descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt XVII AmE 51/24

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 10 marca 2026 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

w składzie:

Przewodniczący – Sędzia SO Arkadiusz Zagrobelny

Protokolant – st. sekr. sądowy Wioleta Banaszek

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny /

Uzasadnienie

wyroku z dnia 10 marca 2026 r.

Prezes Urzędu Regulacji decyzją z 4 stycznia 2024 r., znak: (...), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12b w związku z art. 56 ust. 2, ust. 4, ust. 6 i 6a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1385 z późn. zm. – dalej: p.e.) oraz w związku z art. 104 oraz 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 – dalej: „k.p.a. ”) i art. 30 ust. 1 p.e., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej Ł. V. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą, Ł. V. Przedsiębiorstwo (...), z siedzibą w G. posiadającemu numer identyfikacji podatkowej (NIP): (...) ( dalej również jako: „Przedsiębiorca”, „Powód”) w związku z nieprzekazaniem w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d p.e., za miesiące: wrzesień 2020 r., kwiecień 2021 r., styczeń 2022 r., oraz czerwiec 2022 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki orzekł:

1) że Przedsiębiorca nie zachował terminu na złożenie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu (dalej „sprawozdanie”) za miesiące: wrzesień 2020 r. oraz czerwiec 2022 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

2) za działanie opisane w pkt 1 wymierzył Przedsiębiorcy kary pieniężne w łącznej wysokości 20.000 zł tj.:

a. 10.000 zł za niezłożenie w terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiąc wrzesień 2020 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki,

b. 10.000 zł za niezłożenie w terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiąc czerwiec 2022 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki,

3) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, polegające na nie zachowaniu terminu na złożenie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiące: kwiecień 2021 r. oraz styczeń 2022 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

(decyzja Prezesa URE z dnia 04.01.2024 r. k. 5-13 akt sąd.)

Odwołanie od decyzji złożył Ł. V. wnosząc o uchylenia kary bądź zmniejszenia w znacznym stopniu jej wysokości.

Powód podniósł, że zaniechanie spowodowane było niewiedzą z jego strony, że podlega pod dany wpis. Podniósł również, że jego zaniechanie nie nosiło znamion przestępczych oraz nie spowodowało uszczerbku w dochodach Skarbu Państwa.

(odwołanie powoda z dnia 23.06.2024 r. k. 15 i k. 26-27 akt sąd.)

W odpowiedzi na odwołanie Prezes URE wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

(odpowiedź pozwanego na odwołanie z dnia 09.07.2024 r. k. 32-37v akt sąd.)

W replice z 01 września 2024 r. Powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o uchylenie decyzji i odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej oraz podniósł, że przez długi czas interpretował obowiązek rejestru podmiotów przywożących jako tych, które przywożą - transportują paliwa i smary na teren Polski, a nie te które dany towar zakupują. Jeśli chodzi o stwierdzenie, że postępowanie miało znikomy stopień szkodliwości czynu to miał na uwadze nie tyle okres po którym złożył zaległe sprawozdania co stosunkowo małą ilość sprowadzonego towaru. Według Powoda ta ilość nie zagroziła bezpieczeństwu energetycznemu naszego Kraju. Podkreślił, że wszystkie opłaty celno-skarbowe oraz akcyzowe zostały przeze niego uiszczone w chwili importu, a wszelkie zaniedbania zostały naprawione oraz zaprzestał naruszania prawa. Dodał, że uważa, iż nie działał w tzw. w szarej strefie. Z korespondencji z Prezesem URE rozumiał, że zobligowany był do składania sprawozdań począwszy od dnia wydania decyzji o wpisie do rejestru podmiotów przywożących. Decyzję o wpisie otrzymał z dniem 08.09.2023 r. więc uważał, że brak sprawozdań w okresie poprzedzającym nie była konieczna.

(replika powoda z dnia 17.06.2025 r. k. 53-54 akt sąd.)

Pozwany w piśmie z 16 kwietnia 2025 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

(pismo pozwanego z dnia 16.04.2025 r. k. 69-71v akt sąd.)

W dalszym toku postępowania strony nie zmieniły prezentowanych stanowisk.

Powód doprecyzował, że domaga się odstąpienia od wymierzenia kary, ewentualnie zmniejszenia jej wysokości do kwot po 1 000 zł.

Pozwany wskazał natomiast, że gdyby Sąd dokonywał miarkowania kary, to wnosi o nieobciążanie Pozwanego kosztami postępowania.

(protokół rozprawy k. 96 akt sąd.)

Sąd Okręgowy ustalił, następujący stan faktyczny:

Powód prowadzi działalność gospodarczą od 1992 r. i przez pierwsze 30 lat zajmował się sprzedażą artykułów spożywczych.

W dniu 26 czerwca 2023 r. (data nadania: 21 czerwca 2023 r.) do siedziby Urzędu wpłynął wniosek Ł. V. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w G. o wpis do rejestru podmiotów przywożących wraz z zaległymi sprawozdaniami, za okres od sierpnia 2020 r. do maja 2023 r.

Na mocy decyzji z dnia 8 września 2023 r. powód został wpisany do rejestru podmiotów przywożących.

(okoliczności bezsporne, pismo powoda z 26.06.2023 r., sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiąc: wrzesień 2020, kwiecień 2021, styczeń 2022, czerwiec 2022. k. 4-8 akt adm., protokół rozprawy k. 96 akt sąd., decyzja k. 55-57 akt sąd.)

