Ustawaz dnia 6 kwietnia 1984 r.o gospodarce energetycznej
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Inwestycje i modernizacje
- Rozdział 3 - Produkcja urządzeń energetycznych
- Rozdział 4 - Dostarczanie paliw i energii oraz eksploatacja urządzeń energetycznych
- Rozdział 5 - Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej i terenowe inspektoraty gospodarki energetycznej
- Rozdział 6 - Odpowiedzialność za nieprzestrzeganie zasad i przepisów o ochronie urządzeń energetycznych, paliw i energii
- Rozdział 7 - Przepisy przejściowe i końcowe
Treść ustawy
Uznając konieczność zaspokajania w racjonalny sposób potrzeb energetycznych gospodarki
narodowej i społeczeństwa poprzez właściwy rozwój gospodarki energetycznej oraz oszczędne
użytkowanie paliw i energii, stanowi się, co następuje:
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady gospodarowania paliwami i energią oraz tworzenia warunków planowego
i racjonalnego rozwoju gospodarki energetycznej, obowiązki w zakresie gospodarowania
paliwami i energią jednostek gospodarki uspołecznionej i nie uspołecznionej oraz osób
fizycznych i innych podmiotów, jak również zadania organów administracji państwowej
w dziedzinie gospodarki energetycznej.
Art. 2.
1.
Plany społeczno-gospodarcze powinny zapewniać rozwój gospodarki energetycznej w stopniu
umożliwiającym osiąganie założonego rozwoju społeczno-gospodarczego kraju przy uwzględnieniu
efektywnego wykorzystywania zasobów krajowych, możliwości importu oraz uzyskiwania
oszczędności paliw i energii w drodze racjonalizacji ich użytkowania. Plany społeczno-gospodarcze
powinny także obejmować zadania w zakresie rozwoju i racjonalizacji gospodarki energetycznej
oraz produkcji środków technicznych służących do tego celu.
2.
Organy administracji państwowej właściwe w sprawach planowania zapewniała zrównoważenie
bilansów energetycznych w planach społeczno-gospodarczych.
Art. 3.
Jednostki gospodarki uspołecznionej zobowiązane są realizować zadania wynikające z
przepisów art. 2, w szczególności przez:
1)
opracowywanie i wdrażanie energooszczędnych i materiałooszczędnych urządzeń, metod
i technologii produkcji, transportu i usług, stosowanie surowców wtórnych oraz wykorzystanie
paliw i energii odpadowych,
2)
stosowanie materiałów oraz urządzeń zapewniających racjonalne i oszczędne użytkowanie
paliw i energii,
3)
kształtowanie energooszczędnej struktury produkcji, transportu i usług oraz uwzględnianie
energochłonności w wymianie towarowej z zagranicą.
Art. 4.1 orzeczenie
Jednostki gospodarki uspołecznionej, zużywające paliwa i energię do celów produkcji
i świadczenia usług, zobowiązane są do prowadzenia ewidencji i analizy energochłonności
produkcji i usług oraz ustalania wskaźników jednostkowej energochłonności wytwarzania
wyrobów i świadczenia usług w zakresie i według zasad określonych przez Głównego Inspektora
Gospodarki Energetycznej w porozumieniu z właściwymi ministrami oraz Prezesem Głównego
Urzędu Statystycznego.
Art. 5.
Kierownicy jednostek gospodarki uspołecznionej zobowiązani są do utworzenia odpowiednich
służb energetycznych lub zapewnienia innych warunków organizacyjnych i kadrowych,
a także warunków technicznych, właściwych dla racjonalnego i oszczędnego użytkowania
paliw i energii.
Art. 6.
1.
Terenowe organy administracji państwowej zapewniają prawidłowe i racjonalne gospodarowanie
zasobami paliw i źródłami energii o lokalnym znaczeniu, w szczególności takimi jak
małe złoża węgla brunatnego, torf, drewno opałowe, małe cieki wodne, energia słońca
i wiatru oraz biogaz, a także zobowiązane są do udzielania pomocy jednostkom gospodarki
uspołecznionej i nie uspołecznionej oraz osobom fizycznym i innym podmiotom, które
tworzą własne źródła energii.
