Ustawaz dnia 16 lipca 1920 r.o państwowym podatku dochodowym i podatku majątkowym
Treść ustawy
Dział I.
Państwowy podatek dochodowy.
Osoby obowiązane do opłacania podatku.
Art. 1.
Państwowy podatek dochodowy opłacają:
1)
Osoby fizyczne, mające na obszarze Rzeczypospolitej miejsce zamieszkania lub przebywające
na tym obszarze dłużej niż rok, od całego dochodu.
2)
Osoby fizyczne, bez względu na ich miejsce zamieszkania lub pobytu, o ile na obszarze
Państwa:
a)
posiadają nieruchomości, wierzytelności zahipotekowane na nieruchomościach, majątki,
przywiązane do tegoż obszaru fideikomisem lub innemi przepisami prawnemi;
b)
wykonują, przedsiębiorstwa handlowe i przemysłowe albo są wspólnikami takich przedsiębiorstw,
przyczem posiadania akcji, udziałów i podobnych papierów wartościowych nie należy
uważać za udział w przedsiębiorstwie;
c)
pobierają dochody w postaci wynagrodzenia procentowego (tantjem);
d)
pobierają płacę lub emeryturę z funduszów Państwa, związków komunalnych oraz innych
tego rodzaju funduszów publicznych - tylko od dochodu z tych źródeł (ustęp 2, punkty
a, b, c i d).
3)
Osoby fizyczne, nie mające miejsca zamieszkania na obszarze Rzeczypospolitej, lecz
przebywające na tym obszarze chociażby mniej niż rok dla zarobku albo wykonywania
czynności handlowych lub przemysłowych - od dochodu osiągniętego w tymże czasie na
wspomnianym obszarze.
4)
Spadki wakujące (nie objęte).
5)
Osoby prawne:
a)
których zarząd znajduje się na obszarze Rzeczypospolitej - od całego dochodu;
b)
inne - od dochodu, osiągniętego na obszarze Rzeczypospolitej ze źródeł, wymienionych
w ustępie 2 punkty a) i b).
Art. 2.
Opodatkowaniu podlegają osoby fizyczne, których łączny dochód roczny przekracza:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Rada Ministrów ma prawo, w uwzględnieniu warunków ekonomicznych danego roku podatkowego,
granicę wolnego od podatku dochodu osób fizycznych podnieść bez naruszenia stawki
podatku w klasach miejscowości 1 i 2 do 6.000 mk., w klasach miejscowości 3 i 4 do
12.000 mk., bądź ogólnie dla całego Państwa, bądź też tylko dla poszczególnych klas
miejscowości. Osoby prawne podlegają opodatkowaniu wówczas, gdy dochód ich przekracza
2.500 mk.
Przedmiot opodatkowania.
Art. 3.
Opodatkowaniu podlegają dochody:
1)
z nieruchomości gruntowej własnej, posiadanej, użytkowanej lub dzierżawionej;
2)
z budynków;
3)
a)
z przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych;
b)
z zajęć zawodowych i wszelkich innych zatrudnień o celach zarobkowych;
4)
z wynagrodzenia procentowego (tantjem);
5)
z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych;
6)
z uposażeń służbowych, emerytur i wynagrodzeń za najemną pracę;
7)
z wszelkiego rodzaju źródeł dochodu, nie wymienionych w ust. 1 - 6 niniejszego artykułu.
Dochody, wymienione w ust. 6, bierze się w rachubę w stosunku 7/10 ich rzeczywistej
wysokości.
Art. 4.
Dochód osób fizycznych (art. 1 ust. 1) z nieruchomości i stałych przedsiębiorstw,
znajdujących się poza obszarem Rzeczypospolitej, jak również dochód z tantjem oraz
dochód z płac służbowych i emerytur z funduszów innego państwa, obcych związków komunalnych
oraz innych tego rodzaju funduszów publicznych wyłącza się od opodatkowania, o ile
będzie udowodnione, że podlega tam podatkowi tego samego rodzaju i jeżeli właściwe
obce państwo postępuje według zasad wzajemności co do takich samych dochodów ze źródeł
tutejszych.
Zwolnienia od podatku.
Art. 5.
Od podatku dochodowego wolni są:
1)
uwierzytelnieni przy Rządzie Rzeczypospolitej zastępcy obcych państw oraz przydani
im urzędnicy i osoby, pozostające u nich w służbie, o ile są cudzoziemcami, z wyjątkiem
podatku od dochodu ze źródeł, wymienionych w art. 1 ust. 2;
2)
inne osoby, którym na podstawie układów międzypaństwowych lub wogóle według zasad
prawa międzynarodowego służy prawo do zwolnienia od podatku dochodowego, z wyjątkiem
podatku od dochodów ze źródeł, wymienionych w art. 1 ust. 2;
3)
weterani powstań 1831, 1848 i 1863 roku co do pensji, pobieranych na mocy obowiązujących
ustaw;
4)
osoby, pobierające ze Skarbu pensje i dodatki, przywiązane do odznaczeń za waleczność,
za rany i t. p., co do tych pensji i dodatków;
5)
szeregowi Wojsk Polskich co do ich żołdu w służbie czynnej, łącznie ze wszystkiemi
dodatkami;
6)
oficerowie, duchowni i urzędnicy wojskowi w czasie wojny, należący do oddziałów postawionych
na stopie bojowej, co do uposażenia, wypłacanego z etatu wojennego;
7)
państwo i związki samorządne;
8)
osoby prawne, których dochody są obracane w całości na cele ogólnej użyteczności,
naukowe, oświatowe, kulturalne, wyznaniowe i dobroczynne.
Pojęcie dochodu.
Art. 6.
Za dochód uważa się sumę wszystkich przychodów w pieniądzach lub wartościach pieniężnych,
otrzymanych z poszczególnych źródeł, wymienionych w art. 3, po strąceniu kosztów osiągnięcia,
zachowania i zabezpieczenia tych przychodów, łącznie z corocznem prawidłowem odpisaniem
na zużycie budynków, maszyn i wszelkiego rodzaju martwego inwentarza, oraz po potrąceniu
strat częściowych lub całkowitych w przedmiotach, podlegających zużyciu i służących
do osiągnięcia dochodu, o ile odpisań na zużycie oraz strat nie uwzględniono już w
kosztach wyżej wymienionych.
W razie, gdy okaże się wątpliwość co do wysokości odpisań na zużycie, w niniejszem
artykule wymienionych, należy odpowiednie sumy ustalić przez znawców (biegłych).
Art. 7.
Nie uważa się za dochód, podlegający opodatkowaniu: 1) nadzwyczajnych przychodów w
postaci spadków, legatów, darowizn, posagów, kapitałów wypłaconych za ubezpieczenie
życia, o ile te przychody nie stanowią perjodycznych wpływów; 2) wpływów wskutek częściowego
lub całkowitego spieniężenia majątków; 3) zysków, wynikających ze sprzedaży przedmiotów
majątkowych, o ile sprzedaż nie nastąpiła w wykonywaniu przedsiębiorstwa zarobkowego
lub interesu spekulacyjnego; 4) wygranych loteryjnych i losowych; 5) wpłat z tytułu
umarzania wierzytelności i 6) wogóle takich przychodów, które stanowią zwiększenie
lub zwrot majątku, lecz nie stanowią dochodu.
Art. 8.
Z przychodów, osiągniętych z poszczególnych źródeł, nie mogą być potrącone:
1)
wydatki na powiększenie lub ulepszenie źródła dochodu;
2)
wydatki na umorzenie długów, kapitałów, włożonych w przedsiębiorstwo przez uczestników
i na pokrycie strat za ubiegłe lata;
3)
wydatki na prowadzenie gospodarstwa domowego podatnika i na utrzymanie członków jego
rodziny;
4)
procenty od własnego kapitału, włożonego w gospodarstwo lub przedsiębiorstwo podatnika;
5)
wydatki na osiągnięcie dochodu ze źródeł zagranicą położonych, a na mocy tej ustawy
nie podlegających opodatkowaniu;
6)
inne wydatki i straty, nie związane z osiągnięciem dochodu.
Art. 9.
Jeżeli przy obliczaniu dochodu z różnych źródeł, wskazanych, w art. 3, okaże się w
jednem przewyżka wpływów nad wydatkami, a w drugiem straty, to w celu ustalenia wysokości
dochodu oblicza się oddzielnie sumę przewyżek i sumę strat i tę ostatnią potrąca się
z pierwszej.
Odliczenia.
Art. 10.
Od ogólnego dochodu należy odliczyć:
1)
odsetki od długów;
2)
wartość pieniężną rent i trwałych ciężarów, opartych na tytułach prawnych;
3)
obowiązujące podatnika na mocy prawa lub umowy opłaty zasiebie i za członków jego
rodziny do kas zapomogowych, emerytalnych, chorych, ubezpieczeń od nieszczęśliwych
wypadków i pogrzebowych, o ile te opłaty łącznie nie przekraczają 500 mk. rocznie
za każdą ubezpieczoną, osobę;
4)
premje, wpłacane przez podatnika od ubezpieczeń na wypadek śmierci lub na dożycie,
o ile nie przekraczają: a) na rachunek samego podatnika 500 mk. rocznie, b) na rachunek
zaś podatnika i członków rodziny, będących na jego utrzymaniu, łącznie 1000 mk. rocznie;
5)
bezpośrednie podatki państwowe i samorządowe, przymusowe lub ustawowe świadczenia
pieniężne oraz bezpłatne świadczenia przymusowe innego rodzaju na cele publiczne,
z wyjątkiem państwowego podatku dochodowego i podatku specjalnego od tantjem.
Wszystkie powyżej wymienione odliczenia mogą być dokonane o tyle, o ile wydatki na
nie faktycznie poniesione zostały. Wydatki, wspomniane w ustępach 1 i 2 niniejszego
artykułu, odlicza się tylko o tyle, o ile ciążą na źródłach dochodu, podlegającego
podatkowi i pozostają w związku gospodarczym z temi źródłami.
Procenty i perjodyczne świadczenia podatnika na korzyść członków - rodziny mogą być
uwzględnione tylko pod warunkiem, jeżeli otrzymujący te - procenty lub świadczenia
członek rodziny jest opodatkowany odrębnie podatkiem dochodowym.
Opodatkowanie członków rodziny i wspólnych dochodów.
Art. 11.
O ile głowie rodziny służy prawo rozporządzania dochodami ze źródeł, należących do
członków rodziny, lub też prawo użytkowania tych dochodów, to. dochody członków rodziny
dolicza się do dochodów głowy rodziny.
Jeżeli jednak dochód członków rodziny osiągnięty został ze źródeł, wymienionych w
ustępie 3 p. b i 6 art. 3 niniejszej ustawy, wówczas co do tego dochodu członkowie
rodziny podlegają oddzielnemu opodatkowaniu.
Art. 42.
Dochody z udziałów we wspólnej własności, wspólnem posiadaniu lub użytkowaniu opodatkowuje
się osobno dla każdego uczestnika, w stosunku do jego udziału. Przy udziałach, których
wysokości nie można określić, uczestnictwo przyjmuje się w równych częściach.
Podstawa opodatkowania.
Art. 13.
Opodatkowaniu podlegają dochody, osiągnięte w ostatnim roku kalendarzowym lub wykazane
w ostatniem zamknięciu rachunkowem roku operacyjnego, poprzedzającego rok podatkowy.
Art. 14.
Wartość pieniężna dochodów w naturze oblicza się według przeciętnych cen z roku ubiegłego
w miejscu, gdzie znajduje się źródło, tych dochodów.
Dochody z poszczególnych źródeł.
Art. 15.
Za dochód z gruntów, pozostających we własnym zarządzie, uważa się rzeczywiście osiągnięty
czysty przychód z całego rolnego i leśnego gospodarstwa, jakoteż z produkcji i uprawnień,
mających związek gospodarczy z posiadłością gruntową, łącznie z wartością pieniężną
produktów, użytych w gospodarstwie domowem podatnika. Przy wydzierżawionych posiadłościach
gruntowych lub prawach, z temi posiadłościami związanych, za dochód uważa się rzeczywiście
otrzymany czynsz dzierżawny wraz z wartością pieniężną wszelkich świadczeń ze strony
dzierżawcy i korzyści zastrzeżonych na rzecz właściciela, po uwzględnieniu potrąceń,
które wpływają na zmniejszenie czynszu dzierżawnego. Dochód z gruntów dzierżawionych
ustala się w sposób, wskazany dla gruntów we własnym zarządzie, po potrąceniu jednak
z tego dochodu czynszu dzierżawnego oraz innych świadczeń w pieniądzach i w naturze,
obciążających dzierżawcę na korzyść właściciela.