W roku 2023 przychody Powoda z działalności wyniosły ok. (...)zł. Działalność prowadzona była ze stratą.

(protokół rozprawy k. 96 akt sąd.)

W miesiącach: wrzesień 2020 r., kwiecień 2021 r, styczeń 2022 r. oraz czerwiec 2022 r., Powód dokonał przywozu paliw ciekłych w postaci smarów o kodach CN: 2710 19 81,

2710 19 83, 2710 19 87, 2710 19 99, 3403 19 10, 3403 19 80, oraz innych rodzajów naft o kodzie CN: 2710 19 25. Ilość przywiezionych paliw była nieznaczna.

(okoliczności bezsporne, sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiąc: wrzesień 2020, kwiecień 2021, styczeń 2022, czerwiec 2022. k. 4-8 akt adm.)

W związku z powyższym Przedsiębiorca był objęty obowiązkiem sprawozdawczym, o którym mowa w art. 43d p.e, gdyż stosownie do brzmienia art. 3 pkt 12c p.e. stał się podmiotem przywożącym z uwagi na dokonany przywóz paliw ciekłych.

(okoliczności bezsporne k. 5v akt sąd.)

Pozwany pismem z dnia 29 czerwca 2023 r. znak: (...) zawiadomił Przedsiębiorcę o możliwości złożenia, w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, wniosku o przywrócenie terminu do złożenia sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu za miesiące kwiecień 2021 r. oraz styczeń 2022 r., którego uchybienie nastąpiło z przyczyn związanych z wprowadzeniem na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii. Pismo zostało doręczone w dniu 4 lipca 2023r.

(zawiadomienie z dnia 29.06.2023 r. k. 10 akt adm.)

W dniu 10 sierpnia 2023 r. (data nadania: 7 sierpnia 2023 r.) do Urzędu wpłynął wniosek Przedsiębiorcy o przywrócenie terminu na założenie sprawozdań za kwiecień 2021 r. oraz styczeń 2022 r.

(pismo powoda z 10.08.2023 r. k. 13-15 akt adm.)

Z uwagi na to, iż wniosek został złożony 4 dni po upływie 30 dniowego terminu Prezes Urzędu Regulacji Energetyk pismem z dnia 17 sierpnia 2023 r. poinformował przedsiębiorcę, iż termin na złożenie rzeczonych sprawozdań nie został zachowany.

(pismo Prezesa URE z dnia 17.08.2023 r. k. 16 akt adm.)

Pismem z dnia 24 sierpnia 2023 r. znak: (...), Przedsiębiorca został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z nieprzekazaniem w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d ust. 1 ustawy – Prawo energetyczne, za miesiące wrzesień 2020 r., kwiecień 2021 r., styczeń

2022 r. oraz czerwiec 2022 r. do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Jednocześnie został zawiadomiony o włączeniu do materiału dowodowego: sprawozdań, o których mowa w art. 43d ustawy - Prawo energetyczne za miesiące wrzesień 2020 r., kwiecień 2021 r, styczeń 2022 r., oraz czerwiec 2022 r., pism Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 29 czerwca 2023 r. oraz z dnia 17 sierpnia 2023 r. znak: (...), wniosku Przedsiębiorcy z dnia 4 sierpnia 2023 r. Pismo zostało skutecznie doręczone w dniu 28 sierpnia 2023 r.

(zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 24.08.2023 r. k. 1-2, k. 3 akt adm.)

W dniu 12 września 2023 r. do siedziby Urzędu wpłynęło pismo Przedsiębiorcy z dnia 7 września 2023 r. na wstępie, którego wniósł o odstąpienie od wymierzenia kary. Przedsiębiorca wskazał, iż niezachowanie terminów na złożenie przedmiotowych sprawozdań „(…) było spowodowane brakiem odpowiedniej wiedzy w tym zakresie (…)”. Nadto Przedsiębiorca wyjaśnił, iż 4 dniowe opóźnienie w złożeniu wniosku o przywrócenie terminu na złożenie sprawozdań za miesiące kwiecień 2021 r. oraz styczeń 2022 r. wynikało z faktu iż, w okresie 30 dniowego biegu terminu przebywał na zwolnieniu chorobowym, co zostało podparte stosownymi zaświadczeniami ZUS ZLA. Na koniec przedsiębiorca wniósł o przywrócenie terminu na złożenie przedmiotowych sprawozdań. Powód wniósł w dalszej części pisma o przywrócenie terminu na przekazanie sprawozdań za wrzesień 2020, kwiecień 2021, styczeń 2022 i czerwiec 2022 oraz o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej.

(pismo powoda z 07.09.2023 r. k. 18-22 akt adm.)

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki pismem z dnia 27 września

2023 r. znak: (...) ponownie zawiadomił Przedsiębiorcę o możliwości przywrócenia terminu za miesiące kwiecień 2021 r. oraz styczeń 2022 r. Pismo zostało doręczone w dniu 3 października 2023 r. Prezes URE wyjaśnił, że do skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 15 zzzzzn ( 2 )ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn., dalej jako: „ ustawa COVID”) konieczne jest złożenie przez Przedsiębiorcę wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zaległego sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczenia. Powód poinformowany też został o wejściu w życie z dniem 16 maja 2022 d. Rozporządzenia Rady Ministrów z 13 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, zgodnie z którym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zniesiono stan epidemii na rzecz zagrożenia epidemicznego. W konsekwencji czego art. 15 zzzzzn ( 2 )ust. 2 ustawy COVID nie będzie miał zastosowania w przypadku uchybienia terminu na złożenie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu począwszy od miesiąca kwietnia 2022.

(pismo Prezesa URE z dnia 27.09.2023 r. k. 24 akt adm.)

W dniu 6 listopada 2023 r. (data nadania: 31 październik 2023 r.) wpłynął wniosek Przedsiębiorcy o przywrócenie terminu na złożenie sprawozdań za miesiące kwiecień 2021 r, oraz styczeń 2022 r.

(pismo powoda z 06.11.2023 r. k. 28-29 akt adm.)

Pismem z dnia 16 listopada 2023 r. znak: (...) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, zawiadomił Przedsiębiorcę o przywróceniu terminu na złożenie sprawozdań za miesiące kwiecień 2021 r. oraz styczeń 2022 r. oraz o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, a także o tym, co składa się na zebrany materiał dowodowy. Nadto Przedsiębiorca został poinformowany o możliwości złożenia w terminie 7 dni, licząc od dnia otrzymania zawiadomienia ewentualnych dodatkowych uwag i wyjaśnień. Pismo zostało prawidłowo doręczone w dniu 21 listopada 2023 r. i pozostało bez odpowiedzi.

(zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego z 16.11.2023 r. k. 31-31v akt adm.)

Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd oparł się na niespornych twierdzeniach stron (art. 229 k.p.c. oraz art. 230 k.p.c.). Twierdzenia te, mając oparcie w znajdujących się w aktach sprawy dokumentach (art. 245 oraz art. 246 k.p.c.) nie budziły wątpliwości Sądu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Odwołanie jest częściowo uzasadnione.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Powód zaskarżył Decyzję jedynie w zakresie donoszącym się do wymierzonej mu kary (czyli pkt. 2a oraz 2b).

Stosownie do treści art. 43d ust. 1 p.e. (w brzmieniu obowiązującym do roku 2022) przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję na wytwarzanie paliw ciekłych lub koncesję na obrót paliwami ciekłymi z zagranicą, a także podmiot przywożący stosownie do swojej działalności przekazuje Prezesowi URE, Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz ministrowi właściwemu do spraw energii miesięczne sprawozdanie o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu - w terminie 20 dni od dnia zakończenia miesiąca, którego dotyczy sprawozdanie.

Z treści art. 56 ust. 1 pkt 12b p.e. wynika, że karze pieniężnej podlega ten, kto nie przekazuje w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d p.e. Wysokość tej kary, zgodnie z art. 56 ust. 2h pkt 4 p.e. wynosi 10 000 zł.

W niniejsze sprawie poza sporem pozostawało to, że:

- Powód był zobowiązany do składania sprawozdań o którym mowa w art. 43d ust. 1 p.e. do każdego 20 dnia następnego miesiąca, za poprzedzający miesiąc;

- stosowne sprawozdania za miesiąc wrzesień 2020 oraz za miesiąc czerwiec 2022 r. złożył dopiero w czerwcu 2023 r.

W tych okolicznościach, stosownie do treści art. 56 ust. 1 pkt 12b p.e. Pozwany wymierzył Powodowi kary pieniężne w łącznej wysokości 20 000 zł za niezłożenie w terminie sprawozdania za miesiące wrzesień 2020 r. oraz czerwiec 2022 r. (2 kary pieniężne po

10 000 zł każda).

Sporne w niniejszej sprawie przede wszystkim było to, czy Pozwany powinien był odstąpić od wymierzenia Powodowi kar (w oparciu o art. 56 ust. 6a p.e.). Ponadto Powód domagał się obniżenia wysokości kary (jej miarkowania).

Zdaniem Sądu brak było podstaw by uznać, że Pozwany powinien był odstąpić od wymierzenia Powodowi kary (art. 56 ust. 6a p.e.).

Zgodnie z art. 56 ust 6a p.e. Prezes URE może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli stopień szkodliwości czynu jest znikomy, a podmiot zaprzestał naruszania prawa lub zrealizował obowiązek.

Odstąpienie od wymierzenia kary stanowi wyraz tzw. uznania administracyjnego, rozumianego jako uprawnienie organu do wyboru konsekwencji prawnej. Uznanie to stanowi zatem sferą dyskrecjonalności, w ramach której organ władzy publicznej ma swobodę wyboru skutku prawnego, jaki w konkretnej sprawie będzie wiązał się z zaistnieniem danych okoliczności. Co istotne, Prezes Urzędu nie ma obowiązku skorzystania z odstąpienia od wymierzenia kary, nawet wówczas, gdy spełnione są przesłanki określone w przywołanym przepisie art. 56 ust.6a p.e. Wynika to z wykładni literalnej normy, która wskazuje, że prezes urzędu jedynie „może” odstąpić od wymierzenia kary pieniężnej. Nie jest to więc tzw. decyzja związana, do której wydania obligują obowiązujące przepisy prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt I NSK 95/18, opubl. system Legalis, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 09 grudnia 2021 r. sygn. akt VII AGa 1040/20, z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt VII AGa 763/18, z dnia 07 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 974/15).

