Ustawaz dnia 27 kwietnia 2001 r.o odpadach
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Zasady gospodarowania odpadami
- Rozdział 3 - Plany gospodarki odpadami
- Rozdział 4 - Obowiązki posiadaczy odpadów
- Rozdział 5 - Szczególne zasady gospodarowania niektórymi rodzajami odpadów
- Rozdział 6 - Termiczne przekształcanie odpadów
- Rozdział 7 - Składowanie i magazynowanie odpadów
- Rozdział 8 - Międzynarodowy obrót odpadami
- Rozdział 9 - Przepisy karne
- Rozdział 10 - Przepis końcowy
- Załącznik nr 1 - Kategorie odpadów
- Załącznik nr 2 - Kategorie lub rodzaje odpadów niebezpiecznych
- Załącznik nr 3 - Składniki odpadów, które kwalifikują je jako odpady niebezpieczne
- Załącznik nr 4 - Właściwości odpadów, które powodują, że odpady są niebezpieczne
- Załącznik nr 5 - Działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji lub materiałów lub energii wraz z ich wykorzystaniem
- Załącznik nr 6 - Procesy unieszkodliwiania odpadów
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa określa zasady postępowania z odpadami w sposób zapewniający ochronę życia
i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a
w szczególności zasady zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów
i ich negatywnego oddziaływania na środowisko, a także odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów.
2.
Przepisy ustawy nie naruszają postanowień działu II w tytule I ustawy z dnia 27 kwietnia
2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627).
Art. 2.2 orzeczenia
1.
Przepisy ustawy stosuje się także do postępowania z masami ziemnymi lub skalnymi,
jeżeli są usuwane albo przemieszczane w związku z realizacją inwestycji lub prowadzeniem
eksploatacji kopalin.
2.
Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1)
mas ziemnych lub skalnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji
lub prowadzeniem eksploatacji kopalin wraz z ich przerabianiem, jeżeli miejscowy plan
zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu
lub o pozwoleniu na budowę określają warunki i sposób ich zagospodarowania,
2)
mas ziemnych pochodzących z pogłębiania akwenów morskich w związku z utrzymaniem infrastruktury
zapewniającej dostęp do portów, a także z pogłębiania zbiorników wodnych, stawów,
cieków naturalnych, kanałów i rowów w związku z utrzymaniem i regulacją wód, stanowiących
niezanieczyszczony urobek, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,
decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub pozwolenie wodnoprawne
określają warunki i sposób ich zagospodarowania,
3)
odpadów promieniotwórczych w rozumieniu przepisów prawa atomowego,
4)
gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza,
5)
ścieków w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska,
6)
odchodów zwierząt, obornika, gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego wykorzystania
w sposób i na zasadach określonych w przepisach o nawozach i nawożeniu,
7)
substancji wykorzystywanych jako czynniki chłodnicze przeznaczone do regeneracji.
3.
Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne
i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz.
554, Nr 111, poz. 726 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r.
Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268), ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu
chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej
(Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 752 i z 2001 r. Nr 29, poz. 320) oraz ustawy z dnia
16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (Dz. U. Nr 47,
poz. 243 i z 2000 r. Nr 109, poz. 1156).
Art. 3.8 orzeczeń
1.
Odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych
w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub
do ich pozbycia się jest obowiązany.
2.
Odpady niebezpieczne są to odpady:
1)
należące do kategorii lub rodzajów odpadów określonych na liście A załącznika nr 2
do ustawy oraz posiadające co najmniej jedną z właściwości wymienionych w załączniku
nr 4 do ustawy lub
2)
należące do kategorii lub rodzajów odpadów określonych na liście B załącznika nr 2
do ustawy i zawierające którykolwiek ze składników wymienionych w załączniku nr 3
do ustawy oraz posiadające co najmniej jedną z właściwości wymienionych w załączniku
nr 4 do ustawy.
3.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
gospodarowaniu odpadami - rozumie się przez to zbieranie, transport, odzysk i unieszkodliwianie
odpadów, w tym również nadzór nad takimi działaniami oraz nad miejscami unieszkodliwiania
odpadów,
2)
komunalnych osadach ściekowych - rozumie się przez to pochodzący z oczyszczalni ścieków
osad z komór fermentacyjnych oraz innych instalacji służących do oczyszczania ścieków
komunalnych oraz innych ścieków o składzie zbliżonym do składu ścieków komunalnych,
3)
magazynowaniu odpadów - rozumie się przez to czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie
odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem,
4)
odpadach komunalnych - rozumie się przez to odpady powstające w gospodarstwach domowych,
a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców
odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających
w gospodarstwach domowych,
5)
odpadach medycznych - rozumie się przez to odpady powstające w związku z udzielaniem
świadczeń zdrowotnych oraz prowadzeniem badań i doświadczeń naukowych w zakresie medycyny,
6)
odpadach obojętnych - rozumie się przez to odpady, które nie ulegają istotnym przemianom
fizycznym, chemicznym lub biologicznym; są nierozpuszczalne, nie wchodzą w reakcje
fizyczne ani chemiczne, nie powodują zanieczyszczenia środowiska lub zagrożenia dla
zdrowia ludzi, nie ulegają biodegradacji i nie wpływają niekorzystnie na materię,
z którą się kontaktują; ogólna zawartość zanieczyszczeń w tych odpadach oraz zdolność
do ich wymywania, a także negatywne oddziaływanie na środowisko odcieku muszą być
nieznaczne, a w szczególności nie powinny stanowić zagrożenia dla jakości wód powierzchniowych,
wód podziemnych, gleby i ziemi,
7)
odpadach ulegających biodegradacji - rozumie się przez to odpady, które ulegają rozkładowi
tlenowemu lub beztlenowemu przy udziale mikroorganizmów,
8)
odpadach weterynaryjnych - rozumie się przez to odpady powstające w związku z badaniem,
leczeniem zwierząt lub świadczeniem usług weterynaryjnych, a także w związku z prowadzeniem
badań naukowych i doświadczeń na zwierzętach,
9)
odzysku - rozumie się przez to wszelkie działania, niestwarzające zagrożenia dla życia,
zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub
w części, lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii
i ich wykorzystania, określone w załączniku nr 5 do ustawy,
10)
odzysku energii - rozumie się przez to termiczne przekształcanie odpadów w celu odzyskania
energii,
11)
olejach odpadowych - rozumie się przez to wszelkie oleje smarowe lub przemysłowe,
które nie nadają się już do zastosowania, do którego były pierwotnie przeznaczone,
a w szczególności zużyte oleje z silników spalinowych i oleje przekładniowe, a także
oleje smarowe, oleje do turbin i oleje hydrauliczne,
12)
PCB - rozumie się przez to polichlorowane difenyle, polichlorowane trifenyle, monometylotetrachlorodifenylometan,
monometylodichlorodifenylometan, monometylodibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające
jakąkolwiek z tych substancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie,
13)
posiadaczu odpadów - rozumie się przez to każdego, kto faktycznie włada odpadami (wytwórcę
odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną); domniemywa
się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na
nieruchomości,
14)
recyklingu - rozumie się przez to taki odzysk, który polega na powtórnym przetwarzaniu
substancji lub materiałów zawartych w odpadach w procesie produkcyjnym w celu uzyskania
substancji lub materiału o przeznaczeniu pierwotnym lub o innym przeznaczeniu, w tym
też recykling organiczny, z wyjątkiem odzysku energii,
15)
recyklingu organicznym - rozumie się przez to obróbkę tlenową, w tym kompostowanie,
lub beztlenową odpadów, które ulegają rozkładowi biologicznemu w kontrolowanych warunkach
przy wykorzystaniu mikroorganizmów, w wyniku której powstaje materia organiczna lub
metan; składowanie na składowisku odpadów nie jest traktowane jako recykling organiczny,
16)
składowisku odpadów - rozumie się przez to obiekt budowlany przeznaczony do składowania
odpadów,
17)
spalarni odpadów - rozumie się przez to instalację, w której zachodzi termiczne przekształcanie
odpadów w celu ich unieszkodliwienia,
18)
staroście - rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach powiatu,
19)
stosowaniu komunalnych osadów ściekowych - rozumie się przez to rozprowadzanie na
powierzchni ziemi lub wprowadzanie komunalnych osadów ściekowych do gleby w celu ich
wykorzystywania,
20)
termicznym przekształcaniu odpadów - rozumie się przez to procesy utleniania odpadów,
w tym spalania, zgazowywania, lub rozkładu odpadów, w tym rozkładu pirolitycznego,
prowadzone w przeznaczonych do tego instalacjach lub urządzeniach na zasadach określonych
w przepisach szczegółowych,
21)
unieszkodliwianiu odpadów - rozumie się przez to poddanie odpadów procesom przekształceń
biologicznych, fizycznych lub chemicznych określonym w załączniku nr 6 do ustawy w
celu doprowadzenia ich do stanu, który nie stwarza zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi
lub dla środowiska,
22)
wytwórcy odpadów - rozumie się przez to każdego, którego działalność lub bytowanie
powoduje powstawanie odpadów, oraz każdego, kto przeprowadza wstępne przetwarzanie,
mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów,
23)
zbieraniu odpadów - rozumie się przez to każde działanie, w szczególności umieszczanie
w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie
ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania.
Art. 4.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się kategoriami oraz rodzajami odpadów
wymienionymi w załącznikach nr 1 i 2, składnikami odpadów wymienionymi w załączniku
nr 3 oraz właściwościami odpadów wymienionymi w załączniku nr 4, określi w drodze
rozporządzenia:
1)
katalog odpadów z podziałem na grupy, podgrupy i rodzaje, uwzględniający źródła powstawania
odpadów, wraz z listą odpadów niebezpiecznych oraz ze sposobem klasyfikowania odpadów,
2)
metodykę referencyjną badań odpadów wymienionych na liście odpadów niebezpiecznych
pozwalającą na stwierdzenie, że nie posiadają one właściwości lub składników i właściwości,
które powodują, że odpady te stanowią odpady niebezpieczne.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje oraz stężenia substancji,
które powodują, że urobek pochodzący z pogłębiania akwenów morskich w związku z utrzymaniem
infrastruktury zapewniającej dostęp do portów, a także z pogłębianiem zbiorników wodnych,
stawów, cieków naturalnych, kanałów i rowów w związku z utrzymaniem i regulacją wód,
jest zanieczyszczony, kierując się właściwościami substancji, które mogą zanieczyścić
ten urobek.
Rozdział 2
Zasady gospodarowania odpadami
Art. 5.
Kto podejmuje działania powodujące lub mogące powodować powstawanie odpadów, powinien
takie działania planować, projektować i prowadzić, tak aby:
1)
zapobiegać powstawaniu odpadów lub ograniczać ilość odpadów i ich negatywne oddziaływanie
na środowisko przy wytwarzaniu produktów, podczas i po zakończeniu ich użytkowania,
2)
zapewniać zgodny z zasadami ochrony środowiska odzysk, jeżeli nie udało się zapobiec
ich powstaniu,
3)
zapewniać zgodne z zasadami ochrony środowiska unieszkodliwianie odpadów, których
powstaniu nie udało się zapobiec lub których nie udało się poddać odzyskowi.
Art. 6.
Wytwórca odpadów jest obowiązany do stosowania takich sposobów produkcji lub form
usług oraz surowców i materiałów, które zapobiegają powstawaniu odpadów lub pozwalają
utrzymać na możliwie najniższym poziomie ich ilość, a także ograniczają negatywne
oddziaływanie na środowisko lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.
Art. 7.3 orzeczenia
1.
Posiadacz odpadów jest obowiązany do postępowania z odpadami w sposób zgodny z zasadami
gospodarowania odpadami, wymaganiami ochrony środowiska oraz planami gospodarki odpadami.
2.
Posiadacz odpadów jest obowiązany w pierwszej kolejności do poddania ich odzyskowi,
a jeżeli z przyczyn technologicznych jest on niemożliwy lub nie jest uzasadniony z
przyczyn ekologicznych lub ekonomicznych, to odpady te należy unieszkodliwiać w sposób
zgodny z wymaganiami ochrony środowiska oraz planami gospodarki odpadami.
3.
Odpady, których nie udało się poddać odzyskowi, powinny być tak unieszkodliwiane,
aby składowane były wyłącznie te odpady, których unieszkodliwienie w inny sposób było
niemożliwe z przyczyn technologicznych lub nieuzasadnione z przyczyn ekologicznych
lub ekonomicznych.
4.
Ministrowie właściwi do spraw gospodarki, zdrowia, rolnictwa, administracji publicznej,
w zakresie swoich kompetencji, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska
mogą określić, w drodze rozporządzeń, szczegółowy sposób postępowania z niektórymi
rodzajami odpadów, kierując się potrzebą stworzenia schematów postępowania z tymi
odpadami przez ich posiadaczy.
Art. 8.
Zakazuje się postępowania z odpadami w sposób sprzeczny z przepisami ustawy oraz przepisami
o ochronie środowiska.
Art. 9.7 orzeczeń
1.
Odpady powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane
w miejscu ich powstawania.
2.
Odpady, które nie mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwiane w miejscu ich powstawania,
powinny być, uwzględniając najlepszą dostępną technikę lub technologię, o której mowa
w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, przekazywane
do najbliżej położonych miejsc, w których mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwione.
Art. 10.
Odpady powinny być zbierane w sposób selektywny.
Art. 11.
1.
Zakazuje się mieszania odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów oraz mieszania odpadów
niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Dopuszcza się mieszanie odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów oraz mieszanie odpadów
niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, w celu poprawy bezpieczeństwa
procesów odzysku lub unieszkodliwiania odpadów powstałych po zmieszaniu, jeżeli w
wyniku prowadzenia tych procesów nie nastąpi wzrost zagrożenia dla życia i zdrowia
ludzi lub środowiska.
3.
W przypadku gdy odpady niebezpieczne uległy zmieszaniu z innymi odpadami, substancjami
lub przedmiotami, to powinny być one rozdzielone, jeżeli zostaną spełnione łącznie
następujące warunki:
1)
w procesie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów powstałych po rozdzieleniu nastąpi
ograniczenie zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub środowiska,
2)
jest to technicznie możliwe i ekonomicznie uzasadnione.
4.
Transport odpadów niebezpiecznych z miejsc ich powstawania do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów odbywa się z zachowaniem przepisów obowiązujących przy transporcie materiałów
niebezpiecznych.
5.
Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki, kierując się koniecznością ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko
wynikającego z transportowania odpadów niebezpiecznych, określi, w drodze rozporządzenia,
zakres i sposób stosowania przepisów o transporcie materiałów niebezpiecznych do transportu
odpadów niebezpiecznych.
Art. 12.
Unieszkodliwianiu poddaje się te odpady, z których uprzednio wysegregowano odpady
nadające się do odzysku.
Art. 13.1 orzeczenie
1.
Odzysk lub unieszkodliwianie odpadów może odbywać się tylko w miejscu wyznaczonym
w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym w instalacjach lub urządzeniach,
które spełniają określone wymagania, z zastrzeżeniem ust. 2-4.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:
1)
posiadaczy odpadów prowadzących odzysk za pomocą działań określonych jako R10 w załączniku
nr 5 do ustawy,
2)
osób fizycznych prowadzących kompostowanie na potrzeby własne.
3.
Dopuszcza się spalanie pozostałości roślinnych, poza instalacjami i urządzeniami,
jeżeli spalanie to nie narusza odrębnych przepisów.
4.
Jeżeli spalanie odpadów ze względów bezpieczeństwa jest niemożliwe w instalacjach
lub urządzeniach przeznaczonych do tego celu, wojewoda może zezwolić na spalanie poza
instalacjami lub urządzeniami, określając w drodze decyzji miejsce spalania, ilość
odpadów, warunki spalania danego rodzaju odpadu oraz czas obowiązywania tej decyzji.
5.
Instalacje oraz urządzenia do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów mogą być eksploatowane
tylko wówczas, gdy:
1)
nie zostaną przekroczone standardy emisyjne, określone na podstawie odrębnych przepisów,
2)
pozostałości powstające w wyniku działalności związanej z odzyskiem lub unieszkodliwianiem
będą poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane z zachowaniem wymagań określonych w
ustawie.
6.
W razie niedopełnienia przez posiadacza odpadów, prowadzącego odzysk lub unieszkodliwianie
odpadów, obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 5 oraz w art. 11, art. 12 i art. 25
ust. 2, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu tej
działalności. Posiadacz odpadów pomimo wstrzymania prowadzonej działalności jest obowiązany
do usunięcia jej skutków na własny koszt.
7.
Postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu działalności wszczyna się z urzędu.
8.
W przypadkach określonych w ust. 6, na wniosek posiadacza odpadów, wojewódzki inspektor
ochrony środowiska może ustalić termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości,
a w razie nieusunięcia ich w tym terminie - wstrzyma działalność związaną z odzyskiem
lub unieszkodliwianiem odpadów.
9.
W decyzji, o której mowa w ust. 6 i 8, określa się termin wstrzymania działalności,
uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej zakończenia.
Rozdział 3
Plany gospodarki odpadami
Art. 14.
1.
Dla osiągnięcia celów założonych w polityce ekologicznej państwa oraz realizacji zasad,
o których mowa w art. 5, a także stworzenia w kraju zintegrowanej i wystarczającej
sieci instalacji i urządzeń do odzysku i unieszkodliwiania odpadów, spełniających
wymagania określone w przepisach o ochronie środowiska, opracowywane są plany gospodarki
odpadami.
2.
Plany te określają:
1)
aktualny stan gospodarki odpadami,
2)
prognozowane zmiany w zakresie gospodarki odpadami,
3)
działania zmierzające do poprawy sytuacji w zakresie gospodarowania odpadami,
4)
instrumenty finansowe służące realizacji zamierzonych celów,
5)
system monitoringu i oceny realizacji zamierzonych celów.
3.
Plany są opracowywane na szczeblu krajowym, wojewódzkim, powiatowym i gminnym.
4.
Krajowy plan gospodarki odpadami jest opracowywany przez ministra właściwego do spraw
środowiska, a uchwalany przez Radę Ministrów.
5.
Projekt wojewódzkiego, powiatowego lub gminnego planu gospodarki odpadami opracowują
odpowiednio: zarząd województwa, zarząd powiatu lub zarząd gminy.
6.
Wojewódzki, powiatowy i gminny plan gospodarki odpadami stanowi część odpowiedniego
programu ochrony środowiska i jest tworzony w trybie i na zasadach określonych w przepisach
o ochronie środowiska.
7.
Projekty planów podlegają zaopiniowaniu:
1)
projekt planu krajowego - przez zarządy województw,
2)
projekt planu wojewódzkiego - przez ministra właściwego do spraw środowiska, zarządy
powiatów i gmin z terenu województwa,
3)
projekt planu powiatowego - przez zarząd województwa oraz przez zarządy gmin z terenu
powiatu,
4)
projekt planu gminnego - przez zarząd województwa oraz zarząd powiatu.
8.
Organy, o których mowa w ust. 7, udzielają opinii w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące
od dnia otrzymania projektu. Nieudzielenie opinii w tym terminie uznaje się za opinię
pozytywną.
9.
W miastach, w których funkcje organów powiatu sprawują organy gminy, plan gospodarki
odpadami obejmuje zadania planu powiatowego i gminnego. Projekt planu jest opiniowany
przez zarząd województwa.
10.
Dla obszaru miasta stołecznego Warszawy zarząd powiatu warszawskiego opracowuje projekt
wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania planu powiatowego i gminnego,
który jest opiniowany przez zarząd województwa mazowieckiego oraz zarządy gmin z terenu
powiatu warszawskiego; plan ten uchwala rada powiatu warszawskiego.
11.
Zarządy gmin, będących członkami związków międzygminnych, mogą opracować jeden projekt
wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania gminnego planu gospodarki
odpadami. Projekt planu jest opiniowany przez zarządy województw i powiatów, na których
terenie położone są gminy.
12.
Zarządy powiatów, będących członkami związków powiatów, mogą opracować jeden projekt
wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania powiatowego planu gospodarki
odpadami. Projekt planu jest opiniowany przez zarządy województw, na terenie których
położone są powiaty oraz zarządy gmin z terenu tych powiatów.
13.
Minister właściwy do spraw środowiska, zarząd województwa, zarząd powiatu i zarząd
gminy składają co 2 lata, odpowiednio Radzie Ministrów, sejmikowi województwa, radzie
powiatu i radzie gminy, sprawozdanie z realizacji planu gospodarki odpadami.
14.
Plany gospodarki odpadami podlegają aktualizacji nie rzadziej niż co 4 lata.
Art. 15.
1.
Plany gospodarki odpadami powinny być opracowywane zgodnie z polityką ekologiczną
państwa.
2.
Wojewódzki, powiatowy lub gminny plan gospodarki odpadami powinien być opracowywany
zgodnie z planami wyższego szczebla.
3.
Krajowy, wojewódzki, powiatowy lub gminny plan gospodarki odpadami określa w szczególności:
1)
rodzaj, ilość i źródło pochodzenia odpadów, które mają być poddane procesom odzysku
lub unieszkodliwiania,
2)
rozmieszczenie istniejących instalacji i urządzeń do odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów, wraz z wykazem podmiotów prowadzących działalność w tym zakresie,
3)
działania zmierzające do zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości
odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko oraz prawidłowego postępowania
z nimi, w tym ograniczenia ilości odpadów ulegających biodegradacji zawartych w odpadach
komunalnych kierowanych na składowiska,
4)
projektowany system gospodarowania odpadami.
4.
Gminny plan gospodarki odpadami określa ponadto:
1)
rodzaj i harmonogram realizacji przedsięwzięć,
2)
harmonogram uruchamiania środków finansowych i ich źródła.
5.
Krajowy plan gospodarki odpadami może określać przedsięwzięcia priorytetowe o charakterze
ponadwojewódzkim, niezbędne do utworzenia i utrzymania w kraju zintegrowanej i wystarczającej
sieci instalacji i urządzeń do unieszkodliwiania odpadów.
6.
Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, zasady oraz sposób finansowania
przedsięwzięć priorytetowych o charakterze ponadwojewódzkim, o których mowa w ust.
5, kierując się potrzebą utworzenia i utrzymania w kraju zintegrowanej i wystarczającej
sieci instalacji i urządzeń do unieszkodliwiania odpadów.
7.
Krajowy, wojewódzki, powiatowy lub gminny plan gospodarki odpadami obejmuje wszystkie
rodzaje odpadów powstających na terenie danej jednostki administracyjnej oraz przywożonych
na jej teren, a w szczególności odpady komunalne z uwzględnieniem odpadów ulegających
biodegradacji, odpady opakowaniowe, odpady budowlane, wraki samochodowe, opony oraz
odpady niebezpieczne, w tym odpady medyczne i weterynaryjne, oleje odpadowe, baterie
i akumulatory.
8.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
zakres, sposób i formę sporządzania wojewódzkiego, powiatowego i gminnego planu gospodarki
odpadami, kierując się potrzebą ujednolicenia sposobu przygotowania planów i zapewnienia
ich spójności.
Art. 16.
Przedsięwzięcia związane z unieszkodliwianiem odpadów mogą być realizowane z udziałem
środków z funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, o ile przedsięwzięcia te
zostały ujęte w planie gospodarki odpadami.
Rozdział 4
Obowiązki posiadaczy odpadów
Art. 17.
1.
Wytwórca odpadów prowadzący instalację jest obowiązany do:
1)
uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, jeżeli wytwarza powyżej 1 tony odpadów
niebezpiecznych rocznie lub powyżej 5 tysięcy ton rocznie odpadów innych niż niebezpieczne,
2)
uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli
wytwarza do 1 tony odpadów niebezpiecznych rocznie,
3)
przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi
odpadami, jeżeli wytwarza od 5 do 5 tysięcy ton rocznie odpadów innych niż niebezpieczne.
2.
Wytwórca odpadów nieprowadzący instalacji jest obowiązany do:
1)
uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli
wytwarza odpady niebezpieczne w ilości powyżej 100 kg rocznie,
2)
przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi
odpadami, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości do 100 kg rocznie albo powyżej
5 ton rocznie odpadów innych niż niebezpieczne.
3.
Rada gminy może podjąć uchwałę o obowiązku złożenia informacji o wytwarzanych odpadach
oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami przez wytwórców odpadów, o których
mowa w ust. 1 i 2, wytwarzających odpady inne niż niebezpieczne w ilości do 5 ton
rocznie.
4.
Wymóg uzyskania decyzji, o których mowa w ust. 1, a także przedłożenia informacji
o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami nie
dotyczy wytwórcy odpadów prowadzącego instalację, na której prowadzenie wymagane jest
pozwolenie zintegrowane, o którym mowa w przepisach o ochronie środowiska.
5.
Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do odpadów komunalnych.
Art. 18.
1.
Wniosek o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów powinien spełniać wymagania określone
w przepisach o ochronie środowiska oraz dodatkowo zawierać następujące informacje:
1)
wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, z uwzględnieniem
ich podstawowego składu chemicznego i właściwości,
2)
określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w
ciągu roku,
3)
wskazanie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów
i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,
4)
szczegółowy opis sposobów gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu,
odzysku i unieszkodliwiania odpadów,
5)
wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów.
2.
Pozwolenie na wytwarzanie odpadów powinno spełniać wymagania określone w przepisach
o ochronie środowiska oraz dodatkowo określać:
1)
ilość odpadów poszczególnych rodzajów dopuszczonych do wytworzenia w ciągu roku,
2)
sposoby gospodarowania odpadami,
3)
miejsce i sposób magazynowania odpadów.
3.
Właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów w przypadkach określonych
w przepisach o ochronie środowiska lub jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami:
1)
mógłby powodować zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska,
2)
jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w rozdziale 3.
4.
Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa
oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
Art. 19.1 orzeczenie
1.
Wniosek o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi, do którego dołącza
się ten program, wytwórca odpadów niebezpiecznych obowiązany jest przedłożyć właściwemu
organowi na dwa miesiące przed rozpoczęciem działalności powodującej powstawanie odpadów
niebezpiecznych lub zmianą tej działalności wpływającą na rodzaj, ilość wytwarzanych
odpadów niebezpiecznych lub sposób gospodarowania nimi.
2.
Program gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest zatwierdzany w drodze decyzji przez
właściwy organ, którym jest:
1)
wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których
obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika
z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy eksploatacji instalacji na terenach
zakładów zaliczanych do tych przedsięwzięć,
2)
starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.
3.
Właściwość miejscową organu, o którym mowa w ust. 2, ustala się według miejsca wytwarzania
odpadów niebezpiecznych.
4.
Wojewoda zatwierdza program gospodarki odpadami niebezpiecznymi po zasięgnięciu opinii
wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce wytwarzania
odpadów niebezpiecznych.
5.
Starosta zatwierdza program gospodarki odpadami niebezpiecznymi po zasięgnięciu opinii
wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz powiatowego inspektora sanitarnego, właściwych
ze względu na miejsce wytwarzania odpadów niebezpiecznych; wymóg zasięgania opinii
prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.
6.
Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa
oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
Art. 20.
1.
Program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, dołączany do wniosku o wydanie decyzji
zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, powinien zawierać:
1)
wyszczególnienie rodzajów odpadów niebezpiecznych przewidzianych do wytwarzania, a
w przypadkach gdy określenie rodzaju nie jest wystarczające do ustalenia zagrożeń,
jakie mogą powodować odpady niebezpieczne, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę
do podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów,
2)
określenie ilości odpadów niebezpiecznych poszczególnych rodzajów przewidzianych do
wytwarzania w ciągu roku,
3)
informacje wskazujące na sposoby zapobiegania powstawaniu odpadów niebezpiecznych
lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,
4)
szczegółowy opis sposobów gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu,
odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych,
5)
wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów.
2.
We wniosku o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi wytwórca odpadów
określa czas prowadzenia działalności związanej z wytwarzaniem odpadów.
Art. 21.
W decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi określa się:
1)
ilość odpadów niebezpiecznych poszczególnych rodzajów dopuszczonych do wytworzenia
w ciągu roku,
2)
sposoby gospodarowania odpadami niebezpiecznymi,
3)
miejsce i sposób magazynowania odpadów niebezpiecznych,
4)
termin obowiązywania decyzji, wydawanej na czas oznaczony nie dłuższy niż 10 lat.
Art. 22.
1.
Właściwy organ odmawia wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami
niebezpiecznymi, jeżeli:
1)
zamierzony sposób gospodarki odpadami niebezpiecznymi mógłby powodować zagrożenia
dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska,
2)
zamierzony sposób gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest niezgodny z planami gospodarki
odpadami.
2.
Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu wójtowi, burmistrzowi
lub prezydentowi miasta.
Art. 23.
1.
Jeżeli wytwórca odpadów niebezpiecznych narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie
z decyzją zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, właściwy organ
wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń.
2.
Jeżeli wytwórca odpadów niebezpiecznych mimo wezwania, o którym mowa w ust. 1, nadal
narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z decyzją zatwierdzającą program gospodarki
odpadami niebezpiecznymi, właściwy organ wstrzymuje, w drodze decyzji, działalność
wytwórcy odpadów w zakresie objętym programem gospodarki odpadami niebezpiecznymi.
3.
Decyzji, o której mowa w ust. 2, właściwy organ nadaje rygor natychmiastowej wykonalności,
uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności wytwórcy
odpadów w zakresie objętym programem gospodarki odpadami niebezpiecznymi.
4.
Wstrzymanie działalności nie powoduje wygaśnięcia obowiązku usunięcia skutków prowadzonej
działalności na koszt wytwórcy odpadów niebezpiecznych.
5.
Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się z urzędu.
Art. 24.
1.
Informację o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami
przedkłada się właściwemu organowi na dwa miesiące przed rozpoczęciem działalności
powodującej powstawanie odpadów lub zmianą tej działalności wpływającą na rodzaj lub
ilość wytwarzanych odpadów lub sposób gospodarowania nimi.
2.
Właściwym organem, o którym mowa w ust. 1, jest:
1)
wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których
obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika
z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy eksploatacji instalacji na terenach
zakładów zaliczanych do tych przedsięwzięć,
2)
starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.
3.
Właściwość miejscową organów określonych w ust. 2 ustala się według miejsca wytwarzania
odpadów.
4.
Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać:
1)
wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, a w przypadkach,
gdy określenie rodzaju nie jest wystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady
mogą powodować, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania podstawowego składu
chemicznego i właściwości odpadów,
2)
określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w
ciągu roku,
3)
informacje wskazujące na sposoby zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania
ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,
4)
szczegółowy opis sposobów gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu,
odzysku i unieszkodliwiania odpadów,
5)
wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów.
5.
Do rozpoczęcia działalności powodującej powstawanie odpadów można przystąpić, jeżeli
organ właściwy do przyjęcia informacji, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni
od dnia złożenia informacji nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji.
6.
W przypadku stwierdzenia przez organ na podstawie złożonej informacji, o której mowa
w ust. 1, lub własnych ustaleń, że odpady niebezpieczne wytworzone w ilości do 100
kg rocznie mogą powodować, ze względu na ich ilość lub rodzaj, zagrożenie dla życia,
zdrowia ludzi lub środowiska, organ w terminie miesiąca od otrzymania informacji zobowiązuje,
w drodze decyzji, wytwórcę odpadów do przedłożenia wniosku o zatwierdzenie programu
gospodarki odpadami niebezpiecznymi.
7.
W przypadku gdy wytwórca odpadów narusza przepisy ustawy lub działa w sposób niezgodny
ze złożoną informacją, organ, któremu należało przedłożyć informację, wzywa go do
niezwłocznego zaniechania naruszeń.
8.
Jeżeli wytwórca odpadów mimo wezwania, o którym mowa w ust. 7, nadal narusza przepisy
ustawy lub działa w sposób niezgodny ze złożoną informacją, organ właściwy do otrzymania
informacji wstrzymuje w drodze decyzji działalność powodującą wytwarzanie odpadów,
uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia tej działalności. W
takim przypadku wytwórca odpadów zobowiązany jest do usunięcia skutków prowadzonej
działalności na własny koszt.
9.
Kopię informacji o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi
odpadami, a także decyzji, o których mowa w ust. 5, 6 i ust. 8, wojewoda lub starosta
przekazuje właściwemu marszałkowi województwa oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi
miasta.
Art. 25.1 orzeczenie
1.
Wytwórca odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami innemu posiadaczowi
odpadów.
2.
Posiadacz odpadów może je przekazywać wyłącznie podmiotom, które uzyskały zezwolenie
właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie gospodarki odpadami, chyba
że działalność taka nie wymaga uzyskania zezwolenia.
3.
Jeżeli posiadacz odpadów, w tym wytwórca odpadów, przekazuje odpady następnemu posiadaczowi
odpadów, który ma zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie
gospodarowania tymi odpadami, odpowiedzialność za działania objęte tym zezwoleniem
przenosi się na tego następnego posiadacza odpadów.
Art. 26.1 orzeczenie
1.
Posiadacz odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów, obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności,
z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 2 i 4 oraz art. 43 ust. 5.
2.
Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów
jest wydawane, w drodze decyzji, przez właściwy organ na czas oznaczony, nie dłuższy
niż 10 lat.
3.
Właściwym organem, o którym mowa w ust. 2, jest:
1)
wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których
obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika
z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy eksploatacji instalacji na terenach
zakładów zaliczanych do tych przedsięwzięć,
2)
starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.
4.
Właściwość miejscową organu, o którym mowa ust. 3, ustala się według miejsca prowadzenia
działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
5.
Wojewoda wydaje zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów, po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego
ze względu na miejsce prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów.
6.
Starosta wydaje zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów, po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz powiatowego
inspektora sanitarnego, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia działalności
w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów; wymóg zasięgania opinii prezydenta
miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.
7.
Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa
oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
8.
Wymóg uzyskania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy posiadacza odpadów prowadzącego
działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów w instalacji, na której
prowadzenie wymagane jest pozwolenie zintegrowane, o którym mowa w przepisach o ochronie
środowiska.
9.
Przepisów ust. 1-8 nie stosuje się do odpadów komunalnych.
Art. 27.
1.
Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów
wydaje się na wniosek, który powinien zawierać:
1)
wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidywanych do odzysku lub unieszkodliwiania;
w przypadku gdy określenie rodzaju jest niewystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie
te odpady mogą powodować dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do
podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów,
2)
określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych odzyskowi lub unieszkodliwianiu
w okresie roku,
3)
oznaczenie miejsca prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów,
4)
wskazanie sposobu i środków transportu odpadów,
5)
wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów,
6)
szczegółowy opis stosowanych metod odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
7)
przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać
działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, ze szczególnym uwzględnieniem
kwalifikacji zawodowych lub przeszkolenia pracowników oraz liczby i jakości posiadanych
instalacji i urządzeń odpowiadających wymaganiom ochrony środowiska,
8)
przewidywany okres wykonywania działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów.
2.
W zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów określa się:
1)
rodzaj i ilość odpadów przewidywanych do odzysku lub unieszkodliwiania w okresie roku,
2)
miejsce i dopuszczone metody odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
3)
dodatkowe warunki prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów, jeżeli wymaga tego specyfika odpadów, w szczególności niebezpiecznych, lub
potrzeba zachowania wymagań ochrony życia, zdrowia ludzi lub ochrony środowiska,
4)
miejsce i sposób magazynowania odpadów,
5)
warunki transportu odpadów,
6)
czas obowiązywania zezwolenia.
3.
Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych
może być wydane po sprawdzeniu przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska funkcjonowania
instalacji i urządzeń służących do unieszkodliwiania oraz po uzyskaniu wymaganego
pozwolenia na użytkowanie obiektu w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.
Art. 28.7 orzeczeń
1.
Posiadacz odpadów, który prowadzi działalność w zakresie zbierania lub transportu
odpadów, jest obowiązany uzyskać zezwolenie na prowadzenie tej działalności, z zastrzeżeniem
art. 32 ust. 1.
2.
Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów
wydaje starosta po zasięgnięciu opinii właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta
miasta oraz powiatowego inspektora sanitarnego; wymóg zasięgania opinii prezydenta
miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.
3.
Właściwym starostą, o którym mowa w ust. 2, jest:
1)
do wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów - starosta
właściwy ze względu na miejsce zbierania odpadów,
2)
do wydania zezwolenia na transport odpadów - starosta właściwy ze względu na miejsce
siedziby lub zamieszkania posiadacza odpadów.
4.
Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów
wydaje się w drodze decyzji na wniosek, który powinien odpowiednio zawierać:
1)
wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidywanych do zbierania lub transportu; w przypadku
gdy określenie rodzaju jest niewystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady
mogą powodować dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania
podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów,
2)
oznaczenie obszaru prowadzenia działalności,
3)
wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów,
4)
wskazanie sposobu i środków transportu odpadów,
5)
przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać
działalność w zakresie zbierania lub transportu odpadów,
6)
przewidywany okres wykonywania działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów.
5.
W zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów
określa się odpowiednio:
1)
rodzaje odpadów przewidywanych do zbierania lub transportu,
2)
oznaczenie obszaru prowadzenia działalności,
3)
miejsce i sposób magazynowania odpadów,
4)
sposób i środki transportu odpadów,
5)
dodatkowe warunki prowadzenia działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów,
jeżeli wymaga tego specyfika odpadów, w szczególności niebezpiecznych, lub potrzeba
zachowania wymagań ochrony życia, zdrowia ludzi lub ochrony środowiska,
6)
czas obowiązywania zezwolenia.
6.
Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów
jest wydawane w drodze decyzji, przez właściwy organ na czas oznaczony nie dłuższy
niż 10 lat.
7.
Kopię wydanej decyzji starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa.
8.
Przepisów ust. 1-7 nie stosuje się do odpadów komunalnych.
Art. 29.1 orzeczenie
1.
Właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku,
unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów, jeżeli zamierzony sposób gospodarki
odpadami:
1)
jest niezgodny z wymaganiami ustawy,
2)
mógłby powodować zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska,
3)
jest niezgodny z planami gospodarki odpadami.
2.
Właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie termicznego
przekształcenia odpadów niebezpiecznych lub składowania odpadów, jeżeli kierownik
spalarni odpadów niebezpiecznych lub innej instalacji, w której mają być przyjmowane
odpady niebezpieczne do termicznego przekształcenia, albo kierownik składowiska odpadów
nie posiadają świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.
3.
Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu wójtowi, burmistrzowi
lub prezydentowi miasta.
Art. 30.
1.
Jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie
odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów, narusza przepisy ustawy
lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego
zaniechania naruszeń.
2.
Jeżeli posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania, nadal narusza przepisy
ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie
w drodze decyzji bez odszkodowania.
3.
Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje wstrzymanie działalności objętej
tym zezwoleniem.
4.
Decyzji, o której mowa w ust. 2, właściwy organ może nadać rygor natychmiastowej wykonalności,
uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności.
5.
Posiadacz odpadów, pomimo wstrzymania prowadzonej działalności, jest obowiązany do
usunięcia jej skutków na własny koszt.
6.
Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się z urzędu.
7.
Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa
oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
Art. 31.
1.
Wytwórca odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku, unieszkodliwiania,
zbierania lub transportu odpadów, jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia
na prowadzenie tej działalności, jeżeli posiada pozwolenie na wytwarzanie odpadów
lub decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi.
2.
Wytwórca odpadów, o którym mowa w ust. 1, we wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie
odpadów lub decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest
obowiązany uwzględnić odpowiednio wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia
na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu
odpadów.
3.
Właściwy organ, wydając pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję zatwierdzającą
program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, uwzględnia odpowiednio wymagania przewidziane
dla zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania,
zbierania lub transportu odpadów.
4.
Jeżeli miejsce prowadzenia odzysku, unieszkodliwiania lub zbierania odpadów przez
wytwórcę, o którym mowa w ust. 1, jest inne niż miejsce wytwarzania odpadów, właściwy
organ, wydając pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję zatwierdzającą program
gospodarki odpadami niebezpiecznymi, zasięga opinii wójta, burmistrza lub prezydenta
miasta, a jeżeli organem właściwym jest starosta - również powiatowego inspektora
sanitarnego, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia odzysku, unieszkodliwiania
lub zbierania odpadów.
Art. 32.
1.
Posiadacz odpadów, który łącznie prowadzi działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów oraz zbierania lub transportu odpadów, jest zwolniony z obowiązku uzyskania
zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów.
2.
Posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, powinien dodatkowo uwzględnić we wniosku
o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności
w zakresie zbierania lub transportu odpadów.
3.
Właściwy organ, wydając zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku
lub unieszkodliwiania odpadów, uwzględnia dodatkowo wymagania przewidziane dla zezwolenia
na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów.
Art. 33.
1.
Posiadacz odpadów może przekazać określone rodzaje odpadów w celu ich wykorzystania
osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej, niebędącym przedsiębiorcami, na ich
własne potrzeby.
2.
Prowadzenie działalności w zakresie wykorzystania odpadów na własne potrzeby przez
osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne, niebędące przedsiębiorcami, nie wymaga
zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów oraz możliwościami
bezpiecznego ich wykorzystania przez osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne, o
których mowa w ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia, listę rodzajów odpadów, które
posiadacz odpadów może przekazywać tym osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym
do wykorzystania na ich własne potrzeby.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, kierując się właściwościami odpadów oraz oddziaływaniem na środowisko
poszczególnych rodzajów działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów, może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów,
których zbieranie, transport, odzysk lub unieszkodliwianie nie wymaga zezwolenia na
prowadzenie działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów, oraz podstawowe wymagania dla zbierania, transportu, procesów odzysku lub
unieszkodliwiania tych rodzajów odpadów.
5.
Posiadacz odpadów, który jest zwolniony z obowiązku uzyskiwania zezwoleń na prowadzenie
działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów
zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 4, ma obowiązek zgłoszenia do rejestru
prowadzonego przez starostę właściwego ze względu na miejsce prowadzenia zbierania,
odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, a w przypadku transportu odpadów - przez starostę
właściwego ze względu na miejsce siedziby lub zamieszkania posiadacza odpadów. Starosta
przekazuje marszałkowi województwa łączne zestawienie rejestrów, w terminie do końca
pierwszego kwartału za poprzedni rok kalendarzowy.
