Ustawaz dnia 2 marca 2001 r.o postępowaniu z substancjami zubożającymi warstwę ozonową
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Zakazy i ograniczenia dotyczące produkcji substancji kontrolowanych
- Rozdział 3 - Zakazy dotyczące obrotu z zagranicą substancjami kontrolowanymi oraz towarami zawierającymi te substancje
- Rozdział 4 - Ograniczenia obrotu z zagranicą substancjami kontrolowanymi
- Rozdział 5 - Zakazy i ograniczenia związane z wykorzystywaniem substancji kontrolowanych
- Rozdział 6 - Wydawanie pozwoleń
- Rozdział 7 - Kontrola przestrzegania przepisów ustawy
- Rozdział 8 - Przepisy karne
- Rozdział 9 - Przepisy przejściowe i końcowe
- Załącznik nr 1 - Wykaz substancji zubożających warstwę ozonową ustalonych w Aneksie A do Protokołu montrealskiego
- Załącznik nr 2 - Wykaz substancji zubożających warstwę ozonową ustalonych w Aneksie B do Protokołu montrealskiego
- Załącznik nr 3 - Wykaz substancji zubożających warstwę ozonową ustalonych w Aneksie C, grupa I do Protokołu montrealskiego
- Załącznik nr 4 - Wykaz substancji zubożających warstwę ozonową ustalonych w Aneksie C, grupa II do Protokołu montrealskiego
- Załącznik nr 5 - Wykaz substancji zubożających warstwę ozonową ustalonych w Aneksie E do Protokołu montrealskiego
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa ma na celu ograniczanie negatywnego oddziaływania niektórych substancji chemicznych
na stratosferyczną warstwę ozonową oraz realizację zobowiązań wynikających z Konwencji
wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej, sporządzonej w Wiedniu dnia 22 marca 1985
r. (Dz. U. z 1992 r. Nr 98, poz. 488), oraz Protokołu montrealskiego w sprawie substancji
zubożających warstwę ozonową, sporządzonego w Montrealu dnia 16 września 1987 r. (Dz.
U. z 1992 r. Nr 98, poz. 490 i 491), zwanego dalej Protokołem Montrealskim.
Art. 2.
1.
Wprowadza się kontrolę postępowania z substancjami zubożającymi warstwę ozonową, polegającą
na ustanawianiu zakazów i ograniczeń dotyczących ich produkcji, obrotu i użytkowania
oraz sprawowaniu nadzoru nad przestrzeganiem tych zakazów. Wykazy substancji zubożających
warstwę ozonową stanowią załączniki nr 1-5 do ustawy.
2.
Ustawa reguluje:
1)
produkcję substancji zubożających warstwę ozonową,
2)
obrót z zagranicą substancjami zubożającymi warstwę ozonową oraz towarami zawierającymi
te substancje,
3)
wprowadzanie do obrotu krajowego i wykorzystywanie substancji zubożających warstwę
ozonową w działalności gospodarczej
oraz wprowadza sankcje za nieprzestrzeganie przepisów ustawy.
Art. 3.
Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o:
1)
substancji kontrolowanej - rozumie się przez to substancję zubożającą warstwę ozonową
lub jej izomery, występujące samodzielnie lub w mieszaninach, z uwzględnieniem substancji
pochodzących z odzysku, zarówno nieoczyszczonych, jak i poddanych recyklingowi lub
regeneracji, z wyłączeniem:
a)
substancji lub jej izomerów zawartych w wyrobie innym niż pojemnik do ich transportowania
lub przechowywania,
b)
nieznacznych ilości substancji powstających w wyniku niezamierzonego bądź przypadkowego
wytworzenia tej substancji w procesie produkcyjnym, a także znajdujących się w nieprzereagowanym
substracie używanym do produkcji innych substancji, odmiennych w strukturze chemicznej,
lub ilości powstających przy zastosowaniu substancji kontrolowanej jako czynnika ułatwiającego
niektóre procesy chemiczne, zawartego w innych substancjach chemicznych jako śladowe
zanieczyszczenie, oraz emitowanych podczas produkcji wyrobów zawierających substancje
kontrolowane i obrotu nimi,
2)
współczynniku ODP - rozumie się przez to potencjał niszczenia ozonu, określający zdolność
substancji kontrolowanej do zubożania warstwy ozonowej i ustalony odrębnie dla każdej
substancji kontrolowanej w umowach międzynarodowych, o których mowa w art. 1,
3)
tonie ODP - rozumie się przez to iloczyn jednej tony danej substancji i ustalonego
dla niej współczynnika ODP,
4)
dozwolonych technologiach - rozumie się przez to technologie, których stosowanie jest
dopuszczone na podstawie umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1,
5)
obrocie z zagranicą - rozumie się przez to przywóz z zagranicy i wywóz za granicę,
6)
przywozie z zagranicy - rozumie się przez to wprowadzenie na polski obszar celny,
bez względu na przeznaczenie celne, jakie w rozumieniu przepisów prawa celnego nadawane
jest towarowi, z wyjątkiem objęcia towaru niekrajowego procedurą tranzytu, w ramach
której przemieszczanie ma się zakończyć poza polskim obszarem celnym,
7)
wywozie za granicę - rozumie się przez to wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego,
bez względu na przeznaczenie celne, jakie w rozumieniu przepisów prawa celnego nadawane
jest towarowi,
8)
zużyciu substancji kontrolowanej - rozumie się przez to wielkość produkcji substancji
kontrolowanej powiększoną o wielkość przywozu tej substancji i pomniejszoną o wielkość
jej wywozu,
9)
odzysku substancji kontrolowanej - rozumie się przez to odzyskiwanie substancji kontrolowanej
z maszyn, urządzeń i pojemników, a także innych wyrobów w trakcie obsługi technicznej
lub przed unieszkodliwieniem,
10)
recyklingu substancji kontrolowanej - rozumie się przez to ponowne użycie odzyskanej
substancji kontrolowanej po uprzednim wstępnym oczyszczeniu metodą filtracji lub osuszania,
lub inną metodą; w przypadku czynników chłodniczych recykling obejmuje zazwyczaj także
powtórne umieszczenie ich w urządzeniu,
11)
regeneracji substancji kontrolowanej - rozumie się przez to dokładne oczyszczenie
substancji kontrolowanej z wykorzystaniem procesów filtracji, osuszania, destylacji
i procesów chemicznych bądź innych procesów, w celu przywrócenia substancji wymaganych
parametrów użytkowych,
12)
substancji nieodzownego zużycia - rozumie się przez to substancję kontrolowaną, przy
zastosowaniu której muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
a)
jest to konieczne dla zdrowia i bezpieczeństwa ludzi lub ochrony dziedzictwa narodowego,
b)
niedostępne są substytuty, których użycie byłoby uzasadnione z technicznego i ekonomicznego
punktu widzenia, a także byłoby akceptowane ze względu na ochronę zdrowia i środowiska,
c)
brak jest wystarczających ilości substancji pochodzących z istniejących zapasów lub
odzysku i podjęte zostały wszelkie dostępne działania dla zminimalizowania emisji
substancji kontrolowanej i ochrony środowiska przed konsekwencjami takiej emisji,
13)
zabiegach kwarantannowych - rozumie się przez to działania mające na celu zwalczanie
szkodników kwarantannowych, prowadzone przy użyciu substancji kontrolowanej wymienionej
w załączniku nr 5 do ustawy, zapobiegające wprowadzaniu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej oraz rozprzestrzenianiu się szkodników kwarantannowych, przy zapewnieniu
ich urzędowej kontroli, przy czym:
a)
za urzędową kontrolę uważa się kontrolę prowadzoną przez właściwe organy Inspekcji
Ochrony Roślin określone w przepisach o ochronie roślin uprawnych,
b)
za szkodniki kwarantannowe uważa się takie organizmy szkodliwe w rozumieniu przepisów
o ochronie roślin uprawnych, które stwarzają potencjalne zagrożenie dla określonych
obszarów kraju, nie występowały dotąd na tych obszarach bądź występują na tych obszarach,
lecz jeszcze nie są rozprzestrzenione, a podlegają urzędowej kontroli,
14)
zabiegach przedwysyłkowych - rozumie się przez to działania mające na celu zwalczanie
organizmów szkodliwych w zakresie określonym przepisami o ochronie roślin uprawnych,
prowadzone przy użyciu substancji kontrolowanej wymienionej w załączniku nr 5 do ustawy,
niebędące zabiegami kwarantannowymi, które wykonuje się w ciągu 21 dni przed wywozem
za granicę roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów w rozumieniu przepisów o ochronie
roślin uprawnych dla spełnienia urzędowych wymagań kraju przeznaczenia lub wymagań
określonych w przepisach o ochronie roślin uprawnych,
15)
zastosowaniach krytycznych - rozumie się przez to zastosowanie substancji kontrolowanej
w sytuacji konieczności ochrony zdrowia lub życia, zapewnienia bezpieczeństwa ludzi
oraz do celów obronnych, w sposób określony w Protokole Montrealskim.
Art. 4.
Wprowadzane ustawą ograniczenia obrotu z zagranicą substancjami kontrolowanymi nie
dotyczą obrotu towarami zawierającymi substancje kontrolowane, dokonywanego przez
osoby fizyczne dla zaspokojenia potrzeb własnych, niezwiązanych z działalnością gospodarczą.
Art. 5.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę postanowienia wynikające z
umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące Rzeczpospolitą Polską
ustalenia Państw-Stron tych umów, ogłasza w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”:
1)
listę państw będących stronami Protokołu Montrealskiego,
2)
listę państw będących stronami Protokołu Montrealskiego wraz z jego poprawkami,
3)
listę państw będących stronami Protokołu Montrealskiego i Poprawek londyńskich, uznanych
za rozwijające się, które mają przyznany 10-letni okres opóźnienia w realizacji zaleceń
Protokołu,
4)
współczynnik ODP obowiązujący dla poszczególnych substancji kontrolowanych,
5)
obowiązujący harmonogram redukcji zużycia poszczególnych substancji kontrolowanych,
6)
dozwolony w danym roku poziom zużycia poszczególnych substancji kontrolowanych.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę postanowienia wynikające z
umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące Rzeczpospolitą Polską
ustalenia Państw-Stron tych umów, może ogłaszać w drodze obwieszczenia w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”:
1)
listę państw niebędących stronami Protokołu Montrealskiego bądź poprawek do niego,
które jednak spełniają wszystkie wymagania wynikające z tych umów,
2)
listę substancji kontrolowanych uznanych za substancje nieodzownego zużycia dozwolonych
do produkcji lub przywozu z zagranicy w danym roku, wraz ze wskazaniem dozwolonej
wielkości produkcji lub przywozu w danym roku.
Art. 6.
Minister właściwy do spraw gospodarki, biorąc pod uwagę postanowienia wynikające z
umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące Rzeczpospolitą Polską
ustalenia Państw-Stron tych umów, ogłasza w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”:
1)
listę dozwolonych technologii niszczenia substancji kontrolowanych oraz warunki stosowania
tych technologii,
2)
wykaz prac uznawanych za prace laboratoryjne i analityczne, w których mogą być stosowane
poszczególne substancje kontrolowane, oraz wymagania dotyczące wprowadzania do obrotu
krajowego substancji kontrolowanych używanych do celów laboratoryjnych i analitycznych,
3)
szczegółowy wykaz kodów taryfy celnej dla substancji kontrolowanych i zawierających
je mieszanin.
Rozdział 2
Zakazy i ograniczenia dotyczące produkcji substancji kontrolowanych
Art. 7.
1.
Zakazuje się produkcji substancji kontrolowanych wymienionych w załącznikach nr 1-5
do ustawy, z wyjątkiem tetrachlorku węgla.
2.
Nie jest uważana za produkcję substancji kontrolowanych działalność polegająca na
odzysku zużytych substancji kontrolowanych, ich recyklingu i regeneracji.
Art. 8.
1.
Produkcja tetrachlorku węgla jest dopuszczalna po uzyskaniu pozwolenia.
2.