Pozostawienie oceny spełnienia przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej organowi regulacyjnemu, nie oznacza jednak, że ocena zasadności i legalności skorzystania z tej instytucji wyłączona jest spod kompetencji sądu (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt III SK 47/13, z dnia 6 lutego 2018 r. sygn. akt III SK 7/17). Należy jednak mieć tu na uwadze, że celem ustawodawcy umieszczającego decyzję w sferze uznania administracyjnego jest poszerzenie władzy organu, i w konsekwencji kontrola sądowa w tym wypadku nie może sięgać głęboko, gdyż w innym wypadku instytucja uznania administracyjnego stałaby się iluzoryczna. Jak szeroko uzasadnił to Sąd Najwyższy w sprawie o sygn. akt I NSK 95/18 ( op.cit), należy tu pamiętać, że to Prezes Urzędu kształtuje politykę wymiaru kar wobec przedsiębiorców popełniających delikty administracyjne. Dlatego przepis art. 56 ust. 6a p.e. należy interpretować z uwzględnieniem zasady sprawności i rzetelności działania instytucji publicznych, a także zasad równowagi i podziału władzy. Dlatego też interwencja sądu w treść decyzji organu regulacyjnego powinna następować dopiero wtedy, gdy nosi ona znamiona dowolności tj. opiera się na arbitralnych przesłankach, zawiera zdawkowe i ogólnikowe uzasadnienie, odwołuje się do nieudowodnionych informacji itp. Dla takiej ingerencji konieczne jest zatem nie tylko wykazanie, że zachodzą przesłanki spełnione w omawianym przepisie, ale również, że organ przekroczył zasady uznania administracyjnego. Szerzej ujmując oznacza to, że Sąd rozpoznający odwołanie od decyzji organu, co prawda jest władny zmienić tę decyzję, jakkolwiek ku temu konieczne jest wykazanie, że podmiot zaprzestał naruszania prawa lub zrealizował obowiązek, stopień społecznej szkodliwości czynu jest znikomy, a nadto, że Pozwany organ przekroczył zasady uznania administracyjnego. Należy przy tym pamiętać, że omawiana instytucja stanowi wyjątek, który powinien być stosowany jedynie wówczas, gdy nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej na jakimkolwiek poziomie kłóci się z podstawowymi funkcjami kary. Warto w tym miejscu także odnotować, że odstąpienie od wymierzenia kary nie może być mylone i nie może stanowić podstawy do miarkowania kary pieniężnej, a jedynie uprawnia Prezesa urzędu do nie nakładania jej w ogóle. Inaczej ujmując na podstawie tego przepisu nie można obniżyć kary pieniężnej (zob. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 15 października 2014 r. III SK 47/13, opubl. LEX nr 1540636).

Przechodząc do podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary, to zgodnie z treścią art. 56 ust 6a p.e. pierwszymi, mogącymi występować alternatywnie przesłankami, jest zaprzestanie naruszania prawa lub realizacja obowiązku przez adresata kary.

Bezspornym w sprawie było, że Powód omawiane sprawozdania z art. 43d ust. 1 p.e. złożył dopiero w czerwcu 2023 r. r. (tj. wiele miesięcy po upływie ustawowego terminu).

Niemniej jakkolwiek po terminie, to Powód zrealizował swój ustawowy obowiązek. W związku z tym przesłanka realizacji obowiązku określona w art. 56 ust. 6a p.e. została spełniona (podobnie Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7.03.2024 r. VII Aga 861/23).

Kolejną, konieczną przesłanką odstąpienia od wymierzenia kary jest znikomy stopień szkodliwości czynu. Przesłanka ta nawiązuje do dyrektywy wymiaru kary w koncepcji prawa karnego, dlatego też powszechnie przyjmuje się, że przy jej interpretacji konieczne jest odwołanie się do sposobu weryfikacji stopnia szkodliwości czynu wypracowanego na gruncie art. 115 k.k. Oznacza to konieczność odniesienia się do rodzaju i charakteru naruszonego dobra, rozmiaru wyrządzonej szkody, sposobu i okoliczności popełnienia czynu, wagi naruszonych obowiązków, postaci zamiaru, motywacji sprawcy oraz rodzaju naruszonych reguł ostrożności i stopnia ich naruszenia. Wszystkie te kryteria powinny zostać uwzględnione, aczkolwiek dokonywana ocena ma charakter kompleksowy, odnosi się do całokształtu okoliczności sprawy. Niemniej jednak w orzecznictwie wskazuje się, że jednym z podstawowych czynników mających istotne znaczenie dla dokonania właściwej oceny czynu sprawcy jest rodzaj i charakter naruszonego dobra chronionego prawem (zob. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 09 grudnia 2021 r. sygn. akt VII AGa 1040/20, z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt VII AGa 763/18, z dnia 07 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 974/15).

W okolicznościach niniejsze sprawy stopień szkodliwości czynu był wyższy aniżeli znikomy.

Wskazać należy, że obowiązek sprawozdawczy, określony w art. 43d ust. 1 p.e. nie służy tylko przygotowaniu kwartalnego raportu, ale także dostarcza innych kluczowych informacji, gdyż dane te stanowią podstawowe źródło bieżących informacji o funkcjonowaniu konkretnych przedsiębiorców na rynku paliw ciekłych, a także pozwalają na badanie zgodności prowadzonej działalności z uprawnieniami wynikającymi z wpisu do Rejestru Podmiotów Przywożących i niezwłoczne reagowanie w przypadku wykrycia nieprawidłowości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2022 r., sygn. akt II NSKP 59/23, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2022 r. sygn. akt VII AGa 133/22) .

Zauważyć również trzeba, iż obowiązek przewidziany w art. 43d ust. 1 p.e. obejmuje wszystkie podmioty przywożące wpisane do rejestru podmiotów przywożących i nie przewiduje w tym zakresie żadnych ilościowych ograniczeń. Oznacza to, że również informacje dotyczące niewielkich ilości, a także ilości zerowych, przywiezionego paliwa są istotne z punktu widzenia całego rynku paliw, bo gdyby przedsiębiorcy przywożący niewielkie ilości paliwa lub wcale go nie przywożący, masowo nie przedstawiali sprawozdań, Prezes URE miałyby niepełny obraz tego rynku, co uznać należy za zagrażające jego bezpieczeństwu. Rozmiaru szkody należy w danym przypadku upatrywać nie tyle w samej ilości przywożonych paliw, lecz w chronionych wartościach, która w odnosi się przede wszystkim do zwalczania szarej strefy w zakresie paliw ciekłych i uzyskiwania na bieżąco informacji o rynku tych paliw. Co więcej, nieterminowe przekazanie sprawozdania pozbawiło Prezesa URE informacji (utrudnia ich pozyskiwanie) niezbędnych do wykonywania jego zadań ustawowych. Dostęp do informacji na temat ilości produktów paliwowych wprowadzonych na rynek przez przedsiębiorców ma istotne znaczenie, między innymi, z punktu widzenia nadzoru i kontroli rynku paliw, w tym zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, zapobiegania ewentualnym nadużyciom, czy ochrony interesu fiskalnego państwa. Przedkładane sprawozdanie stanowi podstawę do opracowania przez Prezesa URE raportu kwartalnego (art. 43d ust. 4 p.e.), jak również jest źródłem bieżących informacji o funkcjonowaniu poszczególnych przedsiębiorców na rynku paliw ciekłych, pozwala na weryfikację zgodności wykonywanej działalności z uprawnieniami wynikającymi z koncesji lub wpisu do rejestru podmiotów przywożących, umożliwiając szybką reakcję w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości w tym zakresie, jak i służą przeprowadzeniu kontroli, o której mowa w art. 23r ust. 1 ustawy. W kontekście art. 56 ust. 1 pkt 12b p.e., dobrem chronionym jest terminowość w składaniu sprawozdania, o którym mowa w art. 43d p.e., a wyrządzona szkoda jest tym większa, im większe opóźnienie w jego złożeniu.

W niniejszej sprawie ilość przywiezionego paliwa była niewielka, zaś okres naruszenia w złożeniu sprawozdania wyniósł 341 dni (w odniesieniu do sprawozdania za czerwiec 2022 r.) oraz 979 dni (w odniesieniu do sprawozdania za wrzesień 2020 r. – aczkolwiek z przyczyn niżej w uzasadnieniu przedstawionych, co do tego miesiąca, długości opóźnienia nie można traktować jako okoliczność niekorzystnej dla Powoda). W związku z tym, charakter naruszonego dobra i rozmiar szkody nie uzasadniał tezy znikomym stopniu szkodliwości czynu.

Za znikomym stopniem szkodliwości nie przemawiał również rodzaj naruszonych reguł ostrożności. Jednakże podkreślić trzeba, iż z konstrukcji odpowiedzialności za naruszenie przepisów prawa energetycznego jako odpowiedzialności o charakterze obiektywnym wynika, iż na przedsiębiorstwo energetyczne nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli naruszenie obowiązków wynikających z prawa nie stanowi rezultatu jego zachowania (polegającego na działaniu bądź zaniechaniu), lecz jest skutkiem niezależnych od niego, a więc pozostających poza jego kontrolą okoliczności o charakterze zewnętrznym, uniemożliwiających nie tyle przypisanie takiemu przedsiębiorstwu winy (umyślnej lub nieumyślnej), co nie pozwalających na zbudowanie rozsądnego łańcucha przyczynowo - sutkowego pomiędzy zachowaniem przedsiębiorstwa energetycznego, a stwierdzeniem stanu odpowiadającego hipotezie normy sankcjonowanej karą pieniężną, określonej w art. 56 ust. 1 p.e. (zob. wyrok SN z dnia 4 listopada 2010 r., III SK 21/10, Legalis nr 414134, Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie - VII Wydział Gospodarczy z dnia 27 marca 2018 r. VII AGa 761/18 nr 1808337).

Z argumentacji przedstawionej przez Powoda nie wynikało, że naruszenie zarzucanych Powodowi obowiązków nie stanowiło rezultatu jego działania (tj. było wynikiem niezależnych od niego okoliczności o charakterze zewnętrznym).

Powód powoływał się na to, iż uchybienie, którego dokonał nie było działaniem celowym, tylko wynikało z braku świadomości konieczności składania sprawozdania wynikającego z art. 43d ust. 1 p.e. Zgodzić się należy, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Powodowi nie można przypisać umyślności działania. Niemniej zdaniem Sądu, przedsiębiorcy winni wykonywać z należytą starannością określone w ustawie obowiązki. Niezależnie od powyższego, zważyć należy, że od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą przy uwzględnieniu ich zawodowego charakteru, wymaga się staranności szczególnego rodzaju (art. 355 k.c.). Powoda jako profesjonalistę, obowiązują podwyższone reguły staranności i zwiększone oczekiwania co do umiejętności, wiedzy, rzetelności, zapobiegliwości, zdolności przewidywania, jak również znajomości obowiązujących przepisów prawa oraz konsekwencji wynikających z niego dla wykonywanej działalności gospodarczej. Powinien on zatem w taki sposób prowadzić działalność, aby nie naruszać przepisów prawa.

„W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że gdy chodzi o tzw. profesjonalistów, czyli, jak w przypadku Powoda - przedsiębiorcy prowadzącego na własny rachunek działalność gospodarczą, spoczywa na nim obowiązek znajomości przepisów prawnych i dołożenia należytej staranności w zakresie jej prowadzenia. Powód zatem jako podmiot profesjonalny, wpisany do rejestru podmiotów przywożących powinien był podjąć odpowiednie kroki w celu zapewnienia monitorowania obowiązków wynikających z bieżących regulacji prawnych dotyczących jego działalności w przedmiotowym zakresie. W tym kontekście o zasadności zarzutów niniejszej skargi, w tym o uznaniu, że czyn Przedsiębiorcy charakteryzuje się znikomym stopniem szkodliwości nie świadczy niewielka ilość sprowadzanych przez nią smarów. Istnienie obowiązku sprawozdawczego występuje bowiem niezależnie od ilości łącznie importowanych smarów na terenie RP. Również brak negatywnych skutków złożenia sprawozdania po terminie oraz okoliczności związane z czynem w postaci zamiaru i motywacji sprawcy, ze względu na wysoko wymagany profesjonalizm działania, nie mogą świadczyć o znikomym stopniu szkodliwości społecznej czynu, a tym samym o zasadności postawionych zarzutów skargi kasacyjnej” (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2025 r. sygn. akt II NSKP 59/23).

Konkludując, należy stwierdzić, że z powyższego wynika, iż jakkolwiek stopień szkodliwości czynu Powoda nie może zostać oceniony jako znaczny (istotny), to jednakże z całą pewnością był wyższy aniżeli znikomy, co prowadzi do wniosku, że przepis art. 56 ust. 6a p.e. nie został przez Pozwanego naruszony.

Należało natomiast przyznać Powodowi rację w zakresie w jakim domagał się miarkowania wymierzonych ma kar pieniężnych.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 października 2024 r. (sygn. akt P 3/23) orzekł, że art. 56 ust. 2h pkt 4 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 12b p.e. w zakresie, w jakim uniemożliwia sądowi powszechnemu miarkowanie kary pieniężnej za złożenie po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d ust. 1 p.e., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.

Odnosząc się wprost do zastosowanej regulacji w sytuacji, w której przepis art. 56 ust. 2h pkt 4 p.e. określa jedną możliwą do wymierzenia karę pieniężną, która może być wymierzona przedsiębiorcy dokonującego przywozu paliw ciekłych, to trudno jest uznać, żeby Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie mógłby decydować o tym, jaka kara jest adekwatna z uwagi na okoliczności popełnienia czynu. Naruszałoby to zarówno konstytucyjną zasadę podziału i równowagi władz (art. 10 ust. 1 Konstytucji RP), jak też sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez sądy (art. 175 ust. 1 w zw. z art. art. 10 ust. 2 Konstytucji RP).

W kontekście rozważenia możliwości miarkowania nałożonych na Powoda kar pieniężnych, należy przywołać art. 56 ust 6 p.e., który stanowi, że Prezes URE ustalając wysokość kary pieniężnej, uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasowe zachowanie podmiotu i jego możliwości finansowe.

Oceniając możliwość miarkowania nałożonej na Powoda kar, należy przede wszystkim zwrócić uwagę na szkodliwość czynu, która jakkolwiek nie była znikoma, to jednakże nie była też duża. W zakresie oceny stopnia szkodliwości czynu decydującym aspektem jest w niniejszej sprawie czas trwania naruszenia oraz nieznaczna ilość przywiezionego paliwa.

Dodać należy, że żadne okoliczności sprawy nie wskazują, żeby zaniechanie Powoda było zachowaniem umyślnym. W szczególności nie było spowodowane chęcią funkcjonowania w tzw. „szarej strefie” (Powód opłacał podatki). Podkreślić również należy, Pozwany wszczął postepowanie w przedmiocie wymierzenia Powodowi kary dopiero po tym jak Powód złożył zaległe sprawozdania wraz z wnioskiem o wpis do rejestru podmiotów przywożących (gdyby zatem Powód chciał działać z uchybieniem obowiązujących przepisów, nie złożyłby takiego wniosku). W ocenie Sądu dotychczasowe zachowanie Powoda w żaden sposób nie uzasadniało tezy, że należy wymierzyć Powodowi karę surową. Ponadto, niewielka ilość przywożonego paliwa w omawianym okresie, w porównaniu z całkowitymi wartościami ujętymi w raportach Prezesa URE, w zestawieniu z celami rozwiązania wskazuje, że zaniechanie odwołującego nie miało istotnego przełożenia na zadania realizowane przez Pozwanego. Oczywiście, zasadne jest stwierdzenie, że każda ilość przywożonego paliwa ciekłego jest dla Prezesa URE istotna, jakkolwiek nie można tracić z pola widzenia, że ratio legis przepisu zakłada zwiększenie kontroli nad rynkiem paliw, zwiększenie skuteczności i efektywności nadzoru na podmiotami je przywożącymi oraz uszczelnienie systemu monitorowania i kontrolowania jakości paliw.