2.
Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej określa kierunki pomocy w sprawach, o których
mowa w ust. 1.
Art. 7.
Wszyscy użytkownicy paliw i energii mają obowiązek racjonalnego i oszczędnego ich
użytkowania.
Art. 8.
Właściwe w tych sprawach organy administracji państwowej i inne państwowe jednostki
organizacyjne oraz organizacje społeczne uwzględniają w programach kształcenia i wychowania
oraz systemach informacji kształtowanie w społeczeństwie zasad oszczędnego użytkowania
paliw i energii.
Art. 9.
Głównemu Inspektorowi Gospodarki Energetycznej mogą być przyznane z budżetu Państwa
określone środki finansowe na popieranie szczególnie ważnych dla gospodarki narodowej
przedsięwzięć w zakresie poprawy gospodarki energetycznej oraz zadań związanych z
wykorzystywaniem zasobów paliw i źródeł energii o lokalnym znaczeniu.
Art. 10.
1.
Organy administracji państwowej właściwe w sprawach cen zapewniają skuteczne oddziaływanie
cen na racjonalne i oszczędne użytkowanie paliw i energii oraz poprawę i rozwój gospodarki
energetycznej.
2.
Ministrowie i wojewodowie (prezydenci miast stopnia wojewódzkiego) sprawujący nadzór
nad dostawcami paliw i energii oraz Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej prowadzą
badania skuteczności oddziaływania instrumentów ekonomicznych, w tym cen, na racjonalne
i oszczędne użytkowanie paliw i energii oraz poprawę i rozwój gospodarki energetycznej.
Art. 11.
Polskie Normy dotyczące jakości paliw i energii, urządzeń i instalacji energetycznych
oraz obiektów budowlanych i ich elementów, mające wpływ na poziom zużycia lub strat
paliw i energii albo wielkość poboru mocy elektrycznej, wymagają uzgodnienia z Głównym
Inspektorem Gospodarki Energetycznej.
Art. 12.
1.
Przy Prezesie Rady Ministrów działa Państwowa Rada Gospodarki Energetycznej jako organ
doradczy i opiniodawczy w dziedzinie gospodarki energetycznej, zwana dalej „Radą”,
złożona z przedstawicieli zainteresowanych organów administracji państwowej, jednostek
gospodarki uspołecznionej, nauki, stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz innych organizacji
społecznych.
2.
Prezes Rady Ministrów określa zadania, skład i tryb działania Państwowej Rady Gospodarki
Energetycznej.
Art. 13.
Przepisów ustawy nie stosuje się do spraw regulowanych przepisami prawa górniczego
i prawa geologicznego.
Art. 14.
Rada Ministrów określi zakres i tryb stosowania przepisów ustawy w jednostkach organizacyjnych
podległych Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych oraz jednostkach organizacyjnych
więziennictwa podległych Ministrowi Sprawiedliwości.
Art. 15.2 orzeczenia
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
paliwach - rozumie się przez to paliwa stałe, ciekłe i gazowe,
2)
energii - rozumie się przez to energię elektryczną i cieplną oraz inne postacie energii,
które mogą być wykorzystane do celów energetycznych,
3)
urządzeniach energetycznych - rozumie się przez to urządzenia techniczne służące do
przetwarzania paliw lub energii na paliwa lub energię innego rodzaju albo o zmienionych
parametrach, przesyłania paliw lub energii albo zużywające paliwa lub energię,
4)
eksploatacji urządzeń energetycznych - rozumie się przez to eksploatację urządzeń
określonych w pkt 3, z wyjątkiem urządzeń energetycznych powszechnego użytku, przeznaczonych
na potrzeby ludności lub używanych w gospodarstwach domowych,
5)
instalacjach energetycznych - rozumie się przez to zespoły urządzeń technicznych wraz
z układami połączeń między nimi, służące do przetwarzania lub przesyłania paliw i
energii albo zużywające paliwa i energię,
6)
wspólnej sieci - rozumie się przez to wspólną sieć energetyczną, to jest takie urządzenia
techniczne, które służą do przesyłania paliw lub energii do więcej niż jednego odbiorcy
i pozostają w zarządzie wyznaczonych jednostek organizacyjnych.
Rozdział 2
Inwestycje i modernizacje
Art. 16.
1.
Rozwiązania techniczne w zakresie inwestycji i modernizacji dotyczących instalacji
energetycznych oraz obiektów budowlanych, mających wpływ na przetwarzanie, przesyłanie
i użytkowanie paliw i energii, wymagają uzgodnienia z Głównym Inspektorem Gospodarki
Energetycznej.
2.
Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności dobór paliw i energii
oraz dobór technologii, urządzeń, konstrukcji i materiałów w zakresie mającym wpływ
na przewidywane zużycie paliw i energii.
3.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zakres rozwiązań technicznych podlegających
uzgodnieniu, o którym mowa w ust. 1 i 2, oraz tryb postępowania w tych sprawach.
Art. 17.
1.
W wypadkach uzasadnionych technicznie i ekonomicznie terenowy inspektorat gospodarki
energetycznej może wydać decyzję zobowiązującą jednostki gospodarki uspołecznionej
do realizacji przedsięwzięć mających na celu:
1)
zapobieżenie nieracjonalnemu zużywaniu paliw lub energii w istniejących obiektach
i urządzeniach,
2)
wykorzystanie istniejących rezerw energetycznych na potrzeby innych jednostek gospodarki
uspołecznionej i nie uspołecznionej oraz osób fizycznych i innych podmiotów, na warunkach
ustalonych w umowach zawartych między zainteresowanymi.
2.
Od decyzji terenowego inspektoratu gospodarki energetycznej w sprawach określonych
w ust. 1 przysługuje odwołanie do Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej.
Art. 18.
1.
Przyłączenie do wspólnej sieci następuje na zasadach określonych w przepisach ustawy.
2.
W razie stwierdzenia przez Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej, że dotrzymanie
technicznych warunków przyłączenia do wspólnej sieci spowodowałoby przekroczenie uzasadnionego
technicznie i ekonomicznie poziomu zużycia lub strat paliw i energii, minister lub
wojewoda (prezydent miasta stopnia wojewódzkiego) sprawujący nadzór nad wspólną siecią
uchyli lub zmieni warunki przyłączenia ustalone przez jednostkę zarządzającą wspólną
siecią.
Art. 19.
W razie stwierdzenia przez Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej celowości
realizacji inwestycji wspólnej, zmierzającej do racjonalizacji gospodarki energetycznej,
wojewoda (prezydent miasta stopnia wojewódzkiego) na wniosek Głównego Inspektora Gospodarki
Energetycznej inicjuje zawarcie między zainteresowanymi jednostkami gospodarki uspołecznionej
odpowiednich umów w sprawie terminów i sposobu realizacji tej inwestycji, inwestora
zastępczego i użytkownika.
Rozdział 3
Produkcja urządzeń energetycznych
Art. 20.
Wytwórcy urządzeń energetycznych zobowiązani są zapewnić dotrzymanie wymagań racjonalnego
użytkowania paliw i energii przez wyprodukowane urządzenia, właściwe cechy użytkowe
i eksploatacyjne urządzeń, trwałość parametrów technicznych i ekonomicznych oraz doskonalenie
jakości urządzeń i ich części zamiennych zgodnie z postępem technicznym, a także określać
poziom zużycia lub strat paliw i energii albo wielkość poboru mocy elektrycznej.
Art. 21.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może ustalić normatywne wskaźniki jednostkowego
zużycia paliw i energii lub inne normatywne wskaźniki eksploatacyjne dla określonych
rodzajów nowo produkowanych urządzeń energetycznych oraz zasady postępowania w odniesieniu
do urządzeń energetycznych nie odpowiadających ustalonym wskaźnikom.
Art. 22.
1.
Produkcja określonych urządzeń energetycznych oraz ich import lub nabycie za granicą
licencji na ich produkcję wymaga uprzedniego uzgodnienia z Głównym Inspektorem Gospodarki
Energetycznej w zakresie doboru paliw i energii oraz wielkości produkcji przeznaczonej
na rynek krajowy.
2.
W zakresie nie objętym wskaźnikami, o których mowa w art. 21, lub Polskimi Normami
obowiązek uzgodnienia z Głównym Inspektorem Gospodarki Energetycznej dotyczy także
parametrów określających dopuszczalny poziom zużycia lub strat paliw i energii albo
dopuszczalną wielkość poboru mocy elektrycznej.
3.
Rodzaje urządzeń podlegających uzgodnieniu, o którym mowa w ust. 1 i 2, oraz tryb
tego uzgodnienia określa Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej w porozumieniu
z właściwymi ministrami.
Art. 23.
Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej może zakazać sprzedaży w kraju urządzeń
energetycznych, które nie spełniają warunków ustalonych zgodnie z art. 21 i 22.
Rozdział 4
Dostarczanie paliw i energii oraz eksploatacja urządzeń energetycznych
Art. 24.1 orzeczenie
1.
Dostarczanie i odbiór paliw i energii za pośrednictwem wspólnej sieci następuje na
podstawie umowy.
2.
Umowa o dostarczanie paliw i energii za pośrednictwem wspólnej sieci powinna określać
w szczególności ilość, jakość, niezawodność i terminowość dostawy i odbioru oraz odpowiedzialność
stron za niedotrzymanie warunków umowy.
3.
Dostawca paliw i energii ze wspólnej sieci nie może odmówić zawarcia umowy, jeżeli
odbiorca spełnia ustalone na podstawie przepisów warunki przyłączenia do wspólnej
sieci, a istnieją techniczne warunki dostawy paliw i energii.
4.
Przepisy w sprawach dostarczania i odbioru paliw i energii ze wspólnej sieci, określające
ogólne warunki umów, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje Prezes Rady Ministrów.
Art. 25.1 orzeczenie
1.
Zasady, wysokość i sposób obliczania odszkodowania przysługującego odbiorcy, w wypadkach
ograniczenia lub przerwy w dostawie albo pogorszenia parametrów paliw i energii dostarczanych
ze wspólnej sieci, określają ogólne warunki umów, o których mowa w art. 24 ust. 4.
2.
Dostawca paliw lub energii ze wspólnej sieci nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie
lub nienależyte wykonanie umowy dostawy jedynie w wypadkach przerw w dostawie:
1)
w związku z niezawinioną przez dostawcę awarią we wspólnej sieci na czas niezbędny
do wykonania prac w celu zapobieżenia lub usunięcia skutków awarii,
2)
wprowadzanych stosownie do obowiązujących ograniczeń oraz w razie zagrożenia życia
ludzkiego lub mienia.
3.
W wypadkach określonych w ogólnych warunkach umów, o których mowa w art. 24 ust. 4,
albo w razie pobierania paliw lub energii ze wspólnej sieci bez zawarcia umowy z dostawcą,
odbiorcy mogą być odłączeni od sieci. Dostawca nie ponosi odpowiedzialności za szkody
wynikłe z tytułu odłączenia od sieci w tych wypadkach.
4.
W razie naruszenia warunków umowy o dostarczanie paliw i energii ze wspólnej sieci
oraz za czynności dostawcy w związku z dostarczaniem paliw i energii ze wspólnej sieci,
od odbiorców są pobierane opłaty dodatkowe. Wysokość i zakres stosowania tych opłat
określa naczelny organ administracji państwowej właściwy w sprawach cen paliw i energii.
Art. 26.2 orzeczenia
W razie wystąpienia niedoboru paliw lub energii Rada Ministrów może wprowadzić:
1)
ograniczenia w dostawie lub zużyciu poszczególnych rodzajów paliw i energii,
2)
zakaz użytkowania poszczególnych rodzajów paliw i energii do określonych celów.
Art. 27.
1.
Minister lub wojewoda (prezydent miasta stopnia wojewódzkiego) sprawujący nadzór nad
wspólną siecią albo upoważniona przez niego jednostka organizacyjna są uprawnieni
do dysponowania mocą i energią lub ilością paliwa we wspólnej sieci, a w szczególności
do:
1)
ustalania programów pracy i operatywnego kierowania pracą urządzeń i instalacji energetycznych,
służących do przetwarzania i przesyłania paliw i energii, oraz udzielania zezwoleń
na ich wyłączenie do remontu lub rezerwy,
2)
wydawania decyzji o wyłączeniu, na czas niezbędny do ochrony pracy wspólnej sieci
elektroenergetycznej, wybranych odbiorników energii elektrycznej, których rodzaje
i zasady wyłączania zostaną uzgodnione z odbiorcą,
3)
ustalania wielkości poboru mocy i energii lub paliw przez odbiorców stosownie do obowiązujących
ograniczeń, a także w razie awarii we wspólnej sieci.
2.
Stosowanie przepisu ust. 1 pkt 1 do odbiorców przyłączonych do wspólnej sieci, posiadających
własne urządzenia służące do wytwarzania i przesyłania paliw lub energii, w zakresie
kierowania pracą tych urządzeń, określa umowa zawarta z odbiorcą przez upoważnioną
jednostkę organizacyjną, o której mowa w ust. 1.
Art. 28.
Przepisy w sprawie warunków technicznych i trybu przyłączania urządzeń i instalacji
energetycznych do wspólnej sieci wydaje minister sprawujący nadzór nad tą siecią.
Art. 29.
1.
Eksploatację urządzeń i instalacji energetycznych należy prowadzić w sposób zapewniający
właściwe i zgodne z przeznaczeniem wykorzystanie urządzeń, racjonalne i oszczędne
użytkowanie paliw i energii, bezpieczeństwo obsługi i otoczenia oraz zachowanie wymagań
ochrony środowiska.
2.
Jednostki gospodarki uspołecznionej zobowiązane są do analizowania sprawności i wykorzystania
urządzeń energetycznych oraz podejmowania działań mających na celu poprawę efektywności
wykorzystania paliw i energii.
Art. 30.
1.
Przepisy w sprawie zasad eksploatacji urządzeń i instalacji energetycznych, służących
do wytwarzania i przesyłania energii elektrycznej oraz przesyłania paliw gazowych,
wydaje minister sprawujący nadzór nad wspólną siecią elektroenergetyczną i gazową.
2.
Przepisy w sprawie zasad eksploatacji urządzeń i instalacji energetycznych nie wymienionych
w ust. 1 wydaje Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej w porozumieniu z właściwymi
ministrem.
Art. 31.
1.
Terenowy inspektorat gospodarki energetycznej może nakazać jednostkom gospodarki uspołecznionej
okresowe lub trwałe wycofanie z eksploatacji w określonym terminie urządzeń i instalacji
energetycznych, przekraczających uzasadniony technicznie i ekonomicznie poziom zużycia
lub strat paliw i energii bądź zagrażających bezpieczeństwu obsługi lub otoczenia.
2.
Trwałe wycofanie z eksploatacji urządzeń i instalacji energetycznych, służących do
wytwarzania i przesyłania paliw i energii, przyłączonych do wspólnej sieci, wymaga
uprzednio uzgodnienia z terenowym inspektoratem gospodarki energetycznej.
3.
Od decyzji terenowego inspektoratu gospodarki energetycznej w sprawach określonych
w ust. 1 i 2 przysługuje odwołanie do Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej.
Art. 32.2 orzeczenia
1.
Osoby zajmujące się eksploatacją określonych urządzeń i instalacji energetycznych,
poza wymaganiami wynikającymi z taryfikatorów kwalifikacyjnych, powinny spełniać dodatkowe
wymagania kwalifikacyjne w zakresie gospodarki energetycznej.
2.
Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej określa dodatkowe wymagania kwalifikacyjne
dla osób, o których mowa w ust. 1, oraz ustala tryb stwierdzania tych dodatkowych
kwalifikacji.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do osób zajmujących się eksploatacją urządzeń i instalacji
energetycznych, służących do wytwarzania i przesyłania energii elektrycznej oraz przesyłania
paliw gazowych. Dodatkowe wymagania kwalifikacyjne dla tych osób określa minister
sprawujący nadzór nad wspólną siecią elektroenergetyczną i gazową.
Rozdział 5
Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej i terenowe inspektoraty gospodarki energetycznej
Art. 33.
Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej jest centralnym organem administracji państwowej
do spraw gospodarki energetycznej.
Art. 34.
Do zakresu działania Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej należy:
1)
podejmowanie działań tworzących warunki racjonalnego gospodarowania paliwami i energią,
2)
prowadzenie oraz inicjowanie badań mających na celu ocenę stanu oraz poprawę i rozwój
gospodarki energetycznej,
3)
inicjowanie oraz kształtowanie kierunków poprawy i rozwoju gospodarki energetycznej
w działalności jednostek gospodarki uspołecznionej i nie uspołecznionej oraz osób
fizycznych i innych podmiotów wytwarzających i zużywających paliwa i energię do celów
produkcji i świadczenia usług,
4)
wykonywanie kontroli przestrzegania przepisów i zasad w dziedzinie gospodarki energetycznej
przez jednostki gospodarki uspołecznionej i nie uspołecznionej oraz osoby fizyczne
i inne podmioty zużywające paliwa i energię do celów produkcji i świadczenia usług,
5)
nakazywanie stosowania odpowiednich środków, a także nakazywanie dokonywania odpowiednich
zmian w procesach technologicznych i rozwiązaniach konstrukcyjnych urządzeń energetycznych
i obiektów budowlanych, w razie stwierdzenia niewłaściwej gospodarki energetycznej
lub w celu jej poprawy,
6)
popularyzowanie zasad racjonalnej i oszczędnej gospodarki energetycznej,
7)
wykonywanie innych zadań określonych w ustawie.
Art. 35.
1.
Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej podlega Prezesowi Rady Ministrów.
2.
Prezes Rady Ministrów powołuje i odwołuje Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej
i jego zastępców.
3.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może powierzyć nadzór nad działalnością Głównego
Inspektora Gospodarki Energetycznej innemu naczelnemu organowi administracji państwowej.
Art. 36.
1.
Organami Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej do spraw gospodarki energetycznej
są terenowe inspektoraty gospodarki energetycznej.
2.
Terenowe inspektoraty gospodarki energetycznej wykonują na obszarze swojego działania
zadania określone w art. 34 pkt 1, 3, 4, 5 i 6, zadania określone w art. 34 pkt 2
w zakresie ustalonym przez Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej oraz inne
zadania określone w ustawie.
3.
Główny Inspektor Gospodarki Energetycznej może na wniosek kierowników innych jednostek
organizacyjnych upoważnić pracowników tych jednostek do wykonywania określonych zadań
kontrolnych w dziedzinie gospodarki energetycznej.
Art. 37.
1.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa:
1)
szczegółowy zakres i tryb działania Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej,
2)
terytorialny zakres działania, siedziby oraz szczegółowy zakres i tryb działania terenowych
inspektoratów gospodarki energetycznej.
2.
Organizację urzędu Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej oraz jednostki organizacyjne
podporządkowane Głównemu Inspektorowi Gospodarki Energetycznej określa statut nadany
przez Prezesa Rady Ministrów.
Rozdział 6
Odpowiedzialność za nieprzestrzeganie zasad i przepisów o ochronie urządzeń energetycznych, paliw i energii
Art. 38.
1.
Kto:
1)
nie stosuje się do ograniczeń w użytkowaniu paliw i energii wprowadzanych na podstawie
art. 26,
2)
nieumyślnie niszczy, uszkadza albo czyni niezdatną do użytku wspólną sieć lub urządzenia
związane z tą siecią,
3)
realizuje bez uzgodnienia, o którym mowa w art. 16, rozwiązania techniczne w zakresie
inwestycji i modernizacji dotyczących instalacji energetycznych oraz obiektów budowlanych,
mających wpływ na przetwarzanie, przesyłanie i użytkowanie paliw i energii,
4)
produkuje urządzenia energetyczne bez uzgodnienia, o którym mowa w art. 22,
5)
narusza zakaz sprzedaży urządzeń energetycznych wydany na podstawie art. 23,
6)
umyślnie uniemożliwia lub utrudnia prowadzenie eksploatacji urządzeń i instalacji
energetycznych w sposób określony w art. 29 ust. 1,
7)
umyślnie uniemożliwia lub utrudnia uprawnionym organom sprawowanie nadzoru lub kontroli
w dziedzinie gospodarki energetycznej
- podlega karze grzywny do 20 000 złotych.
2.
Kto pobiera paliwa lub energię ze wspólnej sieci bez umowy lub niezgodnie z umową
zawartą z dostawcą, podlega karze aresztu do 3 miesięcy, ograniczenia wolności do
3 miesięcy lub grzywny do 20.000 złotych.
3.
Terenowe inspektoraty gospodarki energetycznej, jednostki urządzające wspólną siecią
oraz jednostki organizacyjne uprawnione do dysponowania mocą i energią lub ilością
paliwa we wspólnej sieci są właściwe do składania wniosków o ukaranie w sprawach wymienionych
w ust. 1 i 2.
4.
Kierownicy i pracownicy jednostek gospodarki uspołecznionej za naruszenia, o których
mowa w ust. 1, popełnione w zakresie pracy w tych jednostkach, ponoszą odpowiedzialność
na zasadach określonych i w trybie przewidzianym w art. 39.
Art. 39.
1.
Kierownicy i pracownicy jednostek gospodarki uspołecznionej, dopuszczający się naruszeń,
o których mowa w art. 38 ust. 1, lub naruszający przepisy, nakazy lub zakazy wydane
na podstawie art. 17 ust. 1, art. 21, art. 24 ust. 4, art. 27, 28, 30, 31 i 32 podlegają
karze pieniężnej w wysokości odpowiadającej kwocie od 10% do 300% miesięcznego wynagrodzenia
danego pracownika.
2.
Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada terenowy inspektorat gospodarki energetycznej.
Od nałożonej kary przysługuje odwołanie do Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej.
Art. 40.
1.
Niezależnie od kar przewidzianych w art. 39 można wymierzyć jednostce gospodarki uspołecznionej
za naruszenie przepisów, nakazów lub zakazów, o których mowa w art. 39 ust. 1 i art.
38 ust. 2, karę pieniężną, której wysokość jest zależna od rodzaju i stopnia naruszenia
oraz poniesionych strat.
2.
Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada terenowy inspektorat gospodarki energetycznej.
Od nałożonej kary przysługuje odwołanie do Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej.
3.
Kara pieniężna nie może przekraczać wartości 30% kosztu paliw i energii zużywanych
rocznie w danej jednostce gospodarki uspołecznionej.
Art. 41.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady i tryb postępowania przy wymierzaniu
i ściąganiu kar pieniężnych, o których mowa w art. 39 i 40.
Art. 42.
Minister sprawujący nadzór nad wspólną siecią określa zasady obliczania ryczałtowego
odszkodowania przysługującego jednostce zarządzającej wspólną siecią energetyczną
z tytułu zniszczenia lub uszkodzenia tej sieci, przy uwzględnieniu:
1)
niezbędnych kosztów doprowadzenia uszkodzonych urządzeń lub instalacji energetycznych
do poprzedniego stanu technicznego,
2)
szkód wynikłych z przerw w pracy wspólnej sieci i ciągłości zasilania odbiorców.
Art. 43.
W razie stwierdzenia pobierania paliw i energii ze wspólnej sieci bez zawarcia umowy
z dostawcą albo z całkowitym lub częściowym pominięciem układu pomiarowego bądź w
razie uszkodzenia tego układu z winy odbiorcy w sposób umożliwiający nielegalny pobór
paliw lub energii, pobiera się należności za nielegalnie pobrane paliwa lub energię
w wysokości ryczałtowej, określonej w taryfach dotyczących cen paliw i energii pobieranych
ze wspólnej sieci.
Art. 44.
Należności, o których mowa w art. 42 i 43, podlegają egzekucji administracyjnej.
Rozdział 7
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 45.8 orzeczeń
1.
Traci moc ustawa z dnia 30 maja 1962 r. o gospodarce paliwowo-energetycznej .
2.
Dotychczasowe przepisy o gospodarce energetycznej pozostają w mocy do czasu zastąpienia
ich przepisami wydanymi na podstawie niniejszej ustawy, o ile nie są sprzeczne z jej
przepisami.
Art. 46.1 orzeczenie
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1984 r.