Ustawaz dnia 13 maja 1994 r.o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej
Spis treści
Treść ustawy
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.2 orzeczenia
1.
Kościół Ewangelicko-Augsburski w Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej „Kościołem”,
uznający jako jedyną zasadę i normę wiary i życia wszystkie księgi kanoniczne Pisma
Świętego, a także wszystkie księgi symboliczne Kościoła Ewangelicko-Luterańskiego,
korzysta z pełnej wolności wyznawania swojej wiary oraz wykonywania swojego kultu
religijnego.
2.
Kościół rządzi się w swoich sprawach wewnętrznych przepisami Zasadniczego Prawa Wewnętrznego,
uchwalanego przez Synod Kościoła.
Art. 2.1 orzeczenie
Kościół jest samodzielny i niezależny od jakiejkolwiek pozakrajowej władzy duchownej
i świeckiej.
Art. 3.
Wypełniając swoje funkcje Kościół może współdziałać z innymi kościołami w kraju i
za granicą, należeć do krajowych organizacji międzykościelnych, a także międzynarodowych
organizacji wyznaniowych i międzywyznaniowych.
Art. 4.
1.
Kościół może otaczać opieką duszpasterską współwyznawców spośród osób innych narodowości
zamieszkałych bądź przebywających czasowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Utworzenie lub zniesienie jednostki organizacyjnej Kościoła za granicą Rzeczypospolitej
Polskiej może nastąpić przy zachowaniu przepisów prawa państwa, na którego terytorium
ma ona swoją siedzibę.
3.
Kościół zawiadamia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów o utworzeniu lub zniesieniu
jednostki organizacyjnej za granicą.
Art. 5.
1.
W sprawach odnoszących się do Kościoła, nie uregulowanych niniejszą ustawą, stosuje
się przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania .
2.
Zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Synodu Kościoła.
Rozdział 2
Organizacja kościoła
Art. 6.1 orzeczenie
Organizację wewnętrzną Kościoła określa Zasadnicze Prawo Wewnętrzne.
Art. 7.2 orzeczenia
1.
Kościół jako całość oraz jego jednostki organizacyjne: diecezje, parafie i diakonaty
posiadają osobowość prawną.
2.
Inne jednostki organizacyjne Kościoła mogą, na wniosek Konsystorza, uzyskać osobowość
prawną w drodze rozporządzenia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów.
Art. 8.
1.
Tworzenie przez Kościół jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 7 ust. 1,
oraz znoszenie i przekształcanie już istniejących następuje w trybie przewidzianym
w przepisach wewnątrzkościelnych.
2.
Kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 7 ust. 1, nabywają osobowość
prawną z chwilą powiadomienia właściwego organu rządowej administracji ogólnej o ich
utworzeniu.
3.
Właściwym organem jest:
1)
odnośnie do diecezji - Minister - Szef Urzędu Rady Ministrów,
2)
odnośnie do parafii i diakonatów - wojewoda.
4.
Powiadomienie powinno zawierać:
1)
nazwę kościelnej osoby prawnej,
2)
jej siedzibę,
3)
w odniesieniu do diecezji i parafii - ich zasięg terytorialny.
5.
Właściwa władza kościelna powiadamia niezwłocznie organ rządowej administracji ogólnej,
wymieniony w ust. 3, o:
1)
zmianach dotyczących nazwy i siedziby kościelnej osoby prawnej oraz o zmianie jej
granic,
2)
połączeniu, podziale i zniesieniu kościelnej osoby prawnej.
6.
Odpis powiadomienia z umieszczonym na nim potwierdzeniem odbioru jest dowodem uzyskania
osobowości prawnej.
Art. 9.2 orzeczenia
Organami osób prawnych wymienionych w art. 7 są:
1)
dla Kościoła jako całości - Synod Kościoła, Rada Synodalna, Konsystorz, Biskup Kościoła,
2)
dla diecezji - Synod Diecezjalny, Rada Diecezjalna, Biskup Diecezjalny,
3)
dla parafii - Zgromadzenie Parafialne, Rada Parafialna, Proboszcz,
4)
dla diakonatu - Zarząd, Rada Sióstr, Rada Opiekuńcza.
Art. 10.
Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej.