6.
W razie niedopełnienia wymagań, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust.
4, przez posiadacza odpadów, o którym mowa w ust. 5, wojewódzki inspektor ochrony
środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu działalności w zakresie zbierania, transportu,
odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
7.
Decyzję, o której mowa w ust. 6, może wydać również wojewódzki inspektor sanitarny
w przypadku stwierdzenia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi.
8.
W przypadkach określonych w ust. 6 i 7, na wniosek posiadacza odpadów, odpowiednio
wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub wojewódzki inspektor sanitarny może ustalić
termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a w razie nieusunięcia ich w tym
terminie - wstrzyma działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów,
9.
W decyzjach, o których mowa w ust. 6 i 7, ustala się termin wstrzymania działalności,
uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności w zakresie
zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
10.
Decyzje, o których mowa w ust. 6 i 7, wydawane są z urzędu.
11.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji
podawanych przy rejestracji przez posiadaczy odpadów, o których mowa w ust. 5, oraz
sposób rejestracji, kierując się potrzebą ujednolicenia procedury rejestracji.
Art. 34.1 orzeczenie
1.
Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów
usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania,
wskazując sposób wykonania tej decyzji.
2.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest z urzędu.
Art. 35.
1.
Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny, związany z ochroną środowiska,
a w szczególności z zagrożeniem pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach,
w decyzjach, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 2, art. 26 ust. 1, art. 28 ust. 1,
może być ustanowione zabezpieczenie roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków
w środowisku.
2.
Do ustanowienia zabezpieczenia roszczeń, zwrotu ustanowionego zabezpieczenia oraz
orzeczenia o przeznaczeniu zabezpieczenia na usunięcie negatywnych skutków w środowisku
stosuje się odpowiednio art. 187 ust. 2-4 oraz art. 198 ustawy z dnia 27 kwietnia
2001 r. - Prawo ochrony środowiska.
Art. 36.
1.
Posiadacz odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jest obowiązany do prowadzenia ich
ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów i listą
odpadów niebezpiecznych; ewidencja ta w przypadku posiadacza odpadów, który prowadzi
działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, powinna obejmować sposoby
gospodarowania odpadami, a także dane o ich pochodzeniu i miejscu przeznaczenia.
2.
W przypadku odpadów komunalnych ewidencję prowadzą podmioty, o których mowa w art.
7 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.
U. Nr 132, poz. 622, z 1997 r. Nr 60, poz. 369 i Nr 121, poz. 770 oraz z 2000 r. Nr
22, poz. 272).
3.
Obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów nie dotyczy osób fizycznych i jednostek organizacyjnych,
niebędących przedsiębiorcami, które wykorzystują odpady na własne potrzeby.
4.
Ewidencję, o której mowa w ust. 1, prowadzi się, z zastrzeżeniem ust. 5, z zastosowaniem
następujących dokumentów ewidencji odpadów:
1)
karty ewidencji odpadu, prowadzonej dla każdego rodzaju odpadu odrębnie,
2)
karty przekazania odpadu.
5.
Posiadacz odpadów prowadzący działalność wyłącznie w zakresie transportu odpadów prowadzi
ewidencję z zastosowaniem tylko karty przekazania odpadów.
6.
Dokumenty ewidencji odpadów powinny zawierać następujące dane: imię i nazwisko, adres
zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza odpadów.
7.
Posiadacz odpadów, który przejmuje odpad od innego posiadacza, jest obowiązany potwierdzić
przejęcie odpadu na karcie przekazania odpadu, o której mowa w ust. 4 pkt 2, wypełnionej
przez posiadacza, który przekazuje ten odpad.
8.
Kartę przekazania odpadu sporządza się w dwóch egzemplarzach, po jednym dla każdego
z posiadaczy, o których mowa w ust. 7.
9.
Dopuszcza się sporządzanie zbiorczej karty przekazania odpadu, obejmującej odpad danego
rodzaju przekazywany łącznie w czasie jednego miesiąca kalendarzowego temu samemu
posiadaczowi.
10.
Posiadacz odpadów ma obowiązek przechowywać dokumenty sporządzone na potrzeby ewidencji
przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym sporządzono te dokumenty,
z zastrzeżeniem art. 37 ust. 4.
11.
Posiadacz odpadów jest obowiązany przedstawić dokumenty ewidencji odpadów na żądanie
organów przeprowadzających kontrolę.
12.
Marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce wytwarzania, odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów, w drodze decyzji, może zobowiązać posiadacza odpadów do przedłożenia dokumentów
ewidencji odpadów.
13.
Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się szkodliwością odpadów oraz potrzebą
wprowadzenia ułatwień dla małych i średnich przedsiębiorstw, określi, w drodze rozporządzenia,
rodzaje odpadów lub ich ilości, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji
odpadów, oraz kategorie małych i średnich przedsiębiorstw, które mogą prowadzić uproszczoną
ewidencję odpadów.
14.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów
stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów, z wyodrębnieniem ewidencji komunalnych
osadów ściekowych.
15.
Minister właściwy do spraw środowiska, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust.
14, będzie kierował się potrzebą ujednolicenia tych dokumentów oraz zapewnienia ilościowej
i jakościowej kontroli:
1)
odpadów wytwarzanych, poddawanych odzyskowi lub unieszkodliwianych,
2)
obrotu odpadami.
Art. 37.
1.
Posiadacz odpadów prowadzący ewidencję odpadów jest obowiązany sporządzić na formularzu
zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania
nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych
odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2. Zbiorcze zestawienie danych powinno zawierać następujące
informacje: imię i nazwisko, adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza
odpadów.
2.
Wytwórca komunalnych osadów ściekowych, o których mowa w art. 43, jest obowiązany
sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych zawierające następujące informacje:
1)
imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby wytwórcy komunalnych
osadów ściekowych,
2)
ilość komunalnego osadu ściekowego wytworzonego oraz dostarczonego do stosowania,
3)
skład i właściwości komunalnych osadów ściekowych,
4)
rodzaj przeprowadzonej obróbki,
5)
imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby stosujących komunalne
osady ściekowe, wytworzone przez wskazanego w pkt 1 wytwórcę tych osadów,
6)
miejsca stosowania tych osadów.
3.
Zbiorcze zestawienia danych, o których mowa w ust. 1 i 2, posiadacz odpadów lub wytwórca
komunalnych osadów ściekowych jest obowiązany przekazać marszałkowi województwa właściwemu
ze względu na miejsce wytwarzania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów w terminie
do końca pierwszego kwartału za poprzedni rok kalendarzowy.
4.
Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do przechowywania zbiorczych zestawień
danych, o których mowa w ust. 1, do czasu zakończenia rekultywacji składowiska odpadów
i przekazania ich następnemu właścicielowi lub zarządcy nieruchomości.
5.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji
wymaganych w oparciu o ust. 2 pkt 3 oraz wzory formularzy służących do sporządzania
i przekazywania zbiorczych zestawień danych, o których mowa w ust. 1 i 2, kierując
się potrzebą ujednolicenia tych zestawień.
6.
Na podstawie zbiorczych zestawień danych, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz informacji
uzyskanych od wojewody i starostów, marszałek województwa prowadzi wojewódzką bazę
danych dotyczącą wytwarzania i gospodarowania odpadami wraz z rejestrem udzielonych
zezwoleń w zakresie wytwarzania i gospodarowania odpadami oraz sporządza raport wojewódzki
i przekazuje go ministrowi właściwemu do spraw środowiska.
7.
Dostęp do wojewódzkiej bazy danych posiadają: minister właściwy do spraw środowiska,
wojewoda, starosta, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, wojewódzki inspektor ochrony
środowiska oraz wojewódzki urząd statystyczny.
8.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, warunki i
zakres dostępu do wojewódzkiej bazy danych, kierując się potrzebami organów, o których
mowa w ust. 7, w zakresie danych niezbędnych do zarządzania środowiskiem.
9.
Raport wojewódzki, o którym mowa w ust. 6, w zakresie stosowania komunalnych osadów
ściekowych może zawierać następujące dane osobowe stosujących te osady: imię i nazwisko,
adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza odpadów.
10.
Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi centralną bazę danych dotyczącą wytwarzania
i gospodarowania odpadami.
11.
Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą stworzenia ujednoliconego
systemu zbierania i przetwarzania danych, określi, w drodze rozporządzenia, zasady
sporządzania raportu wojewódzkiego, o którym mowa w ust. 6, wzór formularza, na którym
raport ten ma być sporządzany, oraz termin przekazywania tego raportu.
12.
Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia systemu
zbierania i przetwarzania danych, określi, w drodze rozporządzenia, niezbędny zakres
informacji objętych obowiązkiem zbierania i przetwarzania oraz sposób prowadzenia
centralnej i wojewódzkiej bazy danych, o których mowa w ust. 6 i 10.
Rozdział 5
Szczególne zasady gospodarowania niektórymi rodzajami odpadów
Art. 38.
1.
Zakazuje się odzysku PCB.
2.
Odpady zawierające PCB mogą być poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane tylko po
usunięciu z tych odpadów PCB, z zastrzeżeniem ust. 3.
3.
Jeżeli usunięcie PCB z odpadów jest niemożliwe, do unieszkodliwienia odpadu zawierającego
PCB stosuje się przepisy dotyczące unieszkodliwiania PCB.
4.
PCB powinno być unieszkodliwiane poprzez spalanie w spalarniach odpadów niebezpiecznych.
5.
Dopuszcza się również jako metody unieszkodliwiania PCB procesy D8, D9, D12 i D15
wymienione w załączniku nr 6 do ustawy, przy zastosowaniu techniki gwarantującej bezpieczne
dla środowiska i zdrowia ludzi jego unieszkodliwienie.
6.
Zakazuje się spalania PCB na statkach.
7.
Posiadacz odpadów prowadzący działania w celu unieszkodliwienia PCB jest obowiązany
w karcie ewidencji odpadów zamieścić informację o zawartości PCB w odpadzie.
Art. 39.
1.
Oleje odpadowe powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi poprzez regenerację,
rozumianą jako każdy proces, w którym oleje bazowe mogą być produkowane przez rafinowanie
olejów odpadowych, a w szczególności przez usunięcie zanieczyszczeń, produktów utleniania
i dodatków zawartych w tych olejach.
2.
Jeżeli regeneracja olejów odpadowych jest niemożliwa ze względu na stopień ich zanieczyszczenia,
określony w odrębnych przepisach, oleje te powinny być spalane z odzyskiem energii.
3.
Jeżeli regeneracja olejów odpadowych lub ich spalanie z odzyskiem energii są niemożliwe,
dopuszcza się ich unieszkodliwianie.
4.
Posiadacz odpadów w postaci olejów odpadowych, powstałych w wyniku prowadzonej przez
niego działalności gospodarczej, jeżeli nie jest w stanie we własnym zakresie wykonać
obowiązków określonych w ust. 1 albo ust. 2, powinien przekazać te odpady podmiotowi
gwarantującemu zgodne z prawem ich zagospodarowanie.
5.
Zakazuje się mieszania olejów odpadowych z innymi odpadami niebezpiecznymi, w tym
zawierającymi PCB, w czasie ich zbierania lub magazynowania, jeżeli poziom określonych
substancji przekracza dopuszczalne wartości.
6.
Zakazuje się zrzutu olejów odpadowych do wód, do gleby lub do ziemi.
7.
Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się uwarunkowaniami technicznymi i
technologicznymi procesów odzysku lub unieszkodliwiania olejów odpadowych, może, w
drodze rozporządzenia, wprowadzić obowiązek stosowania Polskiej Normy, określającej
wymagania dla olejów odpadowych.
Art. 40.
1.
Zakazuje się unieszkodliwiania odpadów polegającego na lokowaniu (zatapianiu) na dnie
mórz, pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych
odpadów.
2.
Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania
tych odpadów, ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie unieszkodliwiania
tych odpadów poprzez ich składowanie, obowiązany jest do podania we wniosku o to zezwolenie
następujących informacji dotyczących:
1)
właściwości fizycznych łącznie z określeniem postaci (stała, szlam, płynna lub gazowa),
chemicznych, biochemicznych i biologicznych odpadów,
2)
toksyczności, trwałości fizycznej, chemicznej i biologicznej odpadów,
3)
akumulowania i biotransformacji składników odpadów w organizmach żywych lub osadach,
4)
podatności odpadów na zmiany fizyczne, chemiczne i biochemiczne oraz wzajemnego oddziaływania
w danym środowisku z innymi substancjami organicznymi i nieorganicznymi,
5)
położenia geograficznego składowiska odpadów wraz z charakterystyką przyległych obszarów,
6)
sposobu opakowania oraz stosowanych sposobów ograniczania rozprzestrzeniania się odpadów,
7)
środków ostrożności podjętych w celu uniknięcia zanieczyszczenia środowiska.
3.
Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania
tych odpadów jest obowiązany do prowadzenia monitoringu miejsc magazynowania tych
odpadów.
4.
Wojewoda może, w drodze decyzji, zobowiązać posiadacza odpadów, o którym mowa w ust.
2, do prowadzenia dodatkowych badań wpływu odpadów na jakość wód oraz zwiększyć częstotliwość
prowadzenia wszystkich badań.
5.
Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 4, wszczyna się z urzędu.
6.
Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania
tych odpadów jest obowiązany w zbiorczym zestawieniu danych, o którym mowa w art.
37 ust. 1, dodatkowo zamieścić informację o ilości siarczanów lub chlorków w odpadach
przypadających na tonę wyprodukowanego dwutlenku tytanu.
7.
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki, kierując się właściwościami odpadów oraz ich oddziaływaniem na środowisko
w trakcie długotrwałego składowania, określi, w drodze rozporządzenia, odpady pochodzące
z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów, które nie
mogą być unieszkodliwiane przez ich składowanie, oraz dopuszczalne ilości odpadów
wytwarzanych w przeliczeniu na tonę wyprodukowanego dwutlenku tytanu.
8.
Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów oraz ich
oddziaływaniem na środowisko w trakcie długotrwałego składowania, określi, w drodze
rozporządzenia, zakres, obowiązkowe i dodatkowe badania wpływu odpadów na jakość wód,
sposoby, metody referencyjne badań i warunki prowadzenia monitoringu składowisk odpadów
oraz miejsc magazynowania odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu
oraz z przetwarzania tych odpadów.
Art. 41.
1.
Odpady w postaci baterii lub akumulatorów unieszkodliwia się oddzielnie od innych
rodzajów odpadów.
2.
Posiadacz odpadów w postaci baterii lub akumulatorów, powstałych w wyniku prowadzonej
przez niego działalności gospodarczej, jest obowiązany do ich selektywnej zbiórki,
umożliwiającej późniejszy odzysk lub unieszkodliwienie tych odpadów.
3.
Posiadacz odpadów w postaci baterii lub akumulatorów, który jest osobą fizyczną niebędącą
przedsiębiorcą lub jednostką organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą, powinien zwracać
te odpady do punktów ich zbiórki lub wrzucać do pojemników przeznaczonych na te odpady.
4.
Obowiązki, o których mowa w ust. 1-3, dotyczą posiadaczy odpadów w postaci baterii
lub akumulatorów, które zawierają:
1)
powyżej 0,0005% wagowo rtęci lub
2)
powyżej 0,025% wagowo kadmu, lub
3)
powyżej 0,4% wagowo ołowiu.
Art. 42.1 orzeczenie
1.
Zakazuje się poddawania odzyskowi określonych rodzajów odpadów medycznych i weterynaryjnych.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska,
kierując się zagrożeniami stwarzanymi przez powstające odpady, określi, w drodze rozporządzenia,
rodzaje odpadów medycznych i weterynaryjnych, których poddawanie odzyskowi jest zakazane.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska,
kierując się zagrożeniami stwarzanymi przez powstające odpady, określi, w drodze rozporządzenia,
dopuszczalne sposoby i warunki unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych.
Art. 43.3 orzeczenia
1.
Komunalne osady ściekowe mogą być stosowane:
1)
w rolnictwie, rozumianym jako uprawa wszystkich płodów rolnych wprowadzanych do obrotu
handlowego, włączając w to uprawy przeznaczane do produkcji pasz,
2)
do rekultywacji terenów, w tym gruntów na cele rolne,
3)
do dostosowania gruntów do określonych potrzeb wynikających z planów gospodarki odpadami,
planów zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
terenu,
4)
do uprawy roślin przeznaczonych do produkcji kompostu,
5)
do uprawy roślin nieprzeznaczonych do spożycia i do produkcji pasz.
2.
Komunalne osady ściekowe mogą być stosowane, jeżeli są ustabilizowane oraz przygotowane
odpowiednio do celu i sposobu ich stosowania, w szczególności przez poddanie ich obróbce
biologicznej, chemicznej, termicznej lub innemu procesowi, który obniża podatność
komunalnego osadu ściekowego na zagniwanie i eliminuje zagrożenie dla środowiska lub
zdrowia ludzi.
3.
Przed stosowaniem komunalne osady ściekowe oraz grunty, na których mają one być stosowane,
powinny być poddane badaniom przez wytwórcę komunalnych osadów ściekowych.
4.
Wytwórca komunalnych osadów ściekowych jest obowiązany do przekazywania właścicielowi,
dzierżawcy lub innej osobie władającej nieruchomością, na której komunalne osady ściekowe
mają być stosowane, wyników badań oraz informacji o dawkach tego osadu, które można
stosować na poszczególnych gruntach.
5.
Właściciel, dzierżawca lub inna osoba władająca nieruchomością, na której komunalne
osady ściekowe mają zostać zastosowane w celach określonych w ust. 1 pkt 1, 4 lub
5, jest zwolniona z obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie
odzysku lub obowiązku rejestracji, o którym mowa w art. 33 ust. 5, oraz prowadzenia
ewidencji tych odpadów.
6.
Zakazuje się stosowania komunalnych osadów ściekowych:
1)
na obszarach parków narodowych i rezerwatów przyrody,
2)
na wewnętrznych terenach ochrony pośredniej stref ochronnych ujęć wody,
3)
w pasie gruntu o szerokości 50 m bezpośrednio przylegającego do brzegów jezior i cieków,
4)
na terenach zalewowych, czasowo podtopionych i bagiennych,
5)
na terenach czasowo zamarzniętych i pokrytych śniegiem,
6)
na gruntach o dużej przepuszczalności, stanowiących w szczególności piaski luźne i
słabogliniaste oraz piaski gliniaste lekkie, jeżeli poziom wód gruntowych znajduje
się na głębokości mniejszej niż 1,5 m poniżej powierzchni gruntu,
7)
na gruntach rolnych o spadku przekraczającym 10%,
8)
na obszarach zasilania zbiorników wód podziemnych,
9)
na terenach objętych pozostałymi formami ochrony przyrody niewymienionymi w pkt 1,
jeżeli osady ściekowe zostały wytworzone poza tymi terenami,
10)
na terenach położonych w odległości mniejszej niż 100 m od ujęcia wody, domu mieszkalnego
lub zakładu produkcji żywności,
11)
na gruntach, na których rosną rośliny sadownicze i warzywa, z wyjątkiem drzew owocowych,
12)
na gruntach przeznaczonych pod uprawę roślin jagodowych i warzyw, których części jadalne
bezpośrednio stykają się z ziemią i są spożywane w stanie surowym - w ciągu 18 miesięcy
poprzedzających zbiory i w czasie zbiorów,
13)
na gruntach wykorzystywanych na pastwiska i łąki,
14)
na gruntach wykorzystywanych do upraw pod osłonami.
7.
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
rolnictwa, kierując się zasadami ochrony środowiska oraz ochrony gruntów rolnych,
określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie muszą być spełnione przy wykorzystywaniu
komunalnych osadów ściekowych na cele, o których mowa w ust. 1, w tym dawki tych osadów,
które można stosować na gruntach, a także zakres, częstotliwość i metody referencyjne
badań komunalnych osadów ściekowych i gruntów, na których osady te mają być stosowane.
Rozdział 6
Termiczne przekształcanie odpadów
Art. 44.
1.
Termiczne przekształcanie odpadów może być prowadzone w spalarniach odpadów niebezpiecznych,
spalarniach odpadów komunalnych oraz spalarniach odpadów innych niż niebezpieczne
i komunalne, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.
2.
Spalarnie odpadów powinny być projektowane, budowane, wyposażane i użytkowane w sposób
zapewniający osiągnięcie takiego poziomu termicznego przekształcania, przy którym
ilość i szkodliwość dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska odpadów i innych emisji
powstających wskutek termicznego przekształcania odpadów (pozostałości z termicznego
przekształcania odpadów) będzie jak najmniejsza.
3.
Dopuszcza się termiczne przekształcanie odpadów niebezpiecznych w spalarniach odpadów
innych niż niebezpieczne i komunalne lub w innych instalacjach, pod warunkiem przestrzegania
wymagań przewidzianych dla spalarni odpadów niebezpiecznych, z zastrzeżeniem art.
42 ust. 3.
4.
Dopuszcza się termiczne przekształcanie odpadów innych niż niebezpieczne w innych
instalacjach niż spalarnie odpadów lub w urządzeniach.
5.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, kierując się zasadą wyrażoną w ust. 2, określi, w drodze rozporządzenia,
rodzaje odpadów inne niż niebezpieczne oraz rodzaje instalacji i urządzeń, w których
dopuszcza się ich termiczne przekształcanie.
Art. 45.1 orzeczenie
1.
Zarządzający spalarnią odpadów niebezpiecznych, przed przyjęciem odpadów do ich termicznego
przekształcenia, jest obowiązany do:
1)
zapoznania się z przekazywanym przez posiadacza odpadów opisem odpadów, który powinien
obejmować:
a)
fizyczny i chemiczny skład odpadów niebezpiecznych oraz informacje niezbędne do dokonania
oceny przydatności tych odpadów do procesu termicznego przekształcenia,
b)
właściwości odpadów niebezpiecznych,
c)
określenie substancji, z którymi te odpady nie mogą być łączone w celu ich łącznego
termicznego przekształcenia,
d)
niezbędne zabezpieczenia związane z postępowaniem z tymi odpadami,
2)
określenia ilości odpadów,
3)
sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania
odpadu,
4)
pobrania próbek przed rozładowaniem odpadów w celu zweryfikowania zgodności składu
fizycznego i chemicznego oraz właściwości odpadów z opisem, o którym mowa w pkt 1;
wymóg ten nie dotyczy odpadów medycznych i weterynaryjnych,
5)
przechowywania próbek przez okres co najmniej 1 miesiąca po termicznym przekształceniu
tych odpadów.
2.
Zarządzający spalarnią odpadów niebezpiecznych jest obowiązany również do:
1)
badania fizycznych i chemicznych właściwości odpadów powstałych w wyniku termicznego
przekształcania odpadów, w tym w szczególności rozpuszczalnych frakcji metali ciężkich,
2)
transportu i magazynowania odpadów w postaci pylistej, powstałych w wyniku termicznego
przekształcania odpadów, w zamkniętych pojemnikach,
3)
określenia bezpiecznej trasy przejazdu odpadów powstałych w wyniku termicznego przekształcania
odpadów, jeżeli odpadów tych nie udało się poddać odzyskowi lub unieszkodliwić w miejscu
ich powstania.
3.
Przepis ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku wytwórców odpadów niebezpiecznych,
którzy termicznie przekształcają wyłącznie własne odpady w miejscu ich powstania,
pod warunkiem dotrzymywania wymagań określonych dla spalarni odpadów niebezpiecznych.
4.
Posiadacz odpadów, który przyjmuje odpady niebezpieczne do termicznego przekształcania
odpadów w instalacjach innych niż spalarnie odpadów niebezpiecznych, jest obowiązany
do przestrzegania wymagań, o których mowa w ust. 1 i 2.
Art. 46.
1.
Zarządzający spalarnią odpadów komunalnych lub spalarnią odpadów innych niż niebezpieczne
i komunalne, przed przyjęciem odpadów do ich termicznego przekształcenia, jest obowiązany
do:
1)
określenia ilości odpadów,
2)
sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania
odpadu.
2.
Posiadacz odpadów, który przyjmuje odpady inne niż niebezpieczne do termicznego przekształcania
odpadów w innych instalacjach niż spalarnie odpadów lub w urządzeniach, obowiązany
jest do przestrzegania wymagań, o których mowa w ust. 1.
Art. 47.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, kierując się właściwościami odpadów, określi, w drodze rozporządzenia,
wymagania dotyczące prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów, z wyjątkiem
odpadów medycznych i weterynaryjnych, oraz sposoby postępowania z odpadami powstałymi
w wyniku termicznego przekształcania odpadów.
Art. 48.
1.
W razie niedopełnienia przez zarządzającego spalarnią odpadów obowiązków, o których
mowa w art. 44-46, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu
działalności w zakresie termicznego przekształcania odpadów.
2.
W przypadkach określonych w ust. 1, na wniosek zarządzającego spalarnią odpadów, wojewódzki
inspektor ochrony środowiska może ustalić termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości,
a w razie nieusunięcia ich w tym terminie - wstrzyma działalność w zakresie termicznego
przekształcania odpadów.
3.
W decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, określa się termin wstrzymania działalności,
uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej zakończenia.
4.
Postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu działalności wszczyna się z urzędu.
5.
Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do posiadacza odpadów, który przyjmuje odpady
do termicznego przekształcania w instalacjach i urządzeniach, o których mowa w art.
45 ust. 4 i art. 46 ust. 2.
Art. 49.
1.
Kierownikiem spalarni odpadów niebezpiecznych może być wyłącznie osoba, która posiada
świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.
2.
Świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami wydaje wojewoda,
po złożeniu przez zainteresowanego egzaminu w zakresie gospodarowania odpadami z wynikiem
pozytywnym.
3.
Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza się na wniosek zainteresowanego, zawierający
imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz miejsce zamieszkania wnioskodawcy.
Do wniosku dołącza się odpis dyplomu lub świadectwa potwierdzającego posiadane wykształcenie
albo zaświadczenie o praktyce zawodowej oraz dowód uiszczenia opłaty związanej z przeprowadzeniem
egzaminu.
4.
Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez
wojewodę.
5.
Koszty związane z przeprowadzeniem egzaminu oraz wydaniem świadectwa ponosi zainteresowany.
6.
W razie uzyskania negatywnego wyniku egzaminu zainteresowany może wystąpić z wnioskiem
o wyznaczenie terminu ponownego egzaminu, który może być przeprowadzony najwcześniej
po upływie 6 miesięcy od dnia pierwszego egzaminu.
7.
Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do kierownika spalarni odpadów innych niż
niebezpieczne i komunalne oraz do kierownika innej instalacji, do której są przyjmowane
odpady niebezpieczne do termicznego przekształcania.
8.
Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia prawidłowego
unieszkodliwiania odpadów oraz potrzebami ochrony środowiska, określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb powoływania komisji egzaminacyjnej oraz jej skład,
2)
zakres wiadomości podlegających sprawdzeniu,
3)
tryb przeprowadzania egzaminu,
4)
wysokość opłat związanych z przeprowadzeniem egzaminu i wydaniem świadectwa stwierdzającego
kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami oraz sposób ich uiszczania,
5)
wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej,
6)
wzór świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.
Rozdział 7
Składowanie i magazynowanie odpadów
Art. 50.
1.
Wyróżnia się następujące typy składowisk odpadów: składowisko odpadów niebezpiecznych,
składowisko odpadów obojętnych, składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
wymagania dotyczące lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny
odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów, uwzględniając zjawiska przyrodnicze
i uwarunkowania geologiczne oraz systemy kontroli.
Art. 51.
1.
Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla
składowiska odpadów może uzależnić wydanie tej decyzji od przedstawienia przez inwestora
ekspertyzy co do możliwości odzysku lub unieszkodliwienia odpadów w inny sposób niż
przez składowanie.
2.
Wyznaczenie składowiska odpadów w pobliżu lotnisk wymaga zgody organów administracji
lotniczej.
3.
Wyznaczenie składowiska odpadów w pobliżu obiektów zabytkowych lub na terenie występowania
istniejących stanowisk archeologicznych wymaga zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków.
4.
Wyznaczenie składowiska odpadów w obszarze pasa nadbrzeżnego oraz morskich portów
i przystani wymaga zgody dyrektora urzędu morskiego.
5.
Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla
składowiska odpadów odmówi wydania takiej decyzji w przypadku braku zgody wymaganej
w ust. 2-4 lub jeżeli istnieje uzasadniona technicznie, ekologicznie lub ekonomicznie
możliwość odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez budowy składowiska odpadów.
6.
Organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę składowiska odpadów ustala
w tej decyzji obowiązek ustanowienia zabezpieczenia roszczeń, mogących powstać w związku
z funkcjonowaniem składowiska.
Art. 52.
1.
Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę składowiska odpadów powinien dodatkowo zawierać:
1)
imię i nazwisko oraz adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby wnioskodawcy oraz
zarządzającego składowiskiem odpadów, jeżeli są to różne podmioty, oraz adres składowiska
odpadów,
2)
rodzaje odpadów przewidziane do składowania na danym składowisku odpadów,
3)
przewidywaną roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz pojemność składowiska
odpadów,
4)
opis terenu składowiska odpadów, a w szczególności jego charakterystykę geologiczną
i hydrogeologiczną,
5)
opis sposobu zapobiegania zanieczyszczeniu środowiska lub ograniczenia ilości odpadów
i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,
6)
plan dotyczący eksploatacji, zarządzania i monitorowania składowiska odpadów,
7)
plan dotyczący zamknięcia składowiska odpadów oraz działań poeksploatacyjnych,
8)
sposoby zapobiegania awariom i sposoby postępowania w przypadku ich wystąpienia,
9)
kwalifikacje planowanego do zatrudnienia personelu,
10)
proponowaną wysokość i formę zabezpieczenia roszczeń.
2.
Organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę składowiska odpadów określa w nim wymagania
zapewniające ochronę życia i zdrowia ludzi, ochronę środowiska oraz ochronę uzasadnionych
interesów osób trzecich.
3.
Wymagania, o których mowa w ust. 2, dotyczą:
1)
typu składowiska odpadów,
2)
warunków technicznych składowiska odpadów,
3)
rodzaju odpadów dopuszczonych do składowania na składowisku odpadów,
4)
rodzaju odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do składowania na wydzielonej części
składowiska odpadów innych niż niebezpieczne, jeżeli część tego składowiska wydzielono
do składowania odpadów niebezpiecznych,
5)
rocznej i ogólnej ilości odpadów dopuszczonych do składowania,
6)
sposobu eksploatacji składowiska,
7)
docelowej rzędnej (maksymalnej wysokości) składowania,
8)
sposobu gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania odcieków,
9)
sposobu gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego,
10)
sposobu, częstotliwości i czasu monitorowania składowiska odpadów,
11)
sposobu postępowania w przypadku wystąpienia awarii,
12)
określenia technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów,
13)
kierunku rekultywacji,
14)
obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie składowiska odpadów,
15)
określenia wysokości i formy zabezpieczenia roszczeń.
Art. 53.
1.
Pozwolenie na użytkowanie składowiska odpadów może być wydane po zatwierdzeniu instrukcji
eksploatacji składowiska odpadów oraz po przeprowadzeniu kontroli przez wojewódzkiego
inspektora ochrony środowiska.
2.
Wniosek o zatwierdzenie instrukcji eksploatacji składowiska odpadów powinien zawierać:
1)
imię i nazwisko oraz adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby wnioskodawcy oraz
zarządzającego składowiskiem odpadów, jeżeli są to różne podmioty, oraz adres składowiska
odpadów,
2)
określenie typu składowiska odpadów,
3)
określenie, czy na tym składowisku, jeżeli nie jest to składowisko odpadów niebezpiecznych,
zostały wydzielone części, na których mają być składowane określone rodzaje odpadów
niebezpiecznych,
4)
rodzaje odpadów przeznaczonych do składowania na tym składowisku,
5)
wskazanie kwalifikacji kierownika i pracowników składowiska odpadów,
6)
wyszczególnienie urządzeń technicznych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania
składowiska odpadów (np. kompaktor, spychacz, waga, brodzik dezynfekcyjny, środki
transportu),
7)
wyszczególnienie aparatury kontrolno-pomiarowej wraz ze schematem rozmieszczenia punktów
pomiarowych,
8)
określenie sposobu składowania poszczególnych rodzajów odpadów,
9)
określenie rodzaju i grubości stosowanej warstwy izolacyjnej,
10)
określenie godzin otwarcia składowiska odpadów,
11)
określenie sposobu zabezpieczenia składowiska odpadów przed dostępem osób nieuprawnionych,
12)
określenie procedury przyjęcia odpadów na składowisko odpadów,
13)
określenie sposobów i częstotliwości prowadzonych badań,
14)
określenie sposobu prowadzenia dokumentacji dotyczącej eksploatacji składowiska odpadów.
3.
Instrukcję eksploatacji składowiska odpadów zatwierdza, w drodze decyzji:
1)
wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których
obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika
z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy eksploatacji składowiska na terenach
zakładów zaliczanych do tych przedsięwzięć,
2)
starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.
4.
W decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów określa się:
1)
typ składowiska odpadów,
2)
w razie potrzeby wydzielone części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne, na
których mogą być składowane określone rodzaje odpadów niebezpiecznych,
3)
rodzaje odpadów dopuszczonych do składowania na tym składowisku odpadów,
4)
urządzenia techniczne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania składowiska,
5)
aparaturę kontrolno-pomiarową wraz ze schematem rozmieszczenia punktów pomiarowych,
6)
sposoby składowania poszczególnych rodzajów odpadów,
7)
rodzaj i grubość stosowanej warstwy izolacyjnej,
8)
godziny otwarcia składowiska odpadów,
9)
sposób zabezpieczenia składowiska odpadów przed dostępem osób nieuprawnionych,
10)
procedury przyjęcia odpadów na składowisko odpadów,
11)
sposoby i częstotliwość prowadzenia badań,
12)
sposób prowadzenia dokumentacji dotyczącej eksploatacji składowiska odpadów,
13)
dodatkowe wymagania związane ze specyfiką składowania odpadów.
5.
Organ, o którym mowa w ust. 3, odmówi, w drodze decyzji, zatwierdzenia instrukcji
eksploatacji składowiska odpadów, jeżeli:
1)
kierownik składowiska odpadów nie posiada świadectwa stwierdzającego kwalifikacje
w zakresie gospodarowania odpadami,
2)
instrukcja zawiera ustalenia sprzeczne z wymaganiami sanitarnymi, bezpieczeństwa i
higieny pracy, przeciwpożarowymi, a także wymaganiami ochrony środowiska,
3)
sposób eksploatacji jest sprzeczny z założeniami przyjętymi w decyzji o warunkach
zabudowy i zagospodarowania terenu lub o pozwoleniu na budowę,
4)
sposób eksploatacji mógłby powodować zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska.
6.
Organ właściwy do zatwierdzenia instrukcji eksploatacji składowiska odpadów jest obowiązany,
za zgodą strony, na rzecz której decyzja zatwierdzająca instrukcję eksploatacji składowiska
odpadów została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli
wyrazi ona zgodę na przyjęcie wszystkich warunków zawartych w tej decyzji.
Art. 54.
1.
Zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wymaga zgody właściwego
organu.
2.
Zgodę na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wydaje, na wniosek
zarządzającego składowiskiem odpadów, w drodze decyzji:
1)
wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których
obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika
z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy eksploatacji składowiska na terenach
zakładów zaliczanych do tych przedsięwzięć,
2)
starosta - dla pozostałych przedsięwzięć
po przeprowadzeniu kontroli składowiska odpadów przez wojewódzkiego inspektora ochrony
środowiska.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać:
1)
określenie technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części,
2)
harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów.
4.
Zgoda, o której mowa w ust. 1, na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części określa:
1)
techniczny sposób zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części,
2)
harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów,
3)
warunki sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem odpadów.
5.
Zarządzający składowiskiem, po wykonaniu obowiązków określonych w decyzji o zgodzie
na zamknięcie składowiska, może złożyć wniosek o uchylenie ustanowionego zabezpieczenia
roszczeń. Przepis art. 35 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 55.
1.
Zakazuje się składowania odpadów:
1)
występujących w postaci ciekłej, w tym odpadów zawierających wodę w ilości powyżej
95% masy całkowitej, z wyłączeniem szlamów,
2)
o właściwościach wybuchowych, żrących, utleniających, wysoce łatwopalnych lub łatwopalnych,
3)
medycznych i weterynaryjnych,
4)
powstających w wyniku prac naukowo-badawczych, rozwojowych lub działalności dydaktycznej,
które nie są zidentyfikowane lub są nowe i których oddziaływanie na środowisko jest
nieznane,
5)
opon i ich części, z wyłączeniem opon rowerowych i opon o średnicy zewnętrznej większej
niż 1400 mm,
6)
w śródlądowych wodach powierzchniowych i podziemnych,
7)
w polskich obszarach morskich,
8)
w przypadkach określonych w przepisach odrębnych.
2.
Zakazuje się rozcieńczania lub sporządzania mieszanin odpadów ze sobą lub z innymi
substancjami lub przedmiotami w celu spełnienia kryteriów dopuszczenia odpadów do
składowania na składowisku odpadów.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, kierując się właściwościami odpadów, może określić, w drodze rozporządzenia,
kryteria dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku odpadów danego typu.
4.
Odpady powinny być składowane w sposób selektywny. Dopuszcza się składowanie określonych
rodzajów odpadów w sposób nieselektywny (mieszanie), jeżeli w wyniku takiego składowania
nie nastąpi zwiększenie negatywnego oddziaływania tych odpadów na środowisko.
5.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, kierując się właściwościami odpadów, może określić, w drodze rozporządzenia,
rodzaje odpadów, które mogą być składowane w sposób nieselektywny.
Art. 56.
1.
Odpady przed umieszczeniem na składowisku odpadów powinny być poddane procesowi przekształcenia
fizycznego, chemicznego lub biologicznego oraz segregacji, w celu ograniczenia zagrożenia
dla życia i zdrowia ludzi lub dla środowiska lub też ograniczenia ilości lub objętości
składowanych odpadów.
2.
Obowiązki określone w ust. 1 nie dotyczą odpadów obojętnych oraz odpadów, w stosunku
do których proces przekształcenia fizycznego, chemicznego lub biologicznego nie spowoduje
ograniczenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub dla środowiska ani ograniczenia
ilości lub objętości składowanych odpadów.
Art. 57.
1.
Na składowisku odpadów niebezpiecznych nie mogą być składowane odpady inne niż niebezpieczne.
2.
Stałe odpady niebezpieczne, które po procesie przekształcenia nie wchodzą w reakcje
z innymi odpadami, mogą być składowane na wydzielonych częściach składowisk odpadów
innych niż niebezpieczne, z wyjątkiem składowisk odpadów obojętnych, jeżeli odcieki
z tych odpadów spełniają kryteria przewidziane dla dopuszczenia odpadów innych niż
niebezpieczne do składowania na składowiskach odpadów innych niż niebezpieczne.
3.
Na składowanie odpadów niebezpiecznych na wydzielonych częściach innych składowisk
odpadów wytwórca odpadów niebezpiecznych jest obowiązany uzyskać zezwolenie starosty,
właściwego ze względu na miejsce składowania odpadów, wydawane w drodze decyzji, po
uzgodnieniu z wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta, a w obszarze pasa nadbrzeżnego
oraz morskich portów i przystani - również z dyrektorem urzędu morskiego; wymóg uzgodnienia
z prezydentem miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.
4.
Wytwórca odpadów niebezpiecznych dołącza do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym
mowa w ust. 3, oświadczenie zarządzającego składowiskiem odpadów o możliwości składowania
odpadów niebezpiecznych zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 52 oraz jego zgodę
na składowanie tych odpadów.
Art. 58.
Na składowiskach odpadów obojętnych mogą być składowane tylko odpady obojętne.
Art. 59.
1.
Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany:
1)
ustalić ilość odpadów przed ich przyjęciem na składowisko,
2)
sprawdzić zgodność przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania odpadu,
3)
zapewnić selektywne składowanie odpadów, mając na uwadze uniknięcie szkodliwych dla
środowiska reakcji pomiędzy składnikami tych odpadów, możliwość dalszego ich wykorzystania
oraz rekultywację i ponowne zagospodarowanie terenu składowiska odpadów,
4)
utrzymywać i eksploatować składowisko odpadów w sposób zapewniający właściwe funkcjonowanie
urządzeń technicznych stanowiących wyposażenie składowiska odpadów oraz zachowanie
wymagań sanitarnych, bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowych, a także zasad
ochrony środowiska, zgodnie z zatwierdzoną instrukcją eksploatacji składowiska odpadów,
5)
odmówić przyjęcia odpadów na składowisko odpadów, których skład jest niezgodny z dokumentami
wymaganymi przy obrocie odpadami lub zezwoleniem na składowanie odpadów niebezpiecznych
na wydzielonej części innego składowiska odpadów lub zezwoleniem na prowadzenie działalności
w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, i zawiadomić o tym niezwłocznie
wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,
6)
zawiadomić organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie składowiska odpadów
oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakończeniu eksploatacji i wykonaniu
prac rekultywacyjnych,
7)
monitorować składowisko odpadów przed rozpoczęciem, w trakcie i po zakończeniu eksploatacji
składowiska oraz corocznie przesyłać uzyskane wyniki wojewódzkiemu inspektorowi ochrony
środowiska w terminie do końca pierwszego kwartału, po zakończeniu roku kalendarzowego,
którego te wyniki dotyczyły,
8)
powiadamiać niezwłocznie wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o stwierdzonych
zmianach obserwowanych parametrów, wskazujących na możliwość wystąpienia lub powstanie
zagrożeń dla środowiska.
2.
W przypadku określonym w ust. 1 pkt 8 wojewódzki inspektor ochrony środowiska określi,
w drodze decyzji, zakres i harmonogram działań niezbędnych do ustalenia przyczyn zmian
obserwowanych parametrów oraz możliwych zagrożeń dla środowiska, a następnie po ich
ustaleniu określi, w drodze decyzji, zakres i harmonogram działań niezbędnych do usunięcia
przyczyn i skutków stwierdzonych zagrożeń dla środowiska.
3.
W razie niedopełnienia przez zarządzającego składowiskiem odpadów obowiązków, o których
mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu
użytkowania składowiska odpadów.
4.
Decyzję, o której mowa w ust. 3, może wydać również wojewódzki inspektor sanitarny
w przypadku stwierdzenia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi.
5.
W przypadkach określonych w ust. 3 i 4, na wniosek zarządzającego składowiskiem odpadów,
odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub wojewódzki inspektor sanitarny
może ustalić termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a w razie nieusunięcia
ich w tym terminie - wstrzyma użytkowanie składowiska odpadów.
6.
W decyzjach, o których mowa w ust. 3-5, ustala się termin wstrzymania użytkowania,
uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jego zakończenia.
7.
Decyzje, o których mowa w ust. 2, oraz decyzje o wstrzymaniu użytkowania składowiska
odpadów wydawane są z urzędu.
Art. 60.
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia, kierując się zależnościami między możliwością występowania zagrożeń dla życia,
zdrowia ludzi lub dla środowiska a lokalizacją i technicznymi parametrami składowiska
odpadów, określi, w drodze rozporządzenia, zakres, czas, sposób oraz warunki prowadzenia
monitoringu składowisk odpadów.
Art. 61.2 orzeczenia
Cena za przyjęcie odpadów do składowania na składowisko odpadów powinna uwzględniać
w szczególności koszty budowy, eksploatacji, zamknięcia, rekultywacji, monitorowania
i nadzorowania składowiska odpadów.
Art. 62.
Do kierownika składowiska odpadów stosuje się art. 49.
Art. 63.
1.
Magazynowanie odpadów może odbywać się na terenie, do którego posiadacz odpadów ma
tytuł prawny.
2.
Miejsce magazynowania odpadów nie wymaga wyznaczenia w trybie przepisów o zagospodarowaniu
przestrzennym.
3.
Odpady przeznaczone do odzysku lub unieszkodliwiania, z wyjątkiem składowania, mogą
być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z procesów technologicznych
lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów,
nie dłużej jednak niż przez okres 3 lat.
4.
Odpady przeznaczone do składowania mogą być magazynowane jedynie w celu zebrania odpowiedniej
ilości tych odpadów do transportu na składowisko odpadów, nie dłużej jednak niż przez
okres 1 roku.
5.
Okresy magazynowania odpadów, o których mowa w ust. 3 i 4, liczone są łącznie dla
wszystkich kolejnych posiadaczy tych odpadów.
6.
Określenie miejsca i sposobu magazynowania odpadów następuje w:
1)
pozwoleniu zintegrowanym, o którym mowa w przepisach o ochronie środowiska,
2)
pozwoleniu na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1,
3)
decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, o której mowa
w art. 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1,
4)
informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami,
o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 2,
5)
zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
o którym mowa w art. 26 ust. 1,
6)
zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów,
o którym mowa w art. 28 ust. 1.
Rozdział 8
Międzynarodowy obrót odpadami
Art. 64.
Międzynarodowy obrót odpadami polega na przywozie odpadów z zagranicy na terytorium
państwa polskiego, przewozie odpadów pochodzących z zagranicy przez terytorium państwa
polskiego oraz wywozie odpadów za granicę z terytorium państwa polskiego.
Art. 65.
1.
Zakazuje się przywozu z zagranicy odpadów niebezpiecznych, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Dopuszcza się przywóz odpadów niebezpiecznych, określonych w przepisach, o których
mowa w ust. 4, za zezwoleniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, wydanym w drodze
decyzji, jeżeli są spełnione łącznie warunki, o których mowa w ust. 8.
3.
Do wydawania zezwoleń na przywóz z zagranicy odpadów niebezpiecznych stosuje się odpowiednio
przepisy dotyczące zezwoleń na przywóz z zagranicy odpadów innych niż niebezpieczne.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów
niebezpiecznych dopuszczonych do przywozu z zagranicy, okres, przez jaki odpady te
mogą być przywożone, oraz ich ilości, kierując się potrzebami gospodarki narodowej
oraz możliwością odzysku bezpiecznego dla życia, zdrowia ludzi i dla środowiska.
5.
Zakazuje się przywozu z zagranicy odpadów wymieszanych z przedmiotami lub substancjami
niebędącymi odpadami.
6.
Przywóz z zagranicy odpadów innych niż niebezpieczne jest dopuszczalny jedynie za
zezwoleniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, wydanym w drodze decyzji. Kopię
zezwolenia Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Prezesowi Głównego Urzędu
Ceł, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej oraz marszałkowi województwa i wójtowi,
burmistrzowi lub prezydentowi miasta, właściwym ze względu na miejsce odzysku.
7.
Odbiór odpadów przekazywanych do urządzeń odbiorczych w portach morskich, rzecznych
i lotniczych, powstałych w trakcie normalnej eksploatacji statków morskich i żeglugi
śródlądowej oraz statków powietrznych, a także ze sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń
o polskiej przynależności oraz z polskich stacji badawczych w Arktyce i Antarktyce,
nie podlega ograniczeniom, o których mowa w ust. 1, 5 i 6.
8.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 6, może być wydane, jeżeli spełnione zostaną łącznie
następujące warunki:
1)
odpady przeznaczone są do odzysku w kraju lub za granicą, z wyjątkiem działań określonych
jako R1 i R10 w załączniku nr 5 do ustawy,
2)
nie ma na terenie kraju możliwych do pozyskania odpadów nadających się do równorzędnego
odzysku lub też występują one w niewystarczającej ilości,
3)
odpady przywiezione z zagranicy lub sposób odzysku w kraju nie spowodują wzrostu zagrożenia
dla środowiska i nie przyczynią się do zwiększenia masy składowanych odpadów.
9.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska może uzależnić wydanie zezwolenia od przedstawienia
przez przywożącego odpady z zagranicy ekspertyzy co do spełnienia warunków określonych
w ust. 8 w zależności od rodzaju odpadów oraz przedstawienia decyzji zezwalającej
na użytkowanie obiektu, pozwolenia zintegrowanego, pozwolenia na wprowadzanie gazów
lub pyłów do powietrza, pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub
do ziemi, pozwolenia na wytwarzanie odpadów, zezwolenia na prowadzenie działalności
w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
10.
Zezwolenie na przywóz odpadów z zagranicy wydaje się na czas oznaczony nie dłuższy
niż 5 lat, na wniosek przywożącego odpady, zawierający:
1)
opis przywożonych odpadów, w tym ich fizycznych i chemicznych właściwości,
2)
określenie ilości przywożonych odpadów,
3)
wskazanie miejsca odzysku,
4)
opis sposobu gospodarowania przywiezionymi odpadami, w tym opis technologii ich odzysku
wraz z opisem oddziaływania na środowisko,
5)
wskazanie trasy wwozu odpadów, rodzaju transportu i opakowania odpadów dla odpadów
niebezpiecznych,
6)
wskazanie imienia i nazwiska lub nazwy i adresu zamieszkania lub siedziby wytwórcy
odpadów oraz ich dostawcy,
7)
uzasadnienie potrzeby przywiezienia odpadów z zagranicy.
11.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska może zażądać udokumentowania informacji zawartych
we wniosku, o którym mowa w ust. 10.
12.
Zezwolenie na przywóz odpadów z zagranicy może być wydane przedsiębiorcy lub jednostce
organizacyjnej niebędącej przedsiębiorcą.
13.
W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 2 i 6, Główny Inspektor Ochrony Środowiska określa:
1)
przywożącego odpady,
2)
rodzaj przywożonych odpadów,
3)
ilość przywożonych odpadów,
4)
czas, na jaki zezwolenie jest udzielone,
5)
miejsce odzysku,
6)
sposób gospodarowania przywiezionymi odpadami,
7)
sposób postępowania z odpadami powstającymi w procesie odzysku,
8)
obowiązek informowania przez przywożącego odpady o rzeczywistej ilości przywiezionych
odpadów w określonym czasie,
9)
trasę wwozu odpadów, w szczególności przejście graniczne, którym będą wwożone odpady,
rodzaj transportu i opakowania odpadów dla odpadów niebezpiecznych,
10)
inne wymagania dotyczące przywozu odpadów i odzysku.
14.
Dokument przywozowy dla odpadów innych niż niebezpieczne stanowi załącznik do zezwolenia,
o którym mowa w ust. 6.
15.
W przypadku gdy w postępowaniu o wydanie zezwolenia na przywóz odpadów Główny Inspektor
Ochrony Środowiska stwierdzi, że ubiegający się o zezwolenie naruszył w okresie ostatnich
3 lat warunki wcześniejszego zezwolenia na przywóz odpadów, odmówi wydania nowego
zezwolenia.
16.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 i 6, może być przez Głównego Inspektora Ochrony
Środowiska cofnięte, w drodze decyzji, bez odszkodowania w razie stwierdzenia, że
przywożący odpady nie przestrzega zawartych w zezwoleniu warunków. Kopię decyzji o
cofnięciu zezwolenia Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje niezwłocznie Prezesowi
Głównego Urzędu Ceł, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej oraz marszałkowi województwa
i wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, właściwym ze względu na miejsce odzysku.
17.
Odpady sprowadzane z zagranicy, które nie zostały poddane odzyskowi zgodnie z zezwoleniem,
podlegają zwrotowi do ich dostawcy.
18.
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki, kierując się właściwościami odpadów, może określić, w drodze rozporządzenia,
listę odpadów, których przywóz z zagranicy nie wymaga zezwolenia, o którym mowa w
ust. 6.
Art. 66.
1.
Wywóz za granicę odpadów niebezpiecznych jest dopuszczalny wyłącznie za zezwoleniem
Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje
kopię wydanego zezwolenia Prezesowi Głównego Urzędu Ceł i Komendantowi Głównemu Straży
Granicznej.
2.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane, jeżeli:
1)
sposób gospodarowania odpadami za granicą będzie bezpieczny dla środowiska,
2)
właściwe organy władz państwa przyjmującego odpady niebezpieczne oraz państw, przez
których terytoria odpady te będą przewożone, wyrażą zgodę na ich przyjęcie oraz przewóz.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 mają odpowiednie zastosowanie w przypadku przewozu odpadów niebezpiecznych
przez terytorium państwa polskiego.
4.
Zezwolenie na wywóz odpadów niebezpiecznych za granicę wydaje się na czas oznaczony,
na wniosek wywożącego odpady, zawierający:
1)
opis wywożonych odpadów, w tym ich fizycznych i chemicznych właściwości, wraz z opisem
sposobu wytworzenia tych odpadów i informacją o wymaganiach dotyczących zasad ostrożnego
obchodzenia się z odpadami,
2)
określenie ilości wywożonych odpadów,
3)
wskazanie trasy wywozu odpadów, rodzaju transportu i opakowania odpadów oraz informacji
o ubezpieczeniu transportu,
4)
wskazanie imienia i nazwiska lub nazwy i adresu zamieszkania lub siedziby podmiotu
odbierającego odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
5)
opis sposobu gospodarowania odpadami za granicą,
6)
uzasadnienie potrzeby wywozu odpadów.
5.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska może zażądać udokumentowania informacji zawartych
we wniosku, o którym mowa w ust. 4.
6.
W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska określa:
1)
wywożącego odpady,
2)
rodzaj wywożonych odpadów,
3)
ilość wywożonych odpadów,
4)
czas, na jaki zezwolenie jest udzielone,
5)
imiona i nazwiska lub nazwy i adresy zamieszkania lub siedziby podmiotów odbierających
odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
6)
sposób gospodarowania wywiezionymi odpadami za granicą,
7)
trasę wywozu odpadów, w szczególności przejście graniczne, którym będą wywożone odpady,
rodzaj transportu i opakowania odpadów,
8)
obowiązek informowania przez wywożącego odpady o rzeczywistej ilości wywiezionych
odpadów w określonym czasie,
9)
inne wymagania dotyczące wywozu odpadów.
7.
Dokument wywozowy dla odpadów niebezpiecznych stanowi załącznik do zezwolenia, o którym
mowa w ust. 1.
8.
W przypadku gdy w postępowaniu o wydanie zezwolenia na wywóz odpadów niebezpiecznych
Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdzi, że ubiegający się o zezwolenie naruszył
w okresie ostatnich 3 lat warunki wcześniejszego zezwolenia na wywóz odpadów, odmówi
wydania nowego zezwolenia.
9.
Zezwolenie na wywóz odpadów niebezpiecznych może być przez Głównego Inspektora Ochrony
Środowiska cofnięte, w drodze decyzji, bez odszkodowania w razie stwierdzenia, że
wywożący odpady nie przestrzega zawartych w zezwoleniu warunków. Kopię decyzji o cofnięciu
zezwolenia Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje niezwłocznie Prezesowi Głównego
Urzędu Ceł, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej oraz marszałkowi województwa i
wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, właściwym ze względu na miejsce zamieszkania
lub siedzibę posiadacza odpadów.
10.
Zezwolenie na przewóz odpadów niebezpiecznych przez terytorium państwa polskiego wydaje
się na czas oznaczony, na wniosek zawierający:
1)
opis przewożonych odpadów, w tym ich fizycznych i chemicznych właściwości, wraz z
opisem sposobu wytworzenia tych odpadów i informacją o wymaganiach dotyczących zasad
ostrożnego obchodzenia się z odpadami,
2)
określenie ilości przewożonych odpadów,
3)
wskazanie trasy przewozu odpadów, rodzaju transportu i opakowania odpadów oraz informacji
o ubezpieczeniu transportu,
4)
wskazanie nazwy i adresu podmiotu odbierającego odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów,
5)
opis sposobu gospodarowania odpadami za granicą.
11.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska może zażądać udokumentowania informacji zawartych
we wniosku, o którym mowa w ust. 10.
12.
Zezwolenie na przewóz odpadów niebezpiecznych przez terytorium państwa polskiego może
być wydane przedsiębiorcy lub jednostce organizacyjnej niebędącej przedsiębiorcą.
13.
W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 10, Główny Inspektor Ochrony Środowiska określa:
1)
przewożącego odpady,
2)
rodzaj przewożonych odpadów,
3)
ilość przewożonych odpadów,
4)
czas, na jaki zezwolenie jest udzielone,
5)
imiona i nazwiska lub nazwy i adresy zamieszkania lub siedziby podmiotów odbierających
odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
6)
sposób gospodarowania odpadami za granicą,
7)
trasę przewozu odpadów, w szczególności przejścia graniczne, którymi będą przywożone
i wywożone odpady, rodzaj transportu i opakowania odpadów,
8)
obowiązek informowania przez przewożącego odpady o rzeczywistej ilości przewiezionych
odpadów w określonym czasie,
9)
inne wymagania dotyczące przewozu odpadów.
14.
Dokument przewozowy dla odpadów niebezpiecznych stanowi załącznik do zezwolenia, o
którym mowa w ust. 10.
15.
W przypadku gdy w postępowaniu o wydanie zezwolenia na przewóz odpadów niebezpiecznych
Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdzi, że ubiegający się o zezwolenie naruszył
w okresie ostatnich 3 lat warunki wcześniejszego zezwolenia na przewóz odpadów, odmówi
wydania nowego zezwolenia.
16.
Zezwolenie na przewóz odpadów niebezpiecznych może być przez Głównego Inspektora Ochrony
Środowiska cofnięte, w drodze decyzji, bez odszkodowania w razie stwierdzenia, że
przewożący odpady nie przestrzega zawartych w zezwoleniu warunków. Kopię decyzji o
cofnięciu zezwolenia Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje niezwłocznie Prezesowi
Głównego Urzędu Ceł i Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.
17.
Jeżeli zagospodarowanie wywiezionych z terytorium państwa polskiego odpadów nie może
być dokonane zgodnie z warunkami kontraktu albo też wywóz nastąpił bez zezwolenia,
wywożący odpady jest obowiązany do odebrania tych odpadów.
18.
Minister właściwy do spraw środowiska może, kierując się wymaganiami obowiązującymi
w państwach, do których odpady są wywożone, w drodze rozporządzenia, wprowadzić obowiązek
uzyskiwania zezwoleń na wywóz do określonych państw odpadów innych niż niebezpieczne.
19.
Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia wniosków,
w drodze rozporządzenia, wprowadzi obowiązek składania wniosku o wydanie zezwolenia
na przewóz lub na wywóz odpadów niebezpiecznych za granicę, na formularzu, według
wzoru określonego w rozporządzeniu.
Art. 67.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki i ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując się koniecznością zapewnienia
sprawdzenia zgodności zgłoszonego rodzaju odpadów z faktyczną zawartością ładunku
przywożonego z zagranicy, wywożonego za granicę lub przewożonego tranzytem, określi,
w drodze rozporządzenia, wykaz przejść granicznych, którymi może być realizowany międzynarodowy
obrót odpadami.
Art. 68.
1.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr decyzji wydanych w zakresie międzynarodowego
obrotu odpadami, zawierający następujące dane: imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania
lub siedziby posiadaczy odpadów uczestniczących w międzynarodowym obrocie odpadami.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia tego rejestru,
określi, w drodze rozporządzenia, wzór rejestru, o którym mowa w ust. 1.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw transportu, kierując się potrzebą ujednolicenia
tych dokumentów, określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów stosowanych w
międzynarodowym obrocie odpadami.
Rozdział 9
Przepisy karne
Art. 69.
Kto wbrew przepisom wywozi za granicę odpady niebezpieczne, podlega karze pozbawienia
wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 70.
Kto:
1)
będąc zobowiązanym do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, pozbywa się ich lub przekazuje
podmiotom, które nie uzyskały wymaganych zezwoleń, lub
2)
wbrew zakazom dotyczącym składowania odpadów lub niezgodnie z wymaganiami określonymi
w zatwierdzonej instrukcji eksploatacji składowiska odpadów składuje odpady, lub
3)
w miejscach na ten cel nieprzeznaczonych magazynuje lub składuje odpady, lub
4)
w celu spełniania kryteriów dopuszczenia odpadów do składowania na składowiskach odpadów,
rozcieńcza lub sporządza mieszaniny odpadów ze sobą lub innymi substancjami lub przedmiotami,
lub
5)
powodując wzrost zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi lub środowiska, miesza odpady
niebezpieczne różnych rodzajów lub odpady niebezpieczne z odpadami innymi niż niebezpieczne
lub dopuszcza do mieszania tych odpadów, lub
6)
bez wymaganego zezwolenia prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku
lub unieszkodliwiania odpadów,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 71.1 orzeczenie
Kto:
1)
wbrew zakazowi termicznie przekształca odpady poza instalacjami i urządzeniami do
odzysku lub unieszkodliwiania odpadów lub
2)
termicznie przekształca lub dopuszcza do przekształcania odpadów niebezpiecznych w
spalarniach albo w innych instalacjach, które nie spełniają wymagań przewidzianych
dla spalarni odpadów niebezpiecznych, albo w urządzeniach
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 72.
Kto PCB (polichlorowane difenyle, polichlo-rowane trifenyle, monometylotetrachlorodifenylometan,
monometylodichlorodifenylometan, monometylodibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające
jakąkolwiek z tych substancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie):
1)
poddaje odzyskowi lub
2)
spala na statkach, lub
3)
miesza z olejami odpadowymi w czasie zbierania lub magazynowania,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 73.
Kto miesza oleje odpadowe z innymi odpadami niebezpiecznymi w czasie ich zbierania
lub magazynowania, jeżeli poziom zanieczyszczeń w olejach odpadowych przekracza dopuszczalne
wartości,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 74.
Kto, prowadząc działalność gospodarczą, w wyniku której powstają odpady w postaci
baterii lub akumulatorów, zbiera te odpady w sposób nieselektywny lub unieszkodliwia
je łącznie z innymi rodzajami odpadów,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 75.
Kto stosuje nieustabilizowane lub nieprzygotowane odpowiednio do celu i sposobu ich
stosowania komunalne osady ściekowe lub wbrew obowiązkowi nie przeprowadza badań komunalnych
osadów ściekowych lub gruntów, na których mają być stosowane,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 76.
Kto:
1)
wytwarza odpady bez wymaganej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami
niebezpiecznymi lub z naruszeniem jej warunków lub
2)
wytwarza odpady bez wymaganego złożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz sposobach
gospodarowania wytworzonymi odpadami lub prowadzi gospodarkę odpadami niezgodnie ze
złożoną informacją, lub
3)
wytwarza odpady pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 24 ust. 5, albo
rozpoczyna działalność powodującą powstawanie odpadów przed upływem terminu do wniesienia
sprzeciwu, lub
4)
nie posiadając zatwierdzonej instrukcji eksploatacji składowiska odpadów, eksploatuje
składowisko odpadów, lub
5)
bez wymaganej zgody organu zamyka składowisko lub jego wydzieloną część, lub
6)
będąc obowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów lub przekazywania wymaganych informacji
lub zbiorczego zestawienia danych, nie wykonuje tego obowiązku albo wykonuje go nieterminowo
lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym,
podlega karze grzywny.
Art. 77.
1.
Kto, zarządzając spalarnią odpadów niebezpiecznych lub instalacją inną niż spalarnia
odpadów niebezpiecznych, przyjmuje odpady niebezpieczne do termicznego przekształcania,
nie sprawdzając zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania
odpadu lub nie pobierając, lub nie przechowując próbek tych odpadów,
podlega karze aresztu albo grzywny.
2.
Kto, zarządzając spalarnią odpadów komunalnych lub spalarnią odpadów innych niż komunalne
lub niebezpieczne albo inną instalacją lub urządzeniem, przyjmuje odpady inne niż
niebezpieczne do termicznego przekształcenia, nie sprawdzając zgodności przyjmowanych
odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania odpadów,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 78.
Kto, zarządzając składowiskiem odpadów, nie dopełnia ciążących na nim obowiązków w
zakresie:
1)
ustalenia ilości odpadów przed przyjęciem odpadów na składowisko lub
2)
sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania
odpadu, lub
3)
utrzymywania i eksploatacji składowiska odpadów w sposób zapewniający właściwe funkcjonowanie
urządzeń technicznych stanowiących wyposażenie składowiska odpadów oraz zachowanie
wymagań sanitarnych, bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowych, a także zasad
ochrony środowiska, zgodnie z zatwierdzoną instrukcją eksploatacji składowiska odpadów,
lub
4)
odmowy przyjęcia na składowisko odpadów o składzie niezgodnym z dokumentami wymaganymi
przy obrocie odpadami lub zezwoleniem, lub
5)
monitorowania składowiska odpadów w trakcie jego eksploatacji i po jej zakończeniu
lub prowadzi monitorowanie niezgodnie z wymaganiami, lub
6)
przesyłania uzyskanych wyników monitorowania składowiska odpadów wojewódzkiemu inspektorowi
ochrony środowiska, lub
7)
powiadamiania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o stwierdzonych zmianach
obserwowanych parametrów wskazujących na możliwość wystąpienia zagrożeń dla środowiska,
lub
8)
przechowywania zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach
gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku lub unieszkodliwiania
tych odpadów oraz przekazania ich następnemu właścicielowi lub zarządcy nieruchomości,
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 79.
Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 70-78, następuje na zasadach i w trybie
określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia .
Rozdział 10
Przepis końcowy
Art. 80.
Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w odrębnej ustawie.
Załącznik nr 1 - Kategorie odpadów
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Załącznik nr 2 - Kategorie lub rodzaje odpadów niebezpiecznych
Kategorie lub rodzaje odpadów wymienione według ich charakteru lub działalności, wskutek
której powstały.
Lista A:
Odpady wykazujące którąkolwiek z właściwości wyszczególnionych w załączniku nr 4 i
które składają się z:
1.
odpadów medycznych i weterynaryjnych,
2.
środków farmaceutycznych, leków i związków stosowanych w medycynie lub w weterynarii,
3.
środków do impregnacji lub konserwacji drewna,
4.
biocydów i środków fitofarmaceutycznych,
5.
pozostałości substancji stosowanych jako rozpuszczalniki,
6.
halogenowanych substancji organicznych niestosowanych jako rozpuszczalniki, z wyjątkiem
obojętnych materiałów spolimeryzowanych,
7.
soli hartowniczych zawierających cyjanki,
8.
olejów mineralnych i substancji oleistych (np. z obróbki metali),
9.
emulsji, mieszanin: olej-woda, węglowodór-woda,
10.
substancji zawierających PCB (np. dielektryki itp.),
11.
materiałów smolistych powstających wskutek rafinacji, destylacji lub jakiejkolwiek
obróbki pirolitycznej (np. pozostałości podestylacyjne itp.),
12.
tuszów, barwników, pigmentów, farb, lakierów lub pokostów,
13.
żywic, lateksu, plastyfikatorów, klejów lub spoiw,
14.
substancji powstających w wyniku prac naukowo-badawczych, rozwojowych lub działalności
dydaktycznej, które nie są zidentyfikowane lub są nowe i których oddziaływanie na
człowieka lub środowisko jest nieznane (np. pozostałości laboratoryjne itp.),
15.
środków pirotechnicznych i innych materiałów wybuchowych,
16.
chemikaliów stosowanych w przemyśle fotograficznym lub do obróbki zdjęć (np. do wywoływania),
17.
wszelkich substancji lub przedmiotów zanieczyszczonych dowolną pochodną polichlorowanego
dibenzofuranu,
18.
wszelkich substancji lub przedmiotów zanieczyszczonych dowolną pochodną polichlorowanej
dibenzo-p-dioksyny.
Lista B:
Odpady, które zawierają którykolwiek ze składników wyliczonych w załączniku nr 3 i
mają którekolwiek z właściwości wyliczonych w załączniku nr 4, i składają się z:
19.
mydeł, tłuszczów lub wosków pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego,
20.
niehalogenowanych substancji organicznych niestosowanych jako rozpuszczalniki,
21.
nieorganicznych substancji niezawierających metali lub związków metali,
22.
popiołów lub żużli,
23.
gleby i ziemi, w tym urobku z pogłębiania,
24.
soli hartowniczych niezawierających cyjanków,
25.
pyłów lub proszków metalicznych,
26.
zużytych materiałów katalitycznych,
27.
cieczy lub szlamów zawierających metale lub związki metali,
28.
pozostałości z operacji usuwania zanieczyszczeń (np. pyły z filtrów), z wyjątkiem
pkt 29, 30 i 33,
29.
szlamów z płuczek,
30.
szlamów z zakładów uzdatniania wody,
31.
pozostałości z dekarbonizacji,
32.
pozostałości z kolumn jonowymiennych,
33.
osadów ściekowych, niepoddanych unieszkodliwieniu lub nienadających się do zastosowania
w rolnictwie,
34.
osadów z czyszczenia zbiorników lub urządzeń,
35.
urządzeń zanieczyszczonych,
36.
pojemników zanieczyszczonych po produktach, które zawierały jeden lub więcej składników
wymienionych w załączniku nr 3 (np. opakowania, butle gazowe itp.),
37.
baterii, akumulatorów i innych ogniw elektrycznych,
38.
olejów roślinnych,
39.
substancji lub przedmiotów pochodzących z selektywnej zbiórki odpadów z gospodarstw
domowych,
40.
innych odpadów.
Załącznik nr 3 - Składniki odpadów, które kwalifikują je jako odpady niebezpieczne
Składniki odpadów z listy B załącznika nr 2, które kwalifikują je jako odpady niebezpieczne,
jeśli posiadają właściwości opisane w załączniku nr 4.
Odpady zawierające jako składniki:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Załącznik nr 4 - Właściwości odpadów, które powodują, że odpady są niebezpieczne
|
|
|
||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Jeżeli odpady posiadają chociażby jedną z cech wymienionych poniżej w pkt a)-ł), uznaje
się je za posiadające właściwości wymienione w punktach od H3 do H8 (tzn. są one odpadami
niebezpiecznymi):
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Załącznik nr 5 - Działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji lub materiałów lub energii wraz z ich wykorzystaniem
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Załącznik nr 6 - Procesy unieszkodliwiania odpadów
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
*
Odprowadzanie do wód z wyjątkiem mórz w całości objęte jest zakazem.