Ustawaz dnia 21 maja 1999 r.o broni i amunicji
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Zasady i warunki wydawania i cofania pozwoleń na broń oraz dysponowania bronią i amunicją
- Rozdział 3 - Przewóz przez terytorium rzeczypospolitej polskiej, przywóz z zagranicy i wywóz za granicę broni i amunicji oraz zasady posiadania broni i amunicji przez cudzoziemców
- Rozdział 4 - Strzelnice
- Rozdział 5 - Przepisy karne
- Rozdział 6 - Przepisy przejściowe i końcowe
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.1 orzeczenie
Ustawa określa zasady wydawania i cofania pozwoleń na broń, nabywania, przechowywania,
zbywania i deponowania broni i amunicji, przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej oraz przywozu z zagranicy i wywozu za granicę broni i amunicji, jak również
zasady posiadania broni i amunicji przez cudzoziemców oraz zasady funkcjonowania strzelnic.
Art. 2.3 orzeczenia
Poza przypadkami określonymi w ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i
amunicji jest zabronione.
Art. 3.1 orzeczenie
Przepisy ustawy nie dotyczą:
1)
broni i amunicji stanowiących uzbrojenie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,
Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz innych
państwowych formacji uzbrojonych, w odniesieniu do których dostęp do broni i amunicji
regulują odrębne przepisy,
2)
broni i amunicji stanowiących uzbrojenie żołnierzy armii państw obcych przebywających
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przedsięwzięciami wojskowymi realizowanymi
wspólnie z Siłami Zbrojnymi Rzeczypospolitej Polskiej, a także na podstawie umów i
porozumień międzynarodowych,
3)
obrotu z zagranicą bronią i amunicją, technologiami i usługami mającymi znaczenie
dla obronności, bezpieczeństwa lub ważnych interesów Państwa oraz wytwarzania, przewozu
przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu z zagranicy i wywozu za granicę
broni i amunicji w celach przemysłowych lub handlowych, a także obrotu nimi na podstawie
odrębnych przepisów.
Art. 4.75 orzeczeń
1.
Ilekroć w ustawie jest mowa o broni, należy przez to rozumieć:
1)
broń palną, w tym broń bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową,
2)
broń pneumatyczną,
3)
miotacze gazu obezwładniającego,
4)
narzędzia i urządzenia, których używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu:
a)
broń białą w postaci:
-
-ostrzy ukrytych w przedmiotach nie mających wyglądu broni,
-
-kastetów i nunczaków,
-
-pałek posiadających zakończenie z ciężkiego i twardego materiału lub zawierających wkładki z takiego materiału,
-
-pałek wykonanych z drewna lub innego ciężkiego i twardego materiału, imitujących kij bejsbolowy,
b)
broń cięciwową w postaci kusz,
c)
przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej.
2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o amunicji, należy przez to rozumieć amunicję do broni
palnej.
3.
W rozumieniu ustawy amunicją są naboje scalone i naboje ślepe przeznaczone do strzelania
z broni palnej.
Art. 5.26 orzeczeń
1.
Gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję.
2.
Istotnymi częściami broni palnej i pneumatycznej są: szkielet broni, baskila, lufa,
zamek i komora zamkowa.
3.
Istotnymi częściami amunicji są: pociski wypełnione materiałami wybuchowymi, chemicznymi
środkami obezwładniającymi lub zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie
zagraża życiu lub zdrowiu, spłonki inicjujące spalanie materiału miotającego i materiał
miotający w postaci prochu strzelniczego.
Art. 6.6 orzeczeń
1.
Zabronione jest dokonywanie przeróbek broni zmieniających jej rodzaj, kaliber lub
przeznaczenie, a w szczególności przerabianie broni przystosowanej wyłącznie do amunicji
wypełnionej chemicznymi środkami obezwładniającymi lub do amunicji ślepej, dostosowujące
ją do wystrzelenia pocisku z lufy albo z elementu zastępującego lufę w wyniku działania
sprężonych gazów powstających na skutek spalania materiału miotającego.
2.
Przeróbki broni, o których mowa w ust. 1, uważa się za wyrób broni.
Art. 7.61 orzeczeń
W rozumieniu ustawy bronią palną jest niebezpieczne dla życia lub zdrowia urządzenie,
które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału
miotającego, jest zdolne do wystrzelenia pocisku lub substancji z lufy albo z elementu
zastępującego lufę, a przez to do rażenia celów na odległość.
Art. 8.8 orzeczeń
W rozumieniu ustawy bronią pneumatyczną jest niebezpieczne dla życia lub zdrowia urządzenie,
które w wyniku działania sprężonego gazu jest zdolne do wystrzelenia pocisku z lufy
gwintowanej albo z elementu ją zastępującego, a przez to do rażenia celów na odległość.
Rozdział 2
Zasady i warunki wydawania i cofania pozwoleń na broń oraz dysponowania bronią i amunicją
Art. 9.36 orzeczeń
1.
Broń palną i amunicję do tej broni można posiadać na podstawie pozwolenia na broń
wydanego przez właściwego ze względu na miejsce zamieszkania zainteresowanej osoby
lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku
żołnierzy zawodowych - na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwy organ wojskowy.
2.
Broń pneumatyczną, miotacze gazu obezwładniającego oraz narzędzia i urządzenia, o
których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń
wydanego przez właściwego ze względu na miejsce zamieszkania zainteresowanej osoby
lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku
żołnierzy zawodowych - na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwy organ wojskowy.
3.
Ilekroć w dalszych przepisach ustawy jest mowa o właściwych organach Policji, należy
przez to rozumieć organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń.
4.
Pozwolenie na broń jest wydawane na czas nie określony.
5.
Pozwolenie na broń palną bojową wydane w celach, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt
1, stanowi jednocześnie pozwolenie na broń gazową i alarmową.
Art. 10.12 orzeczeń
1.
Właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje
się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie.
2.
Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną.
3.
Pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w następujących celach:
1)
ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia,
2)
łowieckich,
3)
sportowych,
4)
kolekcjonerskich,
5)
pamiątkowych,
6)
szkoleniowych.
4.
Właściwy organ Policji może, w pozwoleniu na broń, ograniczyć lub wykluczyć możliwość
jej noszenia, co potwierdza się w legitymacji posiadacza broni.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje
broni i amunicji szczególnie niebezpiecznych oraz rodzaje broni odpowiadającej celom,
o których mowa w ust. 3.
Art. 11.31 orzeczeń
Pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku:
1)
posiadania broni palnej wytworzonej przed rokiem 1850,
2)
gromadzenia broni w zbiorach muzealnych na podstawie odrębnych przepisów,
3)
dysponowania bronią przez przedsiębiorców dokonujących obrotu bronią i amunicją na
podstawie koncesji lub świadczących usługi rusznikarskie na podstawie odrębnych przepisów,
o ile jest to związane bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej,
4)
używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy
działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu,
5)
posiadania broni alarmowej o kalibrze do 6 mm,
6)
posiadania ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego,
7)
posiadania przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej
o średniej wartości prądu w obwodzie nie przekraczającej 10 mA i energii nie przekraczającej
300 mJ.
Art. 12.7 orzeczeń
1.
Pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej.
2.
W pozwoleniu określa się:
1)
cel, w jakim zostało wydane,
2)
rodzaj broni,
3)
liczbę egzemplarzy broni.
3.
Wraz z pozwoleniem wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia, w terminie trzech
miesięcy od daty wydania zaświadczenia, określonego w pozwoleniu rodzaju broni i amunicji
do tej broni oraz określonej w pozwoleniu liczby egzemplarzy broni wraz z amunicją.
4.
Jeżeli broń nie została nabyta w terminie, o którym mowa w ust. 3, na żądanie zainteresowanej
osoby wydaje się kolejne zaświadczenie.
Art. 13.10 orzeczeń
1.
Nabywca broni jest zobowiązany ją zarejestrować w ciągu 5 dni; obowiązek rejestracji
nie dotyczy broni, o której mowa w art. 11 pkt 1-3 i pkt 5-7.
2.
Rejestracji dokonuje właściwy organ Policji na podstawie dowodu nabycia broni.
3.
Fakt posiadania zarejestrowanej broni potwierdza się w legitymacji posiadacza broni.
Art. 14.8 orzeczeń
Amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni,
wyłącznie do tej broni, która jest określona w legitymacji lub w świadectwie broni.
Art. 15.19 orzeczeń
1.
Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom:
1)
nie mającym ukończonych 21 lat,
2)
z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego , lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej,
3)
wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego,
4)
uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych,
5)
nie posiadającym miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
6)
co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych
z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym
orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec
których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.
2.
Na wniosek szkoły, organizacji sportowej i stowarzyszenia obronnego pozwolenie może
być wydane osobie mającej ukończone 18 lat, jednakże tylko na broń służącą do celów
sportowych.
3.
Osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, przedstawia właściwemu
organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionego
lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust.
1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może ona dysponować bronią.
4.
Osoba posiadająca pozwolenie na broń jest obowiązana raz na 5 lat przedstawić właściwemu
organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w
ust. 3. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany
jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.
5.
W przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba
posiadająca pozwolenie na broń należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy
organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim
i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń, o których mowa w ust. 3.
6.
Przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży
Granicznej, Służby Więziennej oraz funkcjonariuszy innych państwowych formacji uzbrojonych
i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli na podstawie
odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową.
7.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze
rozporządzenia:
1)
zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba,
o której mowa w ust. 3 i 4,
2)
lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań oraz wydawania orzeczeń,
o których mowa w ust. 3 i 4,
3)
warunki i tryb:
a)
odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych,
b)
uzyskiwania i utraty uprawnień przez lekarzy i psychologów do przeprowadzania badań
lekarskich i psychologicznych,
c)
kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych
orzeczeń lekarskich i psychologicznych,
4)
dodatkowe kwalifikacje lekarzy i psychologów przeprowadzających badania lekarskie
i psychologiczne,
5)
sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi i psychologicznymi
oraz wzory stosowanych dokumentów,
6)
maksymalne stawki opłat za badania lekarskie i psychologiczne.
8.
Koszty związane z wydaniem orzeczeń, o których mowa w ust. 3-5, ponosi osoba poddana
badaniu.
9.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stanów
chorobowych i jednostek zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, o których mowa w
ust. 1 pkt 2-4, wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń.
Art. 16.5 orzeczeń
1.
Osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać
egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów
dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się
tą bronią.
2.
Od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Urzędu
Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy
innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej,
oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą
na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki
egzamin na podstawie odrębnych przepisów.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania i zakres
przedmiotowy egzaminu, skład komisji egzaminacyjnej oraz stawki odpłatności za egzamin.
Egzamin powinien składać się z części teoretycznej, dotyczącej znajomości przepisów
w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania danej broni, oraz z części praktycznej,
dotyczącej umiejętności posługiwania się tą bronią, a stawki odpłatności za egzamin
powinny być zróżnicowane w zależności od celu, w jakim ma być wydane pozwolenie na
broń.
Art. 17.5 orzeczeń
1.
Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która naruszyła:
1)
warunki określone w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 4,
2)
obowiązek rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1,
3)
obowiązek zawiadomienia Policji o utracie broni, o którym mowa w art. 25,
4)
obowiązek zawiadomienia o zmianie miejsca zamieszkania, o którym mowa w art. 26,
5)
zasady przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji oraz ich noszenia, o
których mowa w art. 32.
2.
Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, której cofnięto
pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4.
Art. 18.13 orzeczeń
1.
Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie
wydano:
1)
nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10
ust. 4,
2)
należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6,
3)
naruszyła obowiązek zawiadomienia Policji o utracie broni, o którym mowa w art. 25,
4)
znajdując się stanie po użyciu alkoholu lub substancji psychotropowych albo podobnie
działającego środka, nosi broń przy sobie.
2.
Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności
faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania.
3.
Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez
osobę posiadającą pozwolenie:
1)
obowiązku rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1,
2)
obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń
lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5,
3)
obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca zamieszkania,
o którym mowa w art. 26,
4)
zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa
w art. 32,
5)
wymogu uzyskania zgody na wywóz broni i amunicji za granicę, o którym mowa w art.
38,
6)
zasady, o której mowa w art. 45,
7)
zakazu użyczania broni osobie nieuprawnionej.
Art. 19.9 orzeczeń
1.
W przypadku gdy ujawnione zostaną okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt
1, 2 i 4 oraz ust. 3, a zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu, Policja może
przejąć, za pokwitowaniem, broń i amunicję do depozytu oraz odebrać dokumenty potwierdzające
legalność posiadania broni.
2.
Broń oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie przekazuje się organowi
właściwemu do wydania pozwolenia na broń.
3.
Uprawnienia i obowiązki, o których mowa w ust. 1 i 2, realizuje także Straż Graniczna
na obszarze przejścia granicznego i w strefie nadgranicznej.
Art. 20.5 orzeczeń
Cofnięcie pozwolenia na broń następuje w drodze decyzji administracyjnej.
Art. 21.6 orzeczeń
1.
Dopuszcza się zbywanie broni i amunicji do tej broni pomiędzy osobami posiadającymi
pozwolenie na ten sam rodzaj broni.
2.
Zbywający broń i amunicję do tej broni obowiązany jest niezwłocznie powiadomić pisemnie
o tym fakcie właściwy organ Policji.
Art. 22.12 orzeczeń
1.
Osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni, jest obowiązana niezwłocznie
zbyć broń i amunicję do tej broni.
2.
Zbycie broni, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić za pośrednictwem przedsiębiorcy
uprawnionego do obrotu bronią lub w sposób, o którym mowa w art. 21.
