Ustawaz dnia 3 lipca 1984 r.o kulturze fizycznej
Spis treści
- Treść ustawy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Wychowanie fizyczne
- Rozdział 3 - Rekreacja ruchowa
- Rozdział 4 - Sport
- Rozdział 5 - Rehabilitacja ruchowa
- Rozdział 6 - Trenerzy i instruktorzy
- Rozdział 7 - Podstawy materialne kultury fizycznej
- Rozdział 8 - Zasady bezpieczeństwa w dziedzinie kultury fizycznej
- Rozdział 9 - Stowarzyszenia kultury fizycznej
- Rozdział 10 - Przepisy szczególne oraz zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 11 - Przepisy przejściowe i końcowe
Treść ustawy
Uznając doniosłą rolę kultury fizycznej, służącej wszechstronnemu rozwojowi człowieka,
oraz potrzebę pełniejszego jej upowszechniania, stanowi się, co następuje:
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa reguluje sprawy:
1)
wychowania fizycznego,
2)
rekreacji ruchowej,
3)
sportu,
4)
rehabilitacji ruchowej.
2.
W rozumieniu ustawy:
1)
wychowanie fizyczne jest procesem pedagogicznym kształtującym aktywne uczestnictwo
dzieci i młodzieży w kulturze fizycznej oraz sprzyjającym harmonijnemu ich rozwojowi
i ochronie zdrowia,
2)
rekreacja ruchowa jest procesem służącym utrzymaniu i przedłużaniu funkcji życiowych
człowieka oraz kształtowaniu obyczajów kulturalnego wypoczynku,
3)
sport jest procesem polegającym na doskonaleniu sprawności psychofizycznej, zaspokajającym
potrzeby rywalizacji i dążenia do osiągania wyników w ramach społecznie akceptowanych
zasad współzawodnictwa.
4)
rehabilitacja ruchowa jest procesem służącym przywracaniu osobom czasowo lub trwale
niepełnosprawnym aktywności życiowej oraz sprawności psychofizycznej przy wykorzystywaniu
zajęć fizycznych i sportu oraz wiedzy medycznej.
Art. 2.
1.
Zajęcia wychowania fizycznego, rekreacyjne, sportowe i rehabilitacji ruchowej mogą
być prowadzone przez osoby mające odpowiednio kwalifikacje nauczyciela wychowania
fizycznego, instruktora rekreacji ruchowej, sportu, trenera, fizjoterapeuty i technika
fizjoterapii oraz wymagane w tym zakresie uprawnienia. Zajęcia rehabilitacji ruchowej
mogą być prowadzone również przez lekarzy.
2.
W wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych brakiem wykwalifikowanych nauczycieli wychowania
fizycznego, zajęcia wychowania fizycznego w przedszkolach i szkołach, z wyjątkiem
szkół wyższych, mogą być prowadzone również przez osoby nie posiadające kwalifikacji
nauczyciela wychowania fizycznego, mające jednak niezbędne przygotowanie praktyczne
do prowadzenia tych zajęć.
Art. 3.
1.
Państwo, w zakresie i formach określonych w ustawie i innych przepisach, realizuje
zadania w dziedzinie kultury fizycznej oraz wspiera rozwój społecznych form działania
w tej dziedzinie.
2.
Działalność społeczna w dziedzinie kultury fizycznej jest realizowana głównie w stowarzyszeniach
kultury fizycznej.
Art. 4.
1.
Zadania w dziedzinie kultury fizycznej rad narodowych oraz terenowych organów administracji
państwowej określają przepisy ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego oraz niniejszej ustawy.
2.
Rady narodowe oraz zakłady pracy w zakresie określonym przepisami prawa, a także organizacje
społeczne, zawodowe i społeczno-zawodowe w zakresie wynikającym z ich statutów, współdziałają
w rozwoju kultury fizycznej ze stowarzyszeniami kultury fizycznej oraz udzielają im
pomocy w realizacji ich zadań.
3.
Zadania związane z kulturą fizyczną są częścią składową planów społeczno-gospodarczych,
centralnych i terenowych.
Rozdział 2
Wychowanie fizyczne
Art. 5.
1.
Zajęcia wychowania fizycznego są obowiązkowe w przedszkolach, szkołach i szkołach
wyższych.
2.
Obowiązkiem uczestniczenia w zajęciach wychowania fizycznego w jednostkach organizacyjnych,
o których mowa w ust. 1, w pełnym zakresie obejmuje się osoby posiadające odpowiedni
stan zdrowia.
3.
Osoby, którym stan zdrowia nie pozwala na uczestniczenie w zajęciach wychowania fizycznego
w pełnym zakresie uczestniczą w zajęciach w zakresie oraz wymiarze dostosowanym do
ich stanu zdrowia i sprawności psychofizycznej.
Art. 6.1 orzeczenie
1.
Minister Oświaty i Wychowania, w porozumieniu z Przewodniczącym Głównego Komitetu
Kultury Fizycznej i Sportu, uwzględniając fizjologiczne potrzeby ruchu dzieci i młodzieży
w poszczególnych grupach wieku, ustala wymiar i formy zajęć wychowania fizycznego
w przedszkolach i szkołach, z wyłączeniem szkół wyższych.
2.
Minister Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, w porozumieniu z Przewodniczącym
Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu oraz po zasięgnięciu opinii Rady Głównej
Nauki i Szkolnictwa Wyższego, ustala wymiar i formy zajęć wychowania fizycznego prowadzonych
w szkołach wyższych w czasie całego toku studiów.
Art. 7.
Jednostki organizacyjne prowadzące zajęcia wychowania fizycznego są obowiązane zapewnić:
1)
systematyczną realizację programu zajęć,
2)
odpowiednie z punktu widzenia bezpieczeństwa i higieny urządzenia i sprzęt, niezbędne
do realizacji programu zajęć,
3)
przeprowadzanie okresowych badań medycznych uczestników zajęć wychowania fizycznego.
Art. 8.
1.
Młodzież o szczególnych uzdolnieniach sportowych oraz odpowiednich warunkach zdrowotnych
może być kształcona w:
1)
klasach sportowych,
2)
szkołach sportowych,
3)
szkołach mistrzostwa sportowego.
2.
Warunkiem utworzenia i działalności szkoły mistrzostwa sportowego jest zapewnienie
przez szkołę:
1)
wykwalifikowanej kadry nauczycielskiej oraz trenerskiej lub instruktorskiej,
2)
odpowiednich dla danej dyscypliny sportu urządzeń i obiektów sportowych lub możliwości
korzystania z takich urządzeń i obiektów,
3)
opieki lekarskiej i niezbędnego zaplecza medycznego,
4)
odpowiedniego wyżywienia dla uczniów,
5)
możliwości korzystania przez uczniów z internatu.
3.
Klasy i szkoły sportowe mogą być tworzone po spełnieniu warunków, o których mowa w
ust. 2 pkt 1-4.
4.
