Treść orzeczenia
Sygn. akt VII Ka 636/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 8 września 2014 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski (spr.)
Protokolant st. sekr. sądowy Marzena Wach
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Małgorzaty Stypułkowskiej po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014r. sprawy D. M. oskarżonego o przestępstwo z art. 278§1 i §3kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 20 lutego 2014r. sygn. akt VII K 1138/13 I zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że orzeczoną wobec oskarżonego karę grzywny łagodzi do kwoty 600 ( sześćset ) zł i w pozostałej części utrzymuje go w mocy, II zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w kwocie 60 ( sześćdziesiąt ) zł za II instancję.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 20 lutego 2014 r. w sprawie VII K 1138/13 przeciwko D. M. oskarżonemu o to, że w dniu 10 września 2013r. w O. przy ul. (...), zabrał w celu przywłaszczenia 6 sztuk płotków plażowych o wartości 116,94 zł, 7 sztuk słupków „biskup” o wartości 104,93 zł oraz 30 sztuk okuć o wartości 47,70 zł, tj. mienie o łącznej wartości 269,57 zł na szkodę sklepu (...) przyjmując, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi,
tj. o czyn z art. 278 § 1 i § 3 k.k.
orzekł:
I Oskarżonego D. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym tylko, iż ustalił, że wyczerpał on znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i za to z mocy art. 119 § 1 k.w. skazał go na karę 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych grzywny.
II Na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 119 k.p.w. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe i zwolnił go od opłaty.
Od powyższego wyroku apelację złożył obrońca oskarżonego zaskarżając orzeczenie w części dotyczącej orzeczenia o karze.
Skarżący na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność kary wymierzonej D. M. w wysokości 1500 zł, podczas gdy dla osiągnięcia celów kary wystarczy niższy jej wymiar i przemawiają za tym okoliczności sprawy oraz brak szkody przy popełnieniu wykroczenia.
W oparciu o powyższą argumentację skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie D. M. kary 500 zł grzywny.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja obrońcy oskarżonego co do istoty jest zasadna.
Na wstępie podnieść należy, iż Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w przedmiotowej sprawie i zasadnie przyjął, że D. M. jest winny popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. Swoje ustalenia Sąd I instancji oparł o trafną analizę materiału dowodowego, która nie zawiera błędów natury logicznej czy też faktycznej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonego, to w ocenie Sądu Okręgowego zasługuje ona na uwzględnienie z uwagi na słuszność podniesionego zarzutu rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary.
Rozważając wymiar kary wobec oskarżonego Sąd I instancji uwzględnił zasadnie jako okoliczność łagodzącą uprzednią niekaralność oskarżonego. Jednakże w ocenie Sądu Okręgowego kara 1500 złotych grzywny wydaje się zbyt surowa jeśli uwzględni się stopień społecznej szkodliwości czynu i winy D. M..
Przepis art. 47 § 6 k.w. określa, jakie czynniki należy brać pod uwagę przy ocenie stopnia szkodliwości społecznej czynu. Szkodliwość społeczna czynu stanowi materialny substrat wykroczenia (art. 1 § 1), a jej brak eliminuje zaistnienie wykroczenia, mimo że zachowanie wypełnia znamiona określonego przepisu zaś ocena stopnia tej szkodliwości ma znaczenie przy wymiarze kary. Wyznaczniki stopnia szkodliwości społecznej czynu zostały
w art. 47 § 6 k.w. ograniczone, co naturalne, do okoliczności związanych z samym czynem, ale zarówno od jego strony przedmiotowej (rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, waga naruszonych obowiązków), jak i podmiotowej (postać zamiaru, motywacja sprawcy i rodzaj naruszonych reguł ostrożności oraz stopień ich naruszenia). Na szkodliwość tę nie mają natomiast wpływu okoliczności związane z samym sprawcą, a więc jego właściwości i warunki osobiste, stosunki rodzinne i majątkowe czy dotychczasowy tryb życia ani wina i jej stopień, które uwzględnia się wprawdzie, ale przy wymiarze kary, a nie przy ocenie stopnia szkodliwości społecznej czynu.
W tej sytuacji mając na względzie także zasady wymiaru kary określone w art.33 kw celowe jest orzeczenie wobec obwinionego łagodniejszej kary. Wprawdzie zachowanie D. M. nie może być usprawiedliwione, to jednak na względzie należy mieć wartość przedmiotu zaboru, uprzednią niekaralność D. M. a także i to, że mienie ostatecznie zostało odzyskane. Tym samym również kara 600 zł grzywny winna odpowiadać stopniowi społecznej szkodliwości czynu D. M. oraz stopniowi jego zawinienia, a także spełnić cele w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej.
Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że orzeczoną wobec oskarżonego karę grzywny złagodzono do kwoty 600 ( sześćset ) zł i w pozostałej części utrzymano go w mocy- art. 437 § 2 k.p.k., art. 438 pkt. 4 k.p.k. w zw. z art.109§1 k.p.w.
Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw i art.3ust.1, art.10ust.i art.21 ustawy opłatach w sprawach karnych Sąd Okręgowy zasądził od D. M. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym opłatę w kwocie 60 (sześćdziesiąt) złotych za II instancję.