descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt X C 1027/25 upr

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 10 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie:

Przewodnicząca: Asesor sądowy Anna Bindas-Smoderek



maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 753,07 zł (siedemset pięćdziesiąt trzy złote siedem groszy) od dnia 19 sierpnia 2025 r. do dnia zapłaty,



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 449,64 zł (czterysta czterdzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt cztery grosze) od dnia 19 sierpnia 2025 r. do dnia zapłaty;

II. zasądza od pozwanego T. Ł. na rzecz powoda (...) Ltd. z siedzibą w J. ((...)) kwotę 387 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Uzasadnienie

Pozwem wniesionym w dniu 19 sierpnia 2025 r. powód (...) Ltd w J. ((...)) wniósł o zasądzenie od T. Ł. kwoty 1.202,71 zł wraz z maksymalnymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty od kwoty 753,07 złotych oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty od kwoty 449,64 złotych, a także kosztów procesu.

W uzasadnieniu powód wskazał, że dochodzone roszczenie wynika z umowy pożyczki z dnia 23 sierpnia 2022 r., którą pozwany zawarł z wierzycielem (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. (wówczas: (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z.) od którego powód nabył ww. wierzytelność. Kwota pożyczki wynosiła 1.000 zł, kwota prowizji 169,99 zł, a odsetki 3,08 zł. Umowa została zawarta na 30 dni. Pozwany dotychczas spłacił kwotę 420 zł. Na dochodzoną pozwem kwotę składa się kwota 753,07 zł tytułem zobowiązania z umowy oraz kwota 449,64 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie.

Nakazem zapłaty z dnia 6 października 2025 r. wydanym w postępowaniu upominawczym Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

W ustawowym terminie pozwany T. Ł. – reprezentowany przez radcę prawnego – wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty. Zakwestionował powództwo w całości, wnosząc o jego oddalenie w całości i zasądzenie kosztów procesu.

W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany podniósł szereg zarzutów, mających skutkować oddaleniem powództwa tj. kwestionując m.in.: legitymację czynną powoda, ważność umowy cesji wierzytelności, wykaz wierzytelności, umocowanie pełnomocników, istnienie i ważność zobowiązania w postaci umowy pożyczki. Pozwany zaprzeczył także, aby kiedykolwiek zawierał umowę pożyczki, bowiem dokument przedłożony przez powoda stanowi jedynie niepodpisany wydruk. Zakwestionował również wypłatę pożyczki. Według pozwanego powództwo jest również przedwczesne albowiem nie złożono dokumentu wypowiedzenia umowy. Ponadto podniesiono zarzut wystąpienia w umowie klauzul abuzywnych z uwagi na rażąco wygórowane koszty pożyczki.

Jako dowód w sprawie powołano orzeczenie o niepełnosprawności pozwanego oraz postanowienie Sądu Rejonowego w Toruniu sygn. akt V GU 272/21 dotyczące ogłoszenia upadłości przez pozwanego.

W piśmie z dnia 8 grudnia 2025 r. powód podtrzymał powództwo i zaprzeczył zarzutom stawianym przez pozwanego. Wskazał, że umowa pożyczki została zawarta za pomocą środków porozumiewania się na odległość, po uprzednim wykonaniu przez pozwanego przelewu weryfikacyjnego, poprzez który potwierdził swoje dane osobowe. Powód zauważył, że wraz z pozwem przedłożył potwierdzenie dokonania wypłaty pożyczki na konto należące do pozwanego, zatem nie ma podstaw by sądzić, że kwota pożyczki nie została pozwanemu wypłacona. Ponadto z uwagi na to, że umowa nie miała charakteru ratalnego (udzielona na 30 dni) nie było konieczności wypowiadania umowy przed złożeniem powództwa w sprawie. Odnośnie do zarzutów dotyczących umowy cesji wskazał na ich niezasadność albowiem doszło do skutecznego nabycia wierzytelności i został spełniony warunek zapłaty ceny. W zakresie pozaodsetkowych kosztów kredytów wskazano, że prowizja nie przekracza ograniczeń ustawowych.

Sąd ustalił, co następuje

W dniu 23 sierpnia 2022 roku, T. Ł. za pośrednictwem strony internetowej zawarł z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. umowę pożyczki nr (...).

Całkowita kwota pożyczki wynosiła 1.000 zł, odsetki 5,92 zł, prowizja 194,08 zł. Całkowity koszt pożyczki wynosił więc 200 zł, a całkowita kwota do zapłaty 1.200 zł. RRSO 819,12%.

Umowa została zawarta na okres 30 dni, z terminem spłaty w dniu 22 września 2022 r.

Zgodnie z § 3 lit. e umowy pożyczka na podstawie umowy może być udzielona pożyczkobiorcy, który łącznie spełnia warunki wskazane ww. paragrafie umowy, w tym posiada aktywny profil klienta na stronie internetowej w przypadku wnioskowania o pożyczkę za pośrednictwem strony.