Utworzenie klasy i szkoły sportowej oraz szkoły mistrzostwa sportowego następuje w
trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 15 lipca 1961 r. o rozwoju systemu oświaty i wychowania , z tym że utworzenie szkoły mistrzostwa sportowego wymaga zgody Ministra Oświaty
i Wychowania, udzielonej w porozumieniu z Przewodniczącym Głównego Komitetu Kultury
Fizycznej i Sportu.
Art. 9.
1.
Klasy i szkoły sportowe oraz szkoły mistrzostwa sportowego realizują ogólnie obowiązujący
program kształcenia przewidziany dla szkół określonego rodzaju, zapewniając równocześnie
warunki sprzyjające rozwijaniu umiejętności sportowych uczniów.
2.
Klasy i szkoły sportowe oraz szkoły mistrzostwa sportowego mogą realizować program
szkolenia sportowego samodzielnie lub we współpracy ze stowarzyszeniami kultury fizycznej.
Zasady tej współpracy określają Minister Oświaty i Wychowania oraz Przewodniczący
Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu.
Art. 10.
Minister Oświaty i Wychowania, w porozumieniu z Przewodniczącym Głównego Komitetu
Kultury Fizycznej i Sportu, w drodze rozporządzenia, ustala:
1)
warunki i tryb dopuszczenia osób, o których mowa w art. 2 ust. 2, do prowadzenia zajęć
wychowania fizycznego,
2)
wymiar i program zajęć sportowych w klasach i szkołach, o których mowa w art. 8 ust.
1.
Art. 11.
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, w porozumieniu z ministrami nadzorującymi szkoły,
w drodze rozporządzenia, określa zakres, zasady i tryb sprawowania opieki medycznej
nad osobami uczestniczącymi w zajęciach wychowania fizycznego oraz nad uczniami klas
i szkół, o których mowa w art. 8 ust. 1.
Rozdział 3
Rekreacja ruchowa
Art. 12.
1.
Organizowanie działalności w dziedzinie rekreacji ruchowej oraz tworzenie odpowiednich
warunków materialno-technicznych dla jej rozwoju jest obowiązkiem ośrodków sportu
i rekreacji powoływanych przez terenowe organy administracji państwowej oraz stowarzyszeń
kultury fizycznej i ich związków, których działalność w dziedzinie rekreacji ruchowej
należy do ich zadań statutowych.
2.
Organizowanie działalności w dziedzinie rekreacji ruchowej dla pracowników, członków
ich rodzin, emerytów i rencistów oraz tworzenie odpowiednich warunków materialno-technicznych
dla jej rozwoju należy również do obowiązków zakładów pracy. Zakłady pracy współdziałają
w tym zakresie ze stowarzyszeniami kultury fizycznej, organizacjami związkowymi, młodzieżowymi
i innymi organizacjami społecznymi, działającymi w danym zakładzie pracy.
3.
Organizowanie działalności w dziedzinie rekreacji ruchowej dla mieszkańców osiedli
jest obowiązkiem administracji państwowych i spółdzielczych osiedli mieszkalnych;
administracje te współdziałają w tym zakresie z samorządem mieszkańców i stowarzyszeniami
kultury fizycznej.
4.
Działalność w dziedzinie rekreacji ruchowej mogą również prowadzić:
1)
stowarzyszenia kultury fizycznej i ich związki inne niż wymienione w ust. 1,
2)
organizacje spółdzielcze, zawodowe, społeczno-zawodowe, młodzieżowe i inne organizacje
społeczne,
3)
szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze.
5.
W zakresie określonym w ustawie działalność w dziedzinie rekreacji ruchowej mogą prowadzić
usługowo także osoby fizyczne.
6.
Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu określa zasady i warunki
prowadzenia działalności w dziedzinie rekreacji ruchowej przez osoby wymienione w
ust. 5.
Art. 13.
1.
Ośrodki sportu i rekreacji powoływane przez terenowe organy administracji państwowej
oraz stowarzyszenia kultury fizycznej i ich związki, których działalność w dziedzinie
rekreacji ruchowej jest obowiązkiem statutowym, są obowiązane prowadzić tę działalność
dla wszystkich zainteresowanych osób.
2.
Do zadań jednostek, o których mowa w ust. 1, należy w szczególności:
1)
popularyzacja walorów rekreacji ruchowej,
2)
organizowanie zajęć, zawodów i imprez sportowo-rekreacyjnych oraz turystycznych,
3)
zapewnianie kadry instruktorów do prowadzenia zajęć rekreacyjnych,
4)
rozwijanie usług w zakresie rekreacji ruchowej,
5)
tworzenie i udostępnianie bazy sportowo-rekreacyjnej,
6)
prowadzenie wypożyczalni sprzętu sportowego i turystycznego,
7)
organizowanie nauki pływania.
8)
stwarzanie bezpiecznych i higienicznych warunków prowadzonych zajęć.
Art. 14.
Jednostki i osoby fizyczne, o których mowa w art. 12 ust. 4 i 5, są obowiązane ubezpieczyć
od następstw nieszczęśliwych wypadków osoby uczestniczące w prowadzonych przez nie
zajęciach rekreacji ruchowej.
Rozdział 4
Sport
Art. 15.
1.
Uprawianie sportu jest dobrowolne i odbywa się zgodnie z przepisami ustawy oraz postanowieniami
regulaminów sportowych stowarzyszeń kultury fizycznej i ich związków oraz sportowych
organizacji międzynarodowych.
2.
Uprawianie sportu odbywa się w:
1)
stowarzyszeniach kultury fizycznej i ich związkach, których statutowym zadaniem jest
rozwijanie działalności sportowej,
2)
innych jednostkach organizacyjnych, prowadzących działalność sportową zgodnie z postanowieniami
regulaminów, o których mowa w ust. 1.
3.
Uprawianie sportu przez osoby, które nie ukończyły 18 lat, jest dozwolone za zgodą
rodziców lub opiekunów.
Art. 16.
Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu ustala dyscypliny sportowe
dopuszczone do uprawiania w kraju, zakres tego dopuszczenia, a w razie potrzeby także
warunki ich uprawiania.
Art. 17.
1.
Zawodnikami są członkowie stowarzyszeń kultury fizycznej, uprawiający systematycznie
określoną dyscyplinę sportu i biorący udział w zawodach sportowych, organizowanych
przez te stowarzyszenia, związki stowarzyszeń kultury fizycznej albo w których stowarzyszenie
lub związek bierze udział.
2.
Zawodnicy są klasyfikowani zgodnie z obowiązującymi w danej dyscyplinie sportu klasami
sportowymi.
3.
Warunkiem nadania odpowiedniej klasy sportowej jest uzyskanie przez zawodnika określonej
normy kwalifikacyjnej.
4.
Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu określa zasady i tryb
nadawania klas sportowych.
Art. 18.
1.
Obowiązkiem zawodników jest godna postawa obywatela i sportowca Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej, stałe podnoszenie poziomu sportowego oraz ambitne współzawodnictwo w zawodach
sportowych.
2.
