Treść orzeczenia
Postanowienie
z dnia 10 maja 2001 r.
Sygn. Ts 199/00
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Krzysztof Kolasiński – przewodniczący
Janusz Niemcewicz – sprawozdawca
Jadwiga Skórzewska-Łosiak
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2001 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Ryszarda R. postanawia: nie uwzględnić zażalenia.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej Ryszarda R. zakwestionowano zgodność z konstytucją art. 2 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. Nr 95, poz. 1101) z art. 2, art. 7 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 4 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja Podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), a także art. 21 ust. 1 pkt 35 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. Nr 80, poz. 350 ze zm.).
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 30 stycznia 2001 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków skargi konstytucyjnej poprzez wskazanie, czy w niniejszej sprawie została wyczerpana droga prawna, w szczególności przez podanie czy skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz dokładne określenie konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego naruszonych ostatecznym rozstrzygnięciem opartym na zaskarżonym przepisie wraz z podaniem sposobu ich naruszenia przez zaskarżony przepis.
W piśmie procesowym z 12 lutego 2001 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga ta nie została dotychczas rozpoznana. Jednocześnie wskazano, iż dokonana – ustawą z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. Nr 95, poz. 1101) – zmiana zasad zwolnień od podatku dochodowego narusza zasady wyrażone w art. 2 i art. 7 Konstytucji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego z zasad tych wynikają również prawa konstytucyjne skarżącego, których zdaje się on upatrywać w prawie do zwolnienia z podatku dochodowego, podatników prowadzących działalność gospodarczą i posiadających status Zakładu Pracy Chronionej.
Postanowieniem z 6 marca 2001 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu, ze względu na niewykonanie zarządzenia sędziego wzywającego do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi, w kwestii wskazania konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego oraz niewyczerpania przez skarżącego drogi prawnej wskutek braku wydania orzeczenia w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W zażaleniu na to postanowienie, zarzucono naruszenie art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 46 ust. 1 i art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.
Zażalenie zostało wniesione w terminie. W zażaleniu pełnomocnik skarżącego podjął próbę zakwestionowania, stwierdzonego przez Trybunał w zaskarżonym postanowieniu, braku wskazania konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego. Jednocześnie w dalszym ciągu utożsamia on ustawowe prawo do zwolnienia z podatku z zasadami wyrażonymi w art. 2, art. 7 oraz art. 217 Konstytucji stwierdzając, iż w oparciu o te przepisy skarżący ma prawo do zwolnienia od podatku dochodowego.
Rozpatrując wniesione zażalenie Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Podstawę skargi konstytucyjnej stanowić mogą jedynie prawa lub wolności konstytucyjne rozumiane materialnie, czyli jako konstytucyjnie chronione wolności oraz dające się wywieść z konstytucji prawa podmiotowe. Owo konkretne naruszenie praw lub wolności konstytucyjnych uzasadnia dopiero przyznanie skarżącemu uprawnienia do żądania zbadania przez Trybunał zgodności z konstytucją określonej ustawy lub innego aktu normatywnego. O naruszeniu praw lub wolności konstytucyjnych danego podmiotu można mówić wówczas, gdy organ władzy publicznej poprzez wydanie konkretnego orzeczenia w sposób nieusprawiedliwiony wkroczył w sferę przysługujących temu podmiotowi praw lub wolności konstytucyjnych, albo tym prawom lub wolnościom odmówił ochrony lub urzeczywistnienia. Trybunał Konstytucyjny nie znajduje w katalogu praw konstytucyjnych, ujętych w Rozdziale II Konstytucji – wskazanego w zażaleniu – “prawa skarżącego upoważniającego do zwolnienia jego dochodów z działalności gospodarczej, z tytułu zatrudnienia osób niepełnosprawnych”. Dopóki skarżący nie wykaże, iż konkretnie i bezpośrednio naruszono przysługujące mu prawo lub wolność rangi konstytucyjnej, jego zarzuty niezgodności ustawy lub innego aktu normatywnego z konstytucją nie mogą być merytorycznie rozpoznane. Sytuacja taka zachodzi w niniejszym przypadku, ponieważ skarżący nie wskazał, ani też nie wyinterpretował z treści art. 2 Konstytucji przysługujących mu podmiotowych praw lub wolności konstytucyjnych naruszonych przez zakwestionowany w skardze przepis, co zgodnie z rygorem przewidzianym w art. 47 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym skutkuje odmową nadania dalszego biegu skardze.
W odniesieniu do polemiki pełnomocnika skarżącego w punktach dotyczących naruszenia przez Trybunał art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, z uwagi na jednolitość i przejrzystość linii orzeczniczej Trybunału Konstytucyjnego odnośnie określonego w tych przepisach wymogu wyczerpania przez skarżącego drogi prawnej, w niniejszej sprawie należy ograniczyć się do wskazania uprzednich rozstrzygnięć Trybunału zawierających tezy potwierdzające prawidłowość interpretacji wyżej wskazanych przepisów w zaskarżonym postanowieniu (por. postanowienia z: 5 grudnia 1997 r., sygn. Ts 1/97, OTK ZU Nr 2/1998, poz. 17; 21 stycznia 1998 r., sygn. Ts 27/97, OTK ZU Nr 2/1998, poz. 19; 23 września 1998 r., sygn. Ts 90/98, OTK ZU Nr 1/1999, poz. 69).
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Trybunał Konstytucyjny uznał za uzasadnioną odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej i nie uwzględnił zażalenia na postanowienie z 6 marca 2001 roku.