Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
Sygn. akt VII K 218/24
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
USTALENIE FAKTÓW
1.Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.1.
B. D.
Nieumyślne naruszenie w dniu 24 lipca 2024r. na drodze (...) na wysokości miejscowości S. gmina G., powiat (...) zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że prowadząc samochód marki O. (...) o nr rej. (...) od strony miejscowości Ś. w kierunku miejscowości S. zbliżając się do skrzyżowania z drogą w kierunku miejscowości S. wykonała manewr skrętu w lewo nie zachowując szczególnej ostrożności i nie ustąpiła pierwszeństwa pojazdowi marki T. (...) o nr rej. (...), kierowanemu przez T. K., jadącego wraz z pasażerem J. K. drogą (...) z kierunku przeciwnego na wprost, powodując nieumyślnie wypadek drogowy - zderzenie czołowe obydwu pojazdów w wyniku którego T. K. doznał obrażeń ciała w postaci urazu klatki piersiowej z mnogimi złamaniami II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX żebra po stronie prawej, urazu brzucha z uszkodzeniem śledziony powikłanym ciężkim krwotokiem do jamy otrzewnowej ze wstrząsem krwotocznym, stłuczenia i otarcia naskórka wielomiejscowego twarzy, szyi, brzucha, kolana prawego, stawu skokowego prawego, okolic biodra, uda lewego i ręki lewej, ran III i IV palca ręki lewej oraz złamania zmiażdżeniowego kości łódkowatej stępu prawego, co stanowi ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, zaś J. K. doznała obrażeń ciała w postaci złamania typu C. nasad dalszych obu kości przedramienia lewego z przemieszczeniem oraz stłuczenia klatki piersiowej i powłok jamy brzusznej, co stanowi naruszenie narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
Nieumyślne naruszenie w dniu 24 lipca 2024r. na drodze (...) na wysokości miejscowości S. gmina G., powiat (...) zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że prowadząc samochód marki O. (...) o nr rej. (...) od strony miejscowości Ś. w kierunku miejscowości S. zbliżając się do skrzyżowania z drogą w kierunku miejscowości S. wykonała manewr skrętu w lewo nie zachowując szczególnej ostrożności i nie ustąpiła pierwszeństwa pojazdowi marki T. (...) o nr rej. (...), kierowanemu przez T. K., jadącego wraz z pasażerem J. K. drogą (...) z kierunku przeciwnego na wprost i spowodowanie nieumyślnie wypadku drogowego - zderzenia czołowego obydwu pojazdów w wyniku którego T. K. doznał obrażeń ciała stanowiących ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, zaś J. K. obrażeń stanowiących naruszenie czynności narządu ciała trwające dłużej niż 7 dni.
zeznania świadka T. K.
149-150
zeznania świadka J. K.
notatka
protokoły badania trzeźwości
protokoły oględzin, szkic i dokumentacja fotograficzna
dokumentacja medyczna
3-5
6-7, 8-9, 10-26, 42-44
46, 63, 64
opinie biegłych z zakresu medycyny
54, 61
opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego
96-113, 157-158, 169-173
1.Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.2.1.
B. D.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
Naruszenie przez pokrzywdzonego T. K. zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez przekroczenie dopuszczalnej prędkości oraz brak reakcji obronnej.
wyjaśnienia oskarżonej B. D.
79-80, 148-149
OCena DOWOdów
1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
2.1.1.
zeznania świadka
T. K.
Świadek w logiczny i szczegółowy sposób opisał okoliczności wypadku stanowczo twierdząc, że zdarzenie wynikło z winy oskarżonej, która nagle wjechała na jego pas ruchu pomimo, że poruszał się drogą z pierwszeństwem przejazdu. Nadmienił, iż widział jej pojazd jadący z przeciwka, jednakże nie spodziewał się, że wykona on manewr skrętu na jego pas ruchu. Zeznania T. K. zdaniem sądu bez wątpienia są prawdziwe, gdyż są spójne i konsekwentne, a także uzupełniają się z zeznaniami świadka J. K. oraz z pozostałymi dowodami w postaci protokołów oględzin z dokumentacją fotograficzną oraz ustaleniami biegłego z zakresu ruchu drogowego. O wiarygodności zeznań świadka świadczy też zdaniem sądu fakt, iż nie kwestionował on okoliczności niekorzystnej dla siebie, a mianowicie przekroczenia przez siebie w czasie zdarzenia dozwolonej prędkości.
zeznania świadka J. K.