Szczególnym wyróżnieniem i obowiązkiem zawodnika jest reprezentowanie barw narodowych
w zawodach międzynarodowych.
3.
Zawodnicy są obowiązani w szczególności do:
1)
systematycznego, zdyscyplinowanego i aktywnego uczestnictwa w zajęciach, treningach
i zawodach sportowych,
2)
przestrzegania regulaminów sportowych i zasad uczciwej walki sportowej oraz szacunku
dla rywali,
3)
dbałości w toku zajęć, treningów i zawodów sportowych o bezpieczeństwo i zdrowie swoje,
swoich kolegów oraz rywali,
4)
dbałości o obiekty, sprzęt i ubiór sportowy,
5)
poddawania się obowiązkowym badaniom lekarskim i przestrzegania zaleceń lekarskich.
4.
Używanie przez zawodników środków farmakologicznych i innych uznanych za dopingujące
jest zabronione.
5.
W razie nieprzestrzegania obowiązków określonych w ust. 3 oraz zakazu, o którym mowa
w ust. 4, zawodnicy ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną na zasadach określonych
w statutach stowarzyszeń kultury fizycznej i ich związków oraz regulaminach sportowych.
6.
W razie gdy naruszenie zakazu określonego w ust. 4 nastąpiło z wyłącznej lub częściowej
winy osób-członków stowarzyszeń kultury fizycznej biorących udział w organizowaniu
życia sportowego, odpowiedzialność określoną w ust. 5 ponoszą także te osoby.
Art. 19.
Zawodnik nie może reprezentować w jednej dyscyplinie sportu równocześnie barw więcej
niż jednego stowarzyszenia kultury fizycznej.
Art. 20.
1.
Stowarzyszenia kultury fizycznej i ich związki oraz organizacje, o których mowa w
art. 15 ust. 2, są obowiązane zapewnić zawodnikom bezpieczne i higieniczne warunki
uprawiania sportu oraz ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków, a ponadto
odpowiednio do potrzeb wynikających z procesu szkolenia sportowego w szczególności
zapewnić:
1)
bezpłatne korzystanie z urządzeń i obiektów sportowych,
2)
wyposażenie w sprzęt i ubiory sportowe,
3)
opiekę medyczną,
4)
wyżywienie i zakwaterowanie na zawodach i zgrupowaniach sportowych oraz w czasie zajęć
szkoleniowych,
5)
zwrot kosztów przejazdu i przewozu sprzętu.
2.
Zawodnicy mogą otrzymywać również inne świadczenia mające na celu stworzenie warunków
do osiągania wysokiego poziomu wyszkolenia sportowego, a w szczególności:
1)
zwrot utraconych zarobków,
2)
pomoc w nauce i adaptacji w pracy zawodowej,
3)
zasiłki i zapomogi losowe,
4)
nagrody i premie za uzyskane wyniki sportowe.
3.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, ustala zakres i zasady przyznawania świadczeń,
o których mowa w ust. 2.
4.
Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu określa szczegółowe warunki
uprawiania sportu i przyznawania świadczeń, o których mowa w ust. 1, oraz tryb przyznawania
świadczeń, o których mowa w ust. 2.
5.
Minister Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, w porozumieniu z Przewodniczącym
Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu, określa warunki odbywania studiów przez
studentów-zawodników osiągających wysoki poziom sportowy.
Art. 21.1 orzeczenie
1.
Stowarzyszenia kultury fizycznej mogą przyznawać zawodnikom stypendia sportowe.
2.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zakres, zasady i tryb przyznawania
i wstrzymywania stypendiów sportowych oraz ich wysokość.
3.
Osobom otrzymującym stypendia sportowe na zasadach określonych w ust. 2, z wyjątkiem
osób uczących się lub studiujących w systemie studiów dziennych, okres pobierania
stypendium zalicza się do okresów zatrudnienia, na warunkach przewidzianych dla pracowników.
4.
Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych, w porozumieniu z Przewodniczącym Głównego
Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu, w drodze rozporządzenia, określa zasady i tryb
zaliczania okresów pobierania stypendiów sportowych do okresów zatrudnienia.
Art. 22.
1.
Zawodnikom, którzy uzyskali wybitne wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym,
może być nadany „Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe”.
2.
Zawodnikom szczególnie wyróżniającym się osiągnięciami sportowymi oraz godną postawą
obywatelską mogą być nadawane tytuły „Mistrz Sportu” oraz „Zasłużony Mistrz Sportu”.
3.
Medal i tytuły nadaje Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu.
4.
Rada Ministrów określa zasady i tryb nadawania medalu i tytułów oraz wzór medalu i
odznak tych tytułów, a także sposób ich noszenia.
Art. 23.
Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu określa:
1)
zasady i tryb zmiany przynależności zawodników do stowarzyszeń kultury fizycznej i
jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 15 ust. 2,
2)
zasady reprezentowania tych stowarzyszeń i jednostek organizacyjnych,
3)
zasady i tryb powoływania kadry narodowej,
4)
zasady i warunki reprezentowania barw narodowych w zawodach międzynarodowych.
Rozdział 5
Rehabilitacja ruchowa
Art. 24.
Rehabilitacja ruchowa obejmuje:
1)
profilaktyczne zajęcia ruchowe,
2)
zajęcia ruchowe w okresie rekonwalescencji,
3)
lecznicze ćwiczenia fizyczne,
4)
sport inwalidów.
Art. 25.
Zajęcia ruchowe w okresie rekonwalescencji oraz lecznicze ćwiczenia fizyczne prowadzone
są według wskazań lekarskich.
Art. 26.
1.
Rehabilitację ruchową w zakresie określonym w przepisach szczególnych oraz w statutach
prowadzą:
1)
zakłady społeczne służby zdrowia,
2)
zakłady lecznictwa uzdrowiskowego,
3)
ośrodki sportu i rekreacji,
4)
stowarzyszenia kultury fizycznej i ich związki,
5)
zakłady pracy oraz organizacje spółdzielcze.
2.
Rehabilitację ruchową i sport inwalidów prowadzą w ramach działalności statutowej
jednostki organizacyjne spółdzielczości inwalidów.
3.
W zakresie określonym w ustawie działalność w dziedzinie rehabilitacji ruchowej mogą
prowadzić usługowo, na podstawie zezwoleń, również osoby fizyczne.
Art. 27.
1.
Zajęcia w zakresie, o którym mowa w art. 24, prowadzą fizjoterapeuci oraz technicy
fizjoterapii.
2.
W wypadkach uzasadnionych brakiem fizjoterapeutów lub techników fizjoterapii zajęcia
w zakresie rehabilitacji ruchowej mogą być prowadzone przez osoby nie posiadające
wymaganych kwalifikacji, mające jednak niezbędne przygotowanie praktyczne do prowadzenia
tych zajęć, na zasadach określonych przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu
z Przewodniczącym Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu.
Art. 28.
1.
