.
331)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Nie zabrania się usuwania do morza urobku z pogłębiania dna, jeżeli zostanie ono dokonane
zgodnie z postanowieniami Konwencji Helsińskiej 1992 - pod warunkiem uzyskania odpowiedniego
zezwolenia.
Art. 17.
1.
Zabrania się zatapiania w morzu, ze statków o polskiej przynależności, odpadów lub
innych substancji, wymienionych w załączniku I do Konwencji o zatapianiu, z wyjątkiem
przypadków określonych w art. V ust. 1 Konwencji i stosownie do jego postanowień.
2.
Zabrania się ładowania na terytorium Polski na statki, bez względu na ich przynależność,
odpadów lub substancji, o których mowa w ust. 1, z przeznaczeniem do zatopienia ich
w morzu, z wyjątkiem przypadków określonych w art. V ust. 2 Konwencji o zatapianiu
oraz stosownie do jego postanowień i na podstawie przewidzianego tam zezwolenia.
3.
Nie zabrania się zatapiania w morzu ze statków o polskiej przynależności lub ładowania
na terytorium Polski na statki, bez względu na ich przynależność, z przeznaczeniem
do zatopienia w morzu, odpadów lub innych substancji, wymienionych w załączniku II
do Konwencji o zatapianiu, jeżeli uzyskano na to zezwolenie specjalne, a wszelkich
odpadów lub substancji innych niż wymienione w załącznikach I i II do tej Konwencji
- jeżeli uzyskano na to zezwolenie ogólne.
Art. 18.
1.
Zezwolenia, o których mowa w art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 2 i 3, wydaje dyrektor
urzędu morskiego statkom:
1)
ładowanym na terytorium Polski;
2)
o polskiej przynależności.
232)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, niezbędne
dane oraz tryb wydawania zezwoleń, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem przepisów
Konwencji Helsińskiej 1992 oraz Konwencji o zatapianiu.
333)Dodany przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Dyrektor urzędu morskiego może uzależnić wydanie zezwoleń, o których mowa w ust. 1,
od przedłożenia przez wnioskodawcę zezwoleń wymaganych na podstawie odrębnych przepisów
lub innych dodatkowych dokumentów albo wyników ekspertyz.
433)Dodany przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, powinny określać w szczególności:
1)
rodzaj zezwolenia;
2)
numer zezwolenia według kolejności jego wydania w danym roku;
3)
okres ważności zezwolenia;
4)
rodzaj usuwanej do morza lub zatapianej w nim substancji oraz jej ilość;
5)
współrzędne geograficzne miejsca usunięcia do morza urobku bądź zatopienia w nim odpadów
lub innych substancji;
6)
rodzaj wymaganego opakowania zatapianych w morzu odpadów lub innych substancji;
7)
sposób zatapiania w morzu odpadów lub innych substancji;
8)
sposób powiadamiania o zamierzonych terminach usunięcia do morza urobku z pogłębiania
dna oraz zatapiania w morzu odpadów lub innych substancji oraz o fakcie zakończenia
tych operacji.
Art. 19.
Dyrektor urzędu morskiego, na podstawie zawiadomienia dokonanego przez kapitana statku,
zgłasza dokonanie zatopienia:
134)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
w przypadkach określonych w Konwencji Helsińskiej 1992 - Komisji Helsińskiej;
2)
w przypadkach określonych w art. V Konwencji o zatapianiu - Międzynarodowej Organizacji
Morskiej.
Art. 20.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej28)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3. składa właściwym organizacjom międzynarodowym okresowe informacje o wydanych zezwoleniach
oraz dokonanych, na ich podstawie, zatopieniach.
Rozdział 4
Zwalczanie zanieczyszczeń morza i współpraca międzynarodowa w tym zakresie
Art. 21.
1.
Dyrektor urzędu morskiego, do którego wpłynie meldunek lub sprawozdanie, o których
mowa w art. 11, albo który otrzyma z innego źródła wiadomość o zanieczyszczeniu lub
zagrożeniu zanieczyszczeniem polskich obszarów morskich, jest obowiązany:
1)
dokonać oceny faktycznej sytuacji w celu ustalenia rodzaju i stopnia zanieczyszczenia
morza lub zagrożenia zanieczyszczeniem;
2)
w razie potrzeby zarządzić i podjąć odpowiednie działania;
3)
niezwłocznie poinformować właściwe organy innych państw stron Konwencji Helsińskiej
199210)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. o istniejącej sytuacji i podjętej lub zamierzonej akcji, jeżeli rozlew przemieszcza
się lub może przemieścić się do obszaru morskiego tych państw.