Pozwolenie na produkcję tetrachlorku węgla może być wydane, jeżeli substancja ta będzie
produkowana:
1)
wyłącznie w celu eksportu do państw uznanych za rozwijające się, będących stronami
Protokołu Montrealskiego i Poprawek londyńskich, które mają przyznany 10-letni okres
opóźnienia w realizacji zaleceń Protokołu, z uwzględnieniem ograniczeń wielkości produkcji
wynikających z tych umów,
2)
w ramach dozwolonej ilości jako substancja nieodzownego zużycia do wykorzystania na
obszarze Rzeczypospolitej Polskiej,
3)
z przeznaczeniem do prac laboratoryjnych i analitycznych,
4)
w celu zastosowania jako substratu do produkcji innych substancji, odmiennych w strukturze
chemicznej,
5)
w celu zastosowania jako czynnika ułatwiającego niektóre procesy chemiczne,
6)
jako substancja nieodzownego zużycia przeznaczona do wywozu za granicę do zastosowania
w innym państwie będącym stroną umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, jeśli
właściwe władze tego państwa wystąpią z taką prośbą.
3.
Pozwolenie na produkcję tetrachlorku węgla może być udzielone także, gdy w procesie
wytwarzania innych substancji chemicznych produkowany jest również tetrachlorek węgla,
a producent wykaże, że posiada możliwość zniszczenia całej wyprodukowanej ilości tetrachlorku
węgla przy użyciu dozwolonych technologii. W pozwoleniu określa się wówczas termin
i sposób zniszczenia wyprodukowanej substancji.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do
spraw środowiska, w drodze rozporządzenia, określi:
1)
ilości tetrachlorku węgla dozwolone do wykorzystania w celu, o którym mowa w ust.
2 pkt 1,
2)
listę technologii (procesów chemicznych), w których tetrachlorek węgla może być używany
w celu określonym w ust. 2 pkt 5,
3)
wzory dokumentów służących do ewidencjonowania produkcji tetrachlorku węgla oraz sposobu
jego wykorzystania.
5.
Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do
spraw środowiska może, w drodze rozporządzenia, określić:
1)
ilości tetrachlorku węgla dozwolone do wykorzystania dla celów, o których mowa w ust.
2 pkt 3 - 5,
2)
wymagania, jakie muszą być spełnione przy stosowaniu tetrachlorku węgla w celu, o
którym mowa w ust. 2 pkt 5.
6.
Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 4 i 5, minister będzie brał pod uwagę:
1)
wiążące Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron umów międzynarodowych, o których
mowa w art. 1,
2)
konieczność ograniczenia negatywnych skutków użytkowania tetrachlorku węgla dla warstwy
ozonowej,
3)
potrzebę zapewnienia kompletnej dokumentacji dotyczącej produkcji oraz zakresu i sposobu
użytkowania tetrachlorku węgla.
Rozdział 3
Zakazy dotyczące obrotu z zagranicą substancjami kontrolowanymi oraz towarami zawierającymi te substancje
Art. 9.
Zakazuje się obrotu substancjami kontrolowanymi:
1)
wymienionymi w załącznikach nr 1, 2 i 4 do ustawy, z państwami, które nie są stronami
Protokołu Montrealskiego,
2)
wymienionymi w załącznikach nr 2 i 4 do ustawy, z państwami, które nie są stronami
Poprawek londyńskich do Protokołu Montrealskiego,
3)
wymienionymi w załączniku nr 4 do ustawy, z państwami, które nie są stronami Poprawek
kopenhaskich do Protokołu Montrealskiego,
4)
wymienionymi w załączniku nr 5 do ustawy, z państwami, które nie są stronami Poprawek
montrealskich do Protokołu Montrealskiego
- z zastrzeżeniem art. 11.
Art. 10.
Zakazuje się przywozu z zagranicy towarów zawierających substancje kontrolowane wymienione
w załączniku nr 1 do ustawy z państw niebędących stronami Protokołu Montrealskiego.
Art. 11.
1.
Zakaz, o którym mowa w art. 9, nie dotyczy obrotu substancjami kontrolowanymi, wymienionymi
w załącznikach nr 1, 2 i 4 do ustawy, z państwami niebędącymi stronami Protokołu Montrealskiego
oraz jego Poprawek, jednakże spełniającymi wszystkie wymagania wynikające z tych umów.
2.
Obrót, o którym mowa w ust. 1, jest dopuszczalny po uzyskaniu pozwolenia.
Art. 12.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do
spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową listę towarów zawierających
substancje kontrolowane, wraz z odpowiadającymi im kodami taryfy celnej, podlegających
zakazowi przywozu z państw niebędących stronami Protokołu Montrealskiego.
2.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister będzie brał pod uwagę:
1)
wymagania wynikające z umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące
Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron tych umów międzynarodowych,
2)
konieczność wyeliminowania stosowania towarów zawierających substancje kontrolowane.
Rozdział 4
Ograniczenia obrotu z zagranicą substancjami kontrolowanymi
Art. 13.
1.
Obrót z zagranicą substancjami kontrolowanymi, wymienionymi w załącznikach nr 3 i
5 do ustawy, jest dopuszczalny po uzyskaniu pozwolenia.
2.
Pozwolenie na obrót tymi substancjami może być wydane, jeśli substancje te pochodzą
z odzysku lub w celu ich zastosowania:
1)
jako substratu do produkcji innych substancji odmiennych w strukturze chemicznej,
2)
jako czynnika ułatwiającego niektóre procesy chemiczne,
3)
do prac laboratoryjnych i analitycznych,
4)
do zabiegów kwarantannowych i przedwysyłkowych,
a w innych przypadkach tylko wówczas, gdy pozwala na to obowiązujący harmonogram,
o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5.
Art. 14.
1.
Obrót substancjami kontrolowanymi, wymienionymi w załącznikach nr 1, 2 i 4 do ustawy,
z państwami będącymi stronami Protokołu Montrealskiego oraz jego Poprawek jest dopuszczalny
po uzyskaniu pozwolenia.
2.
Pozwolenie może być wydane, jeśli zostały spełnione łącznie warunki dla uznania substancji
kontrolowanej za substancję nieodzownego zużycia.
3.
Obrót substancjami kontrolowanymi, o których mowa w ust. 1, z państwami będącymi stronami
Protokołu Montrealskiego oraz jego Poprawek jest możliwy na podstawie pozwolenia także
wówczas, jeżeli substancje takie pochodzą z odzysku lub będą wywożone za granicę bądź
przywożone z zagranicy w celu zastosowania:
1)
jako substratu do produkcji innych substancji, odmiennych w strukturze chemicznej,
2)
jako czynnika ułatwiającego niektóre procesy chemiczne,
3)
do prac laboratoryjnych i analitycznych.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do
spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, listę technologii (procesów chemicznych),
w których substancje wymienione w ust. 1 mogą być stosowane jako czynniki ułatwiające
niektóre procesy chemiczne.