Fizjoterapeutą może być osoba, która ukończyła studia wyższe w zakresie wychowania
fizycznego - kierunek rehabilitacja ruchowa lub posiada specjalizację z rehabilitacji
lub gimnastyki leczniczej oraz spełnia warunki zdrowotne niezbędne do wykonywania
zawodu.
2.
Technikiem fizjoterapii może być osoba, która ukończyła medyczne studium zawodowe
w zakresie fizjoterapii oraz spełnia warunki zdrowotne niezbędne do wykonywania zawodu.
Art. 29.
Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu, w porozumieniu z Ministrem
Zdrowia i Opieki Społecznej, określa:
1)
formy prowadzenia działalności w dziedzinie rehabilitacji ruchowej przez jednostki
określone w art. 26 ust. 1 pkt 3-5,
2)
zasady i tryb wydawania zezwoleń oraz zasady i warunki prowadzenia działalności w
dziedzinie rehabilitacji ruchowej przez osoby wymienione w art. 26 ust. 3.
Rozdział 6
Trenerzy i instruktorzy
Art. 30.
Trenerem i instruktorem w zakresie wychowania fizycznego, rekreacji ruchowej i sportu
może być osoba, która ma kwalifikacje określone w ustawie oraz spełnia warunki zdrowotne
niezbędne do wykonywania zawodu, korzysta w pełni z praw cywilnych i publicznych oraz
posiada nienaganną postawę moralną.
Art. 31.
Ustala się następujące klasy:
1)
trenerów:
a)
trener II klasy,
b)
trener I klasy,
c)
trener klasy mistrzowskiej,
2)
instruktorów:
a)
instruktor,
b)
instruktor I klasy.
Art. 32.
1.
Trenerem II klasy może być osoba, która ukończyła studia wyższe w zakresie wychowania
fizycznego - kierunek wychowanie fizyczne ze specjalnością trenerską lub trenerskie
studium podyplomowe dla absolwentów szkół wyższych.
2.
Trenerem I klasy lub klasy mistrzowskiej może być osoba, która ma odpowiednio II lub
I klasę trenerską oraz:
1)
posiada wymagany staż pracy trenerskiej,
2)
osiąga dobre wyniki w pracy zawodowej,
3)
ukończyła co najmniej jeden specjalistyczny kurs doskonalenia zawodowego trenerów,
4)
złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy przed Centralną Komisją Kwalifikacyjną
do Spraw Trenerów, powoływaną przez Przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej
i Sportu.
Art. 33.
1.
Instruktorem może być osoba, która ukończyła studia wyższe w zakresie wychowania fizycznego
lub specjalistyczny kurs instruktorski.
2.
Instruktorem I klasy może być osoba, która ma klasę instruktorską oraz:
1)
posiada wymagany staż pracy instruktorskiej,
2)
ukończyła z wynikiem pozytywnym co najmniej jeden kurs doskonalenia zawodowego dla
instruktorów.
Art. 34.
1.
Obowiązkiem trenera i instruktora jest:
1)
rozwijanie sprawności oraz podnoszenie poziomu wyszkolenia zawodników i osób ćwiczących,
2)
kształtowanie u zawodników i osób ćwiczących właściwych cech oraz postaw moralnych
i obywatelskich, szacunku do pracy, a także dyscypliny osobistej,
3)
przestrzeganie obowiązujących w kulturze fizycznej norm moralnych oraz regulaminów
sportowych,
4)
dbałość o bezpieczeństwo oraz zdrowie zawodników i osób ćwiczących,
5)
systematyczne podnoszenie swoich kwalifikacji,
6)
przejawianie szczególnej troski o powierzone mienia i obiekty sportowe.
2.
Wykonywanie obowiązków trenera i instruktora podlega okresowej ocenie w zakresie ustalonym
w ust. 1 oraz na zasadach i w trybie określonych przez Przewodniczącego Głównego Komitetu
Kultury Fizycznej i Sportu.
Art. 35.
Trenerzy i instruktorzy nie są związani poleceniami, które mogłyby zagrozić zdrowiu
lub bezpieczeństwu zawodników albo osób ćwiczących.
Art. 36.
Trenerom i instruktorom oraz innym osobom uczestniczącym bezpośrednio w procesie szkolenia
może być przyznane bezpłatne wyposażenie w sprzęt i ubiory sportowe, a także bezpłatne
zakwaterowanie oraz wyżywienie na zawodach i zgrupowaniach sportowych.
Art. 37.
1.
Trenerowi za wieloletnią wyróżniającą się pracę lub wybitne osiągnięcia w pracy zawodowej
może być nadany tytuł „Zasłużony Trener”.
2.
Tytuł nadaje Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu.
3.
Rada Ministrów określa zasady i tryb nadawania tytułu oraz wzór odznaki tego tytułu
i sposób jej noszenia.
Art. 38.
1.
Trenerom i instruktorom mogą być przyznawane nagrody państwowe za szczególne osiągnięcia
w pracy szkoleniowej.
2.
Nagrody, o których mowa w ust. 1, przyznaje Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury
Fizycznej i Sportu.
3.
Rada Ministrów określa zakres, zasady i tryb przyznawania nagród, o których mowa w
ust. 1.
Art. 39.
1.
Do trenerów i instruktorów mają zastosowanie przepisy Kodeksu pracy, z wyłączeniem przepisów tego kodeksu dotyczących odpowiedzialności porządkowej.
2.
Trenerzy i instruktorzy za naruszenie obowiązków pracownika ponoszą odpowiedzialność
porządkową i dyscyplinarną na zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie
ust. 3.
3.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zakres i zasady odpowiedzialności
porządkowej i dyscyplinarnej, organy orzekające oraz tryb postępowania w tych sprawach.
Art. 40.
Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu określa:
1)
zasady i tryb uzyskiwania klasy trenera i instruktora,
2)
tryb przeprowadzania egzaminów, o których mowa w art. 32 ust. 2 pkt 4, oraz tryb powoływania
i zasady działania Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej do Spraw Trenerów,
3)
zakres, zasady i tryb przyznawania świadczeń określonych w art. 36.
Rozdział 7
Podstawy materialne kultury fizycznej
Art. 41.
1.
Na finansowanie kultury fizycznej przeznacza się środki z Centralnego Funduszu Rozwoju
Kultury Fizycznej, terenowych funduszów rozwoju kultury fizycznej, dochodów własnych
jednostek organizacyjnych kultury fizycznej oraz dobrowolnych świadczeń zakładów pracy,
organizacji społecznych i spółdzielczych, związków zawodowych oraz osób fizycznych.
2.
Zakłady pracy mogą obejmować patronat nad stowarzyszeniami kultury fizycznej i udzielać
im pomocy materialnej.
3.
Zakłady pracy mogą pokrywać, obciążając także koszty swojej działalności, wydatki
na utrzymanie obiektów i urządzeń kultury fizycznej stanowiących ich własność.
4.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady i formy udzielania pomocy
materialnej, o której mowa w ust. 2.
Art. 42.
1.
Tworzy się Centralny Fundusz Rozwoju Kultury Fizycznej.
2.