2.
W przypadku zanieczyszczenia lub zagrożenia zanieczyszczeniem polskiego obszaru morskiego,
dyrektor urzędu morskiego może nakazać kapitanowi:
1)
opuszczenie polskich obszarów morskich przez statek;
2)
przeholowanie, ratowanie statku lub przeprowadzenie niezbędnych napraw;
3)
wyładowanie we właściwym miejscu szkodliwych substancji.
Art. 22.
1.
Dyrektor urzędu morskiego, w celu zwalczania zanieczyszczenia na polskich obszarach
morskich, może bezpośrednio zwrócić się o pomoc do właściwych organów innych państw
stron Konwencji Helsińskiej 199210)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3., przede wszystkim tych, które mogą zostać również dotknięte skutkami zanieczyszczenia.
2.
Dyrektor urzędu morskiego, wezwany do udzielenia pomocy przez organ innego państwa
strony Konwencji Helsińskiej 199210)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3., ma obowiązek podjąć starania w celu udzielenia takiej pomocy.
3.
W przypadkach przewidzianych w ust. 1 i 2 dyrektor urzędu morskiego powiadamia Komisję
Helsińską o podjętych działaniach.
Art. 23.
1.
Dyrektor urzędu morskiego, który otrzyma wiadomość o zanieczyszczeniu na obszarze
Morza Bałtyckiego, mogącym stanowić poważną groźbę dla środowiska tego obszaru lub
związanych z tym interesów jakiegokolwiek państwa strony Konwencji Helsińskiej 199210)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3., po sprawdzeniu, przekazuje niezwłocznie wszystkie odpowiednie informacje właściwym
organom państwa, które może być zagrożone skutkiem zanieczyszczenia, łącznie z informacją
o zamierzonych lub podjętych działaniach, a w odniesieniu do wypadku dotyczącego statku,
przekazuje te informacje również właściwemu organowi państwa przynależności statku.
2.
Przesyłanie, do właściwych organów zainteresowanych państw stron Konwencji Helsińskiej
199210)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3., informacji, o których mowa w ust. 1, ponawia się do czasu uzyskania zawiadomienia
o podjętych przez te państwa działaniach.
3.
Jeżeli rozmiar zanieczyszczenia to uzasadnia, dyrektor urzędu morskiego przekazuje
informacje, o których mowa w ust. 1, Międzynarodowej Organizacji Morskiej.
Art. 23a35)Dodany przez art. 58 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr 109, poz. 1156), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r..
Zadania w zakresie zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu wykonuje Morska Służba
Poszukiwania i Ratownictwa, określona przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim.
Art. 24.
136)W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi:
1)
sposób organizacji zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu,
2)
jednostki organizacyjne współdziałające w zakresie zwalczania zagrożeń na morzu z
Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa,
3)
podmiot właściwy do opracowania krajowego planu zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń
środowiska morskiego i jego elementy składowe,
4)
zadania organów administracji morskiej w zakresie funkcjonowania systemu zwalczania
zanieczyszczeń na morzu,
5)
zadania i uprawnienia Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa w organizowaniu i
koordynowaniu akcji zwalczania zagrożeń lub zanieczyszczeń na morzu,
6)
zasady i sposób udostępniania w ramach współpracy międzynarodowej informacji o gotowości
do zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń środowiska morskiego,
mając na względzie celowość i sprawność działań na rzecz ochrony środowiska morskiego,
a także zgodność z postanowieniami konwencji i umów międzynarodowych oraz zaleceń
organizacji międzynarodowych w tym zakresie.
2.
Dyrektor urzędu morskiego może zlecić wykonanie czynności, określonych w art. 21 ust.
1 pkt 3 oraz w art. 22 i 23, kierownikowi jednostki organizacyjnej, biorącej udział
w zwalczaniu zanieczyszczeń.
Art. 25.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej28)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3. może wydać decyzję o zastosowaniu na polskich obszarach morskich, w stosunku do statków
o polskiej przynależności, niezbędnych środków, łącznie z zatopieniem lub zniszczeniem
statku, w celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego
niebezpieczeństwa grożącego polskim wybrzeżom lub związanym z nimi interesom, powstałego
na skutek zanieczyszczenia lub zagrożenia zanieczyszczeniem morza.
2.