3.
Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją
do depozytu właściwego organu Policji.
4.
Złożenie broni i amunicji do depozytu nie stanowi przeszkody do ich zbycia w trybie,
o którym mowa w ust. 2.
Art. 23.5 orzeczeń
1.
Z zastrzeżeniem przepisu ust. 2, koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi
Policja.
2.
Osoba składająca broń i amunicję do depozytu, z wyjątkiem znalazcy broni i amunicji,
oraz osoba, która weszła w posiadanie broni lub amunicji po osobie zmarłej, a także
składająca broń i amunicję do depozytu w trybie, o którym mowa w art. 54, ponosi koszty
związane z deponowaniem broni i amunicji.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji
są pobierane po upływie roku od dnia złożenia broni i amunicji do depozytu.
Art. 24.6 orzeczeń
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady deponowania
broni i amunicji w depozycie Policji lub organu celnego, o którym mowa w art. 37 ust.
3, oraz stawki odpłatności za przechowywanie broni i amunicji w depozycie, z uwzględnieniem
zapewnienia protokolarnego przyjęcia broni i amunicji do depozytu, prowadzenia ich
ewidencji oraz utrzymywania ich w odpowiednim stanie technicznym.
Art. 25.6 orzeczeń
Posiadacz broni w przypadku jej utraty jest obowiązany niezwłocznie, nie później jednak
niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomić o tym Policję.
Art. 26.7 orzeczeń
Osoba posiadająca pozwolenie na broń jest obowiązana w razie zmiany miejsca zamieszkania
zawiadomić o tym fakcie pisemnie, w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zamieszkania,
organ Policji właściwy ze względu na nowe miejsce zamieszkania.
Art. 27.5 orzeczeń
1.
Właściwe organy Policji, a w stosunku do żołnierzy zawodowych - właściwe organy wojskowe,
są uprawnione do kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy przez
osoby oraz podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1.
2.
Dane osobowe osób posiadających pozwolenie na broń oraz dane dotyczące podmiotów,
o których mowa w art. 29, urzędowe informacje i opinie o tych osobach i podmiotach
sporządzone w związku ze sprawami pozwoleń na broń oraz liczba posiadanych przez te
osoby i podmioty egzemplarzy broni, rodzaj i cechy identyfikacyjne tej broni podlegają,
z zastrzeżeniem ust. 3, wpisowi do rejestru prowadzonego przez Komendanta Głównego
Policji.
3.
Dane osobowe żołnierzy zawodowych posiadających pozwolenie na broń, urzędowe informacje
i opinie o tych osobach sporządzone w związku ze sprawami pozwoleń na broń oraz liczba
posiadanych przez te osoby egzemplarzy broni, rodzaj i cechy identyfikacyjne tej broni
podlegają wpisowi do rejestru prowadzonego przez właściwy organ wojskowy.
4.
Właściwy organ wojskowy, o którym mowa w ust. 3, przekazuje wraz w roku, w terminie
do 1 marca, Komendantowi Głównemu Policji informację o liczbie pozwoleń na broń wydanych
w roku poprzednim, wraz z informacją o liczbie egzemplarzy i rodzajach broni, na które
pozwolenia te zostały wydane.
5.
Polski Związek Łowiecki i zarządy stowarzyszeń strzeleckich są obowiązane do corocznego
składania właściwym organom Policji aktualnych wykazów członków uprawiających łowiectwo
lub strzelectwo z użyciem własnej broni oraz do powiadamiania tych organów o wykluczeniu
wymienionych członków tych organizacji w terminie 30 dni od dnia wykluczenia.
6.
Wykaz, o którym mowa w ust. 5, obejmuje imię i nazwisko, numer ewidencyjny Powszechnego
Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) oraz adres zamieszkania.
Art. 28.8 orzeczeń
Broni odpowiadającej celom łowieckim i broni odpowiadającej celom sportowym oraz amunicji
do takiej broni można użyczać osobom posiadającym pozwolenie na broń wydane w celach
łowieckich lub sportowych.
Art. 29.7 orzeczeń
1.
Pozwolenie na broń na okaziciela, zwane dalej „świadectwem broni”, może być wydane:
1)
przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów
powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez
te służby zadań wynikających z planu ochrony,
2)
przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej
w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i
formach określonych w koncesji,
3)
podmiotom prowadzącym strzelnicę,
4)
szkołom, organizacjom sportowym i łowieckim, stowarzyszeniom obronnym w celu szkolenia
i realizacji ćwiczeń strzeleckich lub innym placówkom oświatowym oraz organizatorom
kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony,
5)
podmiotom wykonującym zadania związane z realizacją filmów i innych przedsięwzięć
artystycznych,
6)
urzędom, instytucjom, zakładom, przedsiębiorcom i innym podmiotom, których pracownikom
broń jest niezbędna do ochrony osobistej w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków
pracowniczych związanych ze szczególnym narażeniem na zamach przeciwko życiu lub zdrowiu.
