Ustawaz dnia 14 marca 1932 r.o zarobkowym przewozie osób i towarów pojazdami mechanicznemi
Treść ustawy
Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:
Art. 1.
(1)
Pojazdem mechanicznym w rozumieniu niniejszej ustawy jest pojazd, nie związany z torem
szynowym, poruszany przez umieszczony na nim silnik i przeznaczony do przewozu osób
lub towarów bezpośrednio przez pojazd lub przy użyciu ciągnionych przez pojazd przyczepek.
(2)
Na zarobkowy przewóz osób lub towarów pojazdami mechanicznemi na drogach publicznych,
poza obszarami jednej gminy, należy z wyjątkiem przewozów, określonych w art. 8 oraz
w art. 9, uzyskać koncesję.
(3)
Posiadanie koncesji na przewóz osób uprawnia do przewozu ich bagażu.
Art. 2.
(1)
Koncesja może być udzielona na przewóz osób lub towarów na jednej linji, na kilku
linjach, na sieci linij przewozowych, albo na przewóz towarów w oznaczonych kierunkach
lub na oznaczonym obszarze. Koncesji można udzielić także z prawem wyłączności, o
ile petent podda się specjalnym warunkom lub zapewni szczególne korzyści publiczne.
(2)
Przez sieć linij przewozowych rozumie się taki układ linij przewozowych, który, pozostając
w związku z innemi środkami komunikacyjnemi, ma na celu zaspokojenie potrzeb komunikacyjno-gospodarczych
na większym obszarze.
Art. 3.
(1)
Koncesji bez prawa wyłączności na przewóz osób lub towarów na jednej lub na kilku
linjach przewozowych, oraz na przewóz towarów w oznaczonych kierunkach lub na oznaczonym
obszarze udziela wojewódzka władza administracji ogólnej z wyjątkami, określonemi
w art. 4.
(2)
Rozporządzenie Ministrów Robót Publicznych i Spraw Wewnętrznych określi, która wojewódzka
władza administracji ogólnej jest właściwa do udzielania koncesji w wypadkach, jeżeli
przewóz osób lub towarów sięga poza obszar jednego województwa.
Art. 4.
(1)
Minister Robót Publicznych może zastrzec swej kompetencji udzielanie koncesyj bez
prawa wyłączności na przewóz osób lub towarów na niektórych linjach przewozowych,
albo na przewóz towarów w oznaczonych kierunkach lub na oznaczonym obszarze.
(2)
Kompetencji Ministra Robót Publicznych zastrzega się udzielanie koncesyj w każdym
wypadku, jeżeli ubiegającym się o koncesję jest obcokrajowiec.
Art. 5.
Koncesje z prawem wyłączności na przewóz osób lub towarów na jednej lub na kilku linjach
przewozowych, koncesje z prawem wyłączności na przewóz towarów w oznaczonych kierunkach
lub na oznaczonym obszarze, jako też koncesje na sieci linij przewozowych udziela
Minister Robót Publicznych w porozumieniu z Ministrami Spraw Wojskowych, Komunikacji
oraz Poczt i Telegrafów.
Art. 6.
(1)
Warunki, pod któremi koncesje będą udzielone, prawa i obowiązki uprawnionego, czas
trwania koncesyj i wysokość opłat oraz przyczyny wygaśnięcia lub odebrania koncesji
określi rozporządzenie Ministra Robót Publicznych, wydane w porozumieniu z interesowanymi
ministrami.
(2)
Minister Robót Publicznych i Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem
Spraw Wojskowych wydadzą w celu zapewnienia bezpieczeństwa, porządku i wygody publiczności
przepisy normujące, niezależnie od przepisów, określających obowiązki, wynikające
z ustawy z dnia 7 października 1921 r. o przepisach porządkowych na drogach publicznych
(Dz. U. R. P. Nr 89, poz. 656) i rozporządzeń, na jej podstawie wydanych, dalsze jeszcze
obowiązki przedsiębiorców, utrzymujących komunikację pojazdami mechanicznemi i to
tak w odniesieniu do przewozów wymienionych w art. 1, jak i do wszelkich innych przewozów
pojazdami mechanicznemi, dalej obowiązki osób, obsługujących pojazdy mechaniczne,
oraz obowiązki podróżnych.
Art. 7.
(1)
Winni naruszenia przepisów niniejszej ustawy albo rozporządzeń, na jej podstawie wydanych,
będą karani grzywną do 3.000 (trzech tysięcy) zł albo aresztem do trzech miesięcy.
(2)
Do orzekania powołane są powiatowe władze administracji ogólnej.
(3)
Władza orzekająca oznaczy w orzeczeniu na wypadek niemożności ściągnięcia grzywny
karę zastępczego aresztu według słusznego uznania, jednak nie ponad 6 tygodni.
Art. 8.
(1)
Nie potrzeba uzyskiwać koncesji (art. 1) na:
1)
doraźny przewóz zarobkowy pojazdami mechanicznemi, osobowemi, wynajmowanemi w całości;
2)
bezpłatny przewóz pracowników z miejsca pracy i do miejsca pracy własnemi pojazdami
przedsiębiorstwa;
3)
przewóz towarów przez przedsiębiorstwa przemysłowe i handlowe, oraz gospodarstwa rolne
i leśne wyłącznie dla własnych potrzeb i własnemi pojazdami mechanicznemi;
4)
przewóz paczek i innych przedmiotów, nadających się do transportu pocztowego na podstawie
art. 6 ustawy z dnia 3 czerwca 1924 r. o poczcie, telegrafie i telefonie (Dz. U. R.
P. z 1931 r. Nr 12, poz. 57);
5)
dowóz towarów, dokonywany przez przedsiębiorstwo „Polskie Koleje Państwowe” w zakresie
uprawnień, przewidzianych w § 59 p. 2 regulaminu przewozu osób, bagażu i przesyłek
ekspresowych na kolejach żelaznych oraz w § 1 p. 5, w § 14 p. 2 i w § 16 dział V regulaminu
przewozu przesyłek towarowych (Dz. U. R. P. z 1928 r. Nr 89, poz. 783);
6)
przewóz uczniów do szkół oraz przewóz osób w celach krajoznawczych i turystycznych
pojazdami mechanicznemi instytucyj kulturalnych i społecznych, lub przez nie do tego
celu wynajętemi;
7)
doraźne przewozy wycieczkowe, organizowane przez towarzystwa turystyczne.
(2)
Przewozy, wymienione wyżej w pkt. 1 - 7, podlegają zgłoszeniu stosownie do przepisów,
jakie wyda Minister Robót Publicznych w porozumieniu z interesowanymi ministrami.
Art. 9.
(1)
Gmina miejska może za zgodą Ministra Robót Publicznych przedłużyć miejską linję autobusową
do sąsiednich miejscowości. W tym przypadku postanowienia niniejszej ustawy, nakładające
na przedsiębiorcę obowiązek uzyskiwania koncesji, nie mają zastosowania.
(2)
Koncesjonowanie w obrębie gminy miejskiej określi osobna ustawa.
Art. 10.
Osoby, które w chwili ogłoszenia niniejszej ustawy wykonywają przewóz, określony w
art. 1, mogą go dalej wykonywać bez uzyskania koncesji aż do zużycia posiadanych pojazdów
mechanicznych, nie dłużej jednak niż przez okres dwóch lat od powyższego terminu.
Osoby te powinny jednak w ciągu trzech miesięcy po ogłoszeniu niniejszej ustawy poddać
zatwierdzeniu przez wojewódzką władzę administracji ogólnej, właściwą ze względu na
miejsce stałego postoju pojazdów mechanicznych, taryfy i rozkłady jazdy (plany przewozów)
oraz złożyć kaucję albo polisę ubezpieczeniową na zabezpieczenie roszczeń za śmierć
lub uszkodzenie cielesne podróżnych i obsługi pojazdu stosownie do przepisów, jakie
wyda Minister Robót Publicznych w porozumieniu z interesowanymi ministrami (art. 6).
Art. 11.
Postanowienia niniejszej ustawy nie naruszają uprawnień przedsiębiorstwa „Polska Poczta,
Telegraf i Telefon”, wynikających z ustawy z dnia 3 czerwca 1924 r. o poczcie, telegrafie
i telefonie (Dz. U. R. P. z 1931 r. Nr 12, poz. 57) oprócz przewidzianego w art. 6
tejże ustawy uprawnienia osób i ich bagażu.
Art. 12.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Robót Publicznych w porozumieniu
z Ministrem Spraw Wojskowych i innymi zainteresowanymi ministrami, art. 7 zaś Ministrowi
Spraw Wewnętrznych i Ministrowi Robót Publicznych.
Art. 13.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie na całym obszarze Rzeczypospolitej z wyjątkiem województwa
śląskiego w trzy miesiące po ogłoszeniu.
Postanowienia art. 10 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.