W sytuacji, o której mowa w ust. 1, do obcych statków znajdujących się na polskich
obszarach morskich stosuje się odpowiednio postanowienia Międzynarodowej konwencji dotyczącej interwencji na morzu pełnym w razie zanieczyszczenia
olejami, sporządzonej w Brukseli dnia 29 listopada 1969 r. , oraz uzupełniającego ją Protokołu dotyczącego interwencji na morzu pełnym w razie zanieczyszczenia morza substancjami
innymi niż olej, sporządzonego w Londynie dnia 2 listopada 1973 r. .
Rozdział 5
Nadzór nad statkami
Art. 26.
Dyrektor urzędu morskiego może:
1)
w stosunku do statku o przynależności do państwa strony Konwencji MARPOL9)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. i Konwencji Helsińskiej 199237)Zdanie wstępne ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa
w odnośniku 3.:
a38)W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
przeprowadzić, na statku w porcie lub bazie przeładunkowej na morzu, inspekcje w zakresie
i trybie przewidzianym w art. 28 oraz kontrole książek zapisów olejowych, ładunkowych
i odpadów powstających na statku w celu ustalenia, czy ze statku nie dokonano zrzutu
szkodliwych substancji z naruszeniem postanowień Konwencji; wyniki inspekcji ujmuje
się w sprawozdaniu, które przekazuje się kapitanowi statku,
b)
odmówić statkowi o obcej przynależności zezwolenia na wejście do portu lub do bazy
przeładunkowej na morzu albo podjąć działania zapewniające, że uprawianie żeglugi
tym statkiem nie będzie stanowiło istotnego zagrożenia dla środowiska morskiego, jeżeli
statek nie odpowiada wymaganiom przewidzianym w Konwencji; o odmowie dyrektor urzędu
morskiego powiadamia konsula lub przedstawiciela dyplomatycznego państwa przynależności
statku, a gdy jest to niemożliwe - inny właściwy organ tego państwa,
c)
odmówić statkowi zezwolenia na opuszczenie portu do czasu doprowadzenia tego statku
do należytego stanu technicznego, jeżeli istnieją podstawy do podejrzenia, że stan
tego statku lub jego wyposażenia w istotny sposób odbiega od stanu stwierdzonego w
posiadanych świadectwach lub gdy statek nie posiada ważnych świadectw; dyrektor tego
urzędu może jednak zezwolić takiemu statkowi na opuszczenie portu w celu przejścia
do najbliższej stoczni remontowej;
2)
w stosunku do statków o polskiej przynależności, niezależnie od zastosowania środków
przewidzianych w pkt 1 lit. a i c, także odmówić dopuszczenia statku do żeglugi lub
cofnąć świadectwa, jeżeli statek nie spełnia wymagań przewidzianych w przepisach ustawy;
3)
w stosunku do statków o przynależności do obcego państwa niebędącego stroną Konwencji
MARPOL9)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.:
a)
przeprowadzić inspekcję statku w celu sprawdzenia, czy stan statku odpowiada podstawowym
wymaganiom Konwencji MARPOL9)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.; w razie stwierdzenia, że stan statku nie odpowiada tym wymaganiom, a uprawianie
żeglugi tym statkiem stanowi istotne zagrożenie dla środowiska morskiego, może odmówić
statkowi zezwolenia na wejście do portu lub bazy przeładunkowej,
b)
jeżeli inspekcja jest przeprowadzona w porcie lub bazie przeładunkowej, dyrektor urzędu
morskiego może zarządzić dokonanie na statku odpowiednich napraw albo opuszczenie
portu lub bazy przeładunkowej.
Art. 27.
Dyrektor urzędu morskiego może:
1)
zażądać od statku przepływającego przez polskie obszary morskie informacji dotyczących
identyfikacji, portu rejestracji, ostatniego i następnego portu zawinięcia oraz innych
niezbędnych informacji, w razie uzasadnionego podejrzenia, że statek płynąc przez
te obszary naruszył przepisy ustawy, powodując zanieczyszczenie lub zagrożenie zanieczyszczeniem;
2)
przeprowadzić inspekcję statku przepływającego przez polskie obszary morskie, w razie:
a)
uzasadnionego podejrzenia, że naruszył przepisy ustawy wskutek zrzutu powodującego
lub grożącego znacznym zanieczyszczeniem morza,
b)
odmowy udzielenia informacji, o których mowa w pkt 1, lub jeżeli informacja podana
przez statek jest w sposób oczywisty różna od stanu faktycznego, a okoliczności sprawy
uzasadniają taką inspekcję.
Art. 28.
1.
Inspekcja statku o przynależności do państwa strony Konwencji MARPOL9)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. powinna być ograniczona do sprawdzenia świadectw i innych dokumentów przewidzianych
w tej Konwencji.
2.
