descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt XVII AmE 310/25

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 24 marca 2026 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Arkadiusz Zagrobelny

Protokolant – st. sekr. sąd. Wioleta Banaszek

720 zł (siedemset dwadzieścia złotych) z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny/

Uzasadnienie

wyroku z dnia 24 marca 2026 r.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ( dalej również jako: „Pozwany”, „Prezes URE”) decyzją z dnia 19 marca 2024 r. nr (...) na podstawie art. 116 § 1, 2 w zw. z art. 108 § 1 i art. 107 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383) oraz art. 39 ust. 1 pkt 1 i art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2166), art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1385), w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775), w wyniku przeprowadzonego postępowania, wszczętego z urzędu orzekł o solidarnej odpowiedzialności V. D. – PESEL: (...) ( dalej również jako „Skarżący”)), Prezesa Zarządu spółki (...) Sp. z o.o., posiadającej numer NIP: (...) – wraz ze Spółką:

1. za zaległą karę pieniężną nałożoną decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 30 grudnia 2022 r., nr: (...) w wysokości 38.384,66 zł (słownie: trzydzieści osiem tysięcy trzysta osiemdziesiąt cztery złote i sześćdziesiąt sześć groszy),

2. za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej wskazanej w pkt 1 naliczane od dnia 22 lutego 2023 r. do dnia wydania niniejszej decyzji w kwocie 6.407,00 zł (słownie: sześć tysięcy czterysta siedem złotych).

Odwołanie od powyższej Decyzji złożył V. D. zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 pkt 1b Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że ponosi on solidarną odpowiedzialność wraz ze spółką (...) sp. z o.o., podczas gdy wykazał, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Mając na uwadze powyższy zarzut Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości i odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej.

W odpowiedzi na odwołanie Prezes URE wniósł o oddalenie odwołania oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący nie wniósł repliki na odpowiedź na odwołanie.

Z uwagi na ogłoszenie upadłości Skarżącego (jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej), postanowieniem z dnia 29.12.2025 r. Sąd zawiesił postępowanie (pkt. 1); wezwał syndyka masy upadłości V. D. do udziału w sprawie (pkt 2); podjął zawieszone postępowanie z udziałem syndyka (pkt. 3).

Wezwano syndyka do zajęcia stanowiska w sprawie. W piśmie z dnia 19.02.2026 r. Syndyk wskazał, że: niniejsza sprawa nie powinna toczyć się przeciwko syndykowi; nie miał możliwości zapoznania się z odwołaniem; z ostrożności podtrzymuje wniesionej odwołanie; syndyk uznał wierzytelność.

Pozwany na rozprawie podtrzymał prezentowane stanowisko. Syndyk natomiast nie zajął stanowiska (nie stawił się).

Sąd Okręgowy w Warszawie, Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:

V. D. od 2018 roku do chwili obecnej jest prezesem zarządu (...) sp. z o.o. w W.. Skarżący został powołany na członka zarządu w dniu 4 czerwca 2018 r. (wpis do KRS nastąpił 12 lipca 2018 r.) (dane z Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego dla (...) sp. z o.o. w W., nr KRS (...), twierdzenia Skarżącego k. 13v)

Prezes URE decyzją z dnia 30 grudnia 2022 r., nr: (...)nałożył na spółkę (...) Sp. z o.o. administracyjną karę pieniężną w wysokości 38.384,66 zł, która nie została uregulowana przez Spółkę. Jej egzekucja także okazała się bezskuteczna. (dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych k. 1- 29 akt admin.)

Prezes URE w dniu 27 grudnia 2023 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie solidarnej odpowiedzialności V. D. za ww. zaległe kary pieniężne nałożone na Spółkę. Jednocześnie Strona została poinformowana o zgromadzeniu całego materiału w tej sprawie i o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów. (k. 58-61 akt admin.)

V. D. zajął stanowisko w sprawie pismem z dnia 22 stycznia 2024 r. (pismo z dnia 22 stycznia 2024 r. k. 62 akt admin.)

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zawiadomieniem z dnia 14 lutego 2024 r. zakończył postępowanie dowodowe oraz poinformował o możliwości zapoznania się z nim i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz złożenia ewentualnych dodatkowych uwag i wyjaśnień. (zawiadomienie z dnia 14 lutego 2024 r. k. 82-85 akt adm.)

V. D. zajął stanowisko w sprawie pismem z dnia 11 marca 2024 r. (pismo z dnia 11 marca 2024 r. k. 86-90 akt admin.)

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wydał zaskarżoną decyzję 19 marca 2024 r. (decyzja, k. 103-110 akt admin.)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na postawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania.

Sąd Okręgowy, Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył co następuje

Odwołanie nie jest zasadne.

Jedyny zarzut sformułowany przez Skarżącego polegał na wskazaniu naruszenia przez Prezesa URE art. 116§1 pkt 1b Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że: „Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prostej spółki akcyjnej, prostej spółki akcyjnej w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy.”.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2166), do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 i 1598). Kara pieniężna podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Niewątpliwie, zarówno w momencie nałożenia na (...) sp. z o.o. w W., jak i umorzenia postepowania egzekucyjnego co do nałożonych na Spółkę kar pieniężnych, V. D. sprawował funkcje Prezesa zarządu przedsiębiorcy. Tym samym na podstawie art. 107§1 i 2 Ordynacji podatkowej odpowiada on całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem, a więc odpowiada on również za niezapłacone kary pieniężne i odsetki od tych kar wymierzonych Decyzjami Prezesa URE.

Skarżący argumentował, że skoro Spółka złożyła w dniu 29 czerwca 2018 r. wniosek o wszczęcie postepowania układowego, a jednocześnie w tym czasie wierzyciel Spółki zgłosił do Sądu wniosek o ogłoszenie jej upadłości, to nie ponosi on winy oraz odpowiedzialności zgodnie z treścią art. 116 § 1 pkt 1b Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przesłanki negatywne odpowiedzialności członka zarządu (wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości, albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy lub wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części) muszą zostać wykazane przez członka zarządu Spółki – to na nim spoczywa ciężar dowodu (wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2024 r. w sprawie III FSK 3399/21 i z 24 lipca 2022 r. w sprawie III FSK 1270/23).

W niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy.

Wskazać przede wszystkim należy, iż Skarżący nawet nie podał, kiedy zaistniały podstawy do ogłoszenia upadłości Spółki. W związku z tym nie sposób jest przyjąć, iż Skarżący udowodnił, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu omawianego wniosku.

Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, iż gdyby w tym miejscu założyć, że podstawy do ogłoszenia upadłości Spółki istniały już w czerwcu 2018 r. (od tego miesiąca Skarżący reprezentował Spółkę i prowadził jej sprawy jako prezes zarządu), to Skarżący był zobowiązany złożyć stosowny wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie 30 dni (czyli w jeszcze lipcu 2018 r.). Powyższe wynika z treści art. 21 ust. 1 stawy z dnia 28 lutego 2003 r Prawo upadłościowe ( dalej: „p.u.”) w zw. z art. 11 ust. 1 p.u. Nie ulega wątpliwości, że takiego wniosku Skarżący nie złożył.

Odnosząc się do poglądu Skarżącego, że nie mógł złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki (należy się domyślać, że najpóźniej w lipcu 2018 r.) bo wniosek o ogłoszenie upadłości został już złożony przez wierzyciela Spółki, wskazać należy, iż jest on nietrafny. Wierzyciel bowiem (w przeciwieństwie do dłużnika) ma prawo, a nie obowiązek wniosek złożyć. Co więcej, jeżeli idzie o dłużnika, to przedmiotowy obowiązek spoczywa na każdym, kto na podstawie ustawy, umowy spółki lub statutu ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego reprezentowania, samodzielnie lub łącznie z innymi osobami. Oznacza to, że członek zarządu dłużnika (będącego spółką) ma obowiązek złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości nawet wówczas, gdy w spółce istnieje wymóg reprezentacji łącznej. W związku z tym, dłużnik (członek jego zarządu) nie może zwolnić się z obowiązku określonego przepisem art. 21 p.u., z powołaniem się na złożenie takiego wniosku przez wierzyciela.

Skarżący ponadto wywodził, że Spółka w czerwcu 2018 r. złożyła wniosek o wszczęcie postepowania układowego. Nie ma to, jednakże istotnego znaczenia w sprawie. Przesłanką egzoneracyjną (art. 116 § 1 pkt 1a ordynacji podatkowej) jest bowiem otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego (nie zaś złożenie wniosku o otwarcie takiego postępowanie).

Po wezwaniu Syndyka do udziału w sprawie, Syndyk zaprezentował pogląd, że postępowanie nie powinno się toczyć przeciwko niemu. Poglądu tego Sąd nie podziela, albowiem przedmiotowe postępowanie dotyczy długu V. D., podlegającego zaspokojeniu z masy upadłości. Co więcej Syndyk był niekonsekwentny w omawianej kwestii, albowiem oświadczył, że „uznał zgłoszoną wierzytelność” przez Pozwanego.

Syndyk zarzucił również, iż nie miał możliwości zapoznania się z odwołaniem. Zarzut ten jest niezrozumiały, albowiem nawet gdyby założyć, że V. D. nie wydał Syndykowi stosownych dokumentów (do czego był zobowiązany stosownie do treści art. 57 p.u.), to Syndyk miał niczym nieograniczoną możliwość zapoznania się z odwołaniem znajdującym się aktach Sądowych. Syndyka z tej możliwości nie skorzystał.

W związku z powyższym, na podstawie art. 479 53 § 1 k.p.c., Sąd oddalił odwołanie.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Z uwagi na oddalenie odwołania w całości, Skarżącego należało uznać za stronę, która przegrała proces i zasądzić od niego na rzecz Pozwanego zwrot kosztów procesu. Na powyższe koszty złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w wysokości 720 zł ustalone w oparciu § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2023, poz. 1935 t.j.).

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny/

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2. (...)

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny/