Ustawaz dnia 8 stycznia 1951 r.o transporcie drogowym
Treść ustawy
Art. 1.
1.
Transport drogowy, w rozumieniu niniejszej ustawy, jest to transport osób i rzeczy
na publicznych drogach kołowych, wykonywany przy pomocy przeznaczonych do tego pojazdów
silnikowych i konnych, zwanych dalej pojazdami drogowymi, bez względu na to, czy poruszają
się po jezdni dróg, czy też po odrębnych torach na tych drogach.
2.
Nie uważa się za transport drogowy transportu, wykonywanego po odrębnych torach na
drogach publicznych, a będącego w zarządzie przedsiębiorstwa „Polskie Koleje Państwowe”.
Art. 2.
1.
Transport drogowy może być wykonywany:
1)
jako zarobkowy na podstawie umowy o przewóz lub dzieło przez przedsiębiorcę jego pojazdami
albo na podstawie umowy najmu pojazdu do wykonania transportu przez najemcę,
2)
jako niezarobkowy - własnymi lub użyczonymi pojazdami dla własnych potrzeb.
2.
Transport zarobkowy, z którego na równych warunkach może korzystać każdy, jest transportem
publicznym.
Art. 3.
Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi zakres, sposób i warunki używania pojazdów
drogowych. W rozporządzeniu tym Rada Ministrów może ustalić także zakaz używania określonych
rodzajów pojazdów do niektórych rodzajów i zakresów transportu lub zastrzec wyłączność
ich użycia przez określone grupy osób, jak również obowiązek świadczenia nimi usług
transportowych na cele ogólno-gospodarcze według taryf przewidzianych dla takich świadczeń.
Art. 4.
1.
Zarobkowy transport wykonują w zakresie i na warunkach ustalonych przez Ministra Komunikacji
powołane w tym celu przedsiębiorstwa państwowe poza wyjątkami określonymi w ust. 2,
art. 5 ust. 2 i art. 6.
2.
Przedsiębiorstwa państwowe, podległe Ministrowi Gospodarki Komunalnej, a przeznaczone
do utrzymywania komunikacji w osiedlach, wykonują publiczny transport osób w granicach
miast na warunkach ustalonych przez tego Ministra, w komunikacji zaś podmiejskiej
- na warunkach i w zasięgu ustalonym przez Ministra Komunikacji w porozumieniu z Ministrem
Gospodarki Komunalnej.
3.
W poszczególnych przypadkach Minister Komunikacji w porozumieniu z Przewodniczącym
Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego i z Ministrami Gospodarki Komunalnej oraz
Finansów może powierzyć utrzymywanie osobowej komunikacji miejskiej i podmiejskiej
łącznie powołanemu specjalnie w tym celu przedsiębiorstwu państwowemu.
Art. 5.
1.
Transport ładunków pocztowych, dokonywany pojazdami drogowymi zarządu pocztowego lub
pojazdami wynajętymi przez zarząd pocztowy specjalnie do tych przewozów, nie podlega
przepisom niniejszej ustawy.
2.
Minister Poczt i Telegrafów ustala w porozumieniu z Ministrem Komunikacji;
1)
zakres i warunki zarobkowego przewozu osób i bagażu przez samochody zarządu pocztowego,
używane równocześnie do transportu ładunków pocztowych,
2)
warunki wykonywania przez przedsiębiorstwa transportowe i transportowo-spedycyjne
przewozu poczty i pracowników pocztowych, przewidzianego w art. 50 ustawy z dnia 3 czerwca 1924 r. o poczcie, telegrafie i telefonie .
Art. 6.
1.
W przypadkach, gdy przedsiębiorstwa wymienione w art. 4 nie mogą zaspokoić miejscowych
po trzeb transportowych, zezwolenia na transport publiczny mogą być udzielane innym
osobom, przede wszystkim spółdzielniom.
2.
Tryb i warunki udzielania zezwoleń, o których mowa w ust. 1, oraz powołane do tego
władze określi Minister Komunikacji w drodze rozporządzenia w porozumieniu z Ministrami:
Bezpieczeństwa Publicznego, Handlu Wewnętrznego, Handlu Zagranicznego i Gospodarki
Komunalnej.
3.
Minister Komunikacji w porozumieniu z Ministrami Finansów i Handlu Wewnętrznego określi
w drodze rozporządzenia zasady, wysokość oraz termin wnoszenia opłat za zezwolenia'
przewidziane w ust. 2.
Art. 7.
1.
Osoby, które w dniu wejścia w życie rozporządzenia wydanego na podstawie art. 6 ust.
2 wykonują transport, na prowadzenie którego wymagane jest zezwolenie, obowiązane
są w terminie 3 miesięcy od tej daty wystąpić o udzielenie zezwolenia według przepisów
tego rozporządzenia.
2.
W razie niewystąpienia o udzielenie zezwolenia w terminie określonym w ust. 1, jak
również w razie otrzymania odmownej decyzji, dotychczasowe uprawnienie na transport
gaśnie.
Art. 8.
1.
Minister Komunikacji w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania
Gospodarczego oraz Ministrami: Sprawiedliwości, Gospodarki Komunalnej, Handlu Wewnętrznego,
Handlu Zagranicznego i Finansów wyda w drodze rozporządzenia regulaminy, które określą
przepisy szczególne zarobkowego transportu na drogach publicznych.
2.
Stawki taryfowe dla przedsiębiorstw transportowych podlegają zatwierdzeniu w trybie
obowiązujących przepisów.
Art. 9.
Minister Komunikacji w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania
Gospodarczego i za zgodą Prezesa Rady Ministrów może powoływać przy prezydiach wojewódzkich
rad narodowych oraz prezydiach rad narodowych w m. st. Warszawie i m. Łodzi komisje,
koordynujące regionalnie wszelkiego rodzaju transport na drogach publicznych, jak
również koordynujące ten transport z przewozami kolejowymi, wodnymi i lotniczymi.
Art. 10.
Minister Komunikacji może w porozumieniu z Ministrami: Spraw Zagranicznych, Handlu
Zagranicznego oraz Finansów zezwalać na wykonywanie transportu na drogach publicznych
z zagranicy do kraju oraz odwrotnie lub w tranzycie zagranicznymi pojazdami drogowymi.
Art. 11.
1.
Przepisy ustawy nie stosują się do następujących rodzajów niezarobkowego transportu:
1)
osób i rzeczy - wykonywanego pojazdami konnymi,
2)
osób i rzeczy - wykonywanego przy pomocy rowerów, wózków inwalidzkich lub innych podobnych
pojazdów określonych przez Ministra Komunikacji, choćby zaopatrzonych w silniki,
3)
własnych produktów i innych rzeczy - wykonywanego innymi pojazdami drogowymi aniżeli
pojazdy konne przez poszczególne gospodarstwa rolne i leśne w ich wewnętrznym obrocie
gospodarczym.
2.
Przepisy niniejszej ustawy nic mają zastosowania do transportu wykonywanego na drogach
publicznych będącego w zarządzie Ministra Obrony Narodowej i Ministra Bezpieczeństwa
Publicznego.
3.
Przepisy niniejszej ustawy nie stosują się do wywozu drzewa z lasów pojazdami konnymi
przez rolników trudniących się tym dorywczo w celach zarobkowych.
Art. 12.
Przepisy niniejszej ustawy nie naruszają przepisów:
1)
ustawy z dnia 30 marca 1939 r. o komunikacjach w służbie obrony Państwa i
2)
ustawy z dnia 18 lipca 1950 r. o dostarczaniu środków przewozowych na rzecz wojska
i służby bezpieczeństwa publicznego w czasie pokoju .
Art. 13.
Zezwolenie, uzyskane na podstawie art. 6 niniejszej ustawy na transport publiczny,
zwalnia od ubiegania się o zezwolenie władzy przemysłowej, przewidziane w art. 1 ustawy z dnia 2 czerwca 1947 r. o zezwoleniach na prowadzenie przedsiębiorstw
handlowych i zawodowe wykonywanie czynności handlowych .
Art. 14.
Kto wykracza przeciwko nakazom lub zakazom zawartym w rozporządzeniach i zarządzeniach
wydanych na podstawie art. 3, 6 ust. 2, art. 7 i 8 niniejszej ustawy, podlega karze
aresztu do trzech miesięcy lub grzywny do 5.000 zł albo obu tym karom łącznie. Orzekanie
następuje w trybie postępowania karno-administracyjnego.
Art. 15.
Z dniem wejścia w życie ustawy tracą moc obowiązującą:
1)
ustawa z dnia 14 marca 1932 r. o zarobkowym przewozie osób i towarów pojazdami mechanicznymi ;
2)
ustawa z dnia 22 marca 1933 r. o zarobkowym przewozie osób pojazdami mechanicznymi
w obrębie gminy miejskiej .
Art. 16.
Wykonanie ustawy porucza się Ministrowi Komunikacji w porozumieniu z Przewodniczącym
Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego i Ministrami: Bezpieczeństwa Publicznego,
Finansów, Handlu Wewnętrznego, Handlu Zagranicznego, Poczt i Telegrafów, Sprawiedliwości,
Spraw Zagranicznych oraz Gospodarki Komunalnej.
Art. 17.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.