descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VII P 445/24

Uzasadnienie

Powód C. Z., pozwem, nadanym 29 stycznia 2024 r. (data nadania k. 39), wniósł o zasądzenie od Sądu Rejonowego w Piasecznie na swoją rzecz kwoty 27 439,76 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia za okres od stycznia 2021 r. do grudnia 2022 r. oraz wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. i 2022 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty:

a) 611,30 zł od dnia 30 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty,

b) 611,30 zł od dnia 1 marca 2021 r. do dnia zapłaty,

c) 583,69 zł od dnia 30 marca 2021 r. do dnia zapłaty,

d) 611,30 zł od dnia 30 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty,

e) 611,30 zł od dnia 30 maja 2021 r. do dnia zapłaty,

f) 611,30 zł od dnia 30 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty,

g) 591,19 zł od dnia 30 lipca 2021 r. do dnia zapłaty,

h) 611,30 zł od dnia 30 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty,

i) 611,30 zł od dnia 30 września 2021 r. do dnia zapłaty,

j) 611,30 zł od dnia 30 października 2021 r. do dnia zapłaty,

k) 611,30 zł od dnia 30 listopada 2021 r. do dnia zapłaty,

l) 611,30 zł od dnia 30 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty,

m) 1 498,32 zł od dnia 30 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty,

n) 1 412,70 zł od dnia 1 marca 2022 r. do dnia zapłaty,

o) 1 498,32 zł od dnia 30 marca 2022 r. do dnia zapłaty,

p) 1 498,32 zł od dnia 30 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty,

q) 1 498,32 zł od dnia 30 maja 2022 r. do dnia zapłaty,

r) 1 498,32 zł od dnia 30 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty,

s) 1 448,70 zł od dnia 30 lipca 2022 r. do dnia zapłaty,

t) 1 498,32 zł od dnia 30 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty,

u) 1 475,66 zł od dnia 30 września 2022 r. do dnia zapłaty,

v) 1 475,66 zł od dnia 30 października 2022 r. do dnia zapłaty,

w) 1 475,66 zł od dnia 30 listopada 2022 r. do dnia zapłaty,

x) 1 399,50 zł od dnia 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty,

y) 1 043,34 zł od dnia 1 marca 2022 r. do dnia zapłaty (tzw. trzynasta pensja),

z) 1 430,74 zł od dnia 1 marca 2023 r. do dnia zapłaty (tzw. trzynasta pensja).

Wskazał, że wynagrodzenie od stycznia 2021 r. było wypłacane z naruszeniem art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. W ocenie powoda art. 12 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 uchybiają przepisom Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i jako takie nie mogą mieć zastosowania do określenia wysokości wynagrodzenia powoda (pozew k. 4-9).

W piśmie procesowym z 26 marca 2024 r. powód C. Z. sprecyzował, że domaga się kwoty 27 439,76 zł, na która składają się kwoty odpowiednio wynagrodzenia: a) za styczeń 2021 r., b) za luty 2021 r., c) za marzec 2021 r., d) za kwiecień 2021 r., e) za maj 2021 r., f) za czerwiec 2021 r., g) za lipiec 2021 r., h) za sierpień 2021 r., i) za wrzesień 2021 r., j) za październik 2021 r., k) za listopad 2021 r., l) za grudzień 2021 r., m) za styczeń 2022 r., n) za luty 2022 r., o) za marzec 2022 r., p) za kwiecień 2022 r., q) za maj 2022 r., r) za czerwiec 2022 r., s) za lipiec 2022 r., t) za sierpień 2022 r., u) za wrzesień 2022 r., v) za październik 2022 r., w) za listopad 2022 r., x) za grudzień 2022 r., y) trzynasta pensja za 2021 r., z) trzynasta pensja za 2022 r. (pismo k. 53-53v).

W odpowiedzi na pozew Sąd Rejonowy w Piasecznie, zastępowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty według norm przepisanych. Pozwany nie kwestionował faktu pełnienia przez powoda urzędu sędziego w Sądzie Rejonowym w Piasecznie, pełnienia funkcji Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego, wskazanej stawki awansowej oraz dodatku za długoletnią pracę, a także pochodzących od pracodawcy dokumentów załączonych do pozwu m.in. świadczonych o wysokości i terminie wypłaconego powodowi wynagrodzenia brutto w altach 22021-2022 oraz dokumentów załączonych do pisma procesowego z 25 marca 2024 r. świadczących o terminie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego. Pozwany nie kwestionował wyliczenia matematycznego różnicy w wynagrodzeniu za okres od stycznia 2021 r. do grudnia 2022 r. oraz dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2022 r. Pozwany natomiast kwestionował wyliczenia matematyczne różnicy dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. Strona pozwana podniosła brak podstaw do naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie od dat i kwot wskazanych w treści pozwu, powołując się na to, że pozwany nie pozostawał w opóźnieniu lub zwłoce, wypłacając terminowo wynagrodzenie w poszczególnych miesiącach 2021 r. i 2022 r. na podstawie przepisów ówcześnie obowiązujących ustaw okołobudżetowych, które miał obowiązek stosować. Ponadto strona pozwana podniosła, że termin płatności dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. i 2022 r. upływał odpowiednio w dniu 31 marca 2022 r. oraz 31 marca 2023 r., zaś ewentualne odsetki za opóźnienie w ich wypłacie przysługiwałyby odpowiednio najwcześniej od dnia 1 kwietnia 2022 r. (nie zaś od dnia 1 marca 2022 r.) i od dnia 1 kwietnia 2023 r. (nie zaś od dnia 1 marca 2023 r.). Pozwany wskazał, że powództwo nie powinno zostać wniesione przeciwko pracodawcy oraz że powód powinien dochodzić odszkodowania od Skarbu Państwa w rozumieniu władzy ustawodawczej (za delikt ustawodawczy) na podstawie art. 417 1 § 1 k.c., nie zaś wypłaty wynagrodzenia za pracę od pracodawcy. Pozwany zaprzeczył, aby jako pracodawca był podmiotem uprawnionym do odmowy zastosowania przepisów ustaw okołobudżetowych, obowiązujących w latach 2021-2022 i wobec tego – do samodzielnego stwierdzenia ich ewentualnej niezgodności z Konstytucją RP. Pozwany wskazał, że w sprawie miała zastosowanie zasada lex speclialis derogat legi generali oraz lex posterior derogat legi priori (odpowiedź na pozew k. 69-77v).

Sąd Rejonowy ustalił:

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 19 lutego 2001 r. C. Z. został powołany do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie (postanowienie z 19 lutego 2001 r. akt osobowych). Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 15 lipca 2008 r. C. Z. został powołany do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w Piasecznie (postanowienie z 15 lipca 2008 r. akt osobowych). Od 1 listopada 2017 r. do 30 kwietnia 2018 r. powierzono mu pełnienie funkcji Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego, następnie przedłużono mu pełnienie tej funkcji kolejno na okres od 1 maja 2018 r. do 30 października 2020 r. oraz od 31 października 2020 r. do 30 października 2023 r. (pismo z 26 października 2017 r. k. 89 akt osobowych, pismo z 4 maja 2018 r. k. 99 akt osobowych, pismo z 9 listopada 2020 r. k. 125 akt osobowych). Od 1 stycznia 2020 r. przyznano C. Z. wynagrodzenie zasadnicze w piątej stawce awansowej, określone mnożnikiem 2,50 w wysokości 12 098,10 zł brutto. Jednocześnie od 1 stycznia 2020 r. przyznano mu dodatek funkcyjny określony mnożnikiem 0,3 w wysokości 1 452 zł brutto miesięcznie za pełnienie funkcji Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego (pismo z 15 stycznia 2020 r. k. 121 akt osobowych, tożsame k. 10 akt sprawy). Od 1 stycznia 2022 r. przysługiwało C. Z. wynagrodzenie zasadnicze w piątej stawce awansowej, określone mnożnikiem 2,50 w wysokości 12 626,20 zł brutto. Jednocześnie od 1 stycznia 2022 r. przyznano mu dodatek funkcyjny określony mnożnikiem 0,3 w wysokości 1 515 zł brutto miesięcznie za pełnienie funkcji Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego (pismo z 20 stycznia 2022 r. k. 131 akt osobowych, tożsame k. 11 akt sprawy). Od 1 września 2022 r. C. Z. ustalono dodatek funkcyjny określony mnożnikiem 0,25 w kwocie 1 263 zł brutto za pełnienie funkcji Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego (pismo z 14 września 2022 r. 134 akt osobowych tożsame k. 12 akt sprawy).

W okresie od stycznia 2021 r. do grudnia 2022 r. dodatek za wysługę lat C. Z. wynosił 20% wynagrodzenia zasadniczego (domniemanie faktyczne na podstawie kart wynagrodzeń k. 13-38).

Podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w danym roku stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2019 r. wyniosło 4 839,24 zł. Przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2020 r. wyniosło 5 024,48 zł, natomiast przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2021 r. wyniosło 5 504,52 zł (bezsporne).

W latach 2021-2022 C. Z. był nieobecny w pracy z powodu choroby w okresach od 9 marca 2021 r. do 15 marca 2021 r., od 28 czerwca 2021 r. do 30 czerwca 2021 r., od 1 lipca 2021 r. do 2 lipca 2021 r., od 4 lutego 2022 r. do 11 lutego 2022 r., od 27 czerwca 2022 r. do 30 czerwca 2022 r., od 1 lipca 2022 r. do 1 lipca 2022 r. oraz od 9 grudnia 2022 r. do 16 grudnia 2022 r. (karty wynagrodzeń k. 13-37).

W 2021 r. Sąd Rejonowy w Piasecznie ustalił C. Z. wynagrodzenie zasadnicze sędziego, liczone od przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2019 r. w wysokości 4 839,24 zł brutto, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021. Wynagrodzenie brutto w 2021 r., uwzględniające dodatek za wysługę lat oraz dodatek funkcyjny, zostało ustalone przez Sąd Rejonowy w Piasecznie w styczniu 2021 r., w lutym 2021 r., od kwietnia 2021 r. do czerwca 2021 r., od sierpnia 2021 r. do grudnia 2021 r. w wysokości po 15 969,72 zł miesięcznie, natomiast w marcu 2021 r. w wysokości 15 248,49 zł, zaś w lipcu 2021 r. w wysokości 15 444,26 zł (karty wynagrodzeń k. 13-24).

Za styczeń 2021 r., za luty 2021 r., za okresy od kwietnia 2021 r. do czerwca 2021 r. i od sierpnia 2021 r. do grudnia 2021 r. różnica pomiędzy wynagrodzeniem obliczonym na podstawie przepisów ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych a wynagrodzeniem faktycznie ustalonym powodowi przez Sąd Rejonowy w Piasecznie wyniosła po 611,30 zł miesięcznie, natomiast za marzec 2021 r. równica ta wyniosła 583,69 zł, zaś za lipiec 2021 r. – 591,19 zł (niekwestionowane, zestawienie k. 80).

Z kolei w 2022 r. wynagrodzenie C. Z. było ustalane przez Sąd Rejonowy w Piasecznie od kwoty 5 050,48 zł brutto, tj. kwoty stanowiącej przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2020 r. w wysokości 5 024,48 zł, powiększonej o 26 zł, na podstawie art. 8 ust. 1 i 2 ustawy 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 (bezsporne). Wynagrodzenie brutto w 2022 r., uwzględniające dodatek za wysługę lat oraz dodatek funkcyjny, zostało ustalone przez Sąd Rejonowy w Piasecznie za styczeń 2022 r. w wysokości 16 666,44 zł, za luty 2022 r. – w wysokości 15 714,06 zł, za okres do marca 2022 r. do czerwca 2022 r. w wysokości po 16 666,44 zł miesięcznie, za lipiec 2022 r. – w wysokości 16 114,48 zł, za sierpień 2022 r. – w wysokości 16 666,44 zł, za okres od września 2022 r. do listopada 2022 r. – w wysokości po 16 414,44 zł miesięcznie, za grudzień 2022 r. – w wysokości 15 567,26 zł (karty wynagrodzeń k. 26-38).

W okresie od stycznia 2022 r. do grudnia 2022 r. różnica pomiędzy wynagrodzeniem obliczonym na podstawie przepisów ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych a wynagrodzeniem faktycznie ustalonym C. Z. przez Sąd Rejonowy w Piasecznie wyniosła za styczeń 2022 r. – 1 498,32 zł, za luty 2022 r. – 1 412,70 zł, za okres od marca 2022 r. do czerwca 2022 r. – po 1 498,32 zł miesięcznie, za lipiec 2022 r. – 1 448,70 zł, za sierpień 2022 r. – 1 498,32 zł, za okres od września 2022 r. do listopada 2022 r. – po 1 475,66 zł miesięcznie, za grudzień 2022 r. – 1 399,50 zł (niekwestionowane, zestawienie k. 80).

Sąd Rejonowy w Piasecznie ustalił C. Z. dodatkowe wynagrodzenie roczne za 2021 r. w wysokości 15 759,28 zł z uwzględnieniem przepisów ustawy z 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 r. Dodatkowe wynagrodzenie roczne za 2021 r. powinno wynosić 16 362,52 zł. Różnica pomiędzy ustaloną C. Z. przez Sąd Rejonowy w Piasecznie kwotą dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. a kwotą dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. obliczoną z uwzględnieniem wynagrodzenia miesięcznego ustalonego na podstawie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych wynosi 603,24 zł (karta wynagrodzenia k. 25, zestawienie k. 80).

Sąd Rejonowy w Piasecznie ustalił C. Z. dodatkowe wynagrodzenie roczne za 2022 r. w wysokości 15 914,69 zł z uwzględnieniem przepisów ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022. Dodatkowe wynagrodzenie roczne za 2022 r. powinno zostać ustalone na kwotę 17 345,43 zł. Różnica pomiędzy ustaloną C. Z. przez Sąd Rejonowy w Piasecznie kwotą dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2022 r. a kwotą dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2022 r. obliczoną z uwzględnieniem wynagrodzenia miesięcznego ustalonego na podstawie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych wynosi 1 430,74 zł (karta wynagrodzenia k. 38, zestawienie k. 80, niekwestionowane).

W Sądzie Rejonowym w Piasecznie wynagrodzenia za pracę wypłacane są wszystkim pracownikom Sądu Rejonowego w Piasecznie nie później niż w dniu 29 danego miesiąca, za który powstaje prawo do wypłaty, przelewem na wskazane przez pracownika konto (niekwestionowane). Dodatkowe wynagrodzenie roczne za 2021 r. i za 2022 r. powinno zostać wypłacone nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to wynagrodzenie.

Miesięczne wynagrodzenie brutto C. Z. za październik 2024 r., obliczone według zasad ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, wynosi 21 017,28 zł. Wynagrodzenie obliczone według zasad ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy obliczone za jeden dzień wynosi 1 004,65 zł (zaświadczenie k. 91 w aktach sprawy oraz w aktach osobowych).

Sąd Rejonowy zważył:

H. faktyczny był zasadniczo bezsporny pomiędzy stronami. Stan faktyczny został ustalony na postawie zgromadzonych w sprawie dokumentów i kserokopii dokumentów z akt sprawy i akt osobowych powoda, które nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Nie były kwestionowane zasadnicze dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności dotyczące zasad obliczania wysokości wynagrodzenia sędziego oraz dodatkowego wynagrodzenia rocznego, przysługujących powodowi za 2021 r. i 2022 r. Sąd nie miał podstaw do kwestionowania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Spór opierał się na zagadnieniach prawnych, a te należało rozpocząć od przedstawienia unormowań określających zasady kształtowania wynagrodzenia sędziego.

Zgodnie z art. 91 § 1c ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 365 z późn. zm., zwanej dalej „p.u.s.p.”) podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w danym roku stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 53, 252, 568, 1222 i 1578), z zastrzeżeniem § 1d. Stosownie do art. 91 § 1d tej ustawy, jeżeli przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w § 1c, jest niższe od przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za drugi kwartał roku poprzedzającego - przyjmuje się podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w dotychczasowej wysokości. Z kolei w myśl art. 91 § 2 p.u.s.p. wynagrodzenie zasadnicze sędziego określa się w stawkach, których wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, o której mowa w § 1c. Stawki wynagrodzenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach sędziowskich oraz mnożniki, służące do ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego sędziów w poszczególnych stawkach, określa załącznik do ustawy.

Zgodnie z art. 91a § 1 p.u.s.p. sędziemu obejmującemu stanowisko w sądzie rejonowym przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce pierwszej. Sędziemu obejmującemu stanowisko w sądzie okręgowym przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce czwartej, a jeżeli na niższym stanowisku otrzymywał już wynagrodzenie w stawce czwartej albo piątej - przysługuje mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce, odpowiednio, piątej albo szóstej. Sędziemu obejmującemu stanowisko w sądzie apelacyjnym przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej, a jeżeli na niższym stanowisku otrzymywał już wynagrodzenie w stawce siódmej albo ósmej - przysługuje mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce, odpowiednio, ósmej albo dziewiątej. Stosownie do art. 91a § 2 p.u.s.p., jeżeli przed objęciem stanowiska sędziowskiego sędzia zajmował inne, odpowiednio równorzędne, stanowisko sędziowskie lub prokuratorskie, na obejmowanym stanowisku przysługuje mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce nie niższej od stawki, w której przysługiwało mu na stanowisku zajmowanym poprzednio, natomiast w myśl art. 91a § 3 p.u.s.p. wynagrodzenie zasadnicze sędziego określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych pięciu lat pracy na danym stanowisku sędziowskim.

Stawki wynagrodzenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach sędziowskich oraz mnożniki, służące do ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego sędziów zostały zawarte w załączniku do ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. W myśl wskazanego załącznika stawka wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu rejonowego rozpoczyna się od stawki pierwszej w wysokości 2,05. Stawka druga wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu rejonowego wynosi 2,17, stawka trzecia wynagrodzenia zasadniczego – 2,28, stawka czwarta wynagrodzenia zasadniczego – 2,36, a stawka piąta wynagrodzenia zasadniczego – 2,50. Stosowanie do art. 91 § 6 p.u.s.p. w związku z pełnioną funkcją sędziemu przysługuje dodatek funkcyjny. Zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom z dnia 7 marca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 591 ze zm.) wysokość dodatku funkcyjnego ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, przy czym kwotę dodatku funkcyjnego zaokrągla się w górę do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, natomiast końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych. W myśl § 2 ust. 3 tego rozporządzenia tabela funkcji oraz mnożników służących do ustalania wysokości dodatków funkcyjnych jest określona w załączniku do rozporządzenia. Za pełnienie funkcji zastępcy przewodniczącego wydziału w sądzie rejonowym wysokość dodatku funkcyjnego ustala się z zastosowaniem mnożnika wynoszącego od 0,15 do 0,35 zgodnie z załącznikiem do Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom z dnia 7 marca 2018 r.

Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 sierpnia 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2019 r. (M.P. z 2019 r. poz. 742) przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2019 r. wyniosło 4 839,24 zł. W komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 11 sierpnia 2020 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2020 r. (M. P. z 2020 r. poz. 711) ogłoszono, że przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2020 r. wyniosło 5 024,48 zł. Z kolei w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 10 sierpnia 2021 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2021 r. (M. P. z 2021 r. poz. 730) ogłoszono, że przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2021 r. wyniosło 5 504,52 zł.

Ponadto zgodnie z art. 91 § 7 p.u.s.p. wynagrodzenie sędziów różnicuje dodatek za długoletnią pracę, wynoszący, począwszy od szóstego roku pracy, 5% wynagrodzenia zasadniczego i wzrastający po każdym roku o 1%, aż do osiągnięcia 20% wynagrodzenia zasadniczego. Z kolei prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego reguluje ustawa z 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1872 ze zm.). Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy pracownik nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego. Jak wynika z art. 4 ust. 1 tej ustawy wynagrodzenie roczne ustala się w wysokości 8,5% sumy wynagrodzenia za pracę otrzymanego przez pracownika w ciągu roku kalendarzowego, za który przysługuje to wynagrodzenie, uwzględniając wynagrodzenie i inne świadczenia ze stosunku pracy przyjmowane do obliczenia ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, a także wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy oraz wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przysługujące pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu dla pracowników jednostek sfery budżetowej wynagrodzenie roczne wypłaca się, z zastrzeżeniem ust. 3, nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to wynagrodzenie.

Należy podkreślić, że model wynagradzania sędziów sprowadza się do ustalenia niewaloryzowanego iloczynu przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale roku poprzedniego i stosownego mnożnika. Celem wprowadzenia takiego modelu wynagradzania sędziów było uniezależnienie wysokości świadczeń od wahań koniunktury gospodarczej, w tym przejściowych trudności finansowych kraju.

W latach 2021-2022 ustawodawca wprowadził nowy mechanizm ustalania wynagrodzeń sędziów, w tym sędziów Sądu Najwyższego. W art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 (Dz.U. z 2020 r. poz. 2400 z późn. zm., zwanej dalej ustawą okołobudżetową na 2021 r.) wskazano, że w roku 2021 podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2072), stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2019 r. ogłoszone w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, przy czym ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o podstawie wynagrodzenia sędziego określonej w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w roku 2021 za podstawę tę przyjmuje się przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2019 r. ogłoszone w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Z kolei w art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 (Dz.U. z 2021 r. poz. 2445, zwanej dalej ustawą okołobudżetową na 2022 r.) ustanowiono, że w roku 2022 podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 2072 oraz z 2021 r. poz. 1080 i 1236), stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2020 r. ogłoszone w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (ust. 1), przy czym podstawę, o której mowa w ust. 1, zwiększa się o kwotę 26 zł (ust. 2). Stosownie do art. 8 ust. 3 tej ustawy okołobudżetowej na 2022 r. ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o podstawie wynagrodzenia sędziego określonej w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w roku 2022 za podstawę tę przyjmuje się przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2020 r. ogłoszone w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, zwiększone o 26 zł, a w myśl art. 8 ust. 4 tej ustawy – ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o wynagrodzeniu sędziego, w roku 2022 za wynagrodzenie to przyjmuje się wynagrodzenie naliczone zgodnie z ust. 1.

Istnieje więc sprzeczność ustawowych regulacji zawartych z jednej strony w unormowaniu art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, a z drugiej strony – w ustawach okołobudżetowych, dotyczących realizacji ustawy budżetowej na lata 2021 i 2022. Oczywiście pozwany, będący jednostką sektora finansów publicznych, nie jest uprawniony do samodzielnego kształtowania polityki płacowej. Wszystkie jego wydatki pokrywane są z budżetu państwa, a wszystkie dochody odprowadzane są na rachunek budżetu państwa. Pozwany nie był uprawniony do ustalenia i wypłaty wynagrodzenia powodowi na innej podstawie i w innych kwotach niż z zastosowaniem obowiązujących przepisów.

Należało jednak zauważyć, że wprowadzając odstępstwa od systematycznego, corocznego kształtowania wynagrodzeń sędziów na podstawie przeciętnego wynagrodzenia z drugiego kwartału roku poprzedzającego, ustawodawca nie dokonał żadnej zmiany art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, ani też nie zawiesił formalnie mocy obowiązującej tego przepisu. Nie można powiedzieć, że unormowania przepisów okołobudżetowych dotyczące wynagradzania sędziów w 2021 r. i 2022 r. są regulacjami szczególnymi w stosunku do przepisów ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Nie ma zastosowania zatem reguła lex specialis derogat legi generali. W razie wątpliwości dotyczącej mocy obowiązującej przepisów o sprzecznej treści, zawartych w aktach prawnych wydanych w różnym czasie i w wypadku, gdy przepisy późniejsze nie uchylają wcześniejszych, należy przyznać prymat przepisowi późniejszemu, zgodnie z zasadą lex posterior derogat legi priori. Istotne jest to, aby normy prawne nie były stanowione jednocześnie i aby norma późniejsza nie była hierarchicznie niższa od normy wcześniejszej.

Podkreślić należy, że ustawy okołobudżetowe są w systemie źródeł prawa aktami posiadającymi tożsamą moc, jak zwykłe ustawy. Nie ma w tym wypadku możliwości zastosowania reguł kolizyjnych wynikających z nadrzędności jednej ustawy nad drugą. Ustawa Prawo o ustroju sądów powszechnych reguluje ustrój i organizację sądu, a wyżej wymienione ustawy okołobudżetowe dotyczące lat 2021-2022 mają charakter epizodyczny. Nie oznacza to jednak, że norm wskazanych w ustawach okołobudżetowych, a które przewidują odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, nie można ocenić w kontekście zgodności z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie sposób negować roli Trybunału Konstytucyjnego jako jedynego organu dysponującego kompetencją do eliminacji przepisu prawnego z obrotu prawnego. Niewątpliwie prawidłowym sposobem rozstrzygnięcia wątpliwości dotyczących zgodności przepisu ustawy z postanowieniami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest skierowanie pytania prawnego przez sąd do Trybunału Konstytucyjnego, o czym stanowi art. 193 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Tylko ten organ może w sposób władczy orzec, że zaskarżony przepis ustawy jest zgodny z Konstytucją, względnie pozbawić go mocy obowiązującej w razie jego niekonstytucyjności (art. 190 Konstytucji RP).

Sąd nie znalazł podstaw do skierowania w tej sprawie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Nie oznacza to, że sąd powszechny ma zamiar przypisać sobie kompetencje Trybunału Konstytucyjnego. Należy bowiem rozróżnić orzekanie o zgodności ustaw z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej (art. 188 ust. 1 Konstytucji RP) a ocenę konstytucyjności przepisu prawnego, mającego zastosowanie w konkretnej sprawie przez sąd orzekający.

Przyznanie sądom powszechnym prawa do samodzielnego dokonania oceny zgodności przepisu ustawy z ustawą zasadniczą nie budzi kontrowersji w doktrynie i orzecznictwie Sądu Najwyższego. Sądy powszechne są uprawnione do badania zgodności stosowanych przepisów ustawowych z Konstytucją oraz posiadają kompetencję do odmowy zastosowania przepisu ustawy uznawanego przez nie za niekonstytucyjny i mogą wyrokować z pominięciem takiego przepisu, stosując bezpośrednio Konstytucję (zob. uchwała Sądu Najwyższego z 17 listopada 2022 r., III PZP 2/21). Takie uprawnienie sądu powszechnego jest ograniczone do rozpatrywanej, indywidualnej sprawy, a jego pogląd nie jest wiążący dla innych sądów orzekających w analogicznych sprawach. To uprawnienie sądu nie uchybia kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, którego orzeczenie jest powszechnie obowiązujące i ostateczne (art. 188 pkt 1 Konstytucji) (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 lipca 2003 r., V CK 47/02). Sąd Najwyższy w wyroku z 8 sierpnia 2017 r. (I UK 325/16) uznał, że stosowanie Konstytucji nie jest zastrzeżone wyłącznie dla Trybunału Konstytucyjnego (art. 188 ust. 1 Konstytucji RP), ale należy również do sądów, zarówno w przypadku zaistnienia luki w prawie, jak i wówczas, gdy sąd dojdzie do przekonania, że przepis ustawy jest niezgodny z Konstytucją i nie powinien być zastosowany w konkretnej sprawie. Nie narusza to kompetencji właściwej dla Trybunału Konstytucyjnego, gdyż formalnie przepis ten w dalszym ciągu pozostaje w systemie prawnym i może być stosowany przez inne sądy orzekające w takich samych sprawach. Należy jednak zaznaczyć, że – z uwagi na bezpieczeństwo obrotu prawnego kształtowanego również przez indywidualne akty stosowania prawa, jakimi są orzeczenia sądowe – odmowa zastosowania przepisu ustawy może nastąpić wyłącznie w wypadku, gdy sąd rozpoznający sprawę nie ma wątpliwości co do niezgodności tego przepisu z Konstytucją, a sprzeczność ma charakter oczywisty, inaczej mówiąc, gdy zachodzi sytuacja oczywistej niekonstytucyjności przepisu.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjny z 20 lipca 2021 r. (II FSK 1832/16) uznano za dopuszczalne stosowanie tzw. „rozproszonej kontroli konstytucyjnej” przez sądy w sytuacjach oczywistych, tj. wówczas, gdy w przeszłości Trybunał Konstytucyjny orzekał już o normie analogicznej do normy, która ma być zastosowana w danej sprawie, albo w przypadku powtórzenia niekonstytucyjnej normy przez ustawodawcę, albo wówczas, gdy w ustawie (tej samej czy innej) funkcjonuje analogiczna norma, która nie była bezpośrednim przedmiotem kontroli TK.

Należy wskazać, że sądy powszechne w szczególności mogą badać takie ustawy, które nie mogą podlegać kontroli przez Trybunał Konstytucyjny (tak uchwała Sądu Najwyższego z 17 listopada 2022 r., III PZP 2/21). Jak wynika z art. 59 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 3 ustawy z 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2393), Trybunał nie może prowadzić postępowania w przedmiocie zgodności z konstytucją aktów normatywnych, jeżeli akt normatywny w zakwestionowanym zakresie utracił moc obowiązującą przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał. Sporny art. 12 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 oraz sporny art. 8 ustawy z 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 utraciły natomiast moc w tym znaczeniu, że ich przedmioty regulacji zostały skonsumowane. Ustawy miały charakter epizodyczny i ich cel został zrealizowany, nadto obowiązywały tylko odpowiednio w 2021 r. i w 2022 r. W rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt 4) ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym przepisy te utraciły moc, zatem nie było możliwości kierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego odnośnie prawidłowości ustalania wynagrodzeń sędziów w 2021 r. i w 2022 r. W tej sytuacji jedyną drogą na zapewnienie ochrony konstytucyjnych wolności i praw strony postępowania jest zbadania ww. ustaw przez sąd powszechny.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 grudnia 2012 r. w sprawie K 1/12 zajmował się już konstytucyjnością czasowego wstrzymania waloryzacji wynagrodzenia sędziów. Na kanwie niniejszej sprawy istotnym jest odniesienie się do kwestii wynagrodzeń sędziowskich, których zasady kształtowania wielokrotnie były analizowane przez Trybunał Konstytucyjny. Sędziowie są bowiem jedyną w Polsce grupą zawodową, której wynagrodzenie reguluje bezpośrednio ustawa zasadnicza, tj. art. 178 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym sędziom zapewnia się warunki pracy i wynagrodzenie odpowiadające godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków. Norma ta była poddana analizie Trybunału Konstytucyjnego, który stwierdził w szczególności, że z uregulowań konstytucyjnych wynika nie tylko nakaz kształtowania przez ustawodawcę wynagrodzeń sędziów na poziomie korespondującym z ich godnością, ale ponadto zakaz ustanawiania takich przepisów, które nadawałyby wynagrodzeniom sędziowskim kształt kolidujący z zasadą godności urzędu, np. poprzez uznaniowe ustalanie wysokości wynagrodzenia poszczególnych sędziów przez władze administracyjne (zob. np. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 28 marca 2000 r., P 12/98, OTK 2000, Nr 2, poz. 67). Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny wskazał na kilka kryteriów oceny regulacji dotyczących wynagrodzeń sędziowskich. Po pierwsze, poziom wynagrodzenia sędziego powinien znacząco przekraczać poziom przeciętnej płacy w sferze budżetowej; po drugie, wynagrodzenia sędziów powinny wykazywać tendencję wzrostową, niemniejszą niż przeciętne wynagrodzenie w państwowej sferze budżetowej; po trzecie, w razie trudności budżetu państwa wynagrodzenia sędziowskie powinny być szczególnie chronione przed nadmiernie niekorzystnymi wahaniami; po czwarte, wynagrodzenia sędziów nie powinny być obniżane w drodze regulacji normatywnych (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z: 4 października 2000 r., P 8/00, OTK 2000, Nr 6, poz. 189; z 18 lutego 2004 r., K 12/03, OTK-A 2004, Nr 2, poz. 8).

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 grudnia 2012 r. (K 1/12, OTK-A 2012 Nr 11, poz. 134) uznał wprawdzie zakwestionowaną regulację, polegającą w istocie na jednorocznym zamrożeniu wynagrodzeń sędziów, za zgodną z Konstytucją, stwierdzając jednak, że uznanie konstytucyjności tego rozwiązania wynika z jego incydentalnego charakteru oraz z uwzględnienia trudnej sytuacji finansowej państwa, zagrażającej równowadze budżetowej, stanowiącej wartość konstytucyjną konkurencyjną wobec wartości określonych w art. 178 Konstytucji.

Trybunał Konstytucyjny zwracał też uwagę, że sposób ustalania wynagrodzenia sędziego jako wartości systemowej nie może być uzależniony od decyzji jawiących się jako nacisk na sędziów. O ile art. 178 ust. 2 Konstytucji RP nie jest źródłem praw podmiotowych sędziów, jak wskazuje Trybunał, nie chodzi w nim bowiem o ochronę interesów konkretnych osób piastujących urzędy sędziowskie, lecz o zobowiązanie państwa do określonego działania – zapewnienia sędziom wynagrodzenia spełniającego określone warunki. Dlatego też władze ustawodawcza i wykonawcza mają obowiązek stworzenia stabilnego mechanizmu wynagradzania sędziów, którego działania – bez zaistnienia szczególnie ważnych przyczyn – nie wolno zakłócać. Istotne w orzeczeniu Trybunału było jednak to, że określono pewne warunki, którymi powinien kierować się ustawodawca w takim przypadku, tak, aby zamrożenie wynagrodzenia nie naruszało zasady niezawisłości sędziowskiej. W orzeczeniu tym Trybunał określił nieprzekraczalne „warunki brzegowe”, a więc granice wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu sędziego i zakresowi jego obowiązków, wskazując, że:



wynagrodzenia sędziów powinny być kształtowane w sposób wykluczający jakąkolwiek uznaniowość – zarówno wobec całej tej grupy zawodowej – ze strony władzy wykonawczej, jak i w odniesieniu do poszczególnych sędziów, co do których niedopuszczalne jest uzależnianie jego wysokości od indywidualnej oceny ich pracy;



wysokość wynagrodzenia sędziego, w tym rozpoczynającego karierę w zawodzie sędziowskim sędziego sądu rejonowego, powinna znacząco przewyższać wysokość przeciętnego wynagrodzenia w sferze budżetowej;



wynagrodzenia sędziów powinny w dłuższym okresie czasu wykazywać tendencję wzrostową nie mniejszą niż przeciętne wynagrodzenie w sferze budżetowej;



w trudnej sytuacji budżetu państwa wynagrodzenia sędziów powinny być bardziej – niż wynagrodzenia wszystkich innych funkcjonariuszy i pracowników sfery budżetowej – chronione przed nadmiernie niekorzystnymi zmianami;



niedopuszczalne jest obniżenie w drodze normatywnej nominalnej wysokości wynagrodzenia sędziów, z wyjątkiem sytuacji, o której stanowi art. 216 ust. 5 Konstytucji (przekroczenie konstytucyjnego limitu zadłużenia);

Trybunał podkreślił ponadto, że w demokratycznym państwie prawa, opartym na trójpodziale władz, nie jest dopuszczalne, by jedna z nich, była przez pozostałe władze osłabiana, chociażby w sferze materialnego poziomu życia, co mogłoby w konsekwencji prowadzić do uzależnienia władzy sądowniczej od pozostałych władz i obniżać jej autorytet. Wskazano w szczególności, że zamrożenie wynagrodzeń może być tolerowane tylko wyjątkowo, ze względu na inne wartości konstytucyjne, w szczególności, ze względu na trudności budżetowe państwa, jeżeli występuje w kontekście szerszego programu oszczędnościowego. Nie może w żadnym wypadku stać się ono systematyczną praktyką. Z wyroku Trybunału wynika też, że ocena ewentualnych kolejnych regulacji „zamrażania” wynagrodzeń sędziów musi uwzględniać uwarunkowania społeczno-gospodarcze i cały kontekst normatywny.

Należy przy tym odnotować kontekst sytuacyjny stanowiska Trybunału Konstytucyjnego zajętego w przytoczonym wyroku z 12 grudnia 2012 r. i argumentację samego ustawodawcy, który w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizację ustawy budżetowej (Dz.U. z 2011 r. Nr 291, poz. 1707) wyjaśnił: „W celu zapewnienia stabilności finansów publicznych niezbędne jest podjęcie kroków umożliwiających zahamowanie szybkiego wzrostu długu publicznego w Polsce, który niesie za sobą ryzyko przekroczenia drugiego progu ostrożnościowego w 2012 r. (55%). W tym celu, poza zastosowaniem przy tworzeniu projektu ustawy budżetowej na rok 2012 tzw. dyscyplinującej reguły wydatkowej, niezbędne jest podjęcie szeregu działań, których efekty nie pozwolą przekroczyć poziomu deficytu budżetowego państwa określonego w projekcie ustawy budżetowej na rok 2012 oraz przyczynią się do nieprzekroczenia kolejnego progu ostrożnościowego relacji długu publicznego do (...). (...)”.

Na podstawie prezentowanych rozważań i wskazywanych kryteriów oceny regulacji wynagrodzeń, należy poddać w niniejszej sprawie ocenie uzasadnienie rozwiązań normatywnych, jakie legły u podstaw odstąpienia w latach 2021-2022 od wyznaczonych pragmatyką służbową zasad ustalania wynagrodzeń sędziów.

Należało podkreślić, że w założeniach do budżetu państwa na rok 2021 przewidziano zamrożenie funduszu wynagrodzeń w jednostkach państwowej sfery budżetowej oraz pozostałych jednostkach sektora finansów publicznych. W uzasadnieniu do projektu ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 wskazano, że w związku z ówczesną sytuacją gospodarczą kraju, spowodowaną epidemią (...)19, nastąpiła konieczność zamrożenia wynagrodzeń osób (w tym sędziów i prokuratorów), dla których podstawę obliczenia wynagrodzenia stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego ogłaszane przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wskazano też, że przepisy niniejszej ustawy spowodują „zamrożenie” systemowej waloryzacji wynagrodzeń sędziów i prokuratorów tylko w roku 2021. Powyższa propozycja miała mieścić się w ramach całości zmian związanych z „zamrożeniem” wielkości wynagrodzeń w sektorze finansów publicznych w celu zapewnienia równowagi budżetowej stanowiącej wartość konstytucyjną, od której zależy zdolność państwa do działania i wypełniania jego zadań.

Trudna sytuacja społeczno-ekonomiczna kraju w 2021 r., wynikająca z trwającej od 2020 r. epidemii (...)19 jest bezsporna, tak jak przeznaczenie znacznego nakładu środków budżetowych na zwalczanie jej negatywnych skutków. Należało jednak wskazać, że konsekwencje tej sytuacji dla stanu finansów publicznych nie były tożsame z sytuacją, jaka wystąpiła w 2012 r. Jak wynika bowiem z obwieszczenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki (...) z 24 maja 2021 r. w sprawie ogłoszenia kwot, o których mowa w art. 38 i art. 38a ustawy o finansach publicznych (M.P. z 2021 r. poz. 492), na koniec roku budżetowego 2020 relacja kwoty państwowego długu publicznego do produktu krajowego brutto w 2020 roku wynosiła 47,8%. Z kolei na koniec roku budżetowego 2021 relacja kwoty państwowego długu publicznego do produktu krajowego brutto wynosiła roku 43,8% zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z 25 maja 2022 r. w sprawie ogłoszenia kwot, o których mowa w art. 38 i art. 38a ustawy o finansach publicznych (M.P. z 2022 r. poz. 553). Sytuacja finansów publicznych oceniana przez omawiany pryzmat, mimo nadzwyczajnej sytuacji wywołanej epidemią (...)19, w kolejnym roku od jej ogłoszenia, uległa poprawie.

W uzasadnieniu projektu ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 zaproponowano ustalenie w roku 2022 wysokości wynagrodzeń sędziów, prokuratorów i innych pracowników, których wynagrodzenia są relacjonowane do wynagrodzeń sędziów i prokuratorów, w odniesieniu do przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2020 r. ogłoszonego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego zwiększonego o kwotę 26 zł, w następstwie czego podstawa miała wynieść 5 050,48 zł. Nie zmieniły się ogólne zasady ustalania wynagrodzenia zasadniczego sędziów i prokuratorów na podstawie przeciętnego wynagrodzenia ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Przyjęcie podstawy ustalenia wynagrodzenia na poziomie roku 2020 miały być równoznaczne ze wzrostem wynagrodzeń w roku 2022 w stosunku do roku 2021 o 4,37%. W uzasadnieniu projektu ustawy okołobudżetowej na 2022 r. omówiono jedynie zastosowany mechanizm ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziów i prokuratorów bez wyjaśnienia, dlaczego zdecydowano się na jego zastosowanie. W projekcie ustawy zaproponowano też odmrożenie o rok w stosunku do roku 2021 maksymalnych wynagrodzeń osób wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi.

W ocenie sądu ustawodawca nie wyjaśnił właściwie powodów ingerencji w zasadę ustalania wynagrodzeń sędziów określoną w art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Mimo wstrzymania waloryzacji wynagrodzeń sędziów i prokuratorów, co miało wynikać z trudnej sytuacji ekonomicznej, sytuacja innych grup zawodowych nie uległa pogorszeniu. W ustawie okołobudżetowej na 2021 r. przewidziano wprawdzie regulację „mrożącą” wynagrodzenia jednostkowe również dla innych grup zawodowych, np. osób objętych ustawą z 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (art. 15), ustawą z 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (art. 16), czy też utrzymujące globalną wielkość wynagrodzeń dla poszczególnych jednostek sektorów finansów publicznych na dotychczasowym poziomie (art. 7). Niemniej część tych przepisów uchylono w ustawie nowelizującej ustawę okołobudżetową na 2021 r. (zob. np. art. 7 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 9a do art. 9c ustawy okołobudżetowej za 2021 r.), bądź też złagodzono ich rygorystyczny skutek poprzez wprowadzenie np. specjalnego dodatku motywacyjnego (zob. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy okołobudżetowej na 2021 r.). Ponadto w samej ustawie okołobudżetowej na 2021 r. przewidziano możliwości przyznawania nagród za szczególne osiągnięcia w pracy dla członków korpusu służby cywilnej (art. 17), pracowników urzędów państwowych (art. 18), pracowników jednostek podległych Prezesowi Rady Ministrów, ministrowi kierującemu działem administracji rządowej albo wojewodzie oraz w jednostkach nadzorowanych przez te organy (art. 19 i art. 22), pracowników Najwyższej Izby Kontroli (art. 20), Urzędu Patentowego RP (art. 23), radcom i referendarzom i pozostałych pracowników Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (art. 24). Przewidziano także nagrody pracownikom Państwowej Inspekcji Pracy (art. 21), funkcjonariuszom Służby Celno-Skarbowej, policjantom, funkcjonariuszom Straży Granicznej, funkcjonariuszom Służby Ochrony Państwa, strażakom, żołnierzom zawodowym, funkcjonariuszom Służby Więziennej (art. 25 do art. 42). Co więcej, określone grupy zawodowe objęto w 2021 r. specjalnym dodatkiem motywacyjnym (art. 46a). Dodatkowo, w 2021 r. doszło do wzrostu wydatków na płace dla poszczególnych grup zawodowych, a nawet zaciągnięcie nowych zobowiązań ze środków publicznych. Jako pierwsze należy wymienić rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 30 lipca 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad wynagradzania osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe (Dz.U. z 2021 r. poz. 1394), którym z dniem 1 sierpnia 2021 r. podniesiono mnożnik kwoty bazowej wobec wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego o kilka punktów procentowych osobom piastującym funkcje w centralnych urzędach i instytucjach państwowych, m.in. K. Sejmu, K. Senatu, Prezesowi Rady Ministrów, Wicemarszałkom Sejmu i Senatu, Wiceprezesowi Rady Ministrów, Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli, Szefowi Kancelarii Prezydenta, ministrom, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Szefowi Kancelarii Sejmu, Szefowi Kancelarii Senatu, Szefowi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, Prezesowi Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, wiceprezesowi Najwyższej Izby Kontroli, Zastępcy Szefa Kancelarii Prezydenta, zastępcy Szefa Kancelarii Sejmu, zastępcy Szefa Kancelarii Senatu, Głównemu Inspektorowi Pracy, zastępcy Prokuratora Generalnego, wiceprezesowi Polskiej Akademii Nauk, wojewodzie, Zastępcy Głównego Inspektora Pracy, wicewojewodzie, Prezesowi Narodowego Banku Polskiego, F. zastępcy Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Wiceprezesowi Narodowego Banku Polskiego. Kolejne zmiany dokonały się na mocy przepisów ustawy z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 1834), m.in. podniesiono wskaźnik wynagrodzenia zasadniczego z 7 do 9,8-krotności kwoty bazowej oraz wskaźnik dodatku funkcyjnego Prezydenta z 3 do 4,2-krotności kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 1 pkt 2 ustawy nowelizacyjnej); zwiększono wysokość diet radnych samorządów gminnych, powiatowych i wojewódzkich z 1,5 do 2,4 krotności kwoty bazowej (art. 2, art. 5 i art. 6 ustawy nowelizującej); objęto ubezpieczeniami społecznymi i zdrowotnym małżonka Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, finansując składki z tego tytułu w całości z budżetu państwa (art. 3, art. 7 do art. 10 ustawy nowelizującej), a także obciążając budżet powinnością odprowadzenia za małżonków Prezydentów Rzeczypospolitej Polskiej wybranych w wyborach powszechnych w latach 1990-2020, za okres sprawowania przez ich małżonków urzędu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, składek na ubezpieczenie społeczne za lata 1990-1998 oraz składki na ubezpieczenie emerytalne za okres od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia poprzedzającego wejście w życie niniejszej ustawy nowelizującej, niezależnie od opłacania przez małżonka Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej składek na ubezpieczenie emerytalne z innych tytułów (art. 15 ustawy nowelizującej). Ponadto zwiększono wynagrodzenie byłego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o dodatek funkcyjny (art. 4 ustawy nowelizacyjnej); zwiększono z 7 do 11,2-krotności kwoty bazowej limit maksymalnego wynagrodzenia dla pracowników samorządowych zatrudnionych na podstawie wyboru, wprowadzając także dolny limit wynagrodzenia, nie mniej niż 80% maksymalnego wynagrodzenia (art. 11 ustawy nowelizującej); zwiększono członkom Państwowej Komisji Wyborczej mnożnik wynagrodzenia ustalanego na podstawie kwoty bazowej, tj. przewodniczącemu (z 3,5 do 4,9), jego zastępcy (z 3,2 do 4,48) i członkowi komisji (z 3,0 do 4,2), a także mnożnik komisarzy wyborczych (do 3,45) (art. 12 ustawy nowelizującej); zniesiono do ww. podwyżek płac ograniczenie z art. 7 ustawy z 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 (art. 13 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej), wprowadzając jednocześnie obowiązek podniesienia wynagrodzeń, diet i uposażeń od 1 sierpnia 2021 r. (art. 18 ustawy nowelizującej).

Nie sposób nie zauważyć, że podwyżki zostały wprowadzone w konkretnym momencie czasowym, a dokładnie podkreślanej trudnej sytuacji finansów publicznych i konieczności przekierowania środków na walkę ze skutkami pandemii (...)19. Jednocześnie w tym ani w późniejszym okresie 2021 r. władza wykonawcza i ustawodawcza nie zdecydowały się na zainicjowanie i wprowadzenie zmian również w wysokości wynagrodzeń prokuratorów i sędziów.

Należy również zwrócić uwagę na podwyżki lub waloryzacje przykładowych świadczeń wypłacanych w ramach ogólnie pojętego zabezpieczenia społecznego, które są finansowane w znacznym zakresie ze środków publicznych (wydatków budżetowych). W 2021 r. wskaźnik waloryzacyjny rent i emerytur (świadczeń stanowiących obciążenie dla ZUS, a tym samym budżetu państwa) wyniósł 104,24% (M. P. z 2021 r. poz. 167). Dla porównania wskaźnik ten wyniósł: w 2018 r. - 102,98% (M. P. z 2018 r. poz. 185), w 2019 r. - 102,86% (M. P. z 2019 r. poz. 176), w 2020 r. - 103,56% (M. P. z 2020 r. poz. 177), a w 2022 r. – nawet 107% (M. P. z 2022 r. poz. 211). Nie tylko zatem utrzymano coroczny poziom waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych z okresu poprzedzającego pandemię, ale nawet doszło do wzrostu wskaźnika waloryzacji. Co więcej, w 2021 r. i w 2022 r. nie tylko zachowano uprawnienie do dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla emerytów i rencistów, tzw. 13-tej „emerytury” (choć przysługującej również osobom niebędącym emerytom), wypłacanego na podstawie przepisów ustawy z 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów (tekst jedn. w Dz.U. z 2020 r. poz. 321 ze zm.), ale także przewidziano na 2021 r. kolejne świadczenie – tzw. „14-tą emeryturę” - finansowane z Funduszu Solidarnościowego (tworzonego m.in. ze środków objętych finansami publicznymi - art. 3 ustawy z 23 października 2018 r. o Funduszu Solidarnościowym) oraz wypłacane w 2021 r. na podstawie przepisów ustawy z 21 stycznia 2021 r. o kolejnym w 2021 r. dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów (Dz.U. z 2021 r. poz. 432). Ponadto przewidziano prawo do kolejnego w 2022 r. dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego na podstawie ustawy z 26 maja 2022 r. o kolejnym w 2022 r. dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów (Dz.U. z 2022 r. poz. 1358).

Są to jedynie przykłady zwiększania kwot wynagrodzeń lub świadczeń wypłacanych w ramach systemu zaopatrzenia społecznego w okresie, w którym – z uwagi na stan budżetu w okresie pandemii (...)19 – odstąpiono od przyjętych zasad kształtowania wynagrodzeń sędziów i prokuratorów. Takie działania pozostają w sprzeczności z intencją ustawodawcy, podważając zasadność deklarowanych rozwiązań. Świadczy to o braku uzasadnionych podstaw do swoistego „zamrożenia” wynagrodzeń sędziów w 2021 r. i w 2022 r., ponieważ ustawodawca nie zaplanował programów oszczędności dla wszystkich podmiotów uzyskujących świadczenia z budżetu, a zamrożenie wynagrodzeń dotknęło m.in. sędziów.

Oceniając zatem kwestionowane rozwiązania prawne z punktu widzenia norm konstytucyjnych, należy podnieść, że zgodnie z art. 2 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Już usytuowanie tej klauzuli w normach konstytucyjnych nakazuje jej przyznać wysoki prymat i miejsce. Z zasady państwa prawnego należy wyprowadzić również zasadę ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Podmioty, do których skierowana jest dana regulacja prawna, mają bowiem prawo oczekiwać, że przepisy prawne nie zostaną zmienione na ich niekorzyść w sposób arbitralny i zaskakujący. Ingerencja ustawodawcy może natomiast nastąpić tylko wówczas, gdy przemawiają za tym szczególnie istotne wartości konstytucyjne, jak np. konieczność ochrony równowagi budżetowej (zob. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2012 r., K 1/12). Zachowanie ustawodawcy nie może też godzić w zasadę pewności prawa, z którą wiąże się zasada ochrony praw słusznie nabytych. Ponadto każde odstępstwo od zasady równego traktowania powinno być uzasadnione. W przeciwnym razie dochodzi do dyskryminacji i naruszania zasady równego traktowania podmiotów podobnych. Natomiast zgodnie z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wszyscy są wobec prawa równi, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (ust. 1), nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2).

Sytuacja społeczno-gospodarcza w 2021 r. i w 2022 r. nie uzasadniała „zamrożenia” wynagrodzenia sędziów w sytuacji, gdy m.in. innym grupom zawodowym finansowanym z budżetu państwa przyznano stosowne zwiększenia wynagrodzeń czy podjęto decyzję w sprawie wypłaty kolejnych dodatkowych świadczeń z budżetu państwa. Z jednej bowiem strony prawodawca odchodzi od ukształtowanych zasad ustalania płac tej grupy, natomiast z drugiej strony podnosi uposażenia innym grupom lub przyznaje dodatkowe świadczenia innym osobom. Niedopuszczalne jest zaś wybiórcze przerzucanie skutków niewydolności systemu finansów państwa na pewne grupy pracowników sfery budżetowej, zwłaszcza gdy równocześnie inne grupy zawodowe nie zostały owym „zamrożeniem” dotknięte, a nawet zagwarantowano im wzrost wynagrodzeń.

Należy też zwrócić uwagę, że zawieszenie wzrostu wynagrodzeń sędziów w 2021 r. okazało się być nieincydentalne, skoro trwało w 2022 r. i w 2023 r., jednocześnie przy relatywnie wysokim wzroście przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce. Tym samym ograniczono uprawnienie sędziów wynikające z art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, realnie pomniejszając ich płacę, nie mając ku temu w latach 2021-2022 odpowiednio uzasadnionego interesu publicznego.

Mając powyższe na uwadze, istniały podstawy do odmowy zastosowania odnoszących się do sędziów przepisów ustawy z 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 oraz ustawy z 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 r. w zakresie dotyczącym zamrożenia wynagrodzenia sędziów, które były niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, przede wszystkim art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd zatem odstąpił od zastosowania art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 oraz art. 8 ust. 1-4 ustawy z 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 r. W konsekwencji należało ustalić wynagrodzenie powoda za 2021 r. i 2022 r. na podstawie art. 91 § 1c i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, odnosząc wysokość wynagrodzenia zasadniczego sędziego w danym roku do przeciętnego wynagrodzenia z drugiego kwartału roku poprzedniego.

Stosując zatem art. 91 § 1c i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych wynagrodzenie zasadnicze w 2021 r., które stanowiło podstawę do ustalenia wysokości wynagrodzenia powoda w 2021 r., powinno zostać obliczone z uwzględnieniem przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2020 r., wynoszącym 5 024,48 zł. Pozwany nie kwestionował wyliczenia różnicy należnego powodowi wynagrodzenia za okres od stycznia 2021 r. do grudnia 2022 r. oraz dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2022 r. Pozwany kwestionował jedynie wyliczenie różnicy dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. oraz datę, od której możliwe jest dochodzenie roszczenia odsetkowego od dochodzonych kwot dodatkowego wynagrodzenia rocznego. Powód nie ustosunkował się przedstawionej przez stronę pozwaną ustalonej różnicy dodatkowego wynagrodzenia rocznego powoda za 2021 r. Powód nie przedstawił też sposobu obliczenia dochodzonego wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. Tym samym powód nie wykazał, że wyrównanie dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. należne jest mu w wysokości dochodzonej przez niego w sprawie. W konsekwencji sąd uznał, że różnica pomiędzy wynagrodzeniem obliczonym na podstawie przepisów ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych a wynagrodzeniem faktycznie ustalonym powodowi przez Sąd Rejonowy w Piasecznie wyniosła za okres od stycznia 2021 r. do lutego 2021 r. – po 611,30 zł miesięcznie, za marzec 2021 r. – 583,69 zł, za okres od kwietnia 2021 r. do czerwca 2021 r. – po 611,30 zł miesięcznie, za lipiec 2021 r. – 591,19 zł, za okres od sierpnia 2021 r. do grudnia 2021 r. – 611,30 zł, za styczeń 2022 r. – 1 498,32 zł, za luty 2022 r. – 1 412,70 zł, za okres od marca 2022 r. do czerwca 2022 r. – 1 498,32 zł, za lipiec 2022 r. – 1 448,70 zł, za sierpień 2022 r. – 1 498,32 zł, za okres od września 2022 r. do listopada 2022 r. – 1 475,66 zł, za grudzień 2022 r. – 1 399,50 zł, natomiast różnica pomiędzy dodatkowym wynagrodzeniem rocznym za 2021 r. i za 2022 r. obliczonym z uwzględnieniem wynagrodzenia zasadniczego ustalonego na podstawie przepisów ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych a dodatkowym wynagrodzeniem rocznym za 2021 r. i za 2022 r. faktycznie ustalonym powodowi przez Sąd Rejonowy w Piasecznie wyniosła odpowiednio 603,24 zł oraz 1 430,74 zł. W zakresie, w jakim powód dochodził wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego powyżej kwoty 603,24 zł powództwo podlegało oddaleniu.

W ocenie sądu niesłusznie pozwany podnosi, że powód powinien wystąpić z roszczeniem przeciwko Skarbowi Państwa o odszkodowanie na podstawie art. 417 1 § 1 Kodeksu cywilnego (zwanego dalej „k.c.”), nie zaś o wypłatę wyrównania wynagrodzenia od pracodawcy. Zgodnie z art. 417 1 § 1 k.c., jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie aktu normatywnego, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności tego aktu z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą. Warunkiem przyznania odszkodowania za bezprawie legislacyjne jest zatem stwierdzenie we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem aktu normatywnego, którego wydanie lub zastosowanie było źródłem szkody. Powód zaś dochodzi roszczeń na podstawie przepisów ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Sąd nie dostrzegł podstaw do odstąpienia od zasądzenia na rzecz powoda od pozwanego odsetek ustawowych za opóźnienie od poszczególnych kwot wyrównania wynagrodzenia oraz dodatkowego wynagrodzenia rocznego za sporny okres. Należy podkreślić, że pozwany sąd rejonowy należy do podmiotów finansowanych z budżetu państwa. Wprawdzie to na skutek wprowadzenia przez ustawodawcę w ustawach okołobudżetowych na 2021 r. i na 2022 r. przepisów wprowadzających nowe zasady obliczania wynagrodzenia sędziów, odmienne od tych określonych w ustawie Prawo o ustroju sądów powszechnych, doszło do obniżenia wynagrodzenia powoda w spornym okresie, należy jednak pamiętać, że pozwany sąd to szeroko pojęte państwo. Stąd też choć pozwany sąd nie mógł nie zastosować się do przepisów zmieniających sposób obliczania wynagrodzenia sędziów w 2021 r. i w 2022 r., to jednak pośrednio odpowiada za niewypłacenie wynagrodzenia powodowi w wysokości obliczonej według zasad uregulowanych w ustawie Prawo o ustroju sądów powszechnych.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie od dochodzonych poszczególnych kwot wyrównania wynagrodzenia sędziego sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Zgodnie z art. 481 § 1 k.c., jeśli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W myśl art. 455 k.c. w zw. z art. 300 k.p., jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Zgodnie z art. 85 § 2 Kodeksu pracy („k.p.”) wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego. Zgodnie z niekwestionowanym przez stronę pozwaną stanowiskiem powoda wynagrodzenie za pracę wypłacane są wszystkim pracownikom Sądu Rejonowego w Piasecznie nie później niż w dniu 29 danego miesiąca, za który powstaje prawo do wypłaty, przelewem na wskazane przez pracownika konto.

W niniejszej sprawie spełnienie świadczenia pieniężnego w postaci miesięcznego wynagrodzenia powoda powinno nastąpić do 29 dnia miesiąca za dany miesiąc, co też nie było kwestionowane przez stronę pozwaną. Z tego względu odsetki ustawowe za opóźnienie od wyrównania wynagrodzenia za poszczególne miesiące w okresie od stycznia 2021 r. do grudnia 2022 r. należą się powodowi od następnego dnia po 29 dniu miesiąca za dany miesiąc, za który wynagrodzenie przysługiwało, zgodnie z żądaniem pozwu. Datą końcową zasądzonego roszczenia odsetkowego od poszczególnych kwot wyrównania wynagrodzenia jest dzień zapłaty. W takim zakresie roszczenie odsetkowe zostało zasądzone na podstawie art. 481 k.c. w zw. z art. 300 k.p.

Odsetki ustawowe za opóźnienie od zasądzonej kwoty dodatkowego wynagrodzenia rocznego tzw. „trzynastki” za 2021 r. i 2022 r. zostały zasądzone odpowiednio od 1 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty (wyrównanie dodatkowego wynagrodzenie roczne za 2021 r.) oraz od 1 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty (wyrównanie dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2022 r.). Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 ustawy z 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1872 ze zm.) wynagrodzenie roczne wypłaca się, z zastrzeżeniem ust. 3, nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to wynagrodzenie. Ustawowe odsetki za opóźnienie od zasądzonej kwoty wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. są zatem należne dopiero od 1 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty, a ustawowe odsetki za opóźnienie od zasądzonej kwoty wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2022 r. są należne od 1 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty, i w takim zakresie roszczenie odsetkowe zostało zasądzone, a w pozostałym zakresie roszczenie odsetkowe od dochodzonych kwot wyrównania wynagrodzenia rocznego podlegało oddaleniu. W tym zakresie orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 91 § 1c, 2, 6 i 7 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, art. 481 k.c. w zw. z art. 300 k.p. oraz art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 2 ustawy z 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu dla pracowników jednostek sfery budżetowej zasądzono na rzecz powoda od pozwanego: 1) kwotę 611,30 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za styczeń 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty; 2) kwotę 611,30 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za luty 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 marca 2021 r. do dnia zapłaty; 3) kwotę 583,69 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za marzec 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 marca 2021 r. do dnia zapłaty; 4) kwotę 611,30 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za kwiecień 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty; 5) kwotę 611,30 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za maj 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 maja 2021 r. do dnia zapłaty; 6) kwotę 611,30 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za czerwiec 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty; 7) kwotę 591,19 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za lipiec 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 lipca 2021 r. do dnia zapłaty; 8) kwotę 611,30 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za sierpień 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty; 9) kwotę 611,30 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za wrzesień 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 września 2021 r. do dnia zapłaty; 10) kwotę 611,30 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za październik 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 października 2021 r. do dnia zapłaty; 11) kwotę 611,30 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za listopad 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 listopada 2021 r. do dnia zapłaty; 12) kwotę 611,30 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za grudzień 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty; 13) kwotę 1 498,32 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za styczeń 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty; 14) kwotę 1 412,70 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za luty 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 marca 2022 r. do dnia zapłaty; 15) kwotę 1 498,32 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za marzec 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 marca 2022 r. do dnia zapłaty; 16) kwotę 1 498,32 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za kwiecień 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty; 17) kwotę 1 498,32 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za maj 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 maja 2022 r. do dnia zapłaty; 18) kwotę 1 498,32 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za czerwiec 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty; 19) kwotę 1 448,70 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za lipiec 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 lipca 2022 r. do dnia zapłaty; 20) kwotę 1 498,32 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za sierpień 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty; 21) kwotę 1 475,66 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za wrzesień 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 września 2022 r. do dnia zapłaty; 22) kwotę 1 475,66 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za październik 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 października 2022 r. do dnia zapłaty; 23) kwotę 1 475,66 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za listopad 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 listopada 2022 r. do dnia zapłaty; 24) kwotę 1 399,50 zł z tytułu wyrównania wynagrodzenia za grudzień 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty; 25) kwotę 603,24 zł z tytułu wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty; 26) kwotę 1 430,74 zł z tytułu wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2022 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty. Powództwo podlegało oddaleniu w zakresie roszczenia odsetkowego dochodzonego od kwot wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. i za 2022 r. dochodzonych za okres przypadający przed 1 kwietnia odpowiednio 2022 r. w wypadku wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021 r. oraz przed 1 kwietnia 2023 r. – w wypadku wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2022 r., o czym orzeczono na podstawie art. 481 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Ponadto powództwo podlegało oddaleniu w zakresie, w jakim powód dochodził wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego powyżej kwoty 603,24 zł, tj. w zakresie przewyższającym kwotę wyliczonej różnicy pomiędzy wypłaconym a należnym dodatkowym wynagrodzeniem rocznym powoda za 2021 r., które wynika ze złożonego przez stronę pozwaną zestawienia wysokości kwot wyrównania świadczeń należnych powodowi, wskutek obliczenia wysokości dochodzonych świadczeń z zastosowaniem podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego ustalonej zgodnie z art. 91 § 1c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Mając na uwadze dyspozycję art. 477 2 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania cywilnego, który stanowi, że zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika, Sąd nadał wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 21 017,28 zł, tj. do kwoty miesięcznego wynagrodzenia powoda liczonego według zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, wynikającej z zaświadczenia przedłożonego przez stronę pozwaną.

W myśl art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Sąd Rejonowy w Piasecznie jest jednostką finansowaną z budżetu państwa, statio fisci Skarbu Państwa. Nie było podstaw pobierać od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa nieuiszczonych kosztów sądowych w postaci nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu, od której uiszczenia powód był zwolniony z mocy ustawy, dlatego sąd przejął na rachunek Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie nieuiszczone koszty sądowe.

asesor sądowy Małgorzata Szymanica