Ustawaz dnia 3 lipca 1998 r.o zmianie ustawy karnej skarbowej
Treść ustawy
Art. 1.1 orzeczenie
W ustawie karnej skarbowej z dnia 26 października 1971 r. wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
Art. 1.1 orzeczenie
Przestępstwem skarbowym jest czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez niniejszą
ustawę pod groźbą kary grzywny, kary ograniczenia wolności lub kary pozbawienia wolności.
Art. 2.
§ 1.
Do przestępstw skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej Kodeksu karnego
z wyjątkiem: art. 1-3, 4 § 1, 2 i 4, art. 5, 6, 9 § 1 i 2, art. 10 § 1 i 4, art. 12
zdanie pierwsze, art. 13-15, 18-24, 28-31, 34-37, 38 § 1, art. 40, 41, 43 § 2, art.
44 § 5 i 7, art. 51, 53 § 1 i 2, art. 54 § 1, art. 55-57, 58 § 1 i 2, art. 59, 60
§ 1-3, 5 i 6, art. 61, 62, 63 § 2, art. 65, 66 § 1 i 2, art. 67, 68, 69 § 1 i 2, art.
70, 72 § 1, art. 73-77, 78 § 1, art. 79 § 1, art. 80 § 1, art. 81-83, 84 § 1, art.
86 § 3, art. 87, 89 § 1 i 3, art. 90, 91 § 1 i 3, art. 93-98, 101 § 1 pkt 4 i 5 oraz
§ 3, art. 102, 103 § 1, art. 104 § 1, art. 106, 107 § 1, 2, 4 i 5, art. 108 i 114
oraz 115 § 1, 2, 4, 8-11, 14, 15, 17 i 18, które stosuje się odpowiednio; przez określenie
„sąd” należy rozumieć również inny organ uprawniony do orzekania w sprawach o przestępstwa
skarbowe.
§ 2.
Wymieniona w art. 15 i 23 Kodeksu karnego przesłanka „dobrowolności” nie ma zastosowania
do przestępstw skarbowych.
”
;
2)
art. 4 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 4.2 orzeczenia
Przestępstwo skarbowe można popełnić umyślnie, a także nieumyślnie, jeżeli ustawa
tak stanowi.
”
;
3)
w art. 5 w zdaniu drugim wyrazy „kar dodatkowych i środków zabezpieczających na podstawie innych” zastępuje się wyrazami „innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich”;
4)
w art. 6:
a)
w § 3 wyrazy „art. 69” zastępuje się wyrazami „art. 87”,
b)
w § 4 wyrazy „art. 72” zastępuje się wyrazami „art. 92”;
5)
w art. 7:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Nie podlega karze, kto popełniwszy przestępstwo skarbowe zawiadomi o tym organ powołany
do ścigania, ujawni osoby, które z nim współdziałały w popełnieniu tego przestępstwa,
oraz złoży uszczuploną należność państwową w terminie zakreślonym przez organ powołany
do prowadzenia dochodzenia, a gdy przestępstwo nie polega na uszczupleniu takiej należności
- równowartość pieniężną przedmiotu przestępstwa, jeżeli podlega on przepadkowi. Nie
nakłada się obowiązku uiszczenia równowartości pieniężnej, jeżeli przepadek dotyczy
przedmiotu, który może ułatwić ponowne popełnienie czynu zabronionego. Zawiadomienie
powinno być złożone na piśmie lub przekazane ustnie do protokołu.
”
,
b)
w § 2 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu:
„
3)
względem sprawcy, który w celu popełnienia przestępstwa skarbowego zorganizował grupę
lub związek albo kierował ich działalnością, chyba że zawiadomienia, o którym mowa
w § 1, dokonał z wszystkimi członkami grupy lub związku.
”
;
6)
w art. 8 skreśla się wyraz „zasadniczymi”;
7)
w art. 9 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone karą pozbawienia wolności, sąd może orzec
zamiast kary pozbawienia wolności karę ograniczenia wolności, w szczególności jeżeli
orzeka równocześnie środek karny określony w art. 13 § 1 pkt 2, 3 i 6.
”
;
8)
art. 10 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 10.
§ 1.
Grzywnę wymierza się w wysokości co najmniej 200 złotych, chociażby przewidziana wielokrotność
nie osiągała tej kwoty.
§ 2.
Wymierzając karę grzywny, organ orzekający uwzględnia także dochody sprawcy, jego
warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.
”
;
9)
art. 121-15 otrzymują brzmienie:
„
Art. 121.
§ 1.
Wymierzając karę grzywny powyżej 500 złotych, można orzec zastępczą karę pozbawienia
wolności, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie w wysokości
od 10 do 150 złotych.
§ 2.
Zastępcza kara pozbawienia wolności nie może przekraczać 12 miesięcy, a jeżeli przestępstwo
skarbowe nie jest zagrożone karą pozbawienia wolności - 6 miesięcy pozbawienia wolności;
wymierza się ją w miesiącach i dniach.
§ 3.
Jeżeli egzekucja kary grzywny okaże się bezskuteczna, można zamienić grzywnę, po uprzednim
wyrażeniu zgody przez skazanego, na pracę społecznie użyteczną, określając czas jej
trwania i rodzaj. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej miesiąc, najdłużej 12
miesięcy; określa się ją w miesiącach.
§ 4.
Do wykonywania pracy społecznie użytecznej, o której mowa w § 3, stosuje się odpowiednio
art. 35 § 1 Kodeksu karnego oraz art. 53 § 2 i 3, art. 54-58, 60, 62 i 63 Kodeksu
karnego wykonawczego.
§ 5.
Jeżeli w warunkach określonych w § 3 skazany nie wyrazi zgody na podjęcie pracy społecznie
użytecznej albo mimo wyrażenia zgody jej nie wykonuje, sąd zarządza wykonanie zastępczej
kary pozbawienia wolności.
Art. 13.
§ 1.
Środkami karnymi są:
1)
dobrowolne poddanie się odpowiedzialności,
2)
przepadek przedmiotów,
3)
ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów,
4)
przepadek osiągniętych korzyści majątkowych,
5)
zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej, wykonywania określonego zawodu
lub zajmowania określonego stanowiska,
6)
podanie wyroku do publicznej wiadomości,
7)
pozbawienie praw publicznych.
§ 2.
Środkami karnymi związanymi z poddaniem sprawcy próbie są:
1)
warunkowe umorzenie postępowania karnego skarbowego,
2)
warunkowe zawieszenie wykonania kary,
3)
warunkowe zwolnienie.
Art. 14.
§ 1.
Sąd może orzec pozbawienie praw publicznych, jak również zakaz prowadzenia określonej
działalności gospodarczej, wykonywania określonego zawodu lub zajmowania określonego
stanowiska w razie skazania sprawcy na karę pozbawienia wolności.
§ 2.
Środki karne wymienione w § 1 wymierza się w latach na okres od roku do lat 10.
Art. 15.
Przepadek osiągniętych korzyści majątkowych oraz przepadek przedmiotów stanowiących
przedmiot przestępstwa skarbowego można orzec w wypadkach przewidzianych w ustawie.
”
;
10)
w art. 16 w § 1 i 2 oraz w art. 65 § 1 i 2 wyraz „rzeczy” zastępuje się wyrazem „przedmiotów”;
11)
w art. 17:
a)
w § 1 wyraz „Rzeczy” zastępuje się wyrazem „Przedmioty”,
b)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Przepadku przedmiotu stanowiącego przedmiot przestępstwa skarbowego nie orzeka się,
jeżeli jest on własnością osoby trzeciej, a sprawca uzyskał go w drodze czynu zabronionego.
”
,
c)
skreśla się § 3,
d)
§ 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Przepadku przedmiotu nie orzeka się także, jeżeli:
1)
wartość środka przewozowego (art. 16 § 2 i 3) lub przedmiotu połączonego (art. 16
§ 2) znacznie przewyższa wartość przedmiotu czynu zabronionego,
2)
orzeczenie go byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego czynu zabronionego, chyba
że chodzi o przedmiot pochodzący bezpośrednio z tego czynu.
”
;
12)
art. 18 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 18.
§ 1.
Środkami zabezpieczającymi są:
1)
umieszczenie w zakładzie zamkniętym,
2)
umieszczenie w zakładzie psychiatrycznym,
3)
umieszczenie w zakładzie karnym, w którym stosuje się środki lecznicze lub rehabilitacyjne,
4)
umieszczenie w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego,
5)
skierowanie do placówki leczniczo-rehabilitacyjnej,
6)
przepadek przedmiotów,
7)
zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej,
8)
zakaz wykonywania określonego zawodu,
9)
zakaz zajmowania określonego stanowiska.
§ 2.
Przepadek wymieniony w § 1 pkt 6 można orzec tytułem środka zabezpieczającego, jeżeli:
1)
sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności,
2)
społeczna szkodliwość czynu jest znikoma,
3)
zastosowano warunkowe umorzenie postępowania karnego skarbowego,
4)
zachodzi okoliczność wyłączająca ukaranie sprawcy czynu zabronionego,
5)
zastosowano przepis art. 10 § 4 Kodeksu karnego.
§ 3.
Zakazy wymienione w § 1 pkt 7-9 może orzec sąd tytułem środka zabezpieczającego, jeżeli
sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności i jeżeli jest to
konieczne ze względu na ochronę porządku prawnego. Wymienione zakazy orzeka się bez
określenia terminu; sąd uchyla zakaz, jeżeli ustaną przyczyny jego orzeczenia.
”
;
13)
art. 22-24 otrzymują brzmienie:
„
Art. 22.
W uzasadnionych wypadkach sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w
sposób przez siebie określony.
Art. 23.
§ 1.