Za dochód z lasu uważa się czysty przychód, uzyskany z wyrębów i wszelkich użytków
leśnych oraz wynagrodzenia, otrzymane za odstąpione osobom trzecim prawa użytkowania
lasu.
Jeżeli wyręby uskutecznia się w ilości, przewyższającej plan prawidłowego gospodarstwa
lub naturalny przyrost lasu, to do ogólnego dochodu podatnika dolicza się tylko sumę,
osiągniętą z wyrębu tej części lasu, która była przeznaczona do wyrębu według planu
lub odpowiada naturalnemu przyrostowi.
Dochód, osiągnięty z wyrębu, przekraczającego ilość określoną w planie gospodarstwa
leśnego lub ilość, odpowiadającą naturalnemu przyrostowi, podlega oddzielnemu opodatkowaniu
w następujący sposób:
Cały czysty dochód, uzyskany z nadzwyczajnego wyrębu dzieli się na sześć równych części;
jedną szóstą część dolicza się do ogólnego dochodu, zaś od dochodu z pozostałych pięciu
szóstych części wymierza się podatek w stosunku procentowym, odpowiadającym podatkowi
od ogólnego dochodu. Gdyby jednak ogólny dochód był mniejszy od dochodu, podlegającego
podatkowi według skali art. 23, wówczas od tych 5/6 części dochodu wyznacza się stawkę
podatkową w stosunku procentowym według 1 stopnia tejże skali.
Art. 16.
Za dochód z budynków wynajętych uważa się rzeczywiście osiągnięty całoroczny czysty
czynsz za domy, lokale, place, ogrody przy domach i t. p.
Za dochód z budynków, zajmowanych w całości lub w części przez samego właściciela,
lub członków jego rodziny, tudzież z wszelkich bezpłatnych użytkowań budynków uważa
się czystą wartość użytkowania, jaką budynek lub części tegoż stanowią ze względu
na ich jakość i położenie oraz miejscowe stosunki najmu.
O ile posiadacz używa swego budynku lub części tegoż wyłącznie do - celów własnego
gospodarstwa rolnego, leśnego lub do celów przemysłowych, nie należy brać w rachubę
wartości użytkowania ani przy obliczaniu dochodu, ani przy obliczaniu odnośnych kosztów
produkcji.
Art. 17.
Za dochód z przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych oraz z wszelkiego rodzaju zajęć
zawodowych i innych zatrudnień o celach zarobkowych uważa się różnicę między sumą
przychodu, a sumą potrąceń stosownie do postanowień, zawartych w art. 6.
Art. 18.
Za dochód z tantjem uważa się wszelkie wynagrodzenia procentowe, wypłacane osobom,
nie biorącym stale czynnego udziału w zarządzie przedsiębiorstwa, a należącym do składu
zarządów, rad, komitetów nadzorczych i komisji rewizyjnych. Art. 19. Za dochód z kapitałów
pieniężnych i praw majątkowych uważa się: procenty od pożyczek, wkładów lub rachunków
bieżących i od innych lokat pieniężnych; procenty od procentów i od innych nieotrzymanych
w terminie sum; kary konwencjonalne za niezwrócony w terminie kapitał lub niezapłacony
w terminie procent; procenty z interesów wekslowych oraz innych zobowiązań pieniężnych,
według których kapitał ma być zwrócony po upływie oznaczonego terminu w kwocie, przewyższającej
pierwotną sumę tego kapitału; procenty od wszelkiego rodzaju papierów wartościowych;
dywidendy, od akcji i udziałów; wpływy pieniężne lub mające wartość pieniężną z wszelkiego
rodzaju lokat kapitałów; wreszcie renty i dochody z innych praw majątkowych. Jednakże
dochody z akcji i udziałów, wydanych przez towarzystwa, obowiązane do publicznego
składania rachunków, które mają siedzibę na obszarze Rzeczypospolitej, nie podlegają
opodatkowaniu co do tej części, która przenosi 4% wartości nominalnej, jeżeli płatnik
udowodni, że akcje te i udziały posiadał bez przerwy cały rok, poprzedzający rok podatkowy.
Dochody z kapitałów podatnika, które są ulokowane na jego nieruchomościach lub w jego
handlu i przemyśle, uważa się za dochody osiągniąte z nieruchomości lub z przemysłu
i handlu.
Przy ustalaniu dochodu z papierów wartościowych nie bierze się pod uwagę zmiany ich
wartości kursowej z wyjątkiem papierów, będących w posiadaniu tych przedsiębiorstw,
w których obroty papierami wartościowemu są przedmiotem interesu handlowego.
Art. 20.
Za dochód z uposażeń służbowych, emerytur i z najemnej pracy uważa się wszelkiego
rodzaju wynagrodzenia w pieniądzach lub naturze, jakie podatnik uzyskuje ze swego
stosunku służbowego lub z tytułu najmu pracy łącznie ze wszystkiemi dodatkami.
Art. 21.
Za podlegający opodatkowaniu dochód osób prawnych, zarówno obowiązanych, jak i nie
obowiązanych do publicznego składania rachunków, lecz prowadzących prawidłowe księgi
handlowe, uważa się zyski bilansowe, wykazane w zatwierdzonem zamknięciu rachunkowem
sporządzonem zgodnie z postanowieniami art. 6, 8, 10 i 13, nie wyłączając kwot, rozdzielonych
pomiędzy członków, wspólników, udziałowców i t. p. tytułem udziału w zyskach w postaci
dywidend lub procentu.
Za zyski bilansowe uważa się również sumy, przeznaczone na umorzenie długów lub kapitału
zakładowego, na ulepszenie lub rozszerzenie przedsiębiorstwa, jak również na utworzenie
wszelkiego rodzaju funduszów rezerwowych, z wyjątkiem kwot odkładanych przez towarzystwa
ubezpieczeniowe na wypłatę sum ubezpieczeniowych, a ponadto w towarzystwach na wzajemności
opartych na zwroty premji dla członków ubezpieczonych.
Od zysków towarzystw, obowiązanych do publicznego składania rachunków, mających siedzibę
na obszarze Rzeczypospolitej, odlicza się 4% kapitału zakładowego, uwidocznionego
w sprawozdaniu za ostatni rok operacyjny.
Za kapitał zakładowy uważa się kapitał akcyjny, udziałowy, składkowy i inne tym podobne
kapitały.
Za kapitał zakładowy instytucji kredytowych, emitujących listy zastawne lub obligacje
i nie posiadających kapitału zakładowego, uznaje się dziesiątą część wypuszczonych
w obieg przez te instytucje listów zastawnych i obligacji.
Kapitałem zakładowym przedsiębiorstw, należących do towarzystw i spółek zagranicznych,
których zarządy znajdują się poza obszarem Rzeczypospolitej, jest suma tego kapitału,
przeznaczona dla operacji na wspomnianym obszarze. Bliższe przepisy co do ustalenia
kapitału tego rodzaju przedsiębiorstw wyda Minister Skarbu.
Art. 22.
Spółki firmowe i firmowo - komandytowe (jawne spółki handlowe i komandytowe) nie podlegają
obciążeniu podatkiem dochodowym.
Dochód z tego rodzaju spółek opodatkowuje się odrębnie jako dochód poszczególnych
uczestników.
Art. 23.
Podatek dochodowy wymierza się według następującej skali:
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Przy dochodzie nad 500.000 mk. podatek wynosi 125.000 mk. i oprócz tego 2.500 mk.
od każdych pełnych 10.000 mk. ponad 500.000 mk.
Do podatku dolicza się ponadto, o ile chodzi o dochody osób fizycznych i spadków nieobjętych:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Podatek jednak należy wymierzać w ten sposób, że z dochodu wyższego stopnia po potrąceniu
podatku nigdy mniej niema pozostać, niż zostaje z najwyższego dochodu bezpośrednio
niższego stopnia po potrąceniu podatku, na ten stopień przypadającego.
O ile z dochodu, ustalonego do wymiaru podatku, po potrąceniu przypadającej kwoty
podatkowej pozostanie mniej, niż wynosi najwyższy dochód wolny, od podatku, należy
podatek wymierzyć i pobrać tylko w wysokości nadwyżki dochodu ponad tę najniższą granicę.
Do stawek państwowego podatku dochodowego nie mogą być ustanawiane dodatki na rzecz
związków komunalnych.
Art. 24.
Osoby, które osiągają dochód, określony w art. 18, a przekraczający 10.000 mk., opłacają
oprócz podatku dochodowego, w myśl ogólnych postanowień niniejszej ustawy, specjalny
podatek od tantjem w wysokości 50% stawki, przypadającej od tego dochodu zgodnie ze
skalą art. 23.
Gdy jedna i ta sama osoba pobiera tantjemy w kilku instytucjach lub przedsiębiorstwach,
wówczas podatek, w myśl części pierwszej niniejszego artykułu, oblicza się osobno
od każdej tantjemy, przekraczającej 10.000 mk.
Zwyżki i zniżki podatkowe.
Art. 25.
Stopę podatkową, podaną w art. 23, podwyższa się o 20% dla podatników nieżonatych
lub niezamężnych, nie mających na utrzymaniu żadnego członka rodziny, lecz osiągających
dochód ponad 12.000 mk.
Art. 26.
O ile na utrzymanie głowy rodziny, której dochód, podlegający opodatkowaniu, nie przekracza
24.000 mk., zpajduje się więcej niż jeden członek rodziny, wówczas przypadającą stopę
podatkową obniża się o dwa stopnie na każdego następnego członka rodziny.
Gdyby na podstawie ulgi, przyznanej w niniejszym artykule, wypadło zmniejszyć stopę
podatkową poniżej pierwszego stopnia, następuje zupełne zwolnienie od podatku.
Art. 27.
Za członków rodziny w myśl artykułów 25 i 26 uważa się: małżonków, dzieci ślubne,
nieślubne i przysposobione, krewnych męża i żony w Ijnji wstępnej i zstępnej, rodzeństwo
męża i żony, oraz dzieci rodzeństwa tychże.
Art. 28.
Nadzwyczajne okoliczności istotnie osłabiające siłę podatkową płatników, których roczny
dochód, podlegający opodatkowaniu, nie przekracza 36.000 mk., mogą być podstawą do
zmniejszenia podatku, najwyżej o trzy stopnie. Okoliczności te mogą być uwzględnione
przez komisję szacunkową z urzędu lub na prośbę płatnika.
Przyznanie takiej ulgi może nastąpić niezależnie od zniżenia podatku na. zasadach
artykułu 26.
Miejsce opodatkowania.
Art. 29.
Wymiar podatku dochodowego uskutecznia się z reguły w tym okręgu szacunkowym, w którym
podatnik w dniu 15 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy, ma siedzibę lub miejsce
zamieszkania, albo, w braku tegoż, miejsce pobytu.
Jeżeli pod tym względem wchodzi w rachubą kilka okręgów szacunkowych, wymierza się
podatek w tym okręgu, w którym znajdują się podległe podatkowi źródła dochodu.
. Jeżeli źródła dochodu znajdują się w kilku okręgach szacunkowych, wymierza się podatek
w tym okręgu, w którym znajduje się większa część lub też główne źródło dochodu.
Postanowienia części drugiej i trzeciej niniejszego artykułu stosuje się również i
w tym wypadku, jeżeli obowiązany do opłacania podatku ma siedzibę lub miejsce zamieszkania
poza obszarem Rzeczypospolitej.
Naczelny nadzór i organa wymierzające podatek.
Art. 30.
Ogólny zarząd sprawami podatku dochodowego, oraz piecza nad ścisłem i jednolitem wykonywaniem
przepisów i rozstrzyganie kwestji spornych co do stosowania tych przepisów należy
do Ministra Skarbu.
Art. 31.
Ustalenie dochodów, podlegających opodatkowaniu i wymia podatku dochodowego należy
w pierwszej instancji — do komisji szacunkowych, a w drugiej instancji — do komisji
odwoławczych.
Ustalenie podlegającego podatkowi zysku wszystkich towarzystw i zakładów, obowiązanych
do publicznego składania rachunków i wymiar podatku tym towarzystwom i zakładom uskuteczniają
władze skarbowe, wyznaczone przez Ministra Skarbu.
Art. 32.
Ilość komisji szacunkowych, ich miejsce urzędowania, obszar działalności i organizację
wewnętrzną określa Minister Skarbu.
Art. 33.
Każda komisja szacunkowa podatku dochodowego składa się z przewodniczącego, którym
jest naczelnik urzędu skarbowego lub jego zastępca, tudzież z 8 do 12 członków i tyluż
zastępców, powołanych na okres trzechletni z grona płatników podatku dochodowego.
Czwartą część członków i zastępców wybierają rady miejskie w miejscu stałego urzędowania
komisji, czwartą część sejmiki lub rady powiatowe, resztę zaś mianuje dyrektor właściwej
Izby Skarbowej na wniosek naczelnika urzędu skarbowego.
O ile komisje szacunkowe obejmują wyłącznie okręgi miejskie, wybory połowy członków
i zastępców do takich komisji uskuteczniają jedynie Rady Miejskie, zaś drugą połowę
mianuje dyrektor właściwej Izby Skarbowej, na wniosek naczelnika urzędu skarbowego.
Wybory i mianowania należy przeprowadzić w ten sposób, aby istniejące w każdym okręgu
szacunkowym główne źródła dochodu o ile możności były równomiernie reprezentowane.
Art. 34.
Jeżeli instytucje, powołane do wyboru członków i zastępców członków komisji szacunkowych,
nie uczynią tego w terminie wyznaczonym, wówczas członków i ich zastępców mianuje
władza skarbowa II instancji.
Art. 35.
Komisje odwoławcze dla spraw podatku dochodowego składają się z przewodniczącego w
osobie dyrektora Izby Skarbowej lub jego zastępcy, trzech urzędników Izby Skarbowej
z takąż liczbą zastępców, mianowanych przez Ministra Skarbu i sześciu członków i tyluż
zastępców, z których trzech wybiera na okres trzechletni rada wojewódzka w siedzibie
komisji z pośród płatników podatku dochodowego w obrębie województwa, zaś trzech mianuje
na okres trzechletni Minister Skarbu, na wniosek dyrektora Izby Skarbowej, z grona
płatników podatku dochodowego w obrębie województwa.
Przy wyborze i mianowaniu członków i zastępców należy mieć na uwadze, aby wszystkie
kategorje dochodów były o ile możności równomiernie reprezentowane.
Art. 36.
Przewodniczący komisji kieruje czynnościami i jest odpowiedzialny za należyte stosowanie
ustawy.
Z obrad i uchwał komisji spisują się protokuły, które następnie podpisuje przewodniczący
i przynajmniej dwóch z obecnych na posiedzeniu członków.
Art. 37.
Członkowie komisji odwoławczej i ich zastępcy nie mogą być równocześnie członkami
komisji szacunkowej lub ich zastępcami.
Art. 38.
Członkami komisji z pośród płatników podatku dochodowego mogą być jedynie osoby, posiadające
pełnię praw cywilnych i politycznych.
Osoby, winne jednego z przekroczeń podatkowych z art. 99, 100 i 101 niniejszej ustawy,
nie mogą być członkami komisji.
Art. 39.
Mandat członka komisji gaśnie, gdy jego posiadacz traci prawo obieralności lub gdy
przestaje być płatnikiem podatku dochodowego.
Art. 40.
O każdem posiedzeniu komisji przewodniczący zawiadamia piśmiennie wszystkich członków
komisji przynajmniej na trzy dni przed terminem posiedzenia. W ten sam sposób zaprasza
się w razie potrzeby zastępców.
Do ważności uchwał komisji potrzeba, oprócz przewodniczącego, obecność przynajmniej
połowy członków.
Jeżeli na pierwsze posiedzenie nie zjawi się zdolna do powzięcia uchwał ilość członków,
wówczas wyznacza się drugie posiedzenie z zastrzeżeniem, że na tern drugiem posiedzeniu
zapadną prawomocne uchwały, bez względu na ilość obecnych.
Gdyby na drugie posiedzenie nie zjawiło się przynajmniej dwóch członków, względnie
zastępców, wówczas przewodniczący powołuje takąż ilość członków z grona płatników.
Art. 41.
Uchwały komisji zapadają bezwzględną większością głosów obecnych członków.
Przewodniczący głosuje tylko w razie równości głosów.
Jeżeli przy głosowaniu nad wysokością pewnej cyfry nie można osiągnąć bezwzględnej
większości głosów, to należy doliczać głosy za cyfrą najniekorzystniejszą dla podatnika
tak długo do głosów za cyfrą najbliższą dla podatnika korzystniejszą, aż okaże się
większość.
Art. 42.
Przy obradach nad opodatkowaniem członków komisji, ich żon lub mężów oraz krewnych
albo powinowatych w linji wstępnej lub zstępnej lub do trzeciego stopnia linji bocznej,
jak również podczas obrad nad opodatkowaniem służbodawcy członka komisji, właściwy
członek komisji nie bierze udziału w obradach i głosowaniu.
Członek komisji winien być wyłączony z obrad i głosowania również w tym wypadku, gdy
jest współwłaścicielem lub uczestnikiem przedsiębiorstwa, którego dochód określa się,
oraz gdy jest przedstawicielem lub pełnomocnikiem osób, których dochód ma być przedmiotem
obrad.
Przewodniczący w podobnych wypadkach oddaje kierownictwo obrad swemu zastępcy lub
jednemu z obecnych członków, wybranemu przez komisję.
Art. 43.
Członkowie komisji, którzy nie są urzędnikami państwowymi, składają przed przystąpieniem
do swych czynności uroczyste ślubowanie, że przy wykonywaniu funkcji swoich będą postępować
bezstronnie bez względu na osobę, według najlepszej wiedzy i sumienia i zachowają
w najściślejszej tajemnicy wszystko to. o czem dowiedzą się podczas obrad w ogólności,
a w szczególności o stosunkach majątkowych i dochodowych podatników.
Art. 44.
Członkom komisji, którzy nie są urzędnikami państwowymi, zwraca się koszty podróży
i wynagradza się stratę czasu, spowodowaną udziałem w posiedzeniach komisji.,
Wysokość wynagrodzenia i kosztów podróży ustala Minister Skarbu.
Do urzędników państwowych stosują się pod tym względem ogólne przepisy o djetach i
kosztach podróży.
Czynności wstępne do wymiaru.
Art. 45.
Zajmujący mieszkania są obowiązani corocznie, najpóźniej do 1 stycznia, dostarczać
właścicielom domów lub ich zastępcom (dzierżawcom domów lun zarządzającym nimi), za
potwierdzeniem odbioru, wykazy osób, zamieszkałych w dniu 15 grudnia w ich mieszkaniach,
i mających samoistny dochód. W wykazach tych należy podać nazwisko, imię oraz rodzaj
zawodu lub zajęcia z wymienieniem pracodawcy.
Art. 46.
W terminie, oznaczonym w art. 45, głowy rodziny, obowiązane do opłaty podatku dochodowego,
powinny przedłożyć właściwej komisji szacunkowej lub właścicielom domów, za potwierdzeniem
odbioru, szczegółowy wykaz wszystkich będących na ich utrzymaniu członków rodziny,
bez względu na miejsce zamieszkania lub pobytu tych członków, z wymieniałem ich nazwisk,
imion i wieku.
Art. 47.
Właściciele domów lub ich zastępcy powinni sporządzić imienne listy osób, zajmujących
w dniu 15 grudnia w ich domu mieszkania lub też pomieszczenia, przeznaczone dla zakładów
handlowych i przemysłowych, z oznaczeniem rocznego komornego lub wartości użytkowania,
o ile te. mieszkania i lokale są zajęte przez samego właściciela lub oddane do bezpłatnego
użytku.
Zarówno listy imienne; jak wykazy, wspomniane w artykułach 45 i 46, powinny być złożone
właściwej komisji szacunkowej najpóźniej do 15 stycznia roku podatkowego.
Art. 48.
Wszystkie władze i urzędy państwowe, związki komunalne, towarzystwa i instytucje prywatne,
właściciele lub dzierżawcy zakładów handlowych i przemysłowych oraz innych przedsiębiorstw,
jak również właściciele lub dzierżawcy nieruchomości oraz pracodawcy obowiązani są
corocznie, najpóźniej do 15 stycznia, składać do właściwych władz skarbowych na przepisanych
formularzach wykazy tych osób, które w ciągu minionego roku otrzymały od nich uposażenie
służbowe, emerytury i wszelkiego rodzaju wynagrodzenia w pianiądzach lub naturze,
według stanu na dzień 1 stycznia roku podatkowego.
W wykazach tych powinny być podane: nazwisko, imię, miejsce zamieszkania, zawód lub
zajęcie każdej z tych osób, oraz wysokość uposażenia, wypłaconego za rok, „poprzedzający
rok podatkowy.
Art. 49.
Przy pomocy materjałów, zebranych w sposób, opisany w art. 45 - 48, sporządza przewodniczący
komisji szacunkowej listę imienną domniemanych płatników podatku dochodowego.
Postępowanie wymiarowe.
Art. 50.
Wszystkie osoby fizyczne i prawne, których dochód w roku, poprzedzającym rok podatkowy,
przewyższa granice, dochodu, nie podlegającego podatkowi, obowiązane są złożyć zeznania
o dochodzie na przepisanym formularzu.
Wspomniane zeznanie osoby fizyczne powinny składać najpóźniej do 1 marca, zaś osoby
prawne najpóźniej do 1 lipca roku podatkowego.
Na uzasadnioną prośbę osób fizycznych przewodniczący komisji uprawnieni są do zezwolenia
na odroczenie terminu nie później, jak do 1 lipca roku podatkowego.
W zastępstwie osób fizycznych, które co do swego majątku pozostają pod władzą rodzicielską,
pod opieką lub kuratelą, oraz w zastępstwie osób prawnych składają zeznania osoby,
powołane do ich zastępowania.
Gdy zeznania nie złożono lub złożono je po terminie, wymiar podatku będzie uskuteczniony
na podstawie materjału, jakim władza rozporządza.
Art. 51.
Zeznania mogą być składane na piśmie albo ustnie do protokułu.
Zeznania pisemne powinny być składane bezpośrednio albo przesyłane pocztą do właściwych
komisji szacunkowych lub organów, wymierzających podatek, albo do urzędów i instytucji,
wskazanych przez Ministra Skarbu.
Przyjmowanie zeznań ustnych uskutecznia tylko właściwa władza skarbowa I instancji.
Tego rodzaju zeznanie powinno być podpisane przez zeznającego i odbierającego zeznanie.
Zeznania, zebrane przez urzędy i instytucje, mają być niezwłocznie przesyłane właściwemu
organowi, wymierzającemu podatek.
Art. 52.
Zeznania składa się z zapewnieniem, że wszystkie przytoczone w nich dane oznajmione
zostały według najlepszej wiedzy i sumienia.
W zeznaniach powinny się mieścić następujące dane:
1)
nazwisko, imię i zawód osoby fizycznej, względnie hazwa lub firma osoby prawnej;
2)
miejsce zamieszkania, pobytu lub siedziba;
3)
ogólna suma dochodu, osiągniętego osobno z każdego poszczególnego źródła w myśl art.
3, z odrębnem wykazaniem dochodu z nieruchomości i z przedsiębiorstw, znajdujących
się poza granicami okręgu szacunkowego, oraz z zaznaczeniem, które ze źródeł dochodu
należą do podatnika osobiście, a które do członków rodziny, o ile ich dochody podlegają
opodatkowaniu łącznie z dochodem podatnika;
4)
odsetki od długów, podatki i inne odliczenia dopuszczalne według art. 10;
5)
podpis podatnika.
Podatnik ma prawo przytoczyć w zeznaniu te wszystkie okoliczności, które uzasadniają
zniżkę stawki podatkowej w myśl art. 26 i 28.
Art. 53.
Gdy podatnik nie będzie mógł określić w pieniądzach tych części dochodu swego, które
zostały pobrane w naturze, powinien w zeznaniu przytoczyć dane, na podstawie których
komisja mogłaby oszacować te części jego dochodu.
Art. 54.
W zeznaniach towarzystw, obowiązanych do publicznego składania rachunków, i innych
osób prawnych zamiast danych, wyszczególnionych w ust. 3 i 4 art. 52, należy podać:
1)
sumy, wydzielone na dywidendy od akcji i udziałów;
2)
sumy, przeznaczone na rozszerzenie i rozwój, przedsiębiorstwa oraz takie kwoty, które
nie mogą być potrącane w myśl ust. 1 i 2 art. 8;
3)
kapitał zakładowy.
Do zeznań tych należy dołączyć:
1)
sprawozdanie roczne, które powinno zawierać bilans oraz rachunek zysków i strat,
2)
odpis protokułu, zatwierdzającego sprawozdanie roczne;
3)
odpis aktu organu rewizyjnego.
Art. 55.
Zeznania i sprawozdania, złożone przez podatników, sprawdza właściwa władza skarbowa
przy pomocy wszelkich posiadanych materjałów i wiadomości i ma w tym celu prawo przesłuchiwania
podatników, znawców (biegłych) i świadków.
Z przesłuchania podatników, świadków i znawców (biegłych) musi być sporządzony protokuł
i zaopatrzony podpisami osób obecnych.
Te osoby, które na mocy przepisów ustawy o post. sąd. są wyłączone od składania zeznań
i wyrażania opinji w charakterze świadków lub znawców (biegłych), przesłuchiwane być
nie mogą.
Znawcy (biegli) i świadkowie, wzywani w sprawach podarku dochodowego, mają prawo do
wynagrodzenia według postanowień ustawy o postępowaniu sądowem.
Art. 56.
Wszystkie władze i urzędy państwowe i komunalne oraz ich organa wykonawcze, instytucje
publiczne, kredytowe i prywatne są obowiązane na żądanie władz skarbowych bezpłatnie
udzielać wszelkich danych i informacji, potrzebnych do ustalenia dochodu i wymiaru
podatku.
W razie rzeczywistej trudności w dostarczaniu wspomnianych danych i informacji, powinny
wyżej wymienione instytucje zezwalać na przejrzenie wszelkiego rodzaju aktów, ksiąg
i dokumentów i innych zapisków, jak również na sporządzenie z nich wyciągów, niezbędnych
do opodatkowania.
Art. 57.
Celem sprawdzenia zeznań podatnika o dochodzie z nieruchomości lub przedsiębiorstw,
znajdujących się poza granicami tego okręgu, gdzie uskutecznia się wymiar podatku,
władza skarbowa i przewodniczący komisji korzystają z dochodzeń, przeprowadzonych
przez władze skarbowe tego okręgu, gdzie się znajdują nieruchomości lub przedsiębiorstwa.
Art. 58.
W razie wątpliwości co do dokładności i prawdziwości zeznań właściwy organ, wymierzający
podatek, przedstawia je podatnikowi, żąda wyjaśnień i uzupełnień, dowodów pisemnych
lub ustnych, jak również przedłożenia ksiąg handlowych i gospodarczych, do czego wyznacza
płatnikom termin najmniej dwutygodniowy.
Art. 59.
Każdy jest obowiązany na wezwanie władzy lub komisji udzielić wszelkich wyjaśnień
i informacji w przeamiocie opodatkowania jego i innych osób oraz zeznawać jako świadek
lub znawca (biegły) na ściśle określone okoliczności.
Art. 60.
Na poparcie swych zeznań podatnicy mogą składać wszelkie dowody pisemne, powoływać
na koszt własny świadków i znawców (biegłych) celem stwierdzenia ściśle określonych
okoliczności, oraz przedkładać do przejrzenia księgi handlowe lub gospodarcze.
Art. 61.
Świadkowie i znawcy (biegli) mogą być zaprzysiężeni, za pośrednictwem sądu, na wniosek
władzy skarbowej lub komisji, oraz na prośbę podatnika.
Art. 62.
W celu sprawdzenia zeznań przewodniczący komisji lub uprawniony przez niego zastępca
mają prawo w razie potrzeby dokonać oględzin zakładów, składów i innych lokalów, jak
również wszelkich nieruchomości, należących do podatnika.
Oględziny mieszkań prywatnych mogą być dokonywane tylko na życzenie lub za zgodą właścicieli
mieszkań.
Art. 63.
Podstawa obliczenia dochodu nie może być przyjęta odmiennie od złożonego zeznania,
jeżeli przedtem nie dano płatnikowi sposobności do udzielenia wyjaśnień władzy, wymierzającej
podatek.
O ile jednak podatnik nie złoży w terminie żądanych wyjaśnień, lub o ile przedstawione
przezeń wyjaśnienia nie usuną wątpliwości co do prawdziwości i dokładności złożonych
zeznań, wówczas, bez względu na złożone zeznanie, komisja przy ustalaniu dochodu powinna
się kierować danemi, jakiemi rozporządza.
Art. 61.
O ile komisja uzna dane, jakiemi rozporządza, za niedostateczne do obliczenia wysokości
dochodu, może ustalić ogólny dochód, podlegający podatkowi na podstawie zewnętrznych
oznak, świadczących o wydatkach domowych i osobistych podatnika oraz o jego ogólnem
ekonomicznem położeniu. Te oznaki zewnętrzne komisja powinna szczegółowo przytoczyć
w swojej uchwale.
Art. 65.
Na podstawie przeprowadzonych obrad komisja uchwala dla każdego podatnika wysokość
i stopień dochodu, oraz przypadającą stopę podatkową.
Nakazy płatnicze.
Art. 66.
Nakazy płatnicze ze wskazaniem wysokości opodatkowanego dochodu, przypadającej kwoty
podatku, terminów płatności, oraz ze wskazaniem służących podatnikowi środków obrony
prawnej powinny być rozesłane przez przewodniczącego komisji szacunkowej najpóźniej
do 15 października roku podatkowego.
Nakazy zaś płatnicze dla towarzystw i zakładów, obowiązanych do publicznego składania
rachunków, rozsyła władza skarbowa w miarę uskutecznienia wymiarów.
Odwołania.
Art. 67.
Podatnikowi służy prawo przeglądania w kancelarji komisji szacunkowej aktów, dotyczących
opodatkowania jego osoby.
W tym wypadku, gdy suma dochodu, podana przez podatnika w zeznaniu została przez komisję
zmieniona lub płatnik zamierza wnieść odwołanie przeciw wymiarowi podatku, komisja
szacunkowa obowiązaną jest na prośbę pisemną podatnika udzielić mu na jego koszt w
terminie tygodniowym od dnia zgłoszenia prośby odpisu uchwały swej w przedmiocie określenia
dochodu i obliczenia podatku, jak również odpisów protokułów, zawierających zeznania
świadków i znawców (biegłych).
Art. 68.
Odwołania przeciw uchwałom komisji szacunkowych mogą być przez podatników wnoszone
do komisji odwoławczej, za pośrednictwem komisji szacunkowej, w ciągu 30 dni od daty
doręczenia nakazu płatniczego.
W postępowaniu odwoławczem płatnicy korzystają z tych samych praw, jak w postępowaniu
wymiarowem.
Gdy podatnik wyrazi życzenie złożenia ustnych wyjaśnień w celu uzasadnienia podniesionych
w odwołaniu zarzutów, należy go zawiadomić o dniu posiedzenia komisji przynajmniej
na osiem dni przed rozpoczęciem tegoż posiedzenia.
Odwołanie nie wstrzymuje obowiązku uiszczenia podatku.
Art. 69.
Przeciw uchwałom komisji szacunkowej służy przewodniczącemu komisji prawo zgłoszenia
protestu w terminie dwutygodniowym od dnia powzięcia uchwały.
Odpis protestu należy równocześnie przesłać płatnikowi, który ma prawo wnieść odpowiedź
w terminie 14 dniowym od dnia doręczenia.
Protest przewodniczącego wstrzymuje wykonanie uchwały i powinien być przedłożony w
terminie 30 dniowym od dnia doręczenia odpisu, w drugiej części niniejszego artykułu
wymienionego, właściwej komisji odwoławczej do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia.
Art. 70.
Przewodniczący komisji szacunkowej rozpatruje odwołania, w razie potrzeby sprawdza
konkretne zarzuty, przedstawione dowody i przeprowadza uzupełniające dochodzenia,
jak również usuwa wadliwości postępowania i przedstawia odwołania z aktami i wyjaśnieniami
komisji odwoławczej.
Art. 71.
Towarzystwom i zakładom, obowiązanym do publicznego składania rachunków, służy prawo
odwołania się przeciwko wymiarom podatku do władzy skarbowej II instancji, za pośrednictwem
władzy wymierzającej podatek, w terminie 30-dniowym od dnia doręczenia nakazu płatniczego.
Art. 72.
Komisjom szacunkowym przysługuje prawo rozstrzygania odwołań własną władzą w tych
wypadkach, gdy komisja, zgodnie z wnioskiem przewodniczącego, uzna, że odwołanie należy
w całej rozciągłości uwzględnić, lub gdy częściowe uwzględnienie odwołania pociąga
za sobą obniżenie podatku w kwocie, nie przekraczającej 300 mk.
We wszystkich innych wypadkach przedstawia się odwołanie w terminie 30-dniowym od
dnia ich złożenia komisji odwoławczej do rozstrzygnięcia.
Jeżeli płatnik nie zadowolni się uchwałą komisji szacunkowej, uwzględniającej jego
odwołanie częściowo w myśl części 1 niniejszego artykułu, może zażądać, ażeby jego
odwołanie zostało rozpatrzone i rozstrzygnięte przez komisję odwoławczą.
Art. 73.
Przy badaniu odwołań komisja odwoławcza i jej przewodniczący korzystają w celu dokładnego
ustalenia dochodu z tych samych praw, jakie służą komisji szacunkowej i jej przewodniczącemu.
Art. 74.
Komisja odwoławcza lub skarbowa władza odwoławcza może wydać orzeczenie również i
na spóźnione odwołania, jeżeli przekroczenie terminu nastąpiło z ważnych powodów,
przez płatnika uzasadnionych.
Przeciw odmownemu załatwieniu z powodu przekroczenia terminu niema dalszego odwołania.
Początek i koniec obowiązku podatkowego. Zmiany w ciągu roku podatkowego.
Art. 75.
Obowiązek podatkowy dla osób fizycznych i prawnych rozpoczyna się z reguły od najbliższego
roku po nastaniu stosunków, uzasadniających obowiązek podatkowy.
Natomiast osoby, które uzyskały stałe uposażenie służbowe w wysokości podlegającej
opodatkowaniu, tudzież osoby fizyczne i prawne, które mieszkały lub miały siedzibę
poza obszarem Rzeczypospolitej i nie pobierały żadnych dochodów ze źródeł, na obszarze
tym się znajdujących, a otworzyły w Polsce przedsiębiorstwo, obrały sobie w Polsce
miejsce zamieszkania lub siedzibę, albo przybyły do Polski dla zarobku i osiągają
dochody, podlegające opodatkowaniu, podlegają obowiązkowi podatkowemu z początkiem
najbliższego miesiąca po zajściu wyżej wymienionych wydarzeń.
Art. 76.
Przy wymiarze podatku za rok pierwszy dla wymienionych w części drugiej art. 75 osób
fizycznych i prawnych, z wyjątkiem obowiązanych do publicznego składania rachunków,
przyjmuje się za podstawę dochód, spodziewany w ciągu pełnych miesięcy; pozostałych
do końca tego roku.
Z dochodu, obliczonego w stosunku do całego roku, określa się odpowiednią stawkę podatkową.
Podatek wynosi tyle 12-tych części tej stawki, ile pełnych miesięcy pozostało do końca
roku; wymiar zaś podatku w roku następnym uskutecznia się od dochodu, obliczonego
w ten sposób za cały rok.
Art. 77.
Nowopowstające na obszarze Rzeczypospolitej towarzystwa i zakłady obowiązane do publicznego
składania rachunków, podlegają opodatkowaniu po złożeniu pierwszego sprawozdania,
na mocy którego wymierza się podatek zarówno za pierwszy, jak za drugi rok podatkowy
od czasu ich powstania.
Podatek oblicza się w sposób, wskazany w art. 76.
Art. 78.
Osoby, wymienione w części drugiej art. 65, powinny w ciągu dni czternastu po zajściu
wydarzenia, uzasadniającego ich obowiązek podatkowy, złożyć pierwsze zeznanie, w którem
należy podać dochód, spodziewany do końca roku.
Nowopowstające zaś towarzystwa i zakłady, obowiązane do publicznego składania rachunków
(art. 77), powinny w terminie miesięcznym po zatwierdzeniu pierwszego zamknięcia rachunkowego
złożyć zeznanie w sposób, podany w art. 54.
Art. 79.
Dla osób, wymienionych w części drugiej art. 75, gaśnie obowiązek podatkowy z powodu
śmierci, wyprowadzenia się z obszaru Rzeczypospolitej i utraty dochodów na tym obszarze,
jak również z powodu ustania lub zmniejszenia się stałych uposażeń służbowych poniżej
wysokości, uzasadniającej obowiązek podatkowy, z końcem tego miesiąca, w którym wydarzenia
ue zaszły.
W tych wypadkach należy umorzyć podatek, począwszy od bezpośrednio następującego miesiąca
kalendarzowego.
Jeżeli jednak wskutek śmierci podatnika osiągany przez niego dochód nie gaśnie całkiem,
wówczas masa spadkowa odpowiada za wymierzony temuż podatek, po umorzeniu kwoty, przypadającej
za pozostałą część roku podatkowego, a ciążącej na dochodzie ze źródeł wygasłych wraz
ze śmiercią podatnika, z uwzględnieniem odliczeń w stosunku pozostałego dochodu do
wygasłej części tegoż dochodu.
Art. 80.
W razie zaniechania działalności w ciąga roku podatkowego przez towarzystwa i zakłady,
wspomniane w art. 77, następuje umorzenie podatku, począwszy od następnego miesiąca
po zaniechaniu.
Art. 81.
Zastosowanie przepisów części pierwszej art. 79 i art. 80, w wypadkach tam omówionych,
z wyjątkiem śmierci, może nastąpić tylko na prośbę, wniesioną do przewodniczącego
właściwej komisji szacunkowej, względnie władzy skarbowej, w przeciągu dni 14 od nastąpienia
tych wypadków.
W razie śmierci podatnika powinni spadkobiercy wnieść doniesienie w przeciągu 3 miesięcy
wówczas, gdy domagają się zniżenia podatku w myśl części drugiej art. 79.
Art. 82.
Wymiary podatku dla osób, wymienionych w części drugiej art. 75, z wyjątkiem towarzystw
i zakładów, obowiązanych do publicznego składania rachunków, jakoteż umorzenie lub
zniżenie podatku w myśl art. 79 uskutecznia przewodniczący komisji szacunkowej; wymiary
dla nowopowstałych towarzystw i zakładów, obowiązanych do publicznego składania rachunków,
uskuteczniają władze skarbowe, wyznaczone w myśl części drugiej art. 31.
Przeciw dokonanym w ten sposób wymiarom mogą być wnoszone odwołania wedle art. 68
i 71.
Art. 83.
Zmiany, jakie zachodzą w ciągu roku podatkowego w wysokości dochodu lub we wszystkich
innych stosunkach podatnika, nie wpływają na zmianę podatku za odnośny rok podatkowy,
z wyjątkiem wypadków, przewidzianych w art. 79 i 80.
Jeżeli jednak wskutek nieszczęśliwych okoliczności lub nadzwyczajnych wydarzeń zdolność
płatnicza osoby fizycznej znacznie osłabła, komisja szacunkowa może na prośbę podatnika,
wniesioną najpóźniej do końca roku podatkowego, umorzyć odpowiednią część wymierzonego
podatku, gdy uzna, że podatnik tej ulgi potrzebuje.
Art. 84.
Osoby, które przy wymiarze podatku opuszczono lub które przy pierwotnym wymiarze niewłaściwie
uwolniono od podatku, albo co do których wymiar wskutek później ujawnionych okoliczności
okaże się za niski, powinny być pociągnięte do podatku dodatkowo za cały czas ubiegły,
lecz nie więcej niż za pięć lat, bezpośrednio poprzedzających rok, w którym stwierdzono
te okoliczności.
W razie śmierci podatnika odpowiedzialność za należność podatkową, obciąża masę spadkową
lub spadkobierców, tych ostatnich jednak tylko do wysokości ich udziałów w spadku.
Art. 85.
W razie niemożności ściągnięcia podatku od głowy rodziny każdy z członków rodziny,
którego dochód doliczono w myśl art. 11 do dochodu głowy rodziny, jest odpowiedzialny
za tę część podatku, która przypada stosunkowo na jego dochód.
Obejmujący majątek osoby prawnej jest obowiązany uiścić podatek dochodowy poprzednika
wraz z możliwą zaległością.
Terminy płatności.
Art. 86.
Wymierzony podatek należy, z wyjątkiem zastrzeżonym w art. 89, zapłacić w dwóch ratach:
pierwszą ratę do 15 listopada, zaś drugą do 15 grudnia każdego roku podatkowego.
Jeżeli do pierwszego terminu nie zawiadomiono podatnika o wymiarze podatku, należy
podatek wpłacić według zeszłorocznej należności, pod warunkiem późniejszego wyrównania.
Art. 87.
Podatnicy, którym nakazy płatnicze zostały doręczone po 30 października, powinni uiścić
cały podatek w ciągu sześciu tygodni po dniu doręczenia nakazu płatniczego.
Art. 88.
Podatnicy, wymienieni w części drugiej art. 75 i w art. 77, powinni zapłacić wymierzony
podatek w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia nakazu płatniczego.
Potrącenie podatku przez służbodawcę.
Art. 89.
Służbodawcy, względnie przedsiębiorstwa i instytucje, są obowiązani potrącać podatek
dochodowy, przypadający od uposażeń służbowych oraz tantjem, wypłacanych osobom pobierającym
te uposażenia i tantjemy, wedle ogólnych postanowień niniejszej ustawy, tudzież specjalny
podatek od tantjem w myśl art. 24 tejże ustawy.
Art. 90.
O wysokości wymierzonego podatku zawiadamia osoby obowiązane do potrącenia, przewodniczący
właściwej komisji szacunkowej.
Przed uskutecznieniem wymiaru osoby, obowiązane do potrącenia, obliczają i potrącają
podatek w dotychczasowej wysokości lub w sumie, przypadającej od wypłacać się mających
uposażeń rocznych i tantjem, według skali art. 23. Podatek potrąca się w tych samych
terminach i w tych samych ratach, w których następuje wypłata uposażeń i tantjem.
Specjalny podatek od tantjem (art. 24 ustawy) należy potrącić przy wypłacie tantjem
bez wymiaru.
Kwoty, potrącone w ciągu miesiąca w sposób wyżej omówiony, należy z reguły w przeciągu
dni 7 po upływie tego miesiąca wpłacić do właściwej kasy państwowej.
Odsetki za zwłokę i egzekucja.
Art. 91.
Jeżeli uiszczenie podatku nie nastąpi w terminie płatności, pobiera się, począwszy
od terminu płatności, odsetki za zwłokę w wysokości 1% miesięcznie. Miesiąc zaczęty
liczy się za cały. Kwoty zaległości, wynoszące 50 fen. i wyższe zaokrągla się do 1
mk., mniejszych zaś należności nie uwzględnia się.
Art. 92.
Osoby, obowiązane po myśli art. 89 do potrącenia podatku, ponoszą odpowiedzialność
za prawidłowe uskutecznienie potrąceń, jakoteż za uiszczenie potrąconych kwot w wyznaczonym
terminie; w razie zwłoki w uiszczeniu potrąconych kwot ściąga się od tych osób odsetki
za zwłokę analogicznie do postanowień art. 91.
Art. 93.
Zaległy podatek dochodowy ściągają organa skarbowe egzekucyjne na podstawie obowiązujących
przepisów.
Postanowienia karne.
Art. 94.
Kto nie złoży w terminie wiadomości przepisanych w art. 45 - 48 ulegnie grzywnie w
wysokości od 10 mk. do 1000 mk.
Art. 95.
Kto, mimo publicznego wezwania władzy skarbowej, nie złoży w terminie wyznaczonym
zeznania o dochodzie, wymaganego w myśl art. 50 i 78, albo przedstawi w zeznaniu niezupełne
dane wbrew postanowieniom art. 52 ustępy 1, 2, 3 i 5 i art. 54, ustępy 1 - 3, albo
też nie przedstawi przy zeznaniu załączników wymaganych z art. 54, ulegnie grzywnie
od 20 mk. do 2000 mk.
Art. 96.
Kto po otrzymaniu od władzy skarbowej wezwania lub ponaglenia nie dostarczy danych
w myśl art. 45 - 48, albo nie złoży w terminie zeznań, wymienionych w art. 50, 52,
54 i 78, albo przedstawi niezupełne dane w zeznaniu wbrew ustępom 1 - 3 i 5 art. 52
i ustępom 1 - 3 art. 54, albo nie dołączy danych, wskazanych w części drugiej art.
54, ulegnie grzywnie od 30 mk., do 3000 mk. W razie nieuczynienia zadość dalszym wezwaniom
lub ponagleniom mogą być nakładane grzywny do wysokości 30.000 mk., które mogą być
powtarzane.
Art. 97.
Kto naruszy przepisy art. 56 i 59 niniejszej ustawy, ulegnie grzywnie od 30 mk. do
3000 mk.
Art. 98.
Grzywny wymienione w art. 94 - 97 nie mogą być, w razie niemożności ich ściągnięcia,
zamieniane na karę pozbawienia wolności.
Art. 99.
Kto świadomie, w celu uchylenia od ustawowej powinności podatkowej osoby własnej lub
przez siebie zastępowanej, złoży nieprawdziwe zeznania lub wyjaśnienia, które przyczynić
się mogą do udaremnienia wymiaru lub uszczuplenia ustawowo należącego się podatku,
niezależnie od obowiązku dopłaty należności podatkowej - i o ile nie zagraża kara
surowsza w myśl powszechnej ustawy karnej - ulegnie karze pieniężnej od jednokrotnej
do dwudziestokrotnej sumy nie wymierzonego, uszczuplonego lub narażonego na jedno
lub drugie podatku, albo w drodze sądowej karze pozbawienia wolności do 1 roku (art.
102, część 6).
Art. 100.
Kto, jako urzędnik albo funkcjonarjusz publiczny, członek komisji lub znawca (biegły),
wyjawia bez upoważnienia wiadomości o stosunkach majątkowych lub dochodowych, o których
dowiedział się z powodu udziału w postępowaniu podatkowem, o ile nie podlega surowszemu
ukaraniu wedle obowiązujących w poszczególnych dzielnicach ustaw karnych, ulegnie
karze pieniężnej od 50 mk. do 10.000 mk. lub karze pozbawienia wolności do 6 tygodni.
Art. 101.
Kto, jako znawca (biegły) lub świadek, złoży władzy skarbowej świadomie nieprawdziwe
zeznanie lub świadectwo w zamiarze udaremnienia wymiaru podatku lub spowodowania mylnego
obliczenia tegoż podatku, ulegnie karze pieniężnej od 500 mk. do 100.000 lub karze
pozbawienia wolności do sześciu miesięcy.
Art. 102.
Grzywny, wymienione w art. 94 - 97, oraz kary pieniężne, określone w art. 99 niniejszej
ustawy, nakładają te komisje podatku dochodowego lub władze skarbowe, które ujawniły
odnośne przekroczenia.
O orzeczeniach, skazujących na grzywnę lub karę pieniężną, zawiadamia obwinionego
przewodniczący komisji lub władza skarbowa.
Przeciw wydanemu przez komisję orzeczeniu o grzywnie, dotyczącemu przekroczeń z art.
94 - 97, można w ciągu 4 tygodni od dnia doręczenia wnieść odwołanie, za pośrednictwem
właściwej komisji, do komisji odwoławczej, a w wypadkach, gdy ta ostatnia nałożyła
grzywny w I instancji, do Ministerstwa Skarbu. W tym samym terminie wnosi się odwołanie
przeciw grzywnom, nałożonym przez władzę skarbową, za pośrednictwem tejże władzy,
do władzy skarbowej II instancji.
Orzeczenie instancji odwoławczej jest ostateczne.
Przeciwko orzeczeniom karnym, dotyczącym przestępstw z art. 99 odwołanie jest niedopuszczalne.
Natomiast, jeżeli nałożona kara pieniężna nie zostanie uiszczona dobrowolnie w ciągu
czterech tygodni od dnia doręczenia obwinionemu orzeczenia, wówczas właściwa komisja
lub władza skarbowa przekazuje sprawę sądom, o czem należy uprzedzić obwinionego równocześnie
z zakomunikowaniem mu orzeczenia o karze pieniężnej.
Art. 103.
Za grzywny i kary pieniężne, nałożone na pełnomocnika w drodze administracyjno - skarbowej,
odpowiada mocodawca z nim solidarnie.
Art. 104.
Publiczne władze i urzędy, winne przekroczenia niniejszej ustawy, odpowiadają według
ogólnie obowiązujących przepisów organizacyjnych, względnie służbowych.
Art. 105.
Winni kilku przekroczeń, niniejszej ustawy podlegają karze za każde z tych przekroczeń
z osobna.
Art. 106.
Wykonanie orzeczeń o grzywnie odracza się aż do rozstrzygnięcia wniesionego odwołania;
wszakże komisja, względnie władza skarbowa, może zarządzić zabezpieczenie nałożonej
grzywny na majątku obwinionego zaraz po wydaniu orzeczenia.
Bliższe postanowienia o sposobie zabezpieczenia grzywien wyda Minister Skarbu.
Art. 107.
Orzecznictwo w sprawach o przestępstwa, przewidziane w art. 100 i 101 oraz w art.
99 w wypadku z art. 102 część ostatnia niniejszej ustawy, należy do sądów zwyczajnych.
Wdrożenie dochodzenia karnego nastąpić może na wniosek władzy skarbowej, komisji lub
osoby zainteresowanej.
Przez karę pozbawienia wolności należy rozumieć areszt (art. 21 ros. k. k. z 1903 r.,
par. 18 niem. u. k. z 1871 r. i § 244 austr. u. k. z 1852 r.) o ile orzeczono karę
nie przenoszącą 6 tygodni pozbawienia wolności zresztą zaś w byłych dzielnicach rosyjskiej
i niemieckiej więzienie (art. 3 ust. 3 przep. przech. do ros. kod. kam. z 7 sierpnia
1917 i § 16 niem. u. k. z 1871 r.), zaś w byłej dzielnicy austrjackiej ścisły areszt
(§ 245 austr. u. k. z 1852 r.).
W byłej dzielnicy austrjackiej przestępstwa niniejszej ustawy, zagrożone karą pozbawienia
wolności powyżej 3 miesięcy, są występkami, zresztą zaś przekroczeniami.
Grzywny, orzeczone przez sądy, w razie niemożności ich ściągnięcia, ulegną, według
uznania sędziego, zamianie na kary pozbawienia wolności, nie przekraczające atoli
najwyższego ich wymiaru, za dane przestępstwo przewidzianego.
W byłej dzielnicy austrjackiej odwołanie od wymiaru kary jest dopuszczalne bez względu
na to, czy nadzwyczajne złagodzenie kary nastąpiło lub nie nastąpiło.
Art. 108.
Grzywny, oraz kary pieniężne, nałożone za przekroczenia lub przestępstwa w art. 94
- 101, wpływają na rzecz Skarbu.
Art. 109.
Grzywny, nałożone na podstawie art. 94 - 97, należy umorzyć, o ile płatnik wykaże,
że spełnieniu włożonych na niego obowiązków przeszkodziła ważna przyczyna jako to:
ciężka choroba, pozbawienie wolności lub inny wypadek siły wyższej.
Art. 110.
Odpowiedzialność za naruszenie przepisów art. 94 - 101 gaśnie w przeciągu pięciu lat
po upływie tego roku podatkowego, w którym dopuszczono się naruszenia przepisów.
Karygodność czynu, wymienionego w art. 99, gaśnie również, gdy winny sprostuje lub
uzupełni swoje zeznania u właściwej władzy, zanim otrzyma pierwsze wezwanie w celu
przesłuchania go, jako obwinionego, lub orzeczenie o karze pieniężnej, lub urzędowe
zawiadomienie, że przeciw niemu wpłynęło doniesienie.
Art. 111.
Gdy naruszenie przepisów niniejszej ustawy wyjdzie na jaw po śmierci osoby winnej
naruszenia, lub gdy osoba winna zmarła przed uprawomocnieniem się orzeczenia o nałożeniu
kary, wówczas postępowanie umarza się.
Odraczanie terminów.
Art. 112.
Terminy, do wnoszenia odwołań, wyznaczone w niniejszej ustawie, odracza się do dwóch
miesięcy dla osób, zamieszkałych poza obszarem Rzeczypospolitej.
Ministrowi Skarbu służy prawo odroczenia, względnie przesuwania wszystkich terminów,
w ustawie niniejszej wyznaczonych.
Dorączenia.
Art. 113.
Doręczenie wszelkich wezwań, poleceń, obwieszczeń, zawiadomień, ponaglań, zarządzeń
i nakazów płatniczych uskutecznia się albo przez organa władzy skarbowej, albo przez
magistraty, policję, względnie urzędy gminne lub przez pocztę.
Doręczenie to ma nastąpić, za potwierdzeniem odbioru przez podatnika, kogokolwiek
z jego domowników, zarządzającego majątkiem albo przedsiębiorstwem.
Jeżeli jedna z tych osób odmówi przyjęcia doręczyć się mającego pisma, to należy pismo
pozostawić na miejscu doręczenia, a okoliczność tę odnotować na potwierdzeniu odbioru.
Pozostawienie takie jest równoważne z doręczeniem.
Art. 114.
Dla podatników, których miejsce zamieszkania lub pobytu jest niewiadome, jakoteż dla
tych adresatów, którym nie można było doręczyć w inny sposób, w art. 113 przewidziany,
należy złożyć to pismo w magistracie lub urzędzie gminnym miejsca przypisania podatku.
Magistrat lub urząd gminny ogłasza niezwłocznie o złożeniu dokumentu w sposób, używany
w danej miejscowości, z wezwaniem, że celem odebrania pisma adresaci powinni przybyć
do ogłaszającego urzędu.
Doręczenie uważa się za uskutecznione, jeżeli od czasu ogłoszenia upłynęły 2 tygodnie.
O takiem ogłoszeniu mają magistraty, względnie urzędy gminne, zawiadomić właściwą
władzę skarbową.
Art. 115.
Wymienione w art. 113 pisma, które mają być doręczone adresatom, mieszkającym poza
obszarem Rzeczypospolitej, można wysyłać listem poleconym i uważa się je za doręczone
w 14 dni po nadaniu ich na pocztę podług adresu, wskazanego przez podatnika.
Podatników, którzy stale przebywają poza obszarem Rzeczypospolitej, można wezwać do
ustanowienia pełnomocnika zamieszkałego w Polsce; w przeciwnym razie można doręczenie
uskutecznić w sposób, określony w art. 114.
Art. 116.
Zeznania, wyjaśnienia i odwołania, wysłane przez podatników pocztą lub składane do
instytucji w myśl art. 51, uważa się za wniesione w tym dniu, w którym nadano je na
pocztę lub złożono we właściwej instytucji. W razie wątpliwości podatnik powinien
udowodnić dzień nadania na pocztę lub złożenia pisma we właściwej instytucji.
Dział II.
Państwowy podatek majątkowy.
Osoby obowiązane do opłacania podatku.
Art. 117.
Państwowy podatek majątkowy opłacają:
1)
Osoby fizyczne, wymienione w art. 1 ustęp 1 niniejszej ustawy, od wartości całego
ich majątku.
2)
Osoby fizyczne, wymienione w artykule 1, ustęp 2 niniejszej ustawy od wartości:
a)
nieruchomości położonych w Polsce, wierzytelności, zahipotekowanych na nieruchomościach
w Polsce, majątków, przywiązanych do obszaru Polski fideikomisem lub innemi przepisami
prawnemi;
b)
kapitału zakładowego i obrotowego, służącego na obszarze Rzeczypospolitej do prowadzenia
gospodarstwa rolnego lub leśnego, przedsiębiorstwa przemysłowego lub handlowego, górnictwa.
3)
Spadki wakujące (nie objęte).
Do podlegającego opodatkowaniu majątku osób, wymienionych w ustępie pod 1 nie wlicza
się wartości nieruchomości, znajdujących się poza obszarem Rzeczypospolitej, oraz
wartości kapitałów zakładowych i obrotowych, służących poza obszarem Rzeczypospolitej
do prowadzenia gospodarstwa rolnego lub leśnego, górnictwa, przedsiębiorstwa przemysłowego
lub handlowego, o ile taki majątek pociągnięto do podatku tego samego rodzaju w kraju,
w którym się znajduje i jeżeli odnośne państwo postępuje według zasad wzajemności
co do takich samych przedmiotów majątkowych tutaj się znajdujących.
Zwolnienia od podatku.
Art. 118.
Od państwowego podatku majątkowego wolne są:
1)
osoby, wymienione w art. 5 ustęp 1 i 2 niniejszej ustawy, z wyjątkiem podatku od majątków,
wyszczeglnionych pod a) i b) ustępu 2 art. 1;
2)
osoby, których majątek nie przenosi 20.000 mk;
3)
osoby, których dochód roczny nie przekracza najniższej granicy dochodu, podlegającego
państw, pod. dochodowemu w myśl art. 2, o ile majątek takich osób nie przenosi 50.000
mk.
Przedmiot opodatkowania.
Art. 119.
Przedmiotem państwowego podatku majątkowego jest majątek nieruchomy i ruchomy, po
potrąceniu długów i ciężarów, które wartość majątku zmniejszają.
Do majątku zalicza się również prawa do rent lub innych powtarzających się użytków
i świadczeń, służących uprawnionemu dożywotnio lub na czas życia innej osoby, na czas
nieokreślony lub przynajmniej na lat dziesięć, z umowy tytułem wzajemnego świadczenia
za wartości majątkowe, na mocy rozporządzenia ostatniej woli, darowizny lub fundacji
rodzinnej.
Art. 120.
Przy wymiarze państw. Rod. majątkowego należy doliczyć:
1)
majątek członków rodziny, którym rozporządza głowa rodziny, do majątku głowy rodziny;
2)
majątek spółek, wymienionych w art. 22 niniejszej ustawy, do majątku uczestników w
stosunku do wysokości ich udziałów.
Przy udziałach, których wysokości ustalić nie można, uczestnictwo przyjmuje się w
równych częściach.
Art. 121.
Do majątku nie zalicza się.
1)
mebli, odzieży, sprzętów domowych i innych ruchomości, służących do osobistego użytku
osoby, obowiązanej do opłacania podatku i jej rodziny, o ile takie przedmioty majątkowe
nie są przynależytością nieruchomości, albo częścią składową kapitału zakładowego
lub obrotowego i o ile ogólna wartość tego rodzaju przedmiotów nie przenosi 300.000
mk.
2)
wynagrodzeń, służących uprawnionemu z tytułu umowy najmu pracy lub stosunku służbowego,
albo wpływów z ubezpieczenia na wypadek choroby, od wypadku lub niezdolności do pracy.
Zwolnienia od podatku.
Art. 122.
Od państwowego podatku majątkowego wolne są majątki lub części majątku, służące wyłącznie
do celów, wymienionych w art. 5, ust. 8 niniejszej ustawy, oraz majątki lub ich części,
które z powodu zniszczenia przez wojnę, żadnego nie przynoszą dochodu.
Potrącenia.
Art. 123.
Z wartości majątką należy potrącić:
1)
rzeczowe i osobiste długi podatnika z wyjątkiem tych, które zaciągnięto na pokrycie
bieżących kosztów utrzymania gospodarstwa domowego;
2)
skapitalizowaną wartość powinności na rzecz innych osób, rent i innych powtarzających
się użytków i świadczeń, o ile zobowiązania te pozostają w związku gospodarczym z
majątkiem, podlegającym opodatkowaniu.
Związek gospodarczy między długami, a posiadłością gruntową należy w szczególności
uznać wówczas, gdy dług został zaciągnięty w celu nabycia, ulepszenia lub uprawy posiadłości
gruntowej. Wciągnięcie długu do ksiąg hipotecznych samo przez się nie jest dowodem
takiego związku.
Ustalenie wartości majątku.
Art. 124.
Wartość przedmiotów majątkowych oblicza się wedle ich przeciętnej wartości obrotowej,
jaką stanowią dnia 1 stycznia roku, rozpoczynającego okres wymiarowy, o ile następne
artykuły nie zawierają odmiennych postanowień.
Art. 125.
Wartość przedsiębiorstw, sporządzających regularne zamknięcia rocznych rachunków na
podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg handlowych lub gospodarczych, może być obliczona
i oszacowana na podstawie książkowo wykazanego czystego majątku, według stanu z końcem
roku bilansowego (gospodarczego), poprzedzającego bezpośrednio rok podatkowy.
Art. 126.
Za podstawę oszacowania wartości przedmiotu majątkowego może służyć:
1)
ostatnia cena nabycia przedmiotu, o ile na tę cenę nie wpłynęły wyjątkowe stosunki
i o ile stosunki w dniu 1 stycznia roku podatkowego wogóle nie uległy zmianie;
2)
porównanie z innemi podobnemi przedmiotami, których wartość ujawniła się aktem sprzedaży
lub szacunkiem, dokonanym przez instytucję kredytową, względnie ubezpieczeniową;
3)
odpowiednio skapitalizowany dochód z przedmiotu majątkowego w myśl art. 127 niniejszej
ustawy;
4)
ocena znawców (biegłych) lub osób, ze stosunkami obznajmionych;
5)
nominalna wartość, o ile chodzi o walory pieniężne, gotowiznę i inna tego rodzaju
przedmioty kapitałowe, chyba, że w obiegu lub z powodu szczególnych okoliczności mają
wartość odmienną;
6)
sprawdzone bilanse i inwentarze osób, prowadzących prawidłowe, książki handlowe, względnie
gospodarcze.
Oszacowana na zasadach pod 1, 2 i 4 wartość nie może przy przedmiotach, dających bezpośrednio
lub pośrednio dochód, przenosić wartości skapitalizowanej na podstawie 25-cio krotności
rocznego czystego dochodu z przecięcia trzech ostatnich lat przed ekresem wymiarowym.
Jeżeli przeciętny czysty dochód nie da się obliczył, należy go ustalić przez porównanie
z czystym dochodem z innych podobnych przedmiotów.
Ograniczenie to nie ma zastosowania przy przedmiotach majątkowych, nabytych odpłatnie
po dniu 31 grudnia 1916 roku.
Art. 127.
Celem obliczenia skapitalizowanej wartości praw użytkowania, rent i innych powtarzających
się użytków i świadczeń, należy przyjąć wartość pieniężną jednorocznego użytku lub
świadczenia według następujących zasad:
1)
Przy, wieczystych użytkowaniach i świadczeniach przyjmuje się, jako skapitalizowaną
wartość, 25-cio krotną roczną sumę, przy użytkowaniach zaś i świadczeniach na czas
nieokreślony 121/2 krotną sumę, jeżeli postanowienia ustępu 2 i 3 niniejszego artykułu
nie mają zastosowania lub jeżeli podatnik w inny sposób nie wykaże okoliczności, ograniczających
czas ich trwania.
2)
Jeżeli prawo ograniczone jest czasem życia uprawnionego lub innej osoby, wówczas skapitalizowaną
wartość określa się stosownie do wieku w dniu 1 stycznia roku podatkowego tej osoby,
z której śmiercią prawo gaśnie; za skapitalizowaną wartość przyjmuje się przy wieku:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
wartość jednorocznego użytkowania lub świadczenia.
3)
Jeżeli czas trwania uprawnienia jest uzależniony od życia kilku osób w ten sposób,
że w razie śmierci którejkolwiek z tych osób gaśnie prawo do użytkowania lub świadczenia,
wówczas przy obliczaniu wartości według skali w ust. 2 podanej, miarodajnym jest wiek
osoby najstarszej. Jeżeli zaś uprawnienie gaśnie dopiero ze śmiercią wszystkich, wówczas
oblicza się wartość według wieku osoby najmłodszej.
4)
Przy użytkowaniach lub świadczeniach, ograniczonych z góry oznaczonym terminem, ustala
się skapitalizowaną wartość z uwzględnieniem 5%-owego potrącenia według niżej umieszczonej
tabeli pomocniczej.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Jeżeli jednakże czas trwania uprawnienia zależy prócz teqo od czasu życia jednej lub
kilku osób, wówczas skapitalizowana wartość, obliczona według postanowień ust. 2 i
3 niniejszego artykułu, nie może być przekroczoną.
5)
Jeżeli suma lub wartość pieniężna użytkowań i świadczeń nie jest ustaloną, wówczas
oblicza się ją na podstawie sumy, uiszczonej w ostatnim roku; jeżeli zaś cały rok
użytkowań i świadczeń jeszcze nie upłynął, to na podstawie sumy, jaka będzie przypuszczalnie
uiszczana w bieżącym roku.
Art. 128.
Od skapitalizowanej wartości nieoprocentowanych i odroczonych roszczeń i długów należy
aż do czasu ich płatności potrącać 5%.
Art. 129.
Niepłatne jeszcze roszczenia z ubezpieczeń życiowych, Kapitału lub renty przyjmuje
się do opodatkowania w wysokości 2/3 sumy wpłaconych premji lub wpłaconego kapitału;
o ile jednak podatnik wykaże wartość tego rodzaju roszczeń na podstawie polisy, wykupionej
przez towarzystwo ubezpieczeń, wówczas następuje obliczenie tej wartości według kwoty,
za jaką polisę wykupiono.
Art. 130.
Oprócz wypadku, przewidzianego, w art. 129, uprawnienia i ciężary, uzależnione od
niespełnionego warunku zawieszającego, nie są przedmiotem podatku.
Uprawnienia i ciężary, których czas trwania zależy od niespełnionego warunku rozwiązującego,
uważa się jako bezwarunkowe.
Powyższe postanowienia stosują się również do uprawnień i ciężarów, uzależnionych
od wydarzenia, które jest niepewne jedynie co do terminu swego nastąpienia.
Roszczeń nie dających się ściągnąć nie bierze się w rachubę.
Art. 131.
Wartość potrąceń, wymienionych w art. 123 niniejszej ustawy, oblicza się w sposób,
wkazany w art. 124 - 127.
Art. 132.
Państwowy podatek majątkowy wymierza się podług następującej skali:
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Przy każdych dalszych 50.000 mk. wzrasta podatek o 250 mk. Ostatnie trzy części art.
23, mają analogiczne zastosowanie przy wyznaczaniu podatku majątkowego.
Zniżki stawek podatkowych.
Art. 133.
Osobom, których majątek nie przekracza 80.000 mk. i które zostały opodatkowane podatkiem
dochodowym według trzech najniższych stopni lub wcale nie podlegają podatkowi dochodowemu,
należy wymierzyć najniższą stawką podatku majątkowego.
Płatnikom, którym przyznano ulgi przy wymiarze podatku dochodowego w myśl art. 28
niniejszej ustawy, można również przy wymiarze podatku majątkowego zmniejszyć przypadający
podatek najwyżej o trzy stopnie, pod warunkiem wszakże, jeżeli ich majątek, podlegający
podatkowi, nie przenosi 100.000 marek.
Miejsce opodatkowania.
Art. 134.
Wymiar podatku majątkowego uskutecznia się w tej samej miejscowości, w której wymierza
się podatek dochodowy w myśl art. 29 niniejszej ustawy lub, w której podatek dochodowy
byłby wymierzony w razie, gdyby podatnik został pociągnięty do obowiązku opłacania
tego podatku.
Potrzebne dalsze zarządzenia w tym przedmiocie wyda Minister Skarbu.
Organa wymierzające podatek i nadzór naczelny.
Art. 135.
Ustalenie wartości majątku i wymiar podatku uskuteczniają komisje, powołane do oszacowania
dochodu i wymierzenia podatku dochodowego w myśl art. 31 niniejszej ustawy.
Art. 136.
Postanowienia ustawy o państwowym, podatku dochodowym, w zakresie naczelnego nadzoru
nad sprawami podatku, praw i obowiązków przewodniczących komisji, członków komisji,
oraz samych komisji mają równe zastosowanie przy sprawach podatku majątkowego (art.
30 i 38 - 44).
Postępowanie wymiarowe.
Art. 137.
Wszystkie osoby, które w myśl ustawy niniejszej są obowiązane do opłacania podatku
majątkowego, powinny z początkiem każdego okresu wymiarowego w terminie, wyznaczonym
w art. 50, złożyć zeznanie o swoim majątku na przepisanym formularzu.
Art. 138.
Zeznanie ma zawierać określenie wartości majątku w pieniądzach według poszczególnych
jego rodzajów oraz dane, umożliwiające ocenę wartości przedmiotów majątkowych, w szczególności
zaś majątku, zawartego:
a)
w gruntach - bliższe ich oznaczenie, rodzaj, obszar, przynależności, kapitał zakładowy
i obrotowy, służący do prowadzenia gospodarstwa rolnego i leśnego, przedsiębiorstwa
połączone z gospodarstwem, rolnem;
b)
w budynkach - ich przeznaczenie, rodzaj, wielkość, wiek i surowy roczny przychód;
c)
w przedsiębiorstwach przemysłowych i handlowych - ich rodzaj, wartość przedmiotów
i praw, należących do kapitału zakładowego i obrotowego;
d)
w kapitałach i prawach majątkowych - ich rodzaj, wysokość i bliższe określenie wartości;
e)
w urządzeniu domowem i w inpych przedmiotach, służących do osobistego użytku, o wartości
ponad 300.000 mk. - ich rodzaj i bliższe określenie wartości.
Nadto w zeznaniu należy wyszczególnić rodzaj i wysokość długów i ciężarów.
Wreszcie zeznania składa się z zapewnieniem, że wszystkie przytoczone w niem dane
oznajmione zostały według najlepszej wiedzy i sumienia, oraz stwierdza się własnoręcznym
podpisem podatnika.
Art. 139.
Co do sposobu i porządku składania zeznań obowiązują analogiczne postanowienia art.
51 niniejszej ustawy.
Również mają zastosowanie postanowienia art. 55 - 63 i 65 w przedmiocie sprawdzania
zeznań, przedstawiania wątpliwości, obowiązku władz, urzędów, instytucji i osób fizycznych
do udzielania wyjaśnień, przesłuchiwania świadków, znawców (biegłych) i samych podatników.
Nakazy płatnicze.
Art. 140.
O wymiarze podatku majątkowego zawiadamia się płatnika za pomocą nakazu płatniczego,
który ma zawierać wysokość opodatkowanego majątku, przypadającą kwotę podatku oraz
wskazówki, dotyczące terminów zapłaty i środków prawnych, przysługujących podatnikowi.
O ile jednak ten sam płatnik obowiązany jest także do płacenia podatku dochodowego,
wówczas zawiadamia się płatnika nakazem, w którym powinny być umieszczone tak dane,
dotyczące podatku dochodowego, jak również i majątkowego.
Nakazy płatnicze powinny być rozesłane w terminie, wskazanym w art. 66 niniejszej
ustawy.
Odwołania.
Art. 141.
Postępowanie odwoławcze z zachowaniem terminów i toku instancji przeprowadza się i
według postanowień art. 67 - 70 i 72 - 74 niniejszej ustawy.
Odwołania przeciw wymiarowi podatku majątkowego mogą być wnoszone łącznie z odwołaniami
przeciw wymiarowi podatku dochodowego w jednem i tem samem podaniu.
Jeżeli odwołanie zostało wniesione zarówno przeciw wymiarowi podatku dochodowego,
jak też przeciw wymiarowi podatku majątkowego, wówczas odwołania te można rozstrzygnąć
w jednem postępowaniu odwoławczem.
Początek i koniec obowiązku podatkowego, okres wymiarowy i zmiany w ciągu roku podatkowego.
Art. 142.
Obowiązek podatkowy rozpoczyna się od najbliższego roku po nastąpieniu stosunków,
uzasadniających obowiązek podatkowy.
Art. 143.
Wymiar podatku majątkowego uskutecznia się na okres trzechletni.
Pierwszy okres wymiarowy obejmuje lata 1921, 1922 i 1923.
Art. 144.
Zmiany, jakie zachodzą w ciągu roku podatkowego w wartości majątku, nie wpływają na
zmianę podatku za odnośny rok podatkowy.
Przyrosty i ubytki majątku w ciągu okresu wymiarowego uwzględnia się, począwszy od
najbliższego roku po nastąpieniu zmiany, według stanu na dzień 1 stycznia odnośnego
roku podatkowego.
Zasadę tę stosuje się również do podatników nowo przybywających, jakoteż ubywających.
Jeżeli jednak całkowite zniszczenie majątku nastąpiło wskutek wojny, pożaru, powodzi
lub innych tego rodzaju nadzwyczajnych wydarzeń, albo jeżeli majątek z powodu przytoczonych
okoliczności uległ zmniejszeniu przynajmniej o 1/4część, wtedy komisja szacunkowa
na prośbę podatnika, wniesioną przed upływem roku podatkowego, w którym to wydarzenie
nastąpiło, przyzna całkowite lub częściowe umorzenie podatku w stosunku do wartości
zniszczonego majątku.
Art. 145.
W wypadkach, przewidzianych w części drugiej art. 144, osoby, których obowiązek podatkowy
rozpoczyna się od drugiego lub trzeciego roku podatkowego właściwego okresu wymiarowego,
jak również podatnicy, których majątek, uzasadniający obowiązek podatkowy, powiększył
się po 1 stycznia pierwszych dwóch lat okresu wymiarowego, są obowiązani do złożenia
pierwszego, względnie nowego zeznania w terminie, wskazanym w art. 50 niniejszej ustawy,
po upływie tego roku kalendarzowego lub gospodarczego, w którym te wypadki nastąpiły.
. W tym samym terminie mogą również składać nowe zeznania ci podatnicy, których stan
majątku po 1 stycznia roku podatkowego uległ zmniejszeniu.
Art. 146.
Dla osób, których obowiązek podatkowy gaśnie z powodu śmierci lub wyprowadzenia z
obszaru Rzeczypospolitej, należy umorzyć wymierzony podatek od następnego roku po
śmierci lub po wyprowadzeniu się.
Prawo umorzenia podatku w tych wypadkach służy przewodniczącemu komisji szacunkowej.
Art. 147.
Co do dodatkowych wymiarów i odpowiedzialności podatkowej masy spadkowej, spadkobierców
i członków rodziny mają równe zastosowanie art. 84 i 85 niniejszej ustawy.
Terminy płatności.
Art. 148.
Państwowy podatek majątkowy należy uiścić w terminach, wyznaczonych do uiszczenia
państwowego podatku dochodowego (art. 86 i 87).
Od setki za zwłokę i egzekucja.
Art. 149.
Art. 91 i 93 ustawy o państwowym podatku dochodowym stosuje się również do zaległości
państwowego podatku majątkowego.
Postanowienia karne.
Art. 150.
Kto nie złoży w przepisanym terminie zeznań o majątku, wymaganych na mocy art. 137,
albo przedstawi w zeznaniu niezupełne dane wbrew przepisom art. 138 tejże ustawy,
ulegnie karze z art. 95 niniejszej ustawy.
Art. 151.
Kto na wezwanie lub ponaglenie władzy skarbowej nie złożj w wyznaczonym terminie zeznań,
wymienionych w art. 137 i 138 albo przedstawi w zeznaniach niezupełne dane wbrew art.
138, ulegnie karze z art. 96 niniejszej ustawy.
Art. 152.
Kto naruszy postanowienia części drugiej art. 139 niniejszej ustawy, ulegnie karze
z art. 97 tejże ustawy.
Art. 153.
Postanowienia karne, zawarte w art. 99 - 111 niniejszej ustawy, obowiązują odpowiednio
przy podatku majątkowym.
Odraczanie terminów.
Art. 154.
Art. 112 ustawy niniejszej stosuje się również do terminów przy podatku majątkowym.
Doręczenia.
Art. 155.
Art. 113 - 116 niniejszej ustawy mają analogiczne zastosowanie przy podatku majątkowym.
Dział III.
Przepisy przejściowe.
Rozdział I.
Podatek dochodowy.
Art. 156.
Postanowienia niniejszej ustawy o podatku dochodowym wraz ze specjalnym podatkiem
od tantjem obowiązują:
1)
na obszarze b. dzielnicy rosyjskiej od 1 stycznia 1920 r. jedynie odnośnie do obowiązku
podatkowego osób fizycznych i spadków wakujących;
2)
na obszarze b, dzielnicy austrjackowęgierskiej od 1 stycznia 1921 r. również tylko
co do obowiązku podatkowego osób fizycznych i spadków leżących (nie objętych). Wymiar
podatku dochodowego za rok 1920 dla tych podmiotów podatkowych należy uskutecznić
według obecnie obowiązującej ustawy o bezpośrednich podatkach osobistych, jednakże
z zastosowaniem postanowień niniejszej ustawy, dotyczących osób obowiązanych do opłacania
podatku, przedmjotu opodatkowania, zwolnień od podatku, opodatkowania, członków rodziny
i wspólnych dochodów, podstaw opodatkowania, stawek, zwyżek i zniżek podatkowych oraz
wszystkich postanowień, dotyczących podatku od tantjem;
3)
na obszarze b. dzielnicy pruskiej od czasu, który oznaczy Minister Skarbu w porozumieniu
z Ministrem tej dzielnicy.
Art. 157.
Terminy, od których postanowienia niniejszej ustawy o podatku dochodowym będą miały
zastosowanie co do obowiązku podatkowego innych podmiotów podatkowych, prócz wymienionych
w ustępie 1) i 2) art. 156, oznaczy Minister Skarbu.
Art. 158.
Z dniem 1 stycznia 1920 r. znosi się na obszarze b. dzielnicy rosyjskiej moc obowiązującą:
1)
ustawy rosyjskiej o państwowym podatku mieszkaniowym z dnia 14 maja 1893 r. (Zb. Pr.
ces. ros. T. V. z r. 1903) wraz z odnośnemi przepisami b. władz okupacyjnych tego
obszaru;
2)
postanowień ustawy o państwowym podatku przemysłowym od osobistych zajęć przemysłowych
tych osób, które pozostają w stosunku służbowytn za stałem, z góry omówionem wynagrodzeniem
(art. 366 - 555 Zb. Pr. ces. ros. T. V. r. 1903 i d. c. z roku 1912) wraz z odnośnemi
przepisami b. władz okupacyjnych, w szczególności zaś od zająć:
a)
osób wymienionych w wykazie V dodatku do art. 368 pod kategorją I, V i VII;
b)
osób wymienionych w art. 427 tejże ustawy;
3)
postanowień statutów ciał samorządnych w przedmiocie wprowadzenia podatku dochodowego.
Art. 159.
Z dniem rozciągnięcia mocy zawartych w niniejszej ustawie przepisów o podatku dochodowym
na obszarze b. dzielnicy rosyjskiej na inne podmioty podatkowe, prócz wymienionych
w art. 156 ustęp 1, postanowienia art. 467 o podatku procentowym od zysku przedsiębiorstw
obowiązanych do publicznego składania rachunków (ustawa rosyjska o państwowym podatku
przemysłowym wraz z rozporządzeniami b. władz okupacyjnych), otrzymują nowe brzmienie
następujące:
Wymieniony w art. 460 przedsiębiorstwa, których czysty zysk nie przewyższa trzech
procentów ich kapitału zakładowego (art. 463 - 465), nie podlegają opłacie podatku
procentowego od zysku. Wszystkie pozostałe, wymienione w art. 460 przedsiębiorstwa,
oprócz zasadniczego podatku przemysłowego i podatku od kapitału, płacą podatek procentowy
od zysku w następującej wysokości:
1.
Przedsiębiorstwa, które osiągnęły czysty zysk ponad:
|
2.
Przedsiębiorstwa, które osiągnęły ponad 20% od całego zysku - 12%, i oprócz tego 0.5%
od przewyżki zysku ponad 20% kapitału zakładowego.
Art. 160.
Na obszarze b. dzielnicy austrjacko - węgierskiej znosi się;
1)
Z dniem 1 stycznia 1920 r. moc obowiązującą IV działu ustawy z dnia 25 października
1896 r. (Dz. p. p. Nr. 220) i późniejszych uzupełnień i zmian, o ile te postanowienia
są sprzeczne z postanowieniami art. 156 ust. 2 niniejszej ustawy, przepisów o podatku
pensyjnym od wyższych poborów służbowych, następnie postanowienia art. 1 § 1 L. 5
i 6 rozp. ces. z dnia 28 sierpnia 1916 r. (Dz. p. p. № 280), dotyczącego dodatku wojennego,
oraz art. III noweli do ustawy o podatkach osobistych z dnia 23 stycznia 1914 r. (Dz.
p. p. № 13), zaprowadzającej opłatą od tantjem;
2)
Z dniem 1 stycznia 1921 r. moc obowiązującą reszty postanowień IV działu ustawy z
25 października 1896 f. (Dz. p. p. № 220), oraz postanowień działu V i VI, o ile dotyczą
podatku dochodowego;
3)
Równocześnie z rozciągnięciem mocy niniejszej ustawy o podatku dochodowym na obszarze,
b. dzielnicy austrjacko węaierskiej na inne podmioty podatkowe, niż wymienione w ustępie
2 art. 156, znosi się moc obowiązującą postanowień rozp. ces. z dnia 28 sierpnia 1916 r.
(Dz. p. p. № 280), dotyczących dodatku wojennego od zyskowności przedsiębiorstw, w
tem rozporządzeniu wyszczególnionych.
Art. 161.
Z dniem wprowadzenia przepisów niniejszej ustawy o podatku dochodowym na obszarze
b. dzielnicy pruskiej ustaje działanie ustawy pruskiej z dnia 19 czerwca 1916 r. o
podatku dochodowym wraz z późniejszemi uzupełnieniami, oraz ustawy stemplowej dla
Rzeszy niemieckiej §§ 72, 73, 74, 75, i poz. tar. 9.
Art. 162.
Granice dochodu, podlegającego podatkowi dochodowemu po myśli art. 2 niniejszej ustawy,
mają począwszy od roku 1920. zastosowanie do ustępu 7 § 125 ustawy austrjackiej z
dnia 25 października 1896 r. (Dz. p. p. № 220 o. b. p. o. Dział III o podatku rentowym).
Rozdział II.
Podatek majątkowy.
Art. 163.
Postanowienia niniejszej ustawy o podatku majątkowym obowiązują:
1)
na obszarze ziem polskich b. dzielnicy austrjacko węgierskiej i rosyjskiej od 1 stycznia
1921 r.;
2)
na obszarze b. dzielnicy pruskiej równocześnie z wejściem w życie przepisów o państwowym
podatku dochodowym.
Art. 164.
Z dniem wejścia w życie przepisów niniejszej ustawy o po. datku majątkowym na obszarze
b. dzielnicy pruskiej ustaje działanie usta. wy pruskiej o podatku uzupełniającym
wraz z późniejszemi, odnoszącemj się do niej uzupełnieniami i zmianami.
Rozdział III.
Przepisy ogólne.
Art. 165.
Wymiar podatków za czas, poprzedzający wprowadzenie w życie niniejszej ustawy, uskutecznia
się według zasad, dotychczas obowiązujących.
Rozpoczęte z mocy tych zasad postępowania karne umarza się, a wydane orzeczenia karne,
co do których wniesione zostały jeszcze nierozstrzygnięte odwołania, znosi się, o
ile winni przekroczenia w przeciągu trzech miesięcy po ogłoszeniu niniejszej ustawy
przedstawią właściwej władzy skarbowej sprostowane lub uzupełnione dane, albo w tymże
terminie złożą wymagane dotychczasowemi przepisami zeznanie.
Postępowań karnych jeszcze nie wszczętych, oraz nie wdrożonych jeszcze dochodzeń,
jak również mogących nastąpić w związku z niemi dodatkowych wymiarów lub dodatkowych
zmian w prawomocnie już dokonanych wymiarach za okres czasu przed wejściem w życie
niniejszej ustawy nie uskutecznia się.
Art. 168.
Ministra Skarbu w razie potrzeby upoważnia się do odraczania lub przesuwania wszystkich
terminów, w ustawie niniejszej wyznaczonych, do przekazywania pewnych czynności postępowania
wymiarowego i odwoławczego innym władzom i organom, niż w ustawie wymieniono, oraz
do zmiany zakresu działania tych władz i organów.
Art. 167.
Do. czasu zorganizowania sądownictwa administracyjnego orzeczenia władz administracyjnych
wydane w toku instancji w zakresie, wynikającym z zastosowania niniejszej ustawy,
są ostateczne i nie mogą być zaskarżane.
Do tego czasu nie ulegają zmianie obowiązujące obecnie przepisy o sądownictwie administracyjnem
w byłych zaborach austrjacko - węgierskim i pruskim.
Art. 168.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu, o ile zaś chodzi o wykonanie
na obszarze b. dzielnicy pruskiej, w porozumieniu z Ministrem b. Dzielnicy Pruskiej.