5.
Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do
spraw środowiska może, w drodze rozporządzenia, określić:
1)
ilości substancji kontrolowanych wymienionych w ust. 1, dozwolonych do wykorzystania
z przeznaczeniem na cele laboratoryjne i analityczne, jako substratu do produkcji
nowych substancji, odmiennych w strukturze chemicznej oraz w celu zastosowania jako
czynnika ułatwiającego niektóre procesy chemiczne,
2)
wymagania, jakie muszą być spełnione przy stosowaniu substancji kontrolowanych wymienionych
w ust. 1, jako czynnika ułatwiającego niektóre procesy chemiczne.
6.
Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 4 i 5, minister będzie brał pod uwagę:
1)
wymagania wynikające z umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące
Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron tych umów międzynarodowych,
2)
konieczność wyeliminowania lub ograniczenia negatywnych skutków dla warstwy ozonowej,
wynikających ze stosowania określonej technologii, w której używana jest dana substancja
kontrolowana.
Art. 15.
1.
Podmiot ubiegający się o wydanie pozwolenia na przywóz z zagranicy nieregenerowanych
substancji kontrolowanych, pochodzących z odzysku, jest obowiązany przedstawić organowi
wydającemu pozwolenie oraz organom celnym przy przekraczaniu granicy dokument wystawiony
przez kontrahenta zagranicznego, potwierdzający pochodzenie substancji z odzysku,
a także dokument wystawiony przez podmiot, który jest na obszarze kraju uprawniony
do regeneracji substancji kontrolowanych, zawierający zgodę tego podmiotu na przyjęcie
wnioskowanej ilości substancji kontrolowanych do regeneracji.
2.
Podmiot ubiegający się o pozwolenie na przywóz z zagranicy regenerowanych substancji
kontrolowanych pochodzących z odzysku jest obowiązany przedstawić dokument wystawiony
przez kontrahenta zagranicznego, potwierdzający pochodzenie substancji z odzysku oraz
zawierający nazwę i adres podmiotu, który dokonał oczyszczenia, i stopień regeneracji
przywożonej z zagranicy substancji.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki, kierując się koniecznością ograniczania negatywnych
skutków dla warstwy ozonowej spowodowanych stosowaniem substancji kontrolowanych oraz
wymaganiami wynikającymi z umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, a także
wiążącymi Rzeczpospolitą Polską ustaleniami Państw-Stron tych umów, określi, w drodze
rozporządzenia, wzory dokumentów wymaganych przy przywozie z zagranicy substancji
kontrolowanych pochodzących z odzysku.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” listę podmiotów, które są na
obszarze kraju uprawnione do regeneracji substancji kontrolowanych pochodzących z
odzysku.
Rozdział 5
Zakazy i ograniczenia związane z wykorzystywaniem substancji kontrolowanych
Art. 16.
1.
Zakazuje się wprowadzania do obrotu krajowego oraz wykorzystywania w działalności
gospodarczej substancji kontrolowanych przywiezionych z zagranicy lub wyprodukowanych
w Polsce z naruszeniem przepisów ustawy.
2.
Zakaz, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio do towarów zawierających substancje
kontrolowane.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do
spraw środowiska może, w drodze rozporządzenia, wprowadzać ograniczenia w obrocie
krajowym substancjami kontrolowanymi wyprodukowanymi lub przywiezionymi z zagranicy
zgodnie z przepisami ustawy oraz w ich wykorzystywaniu w działalności gospodarczej.
4.
Ograniczenia wprowadzane rozporządzeniem, o którym mowa w ust. 3, polegają w szczególności
na:
1)
zakazie wykorzystywania wskazanych substancji kontrolowanych w niektórych zastosowaniach,
w szczególności chłodnictwie, produkcji pianek, rolnictwie, ochronie przeciwpożarowej
i produkcji rozpuszczalników i aerozoli,
2)
zakazie obrotu krajowego wskazanymi substancjami kontrolowanymi,
3)
zakazie obrotu krajowego substancjami kontrolowanymi zawartymi we wskazanych rodzajach
pojemników,
4)
ustaleniu listy wyrobów, które nie mogą zawierać wskazanych substancji kontrolowanych.
5.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, minister będzie brał pod uwagę:
1)
wymagania wynikające z umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące
Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron tych umów międzynarodowych,
2)
konieczność wyeliminowania lub ograniczenia negatywnych skutków dla warstwy ozonowej,
wynikających z zastosowania danej substancji kontrolowanej.
Art. 17.
1.
Zabrania się testowania urządzeń lub instalacji wykorzystujących substancje kontrolowane,
a także prowadzenia szkoleń, w wyniku których może nastąpić emisja do środowiska substancji
kontrolowanych, określonych w załączniku nr 1 grupa II do ustawy. Zakaz nie odnosi
się do testowania wymaganego przepisami umów międzynarodowych, zobowiązujących do
stosowania tych substancji.
2.
Za bezpieczne dla środowiska postępowanie z substancjami kontrolowanymi, określonymi
w załączniku nr 1 grupa II do ustawy, jest odpowiedzialny właściciel albo zarządzający
instalacjami lub urządzeniami wykorzystującymi te substancje.
3.
Właściciele i zarządzający instalacjami i urządzeniami wykorzystującymi substancje
kontrolowane określone w załączniku nr 1 grupa II do ustawy są obowiązani do:
1)
stosowania przepisów określających szczegółowe zasady postępowania ze znajdującymi
się w użytkowaniu substancjami kontrolowanymi, określonymi w załączniku nr 1 grupa
II do ustawy,
2)
przedkładania wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska sprawozdań określających
stan techniczny urządzenia lub instalacji co 6 miesięcy bądź w każdej sytuacji, gdy
od ostatniego badania technicznego instalacji bądź urządzenia emisja substancji kontrolowanych
określonych w załączniku nr 1 grupa II do ustawy z instalacji lub urządzenia jest
większa niż 5% ogólnej ich zawartości w instalacji lub urządzeniu,
3)
przedkładania wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska co 6 miesięcy bądź w każdej
sytuacji, gdy zmianie ulegnie miejsce lub właściciel urządzenia lub instalacji, informacji
o stanie posiadanych urządzeń lub instalacji i znajdujących się w nich zasobów substancji
kontrolowanych, określonych w załączniku nr 1 grupa II do ustawy.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do
spraw wewnętrznych i po uzyskaniu opinii Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej
może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób postępowania ze znajdującymi
się w użytkowaniu substancjami kontrolowanymi, określonymi w załączniku nr 1 grupa
II do ustawy, a także termin, od którego wprowadzanie nowych instalacji lub urządzeń
wykorzystujących te substancje będzie zakazane, z zastrzeżeniem ust. 5.
5.
Z dniem wejścia w życie zakazu, o którym mowa w ust. 4, wprowadzanie nowych urządzeń
czy instalacji wykorzystujących substancje kontrolowane, określone w załączniku nr
1 grupa II do ustawy, jest możliwe wyłącznie na podstawie pozwolenia ministra właściwego
do spraw wewnętrznych, wydanego po uzyskaniu opinii Komendanta Głównego Państwowej
Straży Pożarnej, po spełnieniu warunków, o których mowa w art. 14 ust. 2. Przepis
art. 14 ust. 3 oraz art. 15 stosuje się odpowiednio.
6.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego
do spraw środowiska i po uzyskaniu opinii Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej,
może określić, w drodze rozporządzenia, listę obszarów zagrożonych pożarem lub wybuchem,
w których zastosowanie substancji kontrolowanych, określonych w załączniku nr 1 grupa
II do ustawy, należy uznać za zastosowanie krytyczne i będzie możliwe na podstawie
pozwolenia.
7.
Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 4 i 6, minister będzie brał pod uwagę:
1)
wymagania wynikające z umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące
Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron tych umów międzynarodowych,
2)
konieczność wyeliminowania lub ograniczenia negatywnych skutków dla warstwy ozonowej,
wynikających z użytkowania danej substancji kontrolowanej,
3)
konieczność zapewnienia bezpieczeństwa określonych obszarów zagrożonych wybuchem lub
pożarem.
Art. 18.
1.
Wprowadzane do obrotu krajowego substancje kontrolowane oraz produkty i urządzenia
zawierające te substancje podlegają obowiązkowi oznakowania.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do
spraw środowiska, uwzględniając wymagania wynikające z umów międzynarodowych, o których
mowa w art. 1, oraz wiążące Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron tych umów
określi, w drodze rozporządzenia, sposób oznakowania pojemników zawierających substancje
kontrolowane oraz produktów i urządzeń, w skład których takie substancje wchodzą.
Art. 19.
Użytkownicy urządzeń klimatyzacyjnych, chłodniczych lub innych urządzeń wykorzystujących
substancje kontrolowane są obowiązani do stosowania takich form użytkowania, które
zapobiegają emisji substancji kontrolowanych do środowiska. Przepis ten stosuje się
odpowiednio do procesów i technologii wykorzystujących substancje kontrolowane lub
w których powstają substancje kontrolowane.
Art. 20.
1.
Działalność polegającą na obsłudze technicznej i naprawie urządzeń chłodniczych i
klimatyzacyjnych lub innych urządzeń, wykorzystujących substancje kontrolowane, a
także odzysku zużytych substancji kontrolowanych, ich recyklingu i regeneracji oraz
przekazywaniu do ponownego stosowania mogą wykonywać tylko przedsiębiorcy dysponujący
odpowiednim wyposażeniem technicznym.
2.
Prowadząc działalność, o której mowa w ust. 1, przedsiębiorca obowiązany jest do stosowania
takich form obsługi technicznej i naprawy urządzeń, a także takich form odzysku, recyklingu
i regeneracji oraz przekazywania do ponownego stosowania substancji kontrolowanych,
które zapobiegają emisji substancji kontrolowanych do środowiska.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące wyposażenia technicznego,
o którym mowa w ust. 1, oraz minimalne kwalifikacje, jakie muszą spełniać przedsiębiorcy
prowadzący działalność, o której mowa w ust. 2 i art. 21.
Art. 21.
Przepisy art. 20 ust. 2 stosuje się odpowiednio do prowadzenia działalności polegającej
na:
1)
niszczeniu substancji kontrolowanych lub produktów je zawierających,
2)
unieszkodliwianiu odpadów zawierających substancje kontrolowane, z wyjątkiem zużytych
opakowań,
3)
wytwarzaniu produktów przy użyciu substancji kontrolowanych.
Art. 22.
1.
Zakazuje się składowania urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych lub gaśniczych zawierających
substancje kontrolowane i mających charakter odpadów, a także wszelkich urządzeń mających
charakter odpadów, zawierających substancje kontrolowane jako rozpuszczalniki, oraz
odpadów zawierających substancje kontrolowane, wytworzonych w procesie demontażu wymienionych
urządzeń. Prowadzący składowisko odpadów ma obowiązek odmówić przyjęcia na składowisko
tego rodzaju odpadów.
2.
Wytwarzający odpady zawierające substancje kontrolowane, a także ich odbiorcy mają,
w trakcie postępowania z takimi odpadami, obowiązek dołożenia należytej staranności,
celem zapobieżenia emisji substancji kontrolowanych do środowiska.
3.
Wytwarzający odpady mają obowiązek odzyskać substancje kontrolowane zawarte w:
1)
mających charakter odpadów urządzeniach chłodniczych, klimatyzacyjnych i gaśniczych,
2)
mających charakter odpadów wszelkich urządzeniach zawierających substancje kontrolowane
jako rozpuszczalniki,
3)
odpadach wytworzonych w procesie demontażu urządzeń wymienionych w pkt 1 i 2,
celem poddania ich recyklingowi i regeneracji oraz powtórnemu użyciu lub unieszkodliwieniu
w sposób zgodny z przepisami ustawy.
4.
Sposób postępowania z odpadami zawierającymi substancje kontrolowane określają przepisy
o odpadach, z zastrzeżeniem przepisów ust. 1-3 oraz art. 21 pkt 2.
Art. 23.
1.
Obowiązek odzysku substancji kontrolowanych, określony w art. 22 ust. 3, stosuje się
odpowiednio w czasie eksploatacji urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych, gaśniczych,
a także urządzeń zawierających rozpuszczalniki, w przypadku konieczności ich naprawy.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki może, w drodze rozporządzenia, objąć obowiązkami
określonymi w ust. 1 oraz w art. 22 ust. 3 także inne urządzenia bądź produkty zawierające
substancje kontrolowane, a także określić sposób postępowania z odzyskanymi substancjami
kontrolowanymi.
3.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, minister będzie brał pod uwagę:
1)
wymagania wynikające z umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, oraz wiążące
Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron tych umów międzynarodowych,
2)
konieczność wyeliminowania lub ograniczenia negatywnych skutków dla warstwy ozonowej,
wynikających z użytkowania danej substancji kontrolowanej.
Rozdział 6
Wydawanie pozwoleń
Art. 24.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki na wniosek zainteresowanego podmiotu, w drodze
decyzji, wydaje albo odmawia wydania pozwolenia na produkcję lub obrót z zagranicą
substancją kontrolowaną lub mieszaniną zawierającą substancję kontrolowaną.
2.
Pozwolenie wydawane jest na czas określony, nie dłuższy niż 1 rok.
3.
Podmiot ubiegający się o wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany
wykazać we wniosku o jego wydanie spełnienie wymagań, o których mowa w ustawie.
4.
W przypadku gdy zakresem wniosku są objęte okoliczności, o których mowa w art. 8 ust.
2 pkt 2 lub art. 14 ust. 1 i 2, zainteresowany podmiot powinien nie później niż 13
miesięcy przed dniem 1 stycznia roku, którego miałoby dotyczyć pozwolenie, wystąpić
do ministra właściwego do spraw środowiska z informacją o potrzebie produkcji lub
przywozu z zagranicy substancji kontrolowanej lub mieszaniny zawierającej substancję
kontrolowaną. Minister właściwy do spraw środowiska powiadamia nie później niż do
dnia 31 stycznia roku, którego pozwolenie ma dotyczyć, ministra właściwego do spraw
gospodarki oraz zainteresowany podmiot o przyznaniu Rzeczypospolitej Polskiej, przez
strony Protokołu Montrealskiego, zgody na przywóz substancji lub mieszaniny, objętej
wnioskiem, albo o odmowie wydania takiej zgody.
5.
Złożenie wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone
uzyskaniem przez zainteresowany podmiot opinii wyspecjalizowanej jednostki, upoważnionej
przez ministra właściwego do spraw gospodarki, w zakresie możliwości produkcji substancji
kontrolowanej lub dokonania obrotu z zagranicą substancją kontrolowaną lub mieszaniną
zawierającą substancję kontrolowaną, która ma być objęta wnioskiem, stosownie do przepisów
art. 8, art. 11, art. 12, art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2-5 i art. 15.
6.
O udzieleniu upoważnienia wyspecjalizowanej jednostce minister właściwy do spraw gospodarki
ogłosi w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski”.
7.
Opinię, o której mowa w ust. 5, zainteresowany podmiot jest obowiązany dołączyć do
wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1.
Art. 25.
1.
Szczegółowe warunki i tryb wydawania pozwoleń oraz wzory wniosków, o których mowa
w art. 24 ust. 1 i 5, określi minister właściwy do spraw gospodarki w drodze rozporządzenia.
2.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister będzie brał pod uwagę:
1)
uzyskanie informacji o wnioskodawcy dotyczącej formy prawnej jego działania wraz z
adresem siedziby, rodzaju i zakresu wykonywanej działalności, numeru wpisu do rejestru
przedsiębiorców, o substancjach kontrolowanych lub zawierających je mieszaninach,
warunkach ich produkcji, magazynowania lub niszczenia oraz krajach pochodzenia lub
przeznaczenia, a także o wykorzystaniu wcześniej udzielonych pozwoleń,
2)
wiążące Rzeczpospolitą Polską ustalenia Państw-Stron umów międzynarodowych, o których
mowa w art. 1,
3)
potrzebę zapewnienia kompletnej dokumentacji zakresu i sposobu użytkowania substancji
kontrolowanych.
Art. 26.
W pozwoleniu, o którym mowa w art. 24, określa się dozwoloną do produkcji, przywozu
z zagranicy lub wywozu za granicę ilość substancji kontrolowanej lub mieszaniny zawierającej
taką substancję oraz dozwolony zakres użytkowania takiej substancji lub mieszaniny.
Nie narusza to przepisów określających zasady ochrony powietrza przed zanieczyszczeniem,
postępowania z substancjami chemicznymi stwarzającymi zagrożenie dla zdrowia lub życia
oraz transportu materiałów niebezpiecznych.
Art. 27.
1.
Zużycie substancji kontrolowanych, określonych w załącznikach nr 3 i 5 do ustawy,
nie może przekroczyć ogólnego dozwolonego poziomu zużycia tych substancji, wynikającego
dla Rzeczypospolitej Polskiej z harmonogramów redukcji określonych ustaleniami Państw-Stron
umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1.
2.
Do poziomu zużycia substancji kontrolowanych, określonych w załącznikach nr 3 i 5
do ustawy, nie wlicza się ilości wyprodukowanych lub przywiezionych z zagranicy substancji:
1)
pochodzących z odzysku,
2)
podlegających całkowitemu zniszczeniu przy użyciu dozwolonych technologii,
3)
przeznaczonych jako substrat do produkcji innych substancji, odmiennych w strukturze
chemicznej,
4)
przeznaczonych do stosowania jako czynnik ułatwiający niektóre procesy chemiczne,
5)
przeznaczonych do prac laboratoryjnych i analitycznych.
3.
Do poziomu zużycia substancji kontrolowanej określonej w załączniku nr 5 do ustawy
nie wlicza się również ilości przeznaczonych do zabiegów kwarantannowych i przedwysyłkowych.
Art. 28.
1.
Podmiot zamierzający ubiegać się w danym roku kalendarzowym o pozwolenie na przywóz
z zagranicy, określonych w załącznikach nr 3 i 5 do ustawy, substancji kontrolowanych
lub zawierających je mieszanin może, najpóźniej na trzy miesiące przed dniem 1 stycznia
danego roku, wystąpić do ministra właściwego do spraw gospodarki o przyrzeczenie wydania
takiego pozwolenia, zwanego dalej „promesą pozwolenia”.
2.
We wniosku o wydanie promesy pozwolenia należy określić przewidywany sposób wykorzystania
substancji kontrolowanej oraz wnioskowaną na dany rok kalendarzowy ilość substancji
kontrolowanej, wyrażoną w tonach ODP przeliczonych dla danej grupy substancji, określonych
w załącznikach nr 3 i 5 do ustawy.
3.
Promesę pozwolenia wydaje się, w drodze decyzji, na okres danego roku kalendarzowego.
4.
W promesie pozwolenia określa się dla danego podmiotu całkowitą dozwoloną do przywozu
z zagranicy, w danym roku, ilość substancji kontrolowanych, określonych w załącznikach
nr 3 i 5 do ustawy, wyrażoną w tonach ODP przeliczonych dla określonej grupy czystych
substancji.
5.
W okresie ważności promesy pozwolenia nie można odmówić wydania pozwolenia na przywóz
z zagranicy substancji kontrolowanej w granicach określonych w promesie pozwolenia,
chyba że uległ zmianie stan faktyczny lub prawny istotny dla wydania pozwolenia.
6.
Jeżeli zachodzi konieczność ograniczenia zużycia określonej substancji kontrolowanej
w stosunku do dotychczasowego jego poziomu, ograniczenia dozwolonej do przywozu z
zagranicy w ramach promesy pozwolenia ilości substancji kontrolowanej powinny być
dokonane proporcjonalnie w stosunku do wszystkich podmiotów ubiegających się o wydanie
promesy pozwolenia, biorąc pod uwagę dotychczasowy ich udział w rynku oraz zakres
niezbędnych do wprowadzenia ograniczeń.
7.
Po rozpoczęciu roku kalendarzowego wydanie pozwolenia na przywóz z zagranicy substancji
kontrolowanej bądź mieszaniny zawierającej tę substancję, w tym roku, na rzecz podmiotu
nieposiadającego promesy pozwolenia, jest możliwe pod warunkiem, że:
1)
w ramach ilości substancji kontrolowanej dozwolonej do przywozu z zagranicy, wynikającej
z ogłoszonego dozwolonego poziomu jej zużycia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6,
istnieje ilość nieobjęta wcześniej wydanymi promesami pozwoleń lub
2)
zmniejszono ilość substancji kontrolowanej dozwolonej do przywozu z zagranicy w promesie
pozwolenia, wydanej na rzecz innego podmiotu, za jego pisemną zgodą, dołączoną do
wniosku, odpowiednio równocześnie zmieniając tę promesę.
Art. 29.
1.
Jeżeli podmiot nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu, minister właściwy
do spraw gospodarki wzywa go do usunięcia naruszeń, wyznaczając równocześnie termin
ich usunięcia.
2.
W przypadku bezskutecznego upływu terminu na usunięcie naruszeń, minister właściwy
do spraw gospodarki wydaje decyzję o cofnięciu pozwolenia, o którym mowa w ust. 1,
bez odszkodowania.
3.
Cofnięcie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje wstrzymanie działalności objętej
tym pozwoleniem.
Rozdział 7
Kontrola przestrzegania przepisów ustawy
Art. 30.
1.
Kontrolę przestrzegania przepisów ustawy sprawują organy Inspekcji Ochrony Środowiska
oraz, w zakresie swojej właściwości, organy celne.
2.
Organy Inspekcji Ochrony Środowiska informują ministra właściwego do spraw gospodarki
i ministra właściwego do spraw środowiska o stwierdzonych przypadkach naruszania przez
dany podmiot przepisów ustawy lub warunków określonych w posiadanym przez ten podmiot
pozwoleniu.
3.
Organy celne niezwłocznie informują organy Inspekcji Ochrony Środowiska, właściwe
ze względu na siedzibę danego podmiotu, o stwierdzonych przypadkach naruszania przez
ten podmiot przepisów ustawy lub warunków określonych w posiadanym przez ten podmiot
pozwoleniu.
Art. 31.
1.
Producent, importer lub eksporter substancji kontrolowanych są obowiązani do bieżącego
prowadzenia ewidencji wyprodukowanych, przywiezionych z zagranicy lub wywiezionych
za granicę substancji kontrolowanych.
2.
Ewidencja powinna być prowadzona w sposób umożliwiający kontrolę rodzaju, ilości i
sposobu wykorzystania albo wprowadzenia do obrotu krajowego lub zagranicznego wyprodukowanych,
przywiezionych z zagranicy lub wywiezionych za granicę substancji kontrolowanych.
Art. 32.
1.
Ewidencję, o której mowa w art. 31 ust. 1, są obowiązane także prowadzić podmioty:
1)
wykorzystujące substancje kontrolowane w związku z prowadzoną działalnością, w tym
zajmujące się odzyskiem, recyklingiem lub regeneracją substancji kontrolowanych,
2)
prowadzące działalność polegającą na niszczeniu substancji kontrolowanych lub produktów
je zawierających.
2.
Ewidencja powinna być prowadzona w sposób umożliwiający kontrolę rodzaju, ilości i
sposobu wykorzystania lub zniszczenia substancji kontrolowanych.
3.
Wytwarzający odpady i odbiorca odpadów, w skład których wchodzą substancje kontrolowane,
są obowiązani uwzględniać w ewidencji prowadzonej zgodnie z zasadami określonymi w
przepisach o odpadach wymagania wynikające z art. 31 ustawy.
Art. 33.
1.
Podmioty prowadzące ewidencję są obowiązane przekazywać dane dotyczące substancji
kontrolowanych ministrowi właściwemu do spraw gospodarki w terminie 30 dni po upływie
każdego kwartału oraz zbiorczo za ubiegły rok do 1 lutego roku następnego.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do
spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy ewidencji substancji
kontrolowanych, uwzględniając przepisy art. 31 ust. 2 i art. 32 ust. 2, kierując się
koniecznością zapewnienia kompleksowej informacji o użytkowanych substancjach kontrolowanych
oraz sposobie i zakresie ich użytkowania.
Art. 34.
1.
Za prowadzenie produkcji lub dokonanie obrotu z zagranicą substancjami kontrolowanymi
wbrew zakazom wynikającym z ustawy, a także bez wymaganego pozwolenia albo z naruszeniem
jego warunków, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza producentowi lub importerowi,
w drodze decyzji, karę pieniężną.
2.
Karę pieniężną wymierza się, w zależności od ilości wyprodukowanych lub przywożonych
substancji, za każdy kilogram substancji wyprodukowanej lub przywiezionej z zagranicy
z naruszeniem zakazów wynikających z ustawy.
3.
Stawka kary za jeden kilogram substancji wynosi trzykrotność stawki opłaty za emisję
do powietrza jednego kilograma chlorowcopochodnej węglowodoru (CFC-12), ustalonej
na podstawie przepisów o ochronie środowiska.
4.
Termin płatności kary pieniężnej wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu
kary stała się ostateczna.
5.
W razie nieterminowego uiszczenia kary pieniężnej pobierane są odsetki za zwłokę w
wysokości odsetek pobieranych za nieterminowe regulowanie zobowiązań podatkowych.
6.
Wymierzone a nieuiszczone w przewidzianym terminie kary pieniężne podlegają wraz z
odsetkami przymusowemu ściągnięciu w trybie przewidzianym w przepisach o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji dla należności pieniężnych.
7.
Wymierzone a niepobrane kary pieniężne nie są objęte postępowaniem układowym.
8.
Wpływy z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska
i Gospodarki Wodnej.
9.
Kary pieniężne producent lub importer wnosi na rachunek redystrybucyjny prowadzony
przez zarząd województwa, na terenie którego ma siedzibę wojewódzki inspektor ochrony
środowiska wymierzający karę.
10.
Zarząd województwa przed przekazaniem wpływów z kar na rachunek Narodowego Funduszu
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej pomniejsza je o 20%, a kwotę uzyskaną z tytułu
pomniejszenia przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska z przeznaczeniem
na usprawnienie funkcjonowania Inspekcji Ochrony Środowiska i na premie dla jej pracowników,
o których mowa w odrębnych przepisach.
Art. 35.
Obowiązek uiszczenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 34, ulega przedawnieniu
z upływem 5 lat od końca roku, w którym upłynął termin uiszczenia kary.
Rozdział 8
Przepisy karne
Art. 36.
1.
Kto nie przestrzega zakazu produkcji bądź zakazów dotyczących obrotu z zagranicą substancjami
kontrolowanymi lub towarami zawierającymi takie substancje, a także wprowadza do obrotu
krajowego substancje lub towary pozyskane z naruszeniem tych zakazów,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
2.
W wypadkach mniejszej wagi sprawca podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
Art. 37.
1.
Kto bez wymaganego pozwolenia albo wbrew jego warunkom prowadzi produkcję lub dokonuje
obrotu substancjami kontrolowanymi z zagranicą, a także wykorzystuje, w prowadzonej
przez siebie działalności gospodarczej, substancje kontrolowane pozyskane z naruszeniem
zakazów określonych niniejszą ustawą,
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
2.
Tej samej karze podlega ten, kto:
1)
narusza zakaz obrotu krajowego substancjami kontrolowanymi albo wykorzystuje je do
zakazanych zastosowań,
2)
narusza zakaz testowania urządzeń lub instalacji zawierających substancje kontrolowane,
określone w załączniku nr 1 grupa II do ustawy, albo korzysta z takich urządzeń bądź
instalacji mimo wprowadzonego zakazu, czego skutkiem jest emisja do środowiska substancji
kontrolowanych, określonych w załączniku nr 1 grupa II do ustawy,
3)
dopuszcza do emisji do środowiska substancji kontrolowanych wskutek niedopełnienia
obowiązków określonych w art. 19, art. 20 ust. 2 oraz art. 22 ust. 2,
4)
nie dopełnia określonego w art. 22 ust. 3 oraz w art. 23 ust. 1 obowiązku odzysku
substancji kontrolowanych.
Art. 38.
1.
Kto, będąc obowiązany do prowadzenia ewidencji substancji kontrolowanych lub przekazywania
wymaganych danych albo informacji, nie wykonuje tego obowiązku, wykonuje go nierzetelnie
lub nie przestrzega obowiązujących terminów przekazywania informacji zawartych w ewidencji,
podlega karze grzywny.
2.
Kto narusza obowiązek umieszczenia na pojemniku bądź innym wyrobie wymaganych informacji
lub oznakowań,
podlega karze grzywny.
3.
Kto:
1)
narusza zakaz prowadzenia szkoleń, w trakcie których mogą być emitowane do powietrza
substancje kontrolowane określone w załączniku nr 1 grupa II do ustawy,
2)
narusza przepisy dotyczące obowiązków związanych z postępowaniem z substancjami kontrolowanymi
określonymi w załączniku nr 1 grupa II do ustawy,
3)
nie przestrzega przepisów dotyczących zasad postępowania z substancjami kontrolowanymi
określonymi w załączniku nr 1 grupa II do ustawy,
4)
nie przestrzega przepisów dotyczących zakazu wprowadzania nowych instalacji wykorzystujących
substancje kontrolowane określone w załączniku nr 1 grupa II do ustawy
- podlega karze grzywny.
4.
Kto narusza zakaz testowania urządzeń lub instalacji zawierających substancje kontrolowane,
określone w załączniku nr 1 grupa II do ustawy, albo korzysta z takich urządzeń bądź
instalacji mimo wprowadzonego zakazu, nie powodując jednak emisji do środowiska substancji
kontrolowanych, określonych w załączniku nr 1 grupa II do ustawy,
podlega karze grzywny.
5.
Orzekanie w sprawach, o których mowa w niniejszym artykule, następuje na zasadach
i w trybie określonych w przepisach Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Rozdział 9
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 39.
1.
Pozwolenia wydane na podstawie dotychczasowych przepisów obowiązują do dnia upływu
okresu, na jaki zostały wydane.
2.
Postępowania w sprawach objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia, wszczęte i niezakończone
do dnia wejścia w życie ustawy, toczą się według przepisów dotychczasowych.
Art. 40.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2002 r.
Załącznik nr 1 - Wykaz substancji zubożających warstwę ozonową ustalonych w Aneksie A do Protokołu montrealskiego
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Załącznik nr 2 - Wykaz substancji zubożających warstwę ozonową ustalonych w Aneksie B do Protokołu montrealskiego
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Załącznik nr 3 - Wykaz substancji zubożających warstwę ozonową ustalonych w Aneksie C, grupa I do Protokołu montrealskiego
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Załącznik nr 4 - Wykaz substancji zubożających warstwę ozonową ustalonych w Aneksie C, grupa II do Protokołu montrealskiego
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Załącznik nr 5 - Wykaz substancji zubożających warstwę ozonową ustalonych w Aneksie E do Protokołu montrealskiego
Bromometan (bromek metylu)