Stosując nadzwyczajne złagodzenie kary, organ orzekający może:
1)
wymierzyć karę ograniczenia wolności, jeżeli czyn jest zagrożony karą pozbawienia
wolności,
2)
odstąpić od wymierzenia kary i orzec środek karny wymieniony w art. 13 § 1 pkt 2,
3 i 6,
3)
odstąpić od wymierzenia środka karnego, chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe,
4)
wymierzyć zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze niższym od przypadającego
według równoważnika ustawowego.
§ 2.
W wypadkach, o których mowa w § 1 pkt 2 i 3, przepis art. 24 § 2 stosuje się.
§ 3.
Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności państwowej,
a należność, której uszczuplenie dotyczy, została w całości uiszczona przed wydaniem
chociażby nieprawomocnego orzeczenia, nadzwyczajne złagodzenie kary polega na orzeczeniu
tylko kary grzywny w wysokości nie przekraczającej połowy górnej granicy ustawowego
zagrożenia przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo, co nie stoi na przeszkodzie
orzeczeniu innych środków przewidzianych za to przestępstwo.
Art. 24.
§ 1.
Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności państwowej,
organ orzekający może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego tylko wtedy,
gdy uszczuplona należność została w całości uiszczona przed wydaniem chociażby nieprawomocnego
orzeczenia w pierwszej instancji.
§ 2.
Przepisu art. 61 § 2 Kodeksu karnego nie stosuje się, jeżeli przepadek dotyczy przedmiotu,
którego posiadanie jest zabronione lub który może ułatwić ponowne popełnienie czynu
zabronionego.
”
;
14)
po art. 24 dodaje się art. 24a w brzmieniu:
„
Art. 24a.
Na poczet orzeczonej kary zalicza się okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie,
zaokrąglając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności
równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, dwóm dniom kary ograniczenia wolności
lub jest równoważny grzywnie w wysokości od 10 do 150 złotych.
”
;
15)
art. 25 i 26 otrzymują brzmienie:
„
Art. 25.
§ 1.
Sąd stosuje nadzwyczajne obostrzenie kary, jeżeli sprawca:
1)
popełnia umyślne przestępstwo skarbowe, a wartość przedmiotu czynu jest duża albo
jeżeli sprawca przez umyślne przestępstwo skarbowe powoduje uszczuplenie należności
państwowej dużej wartości,
2)
uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu,
3)
popełnił w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, dwa albo więcej przestępstw
skarbowych, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek
z nich i każdy z tych czynów wyczerpuje znamiona tego samego przepisu,
4)
skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności lub karę ograniczenia
wolności albo karę grzywny nie niższą niż 20 000 złotych, w ciągu 5 lat po odbyciu
kary wynoszącej co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności lub 6 miesięcy ograniczenia
wolności albo po uiszczeniu nie mniej niż 10 000 złotych grzywny popełnia umyślne
przestępstwo skarbowe tego samego rodzaju,
5)
popełnia przestępstwo skarbowe działając w zorganizowanej grupie albo w związku mającym
na celu popełnianie przestępstw skarbowych,
6)
popełnia przestępstwo skarbowe używając przemocy lub grożąc natychmiastowym jej użyciem
albo działając wspólnie z inną osobą, która używa takiej przemocy lub grozi natychmiastowym
jej użyciem,
7)
przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia nakłania
inną osobę do popełnienia przestępstwa skarbowego.
§ 2.
Przepisów § 1 pkt 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym
nastąpiło uszczuplenie należności państwowej, a należność ta została w całości uiszczona
przed zamknięciem przewodu sądowego w pierwszej instancji.
§ 3.
Przepisu § 1 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli sprawca odstąpił od udziału w zorganizowanej
grupie lub związku i ujawniając przed organem ścigania istotne okoliczności zamierzonego
przestępstwa skarbowego, zapobiegł jego popełnieniu.
§ 4.
Dużą wartością w rozumieniu ustawy jest wartość, która w chwili popełnienia czynu
zabronionego przekracza pięćsetkrotną wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia.
Art. 26.
§ 1.
Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd orzeka:
1)
karę pozbawienia wolności do roku albo karę ograniczenia wolności, jeżeli czyn jest
zagrożony tylko karą grzywny, co nie wyłącza wymierzenia także kary grzywny grożącej
za ten czyn zabroniony,
2)
karę pozbawienia wolności do lat 5 zamiast grożącej za przestępstwo skarbowe łagodniejszej
kary pozbawienia wolności, co nie wyłącza wymierzenia także kary grzywny grożącej
za ten czyn zabroniony w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonej
o połowę.
§ 2.
Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd orzeka karę pozbawienia wolności do lat
5 zamiast grożącej tylko kary grzywny, co nie wyłącza wymierzenia kary grzywny do
5 000 000 złotych, jeżeli sprawca popełnia przestępstwo skarbowe:
1)
z art. 48 § 1 lub z art. 81 § 1, a wartość przedmiotu czynu jest wielka,
2)
z art. 80 § 1, a kwota cła narażonego na uszczuplenie jest wielkiej wartości,
3)
z art. 94 § 1 i 2, a kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest wielkiej wartości.
§ 3.
W wypadku określonym w § 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 25 § 2.
§ 4.
Wielką wartością w rozumieniu ustawy jest wartość, która w chwili popełnienia czynu
zabronionego przekracza tysiąckrotną wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia.
”
;
16)
po art. 26 dodaje się art. 26a i 26b w brzmieniu:
„
Art. 26a.
§ 1.
W razie skazania sprawcy, o którym mowa w art. 25 § 1 pkt 2 i 5, sąd może orzec przepadek
osiągniętych korzyści majątkowych, pochodzących, chociażby pośrednio, z popełnienia
przestępstwa skarbowego.
§ 2.
Przepis art. 44 § 7 Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio.
Art. 26b.
Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 5 000 000 złotych grzywny, 18 miesięcy
ograniczenia wolności albo 5 lat pozbawienia wolności.
”
;
17)
art. 28 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 28.
§ 1.
Jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw skarbowych, zanim zapadł pierwszy
wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono
za nie kary zasadnicze pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności, sąd orzeka
karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa.
§ 2.
Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne
przestępstwa skarbowe do ich sumy, nie przekraczając jednak 18 miesięcy ograniczenia
wolności albo 6 lat pozbawienia wolności.
§ 3.
Wymierzając karę łączną pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania,
sąd może orzec grzywnę w wysokości do 150 000 złotych, nawet jeżeli jej nie orzeczono
za pozostające w zbiegu przestępstwa skarbowe; wymierzając karę łączną ograniczenia
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, sąd może orzec grzywnę w wysokości
do 75 000 złotych.
”
;
18)
po art. 28 dodaje się art. 28a-28c w brzmieniu:
„
Art. 28a.
§ 1.
W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary grzywny nie orzeka się kary
łącznej grzywny ani kary łącznej co do zastępczych kar pozbawienia wolności. Łączny
czas trwania zastępczych kar pozbawienia wolności zamiast kar grzywny wymierzonych
za kilka przestępstw skarbowych nie może przekroczyć lat 3.
§ 2.
W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności i grzywny
lub ograniczenia wolności i grzywny wymierza się za przestępstwa skarbowe karę łączną
tylko co do kar pozbawienia wolności i ograniczenia wolności.
Art. 28b.
§ 1.
Jeżeli sprawca, w warunkach określonych w art. 28 § 1, popełnia dwa lub więcej ciągów
przestępstw skarbowych, określonych w art. 25 § 1 pkt 3, lub ciąg przestępstw skarbowych
oraz inne przestępstwo skarbowe, organ orzekający wymierza karę łączną, stosując odpowiednio
przepisy Kodeksu karnego o zbiegu przestępstw oraz o łączeniu kar i środków karnych.
§ 2.
Jeżeli sprawca został skazany dwoma albo więcej orzeczeniami za przestępstwa skarbowe
należące do ciągu przestępstw określonego w art. 25 § 1 pkt 3, wymierzona w orzeczeniu
łącznym kara nie może przekroczyć górnych granic wymiaru określonych w art. 26 § 1
i 2.
Art. 28c.
Wydaniu orzeczenia łącznego nie stoi na przeszkodzie, że poszczególne kary wymierzone
za należące do ciągu przestępstw skarbowych lub zbiegające się przestępstwa skarbowe
zostały już w całości albo w części wykonane; kara pozbawienia wolności albo ograniczenia
wolności ulega skróceniu o okres odpowiadający stosunkowi kwoty zapłaconej do wysokości
grzywny.
”
;
19)
art. 29 i 30 otrzymują brzmienie:
„
Art. 29.
§ 1.
Warunkowego umorzenia postępowania nie stosuje się do sprawcy przestępstwa skarbowego
popełnionego w warunkach określonych w art. 25 § 1 pkt 1-3, 5-7 i art. 26 § 2.
§ 2.
Zawieszając wykonanie kary orzeczonej za przestępstwo skarbowe, w związku z którym
nastąpiło uszczuplenie należności państwowej, organ orzekający nakłada na skazanego
obowiązek zapłacenia tej należności w terminie oznaczonym w orzeczeniu karnym. Jeżeli
skazany uchyla się w okresie próby od wykonania obowiązku zapłacenia uszczuplonej
należności państwowej w oznaczonym terminie, organ orzekający zarządza wykonanie zawieszonej
kary.
§ 3.
Zawieszając wykonanie kary ograniczenia wolności sąd może orzec grzywnę w wysokości
do 75 000 złotych. W razie zarządzenia wykonania kary ograniczenia wolności, grzywna
orzeczona nie podlega wykonaniu; kara ograniczenia wolności ulega skróceniu o okres
odpowiadający stosunkowi kwoty zapłaconej do wysokości wymierzonej kary ograniczenia
wolności.
Art. 30.1 orzeczenie
§ 1.
W razie warunkowego zwolnienia skazanego na karę pozbawienia wolności za przestępstwo
skarbowe przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Jeżeli skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności popełnił
w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo skarbowe
tego samego rodzaju, sąd może go warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich kary,
jednak nie wcześniej niż po 6 miesiącach.
”
;
20)
po art. 30 dodaje się art. 30a w brzmieniu:
„
Art. 30a.
Po upływie połowy okresu, na który orzeczono środki karne wymienione w art. 13 § 1
pkt 5 i 7, nie wcześniej jednak niż po roku, sąd może uznać je za wykonane, jeżeli
skazany przestrzegał porządku prawnego.
”
;
21)
w art. 31:
a)
w § 1 skreśla się wyraz „wymiaru”,
b)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
W wypadku przewidzianym w § 1 czas popełnienia przestępstwa skarbowego ustala się
z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej należności. Jeżeli sprawca przestępstwa
skarbowego dopuścił się narażenia Skarbu Państwa na uszczuplenie cła, czas jego popełnienia
ustala się z dniem, w którym powstał dług celny.
”
;
22)
po art. 31 dodaje się art. 31a w brzmieniu:
„
Art. 31a.
§ 1.
Do przedawnienia wykonania środków karnych wymienionych w art. 13 § 1 pkt 2-7 stosuje
się odpowiednio art. 103 § 1 pkt 3 Kodeksu karnego.
§ 2.
Do zatarcia skazania w odniesieniu do środków karnych wymienionych w art. 13 § 1 pkt
2-7 stosuje się odpowiednio art. 107 § 6 Kodeksu karnego.
”
;
23)
w art. 35 wyrazy „społecznie niebezpieczny” zastępuje się wyrazami „społecznie szkodliwy”;
24)
art. 36 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 36.
§ 1.
Do wykroczeń skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej Kodeksu karnego,
z wyjątkiem art. 1-3, 4 § 1, 2 i 4, art. 5, 6, 9 § 1 i 2, art. 10 § 1, art. 12 zdanie
pierwsze, art. 13 § 1, art. 14 § 1, art. 15 § 1, art. 18, 19 § 1, art. 20, 21 § 1
i 2, art. 22 § 1, art. 28 § 1, art. 29-31, 44 § 7, art. 53 § 1 i 2, art. 54 § 1, art.
55, 56, 58 § 2, art. 104 § 1, art. 106 i 108 oraz 115 § 1, 2 i 9-11, które stosuje
się odpowiednio, z tym że przez określenie „sąd” należy rozumieć również organ uprawniony
do orzekania w sprawach o wykroczenia skarbowe, a przez określenie „grzywna” - karę
pieniężną. Ponadto stosuje się odpowiednio art. 3, 5, 6 § 1, art. 7, 10 § 2, art.
11, 12, 20, 21 i 28a § 2 niniejszej ustawy.
§ 2.
Wymieniona w art. 15 § 1 Kodeksu karnego przesłanka „dobrowolności” nie ma zastosowania
do wykroczeń skarbowych.
”
;
25)
art. 38 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 38.
Wykroczenie skarbowe można popełnić umyślnie, a także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak
stanowi.
”
;
26)
art. 41-46 otrzymują brzmienie:
„
Art. 41.
§ 1.
Karą za wykroczenie skarbowe jest kara pieniężna. Wymierza się ją w wysokości od 10
do 10 000 złotych.
§ 2.
Środkami karnymi są:
1)
dobrowolne poddanie się odpowiedzialności,
2)
przepadek przedmiotów,
3)
ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotu.
§ 3.
Tytułem środka zabezpieczającego można orzec przepadek przedmiotu; przepisy art. 18
§ 2 pkt 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio.;
Art. 42.
§ 1.
Wymierzając karę pieniężną powyżej 100 złotych można orzec zastępczą karę pozbawienia
wolności, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny karze pieniężnej
w wysokości od 10 do 150 złotych. Nie można wymierzyć zastępczej kary pozbawienia
wolności, jeżeli warunki osobiste ukaranego uniemożliwiają jej odbycie.
§ 2.
Zastępcza kara pozbawienia wolności nie może przekroczyć 30 dni. Łączny czas trwania
kar zastępczych nie może przekroczyć 3 miesięcy; wymierza się ją w dniach i miesiącach.
§ 3.
Jeżeli egzekucja kary pieniężnej okaże się bezskuteczna, można zamienić karę pieniężną,
po uprzednim wyrażeniu zgody przez ukaranego, na pracę społecznie użyteczną, określając
czas jej trwania i rodzaj. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej 7 dni, najdłużej
2 miesiące; określa się ją w dniach i miesiącach.
§ 4.
Przepisy art. 121 § 4 i 5 stosuje się odpowiednio.
Art. 43.
§ 1.
Przepadek przedmiotów obejmuje narzędzia lub inne przedmioty stanowiące rzeczy ruchome,
które służyły lub były przeznaczone do popełnienia wykroczenia skarbowego, oraz przedmioty
pochodzące bezpośrednio z tego wykroczenia, a także inne, jeżeli przepis ustawy tak
stanowi.
§ 2.
Przepisy art. 16 § 2, art. 17, 19 i 20 stosuje się odpowiednio.
Art. 44.
W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można poprzestać na orzeczeniu
przepadku przedmiotów, jeżeli zachodzą warunki jego orzeczenia i jeżeli zostaną w
ten sposób osiągnięte cele kary.
Art. 45.
§ 1.
Karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął
rok. Przepisy art. 101 § 3 Kodeksu karnego oraz art. 31 niniejszej ustawy stosuje
się odpowiednio.
§ 2.
Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność
wykroczenia skarbowego ustaje z upływem 2 lat od jego popełnienia. W razie uchylenia
prawomocnego rozstrzygnięcia przedawnienie biegnie od daty jego wydania.
§ 3.
Orzeczona kara lub środek karny wymieniony w art. 41 § 2 pkt 2 i 3 nie podlega wykonaniu,
jeżeli od uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata.
Art. 46.
§ 1.
Orzeczenie kary lub środka karnego wymienionego w art. 41 § 2 pkt 2 i 3 uważa się
za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania lub darowania albo przedawnienia ich wykonania.
§ 2.
Jeżeli ukarany po rozpoczęciu okresu przewidzianego w § 1, lecz przed jego upływem,
ponownie popełnił wykroczenie skarbowe, za które wymierzono mu karę lub środek karny,
dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich orzeczeń o ukaraniu.
”
;
27)
art. 48 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 48.
§ 1.
Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom transferuje za granicę
wartości dewizowe, podlega karze grzywny do 500 000 złotych.
§ 2.
Jeżeli wartość przedmiotu transferu nie przekracza 2500 złotych, sprawca podlega karze
pieniężnej.
”
;
28)
określone kwotowo górne granice grzywien w art. 47 w § 1, w art. 49, w art. 50, w
art. 51 w § 1, w art. 52 w § 1, w art. 53, w art. 54, w art. 55 w § 1, w art. 57,
w art. 58 w § 1, w art. 59 w § 1 i 2, w art. 60 w § 1, w art. 61, w art. 62, w art.
86, w art. 861, w art. 94 w § 1 i 2, w art. 95 w § 1, w art. 99 w § 1, w art. 100, w art. 101, w
art. 103 w § 1, w art. 106, w art. 109 w § 1, w art. 113 w § 1, w art. 114, w art.
119 w § 1 i w art. 121 ustala się w dziesięciokrotnej wysokości;
29)
w art. 51 w § 2, w art. 55 w § 2, w art. 58 w § 2, w art. 59 w § 3, w art. 82 w §
3, w art. 83 w § 3, w art. 84 w § 2, w art. 85 w § 2, w art. 911 w § 3, w art. 94 w § 3, w art. 95 w § 3, w art. 99 w § 3, w art. 107 w § 3 i w art.
113 w § 3 kwotę „500 złotych” zastępuje się kwotą „2500 złotych”;
30)
w art. 80:
a)
skreśla się § 11,
b)
w § 3 po wyrazach „w § 1” skreśla się wyrazy „lub w § 11”,
c)
§ 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Jeżeli cło narażone na uszczuplenie nie przekracza 2500 zł, sprawca podlega karze
pieniężnej.
”
;
31)
w art. 81:
a)
skreśla się § 11,
b)
w § 3 po wyrazach „w § 1” skreśla się wyrazy „lub w § 11”,
c)
§ 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Jeżeli wartość towaru nie przekracza 2500 złotych, sprawca podlega karze pieniężnej.
”
;
32)
po art. 85 dodaje się art. 85a w brzmieniu:
„
Art. 85a.
§ 1.
Kto przez wprowadzenie w błąd organu celnego naraża Skarb Państwa na bezpodstawny
zwrot cła lub umorzenie należnego cła, podlega karze grzywny do 500 000 złotych albo
karze pozbawienia wolności do lat 3 albo obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli kwota bezpodstawnie żądana lub umorzona nie przekracza 2500 złotych, sprawca
podlega karze pieniężnej.
”
;
33)
w art. 87 wyrazy „art. 80-86” zastępuje się wyrazami „art. 80-861”;
34)
w art. 88:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
W wypadkach określonych w art. 80 § 1, art. 81 § 1, art. 82 § 1 orzeka się przepadek
przedmiotów wymienionych w art. 16 § 1 oraz można orzec przepadek przedmiotów wymienionych
w art. 16 § 2 i 3.
”
,
b)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
W wypadkach określonych w art. 80 § 4, art. 81 § 4 i art. 82 § 3 można orzec przepadek
przedmiotów wymienionych w art. 16 § 1 i 2.
”
;
35)
w art. 92:
a)
§ 1 otrzymuje sankcję:
„
podlega karze grzywny do 500 000 złotych albo karze pozbawienia wolności do lat 3,
albo obu tym karom łącznie.
”
,
b)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Jeżeli podatek narażony na uszczuplenie nie przekracza 25000 złotych, sprawca podlega
karze grzywny do 100 000 złotych.
”
,
c)
§ 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„
§ 4.
Jeżeli podatek narażony na uszczuplenie nie przekracza 2500 złotych, sprawca podlega
karze pieniężnej.
§ 5.
W wypadku niezgłoszenia do opodatkowania działalności gospodarczej można orzec przepadek
przedmiotów wymienionych w art. 16 § 1.
”
;
36)
w art. 93:
a)
§ 1 otrzymuje sankcję:
„
podlega karze grzywny do 250 000 złotych.
”
,
b)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest uszczuplenie podatku przekraczające
25 000 złotych lub uniemożliwienie ściągnięcia takiej należności, sprawca podlega
karze grzywny do 500 000 złotych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu
tym karom łącznie.
”
,
c)
w § 4 wyraz „rzeczy” zastępuje się wyrazem „przedmiotów”;
37)
w art. 97:
a)
§ 1 otrzymuje sankcję:
„
podlega karze grzywny do 50 000 złotych.
”
,
b)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Jeżeli uszczuplona kwota podatku nie przekracza 20 000 złotych, sprawca podlega karze
grzywny do 25 000 złotych.
”
,
c)
§ 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Jeżeli uszczuplona kwota podatku nie przekracza 2 500 złotych, sprawca podlega karze
pieniężnej.
”
,
d)
skreśla się § 5;
38)
w art. 98:
a)
§ 1 otrzymuje sankcję:
„
podlega karze grzywny do 250 000 złotych albo karze pozbawienia wolności do lat 2,
albo obu tym karom łącznie.
”
,
b)
§ 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Jeżeli nie wpłacona kwota podatku nie przekracza 20 000 złotych, sprawca podlega karze
grzywny do 100 000 złotych.
”
,
c)
§ 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Jeżeli nie wpłacona kwota podatku nie przekracza 2 500 złotych, sprawca podlega karze
pieniężnej.
”
,
d)
skreśla się § 5;
39)
w art. 100, w art. 103 i w art. 110 w § 1 wyrazy „ustawy o zobowiązaniach podatkowych” zastępuje się wyrazami „ustawy - Ordynacja podatkowa”;
40)
po art. 101 dodaje się art. 101a w brzmieniu:
„
Art. 101a.
§ 1.
Kto przez wprowadzenie w błąd uprawnionego organu naraża Skarb Państwa na bezpodstawny
zwrot podatku, podlega karze grzywny do 500 000 złotych albo karze pozbawienia wolności
do lat 3 albo obu tym karom łącznie.
§ 2.
Jeżeli kwota bezpodstawnie żądana nie przekracza 2 500 złotych, sprawca podlega karze
pieniężnej.
”
;
41)
w art. 102 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Kto wbrew przepisom ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym lub
ustawy - Ordynacja podatkowa nie wystawia faktury albo rachunku za wykonane świadczenie,
odmawia wydania faktury albo rachunku lub nie przechowuje kopii wystawionych faktur
albo rachunków, podlega karze grzywny do 25 000 złotych.
”
;
42)
w art. 104a § 1 otrzymuje sankcję:
„
podlega karze grzywny do 25 000 złotych.
”
;
43)
w art. 105 § 1 otrzymuje sankcję:
„
podlega karze grzywny do 25 000 złotych.
”
;
44)
w art. 108:
a)
§ 1 otrzymuje sankcję:
„
podlega karze grzywny do 50 000 złotych.
”
,
b)
skreśla się § 3,
c)
§ 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Jeżeli skasowane znaki opłaty skarbowej opiewały na kwotę nie przekraczającą 2 500
złotych, sprawca podlega karze pieniężnej.
”
,
d)
w § 5 wyrazy „1-4” zastępuje się wyrazami „1, 2 i 4”;
45)
w art. 113 w § 1 wyrazy „ustawy o zobowiązaniach podatkowych bądź przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego
w sprawach zobowiązań podatkowych” zastępuje się wyrazami „ustawy - Ordynacja podatkowa”;
46)
w art. 115 wyrazy „ustawy o zobowiązaniach podatkowych oraz przepisy o postępowaniu w sprawach zobowiązań
podatkowych” zastępuje się wyrazami „ustawy - Ordynacja podatkowa”;
47)
w art. 116:
a)
w § 1 wyraz „gminy” zastępuje się wyrazami „jednostki samorządu terytorialnego”,
b)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Księga jest to:
1)
księga rachunkowa,
2)
księga przychodów i rozchodów,
3)
ewidencja,
4)
rejestr,
5)
inne podobne urządzenie ewidencyjne, do którego prowadzenia zobowiązuje przepis prawa.
”
;
48)
art. 1211 otrzymuje sankcję: „podlega karze grzywny do 25 000 złotych.”;
49)
art. 122 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 122.
W sprawach o przestępstwa skarbowe zagrożone karą ograniczenia wolności lub karą pozbawienia
wolności orzekają sądy powszechne, a w stosunku do osób wymienionych w art. 12 pkt
1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks
postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 556 i Nr 160, poz. 1083) - sądy wojskowe.
”
;
50)
w art. 123:
a)
w § 1 wyraz „zasadniczą” skreśla się,
b)
w § 2 wyrazy „art. 99-103 Kodeksu karnego” zastępuje się wyrazami „art. 94-98 Kodeksu karnego i w art. 18 § 2 pkt 1 oraz w § 3 niniejszej ustawy,
c)
dodaje się § 3 w brzmieniu:
„
§ 3.
Sprawy o wykroczenia skarbowe określone w § 1 należą jednak do właściwości sądu, jeżeli
zachodzi wątpliwość co do poczytalności obwinionego albo jeżeli zachodzi potrzeba
zastosowania środka zabezpieczającego określonego w art. 18 § 2 pkt 1.
”
;
51)
art. 126 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 126.
§ 1.
W postępowaniu przed finansowymi organami orzekającymi lub organami dochodzenia w
sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe stosuje się odpowiednio art. 2, 4-10,
16, 17 § 1 pkt 1-8 i 11 oraz § 3, art. 19, 22, 213, 214 § 3-6 i § 8 oraz art. 578-584
Kodeksu postępowania karnego. Przez określenie „sąd” lub „prokurator” należy rozumieć
również finansowy organ orzekający lub organ dochodzenia, przed którym toczy się sprawa.
§ 2.
W sprawach o przestępstwa skarbowe stosuje się odpowiednio art. 21 i 585-589 Kodeksu
postępowania karnego.
”
;
52)
w art. 129 w pkt 1 wyrazy „art. 48, 56, 63 § 1 i 2 oraz w art. 80-87” zastępuje się wyrazami „art. 48, 63 § 1 i 2, art. 80-87 oraz art. 911”, a wyrazy „Ministra Handlu Zagranicznego” zastępuje się wyrazami „Ministra Finansów”;
53)
w art. 131 wyrazy „Minister Handlu Zagranicznego” zastępuje się wyrazami „Minister Finansów”;
54)
art. 133 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 133.
§ 1.
W zakresie właściwości miejscowej stosuje się odpowiednio przepisy art. 31, 32 § 1
i 2, art. 33 § 1 i art. 34 Kodeksu postępowania karnego.
§ 2.
Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej na podstawie przepisów określonych
w § 1 albo jeżeli ważne względy za tym przemawiają, Minister Finansów wyznacza finansowy
organ orzekający, który ma sprawę rozpoznać. Powyższe uprawnienia minister może przekazać
finansowym organom orzekającym drugiej instancji.
”
;
55)
art. 135 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 135.
§ 1.
Pracownik finansowego organu orzekającego lub organu dochodzenia jest z mocy prawa
wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli:
1)
sprawa dotyczy tego pracownika bezpośrednio,
2)
jest małżonkiem strony albo jej obrońcy, pełnomocnika lub przedstawiciela ustawowego,
albo pozostaje we wspólnym pożyciu z jedną z tych osób,
3)
jest krewnym lub powinowatym w linii prostej, a w linii bocznej aż do stopnia pomiędzy
dziećmi rodzeństwa osób wymienionych w pkt 2, albo jest związany z jedną z tych osób
węzłem przysposobienia, opieki lub kurateli,
4)
był świadkiem czynu, o który sprawa się toczy albo w tej samej sprawie był przesłuchany
w charakterze świadka lub występował jako biegły,
5)
brał udział w sprawie jako obrońca, pełnomocnik lub przedstawiciel ustawowy strony,
6)
brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia lub wydał zaskarżone
zarządzenie,
7)
brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone,
8)
brał udział w wydaniu postanowienia o warunkowym umorzeniu postępowania.
§ 2.
Powody wyłączenia trwają mimo ustania uzasadniającego je małżeństwa, wspólnego pożycia,
przysposobienia, opieki lub kurateli.
”
;
56)
w art. 138 § 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
§ 2.
Do oskarżonego i jego obrońcy stosuje się art. 73-77, art. 79 § 1, 2 i 4, art. 82,
83, 85, 86 i 175 Kodeksu postępowania karnego i odpowiednio art. 72 i 84 tego kodeksu.
W postępowaniu przygotowawczym dotyczącym przestępstwa skarbowego należącego do właściwości
sądów stosuje się ponadto art. 78 i 81 Kodeksu postępowania karnego.
§ 3.
Jeżeli w sprawie o przestępstwo skarbowe należące do właściwości finansowych organów
orzekających lub organów dochodzenia albo w sprawie o wykroczenia skarbowe zachodzi
konieczność wyznaczenia obrońcy z urzędu z przyczyn wskazanych w art. 79 § 1 i 2 Kodeksu
postępowania karnego, finansowy organ orzekający pierwszej instancji lub finansowy
organ dochodzenia zwraca się w tej sprawie do prezesa miejscowo właściwego sądu rejonowego
o wyznaczenie obrońcy.
”
;
57)
w art. 139:
a)
w § 1 po wyrazie „prawna” skreśla się przecinek, a wyrazy „zrzeszenie lub organizacja” zastępuje się wyrazami „lub jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej”,
b)
w § 3 wyrazy „art. 62 i 66” zastępuje się wyrazami „art. 72 i 75”,
c)
w § 4 wyrazy „artykuły 165-167” zastępuje się wyrazami „przepisy art. 182, 183 i 185”;
58)
w art. 145 wyrazy „art. 92” zastępuje się wyrazami „art. 105”;
59)
w art. 146 wyrazy „art. 104” zastępuje się wyrazami „art. 119”, a wyrazy „103, 105 i 106” zastępuje się wyrazami „118, 120 i 121”;
60)
w art. 147:
a)
w § 1 wyrazy „art. 107-112” zastępuje się wyrazami „art. 122-127”,
b)
w § 3 wyrazy „art. 111 § 1” zastępuje się wyrazami „art. 126 § 1”;
61)
art. 148 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 148.
Do doręczeń stosuje się odpowiednio art. 128-134, 136-138, 139 § 1 i 3, art. 140 i
142 Kodeksu postępowania karnego oraz przepisy wydane na podstawie art. 141 tego kodeksu.
”
;
62)
w art. 149:
a)
w § 1 wyrazy „art. 129 § 1 pkt 1-7 i § 2, art. 131, 133 § 1, art. 134, 136 i 137” zastępuje się wyrazami „art. 143 § 1 pkt 1-9 i § 2, art. 145, 147 § 1, § 2 pkt 1, § 3 i 4, art. 148, 150 i
151”, a wyrazy „art. 133 § 2” zastępuje się wyrazami „art. 147 § 5”,
b)
w § 2 wyrazy „Artykuł 130 § 3” zastępuje się wyrazami „Przepis art. 144 § 3”;
63)
w art. 150 w § 2 wyrazy „Artykuł 143 § 1 i 2” zastępuje się wyrazami „Przepis art. 157”;
64)
w art. 151 w § 2 wyrazy „art. 146-151” zastępuje się wyrazami „art. 161-166”;
65)
art. 152 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 152.
§ 1.
Do dowodów stosuje się art. 167-174, 176-180 § 1-3 i § 5, art. 181 § 2, art. 182-185,
190, 191, 192 § 2, 3 i 4, art. 193-195, 198-208, 211, 212 i art. 215-236 Kodeksu postępowania
karnego ze zmianami wynikającymi z przepisów niniejszego rozdziału. Określone w tych
przepisach uprawnienia i obowiązki procesowe Policji dotyczą także innych organów
dochodzenia.
§ 2.
Finansowy organ dochodzenia może wystąpić z wnioskiem do prokuratora o przedsięwzięcie
czynności, o których mowa w art. 237 § 1 i 2 Kodeksu postępowania karnego. Przepisy
art. 237 § 3 pkt 14 i 15, § 4-7 i art. 238-242 Kodeksu postępowania karnego stosuje
się odpowiednio.
”
;
66)
po art. 152 dodaje się art. 152a w brzmieniu:
„
Art. 152a.
Organ dochodzenia lub finansowy organ orzekający, przed którym toczy się postępowanie,
zarządza w stosunku do oskarżonego przeprowadzenie wywiadu środowiskowego przez zawodowego
kuratora sądowego, gdy zachodzi wątpliwość co do poczytalności oskarżonego. Przepisy
art. 214 § 3-8 i art. 216 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
”
;
67)
w art. 153:
a)
w § 1 wyrazy „art. 162 § 3” zastępuje się wyrazami „art. 179 § 3”,
b)
w § 2 wyrazy „art. 163” zastępuje się wyrazami „art. 180”,
c)
w § 3 wyrazy „art. 164 § 2” zastępuje się wyrazami „art. 181 § 2”;
68)
w art. 154 wyrazy „art. 167” zastępuje się wyrazami „art. 185”;
69)
w art. 155 wyrazy „174 § 3” zastępuje się wyrazami „192 § 2”;
70)
w art. 156 wyrazy „art. 160, 162, 163, 172, 173 § 1 i art. 179” zastępuje się wyrazami „art. 177, 179, 180, 190, 191 i 196”;
71)
w art. 157:
a)
w § 1 wyrazy „art. 189, 191, 197 § 3 i w art. 198 § 1” zastępuje się wyrazami „art. 217 § 1 i 3, art. 218 § 1 i art. 220”, a wyrazy „art. 198 § 1” zastępuje się wyrazami „art. 218 § 1”,
b)
w § 2 wyrazy „art. 200” zastępuje się wyrazami „art. 231 § 1”,
c)
w § 3 w zdaniu drugim wyrazy „Handlu Zagranicznego w porozumieniu z Ministrem” skreśla się,
d)
w § 4 wyrazy „art. 201” zastępuje się wyrazami „art. 232”;
72)
w art. 158 wyrazy „art. 205-208” zastępuje się wyrazami „art. 243-248”, a dwukrotnie użyte wyrazy „Milicji Obywatelskiej” zastępuje się wyrazem „Policji”;
73)
w art. 159:
a)
w § 1 wyrazy „art. 209-216, 217 § 1 i 2 i art. 218-238” zastępuje się wyrazami „odpowiednio art. 249-257, 258 § 1, 2 i 4 oraz art. 259-280”,
b)
w § 2 wyrazy „art. 239-241” zastępuje się wyrazami „art. 281-284”;
74)
w art. 160:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Na świadka, biegłego, tłumacza lub specjalistę, który bez podania usprawiedliwienia
nie stawił się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie albo bez zezwolenia tego
organu wydalił się z miejsca czynności przed jej zakończeniem lub odmówił złożenia
zeznań albo wykonania obowiązków biegłego, tłumacza lub specjalisty, można nałożyć
karę porządkową do 2 500 złotych.
”
,
b)
w § 5 wyrazy „osoby odpowiedzialnej” zastępuje się wyrazem „odpowiedzialnego”, a wyraz „nią” zastępuje się wyrazem „niego”,
c)
w § 6 wyrazy „Artykuł 245 § 2” zastępuje się wyrazami „Przepis art. 288 § 2”,
d)
skreśla się § 7;
75)
art. 161 i 162 otrzymują brzmienie:
„
Art. 161.
W wypadkach określonych w art. 160 § 1 organ dochodzenia, a w postępowaniu przed organem
orzekającym - ten organ, może ponadto zarządzić przymusowe doprowadzenie przez Policję
świadka, biegłego, tłumacza, specjalisty lub odpowiedzialnego posiłkowo. Przepis art.
285 § 2 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
Art. 162.
W postępowaniu przygotowawczym dotyczącym sprawy należącej do właściwości sądów, jeżeli
kary określone w art. 160 § 1 i 2 okazały się nieskuteczne albo gdy inne ważne względy
za tym przemawiają, kierownik organu prowadzącego dochodzenie może zwrócić się do
prokuratora z wnioskiem o zastosowanie kar porządkowych określonych w art. 285 § 1,
art. 288 i 289 § 1 Kodeksu postępowania karnego, a do sądu rejonowego, w okręgu którego
prowadzi się postępowanie o zastosowanie kary porządkowej przewidzianej w art. 287
§ 2 tego kodeksu. W razie uwzględnienia wniosku stosuje się odpowiednio również art.
286, 287 § 3 i 4, art. 289 § 2 i art. 290 § 2 i 3 Kodeksu postępowania karnego.
”
;
76)
w art. 163:
a)
w § 2 wyrazy „osoby odpowiedzialnej” zastępuje się wyrazem „odpowiedzialnego”,
b)
w § 3 wyrazy „grożących kar konfiskaty mienia, przepadku rzeczy lub jej” zastępuje się wyrazami „grożącego przepadku osiągniętych korzyści majątkowych, przepadku przedmiotów lub ich”;
77)
art. 164 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 164.
§ 1.
Zabezpieczenie grożącej kary grzywny, kary pieniężnej, równowartości pieniężnej przedmiotów
przestępstwa lub wykroczenia skarbowego, kosztów postępowania oraz uszczuplonych należności
państwowych następuje w sposób określony w art. 164 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r.
Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr
43, poz. 189 i Nr 146, poz. 680 oraz z 1997 r. Nr 137, poz. 926, Nr 141, poz. 943
i 944).
§ 2.
Do zabezpieczenia grożącego przepadku osiągniętych korzyści majątkowych lub przepadku
przedmiotów stosuje się odpowiednio art. 292 § 2 Kodeksu postępowania karnego.
”
;
78)
art. 166 i 167 otrzymują brzmienie:
„
Art. 166.
§ 1.
W postępowaniu przygotowawczym w sprawie o przestępstwo skarbowe popełnione w okolicznościach
określonych w art. 25 § 1 pkt 1 lub art. 26 § 2 kierownik organu dochodzenia może,
niezależnie od uprawnień określonych w art. 165, zwrócić się do prokuratora o wydanie
postanowienia o zabezpieczeniu majątkowych kar i środków karnych oraz uszczuplonych
należności państwowych. Postanowienie takie prokurator może wydać również z urzędu.
§ 2.
W wypadkach określonych w § 1 stosuje się odpowiednio art. 25 Kodeksu karnego wykonawczego.
Art. 167.
W postanowieniu o zabezpieczeniu określa się zakres i sposób tego zabezpieczenia.
Na postanowienie o zabezpieczeniu przysługuje zażalenie. Zażalenie na postanowienie
organu finansowego lub prokuratora rozstrzyga sąd właściwy do rozpoznania sprawy.
”
;
79)
w art. 168 wyraz „konfiskata” zastępuje się wyrazami „przepadek osiągniętych korzyści majątkowych”;
80)
w art. 169 w § 2 wyrazy „Artykuły 189-203 i 253 § 3 i 4” zastępuje się wyrazami „Przepisy art. 217-236 i 295 § 3 i 4”;
81)
w art. 171 w § 1 i 2 wyrazy „Milicję Obywatelską” zastępuje się wyrazem „Policję”;
82)
w art. 172 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
83)
art. 173 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 173.
W postępowaniu przygotowawczym stosuje się odpowiednio art. 298 § 2, art. 299-303,
305 § 3 i 4, art. 308, 312-315, 318, 324, 326 i 327 Kodeksu postępowania karnego,
a w postępowaniu należącym do właściwości sądów również art. 316, 317, 321, 322, 329,
331-333, 334 § 1 i art. 336 tego kodeksu, ze zmianami wynikającymi z przepisów niniejszego
rozdziału. Określone w tych przepisach uprawnienia i obowiązki dotyczą również innych
organów prowadzących dochodzenie w sprawach karnych skarbowych.
”
;
84)
w art. 174:
a)
w § 2 w pkt 1 wyrazy „art. 48, 56, 63 § 1 i 2 oraz w art. 80-87” zastępuje się wyrazami „art. 48, 63 § 1 i 2, art. 80-87 oraz w art. 911”,
b)
w § 4 na końcu dodaje się zdanie drugie w brzmieniu: „Przepis ten stosuje się odpowiednio do inspekcji celnej.”,
c)
w § 5 po wyrazie „Finansów” skreśla się przecinek i wyrazy „a w sprawach należących do właściwości organów administracji celnej - Minister Handlu
Zagranicznego.”;
85)
w art. 175 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Dochodzenie mogą prowadzić również organy:
1)
Policji - w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe ujawnione przez Policję,
2)
Żandarmerii Wojskowej - w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe popełnione
przez osoby wymienione w art. 12 pkt 1 lit. a) i c) ustawy - Przepisy wprowadzające
Kodeks postępowania karnego,
3)
Straży Granicznej - w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe wymienione w
art. 174 § 2 pkt 1, ujawnione przez te organy.
”
;
86)
w art. 179:
a)
w § 2 skreśla się zdanie drugie,
b)
w § 3 wyrazy „art. 564 § 1 Kodeksu postępowania karnego” zastępuje się wyrazami „art. 12 pkt 1 lit. a) i c) ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego”;
87)
w art. 181 wyrazy „do lat 2” zastępuje się wyrazami „do lat 3”;
88)
w art. 182:
a)
skreśla się oznaczenie § 1, a wyrazy „Art. 272 § 2” zastępuje się wyrazami „Przepis art. 316 § 2”,
b)
skreśla się § 2;
89)
w art. 185:
a)
w § 1 wyrazy „do lat 2” zastępuje się wyrazami „do lat 3”,
b)
w § 3 w pkt 2 wyrazy „karą dodatkową przepadku” zastępuje się wyrazami „przepadkiem przedmiotów”;
90)
skreśla się art. 191;
91)
art. 192 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 192.
§ 1.
W sprawie o przestępstwo skarbowe, nie należące do właściwości sądów, a w innej sprawie
o przestępstwo skarbowe, której prokurator nie przejął do swego prowadzenia, postanowienie
o warunkowym umorzeniu postępowania wydaje kierownik finansowego organu orzekającego
pierwszej instancji z urzędu lub na wniosek organu dochodzeniowego.
§ 2.
Jeżeli przestępstwo skarbowe polega na uszczupleniu należności państwowej i należność
ta nie została zapłacona, postanowienie powinno określać termin jej zapłaty.
§ 3.
Na postanowienie o warunkowym umorzeniu prokuratorowi i oskarżonemu przysługuje zażalenie
do sądu. W razie orzeczenia przepadku przedmiotów zażalenie przysługuje również interwenientowi.
§ 4.
Postanowienie o podjęciu postępowania warunkowo umorzonego wydaje finansowy organ
orzekający drugiej instancji.
§ 5.
Przed podjęciem postępowania organ określony w § 4 może przedsięwziąć lub zlecić finansowemu
organowi dochodzenia dokonanie niezbędnych czynności dowodowych w celu sprawdzenia
okoliczności uzasadniających wydanie postanowienia o podjęciu postępowania.
”
;
92)
w art. 193 skreśla się wyrazy „prokuratora lub”, a wyrazy „art. 484 § 1 i art. 485” zastępuje się wyrazami „art. 549 i 550”;
93)
w art. 194 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Przepis art. 192 § 5 stosuje się odpowiednio.
”
;
94)
w art. 195 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Jeżeli postanowienie o umorzeniu było wydane lub zatwierdzone przez prokuratora, stosuje
się art. 328 Kodeksu postępowania karnego.
”
;
95)
w części II w dziale II - Postępowanie karne skarbowe, tytuł rozdziału 9 otrzymuje
brzmienie:
„
Rozdział 9
Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności”;
96)
art. 196 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 196.
§ 1.
W postępowaniu przygotowawczym, a w postępowaniu przed finansowym organem orzekającym
przed wydaniem orzeczenia karnego, oskarżony może złożyć na piśmie lub do protokołu
wniosek o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. Składając taki
wniosek, oskarżony obowiązany jest uiścić jednocześnie kwotę odpowiadającą co najmniej
najniższej grzywnie (karze pieniężnej) grożącej za dany czyn, a jeżeli czyn jest zagrożony
przepadkiem przedmiotów - wyrazić zgodę na ich przepadek lub uiścić równowartość pieniężną
tych przedmiotów.
§ 2.
Jeżeli stosownie do przepisów niniejszej ustawy orzeczenie przepadku przedmiotów nie
jest obowiązkowe, oskarżony może ograniczyć wyrażenie zgody na przepadek lub uiścić
równowartość pieniężną tylko niektórych przedmiotów zagrożonych tym przepadkiem albo
złożyć wniosek o całkowite zaniechanie przepadku lub uiszczenia równowartości pieniężnej;
przepisu tego nie stosuje się, jeżeli przepadek dotyczy przedmiotu, który może ułatwić
ponowne popełnienie czynu zabronionego.
§ 3.
Nie jest dopuszczalne dobrowolne poddanie się odpowiedzialności w sprawach o przestępstwa
skarbowe zagrożone karą pozbawienia wolności albo karą ograniczenia wolności, jak
również gdy zgłoszono interwencję co do przedmiotów zagrożonych przepadkiem.
§ 4.
Oskarżony może cofnąć wniosek o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie wcześniej
niż po upływie 4 miesięcy od jego złożenia. Niedopuszczalne jest cofnięcie takiego
wniosku po doręczeniu postanowienia zezwalającego na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.
”
;
97)
w art. 197:
a)
w § 1 dwukrotnie użyty wyraz „karze” zastępuje się wyrazem „odpowiedzialności”,
b)
w § 2 wyraz „rzeczy” zastępuje się wyrazem „przedmiotów”,
c)
w § 3 wyrazy „Minister Handlu Zagranicznego” zastępuje się wyrazami „Minister Finansów”, a wyraz „karze” zastępuje się wyrazem „odpowiedzialności”;
98)
w art. 198:
a)
w § 1 wyraz „karze” zastępuje się wyrazem „odpowiedzialności”, a dwukrotnie użyty wyraz „rzeczy” zastępuje się wyrazem „przedmiotów”,
b)
w § 2 wyraz „karze” zastępuje się wyrazem „odpowiedzialności”,
c)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Prawomocne postanowienie zezwalające na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności
powoduje te same skutki co prawomocne rozstrzygnięcie kończące postępowanie w sprawie;
postanowienie to nie podlega wpisowi do rejestru karnego.
”
,
d)
dodaje się § 4 w brzmieniu:
„
§ 4.
Uiszczenie grzywny za przestępstwo skarbowe w drodze dobrowolnego poddania się odpowiedzialności
nie stanowi przesłanki powrotu do przestępstwa skarbowego określonego w art. 25 §
1 pkt 4.
”
;
99)
w art. 199 wyraz „karze” zastępuje się wyrazem „odpowiedzialności”, a wyraz „kar” zastępuje się wyrazami „majątkowych kar i środków karnych”;
100)
w art. 201 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Orzeczenie skazujące powinno ponadto zawierać dokładne ustalenie czynu przypisanego
oskarżonemu oraz rodzaj i wysokość wymierzonej kary, środków karnych i kary zastępczej.
”
;
101)
w art. 204 na końcu zdania drugiego skreśla się kropkę i dodaje wyrazy „i innych środków przewidzianych w ustawie.”;
102)
w art. 208 w § 2 po wyrazie „skarbowe” dodaje się wyrazy „lub wykroczenie skarbowe”;
103)
w art. 211 w pkt 1 wyrazy „kary surowszej od wymierzonej” zastępuje się wyrazami „surowszej kary lub surowszego środka karnego niż wymierzone”;
104)
w art. 212 wyrazy „istnieją względy przemawiające” zastępuje się wyrazami „te same względy przemawiają”;
105)
w art. 213 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
rażącej niewspółmierności kary lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania
środka zabezpieczającego lub innego środka.
”
;
106)
w art. 214 wyrazy „art. 11 pkt 1” zastępuje się wyrazami „art. 17 § 1 pkt 1 i 2”;
107)
art. 215-217 otrzymują brzmienie:
„
Art. 215.
§ 1.
Niezależnie od granic odwołania i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybień na treść
orzeczenia finansowy organ orzekający drugiej instancji uchyla zaskarżone orzeczenie,
jeżeli:
1)
w wydaniu orzeczenia brał udział pracownik podlegający wyłączeniu na podstawie art.
135 § 1 pkt 4, 5 oraz 7 i 8,
2)
orzeczono o karze, środku karnym lub środku zabezpieczającym nieznanym ustawie,
3)
zachodziła jedna z okoliczności wyłączających postępowanie, wymienionych w art. 17
§ 1 pkt 5-8 Kodeksu postępowania karnego,
4)
oskarżony nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 § 1 i 2 Kodeksu postępowania
karnego lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy,
5)
finansowy organ orzekający orzekł w sprawie należącej do właściwości sądów,
6)
orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej,
7)
w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa
do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia,
8)
po wydaniu orzeczenia ujawniły się fakty lub dowody nie znane przedtem finansowemu
organowi orzekającemu pierwszej instancji, z których wynika, że oskarżonemu należało
wymierzyć karę znacznie surowszą.
§ 2.
Uchylenie orzeczenia jedynie z powodów określonych w § 1 pkt 3 i 4 może nastąpić tylko
na korzyść oskarżonego.
Art. 216.
Jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono zmianie
na korzyść oskarżonego albo uchyleniu, niezależnie od granic odwołania i podniesionych
zarzutów.
Art. 217.
Nie zmieniając ustaleń faktycznych, finansowy organ orzekający drugiej instancji poprawia
błędną kwalifikację prawną, niezależnie od granic odwołania i podniesionych zarzutów.
Poprawienie kwalifikacji prawnej na niekorzyść oskarżonego może nastąpić tylko wtedy,
gdy wniesiono środek odwoławczy na jego niekorzyść.
”
;
108)
w art. 219 w § 1 wyrazy „orzec karę surowszą niż orzeczona w uchylonym orzeczeniu tylko wtedy, gdy uchylenie
nastąpiło z przyczyn określonych w art. 215 pkt 1, 2 lub 6-8” zastępuje się wyrazami „wydać orzeczenie surowsze niż uchylone, tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone
na niekorzyść oskarżonego”;
109)
w art. 226 po wyrazie „kary” dodaje się wyrazy „i innego środka”;
110)
w art. 229 wyrazy „w art. 215 pkt 5 i 7” zastępuje się wyrazami „w art. 215 § 1 pkt 5 i 7,”;
111)
w art. 231 po wyrazie „Generalnego” skreśla się wyrazy „Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”;
112)
w art. 233 w § 2 skreśla się wyrazy „zespołu adwokackiego”;
113)
w art. 234 wyrazy „częściowo od zwrotu Skarbowi” zastępuje się wyrazami „w części od zapłaty na rzecz Skarbu”, a kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy „jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności.”;
114)
w art. 235:
a)
w § 1 skreśla się zdanie drugie,
b)
§ 4 otrzymuje brzmienie:
„
§ 4.
Można zaniechać wydania rozstrzygnięcia o kosztach, jeżeli nie przekraczają one łącznie
kwoty 20 złotych w stosunku do jednego oskarżonego.
”
;
115)
w art. 236 wyrazy „art. 542, 547 § 3 i 4, art. 548 i 553” zastępuje się wyrazami „art. 619 § 1, art. 625, 630 i 633”;
116)
w art. 238:
a)
w § 2 w zdaniu pierwszym kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy „chyba że ustawa stanowi inaczej”,
b)
dodaje się § 4 i 5 w brzmieniu:
„
§ 4.
Jeżeli Kodeks karny wykonawczy używa w znaczeniu ogólnym określenia „skazany”, odpowiednie
przepisy mają zastosowanie także do ukaranego za wykroczenie skarbowe.
§ 5.
Jeżeli Kodeks karny wykonawczy używa w znaczeniu ogólnym określenia „wyrok”, odpowiednie
przepisy mają zastosowanie także do rozstrzygnięć w sprawach o wykroczenia skarbowe
”
;
117)
w art. 239 dodaje się § 4 w brzmieniu:
„
§ 4.
Wydane w postępowaniu wykonawczym postanowienia i zarządzenia doręcza się stronom,
jeżeli przysługuje im środek zaskarżenia, a strony nie były przy ich ogłoszeniu.
”
;
118)
w art. 240:
a)
w § 2 wyrazy „podlegających odprawie celnej lub będących w dyspozycji urzędu celnego dokonuje ten
urząd” zastępuje się wyrazami „lub wartościach dewizowych podlegających kontroli celnej lub będących w dyspozycji
urzędu celnego lub inspekcji celnej, dokonują te organy”,
b)
dodaje się § 3 w brzmieniu:
„
§ 3.
Do decyzji organów określonych w § 1 i 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 7 Kodeksu
karnego wykonawczego.
”
;
119)
w art. 241 w § 1 wyrazy „14 dni” zastępuje się wyrazami „30 dni”;
120)
w art. 242 w zdaniu drugim wyrazy „art. 1252” zastępuje się wyrazami „art. 28 i 29”;
121)
w art. 243:
a)
dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie § 1,
b)
dodaje się § 2 w brzmieniu:
„
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie niejednoczesnego skazania przez organy
orzekające na karę pieniężną za wykroczenie skarbowe i na karę grzywny za inne wykroczenie.
”
;
122)
art. 244-248 otrzymują brzmienie:
„
Art. 244.
§ 1.
Finansowy organ orzekający pierwszej instancji może odroczyć ściągnięcie grzywny albo
rozłożyć ją na raty, stosując odpowiednio art. 49 i 50 Kodeksu karnego wykonawczego.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do ściągnięcia kary pieniężnej, równowartości
pieniężnej przedmiotów przestępstwa lub wykroczenia skarbowego oraz do kosztów postępowania.
§ 3.
Odroczenie uiszczenia grzywny lub rozłożenie jej na raty można uzależnić od zabezpieczenia
jej na majątku skazanego za przestępstwo skarbowe lub na majątku odpowiedzialnego
posiłkowo za przestępstwo skarbowe.
Art. 245.
Jeżeli ukarany nie uiści grzywny lub kary pieniężnej w terminie, a nie można ich ściągnąć
w drodze egzekucji, finansowy organ orzekający pierwszej instancji:
1)
może, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, grzywnę lub karę pieniężną w całości
albo w części umorzyć stosownie do art. 51 Kodeksu karnego wykonawczego,
2)
w pozostałych wypadkach postanawia o przekazaniu sprawy do sądu rejonowego właściwego
ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu skazanego z wnioskiem o wykonanie kary
grzywny lub kary pieniężnej w formie pracy społecznie użytecznej określonej w art.
121 § 3 i 4 lub w art. 42 § 3 i 4 albo zastępczej kary pozbawienia wolności; postanowienie
to powinno zawierać uzasadnienie; o możliwości przekazania sprawy informuje się skazanego
lub jego obrońcę.
Art. 246.
§ 1.
Wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności następuje w trybie i na zasadach określonych
w Kodeksie karnym wykonawczym oraz w art. 274a niniejszej ustawy.
§ 2.
O przerwie w wykonaniu zastępczej kary pozbawienia wolności, o warunkowym zawieszeniu
jej wykonania oraz o warunkowym zwolnieniu orzeka sąd penitencjarny po wysłuchaniu
także przedstawiciela finansowego organu orzekającego. Przepis art. 52 Kodeksu karnego
wykonawczego oraz art. 275a niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do odroczenia wykonania zastępczej kary pozbawienia
wolności.
Art. 247.
§ 1.
Do zabezpieczenia i egzekucji grzywny, kary pieniężnej, równowartości pieniężnej przepadku
przedmiotów przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego oraz kosztów postępowania,
jak również do zabezpieczenia uszczuplonych należności państwowych stosuje się odpowiednio
art. 25, 26 i 28 Kodeksu karnego wykonawczego.
§ 2.
Zabezpieczenie przepadku osiągniętych korzyści majątkowych oraz zabezpieczenie i egzekucja
przepadku przedmiotów następuje w trybie i na zasadach przewidzianych w Kodeksie karnym
wykonawczym. Osoba trzecia roszcząca prawo do przedmiotu objętego zabezpieczeniem
lub egzekucją przepadku przedmiotu może dochodzić swych roszczeń tylko w trybie określonym
w art. 19 niniejszej ustawy.
§ 3.
Jeżeli zabezpieczenie określone w § 1 lub 2 nastąpiło na przedmiotach, których przechowanie
jest połączone ze znacznymi kosztami lub nadmiernymi trudnościami albo spowodowałoby
znaczne obniżenie wartości przedmiotów, finansowy organ orzekający, a w toku dochodzenia
- organ dochodzenia, może zarządzić sprzedaż tych przedmiotów; sprzedaż następuje
w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
§ 4.
Jeżeli postanowienie o zabezpieczeniu wydał prokurator stosownie do art. 166, przy
wykonaniu tego postanowienia w zakresie zabezpieczenia przepadku osiągniętych korzyści
majątkowych, kary grzywny, równowartości pieniężnej przedmiotów przestępstwa skarbowego,
uszczuplonych należności państwowych i kosztów postępowania stosuje się ponadto odpowiednio
art. 25, 26 i 28 Kodeksu karnego wykonawczego.
Art. 248.
Do umorzenia postępowania wykonawczego stosuje się odpowiednio art. 15 Kodeksu karnego
wykonawczego.
”
;
123)
w art. 249:
a)
w § 1 w zdaniu drugim wyrazy „Art. 492 i art. 498” zastępuje się wyrazami „Przepisy art. 560 i 566”,
b)
w § 6 wyrazy „art. 495” zastępuje się wyrazami „art. 563”;
124)
w art. 252 wyrazy „zarządzić przerwę w jej wykonaniu” zastępuje się wyrazami „lub środka karnego albo zarządzić przerwę w ich wykonaniu”;
125)
w art. 255:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Sąd rejonowy rozpoznaje w trybie uproszczonym także sprawy skierowane na drogę postępowania
sądowego stosownie do art. 208 § 2.