Należy rozróżnić również sytuację, w której przedsiębiorstwo energetyczne dokonuje przywozu znacznych ilości paliw ciekłych (np. benzyny) i nie dopełnia obowiązku określonego w art. 43d ust. 1 p.e., od sytuacji przedsiębiorcy, który nie jest przedsiębiorstwem energetycznym i wykorzystuje niewielkie ilości sprowadzanych paliw ciekłych. W tych obu przypadkach, stopień szkodliwości czynu jest różny.

Na kwestię wysokości kary wpływają również możliwości finansowe danego podmiotu. Jest to okoliczność istotna, albowiem kara (aby spełniła swoją funkcję) powinna być odczuwalna. Celem kary administracyjnej jest bowiem nie tylko zmuszenie do określonego zachowania, ale także prewencja ogólna i szczególna tj. zapobieżenie w przyszłości podobnym naruszeniom prawa, zarówno przez ukaranego przedsiębiorcę, jak i inne podmioty, na których ciążą takie same obowiązki. Kara nieodczuwalna dla danego przedsiębiorcy (o odczuwalności zaś decydują możliwości finansowe przedsiębiorcy) nie spełnia tych funkcji.

W czasie nakładania na Powoda kar (4.01.2024 r.) możliwości finansowe Powoda sprzeciwiały się jego surowemu karaniu. Powód bowiem działalność gospodarczą w 2023 r. prowadził ze stratą.

W niniejszej sprawie Powód domagał się obniżenia kar do kwot po 1 000 zł każda.

W opisanych wyżej okolicznościach Sąd uznał, że z jednej strony wymierzenie Powodowi kary w maksymalnej wysokości po 10 000 zł za każde naruszenie nie było zasadne, zaś z drugiej strony określenie tej kary (w odniesieniu do niezłożenia sprawozdania za miesiąc czerwiec 2022 r.), na kwotę której domagał się Powód byłoby niewłaściwe (w ocenie Sadu odpowiednia wysokości to 2 000 zł – czyli (...) maksymalnego ustawowego wymiaru).

Jeśli idzie natomiast o niezłożenie w terminie sprawozdania za miesiąc wrzesień 2020 r. to dodatkowo należało uwzględnić kwestie odnoszące się do prawidłowości zastosowania przez Pozwanego przepisów ustawy COVID, w zakresie w jakim obligowała Pozwanego do poinformowania Powoda o uchybieniu terminu i o możliwości jego przywrócenia przez Pozwanego.

Zgodnie z art. 15zzzzzn ( 2) ust. 1 ustawy COVID, w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1. od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,

2. do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

3. przedawnienia,

4. których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,

5. zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

6. do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju

- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

W zawiadomieniu tym organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (art. 15zzzzzn 2 ust. 2 ustawy COVID).

Powyższy przepis został wprowadzony ustawą o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw z dnia 9 grudnia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 2255) i wszedł w życie w dniu 16 grudnia 2020 r.

Jak wyżej ustalono, Pozwany zawiadomił Powoda o uchybieniu terminu do złożenia sprawozdania, o którym mowa w art. 43d ust. 1 p.e. za miesiąc kwiecień 2021 r. oraz styczeń 2022 r. oraz udzielił mu stosownego pouczenia. W reakcji na powyższe zawiadomienie, Powód złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zaległych sprawozdań za wskazane miesiące.

W ocenie Sądu (z przyczyn niżej opisanych), Pozwany powinien był również pouczyć Pozwanego o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia sprawozdania za miesiąc wrzesień 2020 r. Brak tego pouczenia doprowadził do negatywnych konsekwencji dla Powoda, który stosownego wniosku o przywrócenie nie złożył, a następnie w przekonaniu o trafności pouczenia, nie wniósł odwołania od pkt 1 Decyzji (w części dot. miesiąca września 2020 r.). W konsekwencji brak było możliwości uznania, że Powód w termie złożył omawiane sprawozdanie za miesiąc wrzesień 2020 r. Niemniej okoliczności te powinny znaleźć odzwierciedlenie (w kierunku korzystnym dla Powoda) w wysokości nałożonej na niego kary za niezachowanie terminu na złożenie sprawozdania za miesiąc wrzesień 2020 r.

Zauważyć należy, iż co do zasady terminy prawa materialnego nie podlegają przedłużeniu oraz nie są przywracane. Jednakże, przepis art. 15zzzzzn 2 Ustawy COVID stanowi wyjątek. Bowiem, mamy tu do czynienia z rozwiązaniem ekstraordynaryjnym mającym na celu złagodzenie występujących wobec epidemii skutków upływu terminów prawa administracyjnego. Zasada lex retro non agit jest jedną z fundamentalnych zasad porządku prawnego (art. 3 ustawy- kodeks cywilny) „ustawa nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z jej brzmienia lub celu”). Znajduje ona swoje oparcie w takich wartościach jak: bezpieczeństwo prawne, pewność obrotu prawnego czy poszanowanie praw nabytych. Niemniej jednak nie ma ona charakteru absolutnego, chociaż wszelkie odstępstwa mają charakter wyjątkowy i powinny być uzasadnione szczególnymi, ważnymi przyczynami.