Rady narodowe stopnia wojewódzkiego tworzą wojewódzkie fundusze rozwoju kultury fizycznej.
3.
Rady narodowe stopnia podstawowego tworzą miejskie, dzielnicowe, miejsko-gminne i
gminne fundusze rozwoju kultury fizycznej.
Art. 43.
1.
Dochodami Centralnego Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej są:
1)
dotacje z budżetu centralnego,
2)
obligatoryjne obciążenie wpływów Państwowego Przedsiębiorstwa „Totalizator Sportowy”,
na zasadach określonych w przepisach szczególnych,
3)
wpłaty ze środków funduszu przeciwalkoholowego w wysokości 10% rocznych wpływów na
ten fundusz,
4)
środki dewizowe uzyskane z usług i działalności prowadzonej przez jednostki organizacyjne
kultury fizycznej, na zasadach i w zakresie określonych przez Ministra Finansów w
porozumieniu z Przewodniczącym Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu,
5)
dobrowolne wpłaty, darowizny, zapisy osób fizycznych i prawnych oraz środki pochodzące
z fundacji,
6)
inne dochody określane przez Ministra Finansów w porozumieniu z Przewodniczącym Głównego
Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu.
2.
Dochodami wojewódzkich funduszów rozwoju kultury fizycznej są:
1)
dotacje z budżetu wojewódzkiego,
2)
środki przekazywane z Centralnego Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej,
3)
inne dochody określane przez wojewódzkie rady narodowe,
4)
wpływy z imprez organizowanych na rzecz funduszu rozwoju kultury fizycznej,
5)
dobrowolne wpłaty zakładów pracy,
6)
dobrowolne wpłaty, darowizny, zapisy osób fizycznych i prawnych oraz środki pochodzące
z fundacji.
3.
Dochodami miejskich, dzielnicowych, miejsko-gminnych lub gminnych funduszów rozwoju
kultury fizycznej są:
1)
środki przekazywane z wojewódzkiego funduszu rozwoju kultury fizycznej,
2)
inne dochody określane przez rady narodowe stopnia podstawowego,
3)
wpływy z imprez organizowanych na rzecz funduszu rozwoju kultury fizycznej,
4)
dobrowolne wpłaty zakładów pracy,
5)
dobrowolne wpłaty, darowizny, zapisy osób fizycznych i prawnych.
Art. 44.
1.
Środki funduszów, o których mowa w art. 42, przeznacza się na finansowanie:
1)
upowszechniania kultury fizycznej,
2)
szkolenia sportowego oraz organizacji imprez sportowych i rekreacyjnych,
3)
utrzymania budowy oraz rozbudowy obiektów i urządzeń kultury fizycznej,
4)
dokształcania i doskonalenia zawodowego pracowników kultury fizycznej,
5)
współpracy w dziedzinie kultury fizycznej z zagranicą,
6)
pomocy zwrotnej i bezzwrotnej dla jednostek organizacyjnych kultury fizycznej.
2.
Środkami Centralnego Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej dysponuje Główny Komitet Kultury
Fizycznej i Sportu, a środkami terenowych funduszów rozwoju kultury fizycznej - właściwe
terenowe organy administracji państwowej - na podstawie planów dochodów i wydatków
tych funduszów, uchwalanych przez rady narodowe.
3.
Środki funduszów nie wykorzystane w danym roku kalendarzowym przechodzą na rok następny.
Art. 45.
1.
W planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się potrzeby związane z budową
obiektów i urządzeń kultury fizycznej.
2.
Normatywy wyposażenia przedszkoli, szkół i szkół wyższych w obiekty i urządzenia kultury
fizycznej określają odpowiednio Minister Oświaty i Wychowania oraz Minister Nauki,
Szkolnictwa Wyższego i Techniki, w porozumieniu z Przewodniczącym Głównego Komitetu
Kultury Fizycznej i Sportu.
Art. 46.
1.
Inwestorzy realizujący osiedlowe budownictwo mieszkaniowe oraz przedszkola, szkoły
i szkoły wyższe zapewniają budowę urządzeń kultury fizycznej.
2.
Wydatki ponoszone na budowę urządzeń kultury fizycznej przez inwestorów realizujących
osiedlowe budownictwo mieszkaniowe mogą być dofinansowywane z funduszów, o których
mowa w art. 42.
3.
Zadania związane z budową urządzeń kultury fizycznej w odniesieniu do terenów wiejskich
realizują właściwe rady narodowe.
Rozdział 8
Zasady bezpieczeństwa w dziedzinie kultury fizycznej
Art. 47.
Jednostki organizacyjne prowadzące działalność w dziedzinie kultury fizycznej zapewniają
uczestnikom bezpieczne i higieniczne warunki uprawiania tej działalności.
Art. 48.
1.
W założeniach i projektach budowanych oraz modernizowanych obiektów sportowych uwzględnia
się wymagania bezpieczeństwa i higieny oraz warunki umożliwiające korzystanie z tych
obiektów przez osoby niepełnosprawne.
2.
Jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 47, są obowiązane utrzymywać obiekty
oraz tereny i urządzenia z nimi związane w stanie zapewniającym bezpieczne i higieniczne
warunki ich użytkowania.
3.
Urządzenia sportowe oraz sprzęt sportowy powinny zapewniać bezpieczne korzystanie
z tych urządzeń i sprzętu. Urządzenia te oraz sprzęt, przed dopuszczeniem do produkcji
podlegają ocenie pod względem bezpieczeństwa i higieny ich użytkowania.
4.
Obowiązki wynikające z ust. 3 ciążą na wytwórcy, a gdy bezpieczne korzystanie z urządzenia
lub sprzętu zależy od sposobu ich użytkowania bądź warunków lokalnych - również na
użytkowniku. W stosunku do urządzeń i sprzętu otrzymywanego z zagranicy obowiązki
te ciążą na krajowych importerach oraz odbiorcach tych urządzeń i sprzętu.
5.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa organy właściwe do dokonywania oceny,
o której mowa w ust. 3, oraz zasady i tryb opiniowania urządzeń sportowych i sprzętu
sportowego pod względem ich zgodności z wymaganiami bezpieczeństwa i higieny użytkowania.
Art. 49.
1.
W zawodach, pokazach, treningach i zgrupowaniach sportowych oraz zajęciach i imprezach
sportowo-rekreacyjnych mogą uczestniczyć zawodnicy i osoby, które mają odpowiedni
wiek i poziom przygotowania sportowego oraz stan zdrowia.
2.
Zasady uczestnictwa w zawodach, pokazach, treningach i zgrupowaniach sportowych oraz
zajęciach i imprezach sportowo-rekreacyjnych określają regulaminy sportowe, o których
mowa w art. 15 ust. 1.
3.
Zasady i tryb prowadzenia badań lekarskich oraz zasady opieki medycznej nad osobami
uprawiającymi sport i rekreację ruchową w ramach stowarzyszeń kultury fizycznej określa
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, w porozumieniu z Przewodniczącym Głównego Komitetu
Kultury Fizycznej i Sportu.