Zeznania świadka zgodne są z zeznaniami T. K., wobec czego sąd uznał je wiarygodne.
notatka
protokoły badania trzeźwości
protokoły oględzin, szkic i dokumentacja fotograficzna
dokumentacja medyczna
Dokumenty nie kwestionowane przez strony.
opinie biegłych z zakresu medycyny
Dowody z opinii sąd uznał za wiarygodnie potwierdzające obrażenia doznane przez pokrzywdzonych w czasie wypadku ze względu na szczegółowość i logiczną argumentację opinii oraz niekwestionowanie ich przez strony.
opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego
Sąd uznał opinię za wiarygodny dowód w sprawie potwierdzający tak sprawstwo oskarżonej, jak i brak podstaw do przypisywania pokrzywdzonemu przyczynienia się do zaistnienia wypadku mającego z nim związek przyczynowy, albowiem nie ujawniły się w sprawie żadne okoliczności podważające ustalenia opinii. Okoliczności takich nie wskazała przy tym obrona, nie wnosząc zastrzeżeń do uzupełnionej opinii. Jako, że dodatkowo ustalenia biegłego poparte zostały rzeczową argumentacją, należało uznać uzupełnioną opinię za w pełni wiarygodny dowód w sprawie i na jej podstawie oprzeć ustalenia dotyczące stanu faktycznego.
1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
2.2.1
wyjaśnienia oskarżonej B. D.
Oskarżona wyjaśniła, że nie czuje się winna, gdyż zdarzenie miało miejsce na odcinku z ograniczeniem dozwolonej prędkości do 50 km/h, a ona nie widziała pojazdu pokrzywdzonego przed rozpoczęciem manewru skrętu w lewo (k. 148). W ocenie sądu bez wątpienia wyjaśnienia oskarżonej nie przyznającej się winy i obciążającej całością odpowiedzialności za zaistnienie wypadku pokrzywdzonego, za wyjątkiem faktu niezauważenia drugiego pojazdu, należy uznać za niewiarygodne, albowiem wprost zaprzeczają im zeznania świadków opisane powyżej oraz przede wszystkim treść opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego wykluczająca nie tylko sprawstwo, ale i przyczynienie się pokrzywdzonego.
PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☒
3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
I
B. D.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 22 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności. Nadto w myśl art. 25 ust.1 tejże ustawy, kierujący pojazdem, zbliżając się do skrzyżowania, również zobowiązany jest zachować szczególną ostrożności. W myśl z kolei art. 2 pkt. 22 i 23 ww. ustawy, szczególna ostrożność oznacza - ostrożność polegającą na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie, zaś ustąpienie pierwszeństwa - powstrzymanie się od ruchu, jeżeli ruch mógłby zmusić innego kierującego do zmiany kierunku lub pasa ruchu albo istotnej zmiany prędkości, a pieszego - do zatrzymania się, zwolnienia lub przyspieszenia kroku. Uwzględniając powyższe regulacje, stwierdzić należy, że w przypadku wykonywania manewru skrętu w lewo na skrzyżowaniu, zachowanie szczególnej ostrożności, o której mowa wyżej, będzie polegało w szczególności na zwiększeniu obserwacji drogi, zmniejszeniu prędkości do takiej, która pozwoli na przepuszczenie pojazdu korzystającego z pierwszeństwa, jak też zatrzymaniu się, jeżeli okaże się to konieczne (wyrok Sądu Najwyższego z 14.01.2009r. III KK 272/08, LEX 608054). Obowiązek ustąpienia pierwszeństwa zachodzi przy tym niezależnie od tego, czy pojazd poruszający się z pierwszeństwem przejazdu przestrzega zasad bezpieczeństwa, np. nie przekracza prędkości, czy też zasad tych nie przestrzega. Nie do przyjęcia byłoby bowiem uznanie, że skoro pojazd jadący z przeciwka na wprost porusza się z niedozwoloną prędkością, to kierowca pojazdu jadącego w przeciwnym kierunku i zamierzający wykonać manewr skrętu w lewo nie musi ustąpić mu pierwszeństwa tylko z tego powodu, że kierowca pojazdu mającego pierwszeństwo przejazdu narusza w ten sposób zasady ruchu drogowego (wyrok Sądu Najwyższego z 28.07.2011r. III KK 7/11, LEX 955017). Oskarżona winna była zatem zastosować się do wyżej wymienionych zasad wykonywania manewru skrętu w lewo i przy należytej obserwacji zaniechać wykonywania tegoż manewru w momencie zauważenia jadącego prosto pasem z pierwszeństwem przejazdu pojazdu kierowanego przez T. K.. Gdyby w taki sposób zareagowała z uwagi na niewielką prędkość jej pojazdu z pewnością zdążyła by się zatrzymać jeszcze na swoim pasie jezdni, albo niewiele przekraczając oś jezdni i nie doszłoby do kontaktu pomiędzy ich pojazdami. Istotnym jest, co jednoznacznie wynika z dokumentacji fotograficznej, że z kierunku z którego poruszała się oskarżona aż do momentu rozpoczęcia przez nią manewru skrętu w lewo pojazd, którym poruszali się pokrzywdzeni, znajdował się w jej polu widoczności, nawet pomimo wyraźnych lekkich zakrętów na drodze (k. 20). Z ustaleń biegłego wynika ponadto, że czas ruchu pojazdu oskarżonej od rozpoczęcia manewru skrętu w lewo do momentu zderzenia wynosił ok. 0,6 s (k. 171), a pojazd T. w momencie powstania zagrożenia w ruchu znajdował się w odległości zaledwie 13 metrów. Tym samym nawet zważywszy na odległość do najbliższego minimalnego łuku drogi od skrzyżowania pojazd był widoczny dla oskarżonej jeszcze zanim podjęła decyzję o rozpoczęciu manewru skrętu w lewo. Prędkość pojazdu pokrzywdzonego w momencie zderzenia biegły ustalił na ok. 80 km/h, zaznaczając jednocześnie, że nawet przy prędkości dozwolonej 50 km/h pokrzywdzony nie był w stanie zatrzymać pojazdu bez doprowadzenia do zderzenia, co wyklucza przypisanie mu ewentualnego przyczynienia się. Oskarżona nie mogła zdaniem sądu zastosować się do powyższych zasad ustawy prawo o ruchu drogowym, albowiem co wprost wynika z jej wyjaśnień nie widziała pojazdu pokrzywdzonych podejmując manewr skrętu w lewo. Takie zachowanie mogło być spowodowane tylko jednym czynnikiem, mianowicie niewłaściwym obserwowaniem drogi prowadzącym w konsekwencji do spowodowania sytuacji niebezpiecznej i zderzenia pojazdów. Jakimkolwiek przy tym usprawiedliwieniem nie jest podniesiona w piśmie obrońcy argumentacja dotycząca koloru pojazdu pokrzywdzonych, gdyż żaden przepis prawny nie nakazuje stosowania kontrastowej do nawierzchni jezdni czy warunków pogodowych kolorystyki auta. Podobnie żadnym usprawiedliwieniem nie jest być może słuszne przekonanie o wydłużonym czasie reakcji pokrzywdzonego z racji podeszłego wieku, skoro z wyliczeń biegłego wynika, że nawet przy czasie reakcji właściwym dla bardzo dobrego kierującego i zachowaniu prędkości dozwolonej brak było szans na uniknięcie zderzenia z racji nagłości manewru oskarżonej. W takiej sytuacji co najwyżej czołowe zderzenie pojazdu pokrzywdzonych nastąpiło by przy mniejszej prędkości w boczną a nie przednią część pojazdu oskarżonej. Jak wskazano pojazd T. znajdował się w odległości ok. 13 metrów, a zatem gdyby poruszał się z dozwoloną prędkością 50 km/h pokonałby odcinek do pojazdu oskarżonej w czasie ok. 1 sekundy. Tym samym pojazd oskarżonej poruszałby się przed zderzeniem dłużej o zaledwie niecałe 0,5 s niż jak to faktycznie miało miejsce, przez co jadąc z prędkością ok. 20 km/h (ok. 6 m/s) przejechałby jedynie ok. 3 metrów, a więc jadąc po łuku do przodu i tak nie zdążyłby nawet częściowo zjechać z pasa ruchu pojazdu pokrzywdzonych przed zderzeniem. Mniejsza o 30 km/h prędkość zderzenia nie oznacza przy tym wysokiego prawdopodobieństwa zmniejszenia skutków wypadku dla pokrzywdzonych, gdyż zderzenie z prędkością 50 km/h równie dobrze mogłoby prowadzić do obrażeń skutkujących zgonem. Okoliczności te prowadzą bez jakichkolwiek wątpliwości do stwierdzenia nieumyślności naruszenia przepisów ruchu drogowego przez oskarżoną. Bezspornym było przy tym, iż na skutek wypadku pokrzywdzony kierowca pojazdu T. T. K. doznał obrażeń skutkujących chorobą realnie zagrażającą życiu, zaś pasażerka tego pojazdu J. K. obrażeń skutkujących naruszeniem funkcji jej organizmu na czas przekraczający 7 dni. Dlatego Sąd uznał, że oskarżona popełniła zarzucany jej w akcie oskarżenia czyn, wypełniając dyspozycję przepisu art. 177§2 kk w zb. z art. 177§1 kk (co zmodyfikowano w wyroku). Zgromadzony materiał dowodowy w pełni potwierdza sprawstwo oskarżonej, sposób działania i winę.
☐
3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐
3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐
3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐
3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐
3.4. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
☐
3.5. Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
B. D.
I
Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywami określonymi w treści art. 53 kk, biorąc pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonej i jej winy, gdyż nawet nieumyślne nieprzestrzeganie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym prowadzące w konsekwencji do spowodowania wypadku i skutku w postaci choroby realnie zagrażającej życiu innej osoby oraz dodatkowo obrażeń naruszających czynności organizmu na okres powyżej 7 dni u kolejnej, stanowi poważne naruszenie porządku prawnego. Jako okoliczności łagodzące sąd potraktował z kolei dotychczasową niekaralność oskarżonej, w tym za wykroczenia drogowe oraz pozytywną opinię z miejsca zamieszkania. Sąd miał także na względzie fakt, iż oskarżona naruszenia przepisów ruchu drogowego dopuściła się nieumyślnie, gdyż wyłącznie tak należy potraktować niezauważenie pojazdu pokrzywdzonych. Sąd uznał zatem, iż karą, która zarówno spełni warunki prewencji ogólnej i szczególnej wobec oskarżonej oraz jest adekwatna do stopnia jej winy i społecznej szkodliwości czynu, będzie kara pozbawienia wolności w najniższym wymiarze 6 miesięcy.
B. D.
II
Jako, że oskarżona nie była dotychczas karana sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec niej kary pozbawienia wolności, albowiem w ocenie sądu pomimo niewykonania orzeczonej kary oskarżona będzie w przyszłości przestrzegać porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. Wyznaczając okres próby sąd uznał za wystarczające zakreślenie 2 letniego okresu próby. Dodatkowo sąd zobowiązał oskarżoną do pisemnego informowania o przebiegu okresu próby.
B. D.
III
Jako, że stwierdzono winę oskarżonej oraz zaistniała realna szkoda wyrządzona pokrzywdzonym T. i J. K. z uwagi na odniesione przez nich obrażenia i dolegliwości bólowe z nimi związane spełnione zostały warunki orzeczenia obowiązku zadośćuczynienia (zob. wyrok SN z 4 III 2003 r., III KK 127/02). Zważywszy na brak możliwości dokładnego ustalenia wysokości kwoty należnej tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia na podstawie dowodów zebranych w toku przewodu sądowego oraz faktu zapłaty znacznych kwot pokrzywdzonym przez ubezpieczyciela sąd uznał za zasadne zamiast powyższego obowiązku orzeczenie wobec oskarżonej na podst. art. 46§2 kk nawiązek na rzecz obojga pokrzywdzonych w celu zadośćuczynienia za naruszenie czynności narządów ich ciała. Zdaniem sądu kwoty po 2000 złotych na rzecz każdego z nich z jednej strony stanowić będą dodatkową realną dolegliwość dla oskarżonej, czego wymagają względy prewencji indywidualnej i ogólnej, zaś z drugiej strony mieszczą się w jej możliwościach płatniczych. Nie przekraczają one też łącznie z już wypłaconym odszkodowaniem i zadośćuczynieniem całości należnych pokrzywdzonym środków kompensacyjnych.
Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
7. KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
IV
Jako, że oskarżona została skazana w sprawie z oskarżenia publicznego, na podstawie art. 627 kpk obciążono ją kosztami sądowymi w całości tj. kwotą 120 zł opłaty (art. 2 ust.1 pkt.2 ustawy o opłatach w sprawach karnych) i kwotą 1947,17 zł pozostałych kosztów sądowych, na które złożyły się koszty opinii biegłych i doręczeń. Oskarżona posiada stały dochód i nie ma nikogo na utrzymaniu, a zatem brak było podstaw do ewentualnego zwolnienia jej od poniesienia kosztów.
Podpis