Ustawa zmieniająca, mocą której wprowadzono normę art. 15zzzzzn ( 2) ustawy COVID nie zawierała przepisów przejściowych. Dlatego też, uwzględniając powyższe wytyczne, zakres jej obowiązywania należało w pierwszej kolejności określić na podstawie brzmienia przepisu. Patrząc na wykładnię językową powyższego przepisu warto wskazać, że jedynym ograniczeniem jest ograniczenie czasowe związane z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego w powodu COVID-19. Stan ten, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii z dnia 20 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 491) ogłoszony został w okresie od 20 marca 2020 r., a jego odwołanie nastąpiło dopiero rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii z dnia 12 maja 2022 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 1027). Powyższa wykładnia zatem wskazuje, że intencją ustawodawcy było uregulowanie kwestii przywracania terminów prawa administracyjnego, które upływały w okresie tegoż stanu epidemii. Skoro zaś stan ten występował od 20 marca 2020 r., to należy przyjąć, że od tej daty z mocy prawa nastąpił skutek wynikający z normy prawnej. Natomiast fakt, że przepis wszedł w życie dopiero w dniu 16 grudnia 2020 r. oznacza tyle, że od tej daty na przyszłość możliwe jest powoływanie się na skutki prawne, które ta norma wiąże z wcześniejszym faktem stanu epidemii (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt I OSK 1776/21, Legalis nr 2791776). Za taką interpretacją obowiązywania czasowego przepisu przemawia także funkcja wprowadzenia regulacji. Przepis ten spełnia funkcję celowościową, polegającą na ochronie uczestników obrotu prawnego w wyjątkowym czasie (stan epidemii), kiedy to normalna ich aktywność, a także działania instytucji publicznych, były znacznie ograniczone i utrudnione. Zatem, powyższe cele powinny wyznaczać kierunek interpretacji oraz stosowania tych przepisów. Przy ich uwzględnieniu, podmioty obowiązane do składania terminowych sprawozdań do Prezesa URE, nie powinny być różnie traktowane w zależności od tego, kiedy upływał termin do złożenia sprawozdania. Zasadnicze znaczenie ma tu jedynie okres obowiązywania stanu pandemii.

Unormowania szczególne dotyczące terminów prawa administracyjnego zostały wprowadzone z myślą o zabezpieczeniu interesów stron, a więc na ich korzyść. Zatem celem tych regulacji jest ochrona podmiotów wchodzących w relacje z organami, w relacje o charakterze publicznoprawnym, w tym relacje materialnoprawne w zakresie terminów z tych stosunków wynikających.

Analogiczne poglądy odnoszące się do zakresu czasowego obowiązywania omawianej normy prezentowane są licznie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt I GSK 1631/21, opubl. LEX nr 3360274 oraz Wojewódzkie Sądu Administracyjne: w Białymstoku, wyrok z dnia 29 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Bk 38/22, Lex nr 2684050, w Poznaniu z dnia 16 września 2022 r. sygn. akt III SA/Po 94/22, LEX nr 3411981, w Krakowie z dnia 13 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 256/22, opubl. LEX nr 3357392, w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1254/21, opubl. LEX nr 3352154).

Odnosząc powyższe uwagi do stanu niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że Pozwany wprawdzie wyznaczył Powodowi termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, jednakże nie w zakresie sprawozdania za miesiąc wrzesień 2020 r. Jak wyżej przedstawiono, miesiąc wrzesień 2020 r. również jest objęty regulacją z art. art. 15zzzzzn 2 ustawy COVID.

W zaistniałych okolicznościach, w zakresie niezłożenia sprawozdania z miesiąc wrzesień 2020 r., Sąd uznał, że wystarczające (z punktu widzenia przesłanek z art. 56 ust. 6 p.e.) będzie wymierzenie Powodowi kary w wysokości 1 000 zł (czyli w wysokości postulowanej przez Powoda).

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 479 53 § 2 k.p.c., Sąd Okręgowy: zmienił zaskarżoną Decyzję w części tj. w zakresie pkt. 2 w ten sposób, że: obniżył wymierzone Powodowi kary pieniężne do kwoty 1 000 zł (pkt. 2a Decyzji) oraz do kwoty 2 000 zł (pkt 2b Decyzji) - (pkt. I.2 Wyroku); określił, że łączna wysokość tych kar wynosi 3 000 zł - (pkt I.2. Wyroku); oddalił odwołanie w pozostałym zakresie tj. w zakresie w jakim Powód domagał się odstąpienia od wymierzenia kar, ewentualnie wymierzenia mu kary w niższej wysokości (pkt II Wyroku).

W pkt. III wyroku orzeczono o kosztach procesu mając na uwadze jego wynik. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 100 k.p.c. zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Zauważyć należy, iż Pozwany zasadnie wymierzył Powodowi kary oraz brak było podstaw, aby od ich wymierzenia odstąpić (w tym zakresie Pozwany jest stroną wygrywającą). Niemniej kary zostały przez Sad znacznie obniżone (w tym zakresie stroną wygrywająca był Powód).

W związku z tym Sąd uznał, że poniesione przez strony koszty należy znieść.

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny/