Ustawaz dnia 29 marca 1963 r.o cudzoziemcach
Treść ustawy
Art. 1.
Cudzoziemcem jest każdy, kto nie posiada obywatelstwa polskiego.
Art. 2.
Cudzoziemiec posiadający obywatelstwo dwóch lub więcej państw powinien być traktowany
jako obywatel tylko jednego z tych państw.
Art. 3.
Cudzoziemiec może przekroczyć granice Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej na podstawie
właściwego dokumentu obcego oraz zezwolenia zwanego wizą, chyba że przepisy szczególne
stanowią inaczej.
Art. 4.
1.
Wiz udzielają za granicą polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne i urzędy konsularne,
w kraju zaś komendy wojewódzkie (miejskie w miastach wyłączonych z województw) Milicji
Obywatelskiej, właściwe ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.
2.
Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych może upoważnić
inne podległe mu organy niż wymienione w ust. 1 do udzielania w kraju wiz w określonych
przypadkach.
Art. 5.
1.
Cudzoziemcowi można odmówić wizy, a udzieloną wizę można unieważnić, jeżeli:
1)
działał na szkodę interesów Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej,
2)
został skazany w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej lub za granicą za zbrodnię lub
występek,
3)
naruszył przepisy niniejszej ustawy lub przepisy wydane na jej podstawie albo przepisy
o ochronie granic państwowych bądź przepisy celne lub dewizowe,
4)
został pozbawiony obywatelstwa polskiego po dniu 9 maja 1945 r.,
5)
inne okoliczności wskazują, iż jego pobyt na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej jest niepożądany ze względu na interes publiczny.
2.
Decyzja w sprawie odmowy udzielenia wizy lub w sprawie jej unieważnienia podlega natychmiastowemu
wykonaniu.
Art. 6.
1.
Wiza na przejazd przez terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej do innego państwa
może być udzielona wówczas, gdy cudzoziemiec posiada już zezwolenie na wjazd do tego
państwa.
2.
Minister Spraw Wewnętrznych może w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych wprowadzić
wyjątki od zasady określonej w ust. 1.
Art. 7.
1.
Wiza może uprawniać do jednorazowego lub wielokrotnego przekraczania granicy.
2.
Przekroczenie granicy może nastąpić tylko w okresie wskazanym w wizie.
3.
Organ udzielający wizy może w niej określić miejsce, w którym powinno nastąpić przekroczenie
granicy, a także inne warunki.
Art. 8.
Sprawy dokumentów upoważniających cudzoziemców, którzy nie posiadają właściwego dokumentu
obcego, do opuszczenia terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i powrotu są regulowane
przepisami o paszportach.
Art. 9.
Cudzoziemiec może przebywać na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie
ważności wizy lub karty stałego pobytu, o której mowa w art. 13.
Art. 10.
1.
Decyzje w sprawie udzielenia cudzoziemcowi azylu na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej wydaje Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych.
2.
Minister Spraw Wewnętrznych może w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych przekazać
prawo wydawania decyzji określonych w ust. 1 podległym mu organom.
Art. 11.
1.
Cudzoziemiec obowiązany jest dopełnić obowiązku rejestracji przed upływem trzech dni
od przekroczenia granicy w komendzie powiatowej (miejskiej w mieście stanowiącym powiat
lub wyłączonym z województwa) Milicji Obywatelskiej, właściwej ze względu na miejsce
pobytu cudzoziemca.
2.
Minister Spraw Wewnętrznych może zezwolić na dopełnienie obowiązku rejestracji, o
którym mowa w ust. 1, za pośrednictwem osób trzecich lub określonych instytucji, jak
również może określić inny podległy mu organ niż wymieniony w ust. 1, w którym obowiązek
rejestracji może być dopełniony w określonych przypadkach.
3.
Minister Spraw Wewnętrznych określi w drodze rozporządzenia obowiązki osób trzecich
oraz instytucji jako odpowiedzialnych za dopełnienie przez cudzoziemca obowiązku rejestracji.
4.
Niezależnie od obowiązku rejestracji cudzoziemiec podlega obowiązkowi meldunkowemu
stosownie do przepisów o ewidencji i kontroli ruchu ludności, z tym jednak że pierwszego
zameldowania po przybyciu z zagranicy dopełnia w organie Milicji Obywatelskiej jednocześnie
z rejestracją.
5.
Przepisy ust. 1 i 4 nie dotyczą cudzoziemców przejeżdżających przez terytorium Polskiej
Rzeczypospolitej Ludowej tranzytem.
Art. 12.
Cudzoziemiec obowiązany jest na wezwanie organu rejestracji stawić się osobiście w
razie potrzeby uzyskania od niego wyjaśnień związanych z jego pobytem na terytorium
Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej lub przedstawić niezbędne dokumenty.
Art. 13.1 orzeczenie
1.
Cudzoziemiec może uzyskać zezwolenie na stały pobyt (zamieszkanie) na terytorium Polskiej
Rzeczypospolitej Ludowej w postaci karty stałego pobytu.
2.
Karty stałego pobytu wydają komendy wojewódzkie (miejskie w miastach wyłączonych z
województw) Milicji Obywatelskiej właściwe ze względu na miejsce zamierzonego stałego
pobytu (zamieszkania) cudzoziemca.
Art. 14.
1.
Cudzoziemiec, który przebywa stale (zamieszkuje) na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej nie posiadając właściwego dokumentu obcego, obowiązany jest posiadać dowód
tożsamości cudzoziemca.
2.
Do dowodu tożsamości cudzoziemca wpisuje się jego dzieci i osoby pozostające pod jego
opieką, jeżeli są cudzoziemcami i nie ukończyły szesnastu lat.
3.
Dowody tożsamości cudzoziemca wydają i wpisów w tych dowodach dokonują komendy wojewódzkie
(miejskie w miastach wyłączonych z województw) Milicji Obywatelskiej miejsca stałego
pobytu (zamieszkania) cudzoziemca.
4.
Cudzoziemiec obowiązany jest zwrócić dowód tożsamości organowi Milicji Obywatelskiej
określonemu w ust. 3 w przypadku:
1)
wyjazdu za granicę,
2)
uzyskania właściwego dokumentu obcego,
3)
nabycia obywatelstwa polskiego.
5.
W razie zgonu cudzoziemca, obowiązek zwrotu jego dowodu tożsamości ciąży na domownikach,
a w ich braku - na prowadzącym książki meldunkowe.
Art. 15.
1.
Cudzoziemiec może być wydalony z terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, jeżeli
zachodzą okoliczności określone w art. 5 ust. 1.
2.
Decyzja o wydaleniu powinna określać termin opuszczenia przez cudzoziemca terytorium
Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Może ona również wskazać trasę przejazdu do granicy
oraz miejsce, w którym powinno nastąpić przekroczenie granicy.
3.
Organ, który wydał decyzję o wydaleniu, może wyznaczyć cudzoziemców i miejsce przymusowego
pobytu do czasu wykonania tej decyzji oraz nałożyć na cudzoziemca obowiązek zgłaszania
się do wskazanego mu organu Milicji Obywatelskiej w określonych odstępach czasu.
4.
Cudzoziemiec może być niezwłocznie odstawiony do granicy, jeżeli nie opuścił terytorium
Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w terminie, o którym mowa w ust. 2, albo jeżeli
wymaga tego ważny interes publiczny.
Art. 16.
1.
Koszty wydalenia obciążają cudzoziemca. Mogą być one ściągnięte w trybie przepisów
o egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych; zobowiązanemu nie doręcza się
upomnienia przewidzianego w tych przepisach.
2.
W razie niezamożności cudzoziemca koszty wydalenia ciążą na osobie lub jednostce organizacyjnej,
na której zaproszenie cudzoziemiec przybył do Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, a
w ich braku lub w razie niemożności pokrycia przez nich tych kosztów ponosi je Państwo.
Art. 17.
Decyzje w sprawach, o których mowa w art. 15 i 16, wydają komendy wojewódzkie (miejskie
w miastach wyłączonych z województw) Milicji Obywatelskiej, właściwe ze względu na
miejsce pobytu cudzoziemca.
Art. 18.
1.
Decyzje wydane na podstawie przepisów niniejszej ustawy mogą być ograniczone do danych
wymienionych w art. 99 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, o ile wymaga tego interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny.
2.
Ministrowie Spraw Wewnętrznych i Spraw Zagranicznych określą w drodze rozporządzenia
szczegółowe zasady i tryb postępowania w sprawach uregulowanych niniejszą ustawą oraz
wzory wiz, karty stałego pobytu i dowodu tożsamości cudzoziemca.
Art. 19.
Minister Spraw Wewnętrznych może w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych zwolnić
poszczególnych cudzoziemców lub określone kategorie cudzoziemców od niektórych obowiązków
przewidzianych w niniejszej ustawie.
Art. 20.
Minister Spraw Wewnętrznych może w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określić
dla cudzoziemców zatrudnionych w transporcie międzynarodowym oraz cudzoziemców przybywających
do Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w celu wykonania określonych czynności zawodowych,
inne niż przewidziane w niniejszej ustawie warunki przekraczania granicy Polskiej
Rzeczypospolitej Ludowej i przebywania na jej terytorium.
Art. 21.
Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych może wprowadzić
czasowy zakaz pobytu cudzoziemców na określonych częściach terytorium Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej.
Art. 22.
1.
Kto narusza przepisy art. 9, art. 11 ust. 1, art. 12, art. 14 ust. 4 i 5 lub przepisy
wydane na podstawie art. 11 ust. 3, art. 21 albo decyzje, o których mowa w art. 15
ust. 2 i 3
-
-podlega karze grzywny do 4.500 złotych.
2.
Orzekanie następuje w trybie przepisów o orzecznictwie karno-administracyjnym.
3.
W postępowaniu nakazowym w sprawach o wykroczenia określone w ust. 1 kara grzywny
może być orzeczona w wysokości do 1.500 zł. Nakaz karny jest natychmiast wykonalny.
Art. 23.
1.
Przepisy niniejszej ustawy z wyjątkiem art. 3 nie dotyczą szefów i pracowników przedstawicielstw
dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych oraz innych osób zrównanych z
nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych,
pod warunkiem wzajemności i posiadania przez te osoby odpowiednich dokumentów.
2.
Ministrowie Spraw Zagranicznych i Spraw Wewnętrznych określą w drodze rozporządzenia
dokumenty, o których mowa w ust. 1, jak również zasady i tryb udzielania wiz osobom
wymienionym w tym przepisie oraz organy właściwe do udzielania wiz.
3.
Minister Spraw Zagranicznych może w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych zwolnić
osoby określone w ust. 1 od obowiązku uzyskania wizy.
Art. 24.
Dokumenty i zezwolenia wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność
na czas, na jaki zostały wydane.
Art. 25.
Do spraw objętych przepisami niniejszej ustawy, uregulowanych w sposób odmienny postanowieniami
porozumień międzynarodowych, obowiązujących Polską Rzeczpospolitą Ludową, mają zastosowanie
postanowienia tych porozumień.
Art. 26.
W ustawie z dnia 14 lipca 1961 r. o ewidencji i kontroli ruchu ludności art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Od obowiązku meldunkowego zwolnieni są szefowie i cudzoziemscy pracownicy przedstawicielstw
dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych oraz inne osoby zrównane z nimi
na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych.
”
Art. 27.
1.
Tracą moc przepisy z dnia 13 sierpnia 1926 r. o cudzoziemcach .
2.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują
moc dotychczasowe wykonawcze przepisy, jeżeli nie są z nią sprzeczne.
Art. 28.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.