Orzecznictwo

21 WYROK Z DNIA 5 STYCZNIA 2006 R. WK 26/05 Łącząc orzeczone różnymi wyrokami jednostkowe kary ograniczenia wolności z określonym w stosunku miesięcznym wymiarem czasu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, sąd w wyroku łącznym obowiązany jest – ze względu na treść art. 86 § 3 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. – na nowo określić wymiar godzin tej pracy w stosunku miesięcznym. Przewodniczący: Sędzia SN J. Steckiewicz (sprawozdawca). Sędziowie SN: M. Pietruszyński, J. Bogdan Rychlicki. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J. Balcerak. Sąd Najwyższy w sprawie szer. rez. Łukasza S., skazanego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na rozprawie w dniu 5 stycznia 2006 r. kasacji, wniesionej przez

WYROK Z DNIA 25 MAJA 2005 R. SNO 23/05 Instytucja tzw. dobrowolnego poddania się karze (art. 387 k.p.k.) funkcjonuje w postępowaniu karnym od dnia 1 września 1998 r. Poprzez art. 128 u.s.p. może być ona stosowana także w sprawach dyscyplinarnych m. in. sędziów i asesorów sądowych (art. 136 § 2 u.s.p.). Wprawdzie przy instytucji tej wymiar kary jest uzgadniany między stronami, jako że uwzględnienie wniosku jest uzależnione od braku sprzeciwu m. in. prokuratora jako oskarżyciela, a przy tym musi on być zaaprobowany przez sąd, który może uzależniać uwzględnienie tegoż wniosku od dokonania w nim określonych zmian (art. 387 § 3 k.p.k.), to jednak zapadły w tym trybie wyrok podlega kontroli instancyjnej na ogólnych zasadach, przeto można go zaskarżyć także jedynie odnośnie do kary. Przewodnicząc

Wyrok z dnia 12 maja 2005 r. I PK 246/04 1. Sędzia w stanie spoczynku nie sprawuje urzędu sędziego, a więc nie dotyczy go art. 180 ust. 2 Konstytucji RP. 2. Sąd Dyscyplinarny i Wyższy Sąd Dyscyplinarny powołane na mocy art. 83 § 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst: Dz.U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.) nie były sądami sprawują- cymi wymiar sprawiedliwości (art. 175 ust. 1 i art 45 ust. 1). Orzeczenie tych sądów o pozbawieniu prawa do stanu spoczynku wraz z prawem do uposaże- nia podlega ocenie sądu powszechnego co do zasadności i współmierności wymierzonej kary dyscyplinarnej. 3. W sprawie o zapłatę uposażenia w stanie spoczynku legitymowany jest sąd, w którym sędzia otrzymywał wynagrodzenie, a nie Skarb Państwa. Przewodniczący SSN Józef

WYROK DNIA 27 LIPCA 2004 R. II KK 332/03 Wymiar kary nie może być aktem o charakterze „zbiorczym”, w kon- sekwencji zaś sąd powinien czyn każdego z uczestników zbiorowego dzia- łania oraz jego osobę poddać oddzielnej ocenie pod kątem właściwej kary. Oznacza to, że właściwości i warunki osobiste każdego sprawcy jak i oko- liczności subiektywne (w tym przede wszystkim stopień zawinienia) oraz obiektywne wpływające na dokonany akt wymiaru kary, należy brać pod uwagę w stosunku do każdego sprawcy odrębnie i przekonywująco uza- sadnić, nie uciekając się do ogólników. Wskazane kryteria ulegają, z oczy- wistych przyczyn, zaostrzeniu w wypadku orzeczeń sięgających po kary najsurowsze. Przewodniczący: sędzia SN E. Sadzik. Sędziowie SN: A. Deptuła, J. Dołhy, P. Kalinowski, S. Zabłocki (sprawozdawca)

UCHWAŁA Z DNIA 25 MARCA 2003 R. I KZP 4/03 Termin przedawnienia wykonania kary pozbawienia wolności biegnie od uprawomocnienia się wyroku skazującego, niezależnie od tego, czy w późniejszym okresie zapadły orzeczenia modyfikujące jej wymiar. Przewodniczący: sędzia SN E. Strużyna. Sędziowie SN: J. Kubiak, F. Tarnowski (sprawozdawca). Zastępca Prokuratora Generalnego: R. Stefański. Sąd Najwyższy w sprawie Stanisławy M., po rozpoznaniu przekaza- nego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Okręgowy w K., postano- wieniem z dnia 23 grudnia 2002 r., zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy: „Czy w przypadku złagodzenia kary pozbawienia wolności w wyniku amne- stii, początkiem terminu przedawnienia wykonania kary jest data zastoso- wania amnestii, czy data wydania wyroku

8 WYROK Z DNIA 20 WRZEŚNIA 2002 R. WK 31/02 Sąd orzekający karę ograniczenia wolności, z której wynika obowiązek wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, określając wymiar godzin tej pracy w stosunku miesięcznym, nie ma możliwości ustalenia go poniżej minimum przewidzianego w art. 35 § 1 k.k. Zmniejszenia ustalonej liczby godzin pracy może wszakże dokonać, na podstawie art. 61 § 2 k.k.w., sąd uprawniony do orzekania w sprawach dotyczących wykonania owej kary. Przewodniczący: sędzia SN płk S. Kosmal. Sędziowie SN: płk E. Matwijów (sprawozdawca), ppłk M. Pietruszyński. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J. Ciepłowski. Sąd Najwyższy w sprawie Tomasza T., skazanego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z

POSTANOWIENIE Z DNIA 17 PAŹDZIERNIKA 2000 R. V KKN 362/2000 Przepisy kodeksu postępowania karnego nie zawierają analogicz- nych unormowań, wyłączających, bądź ograniczających uprawnienie oskarżonego do wniesienia apelacji od wyroku skazującego wydanego w trybie art. 387 k.p.k. Należy przyjąć zatem, że wyrok taki podlega kontroli instancyjnej na ogólnych zasadach. Mimo, że wymiar kary zostaje orze- czony w rezultacie zaaprobowania przez sąd wniosku oskarżonego i przy zgodzie prokuratora oraz pokrzywdzonego, to każda ze stron może wnieść apelację od wyroku i wysunąć w niej także zarzut rażącej niewspółmierno- ści kary. Wydanie wyroku przez sąd pierwszej instancji w trybie art. 387 k.p.k. nie modyfikuje zasad kontroli instancyjnej orzeczenia z punktu wi- dzenia podstaw zaskarżenia, określonyc

POSTANOWIENIE Z DNIA 17 PAŹDZIERNIKA 2000 R. V KKN 362/2000 Przepisy kodeksu postępowania karnego nie zawierają analogicz- nych unormowań, wyłączających, bądź ograniczających uprawnienie oskarżonego do wniesienia apelacji od wyroku skazującego wydanego w trybie art. 387 k.p.k. Należy przyjąć zatem, że wyrok taki podlega kontroli instancyjnej na ogólnych zasadach. Mimo, że wymiar kary zostaje orze- czony w rezultacie zaaprobowania przez sąd wniosku oskarżonego i przy zgodzie prokuratora oraz pokrzywdzonego, to każda ze stron może wnieść apelację od wyroku i wysunąć w niej także zarzut rażącej niewspółmierno- ści kary. Wydanie wyroku przez sąd pierwszej instancji w trybie art. 387 k.p.k. nie modyfikuje zasad kontroli instancyjnej orzeczenia z punktu wi- dzenia podstaw zaskarżenia, określonyc