Inspekcja może być rozszerzona po sprawdzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 1,
wyłącznie gdy:
1)
istnieje uzasadnione podejrzenie, że stan statku lub jego wyposażenie odbiega w istotny
sposób od stanu stwierdzonego w jego dokumentach;
2)
treść dokumentów nie jest wystarczająca do potwierdzenia lub sprawdzenia podejrzanego
naruszenia albo
3)
statek nie posiada ważnych świadectw z załącznikami.
339)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Inspekcja nie może wpłynąć na nieuzasadnione przetrzymywanie statku w porcie.
Rozdział 6
Zasady postępowania dyrektora urzędu morskiego
Art. 29.
Dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany przeprowadzić postępowanie, o którym mowa
w niniejszym rozdziale:
1)
w odniesieniu do statku o polskiej przynależności:
a)
który spowodował zanieczyszczenie środowiska morskiego lub zagrożenie zanieczyszczeniem,
z naruszeniem przepisów ustawy,
b)
na wniosek organu każdego państwa, w razie podejrzenia naruszenia przepisów ustawy,
jeżeli zostały zabezpieczone dowody;
2)
w odniesieniu do statku o obcej przynależności, przebywającego w porcie polskim lub
bazie przeładunkowej, który spowodował zanieczyszczenie środowiska morskiego lub zagrożenie
zanieczyszczeniem na polskich obszarach morskich, naruszając przepisy ustawy.
Art. 30.
Dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany przeprowadzić także postępowanie w odniesieniu
do statku o obcej przynależności, przebywającego w polskim porcie lub bazie przeładunkowej,
na wniosek:
1)
organu każdego państwa, w razie podejrzenia zrzutu przez ten statek poza polskim obszarem
morskim, jeżeli zrzut ten spowodował lub zagroził zanieczyszczeniem na jego wodach
wewnętrznych, morzu terytorialnym lub w wyłącznej strefie ekonomicznej;
2)
organu państwa strony Konwencji MARPOL9) w sprawie takiego zrzutu, niezależnie od miejsca jego dokonania.
Art. 31.
Dyrektor urzędu morskiego może wszcząć postępowanie, w razie zabezpieczenia dowodów,
w odniesieniu do statku o obcej przynależności, który:
1)
przebywa w porcie polskim lub w bazie przeładunkowej, jeżeli spowodował zanieczyszczenie
lub zagrożenie zanieczyszczeniem poza polskimi obszarami morskimi, z naruszeniem uznanych
norm międzynarodowych;
2)
płynąc po polskim morzu terytorialnym spowodował zanieczyszczenie lub zagrożenie zanieczyszczeniem
tego obszaru morza;
3)
płynąc po polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej lub morzu terytorialnym, wskutek
zanieczyszczenia w wyłącznej strefie ekonomicznej, spowodował poważną szkodę lub zagrożenie
poważną szkodą dla wybrzeży albo innych istotnych interesów państwa.
Art. 32.
W razie otrzymania wiadomości o:
1)
zanieczyszczeniu morza przez statki,
2)
zatopieniu odpadów lub innych szkodliwych substancji ze statków
- dyrektor urzędu morskiego powinien niezwłocznie podjąć czynności w celu wykrycia
sprawców i zabezpieczenia dowodów.
Art. 33.
Dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie zawiadamia właściwy organ państwa przynależności
statku i każdego innego zainteresowanego państwa o działaniach i środkach podjętych
zgodnie z ustawą i przekazuje im odpowiednie dokumenty dotyczące tych działań i środków.
Art. 34.
1.
Dyrektor urzędu morskiego w toku postępowania:
1)
dopuszcza dowody zgłoszone przez organy innego państwa;
2)
ułatwia udział w postępowaniu przedstawicielom właściwej organizacji międzynarodowej,
państwa przynależności statku oraz każdego państwa dotkniętego zanieczyszczeniem morza;
3)
w przypadku określonym w art. 29 pkt 1, może zwrócić się do właściwych organów innego
państwa o pomoc w wyjaśnieniu sprawy, jak również rozpatrywać wnioski innych państw
w tym zakresie;
4)
w przypadkach określonych w art. 29-32, może zatrzymać statek, jednak nie dłużej niż
to jest konieczne do celów postępowania.
2.
Jeżeli postępowanie wykaże naruszenie postanowień ustawy, z zastrzeżeniem art. 26
pkt 1 lit. c, statek zostanie niezwłocznie zwolniony po wpłaceniu kaucji lub złożeniu
innego odpowiedniego zabezpieczenia finansowego.
Art. 35.