Art. 50.
1.
Osoby uczestniczące w ogólnodostępnych zawodach sportowych, wymagających znacznego
wysiłku fizycznego, są obowiązane przed przystąpieniem do zawodów przedstawić zaświadczenie
lekarskie stwierdzające zdolność do udziału w danych zawodach sportowych.
2.
Kontrolę posiadania zaświadczeń, o których mowa w ust. 1, przeprowadzają organizatorzy
zawodów.
Art. 51.
Uprawianie sportu połączone z niebezpieczeństwem grożącym jego uczestnikom uważa się
za usprawiedliwione, jeżeli jest uzasadnione celami sportowymi oraz odbywa się z zachowaniem
obowiązujących w danej dyscyplinie sportu regulaminów sportowych, o których mowa w
art. 15 ust. 1.
Art. 52.
1.
Uprawianie alpinizmu, sportów motorowych, motorowodnych, żeglarskich, płetwonurkowania,
spadochroniarstwa, szybownictwa, sportów lotniczych oraz dalekowschodnich sportów
walki wymaga odpowiednich kwalifikacji oraz przestrzegania szczególnych zasad bezpieczeństwa
obowiązujących w tych dyscyplinach sportu.
2.
Nabycie odpowiednich kwalifikacji uprawniających do uprawiania sportów, o których
mowa w ust. 1, stwierdza się na podstawie egzaminu lub spełnienia innych szczególnych
wymagań określonych dla tych dyscyplin sportu.
3.
Egzaminy, o których mowa w ust. 2, przeprowadzają właściwe związki stowarzyszeń kultury
fizycznej.
4.
Zasady bezpieczeństwa, szczególne wymagania, kwalifikacje i sposób ich uzyskiwania
oraz związane z nimi uprawnienia i wzory dokumentów stwierdzających posiadane kwalifikacje
ustalają:
1)
Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu:
a)
dla alpinizmu oraz dalekowschodnich sportów walki,
b)
w porozumieniu z Ministrem Komunikacji oraz Ministrem-Kierownikiem Urzędu Gospodarki
Morskiej - dla sportów żeglarskich i motorowodnych oraz płetwonurkowania,
c)
w porozumieniu z Ministrem Komunikacji - dla sportów motorowych,
2)
Minister Komunikacji, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej i Przewodniczącym
Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu - dla spadochroniarstwa, szybownictwa
i sportów lotniczych.
Art. 53.
1.
Uprawianie boksu i podnoszenia ciężarów wymaga przestrzegania szczególnych zasad bezpieczeństwa
oraz zapewnienia odpowiedniej opieki medycznej.
2.
Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu określa zasady bezpieczeństwa
uprawiania boksu i podnoszenia ciężarów.
3.
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, w porozumieniu z Przewodniczącym Głównego Komitetu
Kultury Fizycznej i Sportu, określa zasady sprawowania opieki medycznej nad osobami
uprawiającymi boks i podnoszenie ciężarów.
Art. 54.
1.
Zapewnienie bezpieczeństwa osób przebywających w górach należy do właściwych terenowych
organów administracji państwowej, a także do instytucji, organizacji i osób fizycznych,
organizujących w górach, w miejscach do tego wyznaczonych, wypoczynek lub turystykę
oraz prowadzących działalność w dziedzinie kultury fizycznej.
2.
Zapewnienie bezpieczeństwa osób pływających, kąpiących się oraz uprawiających sporty
wodne należy do właściwych terenowych organów administracji państwowej, a także do
instytucji, organizacji i osób fizycznych, organizujących nad wodą, w miejscach do
tego wyznaczonych, wypoczynek lub turystykę oraz prowadzących działalność w dziedzinie
kultury fizycznej.
Art. 55.
1.
Organizowanie pomocy oraz ratowanie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na
niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia w górach, należy do Górskiego Ochotniczego
Pogotowia Ratunkowego w zakresie określonym w statucie tej organizacji.
2.
Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe jest uprawnione do:
1)
organizowania oraz szkolenia górskiej służby ratowniczej,
2)
współdziałania z właściwymi terenowymi organami administracji państwowej oraz kierownikami
ośrodków i obiektów wypoczynkowych, sportowych, rekreacyjnych i turystycznych, położonych
w górach, w zakresie bezpieczeństwa osób przebywających w górach,
3)
programowania i prowadzenia profilaktycznej działalności w zakresie bezpieczeństwa
osób przebywających w górach,
4)
kontroli warunków bezpieczeństwa osób przebywających w górach,
5)
wydawania ekspertyz w zakresie bezpieczeństwa w górach.
Art. 56.
1.
Organizowanie pomocy oraz ratowanie osób tonących należy do Wodnego Ochotniczego Pogotowia
Ratunkowego w zakresie określonym w statucie tej organizacji.
2.
Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe jest uprawnione do:
1)
przeprowadzania egzaminów na karty pływackie i specjalne karty pływackie oraz do wydawania
tych kart.
2)
organizowania oraz szkolenia wodnej służby ratowniczej,
3)
współdziałania z terenowymi organami administracji państwowej, organizacjami i instytucjami,
zajmującymi się sportem, rekreacją i turystyką wodną, w dziedzinie zapewnienia bezpieczeństwa
osób kąpiących się, pływających i uprawiających sporty wodne,
4)
prowadzenia profilaktycznej działalności w zakresie bezpieczeństwa osób przebywających
nad wodą,
5)
kontroli warunków bezpieczeństwa osób przebywających nad wodą.
Art. 57.
Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu określa warunki bezpieczeństwa
osób przebywających w górach, pływających, kąpiących się i przebywających nad wodą
oraz warunki i tryb przeprowadzania egzaminu i wydawania kart pływackich.
Rozdział 9
Stowarzyszenia kultury fizycznej
Art. 58.
1.
Osoby fizyczne mające zamiar uczestniczyć w zajęciach sportowych lub w innych zajęciach
z zakresu kultury fizycznej bądź prowadzić działalność społeczną w tych dziedzinach
mogą zrzeszać się w stowarzyszeniach kultury fizycznej.
2.
Osoby niepełnoletnie mogą zrzeszać się w stowarzyszeniach kultury fizycznej za zgodą
rodziców lub opiekunów.
Art. 59.1 orzeczenie
Stowarzyszenia kultury fizycznej działają na zasadach określonych w prawie o stowarzyszeniach,
ze zmianami wynikającymi z przepisów niniejszego rozdziału.
Art. 60.
Do stowarzyszeń kultury fizycznej należy realizacja zadań określonych w statutach,
a w szczególności:
1)
organizowanie ćwiczeń fizycznych i zajęć w zakresie sportu, rekreacji i rehabilitacji
ruchowej,
2)
organizowanie zawodów, imprez sportowych i rekreacyjnych,
3)
prowadzenie działalności szkoleniowej, wychowawczej i propagandowej,
4)
budowanie oraz eksploatacja obiektów i urządzeń sportowych.
Art. 61.2 orzeczenia
1.
Stowarzyszenie kultury fizycznej podlega wpisowi do rejestru stowarzyszeń kultury
fizycznej i nabywa osobowość prawną z chwilą wpisania do tego rejestru.
2.
Organami rejestracyjnymi stowarzyszeń kultury fizycznej są:
1)
dla stowarzyszeń kultury fizycznej, których teren działania nie przekracza terenu
jednego województwa - terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego,
właściwy w sprawach kultury fizycznej,
2)
dla stowarzyszeń kultury fizycznej, których teren działania przekracza teren jednego
województwa - Główny Komitet Kultury Fizycznej i Sportu.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do organizacji studenckich podlegających rejestracji
w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 4 maja 1982 r. o szkolnictwie wyższym .
Art. 62.
Organ rejestracyjny przed wpisaniem stowarzyszenia kultury fizycznej do rejestru stowarzyszeń
kultury fizycznej zasięga opinii Ministra Obrony Narodowej lub Ministra Spraw Wewnętrznych
w stosunku do stowarzyszeń kultury fizycznej, które w statutach przewidują zrzeszanie
się w tych stowarzyszeniach głównie żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową, funkcjonariuszy
Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej lub pracowników cywilnych zatrudnionych
w jednostkach organizacyjnych podległych tym ministrom.
Art. 63.
1.
Organ rejestracyjny może odmówić wpisania do rejestru, jeżeli założenie stowarzyszenia
kultury fizycznej byłoby sprzeczne z prawem albo mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa,
spokoju lub porządku publicznego.
2.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady prowadzenia rejestru,
warunki, jakim powinien odpowiadać wniosek o wpis do rejestru, oraz zasady udostępniania
rejestru.
Art. 64.
1.
Stowarzyszenia kultury fizycznej mogą:
1)
tworzyć oddziały,
2)
zatrudniać pracowników,
3)
prowadzić, na zasadach określonych w przepisach szczególnych, działalność gospodarczą
wspomagającą osiąganie celów statutowych.
2.
Prawo tworzenia oddziałów przysługuje tym stowarzyszeniom kultury fizycznej, które
w swoich statutach przewidują taką możliwość i określają w nich zasady organizacji
tych oddziałów.
3.
Stowarzyszenia kultury fizycznej mogą korzystać z dotacji państwowych, środków funduszów,
o których mowa w art. 42, oraz przyjmować pomoc finansową od zakładów pracy, organizacji
spółdzielczych, społeczno-zawodowych, zawodowych i innych organizacji społecznych
oraz osób fizycznych.
Art. 65.
Członkowie stowarzyszeń kultury fizycznej nie mający pełnej zdolności do czynności
prawnych nie posiadają praw wyborczych do statutowych organów stowarzyszeń kultury
fizycznej i prawa do udziału w głosowaniu nad uchwałami oraz nie mogą występować w
charakterze członków założycieli stowarzyszenia.
Art. 66.
1.
Jeżeli stowarzyszenie kultury fizycznej narusza przepisy prawa albo wykracza poza
ustalony statutem zakres i sposób działania, organ rejestracyjny może stosownie do
okoliczności:
1)
zażądać usunięcia w określonym terminie dostrzeżonego uchybienia,
2)
odmówić pomocy finansowej i organizacyjnej,
3)
zawiesić uchwałę lub decyzję stowarzyszenia niezgodną z prawem oraz zażądać jej uchylenia,
a w razie nieuchylenia w wyznaczonym terminie - uchylić taką uchwałę lub decyzję,
4)
zażądać zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia,
5)
wystąpić o zawieszenie poszczególnych członków władz stowarzyszenia,
6)
zawiesić w czynnościach władze stowarzyszenia i wyznaczyć kuratora do czasu wyboru
nowych władz,
7)
zawiesić działalność stowarzyszenia na okres nie dłuższy niż rok,
8)
rozwiązać stowarzyszenie i wykreślić z rejestru.
2.
W razie wyznaczenia kuratora przysługują mu wynikające ze statutu uprawnienia zarządu.
Art. 67.
W razie podjęcia decyzji, o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 8, organ rejestracyjny
określa przeznaczenie majątku stowarzyszenia.
Art. 68.
Organ rejestracyjny może dokonywać kontroli działalności i gospodarki stowarzyszeń
kultury fizycznej.
Art. 69.
Stowarzyszenia kultury fizycznej mogą zrzeszać się w związki stowarzyszeń kultury
fizycznej.
Art. 70.1 orzeczenie
1.
Do związków stowarzyszeń kultury fizycznej należy realizacja zadań określonych w statutach,
a w szczególności:
1)
upowszechnianie kultury fizycznej,
2)
opracowywanie planów i kierunków działalności związku,
3)
opracowywanie planów i kierunków szkolenia,
4)
opracowywanie regulaminów i systemów zawodów sportowych,
5)
sprawowanie opieki szkoleniowej i wychowawczej nad członkami stowarzyszeń wchodzących
w skład związku oraz kontrola przestrzegania regulaminów sportowych i zasad uprawiania
sportu,
6)
szkolenie i doskonalenie kwalifikacji sędziów sportowych, nadawanie uprawnień sędziów
sportowych w określonych dyscyplinach oraz sprawowanie nadzoru nad ich działalnością.
2.
Związki stowarzyszeń kultury fizycznej mogą brać udział w działalności organizacji
międzynarodowych.
3.
Do związków stowarzyszeń kultury fizycznej stosuje się odpowiednio przepisy art. 59-64
oraz 66-68.
Art. 71.
1.
Działalność stowarzyszeń kultury fizycznej i ich związków opiera się głównie na pracy
społecznej członków.
2.
Działaczami kultury fizycznej w rozumieniu ustawy są członkowie stowarzyszeń kultury
fizycznej oraz osoby fizyczne działające w związkach stowarzyszeń kultury fizycznej,
wykonujący społecznie zadania statutowe tych stowarzyszeń.
Art. 72.1 orzeczenie
1.
Szczególną formę działalności społecznej w zakresie kultury fizycznej stanowi działalność
wykonywana w ramach stowarzyszeń kultury fizycznej i ich związków przez sędziów sportowych.
2.
Sędzią sportowym może być osoba, która:
1)
ma kwalifikacje określone przez właściwy związek sportowy,
2)
korzysta w pełni z praw cywilnych i publicznych,
3)
posiada nienaganną postawę moralną,
4)
spełnia warunki zdrowotne niezbędne do wykonywania zadań sędziego sportowego.
3.
Stowarzyszenia kultury fizycznej i ich związki zapewniają sędziom sportowym niezbędne
warunki umożliwiające wypełnianie ich funkcji.
4.
Sędzia sportowy może być pozbawiony swoich uprawnień na zasadach i w trybie określonych
w statutach stowarzyszeń kultury fizycznej i ich związków oraz regulaminach sportowych.
5.
Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu określa warunki, o których
mowa w ust. 3.
Art. 73.
Działacze kultury fizycznej, w zakresie pełnionych przez siebie funkcji publicznych,
korzystają z ochrony prawnej oraz ponoszą odpowiedzialność, na zasadach przewidzianych
dla funkcjonariuszy publicznych.
Art. 74.
1.
Działacze kultury fizycznej za szczególnie aktywną i wyróżniającą się działalność
społeczną mogą być nagradzani, a także może być im nadana odznaka „Zasłużony Działacz
Kultury Fizycznej”.
2.
Odznakę nadaje Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu.
3.
Rada Ministrów określa zasady i tryb nadawania odznaki oraz jej wzór i sposób noszenia.
4.
Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu określa zasady i tryb
przyznawania nagród, o których mowa w ust. 1.
Rozdział 10
Przepisy szczególne oraz zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 75.
1.
Uprawnienia Ministra Oświaty i Wychowania, określone w art. 6 ust. 1 oraz art. 45
ust. 2, przysługują także innym ministrom w stosunku do prowadzonych przez nich szkół.
2.
Uprawnienia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, określone w art. 6 ust.
2, art. 20 ust. 5 oraz art. 45 ust. 2, przysługują także innym ministrom w stosunku
do nadzorowanych przez nich szkół wyższych.
Art. 76.
Rada Ministrów określa zakres stosowania przepisów ustawy do jednostek podległych
Ministrom Obrony Narodowej oraz Spraw Wewnętrznych, a także zasady realizacji zadań
związanych z kulturą fizyczną w tych jednostkach.
Art. 77.
1.
Prowadzenie działalności w zakresie rekreacji ruchowej przez osoby fizyczne oraz jednostki
organizacyjne nadzorowane przez Główny Komitet Kultury Fizycznej i Sportu wymaga zezwolenia.
2.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, są udzielane na zasadach i w trybie określonych
w ustawie z dnia 9 kwietnia 1968 r. o zezwoleniach na publiczną działalność artystyczną,
rozrywkową i sportową .
3.
Ustawa wymieniona w ust. 2 określa również zakres, zasady i tryb udzielania zezwoleń
na działalność sportową.
Art. 78.
W ustawie z dnia 29 listopada 1972 r. o funduszu gminnym w art. 8 w ust. 1 w pkt 1 wyrazy „i sportowych” zastępuje się wyrazami „kultury fizycznej”.
Art. 79.
W ustawie z dnia 26 maja 1978 r. o utworzeniu Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i
Sportu wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1:
a)
w ust. 2 wyrazy „i sportu” skreśla się,
b)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Komitet w zakresie i na zasadach określonych w ustawie o systemie rad narodowych i
samorządu terytorialnego sprawuje nadzór nad działalnością terenowych organów administracji
państwowej, właściwych w sprawach kultury fizycznej; koordynuje także działalność
organizacji społecznych i spółdzielczych, uspołecznionych zakładów pracy oraz innych
jednostek, w dziedzinie kultury fizycznej.
”
;
2)
w art. 2:
a)
w ust. 1 wyrazy „wychowania fizycznego i sportu,” oraz końcowe wyrazy „i sportu” skreśla się,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Komitet w szczególności:
1)
inicjuje działania organów administracji państwowej, organizacji społecznych i spółdzielczych
w dziedzinie kultury fizycznej,
2)
ustala programy rozwoju koordynowanej działalności i dokonuje analiz tej działalności,
3)
opracowuje i przedstawia Radzie Ministrów wnioski w sprawach dotyczących ustalania
kierunków polityki Państwa w dziedzinie kultury fizycznej,
4)
opiniuje projekty planów społeczno-gospodarczych oraz planów zagospodarowania przestrzennego
z punktu widzenia potrzeb kultury fizycznej,
5)
prowadzi kształcenie i doskonalenie kadr w dziedzinie kultury fizycznej oraz ustala
zasady polityki kadrowej,
6)
opiniuje projekty planów rozwoju nauki i techniki w zakresie potrzeb kultury fizycznej,
7)
ustala zasady współpracy z zagranicą w dziedzinie kultury fizycznej,
8)
opiniuje celowość tworzenia i zakres działania poszczególnych organizacji państwowych,
społecznych i spółdzielczych w dziedzinie kultury fizycznej.
”
,
c)
w ust. 3 wyrazy „i sportu” skreśla się;
3)
w art. 3:
a)
dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie ust. 1,
b)
dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
„
2.
Organy administracji państwowej, zarządy główne organizacji społecznych i centralne
związki spółdzielcze współdziałają w zakresie rozwoju kultury fizycznej z Komitetem.
”
;
4)
art. 7 skreśla się.
Art. 80.
W ustawie z dnia 26 lutego 1982 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 16 w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
instytucji i placówek upowszechniania kultury oraz działalności kulturalno-oświatowej,
a także działalności w zakresie kultury fizycznej,
”
;
2)
w art. 17a:
a)
dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie ust. 1,
b)
dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
„
2.
Wydatki na utrzymanie obiektów i urządzeń kultury fizycznej stanowiących własność
przedsiębiorstwa może pokrywać przedsiębiorstwo obciążając także koszty swojej działalności.
”
Rozdział 11
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 81.1 orzeczenie
1.
Stowarzyszenia oraz ich związki, prowadzące działalność w dziedzinie kultury fizycznej
i wpisane w dniu wejścia w życie ustawy do rejestru stowarzyszeń, stają się z mocy
prawa stowarzyszeniami kultury fizycznej i związkami stowarzyszeń kultury fizycznej
w rozumieniu niniejszej ustawy.
2.
Terenowy organ administracji państwowej, prowadzący dotychczas rejestr stowarzyszeń
działających w dziedzinie kultury fizycznej oraz ich związków o zasięgu ogólnokrajowym,
wyłączy z tego rejestru stowarzyszenia kultury fizycznej i przekaże dokumentację Głównemu
Komitetowi Kultury Fizycznej i Sportu w terminie trzech miesięcy od daty wejścia w
życie ustawy.
3.
Terenowe organy administracji państwowej wyodrębnią z rejestru stowarzyszeń w terminie,
o którym mowa w ust. 2, stowarzyszenia działające w dziedzinie kultury fizycznej i
ich związki do oddzielnego rejestru stowarzyszeń kultury fizycznej oraz przekażą Głównemu
Komitetowi Kultury Fizycznej i Sportu dokumentację tych stowarzyszeń i związków, których
teren działania przekracza teren jednego województwa.
Art. 82.
1.
Tracą moc dotychczasowe przepisy dotyczące nadawania medali, odznak i tytułów w dziedzinie
kultury fizycznej i sportu.
2.
Nadane na podstawie przepisów określonych w ust. 1 medale, odznaki i tytuły w dziedzinie
kultury fizycznej i sportu stają się odpowiednio medalami, odznakami i tytułami w
rozumieniu przepisów art. 22 i 74 niniejszej ustawy.
Art. 83.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy zachowują moc
dotychczasowe przepisy, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od daty wejścia
w życie tej ustawy.
Art. 84.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1985 r.