Ustawaz dnia 4 kwietnia 1922 r.w przedmiocie zmiany niektórych postanowień ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. o państwowym
podatku dochodowym i podatku majątkowym
Treść ustawy
Dział I
Zmiany ogólne.
Art. 1.
Opodatkowaniu podlegają osoby fizyczne, spadki wakujące (nie objęte), tudzież osoby
prawne, wymienione w art. 1 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 82, poz.
550), których dochód roczny bez względu na miejscowość (art. 2 ustawy z dnia 16 lipca
1920 r.) przekracza 180.000 mk.
Art. 2.
Uposażenia służbowe, emerytury i wynagrodzenia za najemną pracą (ustąp 6 art. 3 i
art. 20 ustawy z 16 lipca 1920 r.) podlegają podatkowi dochodowemu na podstawie przepisów
działu II niniejszej ustawy.
Tego rodzaju dochodów, nie włącza się do ogólnego dochodu, podlegającego opodatkowaniu
w myśl przepisów ustawy z dnia 16 lipca 1920 r., oraz przepisów działu i niniejszej
ustawy.
Art. 3.
Wysokość odliczeń, przewidzianych w ustępach 3 i 4 art. 10 ustawy z 16 lipca 1920 r.,
podwyższa się dziesięciokrotnie.
Art. 4.
Do kosztów osiągnięcia przychodów, o których mowa w części pierwszej art. 6 ustawy
z 16 lipca 1920 r., zalicza się koszty wyżywienia członków rodziny podatnika, stale
pracujących w jego gospodarstwie rolnem lub leśnem, albo w jego przedsiębiorstwie
handlowem lub przemysłowem.
Art. 5.
Opodatkowaniu podlegają dochody (art. 13 ustawy z 16 lipca 1920 r.), osiągnięte w
ostatnim roku kalendarzowym lub w ostatnim roku operacyjnym, względnie gospodarczym,
poprzedzającym rok podatkowy.
Art. 6.
Zamiast skali, podanej w art. 23 ustawy z 16 lipca 1920 r., ustanawia się poniżej
załączoną skalę podatku dochodowego.
|
Przy dochodzie ponad 20.000.000 mk. podatek wynosi 5.000.000 mk. i oprócz tego 50.000
mk. od każdych pełnych 200.000 mk. ponad 20,000.000 mk.
Do podatku dolicza się ponadto, o ile chodzi o dochody osób fizycznych i spadków nieobjętych,
|
od całego podlegającego podatkowi dochodu,
Podatek jednak należy wymierzać w ten sposób, że z dochodu wyższego stopnia, po potraceniu
podatku, nigdy mniej niema pozostać, niż zostaje z najwyższego dochodu bezpośrednio
niższego stopnia po potrąceniu podatku, na ten stopień przypadającego.
O ile z dochodu, ustalonego do wymiaru podatku, po potrąceniu przypadającej kwoty
podatkowej pozostanie mniej, niż wynosi najwyższy dochód wolny od podatku, należy
podatek wymierzyć i pobrać tylko w wysokości nadwyżki dochodu ponad te najniższą granicę.
Do stawek państwowego podatku dochodowego nie mogą być ustanawiane dodatki na rzecz
związków komunalnych.
Art. 7.
Kwoty tantjem, oznaczone w części pierwszej i drugiej art. 24 ustawy z dnia 16 lipca
1920 r., podwyższa się do 20.000 marek. Specjalny podatek od tantjem wynosi 50% stawki,
przypadającej od otrzymanego z tantjemy dochodu, według skali, podanej w art. 6 niniejszej
ustawy, jednak nie mniej niż 1000 mk.
Art. 8.
Stopę podatkową, podaną w art. 6 niniejszej ustawy, podwyższa się o 20% dla osób,
wymienionych w art. 25 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r., a osiągających dochód ponad
500.000 mk.
Art. 9.
Kwoty, określone w art. 26 i 28 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r., a uzasadniające zniżki
podatkowe, podwyższa się z 24.000 mk. (art. 26 ustawy) do 1.000.000 mk. i z 36.000
mk. (art. 28 ustawy) do 1.500.000 mk,
Art. 10.
Celem ułatwienia płatnikom składania zeznań o dochodzie tworzy się podkomisję szacunkową
zasadniczo w każdej gminie wiejskiej.
W znaczniejszych skupieniach, wchodzących w skład gmin wiejskich, w gminach małomiasteczkowych
oraz w poszczególnych dzielnicach miejskich mogą być również utworzone odrębne podkomisje
szacunkowe. O potrzebie utworzenia takich podkomisji stanowi na wniosek przewodniczącego
komisji szacunkowej dyrektor właściwej izby skarbowej, do którego należy również określenie
granic, okręgów podkomisji.
