Ustawaz dnia 24 lipca 1999 r.o szczególnych zasadach, warunkach i trybie mianowania na wyższe stopnie wojskowe
żołnierzy uczestniczących w walkach o wolność i niepodległość Polski podczas II wojny
światowej i w okresie powojennym
Treść ustawy
W celu szczególnego wyróżnienia obrońców Ojczyzny i zadośćuczynienia za wieloletnie
przemilczanie ich zasług, za doznane w okresie powojennym represje i prześladowania
oraz za cierpienia związane z przymusowym oddaleniem od Ojczyzny - Sejm Rzeczypospolitej
Polskiej uchwala, co następuje:
Art. 1.
1.
Żołnierzy uczestniczących w walkach o wolność i niepodległość Polski podczas II wojny
światowej i w okresie powojennym mianuje się z okazji 60 rocznicy wybuchu II wojny
światowej na wyższe stopnie wojskowe.
2.
Żołnierzem w rozumieniu ustawy jest osoba wchodząca w skład:
1)
Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej działających w kraju i za granicą, podległych
Rządowi Rzeczypospolitej Polskiej w Kraju i na Uchodźstwie,
2)
1 i 2 Armii Wojska Polskiego oraz innych polskich formacji wojskowych przy armiach
sojuszniczych.
Art. 2.
1.
Żołnierzy, o których mowa w art. 1, mianuje się na pierwszy stopień oficerski podporucznika
lub kolejne stopnie oficerskie do stopnia pułkownika włącznie, z tym że:
1)
chorążych, podoficerów i szeregowych - mianuje się na pierwszy stopień oficerski podporucznika,
2)
oficerów - mianuje się o jeden stopień,
3)
oficerów, którzy w okresie powojennym nie byli mianowani na wyższe stopnie wojskowe
- mianuje się o dwa stopnie.
2.
Mianowaniu nie podlegają:
1)
żołnierze, którzy w okresie powojennym byli już co najmniej dwukrotnie mianowani na
stopnie oficerskie za dokonane czyny świadczące o szczególnym męstwie lub za wyjątkowe
zasługi,
2)
osoby wymienione w art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach
będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego .
Art. 3.
1.
Mianowanie żołnierza następuje na wniosek:
1)
władz naczelnych związków i stowarzyszeń kombatanckich - w odniesieniu do własnych
członków,
2)
wojskowych komendantów uzupełnień właściwych ze względu na miejsce stałego pobytu
żołnierza lub jego czasowego pobytu trwającego ponad trzy miesiące - w odniesieniu
do żołnierzy nie należących do żadnej organizacji kombatanckiej,
3)
attachés wojskowych polskich przedstawicielstw dyplomatycznych - w odniesieniu do
osób mających obywatelstwo polskie i zamieszkujących za granicą,
4)
zainteresowanego - w przypadku gdy podmioty wymienione w pkt 1-3 nie wystąpiły z takim
wnioskiem; w tym przypadku wnioski składa się za ich pośrednictwem.
2.
Wnioski o mianowanie żołnierza składa się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów
i Osób Represjonowanych, który po sprawdzeniu, czy odpowiadają warunkom określonym
w ustawie, przedstawia je Ministrowi Obrony Narodowej.
3.
Jeżeli wniosek nie zawiera niezbędnych danych, które mogą mieć wpływ na mianowanie
na odpowiedni stopień wojskowy, wzywa się wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie
3 miesięcy pod rygorem zwrotu wniosku lub rozpatrzenia go z uwzględnieniem wyłącznie
danych w nim zawartych.
4.
Wzór wniosku o mianowaniu żołnierza stanowi załącznik do ustawy.
Art. 4.
W sprawach nieuregulowanych mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej
Polskiej .
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.