Ustawaz dnia 6 września 2001 r.o chorobach zakaźnych i zakażeniach
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Zapobieganie chorobom zakaźnym i zakażeniom
- Rozdział 3 - Postępowanie w przypadku podejrzenia lub rozpoznania choroby zakaźnej lub zakażenia oraz w przypadku stwierdzenia zgonu z powodu choroby zakaźnej
- Rozdział 4 - Zasady postępowania w razie stanu zagrożenia epidemicznego i epidemii
- Rozdział 5 - Przepisy karne
- Rozdział 6 - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
- Załącznik nr 1 - Wykaz chorób zakaźnych i zakażeń
- Załącznik nr 2 - Wykaz biologicznych czynników chorobotwórczych
- Załącznik nr 3 - Wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady i tryb postępowania w zakresie zapobiegania i zwalczania chorób
zakaźnych i zakażeń u ludzi, a w szczególności rozpoznawanie i śledzenie sytuacji
epidemiologicznej oraz podejmowanie działań przeciwepidemicznych i zapobiegawczych
celem unieszkodliwienia źródła zakażenia i przecięcia dróg szerzenia, w tym również
uodpornienie osób wrażliwych na zakażenie.
Art. 2.1 orzeczenie
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
badanie diagnostyczne - kliniczne lub laboratoryjne badanie medyczne wykonywane w
celu identyfikacji zakażenia lub ustalenia rozpoznania choroby,
2)
choroby zakaźne - choroby, które zostały wywołane przez drobnoustroje, ich toksyczne
produkty, a także przez pasożyty lub inne biologiczne czynniki chorobotwórcze, które
ze względu na charakter i sposób szerzenia się stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia
ludzi,
3)
dezynfekcja - niszczenie form wegetatywnych drobnoustrojów za pomocą metod fizycznych,
chemicznych lub biologicznych,
4)
dochodzenie epidemiologiczne - wykrywanie przyczyn, źródeł i mechanizmów szerzenia
się choroby,
5)
epidemia - wystąpienie na danym obszarze zachorowań na chorobę zakaźną w liczbie wyraźnie
większej niż w poprzedzającym okresie lub nagłe wystąpienie chorób zakaźnych wcześniej
niewystępujących,
6)
hospitalizacja - umieszczenie zakaźnie chorego lub podejrzanego o chorobę zakaźną
w szpitalu w celu diagnozowania, leczenia lub izolacji,
7)
izolacja - odosobnienie zakaźnie chorego lub podejrzanego o chorobę zakaźną w celu
uniemożliwienia przeniesienia zakażenia,
8)
kwarantanna - odosobnienie osoby zdrowej narażonej na zakażenie w celu wczesnego rozpoznania
choroby zakaźnej lub zakażenia,
9)
lekarz - również lekarza stomatologa,
10)
nadzór epidemiologiczny - indywidualną kliniczno-epidemiologiczną obserwację osoby
przewlekle zakażonej lub podejrzanej o chorobę zakaźną lub zakażenie, bez ograniczenia
jej swobody przemieszczania się,
11)
niepożądany odczyn poszczepienny - objawy kliniczne czasowo związane z dokonanym szczepieniem
ochronnym,
12)
nosiciel - osobę bez objawów chorobowych, w której organizmie bytują i rozmnażają
się drobnoustroje chorobotwórcze, stanowiącą potencjalne źródło zakażenia innych osób,
13)
osoba ubezpieczona - osobę objętą ubezpieczeniem zdrowotnym na podstawie ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym ,
14)
podejrzany o chorobę zakaźną - osobę, u której występują objawy kliniczne wskazujące
na chorobę zakaźną lub która pozostawała w bezpośredniej bądź pośredniej styczności
ze źródłem zakażenia,
15)
podejrzany o zakażenie - osobę bez objawów choroby zakaźnej, która pozostawała w bezpośredniej
bądź pośredniej styczności ze źródłem zakażenia, jeżeli rodzaj styczności zagrażał
przeniesieniem drobnoustrojów,
16)
przedsiębiorca - przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej , a także:
a)
osobę fizyczną, osobę prawną bądź jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej,
organizującą lub świadczącą usługi o charakterze użyteczności publicznej, które nie
są działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej,
b)
osobę fizyczną wykonującą zawód we własnym imieniu i na własny rachunek lub prowadzącą
działalność w ramach wykonywania takiego zawodu,
17)
skażenie - zanieczyszczenie drobnoustrojami lub ich toksynami powierzchni przedmiotów,
żywności, gleby, wody i powietrza,
18)
stan epidemii - sytuację wymagającą podjęcia określonych w ustawie działań w związku
z wystąpieniem epidemii w celu zminimalizowania jej skutków,
19)
stan zagrożenia epidemicznego - stan wysokiego prawdopodobieństwa powstania epidemii
lub zawleczenia choroby zakaźnej wymagający podjęcia określonych działań w celu zapobieżenia
epidemii lub zminimalizowania jej skutków,
20)
sterylizacja - zniszczenie wszystkich drobnoustrojów oraz ich form przetrwalnikowych
przez zastosowanie czynników fizycznych lub chemicznych,
21)
szczepienie ochronne - podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego
uodpornienia przeciwko tej chorobie,
22)
świadczenie zdrowotne - świadczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej ,
23)
świadczeniodawca - świadczeniodawcę w rozumieniu art. 7 pkt 23 ustawy o powszechnym
ubezpieczeniu zdrowotnym,
24)
zagrożenie epidemiczne - prawdopodobieństwo narastania liczby zachorowań występujących
dotąd sporadycznie lub niewystępujących wcześniej na danym terenie,
25)
zakażenie - wniknięcie do organizmu i rozwój w nim żywego biologicznego czynnika chorobotwórczego,
26)
zakażenie zakładowe - zakażenie, które zostało nabyte w czasie pobytu w zakładzie
opieki zdrowotnej udzielającym całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych,
a które nie było w okresie inkubacji w chwili przyjęcia do zakładu,
27)
zatrucie pokarmowe - ostre zachorowanie o charakterze zakaźnym, inwazyjnym lub toksycznym,
którego przyczyną było spożycie skażonej żywności lub wody.
Art. 3.
1.
Wykaz chorób zakaźnych i zakażeń, do których stosuje się przepisy ustawy, określa
załącznik nr 1 do ustawy.
2.
Wykaz biologicznych czynników chorobotwórczych, do których stosuje się przepisy ustawy,
określa załącznik nr 2 do ustawy.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, kryteria
rozpoznawania niektórych chorób i zakażeń, objętych wykazami, o których mowa w ust.
1 i 2, uwzględniając w szczególności objawy i wyniki badań niezbędnych do ustalenia
rozpoznania.
Art. 4.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
rolnictwa oraz ministrem właściwym do spraw środowiska, określi, w drodze rozporządzenia,
formy i tryb współdziałania między organami Inspekcji Sanitarnej, Inspekcji Weterynaryjnej
oraz Inspekcji Ochrony Środowiska w zakresie zwalczania chorób zakaźnych, które mogą
być przenoszone ze zwierząt na ludzi lub z ludzi na zwierzęta, uwzględniając w szczególności:
1)
wykaz chorób zakaźnych, których dotyczy współdziałanie,
2)
sposoby wymiany informacji epidemiologicznych i epizootiologicznych oraz opracowań
statystycznych,
3)
sposoby uzgadniania postępowania między organami przy zwalczaniu chorób, które mogą
być przenoszone ze zwierząt na ludzi lub z ludzi na zwierzęta,
4)
formy powiadamiania o wykryciu ognisk chorób zakaźnych, które mogą być przenoszone
ze zwierząt na ludzi lub z ludzi na zwierzęta.
Rozdział 2
Zapobieganie chorobom zakaźnym i zakażeniom
Art. 5.
1.
Osoby przebywające na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach
określonych w ustawie do:
1)
poddawania się badaniom mającym na celu wykrywanie zakażeń i chorób zakaźnych, w tym
również poddawania się postępowaniu mającemu na celu pobranie lub dostarczenie materiału
do tych badań,
2)
poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym,
3)
poddawania się obowiązkowemu leczeniu, obowiązkowej hospitalizacji, izolacji, kwarantannie
i nadzorowi epidemiologicznemu,
4)
udzielania wyjaśnień istotnych dla zapobiegania chorobom zakaźnym.
2.
W przypadku osoby małoletniej lub nieposiadającej zdolności do czynności prawnych
odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, spoczywa na osobie,
która sprawuje nad nią prawną lub faktyczną opiekę.
3.
W stosunku do osób przebywających w zakładach karnych, aresztach śledczych, zakładach
poprawczych, schroniskach dla nieletnich, placówkach opiekuńczo-wychowawczych oraz
innych placówkach sprawujących całodobową opiekę odpowiedzialność za umożliwienie
wypełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 1, spoczywa na kierowniku zakładu albo
placówki, w której te osoby przebywają.
4.
Obowiązek wynikający z ust. 1 pkt 2 nie dotyczy osób przebywających na obszarze Rzeczypospolitej
Polskiej przez okres krótszy niż trzy miesiące, z wyjątkiem szczepień przeciwko wściekliźnie
i tężcowi osób podejrzanych o zakażenie.
Art. 6.
1.
Badaniom mającym na celu wykrywanie zakażeń i chorób zakaźnych podlegają:
1)
kobiety w ciąży, które były narażone na zakażenie HIV, oraz noworodki urodzone przez
matki zakażone HIV lub krętkiem bladym - badaniom w kierunku tych zakażeń,
2)
osoby, które były narażone na zakażenie poprzez kontakt z osobami zakażonymi, chorymi
lub materiałem zakaźnym - badaniom w kierunku błonicy, cholery, czerwonki, duru brzusznego,
durów rzekomych A, B i C, nagminnego porażenia dziecięcego,
3)
nosiciele i ozdrowieńcy po błonicy, cholerze, durze brzusznym, durach rzekomych A,
B, C, salmonellozach i czerwonce wywołanej pałeczkami Shigella - badaniom na nosicielstwo,
4)
osoby podejmujące lub wykonujące prace, przy wykonywaniu których istnieje możliwość
przeniesienia zakażenia na inne osoby - badaniom w kierunku zakażenia prątkami gruźlicy,
pałeczkami duru brzusznego, durów rzekomych A, B, C, innymi pałeczkami z rodzaju Salmonella
i Shigella,
5)
uczniowie szkół oraz studenci szkół wyższych kształcących do wykonywania prac, o których
mowa w pkt 4 - badaniom w kierunku zakażenia prątkami gruźlicy, pałeczkami duru brzusznego,
durów rzekomych A, B, C, innymi pałeczkami z rodzaju Salmonella i Shigella, bezpośrednio
przed rozpoczęciem praktycznej nauki zawodu.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje badań
lekarskich i laboratoryjnych, którym podlegają osoby, o których mowa w ust. 1 pkt
1 i 2, oraz tryb ich przeprowadzania, uwzględniając w szczególności:
1)
terminy przeprowadzania badań lekarskich i laboratoryjnych w celu wykrywania określonych
zakażeń,
2)
sposób dokumentowania badań lekarskich i laboratoryjnych i ich wyników,
3)
postępowanie kliniczno-epidemiologiczne z osobami zakażonymi.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje badań
lekarskich i laboratoryjnych, którym podlegają osoby, o których mowa w ust. 1 pkt
4 i 5, oraz tryb ich przeprowadzania, uwzględniając w szczególności:
1)
terminy przeprowadzania badań lekarskich i laboratoryjnych w celu wykrywania określonych
zakażeń,
2)
sposób dokumentowania badań lekarskich i laboratoryjnych i ich wyników, w tym wzór
karty badań dla celów epidemiologicznych.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz prac, przy
wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne osoby, uwzględniając
drogi szerzenia się zakażeń.
5.
Osoby chore na gruźlicę płuc w okresie prątkowania oraz osoby zakażone pałeczkami
duru brzusznego, durów rzekomych A, B, C, innymi pałeczkami z rodzaju Salmonella i
Shigella nie mogą wykonywać prac określonych w wykazie, o którym mowa w ust. 4.
6.
Badania, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, przeprowadzają świadczeniodawcy, z którymi
kasy chorych zawarły umowy o udzielanie tych świadczeń zdrowotnych.
7.
Koszty badań, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, osób ubezpieczonych są finansowane
na zasadach określonych w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym.
8.
Koszty badań, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, osób nieubezpieczonych oraz osób,
o których mowa w ust. 1 pkt 3, są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem
jest minister właściwy do spraw zdrowia.
9.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb finansowania
kosztów, o których mowa w ust. 8, uwzględniając sposób dokumentowania wykonania badań
oraz terminy rozliczeń.
10.
Badania, o których mowa w ust. 1 pkt 3-5, przeprowadzają stacje sanitarno-epidemiologiczne.
11.
Koszty badań, o których mowa w ust. 1 pkt 4, ponosi przedsiębiorca.
12.
Koszty badań, o których mowa w ust. 1 pkt 5, są finansowane przez właściwe jednostki
samorządu terytorialnego ze środków na zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.
13.
Badania w kierunku chorób zakaźnych i zakażeń kandydatów na dawców oraz dawców komórek,
tkanek i narządów oraz krwi regulują odrębne przepisy.
14.
Badania, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się bez względu na badania wynikające
z odrębnych przepisów.
Art. 7.
1.
Orzeczenie o braku przeciwwskazań bądź o czasowym lub trwałym przeciwwskazaniu do
wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia
na inne osoby, lekarz wpisuje do karty badań dla celów epidemiologicznych, o której
mowa w art. 6 ust. 3 pkt 2.
2.
W przypadku stwierdzenia w wyniku badań, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4, przeciwwskazań
do wykonywania prac określonych w wykazie, o którym mowa w art. 6 ust. 4:
1)
osoby z przeciwwskazaniami obowiązane są zawiadomić pracodawcę o zakażeniu,
2)
pracodawca jest obowiązany, z zachowaniem poufności, niezwłocznie odsunąć pracownika
od takich prac.
Art. 8.
1.
W przypadku wystąpienia określonych chorób zakaźnych i zakażeń minister właściwy do
spraw zdrowia może wprowadzić jednolite procedury postępowania w celu ich zwalczania.
2.
W sytuacji, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia określi, w
drodze rozporządzenia, jednolite procedury postępowania wobec osób chorych, zakażonych
lub osób narażonych na czynniki zakaźne wywołujące te choroby lub zakażenia, uwzględniając
w szczególności sposób diagnozowania, leczenia i zapobiegania powstawaniu antybiotykooporności.
Art. 9.
1.
Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, programy zapobiegania, eliminacji
i wykorzenienia określonych zakażeń i chorób zakaźnych, wynikające z sytuacji epidemiologicznej
kraju i dostosowane do programów międzynarodowych.
2.
Koszty realizacji zadań objętych programami, o których mowa w ust. 1, są finansowane
z budżetu państwa odpowiednio z części, których dysponentami są właściwi ministrowie
realizujący programy.
3.
Zadania objęte programami, o których mowa w ust. 1, realizowane są przez podmioty
wskazane w tych programach, na podstawie umów zawieranych przez ministrów, o których
mowa w ust. 2, z tymi podmiotami, chyba że obowiązek ich realizacji wynika z odrębnych
przepisów.
Art. 10.2 orzeczenia
1.
Kierownicy zakładów opieki zdrowotnej i osoby wykonujące zawody medyczne poza zakładami
opieki zdrowotnej są obowiązani do zapewnienia przestrzegania wymagań higienicznych
i zdrowotnych obejmujących w szczególności:
1)
zapewnienie warunków skutecznej sterylizacji materiałów medycznych, narzędzi i innego
sprzętu medycznego oraz prowadzenia prawidłowych procesów dezynfekcji,
2)
stosowanie indywidualnych środków ochrony pracowników.
2.
Kierownicy zakładów opieki zdrowotnej udzielających całodobowych lub całodziennych
świadczeń zdrowotnych obowiązani są do postępowania przeciwdziałającego szerzeniu
się zakażeń zakładowych przez opracowanie i wdrożenie procedur zapewniających ochronę
przed zakażeniami zakładowymi zgodnie z obowiązującymi standardami, a w szczególności
do:
1)
bieżącego dozoru i przestrzegania standardów higieny wewnątrzzakładowej,
2)
kontroli stosowanych metod leczenia, w tym antybiotykoterapii,
3)
wprowadzenia zakładowego systemu badań, identyfikacji i rejestracji szczepów bakteryjnych
w celu oceny stanu zakażenia hospitalizowanych pacjentów i skażenia środowiska zakładu
wieloopornymi szczepami szpitalnymi,
4)
zapewnienia, w razie potrzeby, warunków do izolacji pacjentów szczególnie podatnych
na zakażenia zakładowe oraz
5)
zapewnienia środków na realizację zadań, o których mowa w pkt 1-4.
Art. 11.
1.
Kierownicy zakładów opieki zdrowotnej udzielających całodobowych lub całodziennych
świadczeń zdrowotnych obowiązani są do bieżącej oceny sytuacji epidemiologicznej w
zakładzie, do prowadzenia rejestrów zakażeń zakładowych oraz sporządzania i przekazywania
powiatowemu inspektorowi sanitarnemu raportów o występowaniu tych zakażeń. Do rejestrów
stosuje się przepisy o dokumentacji medycznej.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia
rejestrów zakażeń zakładowych oraz sposób sporządzania raportów o występowaniu zakażeń
zakładowych i tryb ich przekazywania, a także wzory tych dokumentów, uwzględniając
w szczególności rodzaje informacji o występowaniu zakażeń zakładowych oraz drobnoustrojów
chorobotwórczych o szczególnej oporności i oporności wielolekowej.
Art. 12.
1.
Kierownicy zakładów opieki zdrowotnej udzielających całodobowych lub całodziennych
świadczeń zdrowotnych obowiązani są do powołania zespołu oraz komitetu kontroli zakażeń
zakładowych.
2.
W skład zespołu kontroli zakażeń zakładowych wchodzi lekarz jako przewodniczący zespołu
oraz pielęgniarki - jedna przypadająca na 250 łóżek.
3.
Do zadań zespołu kontroli zakażeń zakładowych należy nadzór nad przestrzeganiem procedur
zapewniających ochronę przed zakażeniami zakładowymi, analiza występujących zakażeń
zakładowych, opracowywanie raportów o występowaniu zakażeń zakładowych oraz szkolenie
personelu w zakresie zasad, praktyki i metod kontroli zakażeń zakładowych.
4.
W skład komitetu kontroli zakażeń zakładowych wchodzi przewodniczący zespołu, o którym
mowa w ust. 2, kierownik zakładu lub jego przedstawiciel, kierownicy właściwych komórek
organizacyjnych, naczelna pielęgniarka oraz lekarz sprawujący opiekę profilaktyczną
nad pracownikami zakładu.
5.
Do zadań komitetu, o którym mowa w ust. 4, należy planowanie, ocena i wdrażanie metod
kontroli zakażeń zakładowych oraz podejmowanie decyzji o rozdziale środków, o których
mowa w art. 10 ust. 2.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wymagane kwalifikacje
członków zespołu kontroli zakażeń zakładowych, o których mowa w ust. 2, uwzględniając
w szczególności wymagane specjalizacje i kursy specjalistyczne.
Art. 13.2 orzeczenia
1.
Użytkownicy nieruchomości obowiązani są utrzymywać je w stanie sanitarnym nienaruszającym
wymagań higienicznych i zdrowotnych, w tym w szczególności niestwarzającym zagrożenia
przeniesienia chorób zakaźnych i zakażeń.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzeń, szczegółowe
wymagania sanitarne, jakim powinny odpowiadać niektóre obiekty produkcyjne, usługowe,
handlowe, a także sposoby postępowania, mające na celu zapobieganie zakażeniom i chorobom
zakaźnym, uwzględniając w szczególności rodzaje prowadzonej działalności oraz procedury
postępowania przeciwepidemicznego.
Art. 14.
1.
Osoby przebywające na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane do poddawania
się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym zgodnie z programem szczepień
ochronnych oraz w przypadku, o którym mowa w art. 15 ust. 1.
2.
Przeprowadzenie szczepienia ochronnego obejmuje kwalifikacyjne badanie lekarskie i
wykonanie szczepienia.
3.
Kwalifikacyjne badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 2, powinno być przeprowadzone
bezpośrednio przed szczepieniem w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia.
4.
Szczepienia ochronne wykonują lekarze, felczerzy, pielęgniarki i położne, którzy posiadają
kwalifikacje, o których mowa w ust. 8.
5.
Osoby wystawiające zaświadczenie o urodzeniu żywym obowiązane są do założenia karty
uodpornienia i przekazania jej świadczeniodawcy sprawującemu opiekę profilaktyczną
nad dzieckiem.
6.
Osoby przeprowadzające szczepienia ochronne prowadzą dokumentację medyczną dotyczącą
szczepień ochronnych oraz sporządzają sprawozdania z wykonanych szczepień, które przekazują
powiatowemu inspektorowi sanitarnemu.
7.
Do szczepień mogą być stosowane wyłącznie preparaty dopuszczone do obrotu na podstawie
odrębnych przepisów.
8.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz obowiązkowych
szczepień ochronnych, zasady przeprowadzania i dokumentacji szczepień, uwzględniając
w szczególności:
1)
choroby zakaźne, przeciw którym prowadzone są szczepienia ochronne, wiek i grupy osób
objętych obowiązkiem szczepień,
2)
kwalifikacje osób przeprowadzających szczepienia i sposób prowadzenia szczepień,
3)
szczegółowe zasady dotyczące prowadzenia dokumentacji i sprawozdawczości ze szczepień
z podaniem form, rodzajów, wzorów, terminów i sposobu obiegu dokumentów, w których
odnotowuje się szczepienia.
9.
Program szczepień ochronnych ze szczegółowym schematem stosowania poszczególnych szczepionek
oraz wskazaniami do szczepień obowiązkowych i zalecanych, wynikający z aktualnej sytuacji
epidemiologicznej i rozporządzeń, o których mowa w ust. 8 i art. 9 ust. 1, podaje
Główny Inspektor Sanitarny w formie komunikatu publikowanego do końca I kwartału każdego
roku.
10.
Obowiązkiem lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, wybranego przez osobę ubezpieczoną,
jest powiadomienie osoby ubezpieczonej o obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym
i poinformowanie o szczepieniach zalecanych.
Art. 15.
1.
W przypadku stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego na obszarze całego kraju
lub na obszarze obejmującym tereny należące do więcej niż jednego województwa minister
właściwy do spraw zdrowia może, w drodze rozporządzenia, nałożyć obowiązek szczepień
ochronnych przeciw chorobom epidemicznym na inne osoby i inne choroby niż wymienione
w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 14 ust. 8.
2.
W przypadku wystąpienia sytuacji, o której mowa w ust. 1, na obszarze jednego województwa,
rozporządzenie takie wydaje wojewoda na wniosek wojewódzkiego inspektora sanitarnego
i w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia oraz publikuje je w wojewódzkim
dzienniku urzędowym.
Art. 16.
1.
Obowiązkowe szczepienia ochronne osób ubezpieczonych przeprowadzają świadczeniodawcy,
z którymi kasy chorych zawarły umowy na te świadczenia.
2.
Koszty przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych, o których mowa w ust. 1,
są finansowane na zasadach określonych w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym,
z zastrzeżeniem ust. 3 i 6.
3.
Jeżeli osoba ubezpieczona dokona obowiązkowego szczepienia ochronnego u innego świadczeniodawcy
niż określony w ust. 1, koszty preparatu oraz koszty przeprowadzenia szczepienia ponosi
ta osoba.
4.
Koszty przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych osób nieubezpieczonych finansowane
są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw
zdrowia.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb finansowania
kosztów, o których mowa w ust. 4, uwzględniając w szczególności sposób dokumentowania
przeprowadzenia szczepień oraz terminy rozliczeń.
6.
Koszty preparatów służących przeprowadzaniu obowiązkowych szczepień ochronnych finansowane
są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw
zdrowia.
7.
Preparaty do szczepień, o których mowa w ust. 6, zakupuje minister właściwy do spraw
zdrowia zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych.
8.
Preparaty zakupione przez ministra właściwego do spraw zdrowia są transportowane i
przechowywane, z zachowaniem łańcucha chłodniczego, na zasadach określonych w odrębnych
przepisach.
9.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób
przekazywania preparatów, o których mowa w ust. 6, uwzględniając w szczególności:
1)
podmioty, którym przekazywane są preparaty, i ich obowiązki w zakresie ustalania rocznego
zapotrzebowania na preparaty,
2)
sposób przechowywania i rotacji preparatów stanowiących rezerwę przeciwepidemiczną
kraju z zachowaniem odrębnych przepisów,
3)
zaopatrywanie się świadczeniodawców prowadzących szczepienia w preparaty.
Art. 17.
1.
W celu zapobiegania szerzeniu się chorób zakaźnych u osób pracujących, narażonych
na działanie czynników biologicznych przeprowadza się, po uzyskaniu ich zgody, szczepienia
ochronne wskazane na danym stanowisku pracy.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stanowisk pracy oraz szczepień ochronnych
wskazanych do wykonania pracownikom podejmującym pracę lub zatrudnionym na tych stanowiskach,
uwzględniając w szczególności standardy Unii Europejskiej.
3.
O rodzaju wskazanego szczepienia ochronnego pracodawca informuje pracownika.
4.
Koszty przeprowadzania szczepień ochronnych, o których mowa w ust. 1, oraz preparatów
do tych szczepień ponosi pracodawca.
5.
Przy przeprowadzaniu szczepień wskazanych na danym stanowisku pracy obowiązują zasady
określone w art. 14 ust. 2-7.
Art. 18.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia może ogłosić, w drodze obwieszczenia, wykaz zalecanych
szczepień ochronnych dla określonych grup osób z uwagi na wiek, stan zdrowia, sytuację
epidemiologiczną występującą na danym terenie oraz przemieszczanie się poza granice
Rzeczypospolitej Polskiej, z uwzględnieniem wymagań innych krajów oraz zaleceń Światowej
Organizacji Zdrowia.
2.
Przy przeprowadzaniu szczepień zalecanych obowiązują zasady określone w art. 14 ust.
2-7.
3.
Koszty zakupu preparatów do szczepień określonych w ust. 1 ponosi osoba poddająca
się szczepieniu.
4.
Zalecane szczepienia ochronne osób ubezpieczonych przeprowadzają świadczeniodawcy,
z którymi kasy chorych zawarły umowy na te świadczenia.
5.
Koszty przeprowadzania zalecanych szczepień ochronnych, o których mowa w ust. 1, osób
ubezpieczonych są finansowane na zasadach określonych w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu
zdrowotnym, z wyjątkiem szczepień wykonywanych w związku z podróżą za granicę.
6.
Jeżeli osoba ubezpieczona dokona zalecanego szczepienia ochronnego u innego świadczeniodawcy
niż określony w ust. 4, koszty przeprowadzenia szczepienia ponosi ta osoba.
7.
Koszty przeprowadzania zalecanych szczepień ochronnych osób nieubezpieczonych ponoszą
te osoby.
Art. 19.
1.
Lekarz, który podejrzewa wystąpienie niepożądanego odczynu poszczepiennego, ma obowiązek
niezwłocznego zgłoszenia takiego przypadku do powiatowego (portowego) inspektora sanitarnego,
właściwego ze względu na miejsce udzielania świadczenia zdrowotnego przez tego lekarza.
2.
Powiatowy (portowy) inspektor sanitarny prowadzi rejestry niepożądanych odczynów poszczepiennych.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, kategorie i kryteria
rozpoznawania niepożądanych odczynów poszczepiennych, sposób i tryb ich zgłaszania
oraz wzory formularzy i obieg dokumentacji, uwzględniając w szczególności objawy ogólne
i miejscowe.
4.
Leczenie niepożądanych odczynów poszczepiennych u osób ubezpieczonych prowadzone jest
na zasadach określonych w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym.
5.
Koszty leczenia niepożądanych odczynów poszczepiennych u osób nieubezpieczonych finansowane
są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw
zdrowia.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb finansowania
kosztów, o których mowa w ust. 5, uwzględniając w szczególności sposób dokumentowania
przeprowadzonego leczenia oraz terminy rozliczeń.
Rozdział 3
Postępowanie w przypadku podejrzenia lub rozpoznania choroby zakaźnej lub zakażenia oraz w przypadku stwierdzenia zgonu z powodu choroby zakaźnej
Art. 20.1 orzeczenie
1.
Lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje chorobę zakaźną lub zakażenie,
jest obowiązany pouczyć pacjenta, jego ustawowego przedstawiciela lub osobę sprawującą
nad pacjentem faktyczną opiekę o środkach ostrożności zapobiegających przeniesieniu
zakażenia na inne osoby oraz o obowiązku wynikającym z art. 7 ust. 2.
2.
W przypadku rozpoznania zakażenia, które może przenosić się drogą kontaktów seksualnych,
lekarz jest obowiązany poinformować pacjenta o konieczności zgłoszenia się do lekarza
jego partnera lub partnerów seksualnych. Fakt powiadomienia pacjenta powinien być
odnotowany w dokumentacji medycznej i potwierdzony podpisem pacjenta.
3.
W przypadku podejrzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę zakaźną, określoną w
wykazie, o którym mowa w art. 3 ust. 1, lub rozpoznania takiej choroby lekarz lub
felczer ma obowiązek zgłoszenia tego faktu, w ciągu 24 godzin, właściwemu ze względu
na miejsce zachorowania powiatowemu (portowemu) inspektorowi sanitarnemu, z zastrzeżeniem
ust. 4-6.
4.
Podejrzenie lub rozpoznanie zachorowania na gruźlicę lekarz lub felczer ma obowiązek
zgłosić właściwemu ze względu na miejsce zachorowania wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu
lub wskazanej przez niego specjalistycznej jednostce właściwej w zakresie gruźlicy
i chorób płuc.
5.
Podejrzenie lub rozpoznanie zachorowania na AIDS, kiłę, rzeżączkę, nierzeżączkowe
zakażenia dolnych odcinków narządów moczowo-płciowych i inne chlamydiozy oraz rzęsistkowicę
lekarz lub felczer ma obowiązek zgłosić bezpośrednio właściwemu ze względu na miejsce
zachorowania wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu lub wskazanej przez niego specjalistycznej
jednostce właściwej w zakresie chorób przenoszonych drogą płciową.
6.
W przypadku stwierdzenia lub podejrzenia, że zgon nastąpił z powodu choroby zakaźnej
określonej w wykazie, o którym mowa w art. 3 ust. 1, lekarz ma obowiązek powiadomić
o tym fakcie wojewódzkiego inspektora sanitarnego.
7.
W zgłoszeniach, o których mowa w ust. 3-6, z zastrzeżeniem ust. 8, zamieszcza się
następujące dane osoby, której dotyczy zgłoszenie:
1)
imię i nazwisko,
2)
datę urodzenia,
3)
nr PESEL,
4)
płeć,
5)
adres zamieszkania (lub zameldowania),
6)
rozpoznanie oraz kod jednostki chorobowej zgodnie z międzynarodową klasyfikacją chorób,
7)
inne informacje niezbędne do przeciwdziałania chorobom zakaźnym i zakażeniom oraz
rozpoznania i oceny sytuacji epidemiologicznej.
8.
W zgłoszeniu zachorowań na AIDS lekarz zamieszcza dane określone w ust. 7, a jeżeli
pacjent je zastrzeże, to następujące dane osoby, której dotyczy zgłoszenie:
1)
inicjały imienia i nazwiska lub hasło,
2)
wiek,
3)
płeć,
4)
obywatelstwo,
5)
województwo, na obszarze którego posiada stałe zameldowanie, a w przypadku niemożliwości
ustalenia - województwo, na obszarze którego przebywa osoba, której dotyczy zgłoszenie,
6)
rozpoznanie.
9.
W zgłoszeniach, o których mowa w ust. 3-6, należy zamieścić imię, nazwisko, adres
i numer telefonu lekarza dokonującego zgłoszenia.
10.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy
zgłoszeń, o których mowa w ust. 3-6, oraz sposób ich przekazywania, uwzględniając
w szczególności wymogi zabezpieczenia ochrony danych osobowych.
Art. 21.
1.
Kierownik laboratorium wykonującego badania mikrobiologiczne, serologiczne i molekularne
ma obowiązek zgłaszania, w ciągu 24 godzin, dodatnich wyników badań w kierunku biologicznych
czynników chorobotwórczych, określonych w wykazie, o którym mowa w art. 3 ust. 2,
do powiatowego (portowego) inspektora sanitarnego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
2.
Zgłoszenie zakażenia gruźlicą należy kierować bezpośrednio do wojewódzkiego inspektora
sanitarnego lub wskazanej przez niego specjalistycznej jednostki właściwej w zakresie
gruźlicy i chorób płuc.
3.
Zgłoszenie zakażenia HIV, kiłą, rzeżączką, nierzeżączkowymi zakażeniami dolnych odcinków
narządów moczowo-płciowych i innymi chlamydiozami oraz rzęsistkowicą należy kierować
bezpośrednio do wojewódzkiego inspektora sanitarnego lub wskazanej przez niego specjalistycznej
jednostki właściwej w zakresie chorób przenoszonych drogą płciową.
4.
W zgłoszeniach, o których mowa w ust. 1-3, z zastrzeżeniem ust. 5, kierownik laboratorium
umieszcza następujące dane osoby, której dotyczy zgłoszenie:
1)
imię i nazwisko,
2)
datę urodzenia,
3)
nr PESEL,
4)
płeć,
5)
adres zamieszkania (lub zameldowania),
6)
wynik badania i datę pobrania próby,
7)
inne informacje niezbędne do rozpoznania i oceny sytuacji epidemiologicznej oraz przeciwdziałania
zakażeniom.
5.
W zgłoszeniu zakażenia HIV kierownik laboratorium zamieszcza dane określone w ust.
4, a jeżeli pacjent je zastrzeże (badanie anonimowe), to następujące dane:
1)
inicjały imienia i nazwiska lub hasło,
2)
wiek,
3)
płeć,
4)
obywatelstwo,
5)
miejsce stałego pobytu: województwo, typ miejscowości (miasto/wieś),
6)
wynik badania i datę pobrania próby.
6.
W zgłoszeniach, o których mowa w ust. 1-3, należy zamieścić imię, nazwisko, adres
i numer telefonu kierownika laboratorium dokonującego zgłoszenia oraz nazwę i adres
placówki.
7.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy
zgłoszeń, o których mowa w ust. 1-3, oraz sposób ich przekazywania, uwzględniając
w szczególności wymogi zabezpieczenia ochrony danych osobowych.
Art. 22.1 orzeczenie
1.
Weryfikację poprawności rozpoznań zakażeń oraz wykonywania wysokospecjalistycznych
badań diagnostycznych przeprowadzają krajowe ośrodki referencyjne do spraw diagnostyki
mikrobiologicznej i serologicznej.
2.
Krajowymi ośrodkami referencyjnymi do spraw diagnostyki mikrobiologicznej i serologicznej
są podmioty, które uzyskały akredytację na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie
niektórych ustaw , z którymi minister właściwy do spraw zdrowia zawarł umowę w zakresie zadań, o których
mowa w ust. 1.
3.
W umowie, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności zakres badań, sposób
dokumentacji badań, rodzaje analiz dla celów epidemiologicznych, sposób udostępniania
wzorców niezbędnych do kontroli jakości diagnostycznych badań mikrobiologicznych i
serologicznych, tryb uczestniczenia w zewnętrznych sprawdzianach jakości badań.
4.
Koszty szczegółowej identyfikacji zakaźnych czynników chorobotwórczych dla celów epidemiologicznych
finansowane są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy
do spraw zdrowia.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb finansowania
kosztów, o których mowa w ust. 4, uwzględniając w szczególności sposób dokumentowania
przeprowadzonych badań oraz terminy rozliczeń.
Art. 23.
1.
Powiatowy (portowy) inspektor sanitarny prowadzi rejestr zachorowań na choroby zakaźne
podlegające zgłoszeniu oraz dodatnich wyników badań laboratoryjnych, z zastrzeżeniem
ust. 3. W rejestrze mogą być przetwarzane dane osobowe pacjenta, określone w art.
20 ust. 7 i 8 oraz w art. 21 ust. 4 i 5.
2.
Powiatowy (portowy) inspektor sanitarny sporządza zbiorcze raporty zawierające dane
liczbowe o wystąpieniu zachorowań na choroby zakaźne podlegające zgłoszeniu oraz o
dodatnich wynikach badań laboratoryjnych i przekazuje właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi
sanitarnemu.
3.
Wojewódzki inspektor sanitarny lub wskazana przez niego specjalistyczna jednostka
prowadzi rejestr zachorowań na choroby określone w art. 20 ust. 4 i 5, dodatnich wyników
badań laboratoryjnych określonych w art. 21 ust. 2 i 3 oraz zgonów, o których mowa
w art. 20 ust. 6. W rejestrze mogą być przetwarzane dane osobowe pacjenta określone
w art. 20 ust. 7 i 8 oraz w art. 21 ust. 4 i 5.
4.
Wojewódzki inspektor sanitarny lub wskazana przez niego specjalistyczna jednostka
sporządza zbiorcze raporty zawierające dane liczbowe o występowaniu zachorowań na
choroby określone w art. 20 ust. 4 i 5, o dodatnich wynikach badań laboratoryjnych
określonych w art. 21 ust. 2 i 3 oraz zgonach, o których mowa w art. 20 ust. 6.
5.
Wojewódzki inspektor sanitarny sporządza na podstawie raportów przekazanych przez
powiatowych (portowych) inspektorów sanitarnych oraz raportów określonych w ust. 4
raporty wojewódzkie i przekazuje je Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu.
6.
W przypadku chorób zawlekanych z innych krajów, rzadko występujących lub o ciężkim
przebiegu klinicznym albo objętych programami, o których mowa w art. 9 ust. 1, inspektorzy
sporządzają raporty indywidualne na podstawie przeprowadzonych wywiadów kliniczno-epidemiologicznych.
7.
Główny Inspektor Sanitarny sporządza i publikuje raporty krajowe o zachorowaniach
i zgonach na choroby zakaźne podlegające zgłoszeniu oraz o dodatnich wynikach badań
laboratoryjnych.
8.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia
rejestrów, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz wzory raportów, o których mowa w ust.
2 i w ust. 4-7, oraz terminy ich przekazywania, uwzględniając w szczególności zasady
ochrony danych osobowych w rejestrach.
Art. 24.
1.
Właściwy inspektor sanitarny lub wskazana przez niego jednostka, o której mowa w art.
20 ust. 4 i 5, po otrzymaniu zgłoszenia chorób i zakażeń podlegających rejestracji
jest obowiązany niezwłocznie podjąć czynności mające na celu zapobieżenie szerzeniu
się tych chorób i zakażeń, a w wypadku chorób odzwierzęcych - powiadomić także właściwego
lekarza weterynarii.
2.
W przypadku powzięcia podejrzenia epidemicznego wzrostu zachorowań lub zaistnienia
zagrożenia epidemią bądź wystąpienia choroby o wysokiej zaraźliwości, powiatowy (portowy)
inspektor sanitarny ma obowiązek bezzwłocznego zgłoszenia tego faktu wojewódzkiemu
inspektorowi sanitarnemu.
Art. 25.
1.
W przypadku stwierdzenia lub podejrzenia choroby zakaźnej lub zakażenia właściwy inspektor
sanitarny, w przypadkach określonych w ustawie, w drodze decyzji administracyjnej,
może nakazać poddanie się chorego lub podejrzanego o zachorowanie lub zakażenie badaniom,
o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, obowiązkowemu leczeniu, obowiązkowej hospitalizacji,
izolacji, kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu.
2.
W celu zapobieżenia szerzeniu się choroby zakaźnej powiatowy (portowy) inspektor sanitarny,
w drodze decyzji administracyjnej, może:
1)
nakazać podejrzanemu o chorobę zakaźną lub podejrzanemu o zakażenie wstrzymanie się
od wykonywania pracy lub uczęszczania do przedszkoli, szkół i placówek działających
w systemie oświaty oraz szkół wyższych,
2)
zakazać korzystania z wody do picia i na potrzeby gospodarcze pochodzącej z ujęć,
co do których istnieje podejrzenie skażenia,
3)
nakazać przeprowadzenie niezbędnych zabiegów z zakresu dezynfekcji, dezynsekcji i
deratyzacji,
4)
wprowadzić czasowy zakaz wstępu do pomieszczeń skażonych,
5)
wprowadzić zakaz spożywania żywności podejrzanej o skażenie, a w razie potrzeby zarządzić
jej odkażenie, zniszczenie lub przeznaczenie do innych celów niż spożywcze, z wyjątkiem
przeznaczenia do żywienia zwierząt,
6)
nakazać sekcję zwłok osoby zmarłej na chorobę zakaźną lub podejrzanej o taką chorobę,
7)
zakazać wykonywania sekcji zwłok, gdy sekcja zwłok mogłaby prowadzić do zakażenia
osób lub skażenia środowiska, chyba że zachodzi podejrzenie, że zgon nastąpił w wyniku
popełnienia przestępstwa.
Art. 26.
1.
W celu monitorowania sytuacji epidemiologicznej chorób zakaźnych oraz zapewnienia
systemu wczesnego powiadamiania o zagrożeniu epidemicznym tworzy się sieć nadzoru
epidemiologicznego i kontroli chorób zakaźnych w kraju.
2.
Sieć określoną w ust. 1 stanowią organy i jednostki realizujące zadania określone
w art. 14 i art. 20-24.
Art. 27.
1.
Osoby, przybywające z zagranicy chore lub co do których istnieje uzasadnione podejrzenie
choroby zakaźnej, mogą być poddane badaniom, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
i obowiązkowemu leczeniu lub obowiązkowej hospitalizacji, izolacji, kwarantannie lub
nadzorowi epidemiologicznemu, na zasadach określonych w art. 25 ust. 1.
2.
Obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu podlegają osoby zdrowe,
które pozostawały w styczności z chorymi na cholerę, dżumę płucną i wirusowe gorączki
krwotoczne przez okres nie dłuższy niż: w przypadku cholery - 5 dni, dżumy płucnej
- 6 dni, wirusowych gorączek krwotocznych - 21 dni od ostatniego dnia styczności.
3.
W przypadku uzasadnionego podejrzenia wystąpienia skażenia bagaży, przedmiotów, materiałów
i środków transportu mogą być one poddane dezynfekcji i dezynsekcji, a środki transportu
ponadto deratyzacji. Postępowanie ze zwierzętami określają odrębne przepisy.
4.
W przypadku konieczności izolowania lub poddania kwarantannie osób wojewoda obowiązany
jest zorganizować warunki izolacji lub kwarantanny przez zapewnienie odpowiednich
pomieszczeń, wyposażenia oraz osób posiadających odpowiednie kwalifikacje.
Art. 28.1 orzeczenie
Obowiązkowej hospitalizacji podlegają:
1)
osoby chore na gruźlicę płuc w okresie prątkowania oraz osoby z uzasadnionym podejrzeniem
o prątkowanie,
2)
osoby chore i podejrzane o zachorowanie na:
a)
błonicę,
b)
cholerę,
c)
dur brzuszny,
d)
dury rzekome A, B, C,
e)
dżumę,
f)
nagminne porażenie dziecięce oraz inne ostre porażenia wiotkie, w tym zespół Guillaina-Barrégo,
g)
tularemię,
h)
zapalenie mózgu,
i)
zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych,
j)
żółtą gorączkę i wirusowe gorączki krwotoczne.
Art. 29.
1.
Koszty świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 27 i 28, udzielane osobom ubezpieczonym
są finansowane na zasadach określonych w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym.
2.
Koszty świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 27 i 28, udzielane osobom nieubezpieczonym
są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy
do spraw zdrowia.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb finansowania
kosztów świadczeń, o których mowa w ust. 2, uwzględniając w szczególności sposób dokumentowania
udzielonych świadczeń oraz terminy rozliczeń.
Art. 30.
1.
Lekarz sprawujący opiekę nad osobą poddaną obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub
kwarantannie, na podstawie decyzji, o której mowa w art. 25 ust. 1, ma obowiązek poinformowania
tej osoby o przyczynach zastosowania tego środka.
2.
Wyrażenie zgody na obowiązkową hospitalizację, izolację lub kwarantannę następuje
w formie złożenia podpisu w dokumentacji medycznej przez osobę, wobec której zastosowano
ten środek, lub w odniesieniu do osób, o których mowa w art. 5 ust. 2, przez osobę
sprawującą nad nimi prawną lub faktyczną opiekę.
3.
W przypadku braku zgody na obowiązkową hospitalizację, izolację lub kwarantannę kierownik
jednostki, w której umieszczona jest osoba poddana obowiązkowi, o którym mowa w ust.
1, jest obowiązany powiadomić tę osobę o przysługującym jej prawie odwołania się do
sądu w celu niezwłocznego ustalenia legalności pozbawienia wolności oraz umożliwić
tej osobie odwołanie się do sądu.
4.
Kierownik jednostki, w której wykonywana jest obowiązkowa hospitalizacja, izolacja
lub kwarantanna, jest obowiązany do powiadomienia rodziny lub osoby wskazanej przez
osobę poddaną obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub kwarantannie o zastosowaniu
tego środka.
5.
Czynności, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, odnotowuje się w dokumentacji medycznej.
Art. 31.
1.
Obowiązkowemu leczeniu ambulatoryjnemu podlegają osoby chore na gruźlicę płuc. Wypełnienie
obowiązku polega na poddawaniu się badaniom lekarskim oraz innym badaniom diagnostycznym
i stosowaniu zaleconego leczenia.
2.
Świadczenie zdrowotne polegające na leczeniu, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również
podawanie leków.
3.
Koszty świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 2, osób ubezpieczonych finansowane
są na zasadach określonych w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym.
4.
Koszty świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 2, osób nieubezpieczonych finansowane
są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw
zdrowia.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb finansowania
kosztów, o których mowa w ust. 4, uwzględniając w szczególności sposób dokumentowania
udzielania świadczeń oraz terminy rozliczeń.
Art. 32.
1.
Środki transportu, którymi przewożone były osoby chore lub podejrzane o zakażenie,
podlegają zabiegom dezynfekcyjnym po każdym przewozie takiej osoby.
2.
Chorzy na choroby zakaźne są hospitalizowani w specjalistycznych jednostkach zapewniających
warunki ograniczenia przenoszenia zakażenia.
Rozdział 4
Zasady postępowania w razie stanu zagrożenia epidemicznego i epidemii
Art. 33.
1.
Stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii na obszarze województwa lub jego części
ogłasza i odwołuje wojewoda, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Głównego
Inspektora Sanitarnego.
2.
Jeżeli stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii występuje na obszarze więcej
niż jednego województwa, stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii ogłasza i
odwołuje, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw administracji.
3.
W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1 i 2, organ je wydający może wprowadzić:
1)
czasowe ograniczenie w ruchu osobowym,
2)
czasowe ograniczenie lub zakaz obrotu i używania przedmiotów lub artykułów spożywczych,
3)
czasowe ograniczenie funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy,
4)
zakaz organizowania widowisk, zgromadzeń i innych skupisk ludności,
5)
obowiązek wykonania określonych zabiegów sanitarnych, jeżeli wykonanie ich wiąże się
z funkcjonowaniem określonych obiektów produkcyjnych, usługowych, handlowych i innych,
6)
nakaz poddania się określonym szczepieniom ochronnym,
7)
nakaz udostępnienia nieruchomości, lokali, terenów i dostarczenia środków transportu
do działań przeciwepidemicznych.
4.
Rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 i 2, są niezwłocznie ogłaszane w odpowiednim
dzienniku urzędowym, w rozumieniu ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych
innych aktów prawnych, i wchodzą w życie z dniem ogłoszenia. Wojewoda ma obowiązek
poinformowania obywateli o obowiązkach wynikających z przepisów, o których mowa w
ust. 1-3, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie.
Art. 34.
1.
Pracownicy zakładów opieki zdrowotnej i inne osoby, z zastrzeżeniem ust. 2, mogą być
skierowani do pracy przy zwalczaniu epidemii w drodze decyzji administracyjnej.
2.
Skierowaniu do pracy niosącej ryzyko zakażenia przy zwalczaniu epidemii nie podlegają:
1)
osoby, które nie ukończyły 18 lat bądź ukończyły 60 lat,
2)
kobiety w ciąży lub wychowujące dzieci w wieku do 14 lat,
3)
osoby niepełnosprawne.
3.
Decyzję o skierowaniu do pracy przy zwalczaniu epidemii na terenie województwa, w
którym osoba skierowana mieszka lub jest zatrudniona, wydaje wojewoda, a w razie skierowania
do pracy na obszarze innego województwa - minister właściwy do spraw zdrowia.
4.
Od decyzji wojewody przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zdrowia.
Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji wojewody.
5.
Decyzja o skierowaniu do pracy przy zwalczaniu epidemii stwarza obowiązek pracy przez
okres do 3 miesięcy w zakładzie opieki zdrowotnej wskazanym w decyzji.
6.
Osobie skierowanej do pracy przy zwalczaniu epidemii dotychczasowy pracodawca jest
obowiązany udzielić urlopu bezpłatnego na czas określony w decyzji, o której mowa
w ust. 3. Okres urlopu bezpłatnego zalicza się do okresu pracy, od którego zależą
uprawnienia pracownicze u tego pracodawcy.
7.
Zakład opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 5, nawiązuje z osobą skierowaną do
pracy stosunek pracy na czas wykonywania określonej pracy na okres nie dłuższy niż
wskazany w decyzji.
8.
Osobie skierowanej do pracy na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 3, przysługuje
wyłącznie wynagrodzenie zasadnicze w wysokości nie niższej niż 150% przeciętnego wynagrodzenia
zasadniczego przewidzianego na danym stanowisku pracy w zakładzie wskazanym w tej
decyzji lub w innym podobnym zakładzie, jeżeli w zakładzie wskazanym nie ma takiego
stanowiska.
9.
Osobie, o której mowa w ust. 7, przysługuje zwrot kosztów przejazdu, zakwaterowania
i wyżywienia na zasadach określonych w przepisach o ustalaniu oraz wysokości należności
przysługującej pracownikom z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju. Zwrot kosztów
z tytułu zakwaterowania lub wyżywienia nie przysługuje w przypadku zapewnienia w miejscu
wykonywania pracy bezpłatnego zakwaterowania lub wyżywienia.
10.
Koszty świadczeń zdrowotnych udzielanych w związku ze zwalczaniem epidemii oraz koszty,
o których mowa w ust. 8 i 9, finansowane są z budżetu państwa z części, której dysponentem
jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce udzielania świadczeń.
11.
Przez czas trwania obowiązku, o którym mowa w ust. 6, z osobą skierowaną do pracy
przy zwalczaniu epidemii nie może być rozwiązany dotychczasowy stosunek pracy ani
nie może być dokonane wypowiedzenie umowy o pracę, chyba że istnieje podstawa do rozwiązania
umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.
12.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
pracy, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej,
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb kierowania osób do pracy przy zwalczaniu epidemii, uwzględniając w szczególności
sposoby powiadamiania osób skierowanych do zwalczania epidemii oraz ich pracodawców,
2)
tryb finansowania kosztów, o których mowa w ust. 10, uwzględniając w szczególności
sposób dokumentowania poniesionych kosztów oraz terminy rozliczeń.
Rozdział 5
Przepisy karne
Art. 35.
1.
Kto:
1)
wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, o którym mowa w art. 20 ust. 3-6, oraz art. 21
ust. 1-3, nie zgłasza przypadków zakażenia, zachorowania, podejrzenia o zakażenie,
zachorowanie lub zgonu na chorobę zakaźną,
2)
nie stosuje się do obowiązków wynikających z art. 5 i 13, nakazów lub zakazów określonych
w art. 25
- podlega grzywnie.
2.
Postępowanie w sprawach o czyny określone w ust. 1 jest prowadzone na podstawie przepisów
Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Rozdział 6
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 36.
W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej w art. 24 w ust. 4 w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 4 w
brzmieniu:
„
4)
określonych w przepisach o chorobach zakaźnych i zakażeniach.
”
Art. 37.
W ustawie z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym w art. 165:
1)
w ust. 1 skreśla się pkt 2 i 3,
2)
w ust. 2 skreśla się wyrazy „oraz zapobieganiem i zwalczaniem chorób wenerycznych”,
3)
dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
Zasady i tryb finansowania z budżetu państwa kosztów świadczeń zdrowotnych związanych
ze zwalczaniem chorób zakaźnych i zakażeń udzielanych na rzecz osób nieposiadających
uprawnień z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego określają przepisy ustawy z dnia 6 września
2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach (Dz. U. Nr 126, poz. 1384).
”
Art. 38.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie zachowują moc dotychczasowe
przepisy wykonawcze, o ile nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż przez rok
od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 39.
Tracą moc:
1)
dekret z dnia 16 kwietnia 1946 r. o zwalczaniu chorób wenerycznych ,
2)
ustawa z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu gruźlicy ,
3)
ustawa z dnia 13 listopada 1963 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych .
Art. 40.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 17 i 22, które
wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., oraz art. 11 i 12, które wchodzą w życie
z dniem 1 stycznia 2004 r.
Załącznik nr 1 - Wykaz chorób zakaźnych i zakażeń
1)
AIDS i zakażenie HIV,
2)
biegunki dzieci do lat 2,
3)
błonica,
4)
borelioza,
5)
bruceloza,
6)
cholera,
7)
choroba Creutzfeldta-Jakoba i inne encefalopatie gąbczaste,
8)
choroba kociego pazura,
9)
cytomegalia,
10)
czerwonka bakteryjna,
11)
dur brzuszny i zakażenia pałeczkami durowymi,
12)
dur wysypkowy i inne riketsjozy,
13)
dury rzekome A, B, C i zakażenia pałeczkami rzekomodurowymi,
14)
dżuma,
15)
glistnica i inwazje innymi nicieniami przewodu pokarmowego,
16)
gorączka powrotna,
17)
gorączka Q,
18)
gruźlica i inne mykobakteriozy,
19)
grypa,
20)
grzybice,
21)
jaglica,
22)
jersinioza,
23)
kampylobakterioza,
24)
kiła,
25)
krwotoczne zapalenie jelit E. coli,
26)
kryptosporydioza,
27)
krztusiec,
28)
lamblioza (giardioza),
29)
legioneloza,
30)
leptospirozy,
31)
listerioza,
32)
mononukleoza,
33)
mykoplazmoza wywołana przez Mycoplasma pneumoniae,
34)
nagminne porażenie dziecięce oraz inne ostre porażenie wiotkie (w tym zespół Guillaina-Barrégo),
35)
nagminne zapalenie przyusznic (świnka),
36)
nierzeżączkowe zakażenia dolnych odcinków narządów moczowo-płciowych i inne chlamydiozy,
37)
nosacizna,
38)
odra,
39)
ornitozy,
40)
ospa wietrzna,
41)
owsica,
42)
pastereloza,
43)
pełzakowica,
44)
płonica,
45)
pneumocystodoza,
46)
posocznica,
47)
promienica,
48)
pryszczyca,
49)
róża,
50)
różyca,
51)
różyczka,
52)
rzeżączka,
53)
rzęsistkowica,
54)
salmonellozy odzwierzęce,
55)
świerzb,
56)
tasiemczyce (w tym bąblowica),
57)
tężec,
58)
toksokaroza,
59)
toksoplazmoza,
60)
trąd,
61)
tularemia,
62)
twardziel,
63)
wąglik,
64)
włośnica,
65)
wszawica,
66)
wścieklizna i podejrzenie o zakażenie wirusem wścieklizny,
67)
zakażenia Haemophilus influenzae typ b,
68)
zakażenia meningokokowe,
69)
zakażenia wirusami hepatotropowymi (HAV, HBV, HCV, HDV i HEV),
70)
zapalenia mózgu,
71)
zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych,
72)
zapalenia płuc o etiologii zakaźnej,
73)
zatrucie jadem kiełbasianym,
74)
zatrucia pokarmowe,
75)
zespół hemolityczno-mocznicowy w przebiegu zakażenia enterokrwotocznymi i enterotoksycznymi
pałeczkami E. coli,
76)
zgorzel gazowa,
77)
zimnica,
78)
żółta gorączka i inne wirusowe gorączki krwotoczne.
Załącznik nr 2 - Wykaz biologicznych czynników chorobotwórczych
1)
Bacillus anthracis,
2)
Bordetella pertussis,
3)
Borrelia species,
4)
Campylobacter jejuni,
5)
Chlamydia trachomatis i pneumoniae,
6)
Clostridium botulinum, difficile i perfringens,
7)
Corynebacterium diphtheriae,
8)
Coxiella burneti,
9)
Enterococcus faecalis lub faecium (VRE),
10)
enterowirusy,
11)
Escherichia coli (EHEC, ETEC, EPEC, EIEC),
12)
Francisella tularensis,
13)
Haemophilus influenzae typ b,
14)
Helicobacter pylori,
15)
Legionella pneumophila,
16)
Leptospira species,
17)
Listeria monocytogenes,
18)
Mycobacterium tuberculosis i inne prątki chorobotwórcze,
19)
Mycoplasma pneumoniae,
20)
Neisseria meningitidis i gonorrhoeae,
21)
Plasmodium species,
22)
pneumokoki,
23)
riketsje,
24)
rotawirusy,
25)
Salmonella - odzwierzęce typy serologiczne,
26)
Salmonella paratyphi A, B i C,
27)
Salmonella typhi,
28)
Shigella sonnei i pozostałe gatunki,
29)
Staphylococcus aureus wankomycynooporne,
30)
Streptococcus pyogenes - inwazyjne i penicylinooporne,
31)
Toxoplasma gondii,
32)
Trichinella spiralis,
33)
Vibrio cholerae,
34)
wirus grypy i paragrypy,
35)
wirus kleszczowego zapalenia mózgu,
36)
wirus ludzkiego upośledzenia odporności (HIV),
37)
wirus odry,
38)
wirus różyczki,
39)
wirus wścieklizny,
40)
wirusy zapalenia wątroby przenoszone drogą krwi,
41)
Yersinia enterocolitica i pseudotuberculosis,
42)
Yersinia pestis.
Załącznik nr 3 - Wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych
Obowiązkowe szczepienia ochronne przeprowadza się:
1)
przeciw błonicy - u dzieci i młodzieży od 7 tygodnia życia do ukończenia 19 lat oraz
osób w wieku powyżej 19 lat narażonych w sposób szczególny na zakażenie,
2)
przeciw krztuścowi - u dzieci od 7 tygodnia życia do ukończenia 7 lat,
3)
przeciw tężcowi - u dzieci i młodzieży od 7 tygodnia życia do ukończenia 19 lat oraz
osób w wieku powyżej 19 lat narażonych w sposób szczególny na zakażenie,
4)
przeciw nagminnemu porażeniu dziecięcemu - u dzieci i młodzieży od tygodnia życia
do ukończenia 19 lat,
5)
przeciw odrze - u dzieci i młodzieży od 13 miesiąca życia do ukończenia 19 lat,
6)
przeciw różyczce - u dziewcząt od 13 roku życia do ukończenia 19 lat,
7)
przeciw śwince - u dzieci i młodzieży od 13 miesiąca życia do ukończenia 19 lat,
8)
przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B u:
a)
dzieci i młodzieży od dnia urodzenia do ukończenia 15 lat,
b)
uczniów szkół medycznych,
c)
studentów wyższych szkół medycznych,
d)
osób wykonujących zawód medyczny narażonych na zakażenie HBV,
e)
osób z otoczenia chorych na wirusowe zapalenie wątroby typu B i nosicieli HBV,
f)
innych osób narażonych w sposób szczególny na zakażenie,
9)
przeciw gruźlicy - u dzieci i młodzieży od dnia urodzenia do ukończenia 19 lat,
10)
przeciw wściekliźnie - u osób podejrzanych o zakażenie wirusem wścieklizny.