”
,
b)
w § 2 wyrazy „art. 420” zastępuje się wyrazami „art. 470”, a wyrazy „art. 24 lub 25 § 1” zastępuje się wyrazami „art. 25 § 1 lub art. 26 § 2”;
126)
w art. 256 w § 4 wyrazy „art. 81-84” zastępuje się wyrazami „art. 90 i 91”;
127)
w art. 258 wyrazy „art. 334 i 337-339” zastępuje się wyrazami „art. 389 i 391-394”;
128)
w art. 260 wyrazy „art. 503-511” zastępuje się wyrazami „art. 569-577”, a wyrazy „art. 503” zastępuje się wyrazami „art. 569”;
129)
art. 263 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 263.
Kasację może wnieść również odpowiedzialny posiłkowo lub interwenient. Przepis art.
3932 Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.
”
;
130)
art. 265 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 265.
Jeżeli sąd uzna, że skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego nie było zasadne,
zwraca sprawę organowi, od którego ją otrzymał. Na postanowienie o zwrocie sprawy
przysługuje zażalenie finansowemu organowi orzekającemu oraz stronie, która żądała
skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.
”
;
131)
w art. 268 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Na rozprawie wolno odczytywać akta sprawy przekazanej sądowi. Przepis art. 512 § 4
Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
”
;
132)
w art. 269 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu:
„
Wyrok wydany w sprawie o wykroczenie skarbowe nie podlega zaskarżeniu; nie dotyczy
to wypadku, gdy sąd orzekł na niekorzyść obwinionego.
”
;
133)
w art. 270 w § 1 wyrazy „art. 191 § 4” zastępuje się wyrazami „art. 192 § 3”;
134)
w art. 273:
a)
w § 2 wyraz „rewizyjnej” zastępuje się wyrazem „odwoławczej”,
b)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Jeżeli odpowiedzialny posiłkowo, nie mający pełnomocnika, jest nieobecny, sąd zwraca
się do właściwej okręgowej rady adwokackiej lub innego właściwego organu o wyznaczenie
pełnomocnika. Wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego dla nieobecnego odpowiedzialnego
posiłkowo jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa.
”
;
135)
art. 274 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 274.
§ 1.
Wykonanie orzeczeń sądu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe
odbywa się według przepisów Kodeksu karnego wykonawczego, ze zmianami wynikającymi
z przepisów niniejszej ustawy. Przepis art. 238 § 4 i 5 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
W sprawach o wykroczenia skarbowe właściwy do wykonywania orzeczeń wydanych przez
sąd jest sąd rejonowy, w którego okręgu orzeczenie jest albo ma być wykonywane. Przepisy
art. 13 § 1 i 3 Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się odpowiednio.
”
;
136)
po art. 274 dodaje się art. 274a i 274b w brzmieniu:
„
Art. 274a.
§ 1.
W razie gdy grzywna została uiszczona lub ściągnięta w drodze egzekucji tylko w części
albo tylko w części wykonana w formie pracy społecznie użytecznej, sąd określa wymiar
zastępczej kary pozbawienia wolności według zasad przewidzianych w art. 121.
§ 2.
Od zastępczej kary pozbawienia wolności lub wykonywania pracy społecznie użytecznej
skazany może się w każdym czasie zwolnić przez złożenie kwoty pieniężnej przypadającej
jeszcze do uiszczenia tytułem grzywny.
§ 3.
W uzasadnionych wypadkach sąd może na wniosek skazanego, wobec którego orzeczono wykonanie
zastępczej kary pozbawienia wolności, zamienić tę karę na wykonanie pracy społecznie
użytecznej. W takim wypadku art. 121 stosuje się odpowiednio. Ponowna zamiana zastępczej kary pozbawienia wolności na
wykonanie pracy społecznie użytecznej jest niedopuszczalna.
§ 4.
Jeżeli skazany uiścił w wymaganym terminie co najmniej połowę grzywny, a egzekucja
pozostałej części okazała się bezskuteczna, sąd, zarządzając wykonanie zastępczej
kary pozbawienia wolności, może określić jej wymiar stosując, zgodnie z art. 121, przeliczenie korzystniejsze dla skazanego od przeliczenia przyjętego w wyroku. Przepis
stosuje się odpowiednio do wykonywania pracy społecznie użytecznej.
Art. 274b.
Do odroczenia uiszczenia grzywny lub rozłożenia jej na raty sąd stosuje odpowiednio
art. 244 § 3.
”
;
137)
w art. 275:
a)
dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie § 1, a wyrazy „art. 122” zastępuje się wyrazami „art. 65 § 1”,
b)
dodaje się § 2 i 3 w brzmieniu:
„
§ 2.
Jeżeli skazany uchyla się od odbycia kary ograniczenia wolności, sąd zamienia ją na
zastępczą karę grzywny, przyjmując miesiąc ograniczenia wolności za równoważny grzywnie
w wysokości od 75 do 2250 złotych.
§ 3.
Jeżeli orzeczenie zastępczej kary grzywny byłoby niecelowe z uwagi na brak możliwości
jej uiszczenia lub ściągnięcia w drodze egzekucji, sąd określa zastępczą karę pozbawienia
wolności przyjmując, że miesiąc ograniczenia wolności odpowiada 15 dniom pozbawienia
wolności. Przepisy art. 65 § 3-6 Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się odpowiednio.
”
;
138)
po art. 275 dodaje się art. 275a w brzmieniu:
„
Art. 275a.
W razie stosowania środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, sąd nie może w okresie
próby ustanawiać, rozszerzać lub zmieniać obowiązku uiszczenia należności państwowej
albo od jego wykonania zwolnić.
”
;
139)
w art. 276:
a)
w § 1 wyrazy „Artykuł 125” zastępuje się wyrazami „Przepis art. 25”,
b)
w § 3 wyrazy „art. 149 i 155” zastępuje się wyrazami „art. 44 i 49-51”;
140)
art. 277 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 277.
§ 1.
W razie skazania za przestępstwo skarbowe popełnione w okolicznościach określonych
w art. 25 § 1 pkt 1 albo w art. 26 § 2 przy egzekucji kary grzywny, przepadku osiągniętych
korzyści majątkowych, równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów przestępstwa
skarbowego oraz przy egzekucji kosztów sądowych stosuje się art. 25 § 1 Kodeksu karnego
wykonawczego.
§ 2.
W razie orzeczenia przepadku osiągniętych korzyści majątkowych organ egzekucyjny określony
w art. 27 Kodeksu karnego wykonawczego prowadzi również egzekucję orzeczonej równocześnie
grzywny lub równowartości pieniężnej przedmiotów przestępstwa, łącznie z obciążającymi
skazanego kosztami sądowymi, jeżeli dokonał uprzednio ich zabezpieczenia.
”
;
141)
w art. 278:
a)
w § 1 po wyrazie „celny” dodaje się wyrazy „lub inspekcja celna”, a wyrazy „tego urzędu” zastępuje się wyrazami „tych organów”,
b)
w § 2 wyrazy „karę konfiskaty mienia” zastępuje się wyrazami „przepadek osiągniętych korzyści majątkowych”;
142)
skreśla się art. 279;
143)
art. 280 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 280.
§ 1.
W sprawach o przestępstwa skarbowe należące do właściwości sądów - do żołnierzy stosuje
się odpowiednio przepisy art. 317 § 1, art. 318, 321-323, 324 § 1, art. 325-336 Kodeksu
karnego.
§ 2.
W sprawach o przestępstwa skarbowe należące do właściwości finansowych organów orzekających
oraz w sprawach o wykroczenia skarbowe - do żołnierzy stosuje się odpowiednio art.
317 § 1, art. 318, 321, 331, 333-335 Kodeksu karnego.
”
;
144)
skreśla się art. 281 i 282;
145)
w art. 285:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
W sprawach o przestępstwa skarbowe zakończone prawomocnym wyrokiem, w których kara
nie została wykonana, stosuje się odpowiednio przepisy art. 14 pkt 2-4 i art. 16 ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz.
554 i Nr 160, poz. 1083).
”
,
b)
§ 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„
§ 3.
W sprawach zakończonych prawomocnym rozstrzygnięciem, w których kara nie została wykonana:
1)
jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zagrożony karą pozbawienia
wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu zamienia się
na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, przyjmując że jeden miesiąc pozbawienia
wolności równa się dwóm miesiącom ograniczenia wolności albo jest równoważny grzywnie
w wysokości od 600 do 4500 złotych,
2)
zastępczej kary pozbawienia wolności nie wykonuje się, jeżeli niniejsza ustawa nie
przewiduje możliwości jej zastosowania.
§ 4.
Do przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych popełnionych przed wejściem w życie
niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio art. 15 ustawy - Przepisy wprowadzające
Kodeks karny o przedawnieniu i zatarciu skazania.
”
;
146)
skreśla się art. 286.
Art. 2.
Do sprawców określonych w art. 25 § 1 i art. 26 § 2 ustawy karnej skarbowej, którzy popełnili przestępstwo skarbowe przed wejściem w życie niniejszej ustawy
w warunkach przewidzianych tymi przepisami, stosuje się zasady wymiaru kary i innych
środków według przepisów niniejszej ustawy.
Art. 3.
W sprawach o wykroczenia skarbowe, w których złożono odwołanie do finansowego organu
orzekającego drugiej instancji i nie zakończonych rozstrzygnięciem do dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy, strona może zamiast tego odwołania złożyć żądanie skierowania
sprawy na drogę postępowania sądowego stosownie do art. 208 § 2 ustawy karnej skarbowej.
Art. 4.2 orzeczenia
W okresie 2 lat od dnia wejścia w życie Konstytucji w sprawach o przestępstwa skarbowe
zagrożone wyłącznie karą grzywny oraz w sprawach o wykroczenia skarbowe orzekają finansowe
organy orzekające.
Art. 5.
Minister Finansów ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej jednolity tekst
ustawy karnej skarbowej z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego
tekstu.
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.