Art. 11.
Każda podkomisja szacunkowa składa się z 5 do 7 członków i tyluż zastępców, powołanych
na okres trzechletni z grona płatników podatku dochodowego.
Dwóch członków i tyluż zastępców mianuje władza skarbowa, resztą zaś członków i zastępców
wybierają zebrania gminne (rady gminne), względnie, rady miejskie.
Wybory winny być przeprowadzone w ten sposób, aby w miarę możności wszystkie znaczniejsze
wioski, a w Małopolsce również i przysiółki danej gminy miały w podkomisji swoich
przedstawicieli, o ile zaś chodzi o podkomisje miejskie, aby wszelkie ważniejsze kategorje
płatników były w nich reprezentowane,
Przy wyborach członków do podkomisji szacunkowych mają zastosowanie art. 38 i 39 ustawy
z 16 lipca 1920 r.
Art. 12.
Członkowie podkomisji szacunkowych wybierają z pośród siebie przewodniczącego, a w
podkomisjach miejskich również protokulanta-sekretąrza.
W gminnych podkomisjach wiejskich protokuIantem-sekretarzem jest z urzędu sekretarz
(pisarz) gminny,
Za pracę swoją protokulanci-sekretarze otrzymują wynagrodzenie, które określi Minister
Skarbu.
Art. 13.
Podkomisje szacunkowe są organami komjsji szacunkowej i jako takie stosują się do
jej wskazówek i poleceń oraz przedstawiają jej wyniki swych czynności (art. 14 niniejszej
ustawy).
Art. 14.
Do zakresu działania podkomisji szacunkowych należy:
a)
przyjmowanie zeznań ustnych, względnie pisemnych od płatników, wymienionych w art.
15 niniejszej ustawy, a zamieszkałych w okręgu podkomisji;
b)
ustalanie źródeł podatkowych, należących do wspomnianych płatników;
c)
stawianie wniosków co do wysokości dochodu tychże płatników.
Art. 15.
Płatnicy podatku, których główny dochód płynie:
a)
z nieruchomości gruntowej, nie przekraczającej 30 ha.;
b)
z przedsiębiorstwa handlowego, opłacającego zasadniczy podatek przemysłowy według
IV i V kategorji wszędzie i według III kategorji w miejscowościach III i IV klasy;
c)
z zakładu przemysłowego lub warsztatu rzemieślniczego, wolnego od zasadniczego podatku
przemysłowego lub opłacającego ten podatek wedle VIII kategorji przedsiębiorstw przemysłowych;
d)
z domów mieszkalnych, składających się najwyżej z czterech izb-są obowiązani do składania
ustnych zeznań we właściwej podkomisji szacunkowej (art. 10 i 14 niniejszej ustawy)
w terminie, oznaczonym przez Ministra Skarbu.
Zeznania ustne wpisuje się do ogólnego protokułu, który podkomisja szacunkowa prowadzi
według przepisanego wzoru.
Wymienionym w części pierwszej niniejszej ustawy osobom wolno w razie życzenia składać
na ręce przewodniczącego podkomisji zeznania pisemne podług wzoru, ogólnie ustanowionego
dla płatników podatku dochodowego. Złożenie zeznania pisemnego nie zwalnia jednak
podkomisji szacunkowej od obowiązku ustalania źródeł podatkowych i stawiania wniosków
co do wysokości dochodu płatników, wymienionych w niniejszym artykule. Art. 16. W
razie nieukonstytuowania się podkomisji szacunkowej lub niedokonania przez nią czynności,
wchodzących w zakres jej działania (art. 14 niniejszej ustawy), w terminie, wyznaczonym
przez przewodniczącego komisji szacunkowej, obowiązki podkomisji winien spełnić właściwy
zarząd gminny.
W razie niespełnienia tego obowiązku przez zarząd gminny, ma zastosowanie art. 104
ustawy z dnia 16 lipca 1920 r.
Art. 17.
Znawców (biegłych), o których mowa w art. 55 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r., należy
powołać przedewszystkiem z pośród osób, wskazanych przez zrzeszenia zawodowe.
Art. 18.
Uchyla się obowiązek składania wykazów w myśl art. 48 ustawy z 16 lipca 1920 r.
Art. 19.
Płatnicy podatku dochodowego, nie wymienieni w art. 15 niniejszej ustawy, winni w
terminie, oznaczonym w części drugiej art. 50 ustawy z 16 lipca 1920 r., wpłacić do
kasy skarbowej połowę kwoty podatku, przypadającego według skali z art. 6 niniejszej
ustawy od wykazanego w zeznaniu dochodu, i dowód uskutecznionej zapłaty dołączyć do
zeznania.
Od kwot podatku, nie wpłaconych w powyższym terminie płatności, będą liczone odsetki
za zwłokę w wysokości 2% miesięcznie, przyczem w razie niezłożenia zeznania odsetki
te będą obliczane od połowy podatku przypadającego od dochodu, oznaczonego w nakazie
płatniczym.
Art. 20.
Termin rozesłania nakazów płatniczych, oznaczonych w art. 66 ustawy z 16 lipca 1920 r.,
przesuwa się z 15 października na 1 października roku podatkowego.
Art. 21.
Termin płatności całego podatku dla płatników, wymienionych w art. 15 niniejszej ustawy,
tudzież reszty podatku dla płatników, wskazanych w art. 19 część pierwsza niniejszej
ustawy, ustanawia się na dzień 1 listopada roku podatkowego. Tem samem uchyla się
postanowienia art. 86 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r.
Art. 22.
Przewidziane w art. 87 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. prawo opłacania podatku po ustawowym
terminie przysługuje podatnikom, którym nakazy płatnicze zostały doręczone po 15 października
roku podatkowego.
W tych wypadkach należy uiścić podatek w ciągu 30 dni po doręczeniu nakazu płatniczego.
Art. 23.
Przepisy, dotyczące potrącania podatku dochodowego przez służbodawców, zawarte w art.
89 i 90 ustawy z 16 lipca 1920 r., zastępuje się przepisami działu II niniejszej ustawy.
Art. 24.
Grzywny i kary pieniężne, nakładane za naruszenia przepisów ustawy z dnia 16 lipca
1920 r. z art. 94 do 97, 100 i 101 tejże ustawy, podwyższa się dziesięciokrotnie.
Dział II.
Zmiany w opodatkowaniu dochodów z uposażeń służbowych, emerytur i wynagrodzeń za najemną pracę.
Art. 25.
Wszelkie dochody z uposażeń służbowych, emerytur i wynagrodzeń za najemną pracę (art.
3 ustęp 6 ustawy z 16 lipca 1920 r.), przewyższające 300.000 marek, podlegają podatkowi
dochodowemu na zasadzie przepisów działu II niniejszej ustawy.
Art. 26.
Za podstawę podatku przyjmuje się wysokość uposażeń, względnie wynagrodzeń bieżących,
otrzymywanych zarówno w pieniądzach, jak i w naturze, obliczoną w stosunku rocznym.
Dochody te opodatkowuje się w całości (art. 3 część II ustawy z 16 lipca 1920 r.),
nie stosuje się do nich odliczeń (art. 10 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r., względnie
art. 3 niniejszej ustawy), tudzież zniżek i zwyżek podatkowych z art. 25, 26 i 28
ustawy z 16 lipca 1920 r., względnie art. 8 i 9 ustawy niniejszej.
Wartość pieniężna dochodów w naturze oblicza się podług ceny w dniu 1 stycznia roku
podatkowego.
Art. 27.
Podatek pobiera się drogą potrącenia przy każdej wypłacie - a mianowicie: od wynagrodzeń,
których wysokość, obliczona w stosunku rocznym, wynosi:
|
Podatek od wyższych uposażeń służbowych, emerytur i wynagrodzeń za najemną pracę pobiera
się w stosunku procentowym, przypadającym według skali art. 6 niniejszej ustawy.
Stopą procentową podatku oblicza się przy każdorazowej powtarzającej się wypłacie,
przyjmując ją za podstawą rocznej cyfry dochodu.
W celu ustalenia stopy procentowej przy wypłacie jednorazowych wynagrodzeń dolicza
się je do sumy ostatniego perjodycznego wynagrodzenia, obliczonej w stosunku rocznym.
Art. 28.
Obowiązek potrącania podatku ciąży na władzach, urzędach, jakoteż na instytucjach
i przedsiębiorstwach i, wogóle, na służbodawcach, wypłacających wszelkiego rodzaju
wynagrodzenia.
Potrącone w ciągu miesiąca kwoty należy w terminie do dni 14 po upływie tegoż miesiąca
wpłacić do właściwej kasy skarbowej z załączeniem wykazu potrąceń, sporządzonego według
przepisanego wzoru, względnie odpisu listy płacy, zawierającej dane, niezbędne do
sprawdzania prawidłowości dokonanych potrąceń.
Wykaz ten, względnie odpis listy płacy, po uwidocznieniu na nim przyjętej sumy oraz
daty przyjęcia, kasa skarbowa przesyła do właściwej władzy podatkowej I instancji.
Art. 29.
Wymiar podatku przez władzą podatkową z reguły nie ma miejsca. Wyjątek, zachodzi wówczas,
gdy służbodawca albo nie wpłacił podatku wcale albo wpłacił za mało. W tych wypadkach
władza podatkowa I instancji uskutecznia wymiar podatku. Od wymiaru służbodawca może
odwołać się do izby skarbowej w ciągu dni 30 od dnia doręczenia mu wezwania.
Odwołanie nie wstrzymuje egzekucji.
Kwoty nie wpłaconego w terminie podatku będą przymusowo ściągnięte od osób, wymienionych
w części pierwszej art. 28 niniejszej ustawy, wraz z odsetkami za zwłoką w wysokości
2% miesięcznie i z kosztami egzekucyjnemi.
Art. 30.
Dla stwierdzenia obowiązku potrącania podatku oraz dla sprawdzenia, czy potrącenia
podatku są uskutecznione prawidłowo i we właściwym czasie, władzom skarbowym przysługuje
prawo delegowania urzędników do instytucji i osób, wymienionych w art. 28 część pierwsza
niniejszej ustawy, celem przejrzenia i sporządzenia wyciągów z list płacy, umów i
innych dokumentów, odnoszących się do najmu pracowników, względnie zbadania dokonanych
wypłat.
Delegowani urzędnicy korzystają z uprawnień, przewidzianych w art. 62 ustawy z 16
lipca 1920 r.
Art. 31.
Na nieprawidłowe potrącenia podatku przez służbodawców pracownicy mogą wnosić zażalenia
w terminie do dni 30 od daty potrącenia do właściwej władzy podatkowej I instancji.
Od decyzji władzy podatkowej I instancji służy pracownikowi odwołanie w trybie, określonym
w art. 29 niniejszej ustawy.
Art. 32.
Służbodawca, który nie spełni obowiązku wpłacenia podatku w myśl art. 28 niniejszej
ustawy, ulegnie grzywnie w myśl przepisów art. 97 ustawy z 16 lipca 1920 r. i art.
24 niniejszej ustawy.
W razie świadomego podania nieprawdziwych okoliczności w listach płacy lub wyjaśnieniach
stosuje się analogicznie art. 99 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r.
Art. 33.
Kto nie dopuści urzędnika, delegowanego przez władze skarbowe na podstawie art. 30
niniejszej ustawy, do wykonywania czynności, przewidzianych w tym artykule, ulegnie
w drodze sądowej karze pieniężnej od 10.000 do 500.000 mk. lub karze pozbawienia wolności
do jednego roku, o ile nie podlega surowszemu ukaraniu wedle obowiązujących w poszczególnych
dzielnicach ustaw karnych.
Do orzecznictwa w sprawach o przestępstwo, przewidziane w części pierwszej niniejszego
artykułu, stosuje się przepisy art. 107 ustawy z 16 lipca 1920 r.
Art. 34.
Kary pieniężne, nałożone na podstawie art. 33 niniejszej ustawy, wpływają na rzecz
Skarbu Państwa.
Art. 35.
Do przekroczeń, względnie przestępstw, o których mowa w art. 32 i 33 niniejszej ustawy,
stosuje się przepisy art. 110 część pierwsza i art. 111 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r.
Przepisy przejściowe.
Art. 36.
Upoważnia się Ministra Skarbu do wydania postanowień co do stosowania odpowiednich
ulg przy obliczaniu i pobieraniu podatku za lata 1920 i 1921, o ile ściągnięcie tego
podatku wedle dotychczas obowiązujących przepisów okaże się niesłuszne.
Art. 37.
Minister Skarbu władny jest czynności, dotyczące ustalenia dochodów, podlegających
podatkowi, oraz wymiar podatku dochodowego w pierwszej instancji w miastach, wyszczególnionych
w ustawie z dnia 17 grudnia 1921 r. o zasileniu finansów miejskich (Dz. U. R. P. z
1922 r. № 2, poz. 6), przekazać miejskim komisjom szacunkowym, wybranym przez rady
miejskie.
Ilość tych komisji tudzież ich skład określi Minister Skarbu w drodze rozporządzenia.
W wypadkach, wspomnianych w części pierwszej niniejszego artykułu, prawa i obowiązki
urzędów skarbowych przechodzą na magistraty.
Przepisy końcowe.
Art. 38.
Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu.
Art. 39.
Ustawa niniejsza wchodzi w życie od roku podatkowego 1922.