descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt VII Ka 334/26

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 10 czerwca 2026 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym

w składzie:

Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski

Protokolant: pomoc sekretarza Dariusz Morawski

Uzasadnienie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim II Wydział Karny z dnia 20 lutego 2026 r., sygn. akt II K 64/25

1.1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego U. U.

☒ oskarżony U. U.

☐ inny

1.1.3. Granice zaskarżenia

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.2.1. Ustalenie faktów

1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.2.2. Ocena dowodów

1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Oskarżony wyrok zaskarżył w zakresie rozstrzygnięcia odnośnie czynu z art. 190 §1 k.k. i zarzucił mu:

1/obrazę przepisów postępowania, polegającą na pominięciu dowodu w postaci informacji z firmy (...) (...) na temat zatrudnienia I. G. I. (1) (pokrzywdzonej) w dniu zdarzenia, tj. 23.10.2024 r. i w dniach poprzedzających, w których to pokrzywdzona rzekomo miałaby kilkukrotnie wkładać za wycieraczkę samochodu, którym się poruszałem, wezwanie do zapłaty za nieuprawniony postój na parkingu O., na ulicy (...) w O..

2/ szereg błędów w ustaleniach , faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających istotny wpływ na jego treść, chociażby uznanie motywu, który miałby go skłonić do kierowania gróźb karalny wobec pokrzywdzonej, a który okazał się nieprawdziwy i fałszywy, jak wynika również z informacji z firmy (...) (...). na odpowiedź Sądu oraz na jego, załączoną jako dowód w niniejszej sprawie, mianowicie rzekomy motyw polegać miał na jego wzburzeniu po otrzymaniu kilkukrotnie, w odstępach paru dni, wezwania do zapłaty za parkowanie na samochód F. (...) nr rej. (...), co wg materiału dowodowego jest kłamstwem i nieprawdą, firma (...) (...) (...). potwierdziła brak jakiejkolwiek i kiedykolwiek nałożonej opłaty czy wezwania na ww. pojazd,

3/ złą ocenę materiału dowodowego odnośnie obecności na miejscu zdarzenia męża pokrzywdzonej S. I., gdyż według materiału dowodowego, nagrań i zeznań świadków, w ogóle nie był On obecny ani Jego pojazd podczas rzekomego zajścia w dniu 23.10.2024 r. około godziny 19.

4/ błędną ocenę zeznań R. B., osoby mu obcej, której jedynie świadczył pewnego rodzaju usługi transportowe tego dnia. Wbrew obiektywizmowi, praktyce i logice sądowej zeznania R. B. błędnie zostały zrównane do zeznań osoby najbliższej pokrzywdzonej, jej męża S. I., a szczerość i emocje podczas zeznań potraktowane jako wyolbrzymianie i instrumentalizm,

5/ błędnie zostało uznane, że G. I. (2) była zdenerwowana, wystraszona i miała trudności z wysławianiem się podczas zgłoszenia i relacjonowania rzekomych wydarzeń z jego udziałem, gdyż wyraźnie słychać na nagraniu zgłoszenia pod numer alarmowy 112 jak mówi spokojnym głosem pozbawionym, strachu czy lęku.

Wobec braku strachu, czy realnej obawy z jego strony G. I. (2) nie dokonuję stosownego zawiadomienia na Komendzie Powiatowej Policji w O. w najbliższych, kolejnych dniach, tylko dokonuje tego dopiero po zawiadomieniu przekroczenia uprawnień odnośnie funkcjonariuszy, którzy to prowadzili interwencję i są w pewien sposób w relacji towarzyskiej z pokrzywdzoną.

6/ błędnie został oceniony materiał dowodowy w postaci informacji z firmy (...) (...) o braku wezwania do zapłaty, włożonego za wycieraczkę pojazdu przez G. I. (1), przez co miał skierować do pokrzywdzonej, słowa zabraniające, dotykania jego pojazdu, gdyż wobec niezaistnienia sytuacji, gdy pokrzywdzona wkłada dotykając samochód wezwanie do zapłaty, nie mógł mieć o to do niej pretensji,

7/ błędne nadanie wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonej wbrew świadczącym dowodom na składanie fałszywych zeznań i fałszywego zawiadomienia, wbrew temu, co Sąd zauważa odnośnie chociażby stawianego zarzutu z art. 216 k.k., z którego został uniewinniony wobec tego jak i przywołanych dowodów materialnych całość depozycji tej osoby powinna być poddana pod wątpliwość, a fakt zgłoszenia pod nr alarmowy jakiegoś zajścia nie czyni go osobą winną,

8/ pominięcie faktu, że to pokrzywdzona twierdzi, iż jakiś czas po zgłoszeniu, miałby: rzekomo przyjechać na parking O. i groźnie się na nią patrzeć z zamiarem wyrządzenia krzywdy, jak również kilkukrotnie przed dniem zgłoszenia miał się awanturować i kierować jakieś słowa do pokrzywdzonej, co w obu wypadkach nie miało miejsca i brak jest jakiegokolwiek potwierdzenia w materiale dowodowym,

9/ błędną ocenę materiału dowodowego i pominięcia faktu świadczącego o brutalności policjanta podczas zatrzymania, a mianowicie bezpodstawnego obalenia na ziemię, użycie trzech środków przymusu bezpośredniego i wyrządzenie mu tym samym udokumentowanego uszczerbku na zdrowiu, co doprowadziło w konsekwencji uniknięcia, bólu i wyrządzanej mu krzywdy przez jednego z funkcjonariuszy podczas, wykręcania obolałego nadgarstka, do uderzenia jego głową o maskę samochodu, wbrew logice jest przypisywanie temu wydarzeniu zachowań nieobliczalnych, wzbudzających u pokrzywdzonej strach i obawę oraz uznanie tego za jedną z podstaw przemawiających za uwiarygodnieniem wcześniejszego zgłoszenia G. I. (1),

10/ zachowanie funkcjonariusza X. W. zostało również błędnie ocenione, wobec zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż funkcjonariusz ten był agresywny, nie posiadał regulaminowego umundurowania i nosił je w sposób nieregulaminowy, co może świadczyć o nieprzestrzeganiu regulaminu przez niego i nadmiernej nieadekwatnej brutalności podczas zatrzymania, co było wynikiem jego zapowiedzi o złożeniu, skargi na niego, gdyż nie zachował on procedury legitymowania i reakcją na propozycję udania się do KPP w O.. Przez co, po złożonej skardze na funkcjonariuszy, był nieobiektywny w swoich de pozycjach i chciał jego zachowania, przedstawić w jak najgorszym świetle i go zdyskredytować oraz zracjonalizować posądzenie o zarzuty z art.190 i 216 k.k.. Ponadto obaj funkcjonariusze zgodnie z procedurą nie wystawili protokołu zatrzymania, nie umożliwili mu kontaktu z najbliższymi czy adwokatem, a podczas interwencji nie dopełnili obowiązku legitymowania się i przedstawienia podstawy faktycznej i prawnej na jego żądanie, co doprowadziło w konsekwencji do agresywnego zachowania jednego z nich (duszenia go w radiowozie), widocznego na nagraniu wykonanym przez R. B. i późniejszych dyskredytacji jego osoby,

11/ złą ocenę dowodu z zeznań funkcjonariuszy, przez co nadano wiarygodność słowom G. I. (1), mianowicie pominięty został, fakt, iż funkcjonariusze, nie byli świadkami naocznymi a jedynie opisywali wydarzenia związane z G. I. (1) na podstawie tego co osoba ta im opowiadała, wobec czego nadal jedynym autorem informacji na temat zarzucanych mu czynów jest pokrzywdzona G. I. (2),

12/ pominięcie przy ocenie materiału dowodowego faktu, iż pokrzywdzona w dniu składania, zawiadomienia w KPP w, O., nie mogła i nie znała jego danych personalnych i jak sama zeznała przed Sądem, poznała je dopiero z korespondencji sądowej, a w dniu 29.10:2024 r. o godzinie 17 w (...) podpisała się pod zeznaniami, w których to on został wymienny z imienia i nazwiska, co może, sugerować, że nie do końca są to tylko słowa pokrzywdzonej. Pominięte zostały ponadto kolejne kłamstwa pokrzywdzonej, chociażby miejsca jej zamieszkania jakim miałby być O., co jest nieprawdą o czym Sąd był informowany przeze niego (czy wspominana wcześniej kwestia motywu, bądź samego zatrudnienia), a mimo wszystkich nieprawdziwych informacji nadał walor wiarygodności pokrzywdzonej,

13/ błędne stanowisko sądu I instancji, tj: nazwanie jego argumentacji i dowodów świadczących o niemożliwości zaistnienia zajścia zgłaszanego przez G. I. (1) w związku z jego osobą i trywializowanie wszystkich podnoszonych przez niego faktów, upraszczając jego stanowisko w tej kwestii jedynie do stwierdzenia jakoby mówił, iż jest to „spisek". Natomiast przyjęcie, iż jego linia, obrony ogranicza się jedynie do stwierdzenia i napiętnowania faktów związanych nieregulaminowym i bezpodstawnym zatrzymaniem jego osoby jest równie bezpodstawna, co same oskarżenia G. I. (1),

14/ pominięcie faktu konsultowania i rozmowy na temat zeznań pokrzywdzonej z funkcjonariuszami przed sprawą, o którym R. B. informowała podczas rozprawy gdyż słyszała temat rozmowy, a materiał dowodowy w postaci nagrania z monitoringu nie został zabezpieczony wbrew jego wnioskowi do dnia dzisiejszego, natomiast funkcjonariusze potwierdzają sam fakt rozmowy, nie przyznając się do tematu,

15/ zignorowanie faktu fizycznej niemożliwości przyjazdu patrolu policjantów po zgłoszeniu w tak krótkim czasie od momentu przyjęcia go. Gdyż na podstawie dowodów zgłoszenie pokrzywdzonej na numer alarmowy rozpoczęło się o godzinie 19:07:00 i po pewnym czasie dotarło na urządzenie mobilne funkcjonariuszy za pośrednictwem dyżurnego (...) w O., którzy to pełnili statyczny pomiar prędkości na ulicy (...) w miejscu oddalonym o kilka kilometrów od miejsca zgłoszenia. Następnie, według obliczeń uwzględniających drogę i prędkość, jak również nawigacji samochodowej, dystans ten wraz z wykonaniem czynności kończących, dotychczasowe zajęcie policjantów oraz związanych z podjęciem wezwania i dotarciem na miejsce zgłoszenia, nie mógł być pokonany w 3-4 minuty. Ponadto, w notatce urzędowej sporządzonej przez policjanta S. Z. czas podjęcia interwencji związanej z G. I. (1) oznaczony jest jako godzina 19, dopiero później ktoś odręcznym pismem zmienia to na 19:10. Wobec czego sugerować to może, iż policjanci znajdowali się wcześniej na miejscu zgłoszenia, niż samo zgłoszenie się dokonało. Kilkukrotnie wnioskowałem o pozyskanie informacji z mobilnego urządzenia o której fizycznie godzinie funkcjonariusze przyjęli je, co by jednoznacznie potwierdziło moją teorię wynikającą z dowodów pośrednich,

16/ błędne nadawanie jakiejkolwiek wiarygodności mężowi pokrzywdzonej S. I., gdyż ten już na etapie przesłuchania w KPP w O. u w Prokuraturze Rejonowej w (...) dokonuje fałszywych zeznań, a w szczególności widoczne to Jest w konfrontacji z zeznaniami składanymi przed Sądem Rejonowym w Lidzbarku Warmińskim w obu sprawach: II W 37/25 i II K 64/25. Błędem jest również uznanie, że S. I. znajdował się na miejscu zdarzenia przez od kilkudziesięciu minut do kilku godzin z 3-letnim dzieckiem, gdyż na żadnym z nagrań w miejscu wskazywanym przez ww. nie widać samochodu ((...) R.) ani też osoby samego świadka, a także zaprzeczają takiej obecności inni świadkowie. Same depozycje tego świadka (S. I.) składane w (...) w O. i w Prokuraturze Rejonowej w (...) w większości wykluczają się,

17/ nadanie wiarygodności pokrzywdzonej wobec tylu sprzeczności, w tym co osoba ta zeznaje i wobec dowodów materialnych, świadczących o składaniu fałszywych zeznań, które to nawet Sąd sam uznał i ocenił, jakby nie znalazł potwierdzenia w nich, jest podstawowym i niedopuszczalnym błędem wpływającym na wyrok,

18/ błędną kwalifikację prawną czynu, skoro nawet Sąd przywołuje orzeczenia Sądu Najwyższego i podaje, że realność spełnienia groźby osadzić należy przede wszystkim w kategoriach obiektywnych. Nie wystarczy, że pokrzywdzony oświadczy, iż obawiał się spełnienia groźby. Konieczne jest bowiem dokonanie oceny czy jego przekonanie miało obiektywne podstawy w ustalonych okolicznościach. A mimo to Sąd błędnie ocenia zaistniałe okoliczności i wobec braku jakiegokolwiek motywu oraz obalonego motywu podawanego przez pokrzywdzoną uznał, iż pokrzywdzona usłyszała i miała powody obawiać się gróźb rzekomo kierowanych przez niego do niej. Zaś błędna obiektywizacja podstawy okoliczności, pomija brak jakichkolwiek relacji między nim i pokrzywdzoną kiedykolwiek brak motywu,

19/ błędne uznanie, że po zdarzeniu jego interesowanie się pokrzywdzoną jej rodziną świadczy o chęci wyrządzenia pokrzywdzonej krzywdy, a tym bardziej w żaden sposób nie świadczy to o popełnieniu przez niego przestępstwa z art 190 czy 246 k.k. Samo zainteresowanie powstało na potrzeby podjętej linii obrony, a nastąpiło po zapoznaniu się z fałszywymi oskarżeniami i depozycjami rodziny I. odnośnie zaparkowania samochodu i uczestnictwa wraz z 3-letnią córka w wydarzeniach na miejscu zdarzenia w chłody jesienny wieczór S. I.. Owe „zainteresowanie’’ ograniczyło się jedynie do sprawdzenia informacji publikowanych przez samą pokrzywdzoną w sieci internetowej, która jest powszechnie dostępna, a demonizowanie tej czynności w kontekście nieprawdziwych oskarżeń stanowi błędną ocenę faktu. Na równi absurdalnie można by uznać, iż interesowanie się Przewodniczącą postępowania, jakie miało miejsce z jego strony, w postaci sprawdzenia w przestrzeni internetowej publicznej informacji, na jej temat, a w szczególności okoliczności związanych z jej powołaniem na urząd sędziego i późniejszym jego wnioskiem o odsunięcie z powyższego postępowania, właśnie ze względu na te okoliczności, uznać za obawianie się go i uznanie winnym popełnienia czynu z .art. 190 k.k. w stosunku do Przewodniczącej,

20/ błędne stanowisko Sądu w uzasadnieniu, a także w przytoczonych powodach kwalifikacji prawnej czynu interpretacja słów przytoczonych przez G. I. (1) „nogi z dupy Ci powyrywam, ręce ci powykręcam, po zmroku możesz spotkać kogoś gorszego, oglądaj się za siebie” jakoby stówa te miały być groźbą pozbawienia życia, gdzie ani z treści słów, ani z zeznań pokrzywdzonej nigdzie nie wynika, iż obawiała się o utratę życia i że takie groźby padły,

21/ pominięcie w całości faktu podnoszonego przez oskarżonego na rozprawie odnośnie męża pokrzywdzonej przy założeniu, że był on jak twierdzi świadkiem, a mianowicie nieracjonalna i nielogiczna jest jego bierna postawa i brak reakcji wobec zagrożenia, jakie rzekomo miałem stworzyć jego osobie najbliższej (żonie), bo nie zareagował on w żaden sposób i nie stanął w obronie żony, pomimo przygotowania jakie posiada, między innymi w walkach wręcz i innych technik obronnych, gdyż jest on do tego przygotowany jako żołnierz.

22/ błędne „rozdzielenie” zarzucanych mu czynów z art. 190 i 216 k.k. i uznanie jednego z nich za niepopełniony, a drugiego winnym, gdyż do obu tych czynów jest ten sam materiał dowodowy, ci sami świadkowie, te same okoliczności, ten sam motyw, zaistniały równocześnie w tym samym czasie i przeplatały się ze sobą. Wobec czego błędem jest uznanie, że dopuściłem się jednego czynu jednocześnie nie popełniając drugiego, jak Sąd sam zauważył i ocenił „na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, brak było dostatecznych podstaw do przyjęcia, że oskarżony U. U. dopuścił się czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia”, zignorowane zostały całkowicie okoliczności związane z zarzucaniem mi obu czynów, które wykluczają jeden, a drugi natomiast dopuszczają, bowiem według pokrzywdzonej i jej męża wyzywałem ją i groziłem jej na przemian (w tym samym czasie), co groziłem i jest to opis jednej sytuacji, wobec czego nie można uznać, że sytuacja ta nie miała miejsca, by potem uznać na potrzeby kolejnego zarzutu, że miała miejsce.

23/ błędne przyjęcie stanowiska, iż prawdziwość materiałów dowodowych nie była kwestionowana, gdyż jasno poddał pod wątpliwość rzetelność opinii sądowo-psychiatrycznej, a przede wszystkim kwestionuje „czystość” nagrania wykonanego przez I. C. B., według jego opinii nagranie to było obrabiane cyfrowo - dźwięk został zmieniony, a samo nagranie przycięte tak, by nie było początku na uwagę zasługuje fakt, iż C. B. jest koleżanką żony funkcjonariusza X. W., a samo nagranie zostało pozyskane nie bezpośrednio z nośnika na jakim je zapisano i nosi nazwę sugerującą przesyłanie go komunikatorami między osobami trzecimi.

24/ niepoddanie ocenie faktu, iż podczas jego zgłoszenia skargi na funkcjonariuszy wystąpił do KPP w O. o zabezpieczenie materiału dowodowego z monitoringu sklepu (...) z dnia 23.10.2024 r., a funkcjonariusz wykonujący tę czynność bez zaznajomienia się z materiałem wideo podjął decyzję o niezabezpieczeniu nagrań, które stanowiłyby istotny materiał dowodowy również w niniejszej sprawie i bezsprzecznie stanowiłyby o jego niewinności,

25/ brak oceny faktów na podstawie dowodów płynących z paragonu sklepowego i wydruku z parko-matu i zgłoszenia na 112, wydruk z parko-matu jest z godziny 19:01 (przyjazd na parking), a jego paragon z 19:13, to fizycznie niewykonalne byłoby „awanturowanie się” z pokrzywdzoną do chwili poprzedzającej jej zgłoszenie o 19:07 i wejście do sklepu oraz zrobienie zakupów do godziny 19:13.

26/ nieprawidłowe ocenienie sytuacji materialnej oskarżonego i zasądzenie nawiązki wobec G. I. (1), w sytuacji, gdy jedynym źródłem jego utrzymania jest zapomoga w wysokości 505 zł miesięcznie, zasądzenie nawiązki w wysokości 500 zł na rzecz pokrzywdzonej nie jest kwotą „symboliczną”, lecz miesięcznym budżetem przeznaczonym na życie, a pozbawienie go tych pieniędzy odbierze mu wszystkie środki na jakiekolwiek funkcjonowanie. W sytuacji braku jakiegokolwiek urazu czy krzywdy u pokrzywdzonej, nawiązka tym bardziej staje się bezzasadna, gdyż jak twierdzi pokrzywdzona, od razu wróciła do swoich obowiązków,

27/ sprzeczność orzeczonego obowiązku przeproszenia pokrzywdzonej na piśmie z nałożonym obowiązkiem niekontaktowania się w jakiejkolwiek formie z pokrzywdzoną, wszak skierowanie jakiegokolwiek pisma przez niego do pokrzywdzonej naruszyłoby obowiązek niekontaktowania się z nią,

28/niewyjaśnienie faktu z karty 184 znajdującej się w aktach z losowania SLPS w sprawie o zmianę sędziego ze względu na okoliczności towarzyszące powołaniu, przebiegu procedury nominacji; mianowicie raport z losowania SLPS znajdujący się w aktach sprawy jest zupełnie inny, niż oryginalny zamieszczony na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości z tego losowania SLPS Sąd ustalił fakty niezgodne z dowodami tworząc wersje wydarzeń jedynie na podstawie słów pokrzywdzonej w zeznaniach i przed Sądem (w których to sam Sąd niejednokrotnie ich „nie podzielał"), oraz na podstawie słów kierowanych przez pokrzywdzoną do dyspozytora numeru 112 czy funkcjonariuszy przybyłych na miejsce interwencji (w których to poniekąd w żaden sposób nie identyfikuje go). Całkowicie natomiast zostały pominięte wszelkie poszlaki czy dowody, chociażby dowód z przesłuchania niezależnego świadka R. B., obecnej cały czas bezpośrednio ze nim w tym czasie, która to jest obca zarówno dla niego jak i samej pokrzywdzonej.

Obrońca oskarżonego zaskarżyła wyrok w zakresie przypisania oskarżonemu winy za czyn z art. 190 § 1 k.k., tj. co do punktów I, II, III wyroku - w całości co do winy oskarżonego i zarzuciła mu:

1/ obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, poprzez nielogiczną niezgodną z doświadczeniem życiowym ocenę dowodów:

a/ częściowo zeznań pokrzywdzonej G. I. (1) poprzez:

- uznanie, że oskarżony kierował wobec niej groźby karalne pozbawienia życia i uszkodzenia ciała w związku z pełnioną przez nią funkcją

- przyjęciu, że pokrzywdzona była pracownikiem-kontrolerem parkingu

- istnienia obawy spełnienia gróźb

b/ zeznań świadka S. I. poprzez

- przyjęcie że świadek był na miejscu zdarzenia i słyszał podniesiony głos oskarżonego skierowany do jego żony

- uznaniu, że świadek w ogóle był obecny na miejscu zdarzenia

c/ częściowo wyjaśnień oskarżonego poprzez:

- uznanie, że oskarżony miał motyw oraz istniały jakiekolwiek powody, dla których miałby kierować względem pokrzywdzonej groźby

- oskarżony wypowiadał wobec oskarżonej groźby, które wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione

- oskarżony podejmował działania w celu zastraszenia pokrzywdzonej następczo, już po zdarzeniu

d/ zeznań świadków S. Z. i X. W. w tym zakresie, w którym uznał, że potwierdzają one wersję pokrzywdzonej, jakoby miały być kierowane wobec niej groźby karalne ze strony oskarżonego oraz że obawiała się ona oskarżonego w momencie interwencji

2/ obrazę art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w ten sposób, że mimo prawidłowej oceny dowodu w postaci pisma (...) (k. 323), paragonu (k. 305), biletu parkingowego (k. 304), w ustaleniach faktycznych Sąd pominął istotne okoliczności, tj.

a/ oskarżony nigdy nie został ukarany „mandatem'’ parkingowym, ani też na pojazd należący do R. B. nigdy nie został taki mandat wystawiony, zatem oskarżony nie miał żadnego powodu, żeby inicjować kontakt z pokrzywdzoną oraz zwracać jej uwagę, czy też tym bardziej grozić jej

b/ oskarżony nie znał wcześniej pokrzywdzonej, zatem nie mógł jej poznać z wcześniejszych interwencji na parkingu, nie miał też po co do niej podchodzić celowo - sama pokrzywdzona zeznała, że U. U. jak tylko ją zobaczył miał do niej podejść i zacząć kierować wobec niej groźby, co stoi w sprzeczności zasadami logiki

c/ oskarżony nie mógł od razu po wjeździe na parking udać się do sklepu razem z R. B., gdyż najpierw wymieniona wzięła bilet parkingowy, a dopiero później razem z oskarżonym, po umieszczeniu biletu na podszybiu udali się do sklepu

a w konsekwencji

błędy w ustaleniach faktycznych mające wpływ na treść wyroku polegające na:

1/ przyjęciu, że pokrzywdzona G. I. (2) była pracownikiem przedsiębiorstwa (...) (...)., podczas gdy pokrzywdzona nie pracowała tam w okresie objętym zarzutem

2/ przyjęciu, że oskarżony kierował wobec pokrzywdzonej groźby karalne, podczas gdy

a/ oskarżony musiał mieć motyw takiego zachowania, czyli rzekome ukaranie oskarżonego przez pokrzywdzoną karą parkingową, a w świetle ustalonego stanu faktycznego nigdy do takiego zdarzenia nie doszło

b/ groźby kierowane wobec pokrzywdzonej nie były oderwane od sytuacji i kontekstu, a miały być ściśle związane z wystawionym przez nią uprzednio „mandatem” parkingowym nawet co do treści gróźb (dot. ewentualnego uszkodzenia samochodu itp.), co nigdy nie miało miejsca

3/ uznaniu, że S. I. mógł słyszeć podniesione głosy, w szczególności głos oskarżonego będąc w zamkniętym samochodzie, w sytuacji gdy groźby miały być kierowane wobec pokrzywdzonej w pobliżu wejścia do sklepu (...), a nadto że S. I. mógł być obecny podczas tego zdarzenia, podczas gdy:

a/ na nagraniu C. B., które obejmuje okolice od miejsca, w którym zaparkowany był radiowóz, do końca tej części parkingu nie ujawniono obecności pojazdu - czerwonego R.

b/ sama pokrzywdzona nigdy nie wskazywała, że podeszła do samochodu, wsiadła do niego i rozmawiała z mężem w samochodzie, a wręcz przeciwnie, podawała, że dzwoniła do męża, a nawet wskazała, że zadzwoniła do niego, żeby ten przyjechał po nią na parking

4/ uznaniu, że pokrzywdzona obawiała się oskarżonego, a nadto że późniejsze zachowanie oskarżonego miało mieć wpływ na powstanie u pokrzywdzonej obawy spełnienia groźby oraz wskazana przez Sąd nieprzewidywalność zachowania oskarżonego spowodowała u pokrzywdzonej wystąpienie obaw podczas gdy:

a/ pokrzywdzona nigdy nie wskazywała, że zachowanie oskarżonego podczas interwencji Policji (czyli już po rzekomych groźbach) wzbudziło u niej obawy albo też spowodowało poczucie zagrożenia, wręcz przeciwnie, wskazywała, że zachowanie oskarżonego „nie zakłóciło jej spokoju”

b/ pokrzywdzona miała skonsultować z pracodawcą, czy zdecyduje się na złożenie zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, co samo w sobie przeczy temu, że odczuwała jakąkolwiek obawę przed oskarżonym, bowiem gdyby tak było, to nie uzależniałaby swojej decyzji od poleceń przełożonego, którego nawet nie było na miejscu zdarzenia

c/ pokrzywdzona nie mogła swoich obaw przedstawiać bezpośrednio mężowi, ponieważ w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy należałoby uznać, że S. I. nie był obecny tamtego dnia, w momencie zdarzenia na parkingu (...)

(...)/ brak ustalenia, w jaki sposób doszło do nawiązania kontaktu między oskarżonym a pokrzywdzoną, kto miał zacząć rozmowę - czy to pokrzywdzona zwróciła uwagę oskarżonemu czy też oskarżony od razu po zobaczeniu pokrzywdzonej miał wobec niej skierować groźby.

Ponadto obrońca oskarżonego złożyła zażalenie na postanowienie w przedmiocie zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu i zarzuciła mu

błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu, że zaangażowanie oraz wkład obrońcy w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz że liczba stawiennictw w sądzie, a także inicjatywa dowodowa obrońcy, która doprowadziła do wykazania, że pokrzywdzona podawała od początku organom nieprawdę co do istotnych okoliczności zdarzenia (tj. m.in. wystawienia oskarżonemu wezwania do zapłaty za nieprawidłowe parkowanie) nie znajdują uzasadnienia dla zasądzenia na jego rzecz stawki wyższej niż minimalna, tj. trzykrotności stawki co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego innych niż w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, tj. art. art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze w zw. z § 4 pkt 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacje oskarżonego oraz obrońcy oskarżonego nie zasługują na uwzględnienie.

Na częściowe uwzględnienie zasługiwało zażalenie obrońcy oskarżonego.

W tym miejscu wskazać także należy, że przedmiotem oceny w ramach niniejszego postepowania było zachowanie U. U. opisane w pkt I aktu oskarżenia, a zatem inne kwestie, faktycznie nie dotyczące wyczerpania dyspozycji art. 190§1 kk a poruszane w apelacji oskarżonego nie będą przedmiotem analizy i oceny.

Odnosząc się łącznie do zarzutów zawartych w obu apelacjach, zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał trafnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia winy i kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu. Stąd też odnosząc się do podnoszonych przez skarżących zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżący faktycznie polemizują z ustaleniami Sądu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie U. U., a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację . Apelacja w istocie nie wskazuje na takie okoliczności, które wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i należy jedynie zaakcentować te elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżących.

W zakresie zarzutów dotyczących przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg przedmiotowego zdarzenia oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28).

W konsekwencji Sąd Okręgowy nie podzielił zawartych w apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, jak i wywodów przytoczonych na ich poparcie oraz nie dopatrzył się obrazy wskazanych przepisów procedury karnej, które to uchybienia mogłyby rzutować na treść wydanego wyroku zwłaszcza w zakresie uznania winy oskarżonego. W pełni zatem należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego. Fakt czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o dowody niekorzystne z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego nie może oznaczać, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Tym bardziej wskazać należy, że ustalenia faktyczne winny być dokonane na podstawie dowodów, którym przyznano przymiot wiarygodności. Tym samym wobec przyznania dowodom niekorzystnym z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego takiej cechy, to chybione są zarzuty, że w postępowaniu doszło do złamania zasady obiektywizmu. Ocena dowodów pozostaje pod ochroną z art. 7 kpk gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowana w uzasadnieniu wyroku. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Rejonowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób uwzględniający wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

Jak wynika z akt sprawy oskarżony U. U. nie przyznał się do popełnienia czynu z art. 190§1 kk i zaprzeczył jakoby groził pokrzywdzonej. Wskazać jednocześnie należy, że Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że ani wobec oskarżonego, ani wobec innego kierującego pojazdem F. (...) nie kierowano wcześniej wezwań do zapłaty kary pieniężnej przez firmę (...).

Przede wszystkim Sąd Okręgowy w ślad za Sądem I instancji nie znalazł żadnych podstaw do uznania, że przedmiotowa sprawa „była swoistym „spiskiem” policji z G. I. (1)”, gdyż pokrzywdzona formalnie złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa w dniu 29 października 2024 r. tj. dopiero po tym jak wymieniony złożył skargę na policjantów oraz zawiadomienie o możliwości popełnienia przez nich przestępstwa w związku z przeprowadzaną interwencją.

W tym miejscu zauważyć należy, że w istocie w dniu 23 października 2024 r. doszło do interwencji Policji w związku z zachowaniem U. U. wobec G. I., – porównaj k. 15, zgłoszenie na nr 112 k. 362.

Ponadto Sąd I instancji trafnie nie podzielił stanowiska oskarżonego co do tego, że rzekomo X. W. uderzał jego głową w maskę pojazdu, a on sam jedynie wołał o pomoc albowiem przeczą temu wiarygodne zeznania X. W., S. Z., C. B. i G. I. (1) a przede wszystkim nagranie zarejestrowane przez postronnego, przypadkowego świadka, „z którego wynika ewidentnie, że X. W. stoi spokojnie przytrzymując oskarżonego zakutego w kajdanki, zaś ruchy głową wykonywane przez oskarżonego są dla niego zaskoczeniem – widać dokładnie jak równowaga, stabilność policjanta zostaje zachwiana wskutek ruchów oskarżonego. Widząc to S. Z. reaguje przerwaniem rozmowy z R. B. i pomaga X. W. doprowadzić oskarżonego do radiowozu, aby ten nie zrobił sobie krzywdy”.

Prawidłowo również w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zauważono, że żadne dowody nie wskazują na to, że pokrzywdzona miała w jakikolwiek sposób współdziałać, konsultować czy ustalać treść zeznań z policjantami; ponadto postępowanie karne w kierunku przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy zakończyło się prawomocnym umorzeniem postępowania.

Sąd Rejonowy w pełni zasadnie podzielił konsekwentne i stanowcze zeznania pokrzywdzonej G. I. (1) w zakresie w jakim twierdziła, że oskarżony skierował wobec niej groźby karalne, które wzbudziły u niej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, przy czym okoliczność, iż U. U. uniewinniono od popełnienia czynu z art. 216§1 kk sama przez się nie stanowi podstawy do zakwestionowania jej relacji o groźbach wypowiadanych pod jej adresem przez oskarżonego. Podkreślenia wymaga, że pokrzywdzona szczegółowo opisała w jaki sposób zachowywał się przy tym oskarżony (wymachiwanie rękami, wyraz twarzy), przy czym wymieniona od razu zadzwoniła na numer alarmowy, a także opowiedziała o zdarzeniu swojemu mężowi. Nie bez znaczenia jest także i to, że policjanci odnotowali zarówno w notatnikach służbowych, jak i notatce urzędowej konkretne słowa jakie miały być kierowane wobec pokrzywdzonej i potwierdzili te okoliczności w swoich zeznaniach.

Słusznie Sąd Rejonowy nie znalazł podstaw, aby zakwestionować prawdziwość zeznań X. W. i S. Z., którzy byli obcy stron i jedynie wykonywali swoje obowiązki służbowe a następnie o okolicznościach, co do których mieli wiedzę. Znamienne jest także i to, że funkcjonariusze zeznawali również o okolicznościach korzystnych dla oskarżonego, mianowicie, że nie słyszeli, aby oskarżony obrażał pokrzywdzoną słowami obelżywymi lub by wymieniona podawała to podczas rozpytania. Tym samym trafnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że policjanci nie dążyli do bezpodstawnego obciążenia U. U..

Nie budzi zastrzeżeń ocena zeznań S. I. i R. B., które za wiarygodne uznano jedynie w takim zakresie w jakim korespondowały z pozostałymi dowodami. Zauważyć bowiem należy, że wprawdzie S. I. był obecny na miejscu zdarzenia, to wiedzę o jego przebiegu czerpał głównie z relacji G. I. (1); wymieniony słyszał podniesiony głos zanim jego małżonka wsiadła do samochodu i powiedziała, że nieznany mężczyzna jej groził. Natomiast co do twierdzeń R. B., to zasadnie Sąd Rejonowy nie dał wiary jej zeznaniom, że policjanci wręcz dokonali napaści na nią i na oskarżonego – porównaj k. 488-488 odw.

Co do zeznań I. M., to prawidłowo zauważono, iż sama pokrzywdzona zaprzeczyła jakoby płakała w czasie interwencji, przy czym świadek odczuł, że bileterka jest zdenerwowana.

Wreszcie co do okoliczności wynikających z treści dokumentu jak na k. 545 odnośnie do czasu zatrudnienia G. I., to nie mają one znaczenia w zakresie kwestii odpowiedzialności oskarżonego za czyn z art. 190§1 kk albowiem nie budzi żadnych wątpliwości to, że w dniu 23 października 2024 r. na terenie parkingu przy sklepie (...) w W., przy ulicy (...) doszło do „spotkania” pokrzywdzonej z oskarżonym, w czasie którego U. U. wypowiedział groźby pod adresem G. I..

Wobec powyższego także w ocenie Sądu Okręgowego dopuszczenie się przez oskarżonego czynu z art. 190§1 kk nie budzi wątpliwości i zostało mu udowodnione. Pokrzywdzona potraktowała groźbę oskarżonego poważnie i uznawała jej spełnienie za faktycznie możliwe, tym bardziej, że była ona była świadkiem „zachowania oskarżonego w stosunku do policjantów tuż po skierowaniu gróźb, jego krzyków oraz autoagresji, która ostatecznie stała się linią obrony oskarżonego”.

Dodatkowo w tym zakresie wskazać należy, że oskarżony po zdarzeniu interesował się pokrzywdzoną i jej rodziną i dociekał gdzie mieszka, kogo zna, z kim utrzymuje kontakty, jakim jeździ pojazdem, ile lat ma jej dziecko co niewątpliwie wpływa na stan uzasadnionej obawy G. I. (1), której oskarżony groził pozbawieniem życia.

Sam Sąd I instancji mając możność obserwowania pokrzywdzonej na rozprawie podczas składania zeznań spostrzegł, iż obawiała się ona oskarżonego.

Wniosek

1/ oskarżony wniósł o odnośnie zarzucanego mu czynu z art. 190 k.k., ewentualnie o zrezygnowanie z zasądzonej nawiązki na rzecz pokrzywdzonej;

2/ obrońca oskarżonego wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku oraz uniewinnienie oskarżonego U. U. od zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia czynu,

3/ w zakresie zażalenia obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii adw. Z. S. kwoty 4 959,36 (cztery tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dziewięć 36/100) złotych w tym podatek VAT w stawce 23%, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu U. U. za obronę w postępowaniu zwyczajnym przed sądem rejonowym.

☐ zasadny wniosek

☒ częściowo zasadny obrońcy w zakresie kosztów

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1.5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.1.1.

Przedmiot i zakres zmiany

W yrok Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim II Wydziału Karnego z dnia 20 lutego 2026 r., sygn. akt II K 64/25

I zmieniono w ten sposób, że w ramach rozstrzygnięcia z pkt V sentencji zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokat Z. S. kwotę 2688 (dwa tysiące sześćset osiemdziesiąt osiem) zł tytułem opłaty za pełnioną z urzędu obronę oskarżonego U. U. wykonywaną w postępowaniu przed Sądem I instancji oraz kwotę 618,24 (sześćset osiemnaście złotych i dwadzieścia cztery grosze) zł tytułem podatku od towarów i usług od tej opłaty,

II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach zmiany

Wobec wskazanych wyżej okoliczności Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok codo zasady uznał za prawidłowy.

Warunkowe umorzenie postepowania winno wzbudzić w U. U. wolę kształtowania jego społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego. Orzeczony środek probacji połączony z nawiązką odpowiada stopniowi winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego oraz uwzględnia wszystkie aspekty jego bezprawnego zachowania i winien spełnić wobec wymienionego cele wychowawcze jak również właściwie kształtować świadomość prawną społeczeństwa.

W ocenie Sądu Okręgowego sytuacja osobista i materialna U. U. w istocie nie sprzeciwiła się orzeczeniu nawiązki w kwocie 500 zł na rzecz pokrzywdzonej.

Wniosek obrońcy oskarżonego w zakresie kosztów obrony z urzędu w postępowaniu przed Sądem I instancji, zasługiwał na częściowe uwzględnienie.

Zgodzić się należało ze skarżącą co do tego, że wykazała ona ponadprzeciętne zaangażowanie w sprawę i w toku postępowania sądowego, z jej inicjatywy uzyskano informacje od (...) oraz nagrania z (...) i przedstawiono paragony i bilet parkingowy.

Ponadto zasadnie skarżąca zauważyła, że „równolegle” z niniejszą sprawą toczyły się inne postępowania, z którymi obrońca się zapoznawała się i co znalazło odzwierciedlenie w dalszych wnioskach dowodowych.

Oczywistym jest, że wykazywanie inicjatywy dowodowej oraz obecność na rozprawach jest obowiązkiem obrońcy; jednakże postawa obrońcy w żadnej mierze nie świadczyła o wykazywaniu takiego stopnia zaangażowania, które odpowiadałoby jedynie minimalnemu wynagrodzeniu; tymczasem widoczne było wielokrotne zapoznawanie się z aktami sprawy, które w zasadzie miało miejsce przed każdą rozprawą a sam oskarżony jest osobą wymagającą, domagającą się wytłumaczenia szeregu kwestii tłumaczyć co wiązało się z większym nakładem pracy, niż przy standardowej sprawie.

W tym stanie rzeczy za uzasadniono uznano zasądzenie stawki wyższej niż minimalna i orzeczono ją na poziomie dwukrotności powiększonej o podatek od towarów i usług.

1.5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokat Z. S. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) zł tytułem opłaty za pełnioną z urzędu obronę oskarżonego U. U. wykonywaną w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 193,20 (sto dziewięćdziesiąt trzy złote i dwadzieścia groszy) zł tytułem podatku od towarów i usług od tej opłaty.

6. Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Uznając, że oskarżony nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolniono go z obowiązku ich poniesienia za obie instancje , bowiem sytuacja osobista i majątkowa oskarżonego nie pozwala na ich uiszczenie.

7. PODPIS

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony U. U.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim II Wydział Karny z dnia 20 lutego 2026 r., sygn. akt II K 64/25

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Załącznik do formularza UK 2

1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego U. U.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim II Wydział Karny z dnia 20 lutego 2026 r., sygn. akt II K 64/25

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana