Treść orzeczenia
Postanowienie
z dnia 7 lutego 2001 r.
Sygn. Ts 114/00
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Jerzy Stępień – przewodniczący
Janusz Trzciński – sprawozdawca
Marian Zdyb
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 6 listopada 2000 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Bogusława F. postanawia: nie uwzględnić zażalenia.
Uzasadnienie
17 sierpnia 2000 r. złożono do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną Bogusława F., w której zarzucono, iż § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent (tekst jednolity z 1989 r. Dz.U. Nr 11, poz. 63) w brzmieniu nadanym temu przepisowi przez § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 października 1990 r. zmieniającego niektóre przepisy w sprawie ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent (Dz.U. Nr 71, poz. 418) narusza wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP zasadę równości poprzez odmienne ukształtowanie podstaw wymiaru emerytury (renty) pracowników zatrudnionych za granicą w porównaniu do pozostałych kategorii pracowników. Zaskarżona regulacja prowadzi poza tym, zdaniem skarżącego, do ograniczenia przysługujących mu praw majątkowych chronionych m.in. przez art. 64 ust. 2 Konstytucji RP.
Postanowieniem z 6 listopada 2000 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż skarga konstytucyjna wniesiona została z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. Ostatecznym rozstrzygnięciem, od którego doręczenia liczony powinien być termin do wniesienia skargi konstytucyjnej, był w niniejszej sprawie wyrok Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z 24 czerwca 1998 r. (sygn. akt XII Pa 636/97) doręczony skarżącemu 9 listopada 1998 r. Data doręczenia postanowienia Sądu Najwyższego z 1 lutego 2000 r. nie ma znaczenia dla kwestii biegu terminu, jako iż wniesienie kasacji w tym stanie faktycznym, ze względu na wartość przedmiotu sporu nie przekraczającą 5000 zł, nie znajdowało podstaw w art. 392 i 3931 kpc.
Na to postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący wniósł zażalenie, w którym wskazał przede wszystkim na wątpliwości istniejące w orzecznictwie odnośnie zastosowania art. 3931 kpc do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, na wątpliwości jakie miały w sprawie dopuszczalności kasacji orzekające w sprawie sądy, za którymi przemawia nieodrzucenie kasacji przez Sąd Apelacyjny w trybie art. 3855 kpc, a także nieodrzucenie jej przez Sąd Najwyższy na posiedzeniu w trybie art. 3938 § 1 kpc, tylko przekazanie jej na rozprawę, po przeprowadzeniu której dopiero Sąd Najwyższy zdecydował się odrzucić kasację. Zdaniem skarżącego, wniesienie przez niego kasacji, służyło zapobiegnięciu zarzutowi niewyczerpania drogi prawnej i dlatego bieg terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej powinien być liczony od daty doręczenia postanowienia Sądu Najwyższego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Błędny jest pogląd skarżącego, jakoby ograniczenie we wnoszeniu kasacji tylko do tych spraw o świadczenie, których wartość przedmiotu przekracza 5000 zł (art. 393 pkt 1 kpc) w przypadku spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych budziło wątpliwości. Orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje jednoznacznie, iż sprawa o wzrost świadczenia z ubezpieczenia społecznego jest sprawą, w której dopuszczalność kasacji podlega ograniczeniu ze względu na wartość przedmiotu sporu (por. np.: postanowienie SN z 10 października 1996 r., II UKN 4/96, OSNAPiUS z 1997 r., nr 8, poz. 138; wyrok SN z 13 maja 1997 r., II UKN 104/97, OSNAPiUS z 1998 r., nr 5, poz. 157; postanowienie SN z 22 stycznia 1999 r., II UKN 444/98).
Zgodnie z art. 383 kpc w związku z art. 39310 w postępowaniu kasacyjnym nie można rozszerzyć żądania pozwu, ani występować z nowymi roszczeniami, chyba że chodzi o świadczenia powtarzające się (art. 383 zd. 2 kpc). Jednakże skarżący rozszerzając we wniesionej kasacji na podstawie art. 383 zd. 2 kpc wartość przedmiotu zaskarżenia nie wykazał, dlaczego jego świadczenie należy do kategorii świadczeń powtarzających się, a co za tym idzie nie przedstawił żadnych argumentów uzasadniających rozszerzenie przedmiotu zaskarżenia powyżej 5 000 zł. Także ani w skardze konstytucyjnej, ani we wniesionym zażaleniu, skarżący nie odniósł się do wskazanej materii.
Biorąc powyższe pod uwagę należało nie uwzględniać zażalenia skarżącego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 6 listopada 2000 r. o odmowie nadania biegu skardze konstytucyjnej.