Do postępowania określonego w przepisach niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio
przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Rozdział 7
Kary pieniężne
Art. 36.
1.
Armatorowi, z którego statku podczas przebywania w polskich obszarach morskich dokonano,
z naruszeniem przepisów ustawy, zanieczyszczenia środowiska morskiego, w związku z
eksploatacją statku lub zatopieniem w morzu odpadów i innych substancji - wymierza
się karę pieniężną o równowartości do 1 000 000 jednostek obliczeniowych, zwanych
Specjalnym Prawem Ciągnienia (SDR), określanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy.
2.
Karze, o której mowa w ust. 1, podlega armator statku o polskiej przynależności, z
którego dokonano, z naruszeniem przepisów ustawy, zanieczyszczenia środowiska morskiego
poza polskimi obszarami morskimi, w związku z eksploatacją statku lub zatopieniem
w morzu odpadów albo innych substancji, bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom.
Art. 36a40)Dodany przez art. 13 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Jeżeli armator statku, nie wykonując ciążących na nim z mocy prawa obowiązków lub
łamiąc ustanowione prawem zakazy:
1)
przewozi ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, nie przekazując informacji,
o których mowa w art. 10a,
2)
dopuszcza do wykonywania przez osoby, które nie posiadają wymaganych uprawnień, o
których mowa w art. 13a, czynności polegających na oznakowaniu, zakładaniu i prowadzeniu
karty urządzenia, sprawdzaniu szczelności, obsłudze, przeglądach i naprawie urządzeń
i instalacji zawierających czynnik chłodniczy będący substancją kontrolowaną,
3)
nie wypełnia obowiązku prowadzenia ewidencji substancji kontrolowanych będących czynnikiem
chłodniczym oraz przekazywania informacji zawartych w tej ewidencji, o których mowa
w art. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową,
4)
nie zapewnia oznakowania poddawanych naprawie lub obsłudze technicznej urządzeń chłodniczych,
klimatyzacyjnych, gaśniczych lub innych urządzeń zawierających substancje kontrolowane,
zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 3,
5)
nie dopełnia obowiązku założenia karty obsługi technicznej i naprawy urządzenia lub
instalacji, określonej w art. 7 ustawy wymienionej w pkt 3,
6)
użytkuje instalację lub urządzenie zawierające substancje kontrolowane w sposób niezapobiegający
emisji substancji kontrolowanych do środowiska oraz nie przeprowadza sprawdzenia szczelności
tych urządzeń,
7)
stosuje lub stosuje ponownie na statku związki cynoorganiczne, które działają jak
biocydy,
8)
eksploatuje statek, na którego kadłubie występują związki cynoorganiczne,
9)
eksploatuje statek, z którego emitowane są do powietrza:
a)
substancje zubożające warstwę ozonową,
b)
tlenki azotu,
10)
używa na statku paliwa zawierającego niedopuszczalną zawartość siarki
- podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.
Art. 36b41)Dodany przez art. 3 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 13..
Załadowca, który nie dopełnia obowiązku określonego w art. 10b, podlega karze pieniężnej
do wysokości 50 000 SDR.
Art. 36c42)Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Dostawca, który dostarczając paliwo, nie wykonuje ciążących na nim obowiązków w zakresie
dostawy i jakości paliw używanych przez statki, podlega karze pieniężnej do wysokości
50 000 SDR.
Art. 37.
Jeżeli kapitan lub inny członek załogi statku nie wykonując, ciążących na nim z mocy
prawa, obowiązków:
1)
nie dba o zdatność statku do żeglugi lub innej działalności na morzu w zakresie zapobiegania
zanieczyszczaniu morza,
243)W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
nie prowadzi w sposób zgodny z wymogami Konwencji MARPOL9)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. książki zapisów olejowych, ładunkowych i odpadów powstających na statku,
3)
nie zgłasza statku do przeglądu lub inspekcji, utrudnia bądź uniemożliwia przegląd
lub inspekcję w zakresie przewidzianym w Konwencji MARPOL9)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.,
444)W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
powoduje zanieczyszczenie środowiska morskiego,
5)
nie składa meldunku o zauważonym zanieczyszczeniu albo sprawozdania o wypadku zagrożenia
zanieczyszczeniem lub zanieczyszczenia środowiska morskiego,
6)
nie podejmuje koniecznych środków w celu zapobiegania zanieczyszczaniu, ograniczenia
lub usunięcia zanieczyszczenia środowiska morskiego, będącego skutkiem wypadku,
7)
nie przekazuje, na żądanie właściwych organów, informacji w przypadkach przewidzianych
w art. 27,
845)W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 12 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
narusza przepisy dotyczące zdawania odpadów do portowych urządzeń odbiorczych i nie
informuje portu o odpadach ze statków znajdujących się na statku lub pozostałościach
ładunkowych,
9)
nie zgłasza organom inspekcyjnym zdarzeń wpływających poważnie na stan techniczny
statku, jego urządzeń lub wyposażenia, powodujących zagrożenie dla środowiska morskiego,
1046)Dodany przez art. 13 pkt 12 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
narusza przepisy dotyczące spalania odpadów na statku,
1147)Dodany przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
nie wykonuje obowiązków w zakresie oznakowania, zakładania i prowadzenia karty urządzenia,
sprawdzania szczelności, obsługi i naprawy urządzeń lub instalacji zawierających czynnik
chłodniczy będący substancją kontrolowaną
podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego
przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Art. 37a48)Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Kto nie wykonuje obowiązków określonych w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia
2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach, podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.
Art. 3849)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Właściwość organów oraz tryb wymierzania i ściągania kar pieniężnych z tytułu naruszenia
przepisów, o których mowa w art. 36-37a, oraz sposób wykorzystania kwot ściągniętych
z tytułu kar pieniężnych regulują przepisy ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji
morskiej .
Rozdział 8
Zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe
Art. 39-40.
(pominięte).51)Zamieszczone w obwieszczeniu.
Art. 41.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.52)Ustawa została ogłoszona w dniu 9 maja 1995 r.
Załącznik do ustawy z dnia 16 marca 1995 r.
Opłaty za przeprowadzanie inspekcji i wystawianie lub potwierdzanie międzynarodowych świadectw53)Dodany przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
1.
Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie międzynarodowego
świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami”
w wysokości:
1.1.
Statki o pojemności brutto do 500 - 6.500 j.t.
1.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 - 6.700 j.t.
1.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 - 7.700 j.t.
1.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 - 10.000 j.t.
1.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 8.400
j.t.
2.
Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i wydanie międzynarodowego świadectwa
pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w wysokości:
2.1.
Statki o pojemności brutto do 500 - 2.900 j.t.
2.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 - 3.000 j.t.
2.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 - 3.400 j.t.
2.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 - 4.300 j.t.
2.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 3.800
j.t.
3.
Za inspekcję i za odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w wysokości:
3.1.
Statki o pojemności brutto do 500 - 2.500 j.t.
3.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 - 2.600 j.t.
3.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 - 2.900 j.t.
3.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 - 3.700 j.t.
3.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 2.800
j.t.
4.
Za inspekcję pośrednią i za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w wysokości:
4.1.
Statki o pojemności brutto do 500 - 800 j.t.
4.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 - 900 j.t.
4.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 - 1.000 j.t.
4.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 - 1.300 j.t.
4.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 1.000
j.t.
5.
Za inspekcję roczną i za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w wysokości:
5.1.
Statki o pojemności brutto do 500 - 650 j.t.
5.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 - 700 j.t.
5.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 - 750 j.t.
5.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 - 950 j.t.
5.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 700
j.t.
6.
Za inspekcje zbiornikowców do przewozu produktów ropopochodnych w wysokości obliczonej
według zasad określonych w punktach 1.1 do 1.5, podwyższone o 40%.
7.
Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie międzynarodowego
świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez
statki przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe” w wysokości:
7.1.
Statki o pojemności brutto do 500 - 6.500 j.t.
7.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 - 6.800 j.t.
7.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 - 8.000 j.t.
7.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 - 11.000 j.t.
7.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 9.000
j.t.
8.
Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i wydanie międzynarodowego świadectwa
pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki
przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe” w wysokości:
8.1.
Statki o pojemności brutto do 500 - 3.100 j.t.
8.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 - 3.200 j.t.
8.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 - 3.750 j.t.
8.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 - 5.000 j.t.
8.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 3.900
j.t.
9.
Za inspekcję i odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat
o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe substancje
ciekłe” w wysokości:
9.1.
Statki o pojemności brutto do 500 - 2.500 j.t.
9.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 - 2.600 j.t.
9.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 - 3.000 j.t.
9.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 - 4.000 j.t.
9.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 3.000
j.t.
10.
Za inspekcję pośrednią i potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe
substancje ciekłe” w wysokości:
10.1.
Statki o pojemności brutto do 500 - 850 j.t.
10.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 - 900 j.t.
10.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000- 1.000 j.t.
10.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000- 1.400 j.t.
10.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 1.000
j.t.
11.
Za inspekcję roczną i potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe
substancje ciekłe” w wysokości:
11.1.
Statki o pojemności brutto do 500 - 650 j.t.
11.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2.000 - 700 j.t.
11.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 2.000 do 10.000 -750 j.t.
11.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 10.000 do 30.000 - 1.000 j.t.
11.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 30.000 - za każde następne 20.000 dodatkowo 750
j.t.
12.
Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie międzynarodowego
świadectwa pod nazwą „Certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami” w wysokości
obliczonej według wzoru:
(2 × N × 90) + 500 j.t.,
gdzie
|
|
- |
|
13.
Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i wydanie międzynarodowego świadectwa
pod nazwą „Certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami” w wysokości obliczonej
według wzoru:
(1,2 × N × 90) + 500 j.t.
14.
Za inspekcję i odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Certyfikat o zapobieganiu
zanieczyszczeniu ściekami” w wysokości obliczonej według wzoru:
(N × 90) + 500 j.t.
-
-maksymalna opłata 5.500 j.t.
15.
Za inspekcję roczną i potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Certyfikat
o zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami” w wysokości obliczonej według wzoru:
(0,25 × N × 90) + 150 j.t.
-
-maksymalna opłata 1.650 j.t.
16.
Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie międzynarodowego
świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza
przez statki” w wysokości:
16.1.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1.000 kW - 6.600 j.t.
16.2.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1.000 do 3.000 kW - 6.850
j.t.
16.3.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3.000 do 10.000 kW - 7.700
j.t.
16.4.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10.000 do 20.000 kW - 8.900
j.t.
16.5.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20.000 do 30.000 kW - 10.000
j.t.
16.6.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30.000 kW - za każde
następne 5.000 kW dodatkowo 6.600 j.t.
17.
Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i wydanie międzynarodowego świadectwa
pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez
statki” w wysokości:
17.1.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1.000 kW - 2.950 j.t.
17.2.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1.000 do 3.000 kW - 3.000
j.t.
17.3.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3.000 do 10.000 kW - 3.400
j.t.
17.4.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10.000 do 20.000 kW - 3.850
j.t.
17.5.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20.000 do 30.000 kW - 4.300
j.t.
17.6.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30.000 kW - za każde
następne 5.000 kW dodatkowo 2.600 j.t.
18.
Za inspekcję i za odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki” w wysokości:
18.1.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1.000 kW - 2.500 j.t.
18.2.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1.000 do 3.000 kW - 2.600
j.t.
18.3.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3.000 do 10.000 kW - 2.900
j.t.
18.4.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10.000 do 20.000 kW - 3.300
j.t.
18.5.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20.000 do 30.000 kW- 3.700
j.t.
18.6.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30.000 kW - za każde
następne 5.000 kW dodatkowo 2.200 j.t.
19.
Za inspekcję pośrednią i za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki” w wysokości:
19.1.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1.000 kW - 850 j.t.
19.2.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1.000 do 3.000 kW - 900
j.t.
19.3.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3.000 do 10.000 kW - 1.000
j.t.
19.4.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10.000 do 20.000 kW - 1.100
j.t.
19.5.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20.000 do 30.000 kW - 1.300
j.t.
19.6.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30.000 kW - za każde
następne 5.000 kW dodatkowo 750 j.t.
20.
Za inspekcję roczną i za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki” w wysokości:
20.1.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1.000 kW - 650 j.t.
20.2.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1.000 do 3.000 kW - 700
j.t.
20.3.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3.000 do 10.000 kW - 750
j.t.
20.4.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10.000 do 20.000 kW - 850
j.t.
20.5.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20.000 do 30.000 kW - 950
j.t.
20.6.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30.000 kW - za każde
następne 5.000 kW dodatkowo 550 j.t.
21.
Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie międzynarodowego
świadectwa pod nazwą „Międzynarodowe świadectwo systemu przeciwporostowego” w wysokości:
21.1.
Statki o pojemności brutto powyżej 400 do 1.500 - 950 j.t.
21.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 1.500 do 3.000 - 1.050 j.t.
21.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 3.000 do 6.000 - 1.150 j.t.
21.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 6.000 do 12.000 - 1.300 j.t.
21.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 12.000 do 24.000 - 1.500 j.t.
21.6.
Statki o pojemności brutto powyżej 24.000 - 1.750 j.t.
22.
Za inspekcję wstępną w przypadku pierwszego zastosowania systemu przeciwporostowego
na statku i wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowe świadectwo
systemu przeciwporostowego” w wysokości:
22.1.
Statki o pojemności brutto powyżej 400 do 1.500 - 950 j.t.
22.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 1.500 do 3.000 - 1.050 j.t.
22.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 3.000 do 6.000 - 1.150 j.t.
22.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 6.000 do 12.000 - 1.300 j.t.
22.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 12.000 do 24.000- 1500 j.t.
22.6.
Statki o pojemności brutto powyżej 24.000 - 1.750 j.t.
23.
Za inspekcje odnowieniowe w przypadku zmiany systemu przeciwporostowego lub jego wymiany
i wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowe świadectwo systemu
przeciwporostowego” w wysokości:
23.1.
Statki o pojemności brutto powyżej 400 do 1.500 - 950 j.t.
23.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 1.500 do 3.000 - 1.050 j.t.
23.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 3.000 do 6.000 - 1.150 j.t.
23.4.
Statki o pojemności brutto powyżej 6.000 do 12.000 - 1.300 j.t.
23.5.
Statki o pojemności brutto powyżej 12.000 do 24.000 - 1.500 j.t.
23.6.
Statki o pojemności brutto powyżej 24.000 - 1.750 j.t.
24.
Za inspekcję dodatkową, ogólną lub częściową, pobiera się opłaty w wysokości 180 j.t.
za każdą zużytą godzinę.
25.
Jednostka taryfowa (j.t.) - wartość złotowa jednostki taryfowej stanowi równowartość
0,2 SDR - Specjalnych Praw Ciągnienia liczona według średniego kursu walutowego z
poprzedniego tygodnia podanego w tabelach kursowych Narodowego Banku Polskiego.
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 95/21/WE
z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej
korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących
się pod jurysdykcją państw członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków
i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola
państwa portu) (Dz. Urz. WE L 157 z 07.07.1995). Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa
Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą
Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie
ustawy o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki oraz o zmianie niektórych
innych ustaw (Dz. U. Nr 203, poz. 1683), która weszła w życie z dniem 1 listopada
2005 r.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o portowych
urządzeniach do odbioru odpadów oraz pozostałości ładunkowych ze statków (Dz. U. Nr
166, poz. 1361), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.
4)
Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
5)
Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
6)
Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
7)
Dane dotyczące ogłoszenia niniejszego aktu dotyczą jego ogłoszenia w polskim wydaniu
specjalnym Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
8)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
9)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
10)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
11)
Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
12)
Dodany przez art. 1 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
13)
Przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie
morskim oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 93, poz. 895), która weszła
w życie z dniem 1 maja 2004 r.
14)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
15)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 13 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
16)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
17)
Dodany przez art. 13 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
18)
W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
19)
Dodany przez art. 1 pkt 7 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
20)
Obecnie: państwowej portowej inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 5 ustawy z dnia
1 marca 2002 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Sanitarnej oraz o zmianie innych ustaw
(Dz. U. Nr 37, poz. 329), która weszła w życie z dniem 27 kwietnia 2002 r.
21)
Dodany przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
22)
Dodany przez art. 13 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
23)
Dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 13.
24)
Dodany przez art. 3 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 13.
25)
Dodany przez art. 3 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 13.
26)
Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
27)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr
113, poz. 984 i Nr 199, poz. 1671, z 2003 r. Nr 7, poz. 78, z 2004 r. Nr 96, poz.
959, Nr 116, poz. 1208 i Nr 191, poz. 1956, z 2005 r. Nr 25, poz. 202, Nr 90, poz.
758, Nr 130, poz. 1087, Nr 175, poz. 1458 i 1462 i Nr 180, poz. 1495 oraz z 2006 r.
Nr 50, poz. 360.
28)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
29)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
30)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
31)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
32)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
33)
Dodany przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
34)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
35)
Dodany przez art. 58 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim
(Dz. U. Nr 109, poz. 1156), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
36)
W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
37)
Zdanie wstępne ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa
w odnośniku 3.
38)
W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
39)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
40)
Dodany przez art. 13 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
41)
Dodany przez art. 3 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 13.
42)
Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
43)
W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
44)
W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
45)
W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 12 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
46)
Dodany przez art. 13 pkt 12 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
47)
Dodany przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
48)
Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
49)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
50)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r.
Nr 170, poz. 1652, z 2004 r. Nr 6, poz. 41, Nr 93, poz. 895 i Nr 273, poz. 2703 oraz
z 2005 r. Nr 203, poz. 1683.
51)
Zamieszczone w obwieszczeniu.
52)
Ustawa została ogłoszona w dniu 9 maja 1995 r.
53)
Dodany przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.