Art. 11.
Kościelne wydawnictwa, zakłady charytatywno-opiekuńcze, opiekuńczo-wychowawcze, szkoły,
placówki oświatowo-wychowawcze, zakłady opieki zdrowotnej, a także zakłady gospodarcze
nie posiadające osobowości prawnej działają w ramach tych kościelnych osób prawnych,
które je powołały.
Rozdział 3
Działalność kościoła
Art. 12.
Organizowanie kultu publicznego i jego sprawowanie podlegają wyłącznie władzy kościelnej.
Art. 13.
Religijne uroczystości pogrzebowe i nabożeństwa dla uczczenia pamięci zmarłych mogą
odbywać się także na cmentarzach komunalnych, przy zachowaniu obowiązujących przepisów
porządkowych.
Art. 14.1 orzeczenie
Osobom należącym do Kościoła przysługuje prawo zwolnienia od nauki lub pracy w następujące
święta ewangelickie nie będące dniami ustawowo wolnymi od pracy:
1)
Wielki Piątek - Pamiątka Śmierci Chrystusa Pana,
2)
Święto Wniebowstąpienia Chrystusa Pana,
3)
31 października - Święto Reformacji,
na warunkach określonych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania .
Art. 15.
1.
Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii na zasadach określonych przez właściwą
władzę kościelną.
2.
Nauczanie religii w szkołach publicznych regulują odrębne przepisy.
Art. 16.
1.
Szkoły oraz placówki oświatowo-wychowawcze i opiekuńczo-wychowawcze, prowadzone przez
Kościół, mają charakter wyznaniowy i podlegają władzy kościelnej.
2.
Zasady organizacyjno-programowe prowadzenia tych placówek określają odrębne przepisy.
Art. 17.
1.
Do nauczycieli i wychowawców zatrudnionych w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych
i opiekuńczo-wychowawczych prowadzonych przez kościelne osoby prawne stosuje się przepisy
o prawach i obowiązkach, ustalone dla nauczycieli i wychowawców zatrudnionych w publicznych
szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych oraz opiekuńczo-wychowawczych, z uwzględnieniem
ust. 2.
2.
Szczegółowy zakres uprawnień i obowiązków, o których mowa w ust. 1, określa Minister
Edukacji Narodowej na wniosek Synodu Kościoła.
3.
Pracownikom szkół i placówek oświatowo-wychowawczych oraz placówek opiekuńczo-wychowawczych
nie będących nauczycielami lub wychowawcami przysługują uprawnienia i świadczenia
przewidziane dla tej kategorii pracowników zatrudnionych w publicznych szkołach i
placówkach.
Art. 18.
1.
Uczącym się w szkołach prowadzonych przez kościelne osoby prawne przysługują świadczenia
publicznych zakładów opieki zdrowotnej i ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego
transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.
2.
Rodzicom lub opiekunom prawnym uczniów szkół prowadzonych przez kościelne osoby prawne
przysługuje prawo do zasiłków rodzinnych na równi z rodzicami lub opiekunami uczniów
szkół publicznych.
Art. 19.
1.
Kościołowi przysługuje prawo tworzenia i prowadzenia wyższych szkół teologicznych.
2.
Poręcza się Kościołowi prawo do kształcenia w zakresie teologii ewangelickiej w samodzielnej
jednostce naukowo-dydaktycznej w ramach Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie.
Art. 20.
1.
Kościół ma prawo emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw w
niedziele i święta ewangelickie oraz swoich programów religijno-moralnych, społecznych
i kulturalnych.
2.
Sposób realizacji uprawnień określonych w ust. 1 określi porozumienie między Kościołem
a właściwą jednostką publicznej radiofonii i telewizji.
Art. 21.
1.
Dzieciom i młodzieży wyznania ewangelicko-augsburskiego, przebywającym w zakładach
opiekuńczych i wychowawczych, sanatoriach, prewentoriach i szpitalach, zapewnia się
prawo do uczestniczenia w nauczaniu religii oraz udziału w nabożeństwach i innych
praktykach religijnych.
2.
Szczegółowe przepisy w sprawach, o których mowa w ust. 1, wydadzą Minister Edukacji
Narodowej oraz Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, w porozumieniu z Kościołem.
3.
Dzieciom i młodzieży korzystającym ze zorganizowanych form wypoczynku wakacyjnego
zapewnia się prawo uczestniczenia w nabożeństwach i wykonywania innych praktyk religijnych.
Art. 22.
1.
Prawo wykonywania praktyk religijnych i korzystania z opieki duszpasterskiej zapewnia
się osobom
przebywającym w zakładach opieki zdrowotnej oraz zamkniętych zakładach pomocy społecznej.
2.
Nabożeństwa dla osób, o których mowa w ust. 1, odbywają się w kaplicach lub innych
pomieszczeniach udostępnianych na ten cel przez kierowników właściwych instytucji.
Art. 23.
1.
Osoby tymczasowo aresztowane wyznania ewangelicko-augsburskiego mogą wykonywać praktyki
religijne i wysłuchiwać nabożeństw transmitowanych przez środki masowego przekazu
oraz, za zgodą organu, do którego dyspozycji pozostają, korzystać z indywidualnej
opieki duszpasterskiej.
2.
Osobom skazanym wyznania ewangelicko-augsburskiego zapewnia się możliwość wykonywania
praktyk religijnych, korzystania z opieki duszpasterskiej oraz uczestniczenia w nabożeństwach
odprawianych w niedziele i święta ewangelickie w odpowiednio przystosowanym pomieszczeniu
w zakładzie, w którym przebywają. Osobom, które na terenie zakładu nie mogą uczestniczyć
w odprawianych nabożeństwach, należy zapewnić możliwość wysłuchania nabożeństw transmitowanych
przez środki masowego przekazu.
3.
Nieletnim wyznania ewangelicko-augsburskiego, przebywającym w zakładach poprawczych
i schroniskach dla nieletnich, zapewnia się możliwość wykonywania praktyk religijnych,
korzystania z opieki duszpasterskiej oraz uczestniczenia w nabożeństwach w niedziele
i święta ewangelickie. Nieletnim, którzy nie mają możliwości uczestniczenia w nabożeństwach
na terenie zakładów lub schronisk, należy zapewnić wysłuchanie nabożeństw transmitowanych
przez środki masowego przekazu.
4.
W celu zaspokojenia potrzeb, o których mowa w ust. 1-3, władze kościelne mogą wyznaczać
kapelanów.
Art. 24.
1.
Organizacjami ewangelickimi w rozumieniu ustawy są organizacje tworzone w oparciu
o uchwały Konsystorza w celu prowadzenia zgodnej z nauką Kościoła działalności społeczno-kulturalnej,
oświatowo-wychowawczej i charytatywno-opiekuńczej.
2.
Do organizacji ewangelickich stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach, z tym
że:
1)
Konsystorzowi przysługuje prawo uchylenia uchwały, o której mowa w ust. 1, z równoczesnym
wystąpieniem do sądu z wnioskiem o rozwiązanie stowarzyszenia,
2)
wystąpienie do sądu o rozwiązanie stowarzyszenia przez organ właściwy w rozumieniu
prawa o stowarzyszeniach następuje po zasięgnięciu opinii Konsystorza,
3)
w przypadku likwidacji organizacji ewangelickiej majątek jej przechodzi na własność
Kościoła jako całości.
Art. 25.
Kościół i jego osoby prawne prowadzą własną działalność charytatywno-opiekuńczą. W
szczególności mogą prowadzić wyznaniowe zakłady opiekuńczo-wychowawcze, charytatywno-opiekuńcze
i zakłady opieki zdrowotnej.
Art. 26.
Grunty stanowiące własność osób prawnych Kościoła powinny być w planach zagospodarowania
przestrzennego przeznaczone w pierwszej kolejności pod budownictwo sakralne i kościelne.
Art. 27.
1.
Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, przeznaczone w planach
zagospodarowania przestrzennego na potrzeby Kościoła, na wniosek władz kościelnych
będą oddawane w użytkowanie wieczyste albo mogą być sprzedane kościelnym osobom prawnym.
2.
Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości przekazanych na potrzeby
zakładów charytatywno-opiekuńczych i punktów katechetycznych.
Art. 28.
Parafie mają prawo posiadania, zarządzania oraz zakładania i poszerzania cmentarzy
grzebalnych.
Rozdział 4
Duszpasterstwo wojskowe i służba wojskowa osób duchownych
Art. 29.
1.
Żołnierzom wyznania ewangelicko-augsburskiego pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia
się możliwość uczestniczenia - poza terenem jednostek wojskowych - w nabożeństwach
i czynnościach religijnych w niedziele i święta ewangelickie, jeżeli w miejscowości
stacjonowania jednostki wojskowej lub w jej pobliżu znajduje się kościół lub kaplica
i jeżeli nie koliduje to z ważnymi obowiązkami służbowymi.
2.
Opiekę duszpasterską dla żołnierzy, o których mowa w ust. 1, zapewniają kapelani wojskowi.
Art. 30.
1.
Kapelani wojskowi stanowią wyodrębniony korpus osobowy żołnierzy zawodowych w ramach
Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego.
2.
Kapelani wojskowi podlegają w zakresie służby wojskowej organom wojskowym, a w zakresie
duszpasterstwa - władzy kościelnej.
Art. 31.
1.
Ewangelickim Duszpasterstwem Wojskowym kieruje Naczelny Kapelan Wojskowy, którego
mianuje i odwołuje Minister Obrony Narodowej w uzgodnieniu z Konsystorzem Kościoła.
2.
Szczegółowy tryb powoływania i odwoływania Naczelnego Kapelana Wojskowego i kapelanów
wojskowych oraz organizację Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego określa statut
uchwalony przez Konsystorz Kościoła w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.
3.
Statut Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego ogłasza Minister Obrony Narodowej.
Art. 32.
1.
Absolwentów akademickich studiów teologicznych, w czasie przygotowywania się do powołania
na urząd duchowny (ordynacji), nie dłuższym jednak niż 2 lata od dnia, w którym stali
się absolwentami szkoły wyższej, nie powołuje się do odbycia przeszkolenia wojskowego.
2.
Ordynowani duchowni są przenoszeni do rezerwy i nie odbywają ćwiczeń wojskowych w
czasie pokoju, z wyjątkiem przypadku przeszkolenia, za zgodą Biskupa
Kościoła, do pełnienia funkcji kapelanów lub do służby sanitarnej.
Rozdział 5
Sprawy majątkowe
Art. 33.
Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo do swobodnego nabywania, posiadania
i zbywania mienia ruchomego i nieruchomego oraz zarządzania swoim majątkiem.
Art. 34.
1.
Majątek i przychody kościelnych osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym,
a w szczególności art. 17 ust. 1 pkt 4a i 4b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
osób prawnych .
2.
Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od osób fizycznych
są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna
osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat
od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.
3.
Kościelne osoby prawne są zwolnione od podatku od nieruchomości lub ich części stanowiących
własność tych osób albo używanych przez nie, na podstawie innego tytułu prawnego,
na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części zajmowanej na wykonywanie działalności gospodarczej.
4.
Zwolnienie od podatku od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub ich części, przeznaczone
na cele mieszkalne duchownych i członków diakonatów, jeżeli:
1)
są one wpisane do rejestru zabytków,
2)
służą jako domy księży emerytów lub znajdują się w budynkach stanowiących każdorazowo
siedziby Biskupa Kościoła i Biskupów Diecezjalnych.
5.
Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze
czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od opłaty
skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są:
1)
rzeczy i prawa nie przeznaczone do działalności gospodarczej,
2)
sprowadzone z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.
6.
Nabywanie rzeczy i praw majątkowych, o których mowa w ust. 4, jest zwolnione od opłat
sądowych, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.
Art. 35.
Wolne od opłat celnych są:
1)
przesyłane z zagranicy dla kościelnych osób prawnych dary:
a)
przeznaczone na cele kultowe, charytatywno-opiekuńcze i oświatowo-wychowawcze,
b)
maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier,
2)
wysyłane przez kościelne osoby prawne za granicę dary:
a)
na rzecz zagranicznych i międzynarodowych organizacji ewangelickich,
b)
przeznaczone dla ofiar klęsk żywiołowych i osób znajdujących się w szczególnej potrzebie.
Art. 36.
1.
Kościelne osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelne,
działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatową i wychowawczą oraz utrzymanie
duchownych i członków diakonatów.
2.
Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają pozwolenia terenowego organu rządowej administracji
ogólnej, jeżeli odbywają się w obrębie terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach
i okolicznościach zwyczajowo przyjętych w danej okolicy i w sposób tradycyjnie ustalony.
Art. 37.
W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na Kościół jako
całość.
Art. 38.
Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, Kościół prowadzi Fundusz Socjalny
Kościoła, który, w rozumieniu ustawy, nie jest działalnością gospodarczą.
Art. 39.
1.
Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu
kościelnych osób prawnych stają się z mocy prawa ich własnością, jeżeli:
1)
były własnością diecezji, parafii i filiałów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik
do dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 listopada 1936 r. o stosunku Państwa
do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz diakonatów,
2)
były własnością parafii (gmin, zborów) Kościołów Ewangelicko-Unijnych, Kościoła Staroluterskiego,
Ewangelickiego Kościoła wyznań augsburskiego i helweckiego oraz Braci Morawskich (Hernhutów),
3)
podlegały przepisom dekretu z dnia 24 kwietnia 1952 r. o zniesieniu fundacji , a zostały poręczone, pozostawione, wydzierżawione, wynajęte lub przekazane kościelnym
osobom prawnym,
4)
znajdują się na nich cmentarze lub obiekty sakralne oraz obiekty funkcjonalnie związane
z obiektami sakralnymi; dotyczy to również obiektów położonych na obszarze miasta
stołecznego Warszawy.
2.
Stwierdzenie przejścia własności nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust.
1, następuje w drodze decyzji wojewody.
3.
Nabycie własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 jest wolne od podatków
i opłat z tym związanych, a wynikające z niego wpisy do ksiąg wieczystych i ich zakładanie
są wolne od opłat.
4.
Postępowanie sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w
ust. 1, ulega zawieszeniu do czasu wydania decyzji, o której mowa w ust. 2.
Art. 40.8 orzeczeń
1.
Na wniosek kościelnej osoby prawnej wszczyna się postępowanie, zwane dalej „postępowaniem
regulacyjnym”, w przedmiocie przywrócenia własności przejętych na rzecz Skarbu Państwa
nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 1 i 2:
1)
rolnych i leśnych przejętych w toku wykonania ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o przejęciu przez Państwo dóbr martwej ręki, poręczeniu
proboszczom posiadania gospodarstw rolnych i utworzeniu Funduszu Kościelnego , jeżeli nie wydzielono z nich należnych, w myśl tej ustawy, gospodarstw rolnych proboszczów,
2)
wywłaszczonych, jeżeli odszkodowanie nie zostało wypłacone lub podjęte,
3)
przejętych na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze
miasta stołecznego Warszawy , z zastrzeżeniem ust. 2,
4)
przejętych we władanie państwowych jednostek organizacyjnych bez tytułu prawnego,
bez względu na późniejsze ustawodawstwo konwalidujące to przejęcie.
2.
W odniesieniu do nieruchomości objętych dekretem określonym w ust. 1 pkt 3 przedmiotem
postępowania regulacyjnego może być przywrócenie własności budynków i ustanowienie
użytkowania wieczystego gruntów.
3.
Jeżeli własność nieruchomości nie może zostać przywrócona kościelnej osobie prawnej,
przyznaje się jej nieruchomość zamienną, a jeśli nie jest to możliwe lub natrafia
na trudne do przezwyciężenia przeszkody, odszkodowanie jest ustalane według przepisów
o wywłaszczaniu nieruchomości.
4.
Regulacja nie może naruszać praw nabytych przez niepaństwowe osoby trzecie, a w szczególności
przez inne kościoły i związki wyznaniowe oraz rolników indywidualnych.
Art. 41.2 orzeczenia
1.
Przedmiotem postępowania regulacyjnego może być również nieodpłatne przekazanie własności
nie pozostających w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu kościelnych osób prawnych
nieruchomości lub ich części:
1)
o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 1-3,
2)
będących uprzednio własnością parafii (gmin, zborów) ewangelickich, działających do
1945 r. na Ziemiach Zachodnich i Północnych, jeśli są one niezbędne na cele kultowe
lub dla prowadzenia przez kościelne osoby prawne działalności oświatowo-wychowawczej,
charytatywno-opiekuńczej i opiekuńczo-wychowawczej.
2.
Przepis art. 40 ust. 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 42.
Majątek nieruchomy, przekazany na własność gminie w trybie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym
i ustawę o pracownikach samorządowych , podlega postępowaniu, o którym mowa w art. 40 i 41.
Art. 43.
1.
Postępowanie regulacyjne, o którym mowa w art. 40 i 41, przeprowadza Komisja Regulacyjna,
zwana
dalej „Komisją”, złożona z przedstawicieli wyznaczonych w równej liczbie przez Ministra
- Szefa Urzędu Rady Ministrów i Konsystorz Kościoła.
2.
Uczestnikami postępowania regulacyjnego są oprócz wnioskodawcy wszystkie zainteresowane
jednostki państwowe, samorządowe i kościelne.
3.
Wnioski o wszczęcie postępowania regulacyjnego zgłasza się w terminie dwóch lat od
dnia wejścia w życie ustawy. Roszczenia nie zgłoszone w tym terminie wygasają.
4.
Postępowanie sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w
art. 40 i 41, ulega zawieszenu, a sądy i organy administracji państwowej przekazują
ich akta do Komisji Regulacyjnej.
5.
Komisja rozpatruje sprawy w zespołach orzekających, w skład których wchodzi po dwóch
członków wyznaczonych przez Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów i Konsystorz Kościoła.
6.
Postępowanie regulacyjne jest wolne od opłat.
7.
Liczebność Komisji, szczegółowy tryb postępowania regulacyjnego oraz wynagrodzenie
dla członków Komisji i personelu pomocniczego określi Minister - Szef Urzędu Rady
Ministrów w porozumieniu z Konsystorzem Kościoła.
Art. 44.
1.
Zespół orzekający po otrzymaniu wniosku o wszczęcie postępowania regulacyjnego bada,
czy jest ono dopuszczalne, a wniosek niedopuszczalny odrzuca.
2.
Uczestnicy postępowania mogą zawrzeć ugodę przed zespołem orzekającym. Jeżeli ugoda
nie została zawarta, zespół wydaje orzeczenie. Ugody i orzeczenia mają moc sądowych
tytułów egzekucyjnych.
3.
Orzeczenia uwzględniające wniosek, jak i ugody zawarte przed zespołem orzekającym,
powinny określać:
1)
stan prawny nieruchomości,
2)
związane z tym stanem obowiązki uczestników postępowania, a w szczególności obowiązek
wydania w oznaczonym terminie nieruchomości, jeżeli nie znajduje się ona we władaniu
wnioskodawcy,
3)
w razie przyznania odszkodowania obowiązek i termin zapłaty należnej z tego tytułu
kwoty.
4.
Orzeczenie jak i ugoda stanowią podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych
i w ewidencji gruntów. Przepis art. 39 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
5.
Od orzeczenia zespołu orzekającego nie przysługuje odwołanie.
6.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi, z mienia których państwowych jednostek
organizacyjnych lub gmin może być wyłączona nieruchomość w celu jej przekazania jako
nieruchomość zamienna lub na którą państwową jednostkę organizacyjną może być nałożony
obowiązek zapłaty odszkodowania.
Art. 45.2 orzeczenia
1.
Jeżeli zespół orzekający nie uzgodni orzeczenia, zawiadamia o tym pisemnie uczestników
postępowania regulacyjnego.
2.
Uczestnicy postępowania regulacyjnego mogą, w terminie sześciu miesięcy od otrzymania
zawiadomienia, wystąpić o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego lub administracyjnego,
a jeżeli nie było ono wszczęte - wystąpić na drogę sądową pod rygorem wygaśnięcia
roszczenia. Przy rozpoznawaniu sprawy sąd stosuje zasady określone w art. 40 i 41.
Rozdział 6
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 46.
Wykaz jednostek organizacyjnych będących osobami prawnymi w dniu wejścia w życie ustawy
stanowi załącznik do ustawy.
Art. 47.
Tracą moc:
1)
dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 listopada 1936 r. o stosunku Państwa
do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej ,
2)
ustawa z dnia 4 lipca 1947 r. w sprawie zmiany dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej
z dnia 25 listopada 1936 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego
w Rzeczypospolitej Polskiej .
Art. 48.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
Załącznik - Wykaz diecezji, parafii i diakonatów kościoła ewangelicko-augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej
I.
Diecezja Cieszyńska
Parafia Biała
Parafia Bielsko
Parafia Brenna-Górki
Parafia Cieszyn
Parafia Cisownica
Parafia Czechowice-Dziedzice
Parafia Drogomyśl
Parafia Goleszów
Parafia Istebna
Parafia Jaworze
Parafia Kowale-Wieszczęta
Parafia Międzyrzecze
Parafia Skoczów
Parafia Stare Bielsko
Parafia Ustroń
Parafia Wisła
II.
Diecezja Katowicka
Parafia Brzeg
Parafia Bytom
Parafia Chorzów
Parafia Czerwionka
Parafia Częstochowa
Parafia Gliwice
Parafia Golasowice
Parafia Gołkowice
Parafia Hołdunów
Parafia Jastrzębie Zdrój
Parafia Katowice
Parafia Kluczbork
Parafia Kraków
Parafia Laryszów
Parafia Lasowice Wielkie
Parafia Lubienie
Parafia Miechowice
Parafia Mikołów
Parafia Mysłowice
Parafia Nowy Sącz-Stadło
Parafia Opole
Parafia Orzesze
Parafia Pokój
Parafia Pszczyna
Parafia Pyskowice
Parafia Racibórz
Parafia Rybnik
Parafia Siemianowice
Parafia Sosnowiec
Parafia Studzienka
Parafia Szopienice
Parafia Ściborzyce Wielkie
Parafia Świętochłowice
Parafia Tarnowskie Góry
Parafia Warszowice
Parafia Wirek
Parafia Wodzisław Śląski
Parafia Wołczyn
Parafia Zabrze
Parafia Żory
III.
Diecezja Mazurska
Parafia Działdowo
Parafia Giżycko
Parafia Kętrzyn
Parafia Mikołajki
Parafia Mrągowo
Parafia Nidzica
Parafia Olsztyn
Parafia Ostróda
Parafia Pasym
Parafia Pisz
Parafia Ryn
Parafia Sorkwity
Parafia Suwałki
Parafia Szczytno
IV.
Diecezja Pomorsko-Wielkopolska
Parafia Bydgoszcz
Parafia Elbląg
Parafia Gdańsk-Gdynia-Sopot
Parafia Grudziądz
Parafia Kalisz
Parafia Kępno
Parafia Konin
Parafia Koszalin
Parafia Lipno
Parafia Ostrów Wielkopolski
Parafia Poznań
Parafia Rypin
Parafia Słupsk
Parafia Stawiszyn
Parafia Toruń
Parafia Turek
Parafia Włocławek
V.
Diecezja Warszawska
Parafia Aleksandrów Łódzki
Parafia Kutno
Parafia Lublin
Parafia Łask
Parafia Łowicz
Parafia Łódź
Parafia Ozorków
Parafia Pabianice
Parafia Piotrków Trybunalski
Parafia Płock
Parafia Poddębice
Parafia Radom
Parafia Rawa Mazowiecka
Parafia Tomaszów Mazowiecki
Parafia Warszawa - Parafia św. Trójcy
Parafia Warszawa - Parafia Wniebowstąpienia Pańskiego
Parafia Węgrów
Parafia Wieluń
Parafia Zduńska Wola
Parafia Zelów-Bełchatów
Parafia Zgierz
Parafia Żyrardów
VI.
Diecezja Wrocławska
Parafia Jelenia Góra-Cieplice
Parafia Gorzów Wielkopolski
Parafia Jawor
Parafia Karpacz
Parafia Kłodzko
Parafia Legnica
Parafia Międzybórz
Parafia Syców
Parafia Szczecin
Parafia Świdnica
Parafia Wałbrzych
Parafia Wrocław - Parafia Opatrzności Bożej
Parafia Wrocław - Parafia Świętego Krzysztofa
Parafia Zielona Góra
Parafia Żary
VII.
Ewangelicki Diakonat Żeński „Eben-Ezer”
Dzięgielów