Zgodnie z § 4 pkt 1 i 3 umowy w celu złożenia wniosku i otrzymania pożyczki pożyczkobiorca zobowiązany był dokonać rejestracji na stronie internetowej poprzez utworzenie Konta Klienta i podanie wszystkich, prawdziwych danych. Natomiast zgodnie z § 4 pkt 5 umowy pożyczki pożyczkobiorca zobowiązany był dokonać przelewu opłaty rejestracyjnej w kwocie 0,01 zł w przypadku zwykłego przelewu w kwocie 1 zł w przypadku wykorzystania dostępnego na stronie internetowej systemu (...). Kwotę pożyczki wypłacono pozwanemu na rachunek bankowy.

T. Ł. spełnił ww. wymagania albowiem w dniu 23 czerwca 2013 r. wykonał przelew 0,01 na kwotę 0,01 złotych tytułem „Potwierdzam rejestrację i zgadzam się na umowę pożyczki (...) nr (...)”.

Dowody:

- umowa pożyczki na płycie CD – k. 29 i wydruk k. 49-51,

- potwierdzenie wykonania operacji na płycie CD – k. 29 i wydruk k. 53.

Pożyczka została wypłacona w transzach. W dniu 23 sierpnia 2022 r. wypłacono T. Ł. kwotę 100 zł, w dniu 28 sierpnia 2022 r. kolejną kwotę 100 zł, w dniu 5 września 2022 r. ponownie kwotę 100 zł, a w dniu 10 września 2022 r. kwotę 700 zł. Łącznie pożyczkodawca wypłacił na rzecz T. Ł. kwotę 1.000 złotych tytułem umowy. Kwota została wypłacona na rachunek bankowy (...). Potwierdzenia wypłaty transzy pożyczki nr (...) zawiera dane T. Ł. tj. jak numer PESEL, numer telefonu (...) oraz adres e-mail (...)

Dowody:

- potwierdzenie wypłaty transzy pożyczki na płycie CD – k. 29 i wydruk k. 52, 54-56,

- potwierdzenie wykonania operacji na płycie CD – k. 29 i wydruk k. 52, 57-60,

W dniu 12 października 2022 r. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. zawarła z powodem (...) Ltd. z siedzibą w J. ((...)) ramową umowę przelewu wierzytelności. W ramach tej umowy strony postanowiły podjąć współpracę polegającą na cyklicznym nabywaniu przez nabywcę od zbywcy pakietu wierzytelności należących do zbywcy każdorazowo określanego przez zbywcę w poszczególnych umowach cesji. Zgodnie z § 5 ust. 1 umowy strony postanowiły, że wierzytelności przechodzą na nabywcę w dniu zawarcia poszczególnej umowy pod warunkiem uiszczenia przez nabywcę całości ceny nabycia wierzytelności zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 umowy (dzień przeniesienia). Za dzień zapłaty traktuje się dzień uznania kwoty na rachunku zbywcy.

Następnie w dniu 12 czerwca 2023 r. strony ww. umowy zawarły umowę przelewu wierzytelności – „poszczególna umowa” na podstawie której zbywca przeniósł na nabywcę – pod warunkiem zapłaty ceny – wymagalne wierzytelności pieniężne w ilości (...) szczegółowo określone w papierowej wersji załącznika nr (...)do poszczególnej umowy. Pod pozycją 175 załącznika nr (...) wskazano wierzytelność wobec T. Ł. (...), dot. pożyczki nr (...) na kwotę należności 828,15 zł, w tym kapitał 753,07 zł, odsetki umowne 75,08 zł, data udzielenia pożyczki 2022-08-23, data wymagalności 15.02.2023 r., adres dłużnika P., (...)-(...), (...).

W dniu 14 czerwca 2023 r. nabywca (...) Ltd. wpłacił na rachunek bankowy pożyczkodawcy – zbywcy wierzytelności całość ceny należnej z tytułu cesji wierzytelności objętej poszczególną umową z dnia 12.06.2023 r.

Dowody:

- ramowa umowa przelewu wierzytelności z 12.10.2022 r., na płycie CD – k. 29 i wydruk k. 67-72,

- umowa przelewu wierzytelności „poszczególna umowa” na płycie CD – k. 29 i wydruk k. 72-72

-wykaz wierzytelności, k. 27

- oświadczenie o zapłacie ceny, na płycie k CD – k. 29 i wydruk k. 75

- pełnomocnictwo dla G. J., na płycie k CD – k. 29 i wydruk k 76

- pełnomocnictwo dla I. D. na płycie k CD – k. 29 i wydruk k. 82

- dokumenty rejestrowe powoda, na płycie k CD – k. 29 i wydruk k. 83-87,

- pisemna uchwała dyrektorów z 12.10.2022 r, na płycie k CD – k. 29 i wydruk k. 66,

- pisemna uchwała dyrektorów z 31.12.2022 r., na płycie k CD – k. 29 i wydruk k. 65.

Pismami z dnia 21 czerwca oraz 5 lipca 2023 r. powód zawiadomił pozwanego o cesji wierzytelności oraz wezwał do zapłaty kwoty 844,83 zł

Dowody:

-pismo z dn. 21.06.2023 r., k. 9-10.

- pismo z dn. 5.07.2023 r., k. 11-12.

Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2021 r. Sąd Rejonowy w Toruniu ogłosił upadłość dłużnika T. Ł.. Postępowanie upadłościowe zostało umorzone przez zawarciem przedmiotowej umowy pożyczki tj. postanowieniem z dnia 17 lutego 2022 r., prawomocnym od dnia 24 marca 2022 r.

Dowody znane sądowi z urzędu w aktach sprawy V GUp i włączone do akt sprawy postanowienie z 17.02.2022 r. wraz ze stwierdzeniem prawomocności, k. 147-149, a także postanowienie V GU 272/21, k. 112 i wydruk z MSIG, k. 119.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w pełni w oparciu o przedłożone przez powoda dokumenty, w tym wydruki komputerowe. Wiarygodność przedłożonych dokumentów nie była podważana przez stronę pozwaną, nie budziła też wątpliwości Sądu, który dał im wiarę w całości. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania mocy dowodowej przedłożonych dokumentów w tym złożonych na płycie CD oraz związanych z tym wydruków komputerowych. Wydruki komputerowe są bowiem „innym środkiem dowodowym” o którym mowa w art. 308 i art. 309 k.p.c., gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty. Przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku. Dowody te jak każde inne podlegają ocenie zgodnie z art 233 k.p.c.

Zaznaczyć należy, że kserokopie chociaż bezspornie nie są ani dokumentami ani nawet ich odpisami (kopiami), i to także w znaczeniu, w jakim obecnie obowiązujący (od dnia 8 września 2016 r.) przepis art. 243 1 k.p.c. nakazuje stosować przepisy Kodeksu postępowania cywilnego do dokumentów, zawierających tekst, umożliwiających ustalenie ich wystawców, a zatem do wszelkich dokumentów tekstowych, a nie tylko do dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 244 k.p.c. lub dokumentów prywatnych w rozumieniu art. 245 k.p.c., to jednak nie można całkowicie odmówić im jakiegokolwiek znaczenia dowodowego (procesowego). Wziąć zwłaszcza trzeba pod uwagę, że wraz ze zmianą przepisów o dokumentach, z dniem 8 września 2016 r. zmienione zostało także brzmienie art. 308 k.p.c. i aktualnie zgodnie z tym przepisem dowody z innych dokumentów niż wymienione w art. 243 1 k.p.c., w szczególności zawierających zapis obrazu, dźwięku albo obrazu i dźwięku, Sąd przeprowadza, stosując odpowiednio przepisy o dowodzie z oględzin oraz o dowodzie z dokumentów. W świetle tego przepisu stwierdzić należy, że oprócz dokumentów, zawierających tekst i umożliwiających ustalenie ich wystawców (czyli dokumentów tekstowych), obecnie Kodeks postępowania cywilnego zna także inne rodzaje dokumentów, zawierających w szczególności zapis obrazu, dźwięku albo obrazu i dźwięku.

Zdaniem Sądu wydruki komputerowe i kserokopie złożone do akt sprawy były wiarygodne tj. prawdziwie i rzetelnie odzwierciedlały treść rzeczywiście istniejącego dokumentu, a po drugie stanowiły dowód tego co zostało w nich stwierdzone co do zawarcia umowy pożyczki.

Sąd zważył, co następuje

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Podstawę prawną roszczenia stanowił art. 720 ustawy Kodeks cywilny. Zgodnie z tym przepisem przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej.

W sprawie nie było sporne, że pozwany zawierając przedmiotową umowę miał status konsumenta. Tym samym w sprawie znajdują jednocześnie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2019 r., poz. 1083 ze zm.) – dalej „ustawa o kredycie konsumenckim”.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550,00 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się między innymi umowę pożyczki.

Zarzuty strony pozwanej dotyczyły dwóch zagadnień, tj. w pierwszym rzędzie dotyczyły niewykazania legitymacji do dochodzenia roszczenia na skutek nieważności (nieskuteczności) umowy cesji na podstawie której powód nabył roszczenie wobec pozwanego, a w dalszej kolejności dotyczyły ważności umowy pożyczki zawartej pomiędzy pozwanym a pożyczkodawcą (poprzednikiem prawnym powoda).

Odnosząc się do pierwszej grupy zarzutów, należy wskazać, że wbrew treści sprzeciwu powód wykazał, że zawarł ważną i skuteczną umowę cesji. Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania, zaś stosownie do § 2 wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że w wyniku przelewu w rozumieniu art. 509 k.c. przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z dłużnikiem. Powód występując z roszczeniem powinien zatem wykazać skuteczne przejście uprawnień przysługujących mu w stosunku do pozwanej.

Z dokumentów załączonych do pozwu, w tym zawartych na płycie CD wynika, że wpierw powód wraz z pożyczkodawcą zawarli umowę ramową przelewu wierzytelności z dnia 12 października 2022 r. – dalej „umowa ramowa” na podstawie której określili warunki współpracy (k. 67-71). Kolejno strony w ramach ww. umowy zawarły umowę przelewu wierzytelności tzw. „poszczególną umowę” z dnia 12 czerwca 2023 r. – dalej: „poszczególna umowa przelewu”, obejmującą m.in. wierzytelność wobec pozwanego (k. 72-74 i 27).

Obie umowy tj. umowa ramowa jak i poszczególna umowa przelewu w imieniu (...) Sp. z o.o. zostały podpisane przez pełnomocnika G. J.. Zawierając powyższe umowy G. J. legitymowała się pełnomocnictwem z dnia 5 października 2022 r. udzielonego przez ówczesnego (na datę udzielenia pełnomocnictwa) prezesa zarządu spółki pożyczkodawcy V. Z. (ww. pełniła ww. funkcję od 18.01.2018 r. do 16.10.2023 r. – dane z KRS nr (...) – k. 33-37), a jego kopia została dołączona do akt sprawy (k. 76).

W imieniu nabywcy przedmiotowe umowy podpisała I. D. – prokurent samoistny (...) Sp. z o.o. z siedzibą we Z.. Z załączonego do akt pełnomocnictwa z dnia 6 października 2022 r. (k. 82) wynika bowiem, że T. N. działając w imieniu powoda (...) Ltd. udzielił ww. I. D. pełnomocnictwa do zawarcia ww. umowy ramowej, a także poszczególnych umów przelewu. Pełnomocnictwo to obowiązywało do dnia 30 czerwca 2023 r. a zatem było ważne w dacie zawarcia zarówno ramowej umowy wierzytelności, jak i poszczególnej umowy z dnia 12 czerwca 2023 r.

Jednocześnie, pełnomocnictwa udzielone oraz umowy zawarte na podstawie udzielonych przez T. N. pełnomocnictw działającego w imieniu powoda (...) Ltd. i upoważnionego do jej reprezentacji, zostały zatwierdzone pisemnymi uchwałami dyrektorów spółki (...) Ltd. (k. 65-66).

Z dokumentów dołączonych do pozwu wynika również, że strony określiły cenę wierzytelności w § 1 poszczególnej umowy przelewu z dnia 12 czerwca 2023 r., a zbywca wierzytelności w oświadczeniu z dnia 19 czerwca 2023 r. potwierdził jej uiszczenie przez powoda. Jednocześnie fakt ograniczenia tekstu przedłożonej umowy poprzez nieujawnienie ceny nabycia wierzytelności pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Podkreślić bowiem należy, że na podstawie § 5 umowy ramowej oraz § 4 poszczególnej umowy wierzytelności dla stwierdzenia skuteczności przejścia na nabywcę wierzytelności – w świetle art. 89 k.c. – było potwierdzenie przez pożyczkodawcę, że powód zapłacił cenę nabycia, na co przedłożono dowód w postaci oświadczenia z dnia 19 czerwca 2023 r. (k. 75).

Kolejno należy stwierdzić, że z wyciągu z załącznika nr 4 do poszczególnej umowy przelewu (k. 27) da się w sposób pewny wywieść, że przelewem wierzytelności objęta była wynikająca z umowy pożyczki nr (...), niespłacona należność przez pozwanego T. Ł., posługującego się numerem PESEL (...). Przedmiotowy dokument, a w zasadzie wyciąg z niego został poświadczony za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika powoda. Załącznik nr 4 nosi w nagłówku dłuższą nazwę, której ostatnim członem jest właśnie „wykaz wierzytelności”. Dane pozwanego są natomiast uwidocznione wyraźnie – wraz z numerem PESEL, adresem pozwanego, który stanowi jego adres zamieszania, a także numerem umowy i dokładnymi kwotami.

Wspierająco należy odnotować, że powód przedłożył komplet dokumentacji związanej ze sporną pożyczką, a trudno sobie wyobrazić sytuację, że te dokumenty zostałyby mu przekazane, gdyby nie nabył wierzytelności wobec pozwanego. Dlatego też zarzuty dotyczące braku legitymacji czynnej uznano za chybione.

W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Takiemu ciężarowi sprostał powód, przedstawiając na okoliczność zaciągnięcia pożyczki jej umowę, potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej na rachunek bankowy pozwanego oraz potwierdzenie przelewu na kwotę 0,01 zł dokonane w celu weryfikacji tożsamości.

Przechodząc zatem do drugiej grupy zarzutów należy wskazać, że w sprawie umowa pożyczki była umową zawieraną na odległość w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość to taka umowa, która spełnia warunki przewidziane w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2019 r., poz. 134 ze zm.). Jest to zatem umowa, którą kredytodawca zawiera z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.

W odniesieniu do zarzutów podniesionych w sprzeciwie należy wskazać, że przepis art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim określa wymogi formalne umowy o kredyt konsumencki. Umowa taka powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Oznacza to, że – przynajmniej prima facie – wymóg wprowadzony w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim może być odczytywany jako zastrzeżenie zwykłej formy pisemnej, rozumianej zgodnie z art. 78 k.c. W literaturze reprezentowane jest jednak stanowisko o konieczności interpretowania art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w sposób szerszy, niż wynikałoby to z tradycyjnego utożsamienia „formy pisemnej” z art. 78 k.c. Rozstrzygającym argumentem w tym zakresie pozostaje treść art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z 23.4.2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz. Urz. UE L Nr 133 z 22.5.2008 r., s. 66 ze zm.), zastrzegająca dla umowy kredytu, alternatywnie, zwykłą formę pisemną lub posłużenie się innym trwałym nośnikiem. Biorąc pod uwagę całkowity charakter harmonizacji oraz brak pozostawienia ustawodawcy krajowemu opcji implementacyjnej, wykładnia art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim powinna być dokonywana zgodnie ze źródłową dla niej regulacją prawa unijnego, a w konsekwencji konieczne jest odczytanie zastrzeżonego w niej wymogu pisemności w sposób rozszerzający. Wymaganie, jakie wynika z art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, trzeba interpretować przede wszystkim jako nakaz – skierowany do kredytodawcy – sporządzenia dokumentu obejmującego treść oświadczeń woli złożonych przez kredytodawcę oraz konsumenta i utrwalenia tego dokumentu w odpowiedniej formie. Interpretacja art. 29 ust. 1 ww. ustawy według językowych dyrektyw wykładni sugeruje, że minimalną formą umowy o kredyt konsumencki jest forma pisemna, chyba że przepisy odrębne przewidują inną formę szczególną. Istotne argumenty przemawiają jednak za stanowiskiem, aby – oprócz formy pisemnej – dopuścić formę „trwałego nośnika” (zdefiniowanego w art. 5 pkt 17ww. ustawy) wskazane w ww. art. 10 ust. 1 dyrektywy. Stanowisko to wspiera wykładnia celowościowa albowiem dla zapewnienia odpowiedniej ochrony interesów konsumenta nie jest konieczna wyłącznie forma pisemna. Do ochrony takiej wystarczy zastosowanie trwałego nośnika. Wykładnia ta uwzględnia aktualne uwarunkowania społeczno-gospodarcze, które wynikają z postępu technicznego oraz potrzeb gospodarki elektronicznej, w szczególności odnośnie do umów zawieranych na odległość.

Biorąc pod uwagę powyższe argumenty należy zatem uznać, że umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć zarówno w formie pisemnej (z własnoręcznymi podpisami), jak i na innym trwałym nośniku. Nie jest zatem konieczne opatrzenie dokumentu umowy przez strony własnoręcznym podpisem albo podpisem elektronicznym. Forma, jakiej wymaga art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim (z uwzględnieniem wykładni prounijnej oraz celowościowej), jest zachowana również wtedy, gdy treść oświadczeń woli spisano na dokumencie papierowym, ale nie zamieszczono pod nim własnoręcznych podpisów albo umieszczono faksymile lub innego rodzaju podpis powielony mechanicznie. Stosownie do prounijnego oraz celowościowego kierunku interpretacji komentowanego przepisu dopuszczalne są różnorodne sposoby dochowania wymaganej formy przy zawieraniu umowy o kredyt konsumencki. Sposobem takim może być m.in. złożenie oświadczeń woli przez strony za pomocą środków porozumiewania się na odległość (np. telefonu, poczty elektronicznej), a następnie spisanie postanowień umowy na papierowym dokumencie (np. w postaci wydruku komputerowego), bez własnoręcznych podpisów.

Sumując zawarcie umowy kredytu konsumenckiego nie wymaga zachowania formy pisemnej i co do zasady umowa taka może być zawarta również za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Wola zawarcia umowy może być więc wyrażona przez pożyczkobiorcę w różny sposób, a sam art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim zastrzega formę pisemną jedynie do celów dowodowych. Niedochowanie tej formy nie powoduje nieważności umowy, a skutkuje jedynie ograniczeniami dowodowymi, które określono w art. 74 § 1–3 k.c.

Mając na uwadze powyższe, nie sposób jest zgodzić się z pełnomocnikiem strony pozwanej, który utrzymywał, że w przedmiotowej sprawie dopiero podpisanie umowy rodziłby stosunek zobowiązaniowy. Obecnie zawieranie umów przez Internet umów pożyczek to powszechna praktyka i do swojej ważności nie potrzebują aby zawierano je w formie pisemnej. Istotą tego rodzaju pożyczek jest bowiem jak najszybsze uzyskanie pewnej, z reguły niewielkiej, kwoty pieniędzy.

Obowiązek doręczenia umowy o kredyt konsumencki zostaje spełniony poprzez doręczenie umowy za pośrednictwem Internetu np. poprzez przechowywanie oświadczeń wymienianych pomiędzy pożyczkodawcą i konsumentem w systemie i udostępnienie wersji elektronicznej konsumentowi m.in. poprzez możliwość wydruku. Jak każda umowa, tak i umowa zawarta na odległość dla swego istnienia wymaga wymiany zgodnych oświadczeń woli obu stron, co w przypadku umowy pożyczki wymaga oświadczenia biorącego pożyczkę, że zobowiązuje się on zwrócić tę samą ilość pieniędzy lub rzeczy (art. 720 k.c.).

Zdaniem Sądu pozwany nie zakwestionował skutecznie, że nie zawarł umowy pożyczki. W tym zakresie pozwany ograniczył się do twierdzeń, a w istocie zaprzeczeń co do zawarcia takiej umowy, nie przedstawiając żadnych dowodów w tym zakresie.

W ocenie Sądu dokument umowy pożyczki (k. 49-51) potwierdza warunki na jakich pozwana zawarł umowę na odległość. Przedłożone dokumenty w postaci potwierdzenia wypłaty transzy oraz wykonania transakcji płatniczej (k. 52-60) potwierdzają z kolei, że pozwany otrzymał kwotę 1.000 zł w ramach udzielonej pożyczki.

Zdaniem Sądu pozwany miał wolę i zamiar zawarcia z wierzycielem pierwotnym umowy pożyczki, a następnie - po przeprowadzeniu procedury weryfikacyjnej i przedstawieniu limitu pożyczki - umowę tę zawarł. Zgodnie z § 4 pkt 1 i 3 umowy w celu złożenia wniosku i otrzymania pożyczki pożyczkobiorca zobowiązany był dokonać rejestracji na stronie internetowej poprzez utworzenie Konta Klienta i podanie wszystkich, prawdziwych danych. Natomiast zgodnie z § 4 pkt 5 umowy pożyczki pożyczkobiorca zobowiązany był dokonać przelewu opłaty rejestracyjnej w kwocie 0,01 zł w przypadku zwykłego przelewu w kwocie 1 zł w przypadku wykorzystania dostępnego na stronie internetowej systemu (...). Kwotę pożyczki wypłacono pozwanemu na rachunek bankowy. Z przedłożonych do akt sprawy dowodów wynika, że pozwany wykonał taki przelew w dniu 24 czerwca 2013 r., gdy zawierał inną umowę pożyczki i zakładał konto klienta.

Zgodnie z § 3 lit. e umowy pożyczka mogła być udzielona pożyczkobiorcy, który łącznie spełnia warunki wskazane ww. paragrafie umowy, w tym posiadał aktywny profil klienta na stronie internetowej w przypadku wnioskowania o pożyczkę za pośrednictwem strony. W umowie zawarto takie dane pozwanego jak imię i nazwisko, numer PESEL oraz numer dowodu osobistego.

Nadto z dokumentów dołączonych do pozwu, wynika, że w związku z wypłatą kwoty pożyczki pożyczkodawca wystawił potwierdzenia wypłaty transzy pożyczki, które oprócz przedmiotowego numeru pożyczki tj. nr (...) zawiera dane osobowe i adresowe pozwanego tj. nr PESEL pozwanego, numer telefonu oraz adres e-mail. Pozwany w żaden sposób nie zakwestionował, że ww. numery dowodu osobistego, numer telefonu czy adres e-mail nie należy do niego, podobnie jak numer rachunku bankowego na który dokonano wypłaty pożyczki. Pozwany w toku procesu, nie kwestionował, że jest właścicielem rzeczonego rachunku bankowego, bądź utracił nad nim kontrolę.

Strona pozwana nie zanegowała zasadności dysponowania przez pozwanego, a wcześniej przed pożyczkodawcę jego danymi, które znalazły się w treści przedłożonych dokumentów, a obejmowały szczegółowe dane osobowe. Nie sposób zatem było uznać inaczej, a jedynie w ten sposób, iż źródłem ich pozyskania było oświadczenie pozwanego. Wszystkie wskazane powyżej okoliczności, łącznie z potwierdzeniem dokonania przelewu wskazują, że nie tylko doszło do zawarcia umowy pożyczki, ale także do jej wykonania przez pożyczkodawcę.

W ocenie Sądu argumentacja pozwanego zmierzała jedynie do uchylenia się od płatności za zobowiązanie, które zaciągnęła we własnym imieniu. Zasady doświadczenia życiowego nakazują bowiem uznać za prawidłowe i racjonalne postępowanie osoby, od której dochodzi się roszczenia z umowy jakiej nie zawarła, które sprowadza się do wyjaśnienia okoliczności z tym związanych. Zdarza się w praktyce sądowej, iż pozwany - potencjalny pożyczkobiorca podejmuje działania celem wykazania podnoszonych przez niego twierdzeń, w tym także przed organami ścigania. Strona pozwana nie twierdziła i nie wykazała, aby doszło do zaistnienia w niniejszej sprawie oszustwa internetowego, czy wyłudzenia jego danych osobowych. Pozwany nie twierdził nawet, by podejmowała jakiekolwiek kroki, w szczególności prawne, by ścigać ewentualnych oszustów, którzy mieliby - jak się wydaje - podszywając się pod jej dane osobowe, zaciągnąć na jej rachunek zobowiązanie pożyczki. Tym samym, w świetle dowodów zgromadzonych w sprawie i doświadczenia życiowego należy stwierdzić, że to pozwany zawarł przedmiotową umowę pożyczki.

Sumując, w sprawie niewątpliwe było to, że pierwotnego wierzyciela i pozwanego łączyła umowa pożyczki oraz to, że pierwotny wierzyciel spełnił świadczenie wynikające z tej umowy, przekazując pozwanemu na jego rachunek bankowy, kwotę uzgodnionej pożyczki. Pozwany zaś swojego świadczenia nie spełnił.

W sprawie należało przy tym podkreślić, że nie ma znaczenia dla oceny ważności umowy pożyczki fakt, że na podstawie postanowienia z dnia 8 czerwca 2021 r. Sąd Rejonowy w Toruniu ogłosił upadłość pozwanego. Postępowanie to zakończyło się bowiem prawomocnie w dniu 24 marca 2022 r. W tym stanie rzeczy pożyczka która była zawarta później tj. 23 sierpnia 2022 r. nie weszła ani do masy upadłości ani też nie stanowiła długu tej masy upadłości.

Ważności umowy w sprawie nie wyłączało również powołanie się przez pozwanego na chorobę psychiczną (schizofrenia). Pozwany w tym zakresie przedłożył jedynie orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane w dniu 25 września 2025 r. z ustaleniem stopnia niepełnosprawności od 22 lipca 2025 r. W zakresie świadomości i swobody wyrażenia przez pozwanego oświadczenia woli w postaci zawarcia umowy pożyczki z dnia 23 sierpnia 2022 r. pozwany nie powołał natomiast żadnych dowodów, w szczególności z opinii biegłego sądowego. Co więcej w tym zakresie nie przedstawił żadnych twierdzeń, które wskazywałyby na fakt, że umowa pożyczki została zawarta w stanie wyłączającym świadome i swobodne wyrażenie woli. Należy przy tym podkreślić, że sam fakt tego, że pozwany cierpi na chorobę psychiczną nie wyłącza a limine ważności podejmowanych przez niego czynności prawnych. Z wiedzy powszechnej wynika, że choroba afektywna dwubiegunowa charakteryzuje się występowaniem epizodów depresji, manii/hipomanii lub epizodów mieszanych. Pomiędzy tymi epizodami zwykle występują okresy remisji, tj. całkowitego braku objawów lub utrzymywania się nielicznych objawów o niewielkim nasileniu. W sprawie pozwany nie powołał żadnych twierdzeń ani dowodów mających wykazać, że zawarcie umowy miało miejsce w czasie wystąpienia epizodu choroby. W tym stanie rzeczy, jeśli strona pozwana chciała powoływać się na skutki z art. 82 k.c., należało uznać, że nie sprostała ona ciężarowi dowodu z art. 6 k.c. i 232 k.p.c.

Sąd nie podzielił również stanowiska strony pozwanej co do abuzywności postanowień umowy w zakresie pozaodsetkowych kosztów kredytu. Sąd zobligowany jest z urzędu badać ewentualne istnienie niedozwolonych klauzul w umowach. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości sąd krajowy jest zobowiązany do zbadania z urzędu, czy dane warunki umowy wchodzące w zakres stosowania dyrektywy 93/13 mają nieuczciwy charakter, a także do tego, by dokonawszy takiego badania, zniwelować brak równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą, o ile sąd ów posiada niezbędne ku temu informacje dotyczące stanu prawnego i faktycznego (zob. podobnie wyroki: z dnia 21 kwietnia 2016 r., Radlinger i Radlingerová, C-377/14, EU:C:2016:283, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 21 grudnia 2016 r., Gutiérrez Naranjo i in., C-154/15). W tym celu do sądu krajowego należy wyłącznie i jedynie wykluczenie stosowania nieuczciwego warunku umownego, tak aby nie mógł on wywoływać wiążącego skutku wobec konsumenta, przy czym sąd ów nie jest uprawniony do zmiany treści tego warunku (wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r., Gutiérrez Naranjo i in., C-154/15, C-307/15 i C-308/15, EU:C:2016:980, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo). Przy braku skutecznej kontroli potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków danej umowy nie może zostać zagwarantowane przestrzeganie praw przyznanych w drodze dyrektywy 93/13 (wyrok z dnia 7 grudnia 2017 r., Banco Santander, C-598/15, EU:C:2017:945, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 3 września 2020 r. wydanym w połączonych sprawach C-84/19, C-222/19 i C-252/19. kompleksowo omówił zagadnienia związane z badaniem warunków umowy obejmujących pozaaodsetkowe koszty kredytu. Trybunał potwierdził stanowisko zaprezentowane we wcześniejszym, wyroku z dnia 26 marca 2020 r. wydanym w sprawie C-779/19, że fakt, iż ogólna kwota pozaodsetkowych kosztów kredytu mieści się w limicie wynikającym z art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim (Dz. U. nr 126, poz. 715) nie wyklucza badania poszczególnych warunków umowy. Co istotne, Trybunał zwrócił uwagę, że wydaje się, że przepis art. 385 1 k.c. przewiduje szerszą ochroną konsumenta niż przepisy dyrektywy 93/13 gdyż jego brzmienie umożliwia badanie adekwatności ceny czy też wynagrodzenia jeżeli nie dotyczą one świadczenia głównego. W motywach 69-78 Trybunał w sposób wyraźny wskazał, że świadczeniem głównym w przypadku umowy pożyczki jest co do zasady jej spłata z odsetkami. Pozostałe koszty mogą być uznane za świadczenie główne jeżeli sformułowane zostały w sposób jasny i przejrzysty, w tym w sposób umożliwiający konsumentowi zrozumienie różnic między nimi i ekonomicznego sensu ich wprowadzenia.

Podkreślić należy, że po pierwsze oczywiście obciążenie pożyczkobiorcy prowizją i podobnymi opłatami jest dopuszczalne na gruncie przepisów ustawy o kredycie konsumencki. Zgodnie z art. 5 pkt 6 tej ustawy całkowity koszt kredytu - wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności: a) odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz b) koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach, - z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta. Jednakże sama dopuszczalność obciążenia pożyczkobiorcy prowizją z udzielenie pożyczki nie oznacza jednak, że może ona zostać ustalona przez pożyczkodawcę w sposób dowolny, oderwany od rzeczywistych kosztów, jakie zostały przez niego poniesione w związku z udzieleniem pożyczki.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, w ocenie Sądu postanowienia dotyczące prowizji nie kształtują praw i obowiązków pozwanego w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i nie naruszają jego interesów jako konsumenta. Prowizja za udzielenie pożyczki stanowi formę wynagrodzenia za dokonanie czynności prawnej, jak też wynagrodzenia za ryzyko ponoszone przez pożyczkodawcę w związku z udzieleniem pożyczki.

W ocenie sądu prowizja ustalona na łączną kwotę 194,08 zł przy całkowitej kwocie pożyczki w wysokości 1.000 zł jest adekwatna do poziomu ryzyka ponoszonego przez pożyczkodawcę w związku z udzieleniem pożyczki, nawet przy zawieraniu pożyczki na tak krótki okres jakim jest 30 dni. Nadto Sąd miał na względzie, że oprócz ww. kwoty pozwany nie ponosił innych pozaodsetkowych kosztów kredytu, a wysokość odsetek od kwoty pożyczki była stosunkowo niska tj. 5,92 zł. Jednocześnie ww. kwota prowizji mieści się w maksymalnej wysokości kosztów pozaodsetkowych zgodnie z brzmieniem art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim obliczonej na datę zawarcia umowy tj. MPKK = (K x 10%) + (K x n/R x 10%).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż powództwo w przedmiotowej sprawie zasługuje na uwzględnienie w całości. Powód w dostatecznej mierze udowodnił słuszność swojego roszczenia jak i uprawnienie do wniesienia powództwa.

Powód dochodził kwoty 753,07 zł jako kwoty niespłaconego kapitału, a pozwany w żaden sposób nie wykazał aby spłacił zobowiązanie w tym zakresie.

Kwota 449,04 zł jak suma skapitalizowanych na dzień wniesienia pozwu odsetek została również prawidłowo wyliczona przez stronę powodową. Zgodnie z § 9 ust. 1 umowy w przypadku opóźnienia w spłacie pożyczki strony przewidziały odsetki maksymalne za opóźnienie w wysokości ustalonej stosownie do treści art. 481 §2 1 k.c. Wobec tego powód od kwoty kapitału w sposób prawidłowy wyliczył dochodzone w sprawie skapitalizowane odsetki.

O odsetkach za opóźnienie Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu na podstawie art. 481 § 1 k.c. Stosownie do treści tego przepisu jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W zakresie kwoty 753,07 złotych, stanowiącej wysokość niespłaconego zobowiązania Sąd miał przy tym na względzie, że zgodnie z § 9 ust. 1 umowy w przypadku opóźnienia w spłacie pożyczki strony przewidziały odsetki maksymalne za opóźnienie w wysokości ustalonej stosownie do treści art. 481 §2 1 k.c.

Odnośnie do kwoty 449,64 złotych stanowiącej skapitalizowaną kwotę odsetek za opóźnienie Sąd zgodnie z żądaniem pozwu orzekł odsetki ustawowe za opóźnienie.

Ww. kwoty zasądzono od dnia 19 sierpnia 2025 r. tj. na dzień wniesienia pozwu, na który to dzień powód dokonał kapitalizacji roszczenia odsetkowego.

Z tych wszystkich powodów orzeczono jak w pkt I wyroku.

O kosztach procesu orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1, 1 1 oraz 3 k.p.c. i 99 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Strona powodowa wygrała proces w całości, ponosząc koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony w wysokości 387 złotych. Na koszty te składają się: opłata od pozwu w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł, oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 270 zł (§ 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118 ze zm.).