Treść orzeczenia
Sygn. akt VIII P 403/21
Uzasadnienie
wyroku zaocznego z dnia 7 października 2022 roku
Powódka (...), działając za pośrednictwem pełnomocnika będącego adwokatem, odwołała się od oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, dokonanego przez pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej (...)), wnosząc o zasądzenie odszkodowania w kwocie 53.400 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia doręczenia odpisu pozwu do dnia zapłaty.
Pozwany w wyznaczonym terminie nie złożył odpowiedzi na pozew.
Sąd Rejonowy – Sąd Pracy ustalił, co następuje
(...) była zatrudniona w (...) od dnia 26 lutego 2008 roku, od dnia 1 października 2008 roku na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, od dnia 1 października 2018 roku na stanowisku Zastępcy Dyrektora z miesięcznym wynagrodzeniem wynoszącym 17.800 złotych brutto. Od dnia 1 lipca 2021 roku, zgodnie z zawartym między stronami stosunku pracy porozumieniem w związku z domaganiem się przez (...) obniżenia wymiaru czasu pracy z powołaniem się na art. 186 ( 7 )kodeksu pracy, zatrudniona ona była w wymiarze czasu pracy 7/8 etatu i z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 15.575 złotych brutto.
/umowy o pracę, aneksy, wniosek i porozumienie k. 19-31/
W dniu 23 lipca 2021 roku reprezentant (...) złożył oświadczył na piśmie (...), że rozwiązuje z nią umowę o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia, ze skutkiem na dzień 31 sierpnia 2021 roku.
/wypowiedzenie k. 32/
Stan faktyczny Sąd Rejonowy – Sąd Pracy ustalił na podstawie wskazanych dokumentów, mając też na względzie treść art. 339 § 2 k.p.c..
Sąd Rejonowy – Sąd Pracy zważył, co następuje
Powództwo jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 339 § 1 k.p.c., sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany w wyznaczonym terminie nie złożył odpowiedzi na pozew.
Podstawę prawną roszczenia powódki stanowi przepis art. 45 § 1 k.p., zgodnie z którym w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy, stosownie do żądania pracownika, orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu, o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.
W tej sprawie powódka domagała się wyłącznie odszkodowania.
Pozwany pracodawca, rozwiązując umowę o pracę z powódką, uchybił treści art. 186 8 § 1 pkt 2 k.p., zgodnie z którym, pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie od dnia złożenia przez pracownika uprawnionego do urlopu wychowawczego wniosku o obniżenie wymiaru czasu pracy - do dnia powrotu do nieobniżonego wymiaru czasu pracy, nie dłużej jednak niż przez łączny okres 12 miesięcy.
W myśl art. 186 8 § 2 k.p., w przypadku, o którym mowa w § 1, rozwiązanie przez pracodawcę umowy jest dopuszczalne tylko w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także gdy zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. W sprawie niniejszej nie stwierdzono tychże sytuacji, umożliwiających rozwiązanie umowy o pracę z powódką będącą pracownikiem uprawnionym do urlopu wychowawczego, korzystającym z obniżonego wymiaru czasu pracy.
Mając powyższe na uwadze oraz treść art. 47 1 k.p., staż pracy powódki i wysokość przysługującego jej w ostatnim okresie zatrudnienia wynagrodzenia miesięcznego (15.575 złotych – k. 31), zasądzono od pozwanego na jej rzecz kwotę 46.725 (3 x 15.575) złotych tytułem odszkodowania (punkt I wyroku).
O odsetkach od zasądzonej sumy dłużnej Sąd Rejonowy – Sąd Pracy orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.p.c., w zw. z art. 300 k.p. i zasądził je od dnia 23 kwietnia 2022 roku, tj. od dnia następującego po dniu doręczenia pozwanemu odpisu pozwu do dnia zapłaty. Odpis pozwu doręczony został pozwanemu w dniu 22 kwietnia 2022 roku (k. 72). Pozwany pozostawał więc w opóźnieniu z zaspokojeniem roszczenia powódki od dnia następnego, tj. od dnia 23 kwietnia 2022 roku.
W punkcie II wyroku oddalono powództwo w części odnoszącej się do odszkodowania ponad zasądzoną kwotę 46.725 złotych. Ponadto, wobec tego, że strona powodowa domagała się zasądzenia odsetek ustawowych już od dnia doręczenia odpisu pozwu, powództwo należało oddalić także w zakresie odsetek liczonych za ów jeden dzień (22 kwietnia 2022 roku).
O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. (zasada stosunkowego rozdzielenia kosztów). Powódka poniosła w tej sprawie koszt w postaci opłaty sądowej w kwocie 2.670 złotych, a ponadto koszt zastępstwa procesowego, w wysokości wynikającej z § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (4.050 złotych), łącznie 6.720 złotych. Domagając się odszkodowania w kwocie 53.400 złotych, wygrała sprawę w 87,5%. W punkcie III wyroku zasądzono zatem od pozwanego na rzecz powódki, tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu, kwotę 5.880 (87,5% x 6.720) złotych. O odsetkach ustawowych za opóźnienie od tej kwoty orzeczono na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c..
Na podstawie art. 333 § 1 pkt 3 k.p.c. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności (punkt IV wyroku).
Z tych wszystkich względów i na mocy powołanych przepisów orzec należało jak w wyroku zaocznym.