2.
Świadectwo broni na broń szczególnie niebezpieczną może być wydane wyłącznie podmiotom,
o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, oraz organizatorom kursów, kształcącym w zawodzie
pracownika ochrony.
3.
Podmioty, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu świadectwa broni mogą nabywać broń
i amunicję na zasadach określonych w art. 12 ust. 3 i art. 14 albo najmować broń od
Policji lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 30.6 orzeczeń
1.
Osoby fizyczne zatrudnione przez podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu
zadań wymienionych w tym przepisie, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust.
1-5 i art. 16 ust. 1, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania
tych zadań.
2.
Dopuszczenie do posiadania broni następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej
przez właściwy organ Policji.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą osób, które na podstawie odrębnych przepisów posiadają
licencję pracownika ochrony fizycznej.
4.
Legalność posiadania broni przez osoby, o których mowa w ust. 1, oraz przez osoby
posiadające licencję pracownika ochrony fizycznej potwierdza się w legitymacji osoby
dopuszczonej do posiadania broni.
Art. 31.5 orzeczeń
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory: legitymacji
posiadacza broni, zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, legitymacji osoby
dopuszczonej do posiadania broni oraz świadectwa broni. Legitymacje i zaświadczenia
powinny zawierać dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację osoby oraz rodzaju
broni.
2.
Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych określą, w
drodze rozporządzenia, organy wojskowe właściwe do wydawania pozwoleń na broń podległym
im żołnierzom zawodowym i kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów
ustawy przez osoby, które uzyskały pozwolenie na broń, oraz do prowadzenia rejestru,
o którym mowa w art. 27 ust. 3.
Art. 32.7 orzeczeń
1.
Broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich
osób nieuprawnionych.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej
oraz ministrem właściwym do spraw kultury, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
zasady i warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji,
z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2, z uwzględnieniem
zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp do broni i amunicji osobom trzecim.
Art. 33.5 orzeczeń
1.
Jeżeli interes bezpieczeństwa państwa lub porządek publiczny tego wymagają, minister
właściwy do spraw wewnętrznych może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, na obszarze
całego państwa lub na określonych obszarach, zakaz noszenia wszelkiego rodzaju broni
lub niektórych jej rodzajów na czas określony.
2.
Zakaz, o którym mowa w ust. 1, dotyczy wszystkich osób posiadających broń zgodnie
z przepisami niniejszej ustawy, z wyłączeniem osób posiadających broń na podstawie
świadectwa broni wydanego podmiotom, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2 i 6,
oraz z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 39 ust. 1 i w art. 40.
Rozdział 3
Przewóz przez terytorium rzeczypospolitej polskiej, przywóz z zagranicy i wywóz za granicę broni i amunicji oraz zasady posiadania broni i amunicji przez cudzoziemców
Art. 34.2 orzeczenia
Przewóz broni i amunicji przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić
na podstawie zaświadczenia wydanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 35.
1.
Przewożenie broni i amunicji środkami transportu publicznego, z zastrzeżeniem ust.
2, jest dopuszczalne przy zachowaniu niezbędnych środków bezpieczeństwa, pod warunkiem
że broń i amunicja są zabezpieczone w sposób uniemożliwiający powstanie zagrożenia
życia, zdrowia lub mienia.
2.
Przewożenie broni i amunicji w kabinach pasażerskich statków powietrznych przez osoby
inne niż specjalnie do tego upoważnione na podstawie odrębnych przepisów jest zakazane.
3.
Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych
określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki przewożenia broni i
amunicji środkami transportu publicznego, w sposób uniemożliwiający powstanie zagrożenia
życia, zdrowia lub mienia.
Art. 36.
1.
Przesyłanie broni albo amunicji za pośrednictwem podmiotów zajmujących się przewożeniem
i doręczaniem przesyłek jest zakazane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.
2.
Organy celne, a także jednostki przewożące przesyłki pocztowe, w razie stwierdzenia
przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w ust. 1, zatrzymują przesyłkę, zawiadamiając
o tym najbliższy organ Policji, który jest zobowiązany do jej niezwłocznego protokolarnego
przejęcia do depozytu.
3.
Dopuszcza się przesyłanie broni za pośrednictwem podmiotów, o których mowa w ust.
1, pomiędzy przedsiębiorcami uprawnionymi na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia
obrotu bronią lub do jej wytwarzania.
4.
Dopuszcza się przesyłanie broni z zagranicy dla osób fizycznych posiadających pozwolenie
na dany rodzaj broni za pośrednictwem podmiotów, o których mowa w ust. 1.
5.
Minister właściwy do spraw łączności, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki przesyłania broni w przypadkach, o których
mowa w ust. 3 i 4, z uwzględnieniem zabezpieczeń uniemożliwiających utratę broni oraz
z uwzględnieniem poddania tej broni odprawie celnej.
Art. 37.
1.
Przywóz broni i amunicji z zagranicy przez obywateli polskich na własne potrzeby wymaga
uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Osoby, o których mowa w ust. 1, przekraczając granicę, są obowiązane do pisemnego
zgłoszenia właściwemu organowi celnemu przywozu broni i amunicji. Organ ten niezwłocznie
przekazuje informacje zawarte w zgłoszeniu właściwemu organowi Policji.
3.
Jeżeli osoby, o których mowa w ust. 1, nie posiadają pozwolenia na broń, są obowiązane
niezwłocznie złożyć przywożoną broń i amunicję do depozytu właściwego organu celnego,
a także, w terminie 14 dni od dnia przywozu broni na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
wystąpić do właściwego organu Policji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń.
4.
Koszty związane z deponowaniem broni i amunicji w trybie, o którym mowa w ust. 3,
ponosi osoba składająca broń i amunicję do depozytu.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zgłoszenia
oraz tryb przekazywania informacji, o których mowa w ust. 2. Zgłoszenie powinno zawierać
dane, które pozwolą na jednoznaczną identyfikację osoby przywożącej broń i amunicję,
a także jednoznaczną identyfikację tej broni i amunicji.
Art. 38.
Wywóz broni i amunicji za granicę przez obywateli polskich wymaga zgody właściwego
organu Policji.
Art. 39.2 orzeczenia
1.
Członkowie misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz osoby zrównane z nimi
na podstawie porozumień międzynarodowych mogą posiadać broń i amunicję na podstawie
porozumień międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności w celach:
1)
ochrony osobistej,
2)
łowieckich,
3)
sportowych,
4)
kolekcjonerskich,
5)
pamiątkowych.
2.
Cudzoziemcom, o których mowa w ust. 1, właściwy organ Policji wydaje terminowe pozwolenie
na broń na okres pełnienia przez te osoby funkcji w misjach dyplomatycznych i urzędach
konsularnych w Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz minister właściwy do spraw zagranicznych
określą, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki wydawania pozwoleń na broń cudzoziemcom,
o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem wymogu przedstawienia dokumentu o charakterze
pozwolenia na broń, wydanego cudzoziemcowi przez właściwy organ państwa, którego jest
obywatelem.
Art. 40.
Cudzoziemcy nie wymienieni w art. 39 ust. 1 mogą posiadać broń i amunicję, jeżeli
są one niezbędne do wykonywania czynności związanych z ochroną misji dyplomatycznych
i urzędów konsularnych państw obcych, przedstawicielstw organizacji międzynarodowych,
członków oficjalnych delegacji zagranicznych, a także do innych celów wynikających
z porozumień międzynarodowych lub z zasady wzajemności, z uwzględnieniem przepisu
art. 39 ust. 2 i przepisów wydanych na podstawie art. 39 ust. 3.
Art. 41.
1.
Przywóz broni i amunicji z zagranicy oraz jej wywóz za granicę przez cudzoziemców,
o których mowa w art. 39 ust. 1 i art. 40, wymagają uprzedniego wydania zaświadczenia
przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie zastępuje pozwolenie
na broń na okres do 30 dni od dnia przywozu broni i amunicji.
2.
Jeżeli upłynął termin ważności zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, broń i amunicja
podlegają niezwłocznemu złożeniu do depozytu organu Policji właściwego ze względu
na miejsce pobytu cudzoziemca.
3.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy organ Policji może wydać cudzoziemcowi
zaświadczenie zastępujące pozwolenie na broń oraz uprawniające do wywozu broni i amunicji,
określając termin ważności tego zaświadczenia nie dłuższy niż 14 dni.
4.
Jeżeli cudzoziemcy, o których mowa w art. 39 ust. 1 i art. 40, nie spełniają warunków
określonych w ust. 1 i 2, broń i amunicja podlegają zatrzymaniu przez właściwy organ
Straży Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu organowi Policji właściwemu
ze względu na miejsce przekraczania granicy przez tych cudzoziemców.
Art. 42.
1.
Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą przywozić i
wywozić broń odpowiadającą celom łowieckim, a także amunicję do niej w liczbie nie
przekraczającej łącznie 100 sztuk, o ile broń i amunicja mają służyć do polowań organizowanych
na podstawie odrębnych przepisów.
2.
Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wzięcia udziału
w imprezach sportowych, których regulamin wymaga użycia broni, lub w przygotowaniach
do takich imprez mogą przywozić i wywozić broń odpowiadającą celom sportowym oraz
amunicję do tej broni w ilościach określonych w zaproszeniu organizatorów imprez sportowych.
Zaproszenia muszą być potwierdzone przez właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.
3.
Przywóz oraz wywóz broni i amunicji przez cudzoziemców, o których mowa w ust. 1 i
2, odbywa się na podstawie zaświadczenia wydanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej
Polskiej, które zastępuje pozwolenie na broń na okres do 30 dni od dnia przywozu broni
i amunicji.
4.
Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3, uprawnia cudzoziemców do nabycia amunicji do
broni określonej w tym zaświadczeniu.
5.
Jeżeli upłynął termin ważności zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, broń i amunicja
podlegają niezwłocznemu złożeniu do depozytu organu Policji właściwego ze względu
na miejsce pobytu cudzoziemca.
6.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy organ Policji może wydać cudzoziemcowi
zaświadczenie zastępujące pozwolenie na broń oraz uprawniające do wywozu broni i amunicji,
określając termin ważności tego zaświadczenia nie dłuższy niż 30 dni. Przepis ust.
4 stosuje się odpowiednio.
7.
Jeżeli cudzoziemcy, o których mowa w ust. 1 i 2, nie spełniają warunków określonych
w ust. 1-3 i 5, broń i amunicja podlegają zatrzymaniu przez właściwy organ Straży
Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu organowi Policji właściwemu
ze względu na miejsce przekraczania granicy przez tych cudzoziemców.
8.
Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio do obywateli polskich mających miejsce stałego
zamieszkania za granicą.
Art. 43.
1.
Cudzoziemcy nie wymienieni w art. 39 ust. 1, posiadający upoważnienie władz swojego
państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni, poświadczone przez
właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej, mogą nabywać broń na podstawie zaświadczenia
wydanego przez właściwy organ Policji, o którym mowa w ust. 2.
2.
Na wniosek cudzoziemca posiadającego dokumenty, o których mowa w ust. 1, właściwy
ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca komendant wojewódzki Policji wydaje zaświadczenie
uprawniające do nabycia określonego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni.
3.
Nabycie broni, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć wyłącznie tych rodzajów broni,
które, zgodnie z przepisami ustawy, mogą posiadać osoby fizyczne na podstawie pozwolenia
na broń.
4.
Zbywający broń cudzoziemcowi jest obowiązany niezwłocznie złożyć tę broń do depozytu
komendanta wojewódzkiego Policji, który wydał cudzoziemcowi zaświadczenie uprawniające
do nabycia broni.
5.
Do wywozu za granicę nabytej przez cudzoziemca broni uprawnia zaświadczenie, o którym
mowa w ust. 2, z terminem ważności do 2 dni.
6.
Wydanie cudzoziemcowi broni z depozytu policyjnego następuje wraz z wydaniem zaświadczenia,
o którym mowa w ust. 5.
7.
W przypadku gdy broni nie wywieziono za granicę w terminie określonym w zaświadczeniu,
broń podlega niezwłocznemu złożeniu do depozytu najbliższego organu Policji, a właściwy
komendant wojewódzki Policji wydaje kolejne zaświadczenie.
8.
Jeżeli cudzoziemiec nie spełnia warunków określonych w ustawie, broń podlega zatrzymaniu
przez właściwy organ Straży Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu
organowi Policji właściwemu ze względu na miejsce przekraczania granicy przez cudzoziemca.
9.
Właściwy organ celny niezwłocznie zawiadamia o fakcie wywozu przez cudzoziemca broni
nabytej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej komendanta wojewódzkiego Policji,
o którym mowa w ust. 2.
10.
Komendant wojewódzki Policji, o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie zawiadamia o fakcie
nabycia broni przez cudzoziemca oraz o jej wywozie za granicę urząd konsularny państwa,
którego władze wydały temu cudzoziemcowi upoważnienie, o którym mowa w ust. 1.
Art. 44.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzory zaświadczeń, o których mowa
w art. 34, art. 37 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 3 i 6 oraz art. 43 ust.
2. Zaświadczenia powinny zawierać opis przywożonej, przewożonej lub wywożonej broni
i amunicji, umożliwiający ich jednoznaczną identyfikację, a także dane, które wraz
z dokumentem paszportowym lub innym dokumentem uprawniającym do przekroczenia granicy
państwa pozwolą na ustalenie tożsamości ich posiadacza.
Rozdział 4
Strzelnice
Art. 45.
Broń, która jest zdolna do rażenia celów na odległość, może być używana w celach szkoleniowych
i sportowych tylko na strzelnicach.
Art. 46.2 orzeczenia
1.
Strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nie naruszający
wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się
poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób
zgodny z regulaminem strzelnicy.
2.
Szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy określa regulamin strzelnicy.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzorcowy
regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnic, uwzględniając warunki korzystania
ze strzelnicy oraz sposób obchodzenia się z bronią i sposób zachowania się osób przebywających
na strzelnicy.
Art. 47.
Dopuszczenie strzelnicy do użytkowania oraz zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje
w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez właściwego wójta, burmistrza (prezydenta
miasta).
Art. 48.
Minister właściwy do spraw ochrony środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania
w zakresie ochrony środowiska dotyczące budowy i użytkowania strzelnic.
Art. 49.
Przepisów rozdziału nie stosuje się do strzelnic Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,
Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej oraz Służby Więziennej.
Rozdział 5
Przepisy karne
Art. 50.2 orzeczenia
Kto porzuca broń palną lub amunicję, która pozostaje w jego dyspozycji, podlega grzywnie,
karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 51.33 orzeczenia
1.
Kto zbywa osobie nieuprawnionej albo bez wymaganego pozwolenia posiada albo wyrabia
broń pneumatyczną, miotacz gazu obezwładniającego lub narzędzie albo urządzenie, którego
używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu, podlega karze aresztu lub grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto:
1)
nie dopełnia obowiązku rejestracji broni albo obowiązku zdania broni i amunicji do
depozytu,
2)
nie dopełnia obowiązku zawiadomienia Policji o utracie lub zbyciu innej osobie broni
i amunicji do tej broni,
3)
posiadając pozwolenie na broń, nie dopełnia obowiązku pisemnego zawiadomienia właściwego
organu Policji o zmianie miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca
zamieszkania,
4)
nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub substancji psychotropowych
albo podobnie działającego środka,
5)
przywozi z zagranicy albo wywozi za granicę broń i amunicję lub przewozi broń i amunicję
przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zaświadczenia właściwego
konsula Rzeczypospolitej Polskiej lub bez zgody właściwego organu Policji, a także
nie dopełnia obowiązku pisemnego zgłoszenia przywozu broni i amunicji przy przekraczaniu
granicy,
6)
narusza zakaz przesyłania broni i amunicji za pośrednictwem podmiotów zajmujących
się przewożeniem i doręczaniem przesyłek,
7)
przechowuje oraz nosi broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych,
8)
przewozi broń lub amunicję środkami transportu publicznego, nie spełniając warunku
prawidłowego zabezpieczenia broni i amunicji,
9)
przewozi broń i amunicję w kabinie pasażerskiego statku powietrznego, nie będąc osobą
do tego upoważnioną na podstawie odrębnych przepisów,
10)
nosi broń, naruszając ograniczenie lub wykluczenie możliwości jej noszenia określone
przez właściwy organ Policji w pozwoleniu na broń, albo nosi broń, naruszając zakaz
jej noszenia wprowadzony przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
11)
używa w celach szkoleniowych lub sportowych broni zdolnej do rażenia celów na odległość
poza strzelnicami,
12)
narusza przepisy regulaminu określającego zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy.
3.
Kto posiada broń, nie mając przy sobie legitymacji posiadacza broni albo legitymacji
osoby dopuszczonej do posiadania broni, podlega karze grzywny.
4.
W razie popełnienia wykroczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, można orzec przepadek
broni i amunicji, chociażby przedmioty te nie stanowiły własności sprawcy.
5.
Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1-4, następuje w trybie przepisów o postępowaniu
w sprawach o wykroczenia.
Rozdział 6
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 52.1 orzeczenie
Zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę „pozwolenie na broń”,
wydane na podstawie dotychczasowych przepisów.
Art. 53.
Do nie zakończonych decyzją ostateczną postępowań w sprawach pozwoleń na broń stosuje
się przepisy dotychczasowe.
Art. 54.1 orzeczenie
Nie podlega karze, kto bez wymaganego pozwolenia posiada broń lub amunicję i w terminie
do 90 dni od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu dobrowolnie zawiadomi o tym
fakcie Policję oraz złoży broń i amunicję do jej depozytu.
Art. 55.
Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych , z wyjątkiem przepisów art. 3, art. 18, art. 19 i art. 24-26, a także przepisów art.
27, art. 28 i art. 32-35 w części dotyczącej materiałów wybuchowych.
Art. 56.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu
art. 54, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.