Ustawaz dnia 28 grudnia 1989 r.o uporządkowaniu stosunków kredytowych
Treść ustawy
Art. 1.3 orzeczenia
1.
Uchyla się:
1)
nałożone na banki obowiązki dotyczące zapewnienia uprzywilejowań i preferencji w zakresie:
a)
dostępu do kredytów,
b)
oprocentowania kredytów i warunków ich spłaty,
2)
postanowienia umów kredytowych ustalające oprocentowanie kredytów według stawek stałych
i preferencyjnych.
2.
Pozostają bez zmiany postanowienia umów kredytowych w zakresie, którego nie dotyczy
przepis ust. 1 pkt 2. Wynikające z tych postanowień warunki umowy o kredyt udzielony
na budownictwo mieszkaniowe nie mogą być w 1990 r. zmienione bez zgody kredytobiorcy
również w razie zwiększenia kwoty kredytu. Rada Ministrów zapewni pokrycie różnic
wynikających z tych umów do wysokości nakładów poniesionych w 1990 r.
3.
Jeżeli bank nie uzgodni z kredytobiorcą inaczej, do kredytu udzielonego na podstawie
umowy, której postanowienia zgodnie z ust. 1 pkt 2 uległy uchyleniu, stosuje się zmienną
stawkę oprocentowania.
4.
Zmieniona, zgodnie z ust. 1 pkt 2 i ust. 3, wysokość oprocentowania przysługuje bankom
od zadłużenia kredytowego nie spłaconego i nie przedawnionego w dniu wejścia w życie
niniejszej ustawy.
Art. 2.
1.
Należności banków z tytułu zmienionego, stosownie do przepisów niniejszej ustawy,
oprocentowania kredytów za rok 1990 podlegają spłacie w 40% kwoty odsetek, a w pozostałej
części są dopisywane do zadłużenia kredytobiorcy.
2.
Na żądanie kredytobiorcy bank pobiera od niego oprocentowanie w wysokości wyższej
od określonej w ust. 1. Kwota odsetek dopisywanych do zadłużenia kredytobiorcy ulega
wówczas odpowiedniemu obniżeniu.
3.
W 1990 r. w szczególnie uzasadnionych przypadkach, w okresie nie przekraczającym 6
miesięcy, bank może na żądanie kredytobiorcy dopisać do jego zadłużenia więcej niż
60% oprocentowania kredytu.
Art. 3.2 orzeczenia
1.
Kredytobiorcom może być udzielona pomoc polegająca na pokrywaniu ze środków budżetowych
części zadłużenia wobec banku lub części należnego bankowi oprocentowania. Środki,
kierunki i cele, przeznaczone na udzielenie tej pomocy, określa ustawa budżetowa.
2.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa:
1)
szczegółowy zakres, zasady i tryb udzielania pomocy w spłacie należnego bankowi oprocentowania,
o którym mowa w art. 2 ust. 1,
2)
szczegółowe cele, przy kredytowaniu których na podstawie umów zawartych z bankami
po wejściu w życie niniejszej ustawy będzie udzielana kredytobiorcom, ze środków budżetowych,
pomoc według zasad i trybu ustalonych stosownie do pkt 1,
3)
szczególne zasady finansowania oraz gromadzenia środków na finansowanie nakładów związanych
z budownictwem mieszkaniowym, produkcją rolną oraz innymi celami społecznymi i gospodarczymi.
3.
Kierując się ważnymi względami społecznymi Rada Ministrów może w okresie przejściowym,
nie dłużej jednak niż do końca 1994 r., ograniczyć w drodze rozporządzenia do 40%
obowiązek bieżących spłat oprocentowania należnego bankom od kredytów określonych
zgodnie z ust. 2 pkt 2. Pozostała część tego oprocentowania będzie podlegać dopisaniu
do zadłużenia kredytobiorcy.
Art. 4.
1.
Kredyt zaciągnięty na pokrycie niedoboru budżetu centralnego w Narodowym Banku Polskim
zamyka się stanem zadłużenia na koniec 1989 r.
2.
Zadłużenie budżetu centralnego w Narodowym Banku Polskim zostanie pokryte wyemitowanymi
przez Skarb Państwa oprocentowanymi papierami wartościowymi, które od 1995 r. będą
podlegać przez 20 lat wykupowi przez Skarb Państwa w terminach określonych w tych
papierach.
Art. 5.3 orzeczenia
1.
W ustawie z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe w art. 121 wprowadza się następujące zmiany:
1)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Rada Ministrów zapewni pokrycie różnic wynikających z ulgowego oprocentowania i umorzenia
kredytów określonych w ust. 2, udzielonych do dnia 31 grudnia 1989 r.
”
,
2)
ust. 4 skreśla się.
2.
Tracą moc akty wykonawcze w zakresie dotyczącym oprocentowania i umarzania kredytów,
o których mowa w art. 121 ust. 2 ustawy wymienionej w ust. 1, w odniesieniu do nowo
zawieranych umów.
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1990 r.